muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/16710, Karar No: 2023/2312, Tarih: 13.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/16710 E.  ,  2023/2312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Erciş Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.01.2022 Tarihli ve 2021/704 Esas, 2022/55 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin ... Pendik/İstanbul olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul Anadolu 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 16.09.2022 Tarihli ve 2022/383 Esas, 2022/1485 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin ... Erciş/Van olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Pendik İlçe Emniyet Müdürlüğünce tutulan 21.03.2022 tarihli tutanağa göre kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Pendik/İstanbul olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 3. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul Anadolu 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 13.03.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17911, Karar No: 2018/24816, Tarih: 19.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/17911 E.  ,  2018/24816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş.’ye ait işyerinde şoför olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, davalılar arasındaki ilişkinin asıl işveren alt işveren ilişkisi olması sebebiyle talep edilen alacaklardan birlikte sorumlu olduklarını, davacının çalıştığı süre boyunca kullandığı araçlara ait görev emirleri incelendiğinde fazla çalışma yaptığının anlaşılacağını, buna rağmen fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ödenmediğini iddia ettiği bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan müştereken müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalıların cevaplarının özeti:

Davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili; zamanaşımı def'inde bulunmuş, davacı iddia ve taleplerinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Dan. Taş. İnş. Sos. Hiz. Gıda Taah. Ltd. Şti. tarafından davaya cevap verilmemiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davacı vekili ile davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti alacağının belirlenmesi ve fazla çalışma ücretinden indirim yapılıp yapılmayacağı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin fazla çalışma ve tatil ücreti alacaklarından indirim yapılması konusunda yasal bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu uygulama Yargıtay’ın yerleşik içtihatları ile benimsenmiştir. Yargıtay kararlarında istikrarlı olarak işçinin uzun süre aynı şekilde çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olacağı, işçinin izinli, mazeretli ve tatil günlerinde dinlenme hakkını kullanmadan yıllarca sürekli çalıştığının düşünülemeyeceği göz önüne alınarak hüküm altına alınan fazla çalışma ve tatil ücreti alacaklarından dosya içeriğine uygun bir indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir. Aksine bir kabul yani “takdiri indirim” adı altında indirim oranın tamamen mahkemece takdir edilmesi gerektiği düşüncesi, uygulama ile varılmak istenen amaç ile bağdaşmayacağı gibi işçinin hakkına ulaşamaması tehlikesine de yol açabilecektir.

Açıklanan nedenlerle fazla çalışma ve tatil alacaklarından yapılacak indirimin “hakkaniyet indirimi” ya da “takdiri indirim “olarak nitelendirilmesi doğru olmayacaktır. İndirim, işçinin yılın belli dönemlerinde çalışmadığı karinesine dayalı olduğundan “karineye dayalı makul bir indirim” ifadesinin kullanılmasının daha doğru olacağı kuşkusuzdur (HGK’nun 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K. sayılı kararı).

Fazla çalışma iddiasında, fiili bir olgu söz konusu olduğundan, kural olarak işçi tatil çalışmalarını ve fazla çalışma yaptığını her türlü delille, bu bağlamda tanıkla da ispat edilebilir. İspat konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları ve benzeri belgeler delil niteliğindedir. Ancak çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekmektedir. Ne var ki, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İşçinin tatil günlerindeki çalışmaları ile fazla çalışmaların yazılı belgelere, işveren kayıtlarına veya kesin delillere değil tanık anlatımına dayalı olması durumunda mahkemece, indirimi öngören bir yasal düzenleme olmasa da işçinin uzun süre her gün fazla çalıştırılmasının ya da bütün tatil günlerinde çalıştığının kabulünün hayatın olağan akışına ve insan doğasına uygun düşmeyeceği, yaşam tecrübelerine göre hiç hastalanmadan veya evlenme, doğum, ölüm, özel işleri gibi mazereti çıkmadan yıllarca sürekli çalıştığının kabul edilemeyeceği, işyerindeki üretim faaliyeti ve işçinin üstlendiği işin niteliği dikkate alınmadan sürekli iş gördürüldüğünün varsayılamayacağı; işçinin ara dinlenmesi, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde hiç dinlenme hakkını kullanmadan çalıştığının düşünülemeyeceği karinesi göz önünde tutularak, hesaplanan tatil ve fazla çalışma alacaklarından makul bir indirim yapılması gerektiği hususu değerlendirilmelidir.

Nitekim fazla çalışma iddiasının takdiri delil ile kanıtlanması durumunda indirim yapılması gerekeceği hususu Hukuk Genel Kurulu'nun 04.02.2009 gün ve 2009/9-2 E., 2009/48 K.; 04.11.2009 gün ve 2009/9-419 E., 2009/475 K.; 05.05.2010 gün ve 2010/9-239 E., 2010/247 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/9-748 E., 2011/60 K.; 27.04.2011 gün ve 2011/9-41 E., 2011/237 K.; 14.11.2012 gün ve 2012/9-844 E., 2012/794 K.; 19.06.2013 gün ve 2012/9-1685 E., 2013/852 K. ve 30.10.2013 gün ve 2013/9-254 E., 2013/1504 K.: 29.01.2016 gün ve 2015/22-1616 E., 2016/28 K. sayılı kararlarında da aynen benimsenmiştir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.02.2018 T, 2015/9-3555 E., 2018/184 K. sayılı kararı)

Somut olayda; şoför olarak çalışan davacı her gün 08.00-20.00, hatta 08.00- 23.00 saatleri arasında çalıştığını, bu çalışmalarına ait fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürmüştür. Dosya içeriğine göre, davacı tanıklarının husumetli olduğu, davalı tarafın ise tanık dinletmediği anlaşılmakla, delil olarak dayanılan görev emirlerine göre davacının fazla çalışmasının bulunup bulunmadığının belirlenmesi gerekmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; söz konusu görevlendirme yazılarından, davacının genel olarak haftanın 6 günü çalıştığı, bazı haftalarda 7 gün çalışması görülse de sonraki bir iki hafta içinde 5 gün çalıştığı, mesaisinin genel olarak 08.00'de başladığı, çıkış saatinin değişiklik gösterdiği ve ortalama 17.30- 18.30 saatleri arasında dönüş yaptığının anlaşıldığı belirtilerek davalı işyerinin faaliyet alanı, davacı tarafından yapılan işin niteliği, tanık beyanları, görevlendirme yazıları dikkate alındığında, davacının günlük bir saat ara dinlenme tenzili ile haftanın 6 günü 08.00-18.00 arasında çalışarak haftalık 9 saat fazla çalışma yaptığı tespit edilmiş, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının kayıtlara göre belirlenmesi sebebi ile bu çalışma ücretlerine indirim uygulanmadan hesaplama yapıldığı ifade edilmiştir.

Mahkemece; fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarına bilirkişi tarafından uygulanan %30 oranındaki indirimin uygun bulunduğu belirtilerek yapılan hesaplamalar doğrultusunda hüküm tesis edilmiştir. Bu durumda, ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücretlerine indirim uygulanmadan hesaplanan tutarın hüküm altına alındığı halde, gerekçeli kararda bu alacağa %30 indirim uygulandığının ifade edilmesi hatalı olmuştur. Öte yandan, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, anılan görev emirlerinde belirtilen saatlerin tek tek değil, ortalama ve genel bir şekilde ele alındığı anlaşılmakta olup bu değerlendirme şekline göre fazla çalışma ücretinin kayıtlara göre hesap edildiğinden söz edilemez. Bu itibarla, mahkemece taraflarca delil olarak sunulan işyeri kayıtları tek tek ele alınarak genelleme yoluna gidilmeden fazla çalışma süresi ve fazla çalışma alacağı hesaplanabildiği takdirde, indirim yapılmadan; hesaplanamadığı takdirde ise makul bir indirim yapılarak karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizdir. Belirtilen yönler dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 19.11.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5069, Karar No: 2019/2843, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5069 E.  ,  2019/2843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9713, Karar No: 2023/237, Tarih: 17.01.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/9713 E.  ,  2023/237 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/993 E., 2022/1001 K.

DAVA TARİHİ : 02.06.2021- 26.07.2021

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Rize Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/241 E., 2022/206 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; davalı kadının cinsel ilişkiden kaçındığını, sürekli hocalara ve medyumlara gittiğini, müvekkilinin akrabalarını evine kabul etmediğini, geldiklerinde kendilerine kötü davrandığını, müvekkilinin tek başına köyde yaşayan annesine yaptığı alışverişleri davalı kadının sorun haline getirdiğini, müvekkilinin Altın Rende Ahşap adlı möble dükkanının olduğu ve ınstagram üzerinden ticaret yaptığını, müvekkilinin iş yeri sosyal medya hesabı üzerinden Perihan Yelken isimli bayanla yaptığı yazışmaları davalı kadının yanlış anlamlandırdığını ve müşterek konutu terk ettiğini iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedeniyle boşanmalarına, müvekkili için 1.000,00 TL tedbir yoksulluk nafakasına, 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı- karşı davacı kadın vekilinin cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; davacı erkeğin müvekkiline sürekli fiziksel şiddet uyguladığını, hakaret ve tehdit ettiğini, müşterek çocuk Betül ile birlikte davacı- davalı erkekten şüphelenerek sosyal medya hesabına girdiklerinde Perihan Yelken isimli kadınla yazışmalarının olduğunu gördüklerini sonrasında taraflar arasında tartışma çıktığını ve davacı- davalı erkeğin müvekkilini boğmaya çalıştığını, çocuklarının yardımı ile kurtulan müvekkilinin evi terk ettiğini, o tarihten itibaren fiili olarak ayrı yaşadıklarını, davacı-davalının müşterek çocukların annelerinin yanına gitmemelerini aksi halde balkondan aşağı atacağı yönünde tehditte bulunduğunu hatta müşterek çocuk Beren'in bu meyanda psikolojisinin bozulduğunu iddia ederek; karşı davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedeniyle boşanmalarına, müşterek çocukların velâyetinin anneye verilmesine, müşterek çocuklar ve kadın için ayrı ayrı 1.500,00 TL tedbir , yoksulluk ve iştirak nafakasına kadın yararına 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve karşı dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı- karşı davalı erkek ile Perihan isimli kadının abi-kardeş boyutunu aşacak derecede samimi olarak yazışmalarınını güven sarsıcı davranış olarak kabul edildiği erkeğin evlilik birliğinin sona ermesinde ağır kusurlu olduğu kadının ise sık sık medyumlara, hocalara gittiği, evde okunmuş suların bulunduğu, müşterek çocuk Hamza'nın annesinin bu eylemleri sebebiyle psikolojisinin olumsuz etkilendiği, davacı ile Perihan isimli kadın arasındaki yazışmaları üçüncü kişilerle paylaştığı bunun sonucunda davacının dükkanına üçüncü kişiler tarafından zarar verildiği tüm bu nedenlerle az kusurlu olduğu gerekçesi ile her iki tarafın davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına ortak çocuklardan Beren'in velâyetinin anneye, Hamza'nın velâyetinin ise babaya verilmesine, velâyeti elinde bulundurmayan ebeveyn ile çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuklardan velâyeti anneye bırkılan Beren için aylık 500,00 TL tedbir, 800,00 TL iştirak nafakasına, davalı kadın yararına aylık 750,00 TL tedbir, 1.000,00 TL yoksulluk nafakasına, davacı kadın yararına 35.000,00 maddî, 35.000,00 manevî tazminata, davacı- davalı erkeğin nafaka, maddî- manevî tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- karşı davalı erkek istinaf dilekçesinde özetle; kusur tespiti ,kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarının fahis olduğu ve müşterek çocuk ve kadın yararına hükmedilen nafakayı ödeyebilecek gücünün olmadığını, mahkeme kararının gerekçesiz olduğunu beyan ederek kararın kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden kaldırılmasını beyan etmiştir.

2.Davalı- karşı davalı kadın istinaf dilekçesinde özetle; lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat, yoksulluk nafakası, velâyeti kendisine verilen çocuk yararına hükmedilen nafakaların miktarı ve kusur tespiti yönlerinden istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyadaki belgelere, duruşma sürecini yansıtan tutanaklar ve gerekçe içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesi kararında davanın esasıyla ilgili tarafların gösterdiği hükme etki edecek tüm delillerin toplandığı, dolayısıyla kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, ihtilafın doğru olarak tanımlandığı, kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, taraf vekillerinin yerinde bulunmayan istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı- karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı- karşı davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin rızası olmaksızın ınstagram mesjlaşmalarının görüntülerin delil olarak sunulmasının hukuka aykırı olduğunu, hukuka aykırı delilin hükme esas alınmasını ve müvekkiline kusur atfedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu ve asıl kusurlunun davalı karşı davacı kadın olduğunu, davalı karşı davacı kadın yararına hükmedilen maddî -manevî tazminat miktarının fahiş olduğunu ve müşterek çocuk ve kadın yararına hükmedilen iştirak ve yoksulluk nafakalarını müvekkilinin ödeyecek gücünün olmadığını nafaka miktarının yüksek olduğunu mahkeme kararının gerekçesiz olduğunu kararı onaylayan Bölge Adliye Mahkemesi karararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık taraflarca karşılıklı olarak açılan boşanma davasında açılan boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kusurun kimden kaynaklandığı, mahkeme tarafından kadına kusur olarak yüklenen ve kanun yoluna başvurulmamak suretiyle kesinleşen davranışlar yanında kadın eşe kusur olarak yüklenebilecek başka bir davranışın bulunup bulunmadığı, erkeğe yüklenen kusurların gerçekleşip gerçekleşmediği,kusur tespitinde hükme esas alınan delilin hukuka aykırı delil olup olmadığı, kadın eş lehine tazminatlara ve nafakaya hükmedilmesinin, velâyeti anneye verilen ortak çocuk Beren yararına nafakaya hükmedilmesinin ve bunların miktarının yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi hükümleri, 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 185 inci maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası,182 nci maddesinin ikinci fıkrası, 175 inci maddesi, 355 inci maddesi, 339 uncu maddesinin birinci fıkrası, 343 üncü maddesinin birinci fıkrası, 346 ncı maddesinin birinci fıkrası, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri ,

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı-davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı-davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillerden; sık sık medyumlara, hocalara giden, evde okunmuş sular bulunan, bu nedenle müşterek çocuk Hamza'nın psikolojisinin bozulmasına sebep olan, erkeğin iş yeri sosyal medya hesabından kadın komşusu ile yapmış olduğu yazışmaları üçüncü kişilere yayarak erkeğin kendisinin ve dükkanının zarar görmesine neden olan kadının az, güven sarsıcı davranışta bulunan erkeğin ise ağır kusurlu olduğu kabul edilerek asıl ve karşı davanın kabulü ile boşanmaya ve fer'îlerine karar verilmiştir. Davacı-davalı erkek dilekçelerinde eşinin, tek ve yalnız köyde yaşayan yaşlı annesine yaptığı alışverişe sorun ve huzursuzluk çıkararak tartışmalarına neden olduğunu ve erkeğin akrabaları ile görüşmesine izin vermediğini vakıa olarak ileri sürmesine ve bu vakıa tanık beyanlarınca ispatlanmasına rağmen İlk Derece Mahkemesince davalı-davacı kadına kusur olarak yüklenmemesi doğru görülmemiştir. Boşanmaya sebebiyet veren olaylarda sık sık medyumlara, hocalara giden, evde okunmuş sular bulunan hatta müşterek çocuk Hamza'nın psikolojisinin bozulmasına sebep olan, erkeğin iş yeri sosyal medya hesabından kadın komşusu ile yapmış olduğu yazışmaları üçüncü kişilere yayarak erkeğin kendisinin ve dükkanının zarar görmesine neden olan, erkeğin annesine yardımda bulunmasına ve kendi ailesi ile görüşmesine izin vermeyen kadın ile güven sarsıcı davranışlarda bulunan erkek eşit kusurludur. Bu itibarla, erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğuna hükmedilmesi doğru bulunmamış ve kusur belirlemesi yönünden kararın bozulması gerekmiştir.

3-Yukarıda ikinci paragrafta açıklandığı üzere, tarafların boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşit derecede kusurlu oldukları anlaşılmaktadır. 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesine göre, boşanma sonucu maddî ve manevî tazminata hükmedilebilmesi için tazminat yükümlüsünün kusurlu, tazminat talep eden eşin ise kusursuz veya diğerine göre daha az kusurlu olması gerekir. Eşit kusurlu kadın yararına somut olayda 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesi koşulları oluşmadığından kadının tazminat taleplerinin reddine karar verilecek yerde hatalı kusur belirlemesi sonucu yazılı olduğu şekilde talebin kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kusur belirlemesi ve kadın lehine hükmedilen tazminatlar yönlerinden ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının kusur belirlemesi ve kadın lehine hükmedilen tazminatlar yönünden davacı-davalı erkek yararına BOZULMASINA,

2. Davacı- davalı erkek vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.