muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7470, Karar No: 2016/1134, Tarih: 23.02.2016

Kabul ve uygulamaya göre de; sanığın suç arkadaşı ...'ün, yargılandığı davada 26/03/2015 tarihli duruşmada marketin zararını giderdiği anlaşıldığına göre, suç ortağı olarak cezalandırılmasına karar verilen ve bu ödemeye karşı bir duruşu bulunmayan sanık ... hakkında da TCK'nun 168/3-2 maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, hükmün ayrıca re'sen de yapılan inceleme sonunda açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7230, Karar No: 2018/9202, Tarih: 20.11.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/7230 E.  ,  2018/9202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İhaleye fesat karıştırma suçundan hükümlü ... hakkında mahkumiyetine ilişkin Tunceli Ağır Ceza Mahkemesinin 03/02/2010 tarihli ve 2008/65 Esas, 2010/7 Karar sayılı hükmün Dairemizin 2012/3308 Esas, 2012/13499 Karar sayılı ilamıyla onanarak 24/12/2012 tarihinde kesinleştiği, infaz aşamasında yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanun gereğince hükümlünün hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi üzerine mahkemece talebin kabulü ile yeniden değerlendirme sonucu hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, hükümlünün denetim süresi içerisinde yeniden kasıtlı suç işlemesi üzerine hükmün açıklandığı anlaşılmakla;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 15/11/2011 günlü ve 2011/8-292 Esas, 2011/224 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 01 Haziran 2005 tarihinden sonra kesinleşen hükümlerin, gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasına konu edilmeleri durumunda, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun 5275 sayılı Yasanın 101/3. maddesi uyarınca itiraz olması, açıklanması geri bırakılan hükmün denetim süresinde yeniden kasıtlı suç işlenmesi nedeniyle açıklanmasının kanun yolunu değiştirmeyeceği anlaşıldığından, aynı Kanunun 98/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 264. maddeleri de gözetilerek temyiz isteğinin itiraz mahiyetinde kabulü ile itiraz mercince değerlendirilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 20/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11431, Karar No: 2006/14468, Tarih: 03.07.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/11431 E.  ,  2006/14468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/08/2005 - 12/09/2005 - 04/10/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraf vekilleri tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tevzi tablosuna itirazla ilgili olarak Pendik Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından 12.09.2005 gün ve 04.10.2005 tarihi, 1996/103 esas ve 2000/818 karar sayılı kararıyla temyiz istemleri kesinlik nedeniyle reddedilmiş ise de, bu tür itirazların temyiz incelemesine tabi olmadığı yönünde İİK.nun 363.maddesinde yasal bir düzenleme bulunmadığından mahkemenin yukarıda belirtilen temyizin reddi karalarının kaldırılmasına oybirliğiyle karar verildikten sonra işin esası incelendi;

Mahkemenin 24.08.2005 tarihli kararının temyiz incelemesinde;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre tarafların yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 11.20. YTL onama harcının mahsubuna bakiye 1 YTL. harcın temyiz edenlerden alınmasına, davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, 03.07.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/25461, Karar No: 2011/1927, Tarih: 01.03.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/25461 E.  ,  2011/1927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, 21.04.2009 tarihinde Sulh Ceza Mahkemesi huzurundaki sorgusu sırasında Elazığ Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde tedavi gördüğünü; babasının ise, sunmuş olduğu aynı tarihli dilekçede oğlunun cezai ehliyetinin bulunmadığını iddia etmeleri karşısında; 5237 sayılı TCK.nun 32 ve 34 maddeleri ışığında, sanığın suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinde tamamen ya da önemli derecede azalma olup olmadığı araştırılıp, yöntemince raporla saptandıktan sonra sonucuna göre, hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 01.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5581, Karar No: 2019/3036, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5581 E.  ,  2019/3036 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24355, Karar No: 2014/22559, Tarih: 30.06.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/24355 E.  ,  2014/22559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/02/2012

NUMARASI : 2008/543-2012/239

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür.

Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı işçi iş akdinin 15.12.2006 tarihinde sona erdirildiğini iddia ederek işçilik hak ve alacaklarını talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalı 54712 işyeri sicil numaralı işyerindeki 15.12.2006 tarihine kadar devam eden çalışması işyerini devralan 1055672 işyeri sicil numaralı bir başka işyerinde çalışmaya devam etmesi karşısında kıdem tazminatına hak kazanmadığı gerekçesi ile bu tazminatın reddine karar vermiştir.

Keza aynı gerekçelerle mahkemece feshe bağlı ihbar ve izin alacağı talebinin de reddine karar verilirken, dava konusu fazla çalışma alacağı talebinin ise kanun gereği devreden işveren için öngörülen 2 yıllık süre sınırlaması sebebi ile reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davacı işçinin devralan şirketteki çalışmasını 31.07.2007 tarihinde sona erdiği görülmüştür. 1475 Sayılı Kanun'un 14. maddesi gereğince devreden işverenin kıdem tazminatından sorumluluğu 2 yıllık süre sınırlamasına tabi değildir.

Hal böyle iken, mahkemece davacının devralan şirketteki iş akdinin sona erme şeklinin tayin ve tespiti önem arz etmektedir. Şayet buradaki iş ilişkisi tazminatı gerektirir şekilde son bulmuş ise davalı şirketin kıdem tazminatına ilişkin sorumluluğunun kendi dönemi ve devir tarihindeki ücrete göre belirlenmesi gerekir.

Netice itibari ile, mahkemece eksik ararştırma ve yanılgılı değerlendirme ile kıdem tazminatı talebinin reddi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15178, Karar No: 2013/6339, Tarih: 14.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/15178 E.  ,  2013/6339 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık savunmasında, orta şeritte seyrederken katılanın sol şeritte seyrettiğini, katılanın sollama yaparken kullandığı aracının sağ arka kısmı ile kendisinin kullandığı kamyonun sol ön tarafına dokunduğunu ve direksiyon hakimiyetini kaybeden katılanın yol dışında kalarak istinat duvarına çarptığını, yanındaki tanık ... ise beyanında; orta şeritte seyrederken, katılanın ise sol şeritte seyrettiğini, katılanın sollama yaparken kullandığı aracın arka sağ kısmı ile sanığın kullandığı kamyonun sol ön burnuna dokunduğunu, katılanlar ise kendilerinin orta şeritte seyrederken yolun sağında seyreden kamyonu geçtikleri sırada kamyonun birden manevra yaparak içinde bulundukları aracın sağ arka tarafından dokunduğunu ifade ettikleri, kaza tespit tutanağı içeriğine göre de çarpma noktasının ensol şerit ile orta şerit çizgisi birleşim noktasında işaretlendiği, kamyonun sol ön lastik jant kısmının, otomobilin ise sağ arka çamurluk kısmına çarpıldığının belirlenmesi karşısında, sanığın kusuru hususunda tereddüt hasıl olduğundan, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Trafik İhtisas Dairesi, İTÜ veya Karayolları Genel Müdürlüğü görevlileri arasından seçilecek bir heyetten rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7774, Karar No: 2023/586, Tarih: 31.01.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/7774 E.  ,  2023/586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yalova 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil - tenkis davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından duruşma istekli temyiz edilmekle; duruşma günü olarak saptanan 31/01/2023 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar ... v.d. vekili gelmedi, temyiz edilen davalı ... vekili Avukat ... davalı ... vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlandı, süresinde verilen ve kayıt olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar, mirasbırakan anneleri ...’ın 112 ada 34 parsel sayılı taşınmazını hileli ve muvazaalı şekilde torunu olan davalı ...’a temlik ettiğini, temlik işleminin tapuda satış gösterildiğini ancak gerçekte bağış olduğunu ve mirastan mal kaçırma amaçlı, muvazaalı yapıldığını, davalı ...’ın da bir süre sonra taşınmazı muvazaayı bilen diğer davalı ...’e devrettiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline mümkün olmazsa tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

II. CEVAP

1.Davalı ..., kendisi ve dava dışı babası ...’ın, amcası olan ... ...’nin düğün masraflarının tamamını karşıladıklarını, taşınmazın satış tarihindeki değerinin babası ... tarafından mirasbırakan babaannesi ...’ye verildiğini, ailesi ile birlikte ölene dek mirasbırakana baktıklarını, mirasbırakanın geride pek çok taşınmazının kaldığını, taşınmazı daha sonra maddi sıkıntılardan dolayı diğer davalı ...’e bedeli karşılığında devrettiğini, tenkis isteğinin zamanaşımına uğradığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

2.Davalı ..., taşınmazı yatırım amaçlı, bedelini ödeyerek satın aldığını, kendisine yönelik iddianın gerçeği yansıtmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, muvazaa iddiasının ispatlanamadığı, tenkis isteği yönünden hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, muvazaa iddiasının ispatlanamadığı, tenkis isteği yönünden hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili, taşınmazın mirasbırakan tarafından devredildiği tarihte 1984 doğumlu olan davalının taşınmazı satın alma gücünün olmadığını, satış tarihlerinde davalıların banka hesap hareketlerinde satış parasına ilişkin kayıt bulunmadığını, taşınmazın satış tarihlerindeki değerlerinin dikkate alınmadığını, davalı ...'in eşi olan dava dışı ...'ın daha önce davalı ...'ın anne ve babasının avukatlığını üstlendiğini, aile avukatı olduğunu, taşınmazın muvazaalı şekilde Nevim'e devredildiğini, dinlenen davalı tanıklarının aynı köyden olmadıklarını, tanık ...'ın davalının babasına bir miktar borç para verdiğinden bahsettiğini ancak miktar belirtmediği gibi verdiği parayı da ispat edemediğini, diğer davalı tanığı ...'in olaya ilişkin bilgisinin bulunmadığını, mirasbırakanın bakımının müvekkilleri Şaban ve ... tarafından yapıldığını, ekonomik mali durum araştırması ile de bu hususun sabit olduğunu, 9 parça taşınmazı bulunan mirasbırakanın maddi durumunun iyi olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, mirasbırakanın oğlu dava dışı ... ...'nin ilk satış tarihi olan 2003 yılında evlendiği, tanık beyanları ile mirasbırakanın oğlunu evlendirirken maddi sıkıntı içerisine girdiği, bir kısım masrafların davalı ...'ın babası olan oğlu ... tarafından yapıldığının tanık beyanları ile anlaşıldığı, mirasbırakanın çekişme konusu taşınmazdan başka 9 parça taşınmazının daha bulunduğu, bakımının da genel olarak davalı ve ailesi tarafından yapıldığı gözetilerek yapılan devirlerin mal kaçırma amaçlı olmadığı sonucuna varıldığı gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1.b.1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili duruşma istekli temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri