muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12602, Karar No: 2015/29601, Tarih: 26.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/12602 E.  ,  2015/29601 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/329000

MAHKEMESİ : Ödemiş 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2013

NUMARASI : 2013/187 (E) ve 2013/367 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mağdur Ali'nin “sağ ayakta iç üst kısımda 1 adet 1\*1 cm.'lik giriş deliği, sağ ayak 1-2 parmak arasında 1 adet 1\*1 cm.'lik giriş deliği, sağ ayak üst dış kısımda 1\*1 cm.'lik cilt cilt altı hematom” ve mağdur M.. A..'un “sağ tibia fibula ön yüzde 3 adet 1\*1 cm.'lik asm giriş deliği, sağ f.. ön yüzde 1 adet 1\*1 cm.'lik giriş deliği, çıkış yok, sağ baldır arka yüzde 1\*1 cm.'lik 2 adet çıkış deliği” şeklinde tarif edilen yaralanmalarının ne şekilde basit bir tıbbi müdahale giderilemeyeceğinin belirlenmesi için mağdurların tüm tedavi evraklarının Adli Tıp Kurumu'na gönderilmesi gerekirken yetersiz adli raporların hükme esas alınması,

2) Mağdur Yeliz'in adli raporunda fraktür kaydı bulunduğu halde mağdurun vücudunda kırığın bulunup bulunmadığının belirlenerek kırığın hayat fonksiyonlarının etkisinin ne olduğunun tespiti için mağdurun tedavi evraklarının ve adli raporlarının Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek yeniden adli raporunun alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Sanığın yaralama eylemini silahtan sayılan tüfek ile gerçekleştirmesine rağmen sanık hakkında TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanmaması,

4) Mağdur Yeliz'in sanık ateş ederken diğer mağdurların arkasında olduğu, sanığın mağduru hedef almadığı, mağdurun beyanına göre oradan geçmekte iken sanığın ateş ettiğini görünce yakını Mehmet'i çekmek isterken kendisinin de yaralandığını bildirmesine göre sanığın mağdur Yeliz'i yaralama eylemi nedeniyle hakkında TCK'nin 21. maddesindeki olası kast hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmasının ardından sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Esas No : 2015/12602

Karar No : 2015/29601

Tebliğname No : 3 - 2013/329000

5) Mağdur Yeliz'in sanığa yönelik haksız bir davranışı bulunmadığı halde sanık hakkında mağdur Yeliz'i yaralama eylemi nedeniyle TCK'nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanmasına karar verilmesi,

6) Sanık hakkında TCK'nin 86/1. maddesine göre belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından TCK'nin 29. maddesine göre ¼ oranında indirim yapılırken hesaplama hatası yapılarak 1 yıl 1 ay 15 gün hapis yerine 1 yıl 15 gün ve TCK'nin 62. maddesine göre 1/6 oranında indirim yapılırken 11 ay 7 gün hapis cezası yerine 10 ay 12 gün hapis cezasına hükmedilerek sanığa eksik ceza verilmesi,

6) Sanık hakkında TCK'nin 86/1. maddesine göre belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından TCK'nin 29. maddesine göre ¼ oranında indirim yapılırken hesaplama hatası yapılarak 1 yıl 1 ay 15 gün hapis yerine 1 yıl 15 gün ve TCK'nin 62. maddesine göre 1/6 oranında indirim yapılırken 11 ay 7 gün hapis cezası yerine 10 ay 12 gün hapis cezasına hükmedilerek sanığa eksik ceza verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 26.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10928, Karar No: 2011/17262, Tarih: 03.11.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/10928 E.  ,  2011/17262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde özel ormana mesul müdür atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada; Sinop-Merkez-... Köyünde 10/08/2006 tarihinde yapılan orman kadostro çalışmalarında askıya çıkartılan orman kadostrosuna göre, ... Köyü 1235, 1241, 1239, 1234, 672, 1238 ve 674 sayılı parsellerin özel orman olarak tespit edildiğini, 25/04/2002 tarihinde ve 24736 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren özel ormanlarda ve Hükmi Şahsiyeti haiz amme müesselerine ait ormanlarda yapılacak iş ve işlemler hakkında yönetmeliğin 8. Maddesine göre dava konusu taşınmaza mesul müdür tayin edilmesi için ilgililere 25/04/2006 tarihinde tebligat yapıldığını ancak tebligattan itibaren 3 aylık süre içerisinde bir mesul müdür bildirilmediğinden, dava konusu özel ormana mesul müdür atanmasına karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece; taşınmaz maliklerinden ..., bu sıfatla görev yapmayı kabul ettiği ve atanmasında sakınca bulunmadığından özel ormana mesul müdür olarak atanmıştır.

6831 Sayılı Kanunun 53.maddesine göre "hususi ormanların sahipleri müteaddit olursa bunlar içlerinden birini veya bir başkasını orman idaresine karşı mesul müdür olarak göstermek mecburuyetindedir. Üç ay zarfında göstermedikleri takdirde, orman idaresi o yer Sulh Hukuk Mahkemesinden bir mesul müdür seçilmesini talep eder."

Yine 25/04/2002 Tarih ve 24736 sayılı resmi gazetede yayımlanan ilgili yönetmeliğin 8.maddesi; "Özel orman sahipleri birden fazla ise. içlerinden birini veya bir başkasını orman idaresine karşı mesul müdür olarak tayin etmek zorundadırlar.

Özel orman sahiplerince, bu şart özel orman olurunun tebliğ tarihinden itibaren üç ay içinde yerine getirilmediği takdirde, orman idaresince Sulh Hukuk Mahkemesinde hasımsızdan dava açılarak mesul müdürün, özel orman sahipleri veya mahalli resmi kişiler(köy veya mahalle muhtarı, Belde Belediye Başkanı) arasından seçilmesine özen gösterilir." hükmü mevcuttur.

Bu durum karşısında mahkemece özel orman sahiplerine mesul müdür tayin etmeleri için 3 aylık süre verilip verilmediği araştırılmamış bulunmasına 6831 sayılı yasanın 53 madde ve yönetmeliğinin 8.maddesine göre bu sürenin verilip verilmediği araştırılmaksızın, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21035, Karar No: 2014/24910, Tarih: 27.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/21035 E.  ,  2014/24910 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Salihli 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 10.04.2013

No : 2009/768-2013/250

Dava, itirazın iptali, takibin devamı ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ..tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Sahte bildirimler nedeniyle sigortalıya yapılan 86.340,74 TL asıl ile 30.921,67 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 117.262,48 TL’nin tahsili amacıyla 2008 yılında yapılan icra takibinde itirazın iptali,takibin devamı ve %40 icra inkar tazminatı istemine ilişkin olan davada; icra inkar tazminatı %20 oran üzerinden belirlenmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 67. maddesinin ikinci fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hüküm altına alınan şeyin tahammülüne göre, hüküm altına alınan tutarın yüzde kırkından aşağı olmamak üzere uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüştür. 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 02.07.2012 tarih, 6352 sayılı Kanunun 11. maddesiyle, bu fıkrada yer alan “yüzde kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiştir. 6352 sayılı Kanunun 38. maddesi ile İcra ve İflas Kanununa eklenen geçici 10. maddesinde; “Bu Kanunun ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edilir.” hükmü öngörülmüş olup, Geçici 10. maddesindeki “takip işlemleri” ibaresinin takip talebi olarak anlaşılması gerektiği gözetilerek, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden önce yapılmış olan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkar tazminatının asgari yüzde kırk, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden sonra yapılan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkar tazminatının asgari yüzde yirmi olarak uygulanması gerekmektedir.

Dava konusu somut olayda, davacının başlattığı icra takibi 2008 yılı içerisinde olup, 6352 sayılı Kanunun 38. maddesi ile İcra ve İflas Kanununa eklenen geçici 10. maddesi uyarınca davacı lehine yüzde kırk icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken yüzde yirmi oranında icra inkar tazminatına hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4131, Karar No: 2016/4352, Tarih: 19.12.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/4131 E.  ,  2016/4352 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Cinsel taciz suçundan Foça Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...’ın firar ettiği gerekçesiyle, kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 21/12/2015 tarihli ve 2015/4166 sayılı kararının onanması talebi üzerine, kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının iptaline ilişkin Karşıyaka İnfaz Hâkimliğinin 22/12/2015 tarihli ve 2015/2835 esas, 2015/2808 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 31/12/2015 tarihli ve 2015/2400 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesinde “(1) Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerden; a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm olanlar, b) Haklarında ikinci defa tekerrür hükümleri uygulananlar, c) Haklarında iyi hâl kararı verilse bile, 5275 sayılı Kanunun 44'üncü maddesinde sayılan eylemlerden dolayı toplam üç kez hücreye koyma cezası alanlar, ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, 6'ncı maddenin ikinci fıkrasının (c) ve (ç) bentleri dışında kalanlar, d) Koşullu salıverilme kararının geri alınması nedeniyle kalan cezası infaz edilmekte olanlar, e) Eğitimevleri hariç kapalı veya açık kurumlardan firar edenler, açık kurumlara ayrılamaz.” şeklindeki düzenleme ile aynı yönetmeliğin kapalıya iade başlıklı 12/1. maddesindeki “Açık kurumlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden; a) Haklarında 5271 sayılı Kanunun 100'üncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler, b) Firar edenler, c) Kınamadan başka disiplin cezası alanlar, ç) 5'inci madde gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler, d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar, e) Kapalı kuruma dönmek isteyenler, f) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar, kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur.” şeklindeki düzenlemelere nazaran firar eyleminin, disiplin cezası almak fillinden bağımsız olarak başlı başına kapalı ceza infaz kurumuna iade sebebi olarak öngörüldüğü, firar eyleminden dolayı hükümlünün ceza aldığı bu nedenle açığa ayrılamayacağı gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 26/04/2016 gün ve 94660652-105-35-1845-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3. maddesindeki “(Değişik fıkra:18.06.2014 - 6545 s.K./81.mad) Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet Savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir”, aynı Kanunun 14/4. maddesindeki; “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler”,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesindeki; “(1) Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerden; a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm olanlar, b) Haklarında ikinci defa tekerrür hükümleri uygulananlar, c) Haklarında iyi hâl kararı verilse bile, 5275 sayılı Kanunun 44'üncü maddesinde sayılan eylemlerden dolayı toplam üç kez hücreye koyma cezası alanlar, ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, 6'ncı maddenin ikinci fıkrasının (c) ve (ç) bentleri dışında kalanlar, d) Koşullu salıverilme kararının geri alınması nedeniyle kalan cezası infaz edilmekte olanlar, e) Eğitimevleri hariç kapalı veya açık kurumlardan firar edenler, açık kurumlara ayrılamaz.”

Aynı Yönetmeliğin “Kapalıya iade" başlıklı 12/1. maddesindeki; (1) Açık kurumlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden;

a) Haklarında 5271 sayılı Kanunun 100'üncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler,

.../...

b) Firar edenler,

c) Kınamadan başka bir disiplin cezası alıp disiplin cezası kesinleşenler,

ç) Bu Yönetmeliğin 5'inci maddesi gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler,

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

Kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur. Kurum düzeni veya kişi güvenliğinin tehlike altında olması halinde asayiş ve düzeni sağlamak için hükümlünün disiplin cezasının kesinleşmesi beklenmeden tedbiren kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine kurum yönetim kurulu tarafından karar verilebilir.

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

Kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur. Kurum düzeni veya kişi güvenliğinin tehlike altında olması halinde asayiş ve düzeni sağlamak için hükümlünün disiplin cezasının kesinleşmesi beklenmeden tedbiren kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine kurum yönetim kurulu tarafından karar verilebilir.

(2) İnfaz edilen cezası dışında başka bir suçtan haklarında mahkûmiyet kararı verilenlerin cezaları toplandıktan sonra koşullu salıverilmelerine bu Yönetmeliğin 6'ncı maddesinde belirtilen sürelerden daha fazla kaldığı tespit edilenler ile şartları tutmadığı halde açık kuruma ayrıldığı anlaşılanlar, kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kuruma iade edilir.

(3) Açık kurumun bulunduğu yerde kapalı kurum bulunmaması halinde hükümlü, o il sınırları içerisindeki kapalı kuruma Bakanlıktan izin alınmadan gönderilir.

Şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; gerek 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 14/4. maddesinde gerekse Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesinde özellikle vurgulanan “İade Edilir” sözcüğünün “kapalı ceza infaz kurumundan, açık ceza infaz kurumuna ayrılanları kapsamına alan bir sözcük olarak kabulünün mümkün olduğu, söz konusu maddelerin ödenmeyen adli cezasından çevrilmiş hapis cezasına hükümlü olan ve yasa gereği infazına doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda başlayanları da kapsadığına dair herhangi bir açıklamanın bulunmadığı, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesinin kapalı kurumlarda cezasını infaz etmekte olan hükümlülerle ilgili bir düzenleme olduğu, ceza hukukunda; sanık aleyhine kıyasın yasak olmasının kanunilik ilkesinin doğal sonucu olduğu gibi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2. maddesinin 3. fıkrasında "Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz." şeklindeki düzenlemenin, bir anlamda hükümlünün durumunu ağırlaştırdığı konusunda kuşku bulunmadığından ceza hükmü olarakta kabul edilebilecek olan disiplin cezaları için de geçerli olacağının kabulü gerektiği anlaşılmakla;

Somut olayımızda kesinleşen ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına dönüştürülmesinden sonra doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilebileceğine dair mevzuatta açık bir hüküm bulunmadığından;

Dosya kapsamına göre, Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 31/12/2015 tarihli ve 2015/2400 değişik iş sayılı kararında isabetsizlik görülmediğinden, bu karara ilişkin Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün kanun yararına bozma talebinin CMK'nun 309. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3476, Karar No: 2011/15231, Tarih: 16.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/3476 E.  ,  2011/15231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

... olarak açılan davada Ankara 3.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31.12.2009 tarih ve 2008/456 - 2009/711 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait 2002, 2003, 2004 yıllarına ilişkin envanter, defteri kebir, yevmiye defteri, mal alış ve satış faturaları, muhtasar beyannameleri, KDV beyannameleri, geçici vergi beyannameleri ve kurumlar vergisi beyannamelerinin yeni muhasebeci tarafından istendiğini, bu evrakların ve defterlerin şirket yetkilisine ait özel otunun arka koltuğuna iki çanta halinde konulduğunu, ancak şirket yetkilisinin iş yerinde çalıştığı bir sırada apartmanın özel otoparkında park halinde bulunan otonun sağ arka camının kırılması suretiyle arka koltukta çantada bulunan ve davacı şirkete ait olan belirtilen defter ve evrakların, 2002 yılından itibaren kesilmiş olan 057001-057050 seri nolu (057001-057016 arası kesilmiş diğerleri boş olmak üzere) fatura ve irsaliyeler ile birlikte çek koçanı, bono ve belli miktarda paranın kimliği belirsiz kişilerce çalındığını ileri sürerek, 2002, 2003, 2004 yıllarına ait envanter, defteri kebir, yevmiye defteri, muhtasar beyannameler, KDV beyannameleri, geçici vergi beyannameleri, kurumlar vergisi beyannamesi ile 2002 yılından kesilen faturalar ve irsaliyeler hakkında zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, göre, tacirin 68/son maddesinden yararlanabilmesi için bir taraftan defterlerin korunması amacıyla gereken dikkat ve ihtimamı göstermiş bulunması, diğer taraftan da ziyaa uğramanın onun iradesi dışında meydana gelmiş olmasının zorunlu olduğu, somut olayda, davacının defter ve belgeleri belirtildiği gibi araç koltuğundan çalındığı, bu kapsamdaki defter ve belgeleri bu şekilde araç camından da görülebilecek şekilde araç arka koltuğuna konulmasının, TTK'nun 68/4. maddesi uyarınca davacı şirketin bunların saklanmasında gerekli dikkat özen ve ihtimamı göstermediği sonucunu doğurduğu, davacı şirketin defter ve belgelerini saklama konusunda gerekli dikkat ve özeni göstermediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.