muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2181, Karar No: 2012/20843, Tarih: 04.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/2181 E.  ,  2012/20843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde gece saat 01.15 sıralarında E5 karayolu Ankara istikameti ... Hastanesi önünde park edilmiş aracından inerek karayolundan karşıya geçmek isteyen yayaya sol şeritte çarparak sol alt ekstiremitenin kasık bölgesinden vücuttan ayrılarak orta refüj aralığına düşerek beyin kanaması, beyin doku harabiyeti, büyük damar kopmasından kaynaklı ölümün gerçekleştiği, araçta yapılan görgü ve tespitte, ...... otonun sol ön kısmından hasarlı, sol farın, sol sis farının kırık, tamponun sol kısmının çatlak, ön kaputun sol kısmının ezilmiş, sol çamurluğun kısmen ezilmiş, otonun ön camının sol kısım sol kapı üst tavan direğinin ezilmiş, otonun sol dış dikiz aynasının yerinde olmadığının tespit edildiği, meskun mahal sınırları içinde olması nedeniyle yolun yayalara kapalı yol niteliğinde olup olmadığı hususunun da belediyeden sorulmadığının anlaşıldığı, sanığın olayda kusurlu olup olmadığı hususunda bilirkişi raporlarının da çelişik olması karşısında bir kez de ... Genel Müdürlüğü uzmanlarından oluşturulacak bilirkişi kurulundan rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18386, Karar No: 2011/2720, Tarih: 10.03.2011

**7. Ceza Dairesi         2007/18386 E.  ,  2011/2720 K.**

**"İçtihat Metni"**

406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'na aykırılıktan Işıl Televizyon Yayıncılık A.Ş.'ye, Telekominikasyon Kurumu'nun 31.05.2006 tarihli ve 2815 sayılı yazısı ile uygulanan 4.250,00 Yeni Türk lirası idari para cezasına itirazın kabulü ile idari yaptırım kararının kalıdrılmasına ilişkin, Salihli 2.sulh Ceza Mahkemesinin 06.06.2007 tarihli ve 2007/123 sayılı kararına yapılan itirazın reddine dair, SALİHLİ Ağır Ceza Mahkemesinin 16.07.2007 tarihli ve 2007/518 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 13.11.2007 gün ve 57654 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 13.12.2007 gün ve KYB.2007-256249 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

23.05.2007 tarihli ve 26530 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 5651 sayılı Kanun'un 12.maddesi ile değişik 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'nun 2/f maddesi gereğince "Bu idari para cezalarına ilişkin kararlara karşı 06.01.1982 tarihli ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu hükümlerine göre kanun yoluna başvurabilir." ibaresinin eklenmesi nedeniyle idari yaptırım kararına karşı itirazı inceleyen Salihli 2.Sulh Ceza Mahkemesinin itirazı karara bağladığı 06.06.2007 tarihinde görevli olmadığı, bu nedenle görevli olmayan mahkemece dosyanın incelenip esastan karar verilemeyeceği gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Salihli Ağır Ceza Mahkemesininin 16.07.2007 tarihli 2007/518 değişik iş sayılı kararının CMK.nın 309/4-c maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine 10.03.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4247, Karar No: 2011/5399, Tarih: 27.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/4247 E.  ,  2011/5399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Pendik 1. Sulh Hukuk ve Ümraniye 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “

Dosya kapsamındaki, Pendik 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkisizlik kararının dayanağı olan nüfus kaydındaki adresin cezaevi adresi olduğunun anlaşılması ile mahkumiyet kararı ile Cezaevi Müdürlüğünce düzenlenen hükümlünün beyanını içeren tutanağa göre hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yerinin ... adresi olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Pendik 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Pendik 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 27.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7432, Karar No: 2011/16962, Tarih: 14.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/7432 E.  ,  2011/16962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.03.2010 tarih ve 2009/145 - 2010/104 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı temsilcisi tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 29, 30 ve 43. sınıfta tescilli "BAY KÖFTE PİDE+şekil" ibareli markanın sahibi olduğunu, davalı şirketin ise "BAY KUMPİR" ibaresini 43.sınıfta tescil ettirdiğini, davalı markasının müvekkiline ait marka ile iltibas yarattığını, her iki markada da ortak unsurun "BAY" ibaresi olup, diğer unsurların yardımcı durumunda olduğunu, markaların ayrıt edilemeyecek deredece benzer bulunduğunu ileri sürerek, davalı adına tescilli "BAY KUMPİR" ibareli markasının hükümsüz sayılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket temsilcisi, müvekkili markasının esas unsurunun "BAY" olmayıp "KUMPİR" ibaresi olduğunu, taraf markalarının halk tarafından karıştırılma ihtimali bulunmadığını savunarak, davanın zamanaşımı ve esas yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davalıya ait markanın hükümsüzlüğü istenilen emtia açısından 556 sayılı KHK'nin 8/1-b maddesi anlamında benzer olduğu ve 42 (b) maddesinde yer alan hükümsüzlük koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı temsilcisi temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı temsilcisinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı temsilcisinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15047, Karar No: 2013/13981, Tarih: 01.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/15047 E.  ,  2013/13981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/07/2011 tarih ve 2010/152-2011/159 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl ve birleşen davada, müvekkilinin tüm Dünyada tanınmış ZARA ibareli markaların sahibi olduğunu, TPE nezdinde de ZARA ibareli 2, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 11, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 34 ve 35. sınıf ürün ve hizmetleri içeren 20.03.2001/4922, 18.04.2001/6985, 13.05.1994/5065 (153527), 22.01.1996/982 (166963), 26.03.1997/4035, 20.07.2000/14788, 25.09.1998/13372 (203599), 16.12.1998/17968 (207048), 12.02.1999/1247 (207131), 21.12.2004/42227, 06.11.2007/60541 ve 19.06.1997/8724 (207580) sayılı markaların sahibi olduğunu, FARA ibareli 2008/74220 sayılı, 3, 4, 5, 9, 28 ve 32. sınıf ürünleri içeren marka tescil başvurusunun Resmî Marka Bülteni'nde yayımlanması üzerine iltibas ve tanınmışlık vakıalarına dayanarak başvurunun reddi amacıyla itirazda bulunduklarını, ancak itirazlarının nihaî olarak YİDK’nın 2009/M-3941 sayılı kararıyla reddedildiğini ileri sürerek, hukuka aykırı kurum kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davacı itirazlarının haksız olduğunu, zira başvuru konusu FARA ibareli işaret ile davacının ZARA ibareli markalarının iltibasa sebebiyet verebilecek derecede görsel, sescil ve anlamsal bir benzerlik taşımadığını, ortalama tüketicilerin her iki markanın farklı olduğunu derhâl ve hiç düşünmeden algılayabileceklerini, bu nedenle başvurunun tescilinin davacının markalarının tanınmışlığından haksız bir yarar sağlamasının, onun itibar ve ayırt edici karakterini zedelemesinin de mümkün bulunmadığını ifade ederek, açılan davanın reddine karar verilmesini gerektiğini savuntur.

Davalı şirket vekili, davacının müvekkiline karşı 2008/74220 sayılı markanın hükümsüzlüğü istemiyle İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2010/139 esas sayılı dosyasında dava açtığını, iş bu dosyaki dava ile anılan dosyadaki davanın aynı olduğunu, ikinci olarak açılan bu davanın derdestlik nedeniyle açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerektiğini, davanın süresinde açılmadığını, Ankara 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2009/80 esas sayılı dosyasında FARA ibaresi ile ZARA ibaresinin farklı görüldüğünü, başvuru konusu FARA ibareli işaret ile davacının ZARA ibareli markalarının iltibasa sebebiyet verebilecek derecede görsel, sescil ve anlamsal bir benzerlik taşımadığını, ortalama tüketicilerin her iki markanın farklı olduğunu derhâl ve hiç düşünmeden algılayabileceklerini, bu nedenle başvurunun tescilinin davacının markalarının tanınmışlığından haksız bir yarar sağlamasının, onun itibar ve ayırt edici karakterini zedelemesinin de mümkün bulunmadığını savunarak, açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının markalarının asıl ve ayırt edici unsurunun ZARA ibaresinden oluştuğu, anılan kelimenin yargılama konusu ürün ve hizmetler bakımından derhâl ve doğrudan doğruya ürün ve hizmetlerin cinsini, vasfını veya herhangi bir hâlini belirtmediğinden somut ve soyut olarak ayırt edicilik vasfının bulunduğu, esasen uzun süreli kullanımla giyim sektöründe tanınmışlık vasfı kazandığı, davalı başvurusunun konusu olan işaretin FARA ibaresinden oluştuğu, görsel, secil ve anlamsal olarak bıraktıkları umumi intiba itibariyle markalar ile işaretin kapsamlarındaki bir kısım ürünler bakımından benzer mahiyette olduğu, başvuru kapsamında yer alan ağartma ve temizlik amaçlı maddeleri, aşındırıcı ürünler (zımpara bezleri, zımpara kağıtları, pomza taşları, pastalar dahil) ve parlatma ve bakım ürünleri (deri, vinil, metal ahşap ve benzeri için)'nin davacı markalarının kapsamında benzerlerinin yer aldığı, normal düzeyde bilgilendirilmiş, makûl ölçüde dikkatli, işaret ve markayı aynı anda görüp detaylarını karşılaştıramayan ve daha önce yararlandığı ürünlerle ilgili markanın göz ve kulağında kalan izine dayanarak sonraki ağartma ve temizlik amaçlı maddeleri, aşındırıcı ürünler (zımpara bezleri, zımpara kağıtları, pomza taşları, pastalar dahil) ve parlatma ve bakım ürünleri (deri, vinil, metal ahşap ve benzeri için) alımlarında aynı markayı taşıyan mallardan yararlanmak isteyen ortalama düzeydeki alıcıların bu marka ve işaretin farklı işletmelere ait iki ayrı marka olduğunu algılamalarının mümkün olmadığı, anılan ürünlerle ilgili satın alma süresi içersinde davacının ZARA ibareli markasını taşıyan anılan ürünleri satın almak isterken davalının FARA işaretini taşıyan anılan ürünleri satın alma yönünden tercihte bulunabilecekleri, bir kısım alıcıların iki farklı marka karşısında bulunduğunu algılayabilse bile marka ve işaretin birbirleriyle idarî ve ekonomik olarak bağlantılı şirketlere ait olduğu yönünde algılamada bulunulmalarının kaçınılmaz olduğu, özellikle bu ürünler bakımından işletmesel bağlantılandırma kurulmasının kaçınılmaz olduğu, buna karşın başvurunun gerek işaretin gerekse malların farklılı sebebiyle diğer ürünler bakımından davacı markaları ile ilişkilendirilmesinin mümkün olmadığı, bir imaj devrinin müamkün olmaması sebebiyle başvurunun tescilinin davacının ZARA ibareli markasının tanınmışlığından haksız bir yarar sağlama imkânının olmadığı, özellikle ürün ve hizmetlerin birbirinden oldukça uzak sektörlerde yer alması sebebiyle başvurunun davacının davacının ZARA ibareli markalarının itibar ve ayırt edici karakterini zedelemesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile TPE YİDK'nın 2010/M-2302 sayılı kararının, ağartma ve temizlik amaçlı maddeler, aşındırıcı ürünler (zımpara bezleri, zımpara kağıtları, pomza taşları, pastalar dahil), parlatma ve bakım ürünleri (deri, vinil, metal ahşap ve benzeri için) bakımından iptaline, sair yönlerden iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin ayrı ayrı tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin ayrı ayrı bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 01/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24935, Karar No: 2014/1207, Tarih: 23.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24935 E.  ,  2014/1207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... ile ...Sig AŞ avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Dr. ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kanuni gerektirici sebeplere, Karayolları Trafik Kanununun 85/1 ve 88/1. maddelerinde işletenin teselsül esasına dayalı sorumluluğunun kabul edilmiş olduğunun, anılan Kanun’un 91. ve Karayolları Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın A 1. maddesi uyarınca sigorta şirketinin, işletene düşen hukuki sorumluluğu sigorta limitine kadar temin etmeyi yükümlenmiş olduğunun ve 97. maddede zarar görene doğrudan doğruya sigortacıya dava açma hakkının öngörüldüğünün, fazla ödediği miktar için 2918 sayılı Kanun’un 99/2. maddesinde düzenlenen diğer sigortacılara rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, sigorta şirketinin poliçe limiti dahilinde teselsül esasına dayalı sorumluluğunun kabul edilmesi gerektiğinin (Işıl ULAŞ, Uygulamalı Zarar Sigortaları Hukuku – Genel Hükümler, Mal ve Sorumluluk Sigortaları – 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu ve 5684 Sayılı Sigortacılık Kanunu Hükümlerine Göre Yeniden Derlenmiş ve Yazılmış 8. Bası, Ocak 2012, sayfa 996 vd.) ve sigorta şirketlerinin 2918 sayılı Kanun kapsamında poliçeye dayalı akdi sorumluluğu nedeniyle poliçe limitini teşkil eden miktarı sigortalı ya da hak sahiplerine ödediğinin geçerli belgelerle kanıtlanması

durumunda, sigorta şirketlerinin mükerrer ödeme ile karşı karşıya bırakılmaması bakımından ödedikleri miktar oranında sorumlu tutulmaması gerekmekte ise de; somut olayda sigorta şirketinin yaptığını iddia ettiği ödemenin nazara alınmamasının hükmedilen miktar itibarıyla sonuca etkili bulunmadığının anlaşılmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ... ile ...Sig AŞ.'den alınmasına, 23.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14722, Karar No: 2013/387, Tarih: 28.01.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/14722 E.  ,  2013/387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davası sırasında davacı vekili tarafından " trafik kazasından kaynaklı uyuşmazlıkta tanık dinletme taleplerinin reddedildiğinden davanın aleyhine sonuçlanacığının ortaya çıktığı için ihsası reyde bulunduğu" gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim ... ... (25478)'ın, talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine talebi inceleyen merci tarafından, "H.M.K. 36. maddesinde belirlenen ret koşullarının uygun olmadığı" gerekçesiyle talebin reddi ile H.M.K.'nun 42/4. maddesi uyarınca 600.- TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hakimin reddi için ileri sürülen sebepler işin esası yönünden temyiz sebebi olup, H.Y.Y.’nın 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 28/01/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5318, Karar No: 2020/3063, Tarih: 22.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/5318 E.  ,  2020/3063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 03/10/2019 tarih ve 2019/166-2019/320 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin TPMK nezdinde tescilli "Ziyafet Çiğköfte" ibareli markaları bulunduğunu, çiğ köfte satımına ilişkin 400 bayisi bulunduğunu, davalı tarafça müvekkili markasına iltibas oluşturacak şekilde "Zerafet Çiğköfte" ibaresini kullanmakta olduğunu, bu durumun müvekkili markasına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek tecavüzün men'ine, 5.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline, hükmün ilanına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinden Abdüllatif Parlakyiğit'in 2013/73353 sayılı “Zerafet Çiğköfte” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, ayrıca markaların farklı bölgelerde kullanıldığını, “Ziyafet” ve “Zerafet” ibareleri arasında iltibas oluşturacak derecede bir benzerliğin de bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Dairemizin bozma ilamına uyan mahkemece, davacı adına tescilli “Ziyafet Çiğköfte” ibareli markalar ile davalı tarafın “Zerafet Çiğköfte” ibareli kullanımı arasında ilişkilendirme ihtimalini de kapsayacak şekilde görsel, işitsel ve anlamsal benzerlik bulunmadığı, bu nedenle de olay ve dava tarihinde yürürlükte bulunan 5565 sayılı KHK'nın 9. ve 61. maddesi koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 22/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12358, Karar No: 2013/14391, Tarih: 05.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/12358 E.  ,  2013/14391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.03.2011 tarih ve 2008/344-2011/134 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 05.07.2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin havayolları taşımacılığı biletlerini satan seyahat acentesi olduğunu, 15.11.2006-26.11.2006 arası 10 adet uçak bileti sattığını, ancak kredi kartı sahiplerinin itirazı sonrası bilet bedelerinin hesaplarından kesildiğini, IATA kurallarına göre acentenin yüz yüze olmayan bu şekildeki satışlardan dolayı sorumlu olduğunu, biletlerin Türkiye ile ilgisi olmayan yerlere satışının yapıldığını ileri sürerek, 19.798,31 TL'nin davalıdan faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, biletlerin IATA kuralları çerçevesinde satışlarının gerçekleştirildiğini, bilet satışı sırasında kimlik kontrolü, imza işlemleri yerine getirilerek verilen onayla birlikte işlemin tamamlandığını, olayda kusurları olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının ibraz ettiği belgelerin asıllarının ibraz edilmediği, kredi kartıyla yapılan bilet satış işleminin yüz yüze yapılıp yapılmadığı konusunda ispat yükünün davalıda olduğu, Emniyet Müdürlüğü yazısına göre kredi kartı sahibinin ülkeye giriş çıkış yapmadığı, satışın yüz yüze yapıldığının ispatlanamadığı, yüz yüze yapılmayan satışlardan dolayı davalı acentenin sorumlu bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 19.314,59 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacı taraf, davalı seyahat acentesinin sahte kredi kartıyla uçak bileti sattığını, kartların sahte olması nedeniyle bedelinin kendilerinden tahsil edildiğini, zararlarından davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek işbu davayı açmıştır. Taraflar arasında sahte kredi kartıyla uçak biletinin satıldığı, aralarındaki uyuşmazlığa IATA kurallarının uygulanacağı hususunda çekişme bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, kredi kartıyla yapılan satışın yüz yüzemi,