muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3341, Karar No: 2021/10830, Tarih: 17.06.2021

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin Yeniden açık kuruma ayrılma başlıklı 13. maddesine göre,

(1) (Değişik:RG-22/2/2017-29987) Açık kurumda cezası infaz edilmekte iken; firar suçu hariç kınama dışında disiplin cezası verilmek suretiyle kapalı kuruma iade edilenler disiplin cezasının kaldırılma tarihinden itibaren, Yönetmelikte aranan diğer şartlara uyduğu takdirde açık kuruma ayrılabilir.

(2) (Değişik:RG-22/2/2017-29987) Açık kurumda cezası infaz edilmekte iken ilk kez firar edip yakalanan ve hücreye koyma disiplin cezası verilmek suretiyle kapalı kuruma iade edilen hükümlüler, disiplin cezasının kaldırılmasından itibaren Yönetmelikte aranan diğer şartlara uyduğu ve bir daha firar etmeyeceği değerlendirildiği takdirde açık kuruma ayrılabilir. Açık kurumdan ikinci kez firar eden hükümlüler hakkında ise bu Yönetmeliğin 8 inci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi hükmü uygulanır şeklindeki yasal düzenlemelere göre değerlendirme yapıldığında;

Açık Ceza İnfaz Kurumlarından ikinci kez firar firar etmiş olanların, firar tarihinden önce kesinleşmiş olan cezaları ve koşullu salıverilme tarihine kadar kesinleşerek infazına başlanacak olan cezalarının tamamının kapalı kurumda infaz edilmesi gerektiği,

Somut olayda hükümlünün daha önce iki kez açık ceza infaz kurumundan firar ettiği gerekçesiyle talebinin reddine karar verilmiş ise de, hükümlünün 14.03.2015 ve 12.01.2017 tarihlerinde firar ettiği, firar ettiği sırada infaz edilmekte olan cezalarının koşullu salıverilme ve bihakkın tahliye sürelerinin dolmasından sonra 14.06.2017, 14.02.2018 ve 25.10.2018 tarihlerinde kesinleşerek infaza verilen ve Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/05/2019 tarihli ve 2019/164 değişik iş sayılı içtima kararı ile 3 yıl 13 ay hapis cezası olarak toplanan cezalarının infazı sırasında diğer koşullarında gerçekleşmesi şartıyla açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkının bulunduğu, daha önce firar etmesinin açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına engel teşkil etmesinin yasal olarak mümkün olmadığı anlaşılmakla, daha önce iki kez açık ceza infaz kurumundan firar ettiği gerekçesiyle açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin reddine dair Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığı tarafından verilen karara karşı yaptığı şikayetinin kabulüne dair Konya İnfaz Hakimliğinin 18.12.2019 tarihli ve 2019/4847 esas, 2019/4896 karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Konya 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 23.12.2019 tarihli ve 2019/2218 değişik iş sayılı kararında usul ve yasaya aykırılık görülmediğinden, bu karara CMK’nin 309. maddesi uyarınca yapılan ve haklı sebeplere dayanmayan kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11666, Karar No: 2014/14602, Tarih: 25.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11666 E.  ,  2014/14602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ (KAPATILAN) 3. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/12/2013

NUMARASI : 2012/68-2013/289

Taraflar arasında görülen davada Kocaeli (Kapatılan) 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/12/2013 tarih ve 2012/68-2013/289 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı S.. S.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2011 yılı Aralık ayından itibaren davalı şirkette %50 hisse ile imzaya yetkili iki ortağından biri olduğunu, davalı S.. S..'nin şirketteki işçileri kendisine danışmadan kovduğunu ve şirketten kâr payı vermediği gibi, kârı da kendi borçlarına harcadığını, yaptığı işlerden müvekkiline haber vermediğini ve daha sonra kendisini şirketten kovduğunu, davalının defterlerini düzgün tutmadığını, anlatılan tüm nedenlerle müvekkilinin davalı şirket ortaklığından çıkartılmasına, kâr payının hissesi oranında müvekkiline verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve düzenlenen bilirkişi raporuna göre, davacı ile davalı S.. S..'nin diğer davalı şirkette olan ortaklıklarına ilişkin şirket hesapları ve yönetimi konusunda anlaşmazlığa düştükleri, davalı S.. S..'nin davacıyı şirketten kovduğu, davacının şirket ortaklığından çıkma konusunda haklı nedenin oluştuğu, davacı şirketin dava tarihi itibarı ile öz sermayesinin 54.514,08 TL olduğu gerekçesiyle, açılan davanın kısmen kabulü ile, davacının davalı K. Mimarlık Haf. İnş. Gıda San. Tic. Ltd. Şti'ndeki ortaklığından çıkmasına izin verilmesine, davalı şirketin 54.514,08 TL olarak belirlenen öz sermayesine göre davacının %50 oranındaki hissesi karşılığı olarak 27.857,04 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalı şirketin %50 oranındaki diğer hissedarı olan S.. S..'den alınarak davacıya verilmesine, davalı şirketin davacıya ait %50 hissesinin yukarıda belirtilen 27.857,04 TL çıkma payının davacıya ödenmesi karşılığında davalı S.. S..'ye verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı S.. S.. vekili temyiz etmiştir.

1.Davacı davalı şirketten çıkma talep etmiş olup, husumeti şirketin yanı sıra diğer ortağın şahsına da yöneltmiştir. Çıkma davasında husumet şirkete yöneltilmelidir. Bu davada ortak olan S.. S..’ye husumet düşmemektedir. Bu nedenle mahkemece davalı S.. S.. yönünden davanın kabulü doğru olmamış, kararın davalı S.. S.. yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2.Bozma sebep ve şekline göre, davalı S.. S.. vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

2.Bozma sebep ve şekline göre, davalı S.. S.. vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ :Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan sebeplerle, davalı S.. S.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın davalı S.. S.. yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan sebeplerle, bozma sebep ve şekline göre, davalı S.. S.. vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı S.. S..'ye iadesine, 25/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3004, Karar No: 2009/3000, Tarih: 08.05.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/3004 E.  ,  2009/3000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki taşınmaz hukukuna ilişkin davada Pendik 2. Asliye Hukuk ve Pendik Sulh Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, gayrimenkul satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Dosya, her ne kadar yargı yeri belirlenmesi için gönderilmişse de dosya kapsamından, Pendik Sulh Hukuk Mahkemesinin verdiği görevsizlik kararının, davalılardan ... ...’a tebliğine dair tebligat parçası dosya arasında bulunmadığı gibi davalılardan ... (...) ...’a çıkarılan karar tebligatının “muhatabın vefat ettiğinden” söz edilerek iade edildiği anlaşılmaktadır.

HUMK’nun 25/II. maddesinde "iki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar temyiz edilmeksizin kesinleştiği taktirde görevli veya yetkili mahkeme Yargıtayca belirlenir." hükmü yer almaktadır.

Yargı yeri belirlenebilmesi için, her iki kararın da temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olması gerektiğinden öncelikle Pendik Sulh Hukuk Mahkemesinin görevsizlik kararının davalılardan ... ’a tebliği ile yine davalı ... (...) ...’a ait nüfus kaydı getirtilip, mirasçılarına usulüne uygun tebliği sağlanarak, temyiz edilmesi halinde dosyanın Yargıtay ilgili hukuk dairesine, temyiz edilmeden kesinleşmesi halinde kesinleşme şerhi verildikten sonra dosyanın yargı yeri belirlenmesi için Daire’ye gönderilmesi gerekmektedir.

Sonuç : Bu aşamada yargı yeri belirleme şartları bulunmayan dosyanın mahalline GÖNDERİLMESİNE, 08.05.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/374, Karar No: 2019/1166, Tarih: 12.02.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/374 E.  ,  2019/1166 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01.04.2015 tarihinde verilen dilekçeyle tasarruf yetki tespiti ve tazminat talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda: davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 22.11.2016 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi taraf vekillerince talep edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince davacı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine, davalı vekilinin esasa ilişkin istinaf başvurusunun reddine, harç ve vekalet ücretine yönelik istinaf talebinin kabulüne, yerel mahkeme kararının 3 ve 5 paragraflarının düzeltilmesine dair verilen kararın Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili, duruşmasız olarak temyizi ise davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 05.02.2019 günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı olarak temyiz eden davalı vekili Av. ... ile diğer taraftan duruşmasız olarak temyiz eden davacı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten onra açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü.

KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA, davacı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 12.02.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

KARŞI OY

Mülkiyet hakkı, Anayasanın 35.maddesi ile güvenceye bağlanmış mutlak bir anayasal hak olup, malik sıfatını taşıyan kişiler güvenceden yararlanır ve onu dermeyan edebilirler. Bu teminat, hukuk devletinin bir gereğidir. Yine Anayasanın 90/5. maddesi uyarınca iç hukukun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye) Ek 1 nolu Protokolün 1.maddesinde; “Her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır. Bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koşullara ve Uluslararası hukukun genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir. ” denilmek suretiyle mülkiyet hakkı, garanti altına alınmıştır.

Mülkiyet hakkı, ayrıca Türk Medeni Kanununun 683 ila 778.maddeleri arasında düzenlenmiş, ancak açık bir tanımı yapılmamıştır. Mülkiyetin unsurları ise TMK'nın 683.maddesinde açıklanmış ve aynen: “Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir.” denilmiştir. TMK’nın 684.maddesinde, mülkiyet hakkının kapsamı belirlenmiş ve “Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçasına da malik olur.” denilmiştir.

TMK’nın 719. maddesi taşınmazların yatay mülkiyet kapsamını belirlerken 718. maddesi hükmü ile de dikey mülkiyet kapsamı belirlenmiştir. Diğer yandan, yasal ayrıcalıkların dışında ayrılmaz parçanın (mütemmim cüz'ün) mülkiyeti ve buna bağlı olarak tasarruf hakkı üzerinde bulunduğu arzın mülkiyetine bağlıdır.

Davaya dayanak teşkil eden 633 sayılı Kanu’un ek 4. maddesinde ise; “… Mülkiyeti mazbut ve mülhak vakıflar ile Vakıflar Genel Müdürlüğüne ve gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine ait olanlar dışında kalanlar ile mülkiyeti kamu kurum ve kuruluşları ile Hazineye ait taşınmazların üzerinde dernek veya vakıflarca kendi kaynaklarıyla ve/veya toplanan bağış ve yardımlarla yaptırılanların (bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yaptırılmış olanlar dahil) dışında kalan cami ve mescitler ile Kur’an kurslarının bir kısmında veya eklentisi ya da bütünleyici parçasında bulunan ve ticari faaliyetlerde kullandırılması öngörülen kısımları, irtifak hakkı tesisine konu edilmemek şartıyla Diyanet İşleri Başkanlığınca işletilebilir veya 8/9/1983 tarihli ve 2886 sayılı Devlet İhale Kanununun 51 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca pazarlık usulüyle yapılacak ihaleyle işlettirilebilir ya da kiralanabilir.” hükmü yer almaktadır.

Somut olaya gelince, dava konusu 501 ada 10 parsel sayılı taşınmazda yapılan imar uygulaması sonucunda arsa niteliğindeki 501 ada 14, 15 ve 17 parsel ile 502 ada 3 parsel sayılı taşınmazlar oluşmuştur. Tasarruf yetkisinin davacıda olduğuna dair tespit kararı verilen 501 ada 14 parsel sayılı taşınmazda Kuba Cami yer almakta olup Maliye Hazinesi ve ... Belediyesi adında hisseli olarak kayıtlıdır. Mahallinde yapılan keşifte düzenlenen bilirkişiler üstünde şadırvan olan bu kısmın eklentisi ve bütünleyici parçası olmadığını raporlarında belirtilmiştir. 501 ada 13 parselde otopark bulunmaktadır ve ... Belediyesi adına kayıtlıdır. 501 ada 15 parsel sayılı taşınmaz da ... Belediyesi adına kayıtlı olup eğitim alanı olarak ayrıldığı beyanlar hanesinde yazılıdır. Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden caminin yapılmasından yaklaşık 20 yıl sonrasında otoparkın yapıldığı, otoparkın üzerinin de şadırvan olarak düzenlendiği anlaşılmaktadır. Caminin bulunduğu 501 ada 14 parselin haricinde 501 ada 13 parsele sonradan inşa edilen otopark, eğitim alanı olarak ayrılan 501 ada 17 parsel caminin eklentisi ya da bütünleyici parçası olarak kabul edilemeyeceğinden davanın kabulüne yönelik verilen hükmün, açıklanan gerekçelerle bozulması görüşünde olduğumuzdan, hükmün onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılamamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2015/13629, Karar No: 2016/2908, Tarih: 18.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/13629 E.  ,  2016/2908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerinden enerji nakil hattı geçirilen taşınmazdaki irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerinden enerji nakil hattı geçirilen taşınmazdaki irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, dava konusu taşınmazın eski 349 ada 1 parselin 23.11.1979 tarihinde düzenlenen resmi senet ile 351 ada 1 ve 349 ada 4 parselin tevhid ve ifrazından oluştuğu, yine aynı tarihli resmi senet ile 349 ada 1 parsel üzerinde Ankara İstanbul Enerji Nakil Hattı için 7877 m² saha üzerinde 2.510,19-TL bedel karşılığında Gökçekaya İstanbul Enerji Nakil Hattı için 6008 m² saha üzerinde 4107,70-TL bedel karşılığında Kartal Ümraniye hattı için 3344m² üzerinde 4.983,84-TL bedel karşığında o tarihteki taşınmaz malikleri tarafından TEK lehine irtifak tesis edildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece dava konusu taşınmazlar üzerinden geçen enerji nakil hatlarının yukarıda açıklanan enerji nakil hatları olup olmadığının tespiti için taşınmaz başında keşif yapılarak fen bilirkişi kurulundan rapor alınarak bu raporda taşınmaz üzerinden geçen enerji nakil hatlarının yukarıda açıklanan enerji hatları olduğunun tespiti halinde davanın reddine, farklı enerji nakil hatları olduğunun tespit edilmesi durumunda ise davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4324, Karar No: 2022/8521, Tarih: 30.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4324 E.  ,  2022/8521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 14.05.2018 tarih ve 2017/143 E- 2018/172 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin reddine-esastan reddine-kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 19.02.2021 tarih ve 2019/1037 E- 2021/229 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirketin "porselen" ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalının bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "porselenevi" ibareli markayı tescil ettirmek üzere başvuruda bulunduğunu, başvuruya yaptıkları itirazın nihai olarak davalı YİDK tarafından reddedildiğini, oysa müvekkilinin "porselen" ibareli markalarının tanınmış olduğunu ve başvurunun bu markalarla karıştırılma ihtimali bulunacak düzeyde benzer bulunduğunu, dava konusu başvurunun müvekkilinin "porselensepeti" ibareli markası ile ayırt edilmeyecek derecede benzer olduğunu, ayrıca anılan ibareli müvekkili şirket adına kayıtlı alan adının bulunduğunu ve yine aynı ibarenin grup şirketlerinin ticaret ünvanının asıl unsurunu oluşturduğunu, dava konusu başvurunun tescili halinde müvekkili markalarının serisi olarak algılanacağını, dava konusu başvurunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek TürkPatent YİDK'nın 14.02.2017 tarihli ve 2017/M-1057 sayılı kararının iptali ile marka başvurusunun tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili; davacının itirazına mesnet markaları ile dava konusu başvurunun genel izlenim itibariyle benzer olmadığını, "porselen" ibaresinin ayırt ediciliği zayıf olduğundan yapılan küçük değişikliklerin genel izlenim olarak markayı farklılaştırdığını, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer ... vekili; davacının itirazına mesnet markaları ile dava konusu başvuru benzer olmadığı gibi tescil kapsamlarının da farklı olduğunu, "porselen" ibaresinin ürünlerin geneline verilen bir ad olması nedeniyle kimsenin tekeline bırakılmayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi'nce, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davalının "porselenevi" ibareli başvuru markası ile davacının "Porselen" ibareli tescilli markaları arasında dava konusu markanın kapsamındaki "35/01 Reklamcılık, pazarlama ve halkla ilişkiler ile ilgili hizmetler, ticari ve reklam amaçlı sergi ve fuarların organizasyonu hizmetleri, 35/02 Büro hizmetleri; sekreterlik hizmetleri, gazete aboneliği düzenleme hizmetleri, istatistiklerin derlenmesi, büro makinelerinin kiralanması hizmetleri, bilgisayar veri tabanlarındaki bilginin sistematik hale getirilmesi, telefon cevaplama hizmetleri, 35/03 İş yönetimi, idaresi ve bu konular ile ilgili danışmanlık, muhasebe ve mali müşavirlik hizmetleri, personel işe yerleştirme, işe alma, personel seçimi, personel temini hizmetleri, ithalat-ihracat acente hizmetleri, geçici personel görevlendirme (başkası adına fatura yatırma, vergi yatırma, trafik işlemleri gibi iş takibi) hizmetleri, 35/04 Açık artırmaların düzenlenmesi ve gerçekleştirilmesi hizmetleri ile müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için 11, 19 ve 21. sınıflardaki malların bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)" hizmetleri yönünden görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, işin uzmanı yahut dikkatli kişilerden oluşmayan, makul düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, dava konusu başvuru markasının kapsamındaki yukarıda belirtilen "35.01, 35.02, 35.03, 35.04 ve müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için 11, 19 ve 21. sınıflardaki malların bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)" hizmetler yönünden ayırdığı satın alma/yararlanma süresi içinde, davalının "porselenevi" ibareli başvuru markasını gördüğünde derhal ve hiç düşünmeden bunun davacının "Porselen" ibareli tescilli markalarından farklı bir marka olduğunu algılayamayacağı, bu hizmetler yönünden ortalama tüketici kesimi nezdinde her iki taraf markalarının aynı işletmeye ait marka, idari ve ekonomik açıdan birbirleriyle bağlantılı işletmelere ait markaları olduğu konusunda izlenim doğurabileceği (yanılgı yaşabileceği) bu açıdan dava konusu markanın kapsamındaki "35.01, 35.02, 35.03, 35.04 ve müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için 11, 19 ve 21.sınıflardaki malların bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)" hizmetleri yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1