muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11135, Karar No: 2025/4488, Tarih: 10.03.2025

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanıklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Salihli 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,10.03.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın söylediği sözlerin Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

Anayasa’nın “Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti” kenar başlıklı 26. maddesi “Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü, radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayımların izin sistemine bağlanmasına engel değildir.

Bu hürriyetlerin kullanılması, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabilir.

Bu hürriyetlerin kullanılması, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabilir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. madde de belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki temel tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10 uncu maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006)

AİHM siyasetçiler bakımından ilkelerini koyduğu ve bu konuda geniş değerlendirmelerde bulunduğu ilk dava Lingens/Avusturya kararıdır. Söz konusu olayda, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

AİHM Lingens/Avusturya kararının ardından aynı ilkeleri Oberschlick/Avusturya kararında da tekrar etmiştir. Bu kararda da; bir siyasi parti liderinin İkinci Dünya Savaşına katılan askerler ile ilgili olarak yapmış olduğu açıklamalar sonrasında gazeteci olan başvuran tarafından “ahmak/aptal” şeklinde ifadeler kullanması nedeniyle, başvuran hakkında başlatılan ceza davası sonucunda mahkumiyetine karar verilmiştir. AİHM, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesini yineleyerek mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğunu bu sebeple de başvuran hakkında ifade özgürlüğünün ihlal edildiğine karar vermiştir (Oberschlick/Avusturya, 20834/92, 01/07/1997).

Siyasetçiler/politikacılar için ortaya koyduğu ilkelerin aynısını AİHM, hükümet politikaları için yapılan eleştiriler ve yorumlar için de kabul etmiştir. Bu kapsamda Castells/İspanya kararında AİHM hükümet politikalarına karşı yapılan eleştiri ve yorumların siyasetçilerden bile daha geniş olduğuna vurgu yapmıştır. AİHM kararında hükümetin eylem ve işlemlerinin sadece yasama ve yargı organları tarafından değil aynı zamanda gazeteciler ve kamuoyu tarafından da takip edilmekte ve eleştirilmekte olduğunu belirtmiştir. Bu itibarla, hükümetlerin söz konusu eleştirilere yönelik başka yollardan cevap verme hakkının bulunduğuna dikkat çeken AİHM, ceza yaptırımlarına yönelik makul ve aşırıya kaçmayan tedbirleri alabileceğine hükmetmiştir. (Castells/İspanya, 11798/85, 23/04/1992)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Yukarıda belirtilen AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın siyasetçilere yönelik eylemlerde meşru bir amaca yönelik olması yetmez ayrıca bu sınırlamanın demokratik toplumda gerekli olduğunun da ispatlanması gerekir. Bunun sınırları ise müdahalenin zorlayıcı bir toplumsal talebe dayanması ile ölçülü olması zorunluluğudur.

Sanığın cezalandırılmasına dayanak yapılan sözün slogan niteliğinde olduğu, konuşmanın bütünü içinde değerlendirildiğinde slogan niteliğindeki bir sözün tekrarı niteliğinde olup doğrudan bir kişiyi hedef almadığı, tek başına Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturacak nitelikte olmayıp slogan niteliğindedir. Somut olgu isnadı içermeyen değer yargısı niteliğindeki bir slogandan dolayı sanığın cezalandırılmasının ifade özgürlüğüyle örtüşmediği kanaatindeyim. Ayrıca sanığın cezalandırılmasını gerektiren demokratik toplumda acil bir toplumsal ihtiyacın varlığından söz edilemez. Yine söylenen söz karşılığı verilen hapis cezasının orantılı olduğu da söylenemez. Bu yönüyle ifade özgürlüğüne yönelen bu sınırlamanın demokratik toplum gereklerine uygun olmadığı düşüncesiyle sanığın beraati yerine mahkumiyet kararının onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2014/19124, Karar No: 2015/11640, Tarih: 01.07.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/19124 E.  ,  2015/11640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KISITLI ADAYI : ...

Dava dilekçesinde, ...'a vasi atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, Denizli Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde kalan ...'a vasi atanması ve vasiye, adı geçenin Bakanlığa bağlı bir bakım ve rehabilitasyon merkezine yerleştirilmesi için izin verilmesi istenilmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 411. maddesi uyarınca vesayet işlerinde yetkili mahkeme kısıtlının yerleşim yeri mahkemesidir. 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 7/g maddesine göre; kişilerin yerleşim yeri adreslerinin nüfus aile kütüklerinde bulunması zorunludur. Bu kanuna dayanılarak çıkartılan Adres Kayıt Sistemi Yönetmeliğinin 13/1. maddesinde ise yerleşim yeri adreslerinin tutulmasında kişinin yazılı beyanının esas alınacağı hükme bağlanmıştır. Adres beyan formundaki bildirimler aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.

Dosya içersindeki bilgi ve belgelerden, özellikle 02.04.2014 tarihinde UYAP sistemi üzerinden alınan nüfus kayıt örneğinde, kısıtlanması istenilen ...'ın yerleşim yeri adresinin Kozlu/Zonguldak olduğu görülmektedir.

Somut olayda davanın açıldığı tarih itibariyle kısıtlanması istenilenin yerleşim yerine göre yetkili mahkemenin belirlenmesi gerekmektedir. Dolayısı ile davanın açıldığı tarih itibariyle kısıtlı adayının yerleşim yeri Kozlu/Zonguldak olduğundan mahkemece yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasının incelenmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12937, Karar No: 2010/4059, Tarih: 12.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12937 E.  ,  2010/4059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.05.2008 tarih ve 2006/512 - 2008/123 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tütün ve tütün ürünleri alanında faaliyette bulunan müvekkilinin ‘PARLIAMENT’ ibaresini, şeklini ve rengini adına tescil ettirdiğini, bu markanın tanınmış seviyede olduğunu, davalının şeklini, kelimelerini ve tasarımları taklit ederek ‘PRESTIGE’ markasıyla sigara satışı yaptığını, tescilli markaya tecavüz ettiğini ileri sürerek, marka haklarını ihlal eden eylemlerin durdurulmasına ve hüküm özetenin ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili markasının tescil işlemlerinin devam ettiğini, davacı markası ile bir benzerlik görülmediğini, satış iznine dayalı piyasaya sunulduğunu, markalar ve şekiller arasında bir benzerliğin olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacının markaları ile davalının tescilli olmayan markasını taşıyan ürün örneklerinin dosyaya sunulduğu, her iki grup sigara paketlerinde ‘PARLIAMENT’ ve ‘PRESTİGE’ yazılarının alt kısmına italik tarzda sigaranın nevini belirtir yazı ve başlık yazılarının benzer türde ve aynı yerde olduğu, hemen altında kutucuk içindeki mavi rengin benzer tonda kullanıldığı, yine kutucukta benzer şekilde ‘P’ harfinin yer aldığı, ürünün paketi, logosu ve markası ile her iki sigaranın marka adlarının yazılış şekli, ambalaj kompozisyonun görsel ve fonetik bakımdan benzediği, karıştırma ihtimalinin bulunduğu, davacı markasının Paris Sözleşmesi’nin 1 nci mükerrer 6 ncı maddesi ile 556 sayılı KHK.nin 7/1-(I) maddesi gereğince tanınmış nitelikte olduğu, farklı mal ve hizmetler için de koruma altına alındığı, tecavüzün sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davalının davacının markasına tecavüz ettiğinin tespiti ile davalının ‘PRESTIGE’ markası adı altında yaptığı üretim, dağıtım ve satış gibi faaliyetlerin önlenmesine ve hüküm özetinin ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18868, Karar No: 2013/804, Tarih: 23.01.2013

**6. Hukuk Dairesi         2012/18868 E.  ,  2013/804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili istemiyle yapılan takibe vaki itirazın kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece itirazın kısmen kaldırılmasına, takibin 58.007 TL asıl alacak, 4.278,00 TL işlemiş faiz üzerinden devamına asıl alacak üzerinden %40 inkar tazminatına karar verilmiş, karar davacı alacaklı ve davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dayandıkları belgelere, itirazın incelemesinin icra takibinde talep edilen alacak ile sınırlı olmasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının borcun ödendiğine dair itirazlarına gelince;

Davacı, davalıdan ... İcra Müdürlüğünün 2011/12071 E. sayılı takip dosyası ile 21.06.2011 tarihinde, 2011 Haziran ayı kirası olarak 49.779 TL, 2010 Ocak ayından 2010 Aralık ayına kadar 4.114 TL'den kira farkları olmak üzere toplam 99.147 TL kira alacağı 4.485,72 TL işlemiş faiz olmak üzere 103.632,72 TL talep etmiş, davalı yasal süresi içerisinde takibe itiraz ederek, icra takibine, alacağın tamamına, faize ve tüm fer'ilerine itiraz ettiğini belirtmiş, ödeme emrinin tebliğinden önce 2011 Haziran ayı kirası olarak 22.06.2011 tarihinde 41.140 TL ödediğine dair banka dekontu ile taraflar arasında yapıldığını iddia ettiği 09.06.2010 tarihli ödenmeyen kiralara ilişkin protokolü ibraz etmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, davalının 05/06/2007 tarihli 34.000 TL aylık kira bedelli 5 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiracısı olduğunu, kira sözleşmesinde yıllık %10 kira artışı kararlaştırıldığını, buna göre 2009 Haziran- 2010 Mayıs dönemi kira bedelinin 3.740,00 TL artış ile 41.100,00 TL, 2010 Haziran-2011 Mayıs dönemi kira parasının 4.114,00 TL artışla 45.524,00 TL olduğunu, 2011 Haziran ayında başlayan yeni dönem kirasının ise aylık 49.779,00 TL olduğunu, Davalı borçlunun 01.01.2010 tarihinden itibaren 05.05.2010 tarihine kadar aylık 3.740 TL artış farklarını yatırmadığından 18.700,00 TL, 2010 Haziran ayından 2010 Aralık ayına kadar da aylık 4.114,00 TL üzerinden 7 aylık kira artış farklarını da yatırmadığından 28.798,00 TL olmak üzere toplam 47.498,00 TL kira farkından kaynaklanan alacağının olduğunu, ayrıca 2011 Haziran ayı kirası 49.779,00 TL'yi de yatırmadığından alacaklı olduğunu, davalı hakkında 99.147,00 TL asıl alacak 4.485,72 TL işlemiş faiz üzerinden icra takibi başlattığını, davalının haksız olarak itiraz ettiğini, 47.498,00 TL'si kira farkı, 49.779,00 TL'si 2011 Haziran kirası, 4.278,00 TL'si işlemiş faiz olmak üzere 101.555. TL üzerinden itirazın kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece bilirkişiden rapor alınmış, bilirkişi raporundan kira sözleşmesinde kira parasının yıllık %10 olarak arttırılacağının kararlaştırıldığını, buna göre 2009 Haziran ayından başlayan dönem kirasının aylık 41.140 TL, 2010 Haziran ayında başlayan dönem kirasının 4.114 TL artışla 45.254,00 TL, 2011 Haziran ayında başlayan dönem kirasının ise 4.525,40 TL artışla 49.779,40 TL olduğunu ve sözleşme gereğince bu miktarlar üzerinden yatırılması gerektiğini, ancak taraflar arasındaki 09.06.2010 tarihli protokol gereğince önceki aylara ilişkin kira paralarının ödendiğinin kabulü gerektiğini bu nedenle 2010 Ocak ayından 2010 mayıs ayına kadar kira farkını talep edemeyeceğini, 2010 Haziran ayından itibaren alacaklarını talep edebileceğini belirterek, davacının bu aydan itibaren 2010 aralık ayına kadar bankaya yaptığı ödemler ile kira sözleşmesindeki artış hükmüne göre ödenmesi gereken kira paraları karşılaştırıldığını, ayrıca takibe konu 2011 Haziran ayı kirasını da bu miktar üzerine ilave ederek 119.717,40 TL takip tarihi itibariyle davalı kiracının borcu olduğunu, takipten sonra 2011 Haziran ayı kirasının 41.140 TL olarak ödendiğini, bu miktarın hesaplanan toplam borçtan mahsup edilmesi halinde asıl alacağın 78.577,40 TL olacağını, 2011 Haziran ayı için yapılan ödemenin takip talebindeki asıl alacaktan mahsup edilmesi halinde 58.007 TL asıl alacak borcu olduğunu, işlemiş faiz miktarınında taleple bağlı kalınarak 4.485,72 TL olacağını belirtmiştir. Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda, 58.007,00 TL asıl alacak ve dava dilekçesindeki taleple bağlı kalarak 4.278,00 TL işlemiş faiz üzerinden takibin devamına ve inkar tazminatına karar verilmiştir.