muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5771, Karar No: 2021/3325, Tarih: 05.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5771 E.  ,  2021/3325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 5. Tüketici Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 20.02.2018 tarih ve 2015/1001-2018/88 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının, davalı firmaya ait Newyork'dan İstanbul'a giden uçak ile seyahati sırasında uçağın kalkışından sonra servis edilen yemek sebebiyle rahatsızlandığını, durumu kabin görevlisine bildirdiğini, uçakta yolcu olarak bulunan uzman doktor tarafından şikayetlerinin dinlenmesi sonucu zehirlenme belirtisi olduğunun tespit edildiğini, uçakta yeterli ilaç bulunmadığını, tüm yolculuk boyunca davacının rahatsızlığının devam ettiğini, ayrıca uçaktaki hosteslerin davacıya kötü davrandığını, hakaret ettiğini, havalimanına indiğinde doktora müracaat eden davacının gıda zehirlenmesi geçirdiğinin tespit edildiğini, davacının manevi yönden zarara uğradığını belirterek 8.500,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, uçuş sırasında ikram edilen ürünün son kullanma tarihi, saklama ve sıcaklık koşullarına göre gıda zehirlenmesine yol açacak bir durumunun olmadığını, davacının zehirlenmesi ile zehirlenmeye sebep olan fiil arasında illiyet bağı olmadığını, yemeklere ilişkin yolculardan başkaca şikayet olmadığını, manevi tazminat hükümlerinin uygulanamayacağını, havacılık prosedürlerinin yerine getirilerek doktor anonsu yapıldığını ve davacıya ilaç verildiğini, tazminat miktarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre, aynı gün uçakta seyahat eden diğer yolcuların da davacı ile aynı yemeği yediği, davacının dışında herhangi bir yolcudan bir şikayetin gelmediği, dolayısı ile servis edilen yemekten kaynaklanan herhangi bir sorunun bulunmadığı, davacıda meydana gelen etkinin değişik sebeplerden kaynaklanmış olabileceği, davalının herhangi bir kusurunun bulunmadığı, davacının zehirlendiğini ispat dahi edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 6502 sayılı Kanun gereği davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, 05.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/452, Karar No: 2021/2098, Tarih: 08.12.2021

**6. Hukuk Dairesi         2021/452 E.  ,  2021/2098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

İLK DRC. MHK. : Edirne 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, yapımı davalı tarafından yüklenilen yeraltı suyundan sulama suyu temini ve sisteminin kurulması işinin, sözleşmede gösterilen bedelden fazla istenen miktarda davacının davalıya borçlu olmadığının tespiti talebine ilişkin olup; mahkemece davanın kabulü ile, davacının davalı idareye 517.176,35 TL miktarında borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, verilen karara karşı davalı vekilince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi üzerine davalı vekilince temyiz yoluna başvurulmuştur..

Davacı vekili davasında, taraflar arasındaki ".... Köyü V. Kısım YAS Sulama Tesisleri" ile ilgili sözleşme çerçevesinde davalı idarenin köy kooperatifine yeraltı sulama suyu tesisleri kurup 2002 yılında devir ve teslim ettiği halde, 23.12.2009 tarihinde devir sözleşmesi imzalandığından devir teslim tarihini 23.12.2009 olarak gösterip bu tarihe göre davacıya borç çıkardığını, halbuki devir sözleşmesi kapsamında devredilen su kuyularının davacıya teslim edildiği 2002 yılı piyasa rayiç bedellerinin esas alınması gerektiğini savunarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacının davalı idareye 1.000,00 TL borçsuz olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini 517.176,35 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili savunmasında, 6200 Sayılı ... Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun kapsamında devir ve maliyet hususlarına ait esasların idarece belirlendiğini, tesislerin ikmalini müteakip idare tarafından hesaplanacak kat'i bedellerinin geri ödemeye esas alınacağının ve davacı tarafça bu hükümler çerçevesinde tesisin devir ve teslim alınacağının kabul ve taahhüt edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili savunmasında, 6200 Sayılı ... Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun kapsamında devir ve maliyet hususlarına ait esasların idarece belirlendiğini, tesislerin ikmalini müteakip idare tarafından hesaplanacak kat'i bedellerinin geri ödemeye esas alınacağının ve davacı tarafça bu hükümler çerçevesinde tesisin devir ve teslim alınacağının kabul ve taahhüt edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece 23.06.2017 ve 12.07.2017 tarihli bilirkişi raporları hükme esas alınarak, sözleşme konusu işin tamamlanmış olarak davacıya teslimi için makul sürenin 2 yıl olduğu, projenin yapılmış bölümlerinin davalı tarafın iddiası doğrultusunda 2009 yılı rayiç piyasa fiyatlarına göre hesaplandığı taktirde toplam 559.022,66 TL, davacı tarafın iddiası doğrultusunda 2002 yılı rayiç piyasa değerlerine göre hesaplandığında ise 348.472,65 TL olduğunun tespit edildiği, sözleşmede iş bedeline ilişkin kati hüküm bulunmadığından su kuyularının davacıya fiilen teslim tarihi olan 2002 yılı itibariyle yapılan hesaplamanın dikkate alınması gerektiği gerekçesiyle davanın ıslah edilmiş şekliyle kabulüne, davacının davalı idareye 517.176,35 TL miktarında borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince karara karşı davalı yüklenici idare tarafından yapılan istinaf başvurusu esastan red edilmiştir.

Yanlar arasında imzalanan 23.12.2009 tarihli Devir sözleşmesi ile davalı tarafından yüklenilen yeraltı suyundan sulama suyu temini maksadıyla projeleri hazırlanarak sondaj kuyuları inşası, motopomplarla techizi, motopomp barakaları, sulama ve elektrik tesisleri işletilmek üzere davacı kooperatife devredilmiştir.

Sözleşmenin "geri ödeme" başlıklı 8.maddesinde, devir edilen tesisin maliyeti, motopomplar ve barakalar bedeli 136.567,00 TL, kuyu bedeli 577.160,00 TL ve elektrifikasyon tesisi bedeli 151.922,00 TL olmak üzere toplam 865.649 TL olarak belirlenmiş, maddenin devamında yeraltı sulama tesisinin davacıya devir edildiği tarihten itibaren ilk 3 yıl geri ödeme yapılmayacağı, tesis bedelinin davacı tarafından 4.yıl olan 23.12.2012 tarihinden itibaren 12 yıl süresince eşit taksitler halinde faizsiz olarak davalı idareye ödeneceği kararlaştırılmıştır..

Taraflar arasında sözleşme ve içeriğine ilişkin bir ihtilaf bulunmamaktadır. İhtilaf, su kuyuları maliyetine ilişkin geri ödeme bedelinin hangi tarih itibariyle hesaplanacağına yöneliktir. Davacı iddiasında, geri ödenmesi gereken iş bedelinin tesisin fiilen teslim edildiği 2002 yılındaki rayiç piyasa değerlerine göre hesaplanması gerektiğini ileri sürmekte, davalı idare ise, geri ödemenin 28.08.1981 tarih ve 2893 sayılı olur ile devir maliyetlerinin kat'i devrin yapıldığı yılın DSİ'ce belirlenecek birim fiyatları üzerinden yapılması gerektiğini, bu itibarla geri ödemenin devir sözleşmesinin imzalandığı 2009 yılında tespit edilen ve 8.maddede belirlenen toplam değer olan 865.649,00 TL üzerinden yapılması gerektiğini savunmaktadır.

Her ne kadar 6200 sayılı ... Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun kapsamında devir ve maliyet hususlarına ait esasların idarece belirlenerek tesislerin ikmalini müteakip idare tarafından hesaplanacak kat'i bedellerinin geri ödemeye esas alınacağı düzenlemesi mevcut ise de; bu durum idareye hesaplama konusunda bir yetki vermektedir. Tarafların özgür iradeleri ile düzenledikleri sözleşmede devir bedeli kararlaştırılmış olup, geri ödeme konusunda sözleşmede kararlaştırılan bedelin esas alınması gerekir. Bu durumda mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ve nitelendirme sonucu yazılı gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesinin 28.09.2020 tarih ve 2018/841 Esas, 2020/912 Karar sayılı kararın kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 08.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9688, Karar No: 2014/27189, Tarih: 18.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/9688 E.  ,  2014/27189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 17. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2012/536-2013/365

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı şirketin de yer aldığı Şişecam Şirketler Topluluğu içinde belirsiz süreli iş sözleşmesi ile 01/12/1979 tarihinde işe başladığını, iş sözleşmesinin bildirim öneli verilerek feshedildiği tarihe kadar Şirkette Taşımalar Lojistik Müdürü olarak çalıştığını, davalı şirketin, merkezinde T.. Şişe ve Cam Fabrikaları AŞ 'nin olduğu ve birçok şirketin yer aldığı ve toplumda " Şişecam Topluluğu " olarak bilenen organik ve hiyerarşik bir organizasyon altında ve işletmesel bir bütünlük içinde sevk ve idare edilen Şirket olduğunu, tüm birimlerin tek bir merkezin ( Ana Şirket Yönetim Kurulunu ) ve onun vekili konumundaki Genel Müdürün sevk ve idaresinde aralarında sıkı ve organik bir ilişki içinde ve merkezi yönetime tam, organik ve hiyerarşik biçimde bağlı olarak görev yaptığını ve faaliyet gösterdiğini, davacının merkezi ve tam bir hiyerarşi şeklinde yönetilen topluluğun en son davalı şirketinde çalışırken iş sözleşmesinin davalı şirketin 31/10/2012 tarihli fesih yazısı ile ' insan kaynakları sistemleri yönetmeliği" nin 20. Maddesi sebep gösterilerek 31/12/2012 tarihine kadar bildirim öneli verilmek suretiyle feshedildiğini, davacının iş güvencesinin kapsamı içinde bulunduğunu, yönetmeliğin ilgili maddesinin yasaya aykırı bir şekilde çalışanların elde etmiş olduğun emeklilik olgusunu bildirimli fesih sebebi olarak belirlediğini, ancak emeklilik hakkını elde etmiş ve hizmetlerinde yarar görülen personelin iş sözleşmesinin uzatılması için çeşitli hususları hüküm altına aldığını, feshin işletme gerekleri nedeniyle yapıldığını kabul edilse bile bir işletmesel kararın bulunmadığını, feshin son çare olması ilkesi ile bağdaşmadığını, davacının görev tanımı ve yaptığı işe olan ihtiyacın devam etmesine rağmen emeklilik gibi soyut bir nedenin ileri sürüldüğünü, belirterek feshin geçersizliği ile davacının işe iadesine, dava süresine ilişkin dört aylık ücreti ile diğer haklarının tahsiline, işe alınmaması halinde 8 aylık ücret tutarında tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, insan kaynakları sistemleri yönetmeliği ' nin ilgili maddelerinde yapılan değişikliklerin hukuken doğru ve geçerli olduğunu, şirketlerin çağın gereklerine uygun olarak iç mevzuatlarını revize etmelerinin kaçınılmaz zorunluluk olduğunu, davalı şirket tarafından bu amaçla 2012 yılı Temmuz ayında Topluluk İnsan Kaynakları Yönetmeliği'nin bazı maddelerinin revize edildiğini, bu değişiklik için işçinin onayının alınmasına gerek olmadığını, burada yapılan değişikliğin işçinin çalışma koşullarının değiştirilmesi niteliğinde olmadığını, aksine işverenin hangi koşulları taşıyan personel ile çalışacağına dair bir düzenleme niteliğinde olduğunu, işverenin belli bir yaşa gelmiş personel ile çalışmaya devam etmek istememesinin onun yönetim hakkı çerçevesinde görülmesi gerektiğini, bu nedenle işçinin muvaffakatini gerektirmediğini, kaldı ki bu değişikliklerin davalı şirket portalında yayınlandığını, ayrıca yönetmeliklerde yapılmış olan değişikliklere şirket portalı üzerinden erişebiliceğinin duyuru yazısı ile tüm topluluğa e-mail yoluyla duyurulduğunu, davacının yapılan değişikliklere dava açtığı tarihe kadar bir itirazda bulunmadığını, dolayısıyla iş sözleşmesi hükmü niteliğinde olan yönetmeliğin bağlayıcı olmadığı ve fesih işleminde hukuki dayanak olarak gösterilemeyeceğinin söylenemeyeceğini davacının iş sözleşmesinin yönetmeliğin 20. Maddesi uyarınca feshedildiğini, fesih sebebinin açık ve kesin olduğunu, Yargıtay kararları uyarınca, personel yönetmeliği veya toplu iş sözleşmesinde emekliliğe hak kazanmış personelin iş sözleşmesinin feshedileceğine ilişkin düzenlemelerin objektif ve genel bir şekilde uygulandığı takdirde geçerli sayıldığını , davacının 1979 senesinden beri işyerinde çalıştığını, 60 yaşına ulaştığını, emeklilik hakkını kazandığını, yönetmelik hükmünde yer alan hizmetin devamında yarar görülme kelimesinin mutlak bir ifade olmadığını bu kavramın hizmetten memnun olma ile bir tutulmaması gerektiğini, iç yönetmelik hükümlerinin ölçülü ve tutarlı biçimde uygulandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece feshin geçerli olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut olayda; davalı işyerinde taşımalar lojistik müdürü olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, 31.10.2012 tarihli bildirimle İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 20. maddesi gereğince feshedilmiştir.

Davalı şirketin bağlı bulunduğu gruba ait ve bu gruptaki şirketler tarafından uygulanan İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 20. maddesinde "Kural olarak personelin iş sözleşmesi 4857 sayılı İş yasası hükümleri gereğince sona erdirilir.

Ancak, bağlı olduğu sosyal güvenlik kurumundan emeklilik hakkını kazanan, belirli yaş haddini dolduran personelin durumu aşağıda belirlenen esaslar göre değerlendirilir.

Davalı şirketin bağlı bulunduğu gruba ait ve bu gruptaki şirketler tarafından uygulanan İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 20. maddesinde "Kural olarak personelin iş sözleşmesi 4857 sayılı İş yasası hükümleri gereğince sona erdirilir.

Ancak, bağlı olduğu sosyal güvenlik kurumundan emeklilik hakkını kazanan, belirli yaş haddini dolduran personelin durumu aşağıda belirlenen esaslar göre değerlendirilir.

Ana Şirkette Grup Başkanlarının Genel Müdür Yardımcılarının, Risk yönetimi ve İç Denetim Başkan'ın Başkan Yardımcılarının, Direktörlerin, Grup Dışı Şirketlerde: Genel Müdür ve Şirket Müdürü olarak görev yapan personelin,

Gruplarda, Başkan Yardımcılarının, Genel Müdürlerin, Fabrika Müdürlerinin, Genel Müdür Yardımcılarının ve Direktörlerin,

Topluluk içi ve Topluluk Dışı hizmet süreleri itibariyle bağlı bulundukları Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan emeklilik hakkını kazanmış oldukları hallerde, hizmetlerinin devamında yarar görülenlerin iş sözleşmeleri,

60 yaşını doldurmalarına kadar Genel Müdür,

65 yaşını doldurmalarına kadar Genel Müdür'ün önerisi ve yönetim Kurulu kararı ile en fazla bir yıllık sürelerle uzatılabilir.

Her halükarda 65 yasını doldurmuş personel Şirket hizmetinde istihdam edilemez.

Diğer Personelin Topluluk içi ve Topluluk dışı hizmet süreleri itibariyle bağlı bulunduğu Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan emeklilik hakkını kazanmış oldukları hallerde, hizmetlerinin devamında yarar görülenlerin iş sözleşmesi 60 yaşını doldurmalarına kadar genel müdür tarafından uzatılabilir.

Her halükarda 60 yaşını doldurmuş bulunan personel Şirket hizmetinde istihdam edilemez.

Ancak yasalar gereği şirketlerde veya işyerlerinde istihdamı zorunlu olan, örneğin; Çevre Mühendisi, İşyeri Hekimi, Güvenlik Amiri gibi personel ile tedariki zor olan özel bilgi veya deneyime sahip personel için Ana Şirket'de ve Gruplarda, Grup Başkanları ile Genel Müdür Yardımcıları'nın talebi ve Genel Müdür'ün onayı ile bu gibi personel, istisnai olarak yaş sınırına bakılmaksızın çalıştırılabilir." Şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

Davacının yaş haddi bakımından yönetmelik hükmünün hangisine girdiği konusunda tartışma bulunmaktadır. Davacının isim vererek halen çalışma ilişkisinin devam ettiğini belirttiği kişilerin çalışma ilişkilerinin fesih tarihi itibariyle devam edip etmediği, yönetmelik kapsamında olan çalışma ilişkisi devam eden tüm işçilerin unvanları temin edilip, yönetmelik hükümleriyle karşılaştırılarak ilgili yönetmeliğin objektif ve tutarlı olarak uygulanıp uygulanmadıklarının açık ve denetime elverişli rapor alınarak tespit edilmesi sonucuna göre bir karar verilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4767, Karar No: 2023/2021, Tarih: 06.06.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/4767 E.  ,  2023/2021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.04.2013 tarihli ve 2010/236 Esas, 2013/210 Karar sayılı Kararı ile;

1. Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında taksirle öldürme suçundan; 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

2. Sanık ... hakkında; taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 85 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci fıkrası gereğince neticeten hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 51 inci maddesi gereğince ertelenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.04.2013 tarihli ve 2010/236 Esas, 2013/210 Karar kararının sanıklar ... ve ... müdafii ile katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 16.04.2015 tarihli ve 2014/4441 Esas, 2015/6714 Karar sayılı ilamıyla;

''...Somut olay değerlendirildiğinde; Olayın meydana geldiği ... sitesinde birbirinden bağımsız 5 ayrı blok olduğu, her bloğun kendi yönetiminin bulunduğu, ayrıca bloklar dışında kalan siteye ait dükkan ve işyerleri ile ilgili işlemleri yapan bir site yönetiminin bulunduğu, site yönetimi ile blok yönetimlerinin iş ve görev tanımlarının denetime olanak verecek şekilde tespit edilip sorumluluğun kime ait olduğunu belirlemenin hakimin takdiri ve görevi kapsamında olduğu, öncelikle mahkemece söz konusu olayın meydana geldiği yerde sorumlu kişi yada kişileri tespit edip sonrasında bu kişilerin yapması gerekirken yapmadıkları, yapmaması gerekirken yaptıkları eylemlerin tespiti ile hukuki durumlarının buna göre değerlendirmesi yerine, mahkemece yazılı şekilde 04/03/2013 tarihli bilirkişi raporuna atıf yaparak sanık ...'ün mahkumiyetine, diğer sanıkların ise beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de; Beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanık ... lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve taksirli suçtan mahkum olan sanık ... hakkında TCK'nın 53. maddesinde yer alan hak yoksunluklarına hükmolunamayacağının gözetilmemesinin" Kanuna aykırı olduğu nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir

C. Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli ve 2015/466 Esas, 2022/327 Karar sayılı Kararı ile;

1. Sanık ... taksirle öldürme suçundan; 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

2. Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında; taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 85 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci fıkrası gereğince neticeten ayrı ayrı hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 51 inci maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmiştir.

D. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 09.06.2022 tarihli ve 2022/84796 sayılı, hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanıklar ... - ... - ... müdafiinin temyiz istemi;

Sanıkların sorumluluğu bulunmadığına, site yönetiminin Kat Mülkiyeti Kanunu'na uygun teşekkül ettirilmediğine, bilirkişi raporlarının hatalı olduğuna, sorumluluğun A Blok yönetiminde olduğuna ilişkindir.

2. Sanık ...'in temyiz istemi;

Ortak alanlardan site yönetiminin sorumlu olduğuna, kendi sorumluluğun A Blok'un içindeki iş ve işlemlerle sınırlı olduğuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine, zamanaşımının dolduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Yerel Mahkemenin Kabulü;

1.''.... ...İli ... İlçesi ...Mahallesi 4331 ada 3 parselde ... Sitesi (A) blok sakini 2002 doğumlu ...'nin 21.04.2010 tarihinde bitişik bahçe komşusundan aldığı poşeti eve götürmek isterken; (A) blok arkasında ve geçiş güzergâhında bulunan fosseptik çukuru rogar kapağına basması ile içine düşüp suda boğulması şeklinde meydana gelen olayda" mahkemece kazanın meydana gelmesinde sanık ...'ın kusursuz, sanıklar ..., ..., ... ve ...'in kusurlu olduğu kabul ve tespit edilerek uygulama yapılmıştır.