muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6735, Karar No: 2023/2331, Tarih: 22.06.2023

Buna göre, yukarıda anlatıldığı şekilde gerçekleyen somut olayda, olay ve olgular kısmında değinilen 09/11/2016 tarihli görüntü tutanağı ile ölen ...'nun koşarak kaçtığı esnada arkasından sanık ...'ın yaya şekilde koşarak öleni kovaladığı, diğer sanıklar ... ve ...'nin ise araçla takipte bulundukları ve aşamalarda dinlenen görgü tanığı ...'un beyanları ile sabit olduğu üzere, araçtan inen sanıkların kaçmakta olan öleni kovalamaya devam ettikleri esnada yol üzerinde ensesine vurmak suretiyle yere düşmesine sebebiyet verdikleri yere düşen öleni, karın bölgesine tekme atarak darp etmeye devam ettikleri akabinde sanıkların aşamalardaki beyanlarından anlaşıldığı üzere ölen ...'yu yol üzerinde haraketsiz yerde yatar vaziyette bırakıp olay mahallinden ayrıldıkları esnada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan yargılama aşamasında keşif üzerine düzenlenen 04/12/2018 tarihli bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde, işlek bir cadde olan ve olay saati olarak belirtilen saatlerde geliş ve gidiş istikametinde dakikada 4-5 aracın geçtiği Yıldırım Beyazıt Caddesi üzerinde gece vakti yerde yatan ölene ... çarpabileceği ihtimalini göze alarak kabullendikleri ve kayıtsız kaldıkları neticenin kişinin ölmesi veya yaralanması olup, sanıkların sorumluluğunun meydana gelen muhtemel neticenin ağırlığına göre, yani bir kişinin ölümü neticesine göre belirlenmesi gerektiğinden, sanıkların neticeyi önlemek adına herhangi bir çaba sarf etmediklerinin ve bu suretle muhtemel neticeyi kabullenerek fiili gerçekleştirdiklerinin anlaşılması karşısında; sanıkların eyleminin olası kast ile öldürme suçuna vücut vereceği ve olası kast hükümleri uygulanmak suretiyle cezalandırılmaları yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek, bilinçli taksir hükümleri uygulanmak suretiyle mahkumiyetlerine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Sanık ... ve müdafii ile diğer sanıklar müdafiilerinin, sanıklar hakkında, tehdit suçu yönünden kurulan hükümlere yönelik, olayda kusuru bulunmayan sanıklar hakkında eksik inceleme sonucu yeterli delil bulunmaksızın mahkumiyet hükümleri kurulmasının ve bu suç yönünden haksız tahrik hükümlerinin sanıklar lehine uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebepleri yönünden,

B. Sanık ... ve müdafii ile diğer sanıklar müdafiilerinin, sanıklar hakkında, tehdit suçu yönünden kurulan hükümlere yönelik, olayda kusuru bulunmayan sanıklar hakkında eksik inceleme sonucu yeterli delil bulunmaksızın mahkumiyet hükümleri kurulmasının ve bu suç yönünden haksız tahrik hükümlerinin sanıklar lehine uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebepleri yönünden,

Olay ve olgular kısmında değinilen bilgiler ve aşamalarda dinlenen tanık beyanları doğrultusunda, ölenin sanıklara karşı haksızlık unsuru içeren herhangi bir eylemi bulunduğu yönünde delil bulunmadığı, bununla birlikte sanıklar tarafından öleni darp ettikleri sırada, sanıklardan ...'in tabancayla ölene yönelik "kafana sıkarım" şeklinde söz sarf etmesi, ayrıca ölenin kaçması sırasında peşinden ateş etmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, her üç sanığın da olay üzerinde birlikte hakimiyet kurarak, ölene yönelik birden çok kişiyle silahla tehdit suçunu işledikleri anlaşılmakla, sanıklar ... ve ... hakkında ayrı ayrı olmak üzere, tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 58 inci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesine ve sanık ... hakkında, tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararı hukuka uygun bulunmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

1.Sanıklar Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükümlerine Yönelik Temyiz İncelemesi Yönünden,

Antalya 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 01/02/2018 tarihli ve 2017/32 Esas, 2018/35 Karar sayılı kararına konu eylem için 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları yönünden öngörülen cezanın üst sınırı, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın türü ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen mahkumiyet kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinin ilgili bölümünde yer verilen; “… ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ... ve müdafii ile sanık ... müdafinin ve sanık ... müdafiinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2.Sanıklar Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükümlerine Yönelik Temyiz İncelemesi Yönünden,

Gerekçe bölümünün B numaralı maddesinde açıklanan nedenlerle, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin, 26/12/2018 tarihli ve 2018/1606 Esas, 2018/3845 Karar sayılı kararında sanık ... ve müdafii ile sanık ... müdafii ve sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

3.Sanıklar Hakkında Taksirle Öldürme Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükümlerine Yönelik Temyiz İncelemesi Yönünden,

Gerekçe bölümünün A numaralı maddesinde açıklanan nedenlerle, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin, 26/12/2018 tarihli ve 2018/1606 Esas, 2018/3845 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin beşinci fıkrası gereği, sanıkların ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulması kaydıyla, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca

Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6673, Karar No: 2010/702, Tarih: 11.02.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/6673 E.  ,  2010/702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı .... Harita Müh. Müş. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı Darende Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 28.05.2008 gün ve 2006/3-2008/96 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dairemizin 09.10.2009 tarih 2009/1027 Esas 2010/5236 Karar sayılı geri çevirme kararının birinci maddesinde istenildiği halde gönderilmediği anlaşıldığından ilgili hakim ve kalem personelinin dikkati çekilmek suretiyle;

Darende Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2004/85 Esas 2005/128 Karar sayılı dosyasının birlikte gönderilmesi için dosyanın ikinci kez mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12044, Karar No: 2014/19655, Tarih: 12.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/12044 E.  ,  2014/19655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/03/2014 tarih ve 2012/74-2014/71 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı Bakanlık tarafından "..." isimli kitabın yayınlandığını öğrendiklerini, künyesinde ARALIK 2010 500 adet basıldığı belirtilen kitap incelendiğinde; müvekkili ...'un da diğer iki yazar ile birlikte yazarı olduğu "...-... ..." adlı 2009 yılında yayınlanan kitaptan alıntılar içerdiğini gördüklerini, söz konusu bakanlıkça basılan kitap için müvekkilinden herhangi bir izin alınmadığını ve bilgisi dışında alelusul alıntılar yapılmak suretiyle oluşturulduğunu, müvekkilinin yazarı olduğu kitaba herhangi bir atıf yapılmadığını, bu nedenle haklarının ağır bir şekilde ihlal edildiğini ileri sürerek, tecavüzün tespitine, men’ine ve 20.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının manevi tazminat talebinin zamanaşımına uğradığını, bu kitabın bir etnografik eserlerin fotoğraf ve bunlara ait künye bilgilerinden oluşan katalog olduğunu, çalışmaların ... tarafından yürütüldüğünü, Bakanlık Yayın Yönetmeliği'nin 19. maddesi gereği telif ödemesinin söz konusu olmadığını, dava konusu eserin, katalog niteliğinde olduğunu, tamamına yakınının görsellerden oluştuğunu, davalı kitabında kullanılan metnin davacı kitabından tashih edilerek alıntılandığını, katalogun iç kapağında davacının ve diğer yazarların isimlerinin yazıldığını, ayrıca davacıya teşekkür mektubu ile katalogdan bir adet gönderildiğini, kaynak gösterilmemesinin kasıtlı olmadığını, sehven bir eksiklikten kaynaklandığını, başta üniversite öğrencilerine olmak üzere gençlere yönelik eğitime katkıda bulunmanın hedeflendiğini, bu kitabın 500 adet çoğaltıldığını il halk kütüphaneleri, devlet ve vakıf üniversitelerinin kütüphanelerine gönderildiğini, kitabın tekrar basımının ve dağıtımının yapılmadığını, manevi tazminat miktarının fahiş olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, davacının iştirak halinde eser sahipliğinden dolayı tek başına men, ref, tazminat davası açabileceği, davalının davacının iştirak halinde eser sahibi olduğu eserden izinsiz yararlandığı, çoğaltma, yayma, işleme haklarının ihlal edildiği, ayrıca manevi hakların ihlal edildiği, dava konusu kitaptaki metinlerin davacının iştirak halinde eser sahibi olduğu eserden bir plan dahilinde derlenmek suretiyle metin kısmın oluşturulduğu, metin kısmının tamamen dava konusu kitaptan yapılan alıntılarla oluştuğu, FSEK 34. madde sınırlamalarına uyulmadığı bu durumda mali ve manevi hakların ihlal edildiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davacının iştirak halinde eser sahibi olduğu dava konusu eserin davalı bakanlık tarafından izinsiz olarak basılarak çoğaltılması ve dağıtılması nedeniyle davacının işleme çoğaltma yayma hakkının ve FSEK 14, 15,16 manevi haklarının ihlal edildiğinin tespiti ile mali ve manevi haklara tecavüzün men'ine, dava konusu kitabın yayınının durdurulmasına, 10.000 TL manevi hak tazminatının kitabın davalı tarafından basım tarihi olan 24/12/2010 tarihinden itibaren değişir oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 12.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15609, Karar No: 2014/10690, Tarih: 26.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/15609 E.  ,  2014/10690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 24. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2013

NUMARASI : 2013/95-2013/214

Davacı D.. A.. vekili Avukat S. E.. tarafından, davalı K.. Ç.. aleyhine 12/02/2010 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı yönetici ile aynı blokta oturduklarını, davalının kendisine kin beslediğini, çalıştığı iş yerine giderek hakkında özel bilgiler toplamaya çalıştığını ayrıca eşi ile boşandıkları bilgisini saklamasına rağmen çevreye yaydığını ileri sürerek, manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı, kendisinin apartman yöneticisi olduğunu, davacıyı kurallara uyması için uyardığını, ancak kendisine saldırdığını, her fırsatta laf atarak ve hakaretlerle yıldırma politikası uyguladığını belirterek, açılan haksız davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; tanık beyanlarına göre davalının davacı hakkında olumsuz sözler yaymaya çalıştığı, özellikle boşanma ile ilgili çevresine dedikodu yaptığı, işyerindeki saygınlığı ile ilgili olumsuz tavır sergilediği hususlarının ispat edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; taraflar arasında bir takım olumsuz olaylar yaşandığı Kartal 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2008/7 esas sayılı dosyasında; davacı ve boşandığı eşi hakkında davalıya karşı tehdit suçlamasıyla dava açıldığı, Kartal 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2009/259 esas sayılı dosyasında taraflar arasında karşılıklı olarak basit yaralama, hakaret ve tehdit eylemlerinden dolayı ceza davası görüldüğü yine Kartal 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/259 esas sayılı dosyasında davacının şikayeti üzerine davalı hakkında iftira suçundan görülen davanın beraatle sonuçlandığı anlaşılmaktadır.

Kartal 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2008/590 esas sayılı dosyasında, apartman maliklerini temsilen yönetici konumunda olan davalı tarafından davacı ve boşandığı eşi aleyhine apartman yaşantısının gereklerine uyulmaması nedeniyle hakim müdahalesi talep edilmiş, duruşma sırasında eşlerin boşandığı eski eşin binada oturmadığı, tahliye isteminin ayrılan eş için geçerli olmadığının bildirilmesi üzerine Mahkemece davanın kısmen kabulü ile Kat Mülkiyeti Kanunun 33. maddesine göre davacının uyarılmasına karar verilmiştir.

Şu halde Mahkemece; dosya kapsamına göre davacının iddialarının yersiz olduğu, kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunmadığı, davacının eşi ile boşandıkları bilgisinin haklarında yargılama yapılırken öğrenildiği dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle davalının manevi tazminatla sorumlu tutulmuş olması isabetli bulunmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1897, Karar No: 2010/4966, Tarih: 21.10.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/1897 E.  ,  2010/4966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Çağlar Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.12.2009 gün ve 306/445 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava dilekçesinde mevkii ve sınırlarını açıkladığı taşınmazın vekil edeninin zilyet ve tasarrufunda bulunduğunu belirterek TMK.nun 713/1.maddesi gereğince vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, davanın hukuki ve maddi dayanaktan yoksun olduğunu, taşınmazın zilyetlikle kazanılacak yerlerden olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı köy tüzel kişiliğini temsilen köy muhtarı Şeyhmus Aslan, davaya karşı bir diyeceğinin olmadığını, dava dilekçesinde belirtilen hususların doğru olduğunu, taşınmaz üzerindeki evin 1985 ila 1986 yıllarında davacı tarafından tek başına yapıldığını, o tarihten itibaren ev ve etrafındaki taşınmaz kısımlarının davacı tarafından kullanıldığını, ailesi ile birlikte oturduğunu, ev yapılmadan önce kayalık olan taşınmazın boş vaziyette bulunduğunu, köylüler tarafından herhangi bir amaçla kullanılmadığını bildirmiştir.

Mahkemece teknik bilirkişi ...’in 18.03.2009 günlü rapor ve krokisinde işaretli 118,56 m2 kargir ev alanı da dahil olmak üzere toplam 1420,57 m2 yüzölçümlü taşınmaz hakkındaki davanın kabulü ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tescil davasıdır.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tescil davasıdır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Uyuşmazlık konusu taşınmaz kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakılan bir yerdir. 19.02.2009 günü yapılan keşifte dinlenen uzman bilirkişi ziraat mühendisi Ümit Çelik 27.04.2009 günlü raporunda; dava konusu taşınmazın makineli tarıma uygun olmadığını, killi tınlı toprak yapısında, orta geçirgen % 20-25 meyilli, çok taşlı, üzerinde büyük kaya parçaları bulunan ve kuru tarım arazisi niteliğinde olmayan bir yer olduğunu bildirmiştir. Aynı keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar, davacının 1985-1986 yıllarında üzerinde ev yaptığını, zemini kayalık ve taşlık olup, öncesinde dava konusu yerin boş alan niteliğinde bulunduğunu, ev dışında taşınmaz üzerinde başka bir şeyin bulunmadığını beyan etmişlerdir. Taşınmazın belirlenen bu niteliklerine göre TMK.nun 715 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesi kapsamında kalan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunun kabulü gerekir. Bu tür yerler üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi neye ulaşırsa ulaşsın imar-ihya yoluyla edinilmesi mümkün bulunmadığı gibi TMK.nun 999.maddesi gereğince de özel mülkiyete konu olmayan ve tapuya tescili mümkün bulunmayan taşınmazlardan olduğunun da kabulü gerekir.

Dosyadaki tüm bilgi ve belgelere göre davacı sadece taşınmaz üzerinde 1985-1986 yıllarında ev yapmış olup, başka türlü bir faaliyette bulunmadığı görülmektedir. Bir an için taşınmazın zilyetlikle edinilmesi mümkün olan yerlerden olduğu kabul edilse dahi sadece ev yapmak 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17.maddesi anlamında imar ve ihya sayılmaz.

Belirlenen bu somut ve hukuki olgular karşısında davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmiş bulunması usul ve kanuna aykırıdır.

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle ve HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2577, Karar No: 2019/3531, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2577 E.  ,  2019/3531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4651, Karar No: 2023/1352, Tarih: 19.04.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/4651 E.  ,  2023/1352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.01.2015 tarihli ve 2014/1021 Esas, 2015/33 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin olası kastla öldürme suçu kapsamında kaldığından bahisle görevsizliğine ve sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 21/2, 53, 63. maddelerinden yargılanmak üzere dosyanın yetkili ve görevli ... Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.02.2015 tarihli ve 2015/39 Esas, 2015/13 Karar sayılı kararı ile sanığın eylemine uyan 5237 Sayılı Kanunun 85/1, 22/3, 53/6. maddeleri gereğince yargılanması amacıyla görevsizliğine, dosyanın karar kesinleştiğinde yetkili ve görevli ... 19. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 03.06.2015 tarihli ve 2015/6844 Esas, 2015/12080 Karar sayılı kararı ile sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve ... 7. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen ... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/01/2015 gün ve 2014/1021 Esas, 2015/33 Karar sayılı görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

4. Yapılan yargılama neticesinde, ... 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2015/510 Esas, 2016/174 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası gereğince sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 23.09.2020 tarihli ve 2016/155875 sayılı, eksik ceza tayin edildiği görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebebi

1. Bilinçli taksirin koşullarının oluşmadığına,

2. Diğer temyiz sebeplerine,

ilişkindir.

B. Katılan Vekilinin Temyiz Sebebi

1. Sanık hakkında eksik ceza tayin edildiğine,

2. Diğer temyiz sebeplerine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR