muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/863, Karar No: 2016/5271, Tarih: 24.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/863 E.  ,  2016/5271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında yer alan karar tarihinin 07.07.2015 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Mağdur S.. B..'ın S.. K.. sağlık yardımından faydalanan sigortalı olduğu, kalçasındaki kırık sebebiyle ....... Hastanesinde 17.10.2005 tarihinde operatör doktor sanık B.. H.. tarafından ameliyat edildiği, 20.10.2005 tarihli Sağlık Kurulu raporuna göre ameliyatta mağdur S.. B..'a .......... marka bir adet bipolar cup isimli malzeme ile ........... marka bir adet femoral head isimli malzeme takıldığı, 17.10.2005 tarihli 2016 numaralı fatura ile bu malzemelerin mağdur S.. B..'a satıldığı, sağlık kurulu raporuyla fatura içeriğinin birbirini doğruladığı, ancak mağdurun rahatsızlığının devam etmesi üzerine 2006 yılı başında ..... ........ Operator doktor M.. G.. tarafından yapılan ikinci ameliyat ile mağdura takılmış olan protez malzemelerinin çıkarıldığı ve bu malzemelerin yerli üretim ....... marka femoral head isimli malzeme ile...... marka bipolar cup isimli malzeme olduğunun anlaşıldığı, bu malzemelerin ise daha ucuz olduğu, mağdur S.. B..'ın ...... marka ithal malzemeler için ......... aletler şirketine 3.139.15 TL ödediği ancak ikinci ameliyat sonucunda malzemelerin daha düşük kalitedeki ucuz fiyatlı malzemeler olduğunun ortaya çıktığı, bahse konu şirketin yetkilisi olan sanıklar L.. Y.. ve Y.. Y.. ile sanık doktor B.. H..'in S.. K..nu araç olarak kullanarak dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilen olayda; 28.02.2006 tarihinde .......... Hastanesi'nde tanık............ tarafından mağdurdan çıkarıldığı iddia edilen protezin 2 yıl boyunca adı geçen doktor tarafından kayıtsız olarak muhafaza edilip 02.04.2008 tarihinde müfettişe teslim edildiği, suça konu malzemelerin mağdurdan çıkarıldığına dair bir tutanak ve tespitte bulunulmaması, Dairemizin bozma ilamın sonrası yaptırılan bilirkişi incelemesinde S.. K..nun ve mağdur S.. B..'ın olay sebebiyle herhangi bir zararının bulunmaması ve tüm dosya kapsamına göre delil yetersizliği gerekçesiyle kurulan sanıklar hakkındaki beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç delil yetersizliği gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 24.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3082, Karar No: 2013/38838, Tarih: 06.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/3082 E.  ,  2013/38838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın temyiz dilekçesi ekinde sunduğu Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin psikolojik test raporu göz önüne alındığında suç tarihinde sanığın cezai ehliyetini tamamen veya kısmen etkileyen akıl hastalığı olup olmadığı, sanığa 5237 sayılı TCK'nin 32/1-2.maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının araştırılmasında zorunluluk bulunması,

2) Kabule göre de; oluş ve tüm dosya kapsamı ile sanığın savunması da dikkate alındığında, sanık lehine haksız tahrik hükmünün uygulama yerinin bulunup bulunmadığının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 06.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16539, Karar No: 2014/39457, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/16539 E.  ,  2014/39457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 22. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/186-2013/239

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, yol ücreti, ulusal bayram ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı asıl işveren İETT(İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı İETT İşletmeleri Genel Müdürlüğü)' nin alt işvereni Kattenbeck isimli iş yerinde temizlik görevlisi olarak çalışırken haklı ve geçerli bir neden olmaksızın işten çıkarıldığını, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini, ulusal bayram ile genel tatil günlerinde çalışıp fazla mesai yapmasına rağmen karşılığının ödenmediğini ve yol ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, yol ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı İETT vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkil kurum işçisi olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Kattenbeck şirketi vekili cevap dilekçesinde özetle; davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisinin bulunup müteselsil sorumluluk olduğunu, davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosyada mevcut deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini yeni ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Bu nedenle davacının iş akdi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren 2 yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7584, Karar No: 2024/12216, Tarih: 25.12.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/7584 E.  ,  2024/12216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/300 E., 2015/570 K.

SUÇLAR : 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na muhalefet, Suç işlemek amacıyla örgüt kurma, örgüte üye olma

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî bozma

Şikâyetçi Gümrük İdaresi vekilinin tüm suçlar yönüyle, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve örgüte üye olma suçlarına ilişkin temyiz istemi yönünden; suçlardan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresinin ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun davaya katılma ve hükmü temyize yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Katılan ... vekilinin 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na muhalefet suçuna ilişkin temyiz istemi yönünden; sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Hakkında açılmış dava ve verilmiş temyize konu hüküm bulunmayan Hafız İbrahim Kocabıyık'ın gerekçeli karar başlığında sanık olarak gösterilmesi, dosyada mevcut 19.11.2015 tarihli tutanak doğrultusunda maddi hata kabul edilmiştir.

I- Şikâyetçi Gümrük İdaresi Vekilinin Tüm Suçlar Yönüyle, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu Vekilinin Suç İşlemek Amacıyla Örgüt Kurma ve Örgüte Üye Olma Suçlarına İlişkin Temyiz İstemleri Yönünden;

Suç tarihine göre, sanıkların eyleminin 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na muhalefet suçu kapsamında kaldığı, bu suçtan zarar görenin de Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun ve Gümrük İdaresinin suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve örgüte üye olma suçlarından da suçtan doğrudan zarar görmedikleri cihetle, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun ve Gümrük İdaresinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatının ve aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekili ve Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteklerinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

II- Katılan ... Vekilinin 5015 Sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na Muhalefet Suçuna İlişkin Temyiz İstemi Yönünden;

II- Katılan ... Vekilinin 5015 Sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na Muhalefet Suçuna İlişkin Temyiz İstemi Yönünden;

Sanıkların yargılama konusu eylemlerine göre belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66/1-e bendi gereği 8 yıllık olağan, aynı Kanun'un 67/4. maddesi gereği ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, anılan Kanun'un 67/2-a bendi gereği, zamanaşımını kesen son işlem olan, sanık ...'ın savunmasının alındığı 03.09.2014 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinin anlaşılması bozmayı gerektirmiştir.

Açıklanan nedenlerle katılan ... vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, adli emanette kayıtlı eşyaların sahiplerine iadesine, 25.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10841, Karar No: 2015/16648, Tarih: 25.11.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/10841 E.  ,  2015/16648 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/302746

İdari para cezasına itiraz üzerine yapılan yargılama sırasında; Lüleburgaz Sulh Ceza Hakimliğiyle Tekirdağ 2. Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Tekirdağ 2. Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Lüleburgaz Sulh Ceza Hakimliğinin 09/06/2015 gün ve 2015/38 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 25/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4032, Karar No: 2011/1952, Tarih: 28.03.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/4032 E.  ,  2011/1952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 105 ada 567 parsel sayılı 219,56 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine dava konusu taşınmazın taşlık kayalık niteliği ile devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu ileri sürerek; davacı ... ise tapu kaydına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davanın reddine, 105 ada 567 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 105 ada 567 parsel sayılı taşınmaz üzerinde tespit gününde lehine tescil hükmü verilen davalı taraf yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği, mahkemece yapılan keşif, uygulama, ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı Hazine'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 28.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18125, Karar No: 2014/19324, Tarih: 02.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/18125 E.  ,  2014/19324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2014

NUMARASI : 2014/387-2014/646

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; 08.06.2006 tarihinde meslek hastalığına bağlı olarak sürekli iş göremezlik oranının % 38,20’den % 58,60'a yükselmesi nedeniyle % 20,40 oranındaki artan bölüm için, maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4903, Karar No: 2014/14937, Tarih: 27.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/4903 E.  ,  2014/14937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 04.11.2013 gün ve 2013/11676 Esas - 2013/18391 Karar sayılı ilama karşı taraf vekillerince verilen dilekçeler ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

Kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkin davanın kabulüne dair mahkemece verilen karar, davalı idare vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuş, bu karara karşı taraf vekillerince karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

6446 sayılı Elektrik Piyası Kanununun 19. maddesi ile işletme hakkı devir sözleşmesinin 7. maddesinin ilgili bentleri uyarınca husumetin TEDAŞ'a yöneltilmesi gerekir. Bu nedene, TEDAŞ'ın davaya dahil edilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulduğu, bu kez yapılan incelmede anlaşılmakla taraf vekillerinin karar düzeltme talebinin kabulüyle Dairemizin 04.11.2013 gün 2013/11673-18389 sayılı bozma ilamının kaldırılmasına,

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı idare ile davacılardan peşin alınan karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine, davalı idareden peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.