muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6897, Karar No: 2014/11025, Tarih: 10.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/6897 E.  ,  2014/11025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.02.2013 gün ve 2011/137-2013/43 sayılı kararı bozan Daire’nin 06.01.2014 gün ve s2013/9080-2014/118 ayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin .... ibareli marka için başvuruda bulunduğunu, davalı kurumca 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca 29. sınıftaki bir kısım mallar ile 30. sınıftaki tüm mallar için davalı şirkete ait 164217 sayılı markanın mesnet gösterilmesiyle başvurunun reddedildiğini, tescil işlemleri devam eden mal ve hizmetler için ilanın ardından davalı şirketin itiraz ettiğini, yapılan itirazın anılan KHK'nın 8'inci maddesi uyarınca kabul edildiğini, her iki red kararı için Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'na yaptıkları itirazın kabul görmediğini, davalı markasının kullanmama nedeniyle hükümsüzlüğü talepli davanın derdest olup bilirkişilerin "dondurulmuş gıdalar" dışındaki mal ve hizmetler için kullanılmadığını tespit ettiğini, bu davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini, dava konusu markaların aynı olmadığı gibi ayırdedilemeyecek derecede benzerliklerinin de bulunmadığını, şekillerin, renk ve kelime unsurlarının ayırdediciliği sağladığını, .... ibaresinin tanımlayıcılığı sebebiyle zayıf bir ayırdediciliğinin bulunduğunu, bir an için markalar benzer kabul edildiğinde dahi farklı mal ve hizmetler yönünden tescil edilmesi gerektiğini ileri sürerek TPE YİDK'nın 2011-M-2019 sayılı kararının iptalini, müvekkilinin 2009/58155 sayılı marka başvurusunun devamını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, bir markanın kullanılmasa da sicilden terkinine kadar korunma altında bulunduğu, bu sebeple derdest bulunan hükümsüzlük davasının sonucunun beklenmesine gerek görülmediği, başvuru konusu marka ile davalı şirket adına tescilli markanın biçimler ve renklendirmeler gereğince 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesi anlamında aynı veya ayırdedilemeyecek derecede benzer olmadıkları, bu itibarla YİDK'nın anılan madde uyarınca re'sen başvurunun reddi kararının iptali gerektiği, ancak

KHK'nın 8'inci maddesi uyarınca yapılan değerlendirmede .... ibaresinin her iki marka da esas unsur olduğu, farklılıkların benzerliği kaldırmadığı, aynı tür mal ve hizmetleri kapsadıkları, ayrıca davalı şirketin ticaret unvanının ... ibaresinden oluştuğu, başvurunun kabulünün haksız rekabete sebep olacağı, davalı kurum kararının bu yönden yerinde bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, TPE YİDK’nın 2011/M-2019 sayılı kararının, davacının 2009/58155 sayılı marka tescil başvurusunun 556 sayılı KHK’nın 7/b maddesine dayalı olarak reddi kararına karşı başvurucu davacı tarafından gerçekleştirilen itirazın reddi yönünden iptaline, sair yönlerden iptal isteminin reddine dair tesis edilen karar, davacı vekili ile davalı TPE vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce ilamda belirtilen nedenlerle bozulmuştur.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 10.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16536, Karar No: 2013/17125, Tarih: 04.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/16536 E.  ,  2013/17125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti ile fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı iş yerinde oto park görevlisi olarak çalışmakta iken iş akdinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, yıllık izin, genel tatil ve fazla çalıma ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; müvekkilinin restoranı önünde yer alan otoparkı, davacının tamamen kendi adına ve hesabına işlettiğini, davacı ile müvekkili arasında hizmet sözleşmesi veya hizmet ilişkisi bulunmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı vekili; 01.12.2009 hakim havale tarihli dilekçesinde, yemin teklifine dayanmış olup, bu husus mahkemece ifa edilmeden sonuca gidilmesi hatalıdır.

3- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana

getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Somut olayda; davacı, asgari ücret yanında bahşiş alarak çalışmaktadır. Davacının, yaptığı fazla çalışmalar karşılığı normal saat ücretinin bahşişlerle karşılandığı, sadece zamlı kısmının hesaplanarak hüküm altına alınması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11095, Karar No: 2012/4635, Tarih: 13.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/11095 E.  ,  2012/4635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat istemine ilişkin olarak açılan davada Pendik 2. Asliye ve Gebze 3. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

HUMK.nun 9.maddesinin 2. fıkrasında (6100 sayılı HMK'nun 7. maddesinde) "Davalı birden fazla ise, dava bunlardan birinin ikametgahı mahkemesinde açılır. Şu kadar ki; kanunda dava sebebine göre davalıların tamamı hakkında ortak yetkiyi taşıyan bir mahkeme belli edilmiş ise, davaya o mahkemede bakılır. Ancak davanın, sırf davalılardan birini kendi mahkemesinden başka bir mahkemeye getirmek amacıyla açıldığı belirtiler veya başka delillerle anlaşılırsa mahkeme onun hakkındaki davayı ayırarak yetkisizlik kararı verir" denilmektedir.

Pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesince davalılardan ...'a, trafik sicil bürosunda kayıtlı bulunan 2004 yılındaki Pendik adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapıldığı ancak trafik sicilindeki eski bir adresin esas alınarak davalı Secaittin Baş'ın ikametgahının Pendik ilçesi olduğunun kabul edilemeyeceği, diğer davalı Harun Tat'ın ikametgah adresinin Gebze olduğu kabul edilerek Gebze Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğuna, Gebze 3.Asliye Hukuk Mahkemesince ise davalılardan ...'ın adres araştırmasının yetersiz olduğu gerekçesi ile Pendik Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğuna dair yetkisizlik kararı verilmiştir.

Dosya kapsamından, davalılardan ...'ın ikametgahının "Arapçeşme Mahallesi, Namık Kemal Caddesi, NO:12 Gebze/Kocaeli" adresi olduğu yönünde uyuşmazlık

bulunmadığı, diğer davalı ...'ında "Köşklü Çeşme Mahallesi,Gümüşpala Caddesi,NO:114/2 Gebze/Kocaeli" adresinde ikamet ettiği 24.05.2011 havale tarihli davacı vekili Av....'ün dilekçesi ile 07.03.2011 tarihinde davalı ...'ın birlikte ikamet ettiği eşi Meryem'e, 01.06.2011 tarihinde yengesi...'a yapılan karar tebliğlerinden anlaşılmıştır. Bu durumda, uyuşmazlığın, Gebze 3.Asliye Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Gebze 3.Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 13.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12094, Karar No: 2010/12016, Tarih: 11.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/12094 E.  ,  2010/12016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 148 Ada 152 parsel sayılı taşınmazın Ramazanzade Vakfı’nın vakfıyesi kapsamında kaldığını ileri sürerek, tespitin iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Müdahil, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla; tapunun iptali ile Hazine adına tescil istemiştir.

Davalı; davaya karşı bir savunma getirmemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın davacı vakfın vakfiyesi kapsamında kaldığı ve vakfiyenin geçerli bulunduğu, nizalı yerin taşlık kayalık zeminli ziraate elverişli olmadığı ve Medeni Yasanın 641.maddesi ile Kadastro Yasasının 17.maddesi karşısında imar ihya dışında özel mülkiyete konu olamayacağı imar ihyanın da sözkonusu olmadığı; çekişmeli yerin Kızıldağ Yaylası olarak bilindiği, ancak yaylak olmadığı; taşlık kayalık olması nedeniyle zilyedliklede kazanılamayacağı gerekçesiyle, vakfın davasının reddine, müdahilin davasının kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı ... İdaresi vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, özellikle taşınmazın genel sınırlar itibarıyle vakfiye kapsamında kaldığı saptanmakla beraber münhasıran vakfedilen yerlerden olmadığı belirlenerek davacı ... İdaresinin davasının reddine karar verilmiş olması doğrudur.Bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, hakim doğru sicil oluşturmakla yükümlüdür.Keşfen elde edilen bilirkişi raporunda; çekişme konusu yerin taşlık ve kayalık niteliğinde olduğu; bir başka ifadeyle,3402 Sayılı Kadastro Yasasının 18.maddesi kapsamında tescile tabi nitelikte bulunmadığı, aksine aynı yasanın 16/C maddesinde öngörülen tescile tabi olmayan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu bildirilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, bu tür yerler hakkında tapu kütüğünde sicil oluşturulmasına olanak yoktur.Kaldı ki, böylesi bir yerin sicile bağlanması durumunda ... Medeni Kanununun 999.maddesi hükmü uyarınca kaydının terkin edileceği de öngörülmüştür.

Öyle ise, dava konusu taşınmazın Hazine adına tescile karar verilmiş olmasının doğru olduğu söylenemez.Nevarki anılan husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, yerel mahkemenin kararının hüküm fıkrasının 2 nolu bendinde “… 148 ada 152 parselin tapusunun iptali ile…” tabirlerinden sonra gelen “Hazine adına tapuya tesciline” sözcüklerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine “ 3402 Sayılı Yasanın 16/C maddesi gereğince kadastro harici bırakılmasına” sözcüklerinin yazılmasıyla hükmün bu şekliyde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı 12.19.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 11.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14977, Karar No: 2016/4579, Tarih: 13.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/14977 E.  ,  2016/4579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, katılana ait arazi içindeki kazıkları sökerek mala zarar verme suçunu işlediklerinin iddia olunduğu olayda; sanıkların atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 13/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19670, Karar No: 2010/3840, Tarih: 15.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/19670 E.  ,  2010/3840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve 154 kw'lık Habipler-Hadımköy enerji nakil hattı nedeniyle değer düşüklüğü oranının tespit edilmesinde yöntem bakımından bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Bilirkişi raporunda 154 kw'lık Habipler-Hadımköy enerji nakil hattı nedeniyle hesaplama yapılırken, taşınmazdan daha önce geçirilmiş olan 380 kw'lık Babaeski-İkitelli enerji nakil hattının bedele etki ve oranı yönünden bilirkişi kurulundan ek rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-380 kw'lık Babaeski-İkitelli enerji nakil hattı nedeniyle, dava konusu taşınmazın geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 8'ini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 15.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14052, Karar No: 2013/26075, Tarih: 24.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/14052 E.  ,  2013/26075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan 4.6.2012 tarihinde satın aldığı ceketi farklı rengi ile değiştirmek istediğini, davalı firma görevlilerinin 15 günlük süre içerisinde değişimin mümkün olduğunu beyan ettiklerini, bu süre içerisinde ceketin değiştirilmesini talep ettiğini ancak ürünün kullanıldığı ve hatta kurutemizleme gördüğü iddiasıyle talebinin mesnetsiz şekilde kabul edilmediğini, gönderdiği ihtarnamenin de sonuçsuz kaldığını ileri sürerek ceketin satış bedelinin faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davayı kabul etmediklerini, bedel iadesinin mümkün olmadığını, farklı rengi ile değişim için getirilen ürünün etiketinin koparılmış ve kurutemizleme etiketli olduğunu fark eden görevlilerinin kullanılmış ürünün değişimini yapamayacaklarını davacıya bildirdiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dava, satın alınan ürünün süresi içerisinde bir başka ürünle değişimi isteğinin usulsüz reddi nedeniyle bedelinin iadesi istemine ilişkindir. Davacı ürünü hiç kullanmadığını, orjinal hali ile geri getirdiğini ileri sürmüş, davalı ise kullanılmış ve hatta kuru temizleme işlemi görmüş olduğunu savunmuştur. Mahkemece davacı yedinde bulunduğu anlaşılan ve değişim süresinde talepte bulunulduğu ihtilafsız olan ürün üzerinde tarafların iddia ve savunmalarını karşılar, Yargıtay

denetimine açık herhangi bir tespit yahut inceleme yapılmaksızın fatura üzerinde renk değişimi için 15 günlük süre tanınmış olduğu, bu sürede başvurulduğu ve davalının üründe kurutemizleme yapıldığına ilişkin inandırıcı delilinin bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmesi eksik inceleme nedeniyle usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulmasını gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının birinci bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/857, Karar No: 2012/1426, Tarih: 10.02.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/857 E.  ,  2012/1426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ....Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki, 27.10.2005 günlü Sosyal incele raporu, 2.10.2011 günlü polis adres araştırma tutanağı ve ... Rehabilitasyon Merkezinin 25.10.2011 gülü cevabi yazılar ile kısıtlı adayının yerleşim yerinin " ..." adresi olduğu, adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri olan " ..." adresinin ise ... Rehabilitasyon Merkezinin yeri olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda,Türk Medeni Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına göre , uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 10.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16937, Karar No: 2014/11901, Tarih: 20.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/16937 E.  ,  2014/11901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/73181

MAHKEMESİ : Kayseri 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/01/2012

NUMARASI : 2011/727 (E) ve 2012/24 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın eylemini, katılanın sanığın kız kardeşine laf atması ve rahatsız etmesi üzerine gerçekleştirdiğinin anlaşılmasına göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği halde yeterli ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile uygulanmamasına karar verilmesi,

2) Kabule göre de; sanık hakkında iddianamede 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca tahrik hükümlerinin uygulanması talep edildiği halde, TCK'nin 29. maddesinin uygulanmama ihtimaline binaen sanığa ek savunma hakkı verilmeyerek 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.