muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6959, Karar No: 2015/21409, Tarih: 11.06.2015

Fazla saatlerde çalışma karşılığı olan asıl alacaklardan yapılan indirim oranında günlük yüzde beş fazla ödeme miktarlarının da indirilmesi gerektiği açıktır. Günlük yüzde beş fazla ödeme miktarları, gerçekleşen ve kabulü gereken asıl alacak miktarlarının gününde ödenmemesinden kaynaklanmış olmakla, günlük yüzde beş fazlasının da doğrudan hüküm altına alınan asıl alacak miktarlarına göre tespiti gerekir. Bundan başka yukarıda sözü edilen gerekçelerle günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından oransal indirime gidilmelidir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, yüzde beş fazla ödeme tutarlarından yapılan indirim sonucu reddine karar verilen miktar bakımından davalının kendisini vekille temsil ettirmesi durumunda davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemelidir (Yargıtay 18.11. 2008 gün 2007/32530 E, 2008/31205 K.).

Yine dairemizin kararlılık kazanan uygulamasına göre hüküm altına alınan %5 fazla alacakların asıl alacağın 4-5 katını geçmeyecek şekilde hüküm altına alınması gerektiği şeklinde olup hakkın özünü ortadan kaldırıcı şekilde indirime gidilmesi de bozma nedenidir

Somut olayda davacının günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından yapılan % 95 indirim fesih tarihi ile dava tarihi dikkate alındığında ve asıl alacağa oranlandığında makul indirim sınırlarını aşmıştır. Yukarıda belirtilen ilkelere göre daha makul bir indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6747, Karar No: 2013/5968, Tarih: 10.04.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/6747 E.  ,  2013/5968 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 11.02.2013 gün ve 2012/2395/9797 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 06.03.2013 gün ve KYB.2013/49565 sayılı ihbarnamesi ile;

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/05/2010 tarihli ve 2009/563 esas, 2010/502 sayılı kararı ile, resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204/1, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/05/2012 tarihli ve 2011/746 esas, 2012/762 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Suç tarihi, tarafları ve konusu aynı olan olayla ilgili olarak resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıl denetim süresine tâbi tutulmasına dair Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 13/05/2010 tarihli ve 2009/563 esas, 2010/502 sayılı kararın 14/06/2010 tarihinde kesinleşmiş olmasına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan; “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, davanın reddi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; olay tarihinde sahte nüfus cüzdanı kullanmak suçundan Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının 08.05.2009 gün ve 2009/3232 esas sayılı iddianamesiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.05.2010 gün ve 2009/563 esas, 2010/502 sayılı kararı ile eylemine uyan 5237 sayılı TCK.nun 204/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair verilen kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, oysa katılanın vaki şikayeti üzerine sanığın aynı eylemi nedeniyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 03.05.2011 gün ve 2011/19218 esas sayılı iddianamesiyle açılan kamu davasının Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.05.2011 gün ve 2011/342 esas, 2011/345 sayılı yetkisizlik kararı üzerine gönderildiği Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılaması sonucunda bu Mahkemenin 22.05.2012 gün ve 2011/746 esas, 2012/762 sayılı kararı ile eylemine uyan 5237 sayılı

2

TCK.nun 204/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Yasanın 53. maddesindeki hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi suretiyle sonuçlandırıldığı ve iş bu hükmün de temyiz edilmediğinden kesinleştirildiği anlaşılmakla; sanığın aynı eylemi nedeniyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 03.05.2011 gün ve 2011/19218 esas sayılı açılan kamu davasının mükerrer olduğu cihetle, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.05.2012 gün ve 2011/746 esas, 2012/762 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 03.05.2011 gün ve 2011/19218 esas sayılı iddianamesiyle açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK.nun 223/7. maddesi uyarınca reddine, Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.05.2012 gün ve 2011/746 esas, 2012/762 sayılı kararı ile verilen cezanın kaldırılmasına ve infaz edilmemesine, sair işlemlerin mahkemesince yapılmasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 10.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

S.T
Yargıtay — Esas No: 2011/54930, Karar No: 2014/4040, Tarih: 11.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/54930 E.  ,  2014/4040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TURGUTLU 1. ASLİYE HUKUK ( İŞ ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/11/2011

NUMARASI : 2010/100-2011/413

DAVA :Davacı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta sonu çalışma ücreti, milli bayram çalışması ücreti, asgari geçim indirimi alacağı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirkete ait rehabilitasyon merkezinde eşi ile birlikte alan tarama uzmanı olarak SGK’na bildirimi yapılmadan çalıştığını, öğrenci kayıtları, veliler ile görüşme, Manisadaki ilgili kurum ve kuruluşlardan RAM adı verilen Rehberlik Araştırma Raporu alma ve öğrenci servisinde yardımcılık işi yaptığını, rehabilitasyon merkezi ortaklarından M.. Ö..’nun artık bu işi yapmak istemediğini, hissesini satacağını bildirerek davacının çalıştığı aracı elinden almak sureti ile iş akdini haksız ve yersiz olarak feshettiğini, ancak M.. Ö..’nun ortaklığının hala sürdüğünü, ileri sürerek ihbar tazminatı, ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, asgari geçim indirimi ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davalı işyerinin 2010 Yılında açıldığını, bu nedenle davacının iddia ettiği tarihlerde davalı işyerinde çalışmasının olanaksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davalı işyerinin 2010 Yılında açıldığını, bu nedenle davacının iddia ettiği tarihlerde davalı işyerinde çalışmasının olanaksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının hizmet döküm cetvelinde uyuşmazlık konusu dönemde davalı işyerinde çalışma kaydının bulunmadığı, Maliye Bakanlığı yoklama fişinden merkezi Altay Mahallesi Tınaztepe Sokak No: Turgutlu adresinde faaliyet göstermek üzere davalı şirket tarafından 15/12/2009 tarihinden itibaren merkez işyerine bağlı olarak rehabilitasyon merkezi üzerine şube açıldığının tespit edildiği, Turgutlu Ticaret Sicil Müdürlüğü'nün yazısından Ticaret Sicil Müdürlüğü kayıtlarında Özel Çözüm Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi unvanlı herhangi bir işyeri kaydının bulunmadığı, Manisa Valiliği İl Milli Eğitim Müdürlüğü yazısından davalı şirketin şube açılışını yaptığı adreste 01/01/2010 tarihi itibari ile rehabilitasyon merkezinin faaliyet başladığı ve söz konusu işyerinde ilk kez 26/02/2010 tarihinde sigortalı işçi çalıştırılmaya başlandığının anlaşıldığı, hizmet süresi ile ilgili ispat yükü üzerine düşen tarafın bu konudaki iddiasını M.K. Md. 6 gereğince ispata zorunlu olup, bu konudaki iddiasını resmi kayıt niteliğinde bulunan SGK kayıtları ile ispatlayamadığı, fiili çalışma tanık anlatımları ile de ispatlayabilir ise de; dosyadaki tanık anlatımlarından davacının davalı işyerinde iddia edildiği tarihler arasında bir hizmet akdine bağlı olarak çalıştığına dair kesin ve hesaplamaya elverişli bir sonuca ulaşılamadığı gibi davacının iddia ettiği tarihler arasında davalı işyerinde bir hizmet akdine bağlı olarak çalıştığına dair herhangi bir yazılı delil bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında iş aktinin bulunup bulunmadığı ve davacı işçinin çalıştığı süre konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında iş aktinin bulunup bulunmadığı ve davacı işçinin çalıştığı süre konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonunda çalışma olgusunun ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, davacı şahidi A.. T.. 'un "davalıya ait rehabilitasyon merkezi olarak çalışacak binanın asansörünü yaparken davacıyı da orada tanıdığını, davacının eşinin servis arabasında şoförlük ettiğini, kendisinin de öğrencilerin başında bulunup, ev ev öğrenci toplayıp, öğrenci dağıtım işini yaptığı", davacı şahidi M.. T..'in "davacının eşi ile Ağrı'lı hemşeri olduklarını, davacının eşinden duyduğu kadarıyla 2009 Yılının Ramazan ayında davalı işyerinde işe başladığını, yaklaşık 3 ay orada çalıştığını, davacıyı bir sefer eşi ile birlikte araçta öğrenciler de olduğu halde gördüğünü, öğrencilerin rahatsız olduğunu, davacıya bu öğrencilerle nasıl ilgilendiğini sorduğunda kendisine davacının "meslek sırrı" şeklinde cevap verdiğini, davacının eşinden duyduğu kadarıyla davacı ve eşinin mahalleleri gezerek özürlü çocukları tespit edip okula kayıtlarının yapılması için yardımcı olduklarını, davacıya ücretlerinin geç ödenmesi sebebiyle davalı işverenin ortağı veya temsilcisi olduğunu tahmin ettiği A.. isminde bir kişinin en az 3 sefer davacının eşi ile görüşmek için derneğin lokaline geldiğini, konuşulanlara kendisinin de kulak misarifi olduğunu, ücretlerinin geç ödendiği yönünde davacının eşinin şikayetlerini bildirdiğini, A..'nin de ücretlerin ödeneceği yönünde vaatte bulunduğunu 3 gün sonra 5 gün sonra ödeyeceğini söylediğini, davacının Cumartesi Pazar davalı şirketin aracını kullandığına şahit olduğunu ", davacı şahidi T.. K..'nun "davacının 3 ay süreyle davalı işyerinde çalıştığını, davacının hatırladığı kadarıyla 2009 Yılının Ramazan ayında işe girdiğini, şahit kendisinin Atatürk Mahallesinde Moplum Merkezi inşaatını yaptığını, davacı ve eşinin işe başladıktan sonra kendisinin yanına uğrayıp, davalı işyerinde çalışmaya başladıklarını söylediklerini, kendisinin de bu şekilde haberi olduğunu, daha sonra çalıştıkları süre içerisinde mahallede evleri gezerek özürlü çocukları tespit edip davalı okula kaydının yapılması için eşiyle birlikte çalıştıklarını bizzat gördüğünü, ücretlerin ödenmemesi sebebiyle davacı ve eşinin sıkıntıya girdiğini, kendisinin davalı temsilcisi M.. Ö.. ile bu hususta görüştüğünü, M..'un kendisine davacı ve eşi için toplam 1000 TL ödemede bulunduğunu ancak davacı ve eşinden verim alamadığını belirttiğini, kendisinin de M..'a okul açıldıktan sonra kazancının olacağını, böyle küçük paralarla kar elde edemeyeceğini söyleyerek davacının ve eşinin maaşını ödemesini tavsiye ettiğini" açıklamaları karşısında, yerel Mahkeme'nin çalışma olgusunun ispatlanamadığına ilişkin kabulü dosya kapsamına uygun değildir. Yukarda özetlenen şahit anlatımlarından davacının iddia ettiği çalışma döneminde davalı işyerinde çalıştığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının kanıtlanan çalışma süresine göre, ilgili yerlerden emsal ücret araştırması yapılarak, çalışma saatleri hakkında gerekirse şahitler yeniden dinlenerek belirlenmek sureti ile, davacı ve eşinin kolluk ifadelerindeki "işyerinden alacağımızı alamadığımızdan işten ayrıldık" şeklindeki anlatımı dikkate alınarak, ihbar tazminatı talebi dışında varsa işçilik alacaklarının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Açıklanan nedenler ile, temyiz edilen kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3072, Karar No: 2010/3603, Tarih: 01.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/3072 E.  ,  2010/3603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 9.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.12.2007 tarih ve 2005/260-2007/580 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin ortağı olduğunu, ortaklık payı ile ilgili olarak kendi adına devir işlemini yaptırtan diğer davalı ...’ın kooperatif yönetimine ibraz ettiği hisse devir senedinin müvekkilinin bilgisi dışında düzenlenmiş olduğunu, müvekkilinin hisse devir sözleşmesi imzalamadığını, sözkonusu hisse devir senedinin 20.04.2004 tarihli olduğunu, oysaki bu tarihten bir gün sonra 21.04.2004 tarihinde müvekkilinin ortaklık payı bulunan kooperatiflerdeki ortaklık haklarıyla ilgili işlemlerin davalı ... tarafından yerine getirilmesi için protokol imzalandığını, müvekkilinin 20.04.2004 tarihli hisse devir senedi ile davalı kooperatifteki ortaklık payını davalı şahsa devretmiş olsaydı bu kooperatifteki ortaklık payı ve ortaklık haklarına ilişkin işlemlerin yerine getirilmesi konusunda davalı şahsa yetki vermesinin sözkonusu olmayacağını ileri sürerek, muarazanın men’ine, müvekkilinin davalı kooperatif ortaklığından çıkarılmasına ilişkin hisse devir işleminin iptaline ve müvekkilinin ortaklığının devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının davalı kooperatifteki mevcut ortaklık payını müvekkili ... ile anlaşarak 20.04.2004 tarihinde imzalamış olduğu hisse devir sözleşmesi ile devretmiş bulunduğunu, yargılama esnasında yaptırılacak imza incelemesi ile sözkonusu senet altındaki imzanın davacıya ait olduğunun ortaya çıkacağını, 21.04.2004 tarihli protokolün ise hisse devir sözleşmesi hakkında kooperatif yönetim kurulu tarafından karar alınıncaya kadar geçecek süre zarfında olası işlemlerin yapılabilmesi amacıyla düzenlenmiş olduğunu, davacının iddialarının haksız ve mesnetsiz bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davaya konu kooperatif hisse devir senedindeki “Devir eden ...” yazısının altındaki imzanın davacıya ait olduğu, davacının bu sözleşme ile davalı kooperatifteki hissesini diğer davalıya devretmiş bulunduğu, sözkonusu devir senedine istinaden davacının kooperatif ortaklığına son verilmesine ilişkin işlemde hukuka aykırılık olmadığı sonucuna varılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9622, Karar No: 2012/13638, Tarih: 22.11.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/9622 E.  ,  2012/13638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GİRESUN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/05/2012

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve yıkım davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı, 1610 parsel maliki olduğunu, komşu 1622 parsel maliki olan davalının taşınmazlar arasında bulunan sınır kazıklarını sökerek haksız yere taşınmazına müdahale ettiğini, toprak tabanını oyarak iki adet fındak ocağına zarar verdiğini, her an heyelan olmasının muhtemel olduğunu, öte yandan davalıya ait elma ağacının parseline tecavüzlü olduğunu, kesilmesi konusunda uyarıda bulunduğu halde sonuç alamadığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre, davacının toprak tabanını kazmak ve sınır kazıklarını sökmek biçimindeki iddia kanıtlanamadığından bu yönden davalının davacı taşınmazına bir elatmasının bulunmadığı saptanmak suretiyle yazılı olduğu üzere karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Davacı vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacı vekilinin öteki temyiz itirazlarına gelince;

Mahallinde yapılan uygulama neticesinde teknik bilirkişilerin; kesilmesi istenen ağacın köy tüzel kişiliğine ait yol üzerinde kaldığını, sözkonusu elma ağacının dal ve köklerinin davacı taşınmazına geçtiğini ve gölge yaparak davacının parselindeki fındık ağaçlarınının güneşlenmesine engel olduğunu, kökleri ile bitki besin maddelerine ortak olduğunu, dal ve kökleri davacı taşınmazına geçmekte ve zarar vermekte olan anılan elma ağacının kesilmesi gerektiğini, zararın başka türlü giderilebilme olanağının bulunmadığını rapor ettikleri, öte yandan; evrak arasına alınan Giresun Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/4928 Soruşturma sayılı dosyasında davalının şüpheli sıfatıyla verdiği 05.12.2011 tarihli ifadesinde anılan elma ağacının kendisine ait olduğunu beyan ettiği görülmektedir.

O halde, dal ve kökleri davacının parseline tecavüzlü olduğu saptanan elma ağacı yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle, hükmün 12.01.2011 tarihinde kabul edilen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK' nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 Sayılı HUMK’un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin hacrın temyiz edene geri verilmesine, 22.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9883, Karar No: 2017/16856, Tarih: 30.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/9883 E.  ,  2017/16856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, mahkemenin görevsizlik nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalıların velayeti altında bulunan ...... tarafından, ... karşı ırza tasaddi suçunu işlediklerini, haklarında kamu davası açıldığını, suçlarını kabul ettiklerini ve ceza aldıklarını, olayın yaşandığı beldenin örf ve adetlerine düşkün tutucu bir yer olduğunu, ... karşı çevrenin yaklaşımının değiştiğini, bu olay nedeni ile davacıların derin üzüntü ve elem duyduklarını ileri sürerek; Onur için 10,000,00 TL, babası ... için 2,500,00 TL ve annesi ... için 2,500,00 TL manevi tazminatın, olay tarihi olan 02.01.2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş; sözkonusu hükmün davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 09.03.2015 tarihli ve 2014/10851 Esas, 2015/3712 Karar sayılı ilamı ile "davaya aile mahkemesinde bakılması gerektiği gerekçesi ile, dava dilekçesinin görevsizlik nedeni ile reddine karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme sonucu, işin esası hakkında karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmakla birlikte, Mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın karar kesinleştiğinde ve talep halinde görevli ve yetkili ... Nöbetçi Aile Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir .

Uyuşmazlık, velayet altındaki küçüğün, üçüncü kişilere zarar vermesi halinde bu zararın tazmini için açılan tazminat davasında hangi mahkemenin görevli olduğu noktasında toplanmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun "Sorumluluk" başlığını taşıyan 369. maddesinde aynen; "Ev başkanı, ev halkından olan küçüğün, kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur. Ev başkanı, ev halkından akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunanların kendilerini ya da başkalarını tehlikeye veya zarara düşürmemeleri için gerekli önlemleri almakla yükümlüdür. Zorunluluk halinde gerekli önlemlerin alınmasını yetkili makamdan ister." hükmünü içermektedir.