muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4252, Karar No: 2024/517, Tarih: 23.01.2024

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar ..., ..., ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar ..., ..., ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; genel kurul toplantısının yapılması için alınan 19.11.2018 tarihli müdürler kurulu kararının yok hükmünde/batıl olduğunun düşünüldüğünü, limited şirkette müdürler kurulunu toplantıya çağırma yetkisinin müdürler kurulu başkanına ait olduğunu, müdürler kurulu toplantısı için müteveffa tarafından yapılan bir ... bulunmamakla birlikte yapılan toplantıdan haberinin ve kararın altında imzasının olmadığını, genel kurul toplantısına yapılan ... ve ilanın hukuka aykırı olduğunun bilirkişi raporu ile de tespit edildiğini, çağrının şirket internet sitesinde yayınlanmadığını ve ana sözleşmeye aykırı olduğunu, toplantı günü ile gündem ve ilan ortaklara iadeli taahhütlü mektupla bildirilmediğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, limited şirket müdürler kurulu kararının ve genel kurul kararlarının yokluk veya butlanının tespiti, olmadığı takdirde genel kurul kararlarının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun'un 416 ncı maddesi, 617 nci maddesinin üçüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar ..., ..., ... vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacı mirasçıları ..., ... ve ...'a yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29873, Karar No: 2014/25375, Tarih: 11.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29873 E.  ,  2014/25375 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/2, 62/1, 50/1-a, 4, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yönetimindeki kamyonet ile gece vakti, orta refüj ile bölünmüş, tek yönlü, 7 m genişliğindeki, görüşün far ışığı altında açık olduğu meskun mahal dışında seyrederken, olay mahalline geldiğinde kendisi ile aynı yöne doğru sağ şeridin sağında asfalt kaplamanın bittiği, banketin başladığı çizgi üzerinde yürümekte olan koyu renk giyimli yayalara çarparak birinin ölümüne, birinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, mahkemenin kabulü ve oluşa göre sanığın eşit kusurlu olduğu, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. maddelerinde yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınıp TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hak ve nasafete uygun bir cezaya hükmolunması yerine, asgari hadden ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 11/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24523, Karar No: 2013/3972, Tarih: 06.03.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/24523 E.  ,  2013/3972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığında, müşteki sıfatına haiz olmadığı halde ...'ın müşteki olarak gösterilmesi ve 27.03.2012 olan karar tarihinin yerinde düzeltilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Sanık ... ile diğer sanık ... yağma suçunu gerçekleştirirken, mağdurları “siz bizim kardeşimize laf atmışsınız, sizi onunla yüzleştireceğiz” diyerek bulundukları yerden İncirli Spor tesislerinin bulunduğu yere kadar götürmek suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılmak suçunu işlediğinin iddia edilmesi nedeniyle anılan suçtan sanıklar hakkında zamanaşımı içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

Sanık ... ile diğer sanık ...'ın, yağma suçunu el ve iş birliği içerisinde birlikte silahla ve gece saat: 21.30 sıralarında işlendiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 149/1. madde ve fıkrasının (a) ve (c) bendlerinin yanı sıra (h) bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, teşdit gerekçesine göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 06.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14697, Karar No: 2015/29136, Tarih: 30.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/14697 E.  ,  2015/29136 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2011/383383

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/09/2011

NUMARASI : 2011/71 (E) ve 2011/218 (K)

SANIK : Ş.. E..

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Somut olayda; Işıl Elektronik İnşaat Limited Şirketi yetkilisi olan katılanın aldığı mal karşılığında borçlusu Işık Elektronik Limited Şirketi, düzenleme tarihi 21/03/2006, ödeme tarihi 30/06/2006 olan 4000 TL bedelli STE yapı malzemeleri limited şirketi lehine düzenlenen bonoyu sanığa verdiği, sanığın kendisinden mal aldığı E.. E..'ın borcuna karşılık bu bonoyu ciro ederek teslim ettiği, bononun vadesi geldiğinde E.. E..'ın icra takibine geçtiği, 17/08/2006 tarihinde katılanın 4000 TL borcunu sanığa elden makbuz karşılığı ödeyip borcu olmadığına dair makbuz aldığı, ancak suça konu bonoyu sanıktan almadığı, daha sonra ise aleyhine icra müdürlüğünden 06/10/2006 tarihinde ödeme emri gelmesi üzerine senedin başka birine ciro edildiğini öğrenerek şikayetçi olduğu olayda, senede karşılık borcunu ödediğine dair 17/08/2006 tarihli protokol düzenlediği ve alınması gereken senedi almadığı, sanığın ise kendisine yapılan ödemeleri kabul ettiği esnada kendisini hukuken sorumlu tutacak protokol düzenlediği, katılanın mükerrer ödeme yapmış olsa dahi sanıktan olan alacağını mevcut protokolle ispat etmesinin mümkün olduğu, uyuşmazlığın hukuki nitelik arz ettiği gerekçeleriyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3892, Karar No: 2024/5049, Tarih: 23.12.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/3892 E.  ,  2024/5049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/943 E., 2023/918 K.

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/37 E., 2021/463 K.

Davacı vekili; taraflar arasında 27.01.2016 tarihinde Sertifikalı Tohumluk Patates Üretim Sözleşmesi imzalandığını, yükümlülükleri eksiksiz yerine getirdiğini ve tarlalardan çıkan tohumluk patatesleri davalıya teslim ettiğini, buna ilişkin teslim belgeleri olduğunu, davalı şirketin üzerine düşen ödeme yükümlülüğünü yerine getirmediğini, ödeme talebinde bulunduğunu, ancak davalının ödeme yapmayacağını belirttiğini ve 12.06.2017 tarihindeki ihtarname ile ayıplı olduğu için iade ettiği malları depolarından almalarını bildirdiğini, söz konusu tohumların ayıplı olmadığını buna ilişkin delil tespiti yapıldığını ve tohumların ayıplı olmadığının rapor edildiğini, bedeli ödenmeyen fatura bedeli olan 250.000.00 Türk Lirası'nın davacı şirkete ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Yine davacı taraf; 26/05/2021 tarihli ıslah dilekçesi talebini terditli hale getirerek alacak talebinin kabul edilmemesi halinde tohumluk patateslerin iadesine karar verilmesi talep etmiştir.

Davalı taraf davaya cevap vermemiştir.

İlk Derece Mahkemesince; davacının alacak davasına dayanak fatura kestiği, davalının da iade faturası kestiği, davacının iade faturasını ticari defterlerine işlediği, böylelikle taraflar arasında alacak borç ilişkisinin sonlandığı, diğer taraftan davacı yanın iade faturasına iade faturası keserek davalıyı borçlandırdığı anlaşılmakla bu durumun da hukuka ve ticari örf ve adete aykırı olduğu gerekçesiyle, davacı yanın ıslah dilekçesi ile teslim edilmeyen tohumların aynen iadesi talebi hakkında ise; davacının tohumlarının taraflarca yapılan delil sözleşmesi şartlarına uymadığı, davalı yanca tohumların kabul edilmediği, kabul etmeme iradesini de ihtarname ile davacı yana bildirdiği, tohumları 7 iş günü içerisinde almalarını istediği, ancak davacının tohumları alma imkanı varken almadığı, sonradan ıslah ile tohumların aynen iadesini istemesinin TMK 2. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1. Dava; eser sözleşmesinden dolayı düzenlenen faturadan kaynaklanan alacak davasıdır.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1. Dava; eser sözleşmesinden dolayı düzenlenen faturadan kaynaklanan alacak davasıdır.

2. Taraflar arasında tohumluk patates üretimine ilişkin sözleşme imzalandığı ve davacının patatesleri davalı şirkete deposunda teslim suretiyle edimlerini süresinde yerine getirdiği, davalı şirketin patateslerin ayıplı olduğu ve geri alınmasına ilişkin ihtarı üzerine davacı tarafın mahkeme aracılığıyla delil tespiti yaptırdığı, bu tespit sonucu dosyaya sunulan raporda davalıya teslim edilen tohumluk patateslerin ayıplı olmadığının belirtildiği, tespit raporunun davalıya tebliğ edilmesine rağmen davalının rapora karşı itirazda bulunmadığı, eldeki dosyadan alınan bilirkişi raporunda da delil tespiti dosyasına atıf yapılmak suretiyle teslim edilen tohumların ayıplı olmadığının değerlendirildiği, sonuç olarak davacının sözleşmede belirtilen nitelikte tohumluk patatesi davalıya teslim ettiğini ispatlamış olduğu, teslim ettiği mal miktarınca ve sözleşme gereğince bedeli hak etmesine rağmen mahkemece yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile HMK'nın 373/1. maddesi gereğince Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi’nin 14.07.2023 tarih 2023/943 E., 2023/918 K. sayılı kararının KALDIRILARAK, Konya 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 06.10.2021 tarih ve 2018/37 E., 2021/463 K. sayılı kararının BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, temyiz peşin harcın istek halinde iadesine, 23.12.2024 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Taraflar arasında tohumluk patates üretimine ilişkin sözleşme bulunmaktadır. Bu sözleşme gereğince davacı yan ürettiği patatesleri davalıya teslim etmiş aralarındaki ticari ilişkiyi ortaya koyan muhtelif faturalar tanzim edilmiştir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık ise davalı yanca düzenlenen 30.11.2016 tarihli 250.697,15 TL bedelli iade faturasından kaynaklanmaktadır. Bu belge, söz konusu ürünlerin/patateslerin ayıplı hatalı olduğu gerekçesiyle Alım İade Faturası olarak düzenlenmiştir. Uyuşmazlığa konu fatura, taraflar arasındaki sözleşmeye konu teslimi yapılan tüm patateslere ilişkin olmayıp sadece bunların bir kısmına ilişkindir. Davacı tarafın ayıplı ürün olduğu gerekçesiyle düzenlenen bu iade faturasını ticari defterine kaydetmiş olduğu alınan bilirkişi raporu ile sabit olmuştur.

Davacı taraf bu iade faturasını ticari defterine kaydetmekle ayıbın varlığı ve ayıp nedeniyle bu miktar için alacaklı olmadığı anlaşılmıştır. Davacının ticari defterlerindeki bu kayıt aleyhine kesin delil olup aksinin yine kesin delillerle ispatı gerekir.

Davacı yan bu kesin delilin aksini başkaca kesin delillerle ispatlayamamıştır. Davacı taraf mal tesliminin yapıldığını ve kontrollerden geçerek teslimin yapıldığını patateslerin depoda bekletilme koşulları nedeniyle filizlenmiş olacağını belirterek ayıplı ürün teslim etmediğini ileri sürmekte ve ayrıca sonradan yaptırdığı delil tespiti raporuna dayanmakta ise de delil tespiti bilirkişi raporu takdiri delil olup kesin delilin aksinin takdiri delillerle ispat edilebileceği düşünülemez. Kaldı ki eser sözleşmesi ilişkilerinde ayıp, sözleşme ve ekleri ile iş sahibinin beklediği amaca göre eserde olması gereken bazı niteliklerin bulunmaması ya da olmaması gereken bazı bozuklukların bulunması şeklinde tanımlanmaktadır. Üretilen patateslerin ayıplı olup olmadığını belirlemede sözleşmede aranan vasıfların da önem taşıması ve sözleşmenin tarafları ayıbın varlığı konusunda uyuşmuş ve uyuşan ticari defterleri ile ayıbın varlığı konusunda kesin delil oluşmasını da sağlamış iken artık yüklenicinin bu kabulünden dönüp ayıbın bulunmadığını ispatlayarak doğmuş hukuki sonuçları berteraf edebilmesi de mümkün olmayacaktır.

Davacı taraf patateslerin davalı depolarında bekletilip 8 ay sonra iade alınması için ihtar çekildiği belirterek ürünlerin kabul edildiğini belirtmekte ise de iade faturası 30.11.2016 tarihli olup bu miktar ürünün kabul edilmediğini çok önceden öğrenip iade almadığı halde kendisine geç ihtar çekildiğini ileri sürmesi de kendisi için alacağın istenebilir hale gelmesi sonucunu doğurmaz.

Davacı taraf ayıbın varlığını kabul edip iade faturasını defterine işlediği halde sonradan aynı miktar için başka bir iade faturası düzenleyerek göndermesi de önceden işlenmiş iade faturasının kesin delil niteliğini ortadan kaldırmaz. Kaldı ki düzenlediği son iade faturası davalı yanca kabul edilmemiş ve ticari defterine de işlenmemiştir.

Somut olayda, taraflar arasındaki delil sözleşmesi hükmüne göre bir araştırma inceleme ve değerlendirmeye de gerek yoktur. Zira ayıbın varlığının davacı tarafça da kabul edildiğini ispatlayan ticari defter kesin delili karşısında artık delil sözleşmesi hükmüne göre bir ispatın aranmasına da gerek kalmamıştır.

Mahkemece ticari defter deliline itibar edilerek davanın reddine karar verilmesi ispat ve delil krallarına uygun olduğu için temyiz itirazları reddedilerek hükmün onanması gerektiği görüşünde olduğumdan ayıbın bulunmadığına dair takdiri delil niteliğindeki bilirkişi raporlarına göre ayıbın bulunmadığı kabul edilerek bozma yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/1524, Karar No: 2018/1442, Tarih: 16.10.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1524 E.  ,  2018/1442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi ( Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki “istirdat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Balıkesir 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (Ticaret Mahkemesi Sıfatı ile) “davanın kısmen kabulüne” dair verilen 25.12.2012 tarihli ve 2009/334 E., 2012/424 K. sayılı karar taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 07.10.2013 tarihli ve 2013/9370 E., 2013/13983 K. sayılı kararı ile;

"...Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının, 2008 yılının 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10, 12 ve 2009 yılının 1, 2, 3. aylarında reaktif tüketim oranlarını aştığı gerekçesi ile müvekkili şirketten toplam 321.596,67 TL talep ettiğini, müvekkilinin faturaya yasal süresi içinde itiraz ettiğini; itirazın sonuçsuz kalması üzerine elektriğin kesileceği tehdidi altında, 321.596,70 TL bedelli faturayı gecikme zammı ile birlikte ihtirazi kayıtla 10.07.2009 günü davalıya ödemek zorunda kaldığını; davalının reaktif bedellerini ilgili ayların faturasında göstermeyip sonradan düzenlenen faturayla talep etmesinin yasal olmadığını, zira; reaktif bedellerinin ilgili dönemlerde tahakkuk ettirip ilgili ayın faturası ile gönderilmesi halinde müvekkilinin gerekli tedbirleri alıp, oranları aşmayacağını, bu nedenle müvekkilinin aşılan oranlardan sorumlu tutulamayacağını, müvekkilinin yalnızca 01.01.2008 tarihinden sonraki ilk aylık dönem reaktif oranlarının aşılmasından sorumlu tutulabileceğini ancak bu bedelin de 1 yıllık zamanaşımı süresi içinde talep edilmemesi nedeniyle zamanaşımına uğradığını belirterek; davalının müvekkilinden haksız tahsil ettiği 327.162,46 TL'nin ödeme tarihi olan 10.07.2009 gününden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan istirdatına karar verilmesinin talep etmiştir.