muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/33476, Karar No: 2015/36982, Tarih: 16.12.2015

6098 sayılı T.B.K.nun yürürlüğe girmesinden evvel, mevzuatımızda uyarlama kurumuna ilişkin bir düzenleme olmamakla birlikte, taraflar arasındaki sözleşme koşullarının daha sonra önemli ölçüde değişmesi halinde değişen bu koşullar karşısında (Clausula Rebüs Sic Stantibus -beklenmeyen hal şartı- sözleşmenin değişen şartlara uydurulması ) ilkesi bağlamında ve M.K. 2. maddesinden de yararlanılmak suretiyle sözleşmenin yeniden düzenlenmesinin mümkün bulunduğu ve karşılıklı sözleşmelerde edimler arasındaki dengenin bozularak "işlem temelinin çökmesi" halinde M.K.nun 1, 2 ve 4'üncü maddelerinden yararlanılması gerektiğine dair öğreti ve uygulamada yerleşik bir kabul mevcut iken 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren ...’nun 138. maddesi ile bu husus yasal bir düzenlemeye de kavuşturulmuştur. Aşırı ifa güçlüğü başlıklı bu yeni düzenleme, öğreti ve uygulamada sözleşmeye bağlılık (ahde vefa) ilkesinin istisnalarından biri olarak kabul edilen, “işlem temelinin çökmesi”ne ilişkindir. Ancak az yukarıda ifade edildiği üzere "sözleşmeye bağlılık" ilkesi esas olup, sözleşmeye müdahale müessesesi istisnai nitelikte bir kurum olmakla yasa koyucu tarafından da bu kurumun uygulanması ancak anılan madde de belirtilen dört koşulun birlikte gerçekleşmesine bağlanmıştır. Bunlar; sözleşmenin yapıldığı sırada taraflarca öngörülmeyen ve öngörülmesi de beklenmeyen olağanüstü durum ortaya çıkması, bu durumun borçludan kaynaklanmayan bir sebeple ortaya çıkması, yine bu durumun sözleşmenin yapıldığı sırada mevcut olguları, kendisinden ifanın istenmesini dürüstlük kurallarına aykırı düşecek derecede borçlu aleyhine değiştirmesi ve borçlunun borcunu henüz ifa etmemiş olması veya ifanın aşırı ölçüde güçleşmesinden doğan haklarını saklı tutarak ifa etmiş olması halidir. Bu dört koşulun birlikte gerçekleşmesi halinde ise borçlunun, hâkimden sözleşmenin yeni koşullara uyarlanmasını isteme hakkı bulunmaktadır.

Dava konusu olayda davacının başlangıçta seçme özgürlüğü varken TL yerine döviz bazında kredi kullandığı, bir başka deyişle serbest iradesiyle kredi türünü belirlediği, ülkemizde zaman zaman ekonomik krizlerin vuku bulduğu ve bu bağlamda dövizle borçlanmanın risk taşıdığı da toplumun büyük bir çoğunluğu tarafından bilinen bir olgu olduğu, davacının, bu riski önceden öngörebilecek durumda olmasına rağmen dövizle kredi kullanma yolunu tercih etmiş bulunduğu, buna göre işlem temelinin çökmesinden bahsetmenin olanaklı olmadığı, bununla birlikte, eldeki davanın, kredi sözleşmesinin üzerinden birkaç yıl geçtikten sonra açılmış olması da nazara alındığında, sözleşmenin davacı tarafından benimsendiğinin kabulü gerektiği bu nedenle yukarıda belirtilen tüm hususlar birlikte değerlendirildiğinde dava konusu olayda uyarlama koşullarının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/15541, Karar No: 2020/2617, Tarih: 24.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/15541 E.  ,  2020/2617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığının 22/05/2019 tarihli ve 2018/6017 soruşturma, 2019/243 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 18/06/2019 tarihli ve 2019/10009 soruşturma, 2019/668 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Marmaris Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/07/2019 tarihli ve 2019/1387 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 03/12/2019 gün ve 94660652-105-48-16849-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13/12/2019 gün ve 2019/123453 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 20/11/2017 tarihli ve 2017/30314 esas, 2017/23733 karar sayılı ilâmında "....Dairemizin 06.04.2015 tarih ve 2015/4473-23011 sayılı ilâmı ve daha birçok kararında da belirtildiği üzere, dolandırıcılık suçunun, iradesi fesada uğratılan kişinin yatırmış olduğu paranın fail tarafından çekildiği anda tamamlanacak olması nedeniyle suç yerinin de menfaatin temin edileceği yer olacağından hareketle...." şeklinde belirtildiği üzere, somut soruşturma dosyasına konu olayda, müşteki tarafından yatırılan paranın ...adresinde bulunan ATM'den çekildiği, bu halde haksız menfaatin temin edildiği yerin Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Şüpheli tarafından paranın çekildiği yerin Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/07/2019 tarihli ve 2019/1387 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 24/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/397, Karar No: 2013/911, Tarih: 17.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/397 E.  ,  2013/911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/09/2011 tarih ve 2009/296-2011/220 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, ...’den ...’a gitmek üzere davalı firmaya ait olan, diğer davalının muavin olarak çalıştığı otobüse bindiğini, çantasını muavine teslim ettiğini, ancak kendisine istemesine rağmen bagaj fişi verilmediğini, ...’a ulaştıklarında çantasının kendisine teslim edilmediğini ileri sürerek, 15.000,00 TL maddi ve manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, yazılı beyan ile 763,00 TL maddi, 14.237,00 TL manevi tazminat talebinde bulunduğunu mahkemeye bildirmiştir.

Davalı ..., yolculardan birisinin davacıya ait çantayı almış olduğunu, kimin aldığını tespit edemediklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına ve toplanan delillere göre, TTK.’nın 786/2. maddesine göre, maddi tazminat davasının reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile 1.500,00 TL’nin davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı ve davalı şirket vekili ayrı ayrı temyiz etmişlerdir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve TTK.’nın 804/1. maddesinin atfı ile uygulanması gereken TTK.’nın 786/2. maddesine gereğince, davacının bavulunda bulunduğunu iddia ettiği döviz ve TL yönünden verilen kararda bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerekmiştir.

2- Davalı şirket vekilinin temyiz itirazlarına gelince, 5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (HUMK) 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanunun 19 uncu maddesiyle HUMK’a eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında hüküm tarihi itibariyle 1.540,00 TL’dir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle 1.500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş olup, karar davalı yönünden hüküm tarihi itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün ¾ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Davalı şirket vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle 1.500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş olup, karar davalı yönünden hüküm tarihi itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün ¾ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Davalı şirket vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile, kararın ONANMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalı şirketten ayrı ayrı alınmasına, 17/01/2013. tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1411, Karar No: 2010/2470, Tarih: 17.02.2010

**3. Ceza Dairesi         2010/1411 E.  ,  2010/2470 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahla yaralama ve ruhsatsız silah taşıma suçlarından sanık ...’ın 765 sayılı TCK’nın 456/2, 457/1, 51/1, 71, 6136 sayılı Yasanın 13/1 maddeleri uyarınca 3 yıl hapis ve 216 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, silahla yaralama suçundan sanık ...’ın 765 sayılı TCK’nın 456/2, 457/1, 51/1, 456/1, 457/1, 51/1, 71 maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, yaralama suçundan sanık ...’ın 765 sayılı TCK’nın 456/4 maddesi uyarınca 216 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Yargıtay incelemesinden geçmeksizin kesinleşen Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2008 ... ve 2002/84 Esas 2008/107 sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.01.2010 ... ve 2009/279557 sayılı tebliğnamesiyle kanun yararına bozma istemiyle dosya Dairemize gönderilmekle;

Mezkur ihbarnamede;

Sanıkların savunmalarının alındığı 30.01.2002 tarihinden mahkumiyet hükmünün verildiği 20.02.2008 tarihine kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 maddesinde yazılı asli dava zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8 maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı olduğundan Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2008 ... ve 2002/84 Esas 2008/107 sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca bozulmasına, 4. fıkranın (d) bendi gereğince cezanın kaldırılması ihbar olunmuştur.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklara yüklenen yaralama suçunun gerektirdiği cezanın yasadaki belirtilen türü ve üst sınırına göre; dava 765 sayılı TCK'nın 102/4 maddesi uyarınca 5 yıllık zamanaşımı süresine tabi bulunmakla;

Zamanaşımını kesen son işlem olan sanıkların sorgularının yapıldığı 30.01.2002 tarihi ile hüküm tarihi olan 20.02.2008 arasında öngörülen zamanaşımı süresi geçtiği nazara alınarak düşme kararı verilmesi gerekirken sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi kanuna aykırı görülmüştür.

Buna göre ;

Yargıtay Başsavcılığının kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2008 ... ve 2002/84 Esas 2008/107 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi gereğince kanun

yararına BOZULMASINA, CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedenine göre uygulama yapılarak sanıklar ..., ... ve ... haklarında açılan davaların CMK 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, verilen cezaların çektirilmemesine, Dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/695, Karar No: 2025/1966, Tarih: 12.05.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/695 E.  ,  2025/1966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/523 E., 2024/2253 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aydın 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/467 E., 2022/472 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 336/3. maddesi hükmü uyarınca adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtay'a aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın adli yardımdan yararlanabilecek tüzel kişilerden olmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337. maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337/2. maddesi hükmü uyarınca tebliğinden itibaren iki hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 7. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344. maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Adli yardım talebinin REDDİNE,

2. Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,12.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12, Karar No: 2021/21, Tarih: 04.02.2021

**Ceza Genel Kurulu         2018/12 E.  ,  2021/21 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 650-698

Bilinçli taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık ...’in TCK’nın 85/1, 22/3, 62, 53/6 ve 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 2 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba ilişkin İzmir 21. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 23.05.2012 tarihli ve 534-1515 sayılı hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 16.06.2014 tarih ve 21946-14890 sayı ile;

"...Aracını süratle sevk ve idare edip, olayı engellemek bakımından gerektiği gibi direksiyon ve fren tedbiri almayarak asli kusurlu olan sanığın eyleminde biliçli taksirin koşulları oluşmadığının gözetilmemesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 13.11.2014 tarih ve 650-698 sayı ile;

“...Sanığın meskun mahal içerisinde kalan yolda hız sınırının üzerinde seyrederken 200 metre uzaklıktaki müteveffa yayanın yola giriş yaptığını görmesi ve süratini azaltmadan seyrine devam etmesi hâlinde yayaya çarpacağını öngörmesine rağmen korna çalması hâlinde yayanın yoldan çekileceğini varsayarak kendi hızını azaltmayıp yayaya çarpması şeklinde meydana gelen olayda, bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu kanaatine varıldığı,” şeklindeki gerekçeyle önceki hükmünde direnilmesine karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.02.2015 tarihli ve 39243 sayılı "Onama" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 218-810 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Yargıtay 12. Ceza Dairesine iade edilmiş, Yargıtay 12. Ceza Dairesince, Mahkemece verilen direnme gerekçesinin oluşa ve dosya kapsamına uygun bulunması nedeniyle bozma kararının kaldırılmasına ve hükmün onanmasına oy çokluğuyla karar verilmiş,

Daire Başkanı A. Er;

"Taksir ile bilinçli taksir arasındaki ayırıcı ölçüt taksirde failin öngörülebilir nitelikteki neticeyi öngörememesi, bilinçli taksir hâlinde ise bu neticeyi öngörmüş olması olduğuna göre;

Daire Başkanı A. Er;

"Taksir ile bilinçli taksir arasındaki ayırıcı ölçüt taksirde failin öngörülebilir nitelikteki neticeyi öngörememesi, bilinçli taksir hâlinde ise bu neticeyi öngörmüş olması olduğuna göre;

Somut olayda, olay günü, sanığın idaresindeki otomobil ile saat 08.10 sıralarında meskun mahalde, tek yönlü çift şeritli yolda seyir hâlindeyken yaya geçidini 24 metre geçikten sonra seyir yönüne göre yolun sağından yola giren yayaya aracının sağ ön kısmı ile çarparak yayayı 61 metre sürüklediği ve çarpmadan 76 metre sonra durabildiği olayda; tanık Vekil ve ...'ın aşamalardaki beyanlarında; sanığın kaza mahalline 100- 200 metre kala korna çalarak süratli bir şekilde geldiğini ifade ettikleri, tanık ...'ın keşif sırasında verdiği beyanında; olayı bizzat yaşadığını, ölen yaya ile aynı yerde karşıdan karşıya geçmek için beklediklerini, ölen yayanın karşıdan karşıya geçmek için yol indiği sırada çok hızlı bir şekilde gelen sanığın durmadan yayaya çarptığını beyan ettiği, sanığın aşamalardaki beyanlarında; yayanın, gidiş istikametine göre sağ tarafta beklemekte olan servis aracının önünden yola fırladığını panik ile kornaya ve frene bastığını ancak mesafenin kısa olması nedeniyle aracın ön sağ kısmı ile yayaya çarptığını beyan ettiği anlaşılmakla, tüm dosya kapsamından, sanığın, karşıdan karşıya geçmekte olan yayayı görüp, yayaya çarpabileceğini öngördüğü ancak neticenin gerçekleşmesini istemediği yönünde hareket ettiğine ilişkin bir tespitin bulunmaması karşısında, sanığın neticeyi öngördüğünden söz edilemeyeceğinden bilinçli taksirin koşulları oluşmadığı görüşü ile mahalli mahkemenin kararının bozulması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılmıyorum." düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 24.09.2017 tarih ve 39243 sayı ile;

“...Sanık sürücü Edip Deniz'in, ... plaka sayılı aracı ile Kamil Tunca Bulvarını takiben otogar yönünden, iki şeritli yolun gidişine göre sol şeritten Konak istikametine doğru seyir hâlinde olduğu, ana caddede No.153/C önüne geldiğinde, aracının sağ ön kısmı ile yaya olarak yolun sağ tarafından karşı istikametine doğru geçmek üzere park hâlinde bulunan bir aracın önünden yola çıkan ...'e çarpmak suretiyle ölümüne sebep olduğu şeklinde gerçekleşen olayda,

Sanığın, idaresindeki otomobil ile saat 08.10 sıralarında meskun mahalde, tek yönlü çift şeritli yolda seyir hâlindeyken yaya geçidini 24 metre geçikten sonra seyir yönüne göre yolun sağından yola giren yayaya aracının sağ ön kısmı ile çarparak yayayı 61 metre sürüklediği ve çarpmadan 76 metre sonra durabildiği,