muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2628, Karar No: 2015/7418, Tarih: 19.11.2015

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi; H./Birleşik Krallık ( B.No:5493/72, 07/12/1976) kararında " Düşünceyi açıklama özgürlüğü, sadece hoşa giden veya zararsız ya da tepki yaratmaz sayılan haberler veya fikirler için değil, fakat devlete veya halkın bir kısmına ters düşen, şoke eden ya da üzüntüye sevk edenler için de geçerlidir. Çoğulculuk, hoşgörü ve yeniliğe kucak açma bunu gerektirir ve bunlar olmadan demokratik toplum olmaz." biçimindeki ve yine Lingens/ Avusturya (B.No: 9815/82, 08/07/1986) kararında da “Bu bağlamda Mahkeme, Sözleşme’nin 10(1). fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini gerçekleştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatır. İfade özgürlüğü, Sözleşme’nin 10(2). Fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olmaz (bk. yukarıda geçen Handyside kararı, parag. 49).

Basın söz konusu olduğunda, bu ilkeler ayrı bir öneme sahiptir. Basının, "başkalarının itibarlarını korumak" gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekmekle birlikte, kamunun menfaatinin bulunduğu diğer alanlarda olduğu gibi, siyasi meselelerde de haber ve fikirleri iletmek, yine basına düşen bir görevdir.” biçimindeki tespitleriyle “ifade özgürlüğü” yönünden ayrıntılı değerlendirmeler yapmış ve bu konuda kriterler belirlemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarih ve 2007/1-28 E, 2007/34 K. sayılı kararında da; 5187 sayılı Basın Kanunu kapsamındaki cevap ve düzeltme istemleri hususunda yapılan değerlendirmede; “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır.

Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir.” denilmektedir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Kanun yararına bozma istemine konu somut olayda mahkeme, yukarıda anılan kararlardaki kriterlere uygun değerlendirme yapmış, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14/1 maddesi uyarınca “Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapıldığı” kabul edilerek olaya ve dosya kapsamına uygun gerekçelerle cevap ve düzeltme yazısının yayınlanmasına karar vermiştir.

Bu nedenlerle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi yerinde görülmediğinden REDDİNE, 19/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33131, Karar No: 2015/18340, Tarih: 23.11.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/33131 E.  ,  2015/18340 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/390638

MAHKEMESİ : Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2012/419 (E) ve 2013/490 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A- Sanıklar S.. S.., E.. P.. ve N.. T.. hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli 27905 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 2/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, sanıklar S.. S..'in, E.. P..'in ve sanık N.. T.. müdafiinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE

B- Sanıklar S.. S.., E.. P.. ve N.. T.. hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan temel ceza belirlenirken suça konu çalınan eşyaların değeri gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca alt sınırdan orantılı şekilde ayrılmak gerekirken, yazılı şekilde alt sınırdan uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar S.. S..'in, E.. P..'in ve sanık N.. T.. müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 23.11.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4568, Karar No: 2012/9222, Tarih: 08.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/4568 E.  ,  2012/9222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorlu İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2011

Davacı vekili, işe iade kararına rağmen işe başlatılmadığını ancak işe başlatmamaya bağlı alacaklarının tam olarak ödenmediğini iddia ederek far ihbar ve kıdem tazminatı ile diğer işçilik alacaklarını istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dava kısmen kabul edilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının alacaklı olup olmadığının tespiti, alacağı varsa miktarlarının belirlenmesi amacıyla alınan bilirkişi raporuna davalı itiraz etmiş, itiraz sebebiyle aynı bilirkişiden ek rapor istenmişse de, ek raporda davalı vekilinin itirazları tam olarak karşılanmamıştır. Davalı vekili bilirkişi raporunda özellikle vergi oranlarının hatalı uygulandığını ileri sürdüğü halde ek raporda bu hususa hiç değinilmemiştir. Bilirkişi raporu ve itiraz üzerine alınan ek rapor tereddütleri gidermemiştir. Dosyanın başka bir bilirkişiye tevdi edilerek davalı vekilinin vergi mevzuatına taalluk eden savunması da dikkate alınmak suretiyle yeniden bir rapor alınmalı ve deliller tekrar değerlendirmeye tabi tutulup oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen hususlar araştırılmaksızın karar verilmesi hatalı olup, hüküm bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/30748, Karar No: 2023/985, Tarih: 07.03.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/30748 E.  ,  2023/985 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/499 E., 2022/595 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.03.2022 tarihli ve 2021/363 Esas, 2022/116 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 30.03.2022 tarihli ve 2022/499 Esas, 2022/595 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunu 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 17.05.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz istemi özetle, hukuki mevzuata uygun olarak kurulup devletin denetim ve kontrolündeki kurumlarda çalışmanın bu kurumlarla girilen ilişkilerin müsnet suç kapsamında değerlendirilemeyeceği, Bank Asyanın da devletin denetiminde legal bir kurum olduğundan hesap açma ve rutin bankacılık faaliyetlerinde suç kastının aranamayacağı, HTS kayıtlarının hükme esas alınamayacağı, herhangi bir illegal yapıyla ilişkisinin olmadığı, yapılan araştırmalarda müsnet suça yönelik delil elde edilemediği, bylock kullanıcısı olmadığı, dosya kapsamında müsnet suç açısından mahkumiyete yeter derecede kesin, inandırıcı ve şüpheden uzak delillerin mevcut olmadığı, iddianamenin CMK'nın 170. maddesine uygun olarak düzenlenmediği, hükmü veren yerel mahkemenin kanuna aykırı olarak teşekkül ettiği, İlk Derece Mahkemesi başkanının ihsas-ı reyde bulunarak tarafsızlığını kaybettiği, mahkumiyet hükmünün CMK'nın 230

. maddesine uygun olarak düzenlenmediği, hükmü veren yerel mahkemenin kanuna aykırı olarak teşekkül ettiği, İlk Derece Mahkemesi başkanının ihsas-ı reyde bulunarak tarafsızlığını kaybettiği, mahkumiyet hükmünün CMK'nın 230. maddesine uygun gerekçe içermediği, delillerin maddi gerçeğe ve hukuka aykırı olarak nitelendirildiği, etkin pişmanlık kapsamında ve suçtan kurtulmaya yönelik, çelişkili, gerçeklerle bağdaşmayan, somut verilerle desteklenmeyen tanıklar ve usulüne uygun beyanları alınmayan gizli tanık beyanlarının hükme esas alınamayacağı, sanığın 17/25 Aralık sürecinden önce bu yapıya karşı sempati beslediğini ve o dönemlerde dini bir cemaat olduğunu düşündüğünü ikrar ettiği, hükme esas alınan sosyal medya paylaşımlarının da müsnet suç kastıyla yapılmadığı, sanığın KHK ile kapatılan dernek üyeliğinin de söz konusu derneklere yasal olarak faaliyet gösterdikleri dönemde çeşitli amaçlarla kayıt olduğu, dini ve sosyal kişiliği, ticari ilişkileri sebebiyle derneğe üye olduğu, suç kastı olmadığı gibi dernekle ilgili yasal olmayan bir faaliyete katılmadığı, sanığın Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretmeni olarak hem birçok Milli Eğitim Kurumu'nda hem de özel okullarda tamamen maddi kaygılarla çalıştığı, çalıştığı kurumların devlet denetiminde faaliyet yürüten legal kurumlar olduğu, sanığın bylock ya da kriptolu haberleşme programı kullanmadığı, bu yönde de bir tespit dosya kapsamında bulunmadığı, sanık hakkında 17/25 Aralık sürecinden sonraya dair en ufak bir aleyhe beyan yada ihbar metni bulunmadığı, örgüt mensubu kabul edilen hiç kimseyle yurt dışına çıkış kaydı bulunmadığı, Kimse Yok Mu isimli derneğe bağış yaptığına dair bir tespit bulunmadığı, 17/25 Aralık sürecinden sonra herhangi bir derneğe ya da vakfa üye olmadığı, buna rağmen lehe olan olan hususların sanık heline değerlendirilmediği, yerel mahkemenin gerekçeli kararında sanığın, hangi amaçla bu örgüte girdiği ve ne şekilde bir eylem gerçekleştirmeyi planladığı, suç işlemek için hareket ettiği ya da suç işlendiğini veya suç işleneceğini bilerek her hangi bir oluşumun içerisine girdiğine dair somut tek bir delil ortaya konulamadığı, İlk Derece Mahkemesince ölçülülük ve eşitlik ilkesine aykırı cezaya hükmedildiği, kanunsuz suç olmaz ilkesinin yok sayıldığı, sanık hakkında hata hükümlerinin uygulanması gerektiği, sonuç olarak sanığın söz konusu örgüt ile organik bağ kurup süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk arz edecek şekilde örgüt faaliyetlerine yönelik katılım kast ve iradesinin bulunmadığı, dolayısıyla müsnet suçun yasal unsurlarının da oluşmadığı, dosya kapsamında müsnet suç açısından mahkumiyete yeter derecede kesin, inandırıcı ve şüpheden uzak delillerin mevcut olmadığı, verilen mahkumiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğu hususlarına ve sair sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında tüm dosya kapsamına göre; sanığın, örgütün finansal kuruluşu olan Bank Asyada örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve bankayı kurtarmak amacı ile talimat dönemlerine denk gelecek şekilde hesap hareketleri gerçekleştirdiği, örgüte müzahir kurumlarda yetkili olarak çalıştığı, sohbet toplantılarına katıldığı, örgütün sohbet imamlığını yaparak sohbetler verdiği, bizzat il imamına bağlı olarak örgüt yapılanmasında Bölgeci olarak sorumlu düzeyde görev aldığı, sanığın eylemlerinin terör örgütü üyesi olma suçu için gerekli çeşitlilik, süreklilik ve yoğunluk öğelerini içerdiği, sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olduğu, görev aldığı, bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği yapılan yargılamada sübuta ermiş olup kastının yoğunluğu, örgüt yapılanmasındaki konumu, sanığın amaç ve saiki nazara alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak teşdiden cezalandırılmasına dair karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

a) Amacı, yapılanması ve faaliyet yöntemlerine ilişkin ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/370 sayılı Kararı ile onanarak kesinleşen, Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı Kararında ve dairemizin müstakar kararlarında açıklandığı üzere, FETÖ/PDY, cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının öngördüğü düzeni ortadan kaldırmayı ve yerine başka bir düzen getirmeyi amaçlayan bir terör örgütüdür.

b) Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

c) Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dosya kapsamı, sanık hakkındaki tanık beyanlarına göre, FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün finansal kuruluşu olan Bank Asyada örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve bankayı kurtarmak amacı ile talimat dönemlerine denk gelecek şekilde hesap hareketleri gerçekleştirdiği, örgütçe faaliyet niteliğindeki toplantıları düzenleyip örgütün sohbet imamlığını yaparak sohbetler verdiği, bizzat il imamına bağlı olarak örgüt yapılanmasında bölgeci olarak sorumlu düzeyde görev aldığı, anılan örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla katılıp süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluluk arz eden faaliyetlerde bulunmak suretiyle FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

d) Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü sair nedenler yerinde görülmediğinden reddine. Ancak;

Anayasanın 138/1. maddesi hükmü, TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, konusunun önem ve değeri, meydana getirdiği zarar ve tehlikenin ağırlığı ile sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik de göz önünde bulundurularak işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekirken teşditin derecesinin tayininde yanılgıya düşülmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 30.03.2022 tarihli ve 2022/499 Esas, 2022/595 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafinin tahliye taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21352, Karar No: 2016/1614, Tarih: 25.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/21352 E.  ,  2016/1614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıkların katılanı silahtan sayılan odunla burnunda kırık oluşturacak ve yüzünde sabit ize neden olacak şekilde yaralama eylemlerinde; TCK'nin 87. maddesine göre birden fazla ağırlaştırıcı nedeninin gerçekleşmesi nedeniyle, sanıkların TCK'nin 86/1. maddesine göre temel hapis cezalarının alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıkların katılanı TCK'nin 6/1-f-4 maddesi uyarınca silah sayılan odun ile yüzünde sabit ize neden olacak şekilde yaralama eylemleri dolayısıyla; sanıklar hakkında TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c maddelerine göre belirlenecek hapis cezasının 5 yılın altında kalması halinde TCK'nin 87/1-son maddesine göre 5 yıla çıkarılması gerekirken yazılı şekilde eksik cezaya hükmedilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 25/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25935, Karar No: 2014/14719, Tarih: 27.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/25935 E.  ,  2014/14719 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/44506

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/10/2011

NUMARASI : 2011/118 (E) ve 2011/287 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz dilekçesine ekli 25/08/2009 tarihli ilaç muafiyet raporuna göre; sanığın epilepsi hastası olduğu anlaşılmakla 5237 sayılı TCK.nın 32.maddesi uyarınca, sanığın suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı ve azalmış ise bunun önemli derecede olup olmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu veya Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nden rapor alınması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 27/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.