muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/17328, Karar No: 2018/24338, Tarih: 14.11.2018

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi halinde, bu işlem de bir tür işyeri devridir. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır .

Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da imkan dahilindedir.

Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korunmasıdır. ... Adalet Divanı kararlarına göre, maddi ve maddi olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir(..., v. ...13/95, 1997, ... I-1259. ; ... v. ..., Case 24/85, 1986, ... 1119.)

Devirden sonra işyerinin ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, işyerinde yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddi olmayan varlıkların devredilip devredilmediği, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun devredilip devredilmediği, müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyet arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı zamanda işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

Genel olarak yapılan bu açıklamaların ardından İş Hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı yasanın 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Somut uyuşmazlıkta; Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre davacının 13.12.2011-19.06.2012 tarihleri arasında davalı ... şirketinde, 27.07.2012-13.09.2012 tarihleri arasında dava dışı ... sicil numaralı işyerinde, 03.02.2013-07.08.2013 tarihleri arasında davalı ... isimli işyerinde çalıştığı, davacının ilk çalışmasının sona erdiği 19.06.2012 tarihi ile tekrar işe başladığı 03.02.2013 tarihleri arasında geçen süre dikkate alındığında işyeri devrinden söz edilemeyeceğinden, davalı ... yanındaki çalışmasının 03.02.2013-07.08.2013 tarihleri arasında olduğu kabul edilerek bir tam yıl çalışmasının bulunmaması nedeniyle kıdem tazminatı ile yıllık izin ücret alacaklarına ilişkin taleplerinin reddine karar verilmemesi, ihbar tazminatına yönelik talep yönünden ise davalının hizmet süresiyle sınırlı sorumlu olduğu gözetilmeden karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

Davacının fazla çalışma, genel tatil, asgari geçim indirimi talepleri açısından ise; davalılar arasında işyeri devri bulunmaması nedeniyle davalı ...'nun 03.02.2013-07.08.2013 tarihleri arasında sorumlu olduğu, davalıların hüküm altına alınan alacak kalemleri bakımından müştereken ve müteselsilen sorumluluklarının bulunmadığı anlaşılmış, Mahkemece yukarıda yazılı hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde ilgiliye iadesine, 14.11.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4582, Karar No: 2011/2662, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/4582 E.  ,  2011/2662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, şikayet edilenin İzmir 6.İcra Müdürlüğü'nün 2009/4851 sayılı takip dosyasında borçluya ait malları haczettirdiğini, bu mallar için aynı dosyada 3. şahsın istihkak iddiasının bulunduğunu, davanın derdest olduğunu, haczin kesinleşmediğini, bu mallarının borçluya mı, yoksa istihkak iddia edene mi ait olduğunun belli olmaması nedeniyle paylaştırmanın istihkak davası olmayan dosyalar arasında yapılması gerektiğini ileri sürerek, yapılan derecelendirme kararının iptali ile paylaştırmanın istihkak iddiası olmayan dosyalar arasında yapılmasına, bu olmaz ise istihkak davasının sonucunun beklenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan vekili, kendilerine ait olan dosyadaki haczin önceki tarihli olduğunu, borçlu ve 3. sahsın istihkak iddialarının mahkemece reddedildiğini, istihkak iddiası kaldırıldığından mahcuz malların borçluya ait olduğunun kesinleştiğini, haczin kesinleşmemesi gibi bir durumun olmadığını, sadece istihkak davasının kesinleşmediğini, gerek borçlu gerekse 3. şahıslarca muvazaaya başvurulduğunu savunarak, itirazın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçi tarafça uygulanan haczin 05.11.2009 tarihli olduğu, İzmir 1. İcra Müdürlüğü dosyasından konulan haczin de sonraki tarihli olduğu, takipte ileri sürülen istihkak iddiasının sonuçlandığı, mahcuz malların aidiyetinin kesinlik kazandığı, şikayetçinin iddiasının yerinde olmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar vermiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayetçi vekili 14.10.2010 havale tarihli mazeret dilekçesi ile aynı tarihli duruşmaya katılamayacağını bildirmiş ve mahkemece anılan duruşmada davalı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilmiş ise de, yokluğundan davanın sonuçlandırıldığı görülmüştür. Oysa ki, bir tarafın mazereti kabul edildiği takdirde masraf verilmiş ise onunla, verilmemiş ise diğer taraftan alınarak, mazeretli sayılan tarafa yeni duruşma günü bildirilmelidir. Çünkü, işin mahiyetine ve mahkemenin türüne göre bir yargısal işlem ancak ya tefhim veya tebliğ ile geçerlilik kazanır. O halde, mazeret kabul edildikten sonra, duruşma günü kendisine bildirilmeyen tarafın yokluğunda karar verilemez.

1982 Anayasasının 36. HMK'nun 27. (HUMK'nun 73.) maddeleri uyarınca taraflar dinlenmeden, iddia ve savunmalarını beyan etmeleri için davet edilmeden hüküm verilemez.

1982 Anayasasının 36. HMK'nun 27. (HUMK'nun 73.) maddeleri uyarınca taraflar dinlenmeden, iddia ve savunmalarını beyan etmeleri için davet edilmeden hüküm verilemez.

Şikayetçi vekilinin, mazereti kabul edilmiş olmasına rağmen, yokluğunda duruşmaya devam edilerek, savunma hakkının kısıtlanması doğru olmadığından, davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 19.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5912, Karar No: 2013/27165, Tarih: 27.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5912 E.  ,  2013/27165 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2d, 62, 52/2-4, 53/6. maddelerigereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki araçla, gece vakti, çift yönlü yolda seyrederken, önünde aynı yönde seyreden katılan idaresindeki bisiklete, asfalt yolun yanındaki toprak yol içinde arkadan çarpması sonucu katılanın burnunda kemik kırığı ve yüzünde sabit iz oluşacak şekilde yaralandığı olayda TCK'nın 89/2-b maddesinin gösterilmemesi sonuç cezayı etkilemediğinden ve aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 27.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16704, Karar No: 2012/7748, Tarih: 28.03.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/16704 E.  ,  2012/7748 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/217872

MAHKEMESİ : Kale Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/07/2008

NUMARASI : 2007/115 (E) ve 2008/90 (K)

SUÇ : Kasten yaralama, hakaret, tehdit

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan sanık S. A. hakkında S.. S..’ı kasten yaralama suçundan hükmolunan 3000 TL adli para cezasının, 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre kesin nitelikte olmayıp temyizi mümkün olduğundan ve katılan sanıklar S. A., S.. S.. ile sanık M.. S..’ın, suçta kullandıkları taşlarla birbirlerinin yüzlerine vurarak alın ve göz altında kesi oluşturacak şekilde yaraladıklarının anlaşılması karşısında, mahkemenin, doktor raporları dikkate alınarak suçta kullanılan taşların saldırıya elverişli olduğundan silah olarak kabul etmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bu hususlara ilişki temyizin reddi ve bozma düşüncelerine katılınmamıştır.

I-Katılan sanık S. hakkında hakaret ve sanık A.. A.. hakkında tehdit suçundan hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından sanık ve katılan sanığın temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Katılan sanıklar S. A. ve S.. S.. ile sanık M.. S.. haklarında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas- 2009/13 Karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararda, mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, olayda yakınanların bir tazminat talebi bulunmadığı gibi, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde sanık ve katılan sanıklara atılı kasten yaralama suçundan doğan herhangi bir maddi zararlarının da bulunmadığı gibi kayden sabıkasız olduğu anlaşılan sanık ve katılan sanıklar hakkında 5271 Sayılı CMK’nun 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen ''sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması'' koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, “zararı tazmin koşulu gerçekleşmediğinden” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle sanık ve katılan sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 28/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16205, Karar No: 2014/15369, Tarih: 10.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/16205 E.  ,  2014/15369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tespit

K A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında paftasında taşlık-kayalık olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 27.12.2013 tarih 38 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih 1 nolu Kararı ile kabul edilen ve 29.01.2014 tarih 28897 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevi cümlesinden bulunmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5515, Karar No: 2012/39662, Tarih: 21.06.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/5515 E.  ,  2012/39662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, görevli memura direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Görevli Memura Direnme suçundan kurulan hükmün yapılan incelmesinde,

5271 Sayılı CMK'un 231.maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasını geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı kanunun 231/12.maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından 5271 Sayılı CMK'un 264.maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuran sanığın haklarını ortadan kaldırmayacağından temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE

2-Kamu Malına Zarar Verme suçundan kurulan hükmün yapılan incelmesinde,

Olay günü zabıta görevlilerinin işlem yapmak istediği ve seyyar satıcılık yapan sanığın, tartışma ve kavgayı yatıştırmaya gelen katılan görevli polis memurlarının ekip otosuna taş atmak sureti ile camını kırması, kendisini yakalamaya çalışan polis memurlarına adli emanete kayıtlı sopa ile direnerek onları basit şekilde yaralaması nedeniyle mahkumiyetine dair kabul ve uygulamada bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/705, Karar No: 2010/2189, Tarih: 11.03.2010

**17. Hukuk Dairesi         2010/705 E.  ,  2010/2189 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

İncelenmesi gerekli görülen;

1.Dava konusu hacizlerin yapıldığı “ ... “adresinde 14.03.2008’den itibaren geriye doğru kimlerin faaliyet gösterildiğinin belirlenerek buna ilişkin ilgili vergi dairesinden alınacak yazı cevabının,

2.Antalya 5. İcra Müdürlüğü’nün 2008/4074 Esas sayılı dosyasına konu takibe dayanak 15.02.2008 tarihli çekin ön yüzünde keşideci olarak adı geçen ... Turizm Emlak Yemek Tekstil İnşaat Oto Ltd.Şti.nin ve 31.01.2008 tarihli çekin ön yüzünde keşideci olarak adı geçen ... Turizm Emlak Tekstil İnşaat Oto Rek. Ltd. Şti.nin,

3. Antalya 5. İcra Müdürlüğü’nün 2008/4076 Esas sayılı dosyasına konu 15.01.2008 tarihli çekin ön yüzünde adı geçen ... Turizm Emlak İnşaat San.Ltd.Şti nin ve arka yüzünde adı geçen ciranta ... Tat Turizm İnşaat Yemekçilik Nakliyat Ltd. Şti.nin, ayrıca bu dosyaya ilişkin 06.03.2008 tarihli takip talebinde 1. sırada adına yer verilen borçlu ... Tur. Emlak Tekstil İnşaat Oto Rek.Ltd.Şti.nin,

Ayrı ayrı ve ilk kuruluşundan günümüze değin tüm ortaklarını, faaliyet alanlarını, adreslerini gösterir ticaret sicil kayıtlarının gerekli özen gösterilip titizlikle temin edilip eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,11.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16083, Karar No: 2012/6175, Tarih: 04.06.2012

**5. Ceza Dairesi         2008/16083 E.  ,  2012/6175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İrtikap

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Pazar Trafik Bölge Denetleme İstasyon Amirliği’nde görevli olup, olay gün ve saatinde istasyon amirliği ile istasyon amirliği önünde denetim yapan trafik polisi arkadaşlarının güvenliğini sağlamak üzere çevre koruma nöbetini tutmakla görevli sanığın, diğer trafik polislerinden uzakta ve kendi bulunduğu yerde durdurulan ve sürücüsü Gürcistan vatandaşı olan müştekiye, aracında xenon far bulunup bu far tipinin Türkiye’de yasak olduğunu söyleyerek avuç içine 100 $ yazıp bunun cezasının da bu olduğunu belirtmesi üzerine, müştekinin trafik cezası ödediğini düşünerek bu parayı sanığa verdiği, eylemin TCK'nın 250/2. maddesine uyan ikna suretiyle irtikap suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun koşullu salıverme tarihinden itibaren uygulanamayacağı gözetilmeksizin altsoyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesindeki hakların tümünü koşullu salıverilmeye kadar kullanmaktan mahrum bırakmaya hükmedilmesi,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesi nedeniyle sanık hakkında 53/5. maddesinin uygulanması sırasında 53/1-a maddesindeki hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına hükmetmek gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde "cezanın infazından sonra işlemek üzere 1 yıl 3 ay süreyle memuriyetten yasaklanmasına" karar verilmesi,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesi nedeniyle sanık hakkında 53/5. maddesinin uygulanması sırasında 53/1-a maddesindeki hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına hükmetmek gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde "cezanın infazından sonra işlemek üzere 1 yıl 3 ay süreyle memuriyetten yasaklanmasına" karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 3. bendi çıkartılarak yerine “5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibarelerinin eklenmesi ile hüküm fıkrasının 4. bendinin çıkartılarak yerine "TCK'nın 53/5. maddesi uyarınca cezanın infazdan sonra işlemek üzere 1 yıl 3 ay süreyle 53/1-a maddesindeki hak ve yetkiyi kullanmaktan yoksun bırakılmasına" yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16782, Karar No: 2016/291, Tarih: 14.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/16782 E.  ,  2016/291 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından 16.09.2015 tarihli dilekçe ile özetle; "...mahkeme heyetinin davalı yanın delillerini toplamadan dosyayı hesap bilirkişine göndererek ihsas-ı reyde bulunduğu, bu dosya için delil niteliğinde olan Asliye Ticaret Mahkemesinin ... E. - ... K. sayılı dosyasında davalının adil yargılama hakkının ihlâl edildiği gerekçesi ile Anayasa Mahkemesine yapılan bireysel başvuru dosyasının incelemeksizin bekletici mesele yapılması taleplerinin reddedildiği, yine aynı konuya ilişkin açılan menfi tespit davasına ilişkin dosyayı celbedip incelemeksizin bekletici mesele yapılması taleplerinin reddedildiği..." gerekçesiyle, mahkeme başkan ve üyelerinin reddi talebinde bulunmuştur.

Reddedilen başkan ve üyelerden biri tarafından, istemin reddinin gerektiği yönünde görüş belirtilmesi üzerine, dosyayı inceleyen merci tarafından, mahkeme başkan ve üyelerinin reddi talebinin reddine, reddi hâkim talebinde bulunan davalının 1000,00.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hâkimin reddi için ileri sürülen sebepler işin esası yönünden temyiz sebebi olup, HMK’nın 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 14/01/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.