muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11308, Karar No: 2023/7327, Tarih: 25.09.2023

2.Anılan kararın katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin, 16.03.2020 tarihli ve 2016/10171 Esas, 2020/6140 Karar sayılı ilâmıyla;

"...Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz talebinin suçta kullanılan nakil vasıtasının müsaderesine yer olmadığı kararına yönelik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Suçta kullanılan ... plaka sayılı aracın kayden maliki olan ...'ın usulüne uygun tebligat ile duruşmadan haberdar edilip dinlenilmesinin ardından davaya katılma hakkı tanınarak malen sorumlunun iyiniyetli 3. kişi durumunda oIup olmadığı tespit edilerek, sonucuna göre şartların oluştuğunun kabul edilmesi halinde 5237 sayılı TCK'nun 54/3. maddesi uyarınca müsaderenin hakkaniyete uygun olup olmadığı da tartışılarak aracın müsadere edilip edilmeyeceğine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2022 tarihli ve 2021/38 Esas, 2022/158 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası ve 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca açılan kamu davasının düşmesine, kaçak eşyanın müsaderesine ve nakil aracının müsaderesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği, sanık hakkında verilen düşme kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna, nakil aracının müsadere edilmesi gerektiğine ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, suç tarihinde saat 18.20 sıralarında kolluk görevlileri

tarafından yapılan uygulamada, durumundan şüphelenilerek durdurulan ... plakalı araçta önleme araması kararına istinaden yapılan aramada, araç içerisinde bulunan 12 adet kolide sanığa ait toplam 11.000 adet gümrük kaçağı akvaryum balığı ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2.Nakil aracı için düzenlenen 05.02.2009 tarihli keşif zaptına göre, araçta zula bulunmadığı, ele geçen eşyanın ağırlığı göz önüne alındığında taşınmaları için bu aracın tahsisinin gerekmediği ve suça konu eşyaların taşınmasına tahsis edilmediği belirlenmiştir.

3.Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

2.Nakil aracı için düzenlenen 05.02.2009 tarihli keşif zaptına göre, araçta zula bulunmadığı, ele geçen eşyanın ağırlığı göz önüne alındığında taşınmaları için bu aracın tahsisinin gerekmediği ve suça konu eşyaların taşınmasına tahsis edilmediği belirlenmiştir.

3.Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2014 tarihli ve 2014/123 Esas, 2014/452 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkûmiyetine, suça konu kaçak eşyanın müsaderesine ve nakil aracının müsaderesine yer olmadığına karar verildiği, hükmün katılan ... İdaresi vekili tarafından nakil aracı ile sınırlı olarak temyiz edildiği ve Dairemizin 16.03.2020 tarihli ve 2016/10171 Esas, 2020/6140 Karar sayılı ilâmı ile yalnızca nakil aracı hakkında verilen hüküm yönünden bozulduğu, buna göre de ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2014 tarihli ve 2014/123 Esas, 2014/452 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü ve kaçak eşyanın müsaderesine ilişkin kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği gözetilerek;

Temyiz incelemesine konu ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.01.2022 tarihli kararında sanık hakkında verilen düşme kararı ile kaçak eşyanın müsaderesine ilişkin kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek, sanık hakkında verilen düşme kararı ile kaçak eşyanın müsaderesine ilişkin karara yönelik temyiz talebi inceleme dışı bırakılmak suretiyle, nakil aracının müsaderesine yer olmadığına ilişkin kurulan hükme yönelik temyiz istemi yönünden inceleme yapılmıştır.

2.... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2022 tarihli ve 2021/38 Esas, 2022/158 Karar sayılı kararında; suça konu kaçak eşyanın taşıma aracı yüküne göre miktar ve hacim bakımından tamamını veya ağırlıklı bölümünü oluşturmadığı ve kaçak eşyanın suçun işlenmesini kolaylaştıracak veya fiilin ortaya çıkmasını engelleyecek şekilde özel olarak hazırlanmış gizli tertibat içerisinde bulunmadığı cihetle, 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrasında sayılan koşulların oluşmadığı anlaşıldığından, nakil aracının müsaderesine yer olmadığına karar verilmesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

3.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2022 tarihli ve 2021/38 Esas, 2022/158 Karar sayılı kararında nakil aracının müsaderesine yer olmadığına ilişkin karar yönünden katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar bakımından herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2022 tarihli ve 2021/38 Esas, 2022/158 Karar sayılı kararında nakil aracının müsaderesine yer olmadığına ilişkin karar yönünden katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar bakımından herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin

temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün nakil aracının müsaderesine yer olmadığına ilişkin bölümünün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ... hakkında, 5607 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün, katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine sayın çoğunluğun Gümrük İdaresinin temyizinin müsadereyle sınırlı olduğuna ilişkin kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

17.06.2014 tarih ve 2014/452 K sayılı ilk karara yönelik 02.07.2014 tarihli süresinde sunulan temyiz dilekçesine göre, Gümrük İdaresinin temyizi hükmün tamamını kapsamakta olup, Dairece 2014/452 K sayılı ilk karara yönelik temyiz incelemesi sanık yönünden kurulan hükmün tamamına yönelik yapılması yerine sadece suçta kullanılan aracın müsaderesiyle sınırlı temyiz incelemesi yerinde olmamıştır. İdarenin 02.07.2014 tarihli temyiz dilekçesinde, sanığın ismi ile kararın esas ve karar numarası yazılarak mahkeme kararının temyizen bozulması talep edilmiştir. Metin kısmında aracın müsaderesiyle ilgili açıklamalar yapılmış ise de sonuç ve istem kısmında aynen “Yukarıda sunulan ve re’en belinlenecek durumlar karşısında talebimizin kabulü ile anılan kararın bozulmasına karar verilmesini saygıyla arz ve talep ederim.” beyanının yazılması karşısında, katılan ... İdaresi vekilinin iradesinin sanık hakkında kurulan 17.06.2014 tarihli hükmün tamamını temyiz etmek olduğu, dilekçenin sonuç kısmında kısmi temyizin bulunmaması nedenleriyle, sanık hakkında 5607 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hüküm yönünden de suçun esasına ilişkin temyiz incelemesi yapılması yerine, Gümrük İdaresinin temyizini sadece müsadereye yönelik olduğu ve buna ilişkin hükmün temyiz incelemesine konu edilmesi yönündeki çoğunluk görüşü ... olmadığı gibi, bozmadan sonraki 19.01.2022 tarih ve 2022/158 K nolu yerel mahkemenin hükmün tamamının bozulduğunu kabul ederek sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesi kararının ... olduğu gözetilmeden, 19.01.2022 tarih ve 2022/158 K nolu kararın süresi içerisinde katılan İdarenin temyizi üzerine tüm hüküm üzerinde temyiz incelemesi yapılması yerine, Dairenin ilk temyizinin sadece araç müsaderesine ilişkin olduğu ve düşme kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek sadece araç müsaderesine yönelik temyiz incelemesi yapılması yönündeki sayın çoğunluğun görüşene, hak ihlaline neden olması karşısında katılmıyorum. 25.09.2023
Yargıtay — Esas No: 2016/2214, Karar No: 2016/3192, Tarih: 21.06.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/2214 E.  ,  2016/3192 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten öldürme suçundan 10 yıl 5 ay hapis cezasına hükümlü olan ...'ın, Mesleki Açık Öğretim Lisesinde yüz yüze eğitim derslerine devam etme talebinin reddine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu'nun 02/10/2015 tarihli ve 2015/4361 sayılı kararına yönelik şikayetin reddine ilişkin Ankara 1. İnfaz Hakimliği'nin 14/10/2015 tarihli ve 2015/2616-2701 sayılı kararına yönelik itirazın keza reddine dair Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 03/11/2015 tarihli ve 2015/1033 değişik iş kararıyla ilgili olarak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 3. maddesinde "Ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı ile ulaşılmak istenilen temel amaç, öncelikle genel ve özel önlemeyi sağlamak, bu maksatla hükümlünün yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, hükümlünün; yeniden sosyalleşmesini teşvik etmek, üretken ve kanunlara, nizamlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmaktır.", 76. maddesinde "Açık ceza infaz kurumları ile çocuk eğitimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin yaygın öğretimden yararlanmaları sağlanır" şeklinde emredici düzenlemeler bulunduğu, yine Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün "Öğretimden yararlanma" başlıklı 106/1. maddesinde de "Açık kurumlar ile çocuk eğitimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerin yaygın öğretimden yararlanmaları sağlanır" şeklinde düzenleme bulunduğu, Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkif Evleri Genel Müdürülüğü'nün 27/07/2007 tarihli, 46/1 no'lu Genelgesinin "Eğitim-Öğretim Çalışmaları" başlıklı 4. bölümünün "Açık İlköğretim Okulu ve Açık Öğretim Lisesi" başlıklı (B) bendinin b maddesinde ise "Açık Öğretim Lisesine, ortaokul veya ilköğretim mezunu ya da lise 1,2,3. sınıflardan ayrılan genç ve yetişkin hükümlü ve tutuklular başvurabilir. Yukarıda belirtilen şartları taşıyanlara Açık Öğretim Lisesine başvuru hakkında bilgi verilerek, okula devam etmeleri özendirilecektir." şeklinde düzenleme yer aldığı gözetildiğinde, somut olayda açık ceza infaz kurumunda bulunup ortaokul mezunu olan hükümlünün Mesleki Açık Öğretim Lisesine devam etmesine bir engel bulunmadığı gibi tam tersine mevzuat gereğince okula devam etmesinin ve sosyalleşmesinin teşvik edilmesi gerektiği, bununla birlikte esasen somut olayda çözülmesi gereken uyuşmazlığın Mesleki Açık Öğretim Lisesine kayıtlı olan hükümlünün belli günlerde kurumdan ayrılıp okula gitmesini gerektiren ve "yüz yüze eğitim" adı verilen derslere katılıp katılamayacağı noktasında toplandığı, her ne kadar hükümlünün şikayetine konu olan ve yüz yüze eğitimlere katılma talebinin reddedildiği Ankara Açık Ceza ve İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu'nun 02/10/2015 tarihli ve 2015/4361 sayılı kararında "Mesleki Açık Öğretim Lisesine yüz yüze eğitim dersleri ve işyeri eğitimi için örgün olarak devam edilemeyeceği" ve hükümlülerin mesleki eğitimleri için zaten kurum içinde kurslar açıldığı gerekçesine yer verildiği ve şikayeti inceleyen Ankara 1. İnfaz Hakimliği ile Ankara 2

. İnfaz Hakimliği ile Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin kararlarında da bu gerekçe doğru bulunarak hükümlünün taleplerinin reddedildiği anlaşılmış ise de açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin öğretim hakkına ilişkin mevzuatta, örgün öğretime katılmalarına engel bir durum bulunmadığı, hatta anılan kanun ve tüzük maddelerinde örgün öğretime katılmalarının sağlanacağının hüküm altına alındığı, kaldı ki hükümlünün devam ettiği Mesleki Açık Öğretim Lisesinin yaygın öğretim kapsamında kaldığı ve sadece yüz yüze eğitim dersleri için okula gitmesi gerektiği cihetle kanunda olmayan bir sınırlamanın yorum yoluyla getirilemeyeceği, yine konu ile ilgili olarak İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 26. maddesinde "Herkes eğitim hakkına sahiptir. Eğitim, en azından ilk ve temel eğitim aşamasında parasızdır. Yüksek öğretim, yeteneklerine göre herkese tam bir eşitikle açık olmalıdır." şeklinde düzenleme olduğu, yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre hükümlünün talebinin rededilmesinin 5275 sayılı Kanun'un 76. maddesine açıkça aykırı olduğu, Açık Ceza İnfaz Kurumu hükümlülerinin hem örgün hem de yaygın eğitim hakkından faydalanabileceklerinin kanunda açıkça düzenlendiği, mevzuata göre Mesleki Açık Öğretim Liselerinin Açık Öğretim Liselerinden farkının olmadığı, Mesleki Açık Öğretim Liselerinde sadece meslek derslerinin atölyelerde yüz yüze verildiği, başvuran sayısının fazla olmasının ya da bazı dersler için okula gidilmesi gerekmesinin bu hakkın hükümlülerin elinden alınması için yasal ve kabul edilebilir bir gerekçe olmadığı, mevzuattaki tek sınırlamanın kapalı ceza infaz kurumundaki hükümlülerin sadece yaygın eğitim hakkından faydalanabilecek olmaları hususu olduğu, kurumun okula giden hükümlülere gereken kolaylığı sağlamak zorunda olduğu, zaten hükümlülerin sadece meslek derslerini almak için okula gittikleri nazara alındığında, eğitimin ortasında başvuran sayısının arttığı gerekçesiyle kanunun emredici hükmü uyarınca verilen bu hakkın geri alınmasının mevcut mevzuata, eşitlik ilkesine ve hakkaniyete uygun olmadığı gözetilerek, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan Kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 25/01/2016 gün ve 94660652-105-06-15164-2015-E.2209/7568 sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak gönderilmekle, gereği görüşülüp düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden, Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 03.11.2015 tarihli ve 2015/1033 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/06/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1081, Karar No: 2019/5792, Tarih: 25.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1081 E.  ,  2019/5792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 12. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 08/09/2015 gün ve 2013/202 - 2015/673 sayılı kararı bozan Daire'nin 26/09/2017 gün ve 2016/5836 - 2017/4720 sayılı kararı aleyhinde asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili asıl davada, Polimod 10 Oral Vials isimli ürünün müvekkiline ait olduğunu, taraflar arasında müvekkiline ait bu ürünün Türkiye'de pazarlanması ve dağıtılmasına ilişkin lisans ve distribütörlük sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme kapsamında ürünlerin Türkiye'de ruhsatlandırılması için müvekkili tarafından ürün dosyasının ve tek satıcılık yetkisinin davalıya gönderildiğini, davalının da T.C. Sağlık Bakanlığına ruhsatname başvurusu yaptığını, 2009 yılının sonundan itibaren davalı ile irtibatın koptuğunu, yapılan araştırmalarda davalının ekonomik olarak zor durumda olduğunu tespit ettiklerini, borca batık olduğu ve ürünleri pazarlama yetkisinin kaybettiğini öğrendiklerini, bu nedenle sözleşmeyi feshettiklerini ileri sürerek, lisans ve distribütörlük sözleşmesinin haklı nedenle fesih edildiğinin ve tek satıcılık yetkisinin geri alındığının tespitine, davalı yana teslim edilen mevcut ürün dosyalarının tüm bilgi ve belgelerin iadesine, T.C. Sağlık Bakanlığı İlaç Eczacılık Genel Müdürlüğü nezdindeki ruhsat başvuru dosyasının müvekkilinin tek satıcılık yetkisi tanıdığı/tanıyacağı Türkiye dahilinde sanat icrasından mezun başka bir firmaya devrine veya müvekkiline devir hakkı tanınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen dosyada Macmiror 200 mg Sugar Coated Tablets isimli Ciclopoli 1% Dermal Krem 40 gr, Ciclopoli Dermal Krem 1% 30 ml, Ciclopoli 8% nail lacquer 3.3 ml isimli ürünler için talebini tekrar etmiştir.

Davalı asıl ve birleşen davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece uyulan bozma ilamı sonrasında iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulüne dair verilen karar asıl ve birleşen davada davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez asıl ve birleşen davada davacı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı sonrasında iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulüne dair verilen karar asıl ve birleşen davada davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez asıl ve birleşen davada davacı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 17,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen asıl ve birleşen davada davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 25/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9689, Karar No: 2020/1063, Tarih: 04.02.2020

**13. Ceza Dairesi         2019/9689 E.  ,  2020/1063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın kasten işlediği suçtan dolayı mahkum olduğu hapis cezasının kanuni sonucu olarak hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmemiş ise de; Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kısmi iptal kararının da nazara alınarak, infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 28.02.2017 gün ve 2016/2-833 Esas ve 2017/115 Karar sayılı ilamında, 28.06.2014 tarihinden sonra işlenen hırsızlık suçunun bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında işlenmesi halinde eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna uyduğunun belirtildiği, somut olayda hırsızlığın cami bahçesindeki şadırvandan yapıldığının anlaşılması karşısında, suç yerinin (suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile değişik) 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesi kapsamında bina eklentisi niteliğinde olup olmadığının tespiti amacıyla gerekirse mahallinde keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Suç tarihinin 6545 sayılı Kanun’un yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden sonraki bir tarih olan 29.12.2014 ve 10.01.2015 tarihleri olduğu, bu itibarla; 6545 sayılı Kanun’un 63. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesindeki artırım oranı 1/2 olduğu halde bu oranın 1/6 olarak uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

3-Kabule göre de;

Suç tarihi itibariyle alt sınırı 3 yıl hapis cezasını gerektiren 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesi uyarınca temel cezanın tayini gerekirken değişiklik önceki Kanun maddesinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ...’ın temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2366, Karar No: 2025/1459, Tarih: 10.03.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2366 E.  ,  2025/1459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/62 E., 2024/91 K.

DAVA TARİHİ : 17.03.2021

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ereğli(Konya) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/113 E., 2022/350 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; taraflar arasında 01/04/2020 tarihinde yapılan “Ayçiçeği Tohum Satış, Üretim ve Satın Alma Sözleşmesi” uyarınca, davalının, davacı firmanın temin ettiği ayçekirdeği tohumlarını, 520 dönüm tarlada ekip yetiştirerek sözleşmede belirtilen analiz sonucunun karşılık geldiği fiyat listesine göre davacıya teslim etmeyi taahhüt ettiğini, davacının davalıya 360 kg ayçekirdeği tohumunu teslim ettiğini, davalının teslim aldığı tohumları 520 dönüm tarlaya ektiğini ancak hasat zamanı müvekkili firmaya haber vermeden hasada başladığının öğrenilmesi üzerine davacı firmanın yetkili müdürü Hamit Yıldırım'ın davalıya gönderdiği whatsapp mesajıyla davalının sözleşme hükümlerine uymasını, bu kapsamda hasadı durdurmasını, davacı firmanın yetkilendirdiği personelin nezaretiyle hasadın yapılmasını ve sözleşme kapsamında elde edilen ürünleri davacıya teslim etmesini bildirdiğini ancak davalının, bu mesaja cevabında, ekim yapmak için kiraladığı tarla sahiplerinin tarlaları kiralamaktan vazgeçtiklerini, bu sebeple ekim yapmadığını, ekim için aldığı ayçekirdeği tohum bedelini ödeyeceğini beyan ettiğini, davalının bir an için ekim yapmadığı kabul edilse dahi sözleşmeye aykırı davranan davalının sözleşmenin 11. Maddesinde kararlaştırılan cezai şartı ödemekle yükümlü olduğunu ileri sürerek, şimdilik 100.000,00 TL ceza şart alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP