muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/36833, Karar No: 2014/30077, Tarih: 16.10.2014

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, yukarıdaki ilke kararımız gözönünde bulundurulduğunda davalı işveren ile davacının 2009 yılında çalışmaya başladığı yeni işveren arasında devir olgusunun bulunduğu ve bu durumda da, dava dilekçesindeki isteme göre, “taleple bağlılık” kuralı da dikkate alındığında, davacı işçinin feshe bağlı haklardan olan kıdem tazminatını bu aşamada talep edemeyeceği anlaşılmakla, kıdem tazminatı isteminin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1624, Karar No: 2006/3681, Tarih: 24.04.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/1624 E.  ,  2006/3681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm davacı Hazine tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Kadastro sırasında 237 ada 56 parsel sayılı 1341,48 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresi içinde davacı hazine dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin kadastro dışı bırakılmasına, tescil talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, mücerret hayvan otlatmak sureti ile sürdürülen zilyetliğin taşınmazın ekonomik amacın uygun iktisap sağlayıcı nitelikte bir zilyetlik olmamasına, ziraatçı bilirkişi raporunda taşınmazın tarımsal amaçlı olarak kullanılmaması yanında taşlık ve kayalık olup ekonomik yarar sağlanmasının da mümkün olmadığının vurgulanmasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davacının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca Hazineden harç alınmamasına 25.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7980, Karar No: 2015/11115, Tarih: 30.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/7980 E.  ,  2015/11115 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2015/331232

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 25.12.2008

NUMARASI : 2008/352 Esas, 2008/500 Karar

SUÇ : Basit cinsel saldırı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu vekilinin 06.11.2008 tarihli celsede katılma talebinde bulunup mahkeme tarafından da bu talep reddedilmiş ise de, 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesine göre, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolunun açık olduğu ve Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.10.2010 gün ve 2010/9-149 Esas, 2010/205 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, akıl hastalığı bulunan mağdurun Bakırköy 80. Yıl Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde kalması nedeniyle kurumun katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gördüğü konusunda araştırma yapmayı gerektirecek bir tereddüt bulunmadığı anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca suçtan zarar gören Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumunun katılan, Av. Ş... N... A...'ın ise katılan kurum vekili olarak kabul edilmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan kurum vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20380, Karar No: 2014/21566, Tarih: 27.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/20380 E.  ,  2014/21566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2014/418-2014/492

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinde doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığı nedeni ile %13,1 oranında sürekli iş göremezliğe dayanan maddi tazminat davasıdır. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının ileride incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14957, Karar No: 2016/2780, Tarih: 29.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/14957 E.  ,  2016/2780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisine hakaret, kamu malına zarar verme, tehdit

HÜKÜM : 1-TCK'nın 125/1,3-a, 125/4, 43, 62, 53, 58 maddeleri gereğince mahkumiyet

2-TCK'nın 152/1-a, 62/1, 58 maddeleri gereğince mahkumiyet

3-TCK'nın 106/1-c.2, 43, 62 /1, 53, 58 maddeleri gereğince mahkumiyet

Kamu görevlisine hakaret, kamu malına zarar verme, tehdit suçlarından sanığın mahkumiyetine yönelik hükümler, hdit suçu yönünden o yer Cumhuriyet savcısı, tüm suçlar yönünden sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, alkollü şekilde boşandığı eşinin evinin önüne gidip taşkınlık yaptığı ihbar ve şikayeti üzerine karakola getirildiği, müdafi görüşme odasında bulunduğu sırada sanığın müştekilere hitaben "bir ...nın lafı ile beni buraya getirdiniz, hepinizin anasını avradını... o... çocukları, bana işlem yapsanız nolur, cezaevi görmediğim bir yer mi, yine giderim, sizi sivilde tek tek yakalayacağım, ben sizlere yapacağımı bilirim dürzüler" dediği ve odada bulunan masaya tekme atmak suretiyle kırdığı iddia olunan olayda,

1-Sanık hakkında kamu görevlisine hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Sanık hakkında kamu malına zarar verme, tehdit suçundan verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Mahkemece bozma sonrası sanığın ifadesi alınırken yargıtay bozma ilamı okunarak sanığın üzerine atılı suçun vasıf ve mahiyetinin değişmesi ihtimali değerlendirilerek ek savunma hakkı verildiği belirtilmesi karşısında tebliğnamedeki 3 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a-Sanık hakkında tehdit suçundan hüküm kurulurken adli para cezasının tercih edildiği belirtilmesine rağmen hapis cezası verilmek suretiyle gerekçe ile çelişkiye düşülmesi,

b-Sanık hakkında tehdit suçundan hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşmayı gerektirir bir neden tespit edilmediği belirtildiği halde alt sınırdan uzaklaşılarak fazla ceza tayini,

a-Sanık hakkında tehdit suçundan hüküm kurulurken adli para cezasının tercih edildiği belirtilmesine rağmen hapis cezası verilmek suretiyle gerekçe ile çelişkiye düşülmesi,

b-Sanık hakkında tehdit suçundan hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşmayı gerektirir bir neden tespit edilmediği belirtildiği halde alt sınırdan uzaklaşılarak fazla ceza tayini,

c-01.02.2012 tarihli ilk hükümde sanık hakkındaki hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca para cezasına çevrilmesi hükümlerinin uygulandığı ve sonuç olarak 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve hükmün bu suç yönünden sadece sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle bu hususun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanık yönünden kazanılmış hak teşkil etmesi ve aleyhe bozma yasağına rağmen, sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde bozma ilamından sonra yapılan yargılama sonunda, sanığın sonuç olarak 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve TCK'nın 50/1-a hükmünün uygulanmaması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, o yer Cumhuriyet savcısı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19989, Karar No: 2015/399, Tarih: 15.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/19989 E.  ,  2015/399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2010/197-2013/424

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Asıl ve birleşen dava; tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Asıl davanın davacısı F.. Ç..; mirasbırakanları "Mustafa, Gülzade, Ayşe, Emine, Ahmet'in" soyadları "S..." olduğu halde, kayden paydaş oldukları, 693 parselden ifrazen gelen .... ada, 25, 27, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 37, 38, 39 , 662 ada, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarında “Mustafa mirasçıları”, "Gülzade mirasçıları", "Ayşe mirasçıları", "Emine mirasçıları", "Ahmet mirasçıları" olarak yazılan kimlik bilgilerinde soyadlarının yeralmadığını, bu nedenle intikal işlemlerinin yapılamadığını, birleşen davanın davacıları F.. Ç.., H..Ç.. ve Ş..S.. ise; tapu kayıtlarında mirasbırakanların "soyadları" yanısıra "baba" adlarının da yazılmadığını ileri sürerek kimlik bilgilerinin "Hüseyin kızı, G..S..", “Hasan kızı,M..S.. ", "Hasan kızı, A..S..", "Hasan kızı, E..S.." olarak soyadı ve baba adlarının eklenmek suretiyle düzeltilmesini istemişlerdir.

Davalı Tapu Müdürlüğü; çekişmeye konu taşınmazların değerleri gözetilerek görevli mahkemenin belirlenmesi, mülkiyet aktarıma yol açacak şekilde kayıtta düzeltim yapılamayacağını, iddianın kanıtlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 639 parselden ifrazen gelen...... ada, 25, 27, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 37, 38, 39, .... ada, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının malik hanesindeki Güzide mirasçılarının "G..S.. mirasçıları", Mustafa mirasçılarının, "M..S.. mirasçıları", Ayşe mirasçılarının "A..S.. mirasçıları", Emine mirasçılarının "E..S.. mirasçıları" olarak düzeltilmesine, paydaşlardan Ahmet payını, dava dışı M... S...'e satış yoluyla temlik ettiğinden bu konudaki talebin reddine karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davaya konu 693 parsel sayılı taşınmazın 30/05/1955 tarihli tapulama çalışmaları sırasında 6 Eylül, 1934 tarih, 113 sıra nolu tapu kaydına dayalı olarak 1/5'er payla Mustafa, Güzide mirasçıları, Ayşe mirasçıları, Emine mirasçıları, Ahmet mirasçıları adına tespit ve tescil edildiği, tespit çalışmalarının 31/08/1968 tarihinde kesinleştiği, Ahmet'in payının 22/07/1972 tarihinde M..S..'e satış yoluyla devredildiği, anılan taşınmazın 2981/3290 sayılı Yasa uygulamaları ile .... ada, 25, 27, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 37, 38, 39 , ..... ada, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 sayılı imar parsellerine revizyon gördüğü, davacıların paydaş Koca Hasan ve Gülzade'den olma Mustafa ve A..S.. ile ile kızları E... (S..) K.. 'in mirasçıları oldukları, kadastro tespit tutanağında adı geçen kayıt maliklerinden Güzide'nin adının Gülzade, soyadının ise Seymen olduğu, tutanağın edinme sütununda adı Gülzade olarak yazıldığı halde malik bölümüne maddi hataya dayalı olarak "Güzide" yazıldığı, kayıt maliklerinden Emine'nin Gülzade kızı olduğu, davacılardan F.. Ç..'nun Emine mirasçısı olduğu, tutanakta adı geçen Ayşe'nin Koca Hasan oğlu Mustafa'nın eşi , muris Gülzade'nin gelini olduğu, davacılardan Hatice'nin Mustafa ve Ayşe'nin kızı olduğu, davacılardan Şehime'nin ise Mustafa ve Ayşe'den olma Mümin'in kızı, dolayısıyla soyadlarının "S..." olduğu anlaşılmaktadır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; herhangi bir nedenle nüfusta soyadı bulunmayan kişiler bakımından tapu kaydına soyadı eklenmek suretiyle tashihine karar vermek mümkün değil ise de, böyle bir durumda davacıların tapu kayıtlarında intikal yaptırabilmesi için, “çoğun içinde az da vardır” kuralından hareketle, başka bir deyişle asıl ve birleşen davada davacıların talebinin, tapu malikleri ile mirasbırakanlarının aynı kişi olduklarının tespitini de içerdiği gözetilerek 693 parselden ifrazen gelen... ada, 25, 27, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 37, 38, 39 , ...... ada, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 sayılı ima parselleri hakkında bu yönde tespit kararı verilmekle yetinilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; birleşen davaların birlikte görülmekle birlikte ayrı dava olma özelliğini koruduğu, her bir dava hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiğinde kuşku yoktur. Nitekim 6100 sayılı HMK'nın 297/2. maddesi uyarınca hüküm kısmında isteklerden her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin zorunlu olduğu düzenlenmiştir. Ne var ki; mahkemece asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verildiği halde birleşen davada baba adının eklenmesi talebi ile ilgili bir hüküm kurulmadığı görülmektedir.

Hal böyle olunca; mahkemece tapu malikleri "Mustafa, Güzide, Ayşe, Emine " ile davacıların kök mirasbırakanları "M..S.., G..S.., A.. S.., E..S..'in" aynı kişiler olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığı gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297/2. maddelerine muhalefet edilerek birleşen Bakırköy 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/197 esas sayılı davadaki "baba adlarının eklenmesi" isteği hakkında olumlu- olumsuz bir karar verilmemiş olması da doğru değildir.

Kabule göre de; tapu sicilindeki yanlışlıklardan kaynaklanan davaların mahiyeti gereği 6100 sayılı HMK’nin 382/2-ç-1 maddesi uyarınca çekişmesiz yargı usulünce görülmesi gerektiği, başka bir ifadeyle hasımsız dava ve işlerden olduğu ancak kayıtları tutmakla görevli ve sorumlu tapu müdürlükleri olduğundan, açılan davalarda tapu müdürlüklerinin ilgili sıfatıyla yer alması gerektiği açıktır. Bu tür davalarda tapu müdürlüğü yasal hasım olması nedeniyle yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı halde tapu müdürlüğü aleyhine avukatlık ücreti ve yargılama giderine hükmedilmesi de isabetsizdir

Davalının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlere hasren (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.