muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9642, Karar No: 2014/39021, Tarih: 22.12.2014

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davacının önce TOKİ tarafından oluşturulan geçici yönetim nezdinde ve TOKİ’den iş üstlenen B.. firması işçisi olarak çalıştığı, işyerinin daha sonra Ü.. daimi site yönetimine devredildiği anlaşılmakta olup devreden işveren olarak B.. A... ve TOKİ’nin sorumluluğunun, devir tarihindeki hizmet süresi ve ücret seviyesine göre doğan işçilik alacakları ile ve iki yıl süreyle sınırlı olduğunun gözetilmemesi bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/3664, Karar No: 2014/13281, Tarih: 01.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/3664 E.  ,  2014/13281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2010/271-2013/1243

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira bedelinin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece,18.03.2009 tarihinden itibaren aylık kira bedelinin 33.206,70 TL olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, aylık 44.000,00 TL olan kira parasının yasal düzenleme gereği yeniden değerleme oranına göre 18.03.2009 tarihinden itibaren aylık 55.193,60 TL olarak tespitine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili,2006 dönemi kira parasının mahkeme kararıyla aylık 25.000,00 TL olarak tespit edildiğini,2007 dönemi kira parasının tespiti için açılan davanın derdest olduğunu 2009 yılı kira parasının yeniden değerleme oranına göre belirlenmesi gerektiğini belirterek kira bedelinin tespit edilmesi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece, 18.03.2009 tarihinden itibaren aylık kira bedelinin 33.206,70 TL olarak tespitine karar verilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 18.12.1989 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira parası 5.000,00 TL olarak kararlaştırılmıştır.Dava konusu taşınmazın 18.03.2006 tarihinden itibaren geçerli kira bedeli Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2006 / 1503 esas 2009 / 1610 karar sayılı kararı ile hak ve nasafete göre aylık 25.000,00 TL , 18.03.2007 tarihinden itibaren geçerli kira bedeli ise Ankara 10. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2007 / 1132 esas 2011 / 2256 karar sayılı kararı ile endekse göre aylık 27.657,50 TL olarak belirlenmiştir. Son Hüküm 19.04.2012 tarihinde kesinleşmiştir. Uyuşmazlığa ilişkin olarak alınan 18.07.2013 tarihli bilirkişi raporunda en son mahkeme kararı ile tespit edilen dönemden sonra iki yıl için ard arda kira bedeline yeniden değerleme oranı uygulandığında 18.03.2009 tarihinde başlayacak kira döneminde aylık kira bedelinin asgari 33.206,70 TL olduğu,incelemenin dosya üzerinden yapılmış olması nedeniyle rayiç bedel tespitinin yapılamadığı belirtilmiştir.20.05.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5502 Sayılı Sosyal Güvenlik Kanunun 35. maddesinin son fıkrasında Kurumun sahibi bulunduğu taşınmazların kira artış oranlarının, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu uyarınca her yıl belirlenen yeniden değerleme oranından az olmamak üzere rayiç değere göre belirleneceği düzenlemesi getirilmiş olup mahkemece taraf delilleri toplandıktan sonra mahallinde keşif yapılarak yeniden değerleme oranına göre belirlenen kira bedelinin rayiç bedelden aşağı olup olmadığı hususu üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde rayiç bedel araştırması yapılmadan yeniden değerleme oranı uygulanmak suretiyle kira bedelinin tespiti doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16480, Karar No: 2015/20332, Tarih: 23.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/16480 E.  ,  2015/20332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Çanakkale İş Mahkemesi

Tarihi : 17.01.2014

No : 2009/124-2014/3

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı S.. S.. tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz edenin sıfatına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı S.. S..'den alınmasına, 23.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9765, Karar No: 2024/2594, Tarih: 18.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9765 E.  ,  2024/2594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1775 E., 2023/1767 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/1149 E., 2023/556 K.

Taraflar arasındaki ziynet ve katılma alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince katılma alacağı yönünden davanın kabulüne, ziynet alacağı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kısmen kaldırılarak bu yönlerden yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Dosya içeriğine göre davacı kadın vekilince ziynet alacağı davasında reddedilen ve temyize konu edilen miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; davacı kadın vekilinin ziynet alacağı davası yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı kadın vekilinin reddedilen yön dışında diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekilinin reddedilen yön dışında diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; taraflar arasında boşanma davasının derdest olduğunu, taraflar evlendikten kısa bir süre sonra müvekkiline düğünde takılan altınların bir kısmının davalı tarafından müvekkilinden alınıp bozdurulduğunu, Kayseri ili, ... ilçesi, ... mahallesi 2355 ada 53 parsel 29 numaralı bağımsız bölümdeki dairenin satın alınması için peşinat olarak kullanıldığını, dairenin kalan bedeli için davalı tarafından banka kredisi çekildiğini, kredi ödemelerinin halen devam ettiğini, söz konusu konutun davalı adına tescil edildiğini, müvekkilinin kişisel malı olan 5 adet 22 ayar bilezik, 1 adet beşi bir yerde, 1 adet tam altın, 3 adet yarım altın, 31 adet çeyrek altın, 1 adet kolye ve zinciri, 1 adet gremse kolye ve zinciri, 1 adet altın saat, 1 çift altın küpe, 1 adet beştaş altın yüzük, 1 adet alyans, 50 dolar, 50 euro, 1.450,00 TL takı parası takıldığını, ilerleyen süreçte davalının müvekkilinden habersiz olarak takı kutusundan alyansı da alarak bozdurduğunu belirterek ziynet ve paraların aynen iadesine, bu mümkün değilse şimdilik 5.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile müvekkiline verilmesine, tarafların evlilik birliği içerisinde edinilen taşınmazda ve davalının askeriyeye uzman personel olarak katılmaya hak kazandığı mevcut işyerinden ayrıldığı ve tazminata hak kazandığı bu tazminatlar üzerinde de katılma alacağının bulunduğunu, davalının mevduat hesabının bulunduğunu ve bu hesaba yatırım yaptığını belirterek şimdilik 5.000,00 TL katılma alacağının mal rejiminin sona erdiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı kadın vekili 19.06.2023 tarihli ıslah dilekçesi ile; 5.000,00 TL katılma alacağı talebini 46.072,63 TL arttırmak suretiyle toplam 51.072,63 TL katılma alacağının mal rejiminin sona erdiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, dava başında 5.000,00 TL bedel bildirerek terditli olarak açılmış olan aynen iade olmaması halinde mislinin ödenmesi yönündeki talepten feragat edildiğini, dava dilekçesinde belirtilen altınların aynen iadesine, faiz ve sair hakların da hüküm verilirken gözetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazı müvekkilinin aldığını, evlenmeden önce sahibi olduğu arabayı sattığını, babasının da ev için 20.000,00 TL borç verdiğini, kalan kısmı ise müvekkili tarafından kredi çekilerek alındığını, kredinin çoğunun henüz ödenmediğini, davacının ev hanımı olduğunu 1 yıllık evlilik süresi boyunca taşınmazın alımında hiçbir katkısının olmadığını, ipotek sebebiyle evin asıl sahibinin banka olduğunu, davacının ziynet alacağına ilişkin iddialarının yerinde olmadığını, düğünde takıldığı belirtilen 5 bileziğin 22 ayar değil 18 ayar olduğu, takılan beşi bir yerdenin davacının annesi tarafından nişanda takılıp daha sonra geri alındığını, düğünde takılan takıların kız tarafında kaldığını, hatta müvekkiline hediye olarak aldıkları saati bile geri aldıklarını, müvekkilinin davacının şikayeti üzerine koruma kararı alınarak evden uzaklaştırıldığını, bankamatik kartını dahi alamadığını, davalının altınları almış olmasının mümkün olmadığını, müvekkilinin evden kovulduktan sonra işe gidemediğini ve işten ayrılmak zorunda kaldığını, herhangi bir tazminat alamadığını, hiçbir bankada da parası olmadığını, tam tersine borcu olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davaya konu taşınmazın davalı adına 28.11.2017 tarihinde tescil edildiği, taşınmazın edinilmesinin tarafların evlilik tarihinden iki ay sonrası olduğu, taraf tanıklarının beyanlarından alyans, küpe ve kolyenin davacı kadında kaldığı, diğer ziynet eşyalarının taşınmazın edinilmesi sırasında bozdurularak peşinat olarak verildiği, bu şekilde davacının davaya konu taşınmazdan dolayı katılma alacağı bulunduğu gerekçesiyle davanın davaya konu taşınmaz yönünden kabulü ile; 51.072,63 TL katılma alacağının karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, davacının ziynet eşyalarından alyans, küpe ve kolye dışındaki ziynet eşyalarının ev alınması için davalıya rızası ile ve geri almamak üzere verdiği, alyans, küpe ve kolyenin de davacıda kaldığı gerekçesiyle davacının ziynet eşyalarının aynen iadesi talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; katılma alacağının düşük hesaplandığını, kira gelirine ilişkin araştırma yapılmadığını, dairenin bedelinin düşük belirlendiğini, ziynet alacağının reddinin hatalı olduğunu ileri sürerek; katılma alacağı miktarı ve ziynet alacağının reddi yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; " dava konusu taşınmazın bedelinin bir kısmının davalı tarafından kredi çekilerek kalan kısmının ise davacıya düğünde takılan ziynetlerin bozdurulması ve davalıya ait aracın satılması suretiyle ödendiği anlaşılmaktadır. Dava konusu taşınmazın 120.000,00 TL’ye alındığı, 87.000,00 TL’nin 120 ay vadeli kredi kullanılarak karşılandığı, kalan 33.000,00 TL’nin ise kadının ziynetlere ve erkeğin evlenmeden önceki sahip olduğu aracın satışından karşılandığı anlaşılmaktadır. Davacı kadın ziynet eşyalarının aynen iadesini talep etmiş olması nedeni ile seçimlik hakkını bu yönde kullanmış, taşınmazdan değer artış payı alacağı talep etmemiştir. Bu durumda 87.000,00 TL kredinin mal rejiminin sona erdiği tarihe kadar ödenen 24/120 aylık kısmı edinilmiş mal, 96/120 aylık kısmı ile ziynetler ile tamamlanan kısmı erkeğin kişisel malı sayılarak hesaplama yapılması, buna göre 87.000,00/120.000,00=725 (taksit tutarı), 725x96=69.600,00+33.000,00=102.600,00 TL bu taşınmazda erkeğin denkleştirmeye tabi olan kişisel malı sayılmalıdır. 102.600,00/120.000,00=0,855 erkeğin taşınmazdaki denkleştirme alacak oranıdır. Taşınmazın karar tarihine en yakın tarihteki sürüm değeri 704.450,00 TL olduğunda göre erkeğin denkleştirme alacak oranı ile çarpımı sonucunda bulunan 602.304,75 TL erkeğin kişisel malıdır. Bu kısım haricinde bakiye kalan 102.145,25 TL edinilmiş mal ve artık değer olup bunun ½’si üzerinde davacının katılma alacağı mevcuttur. Bu miktar 51.072,63 TL’dir. Dolayısı ile mahkeme tarafından alınan bilirkişi raporu sonuç itibari ile doğru olup davacının katılma alacağının hesabında bir hata bulunmamaktadır. Davacının ziynet alacağına yönelik talebi açısından dosya bütünü ile incelendiğinde davacının ziynet eşyalarının alyans, küpe saat, beştaş yüzük ve kolyenin davalı eş tarafından iddia edildiği gibi zorla elinden alındığını davacının ispat edemediğini, davacının annesi Tülay Karakaya’nın beyanından da anlaşılacağı üzere 1 adet beşibiryerde altını nişanda taktığı, daha sonra da borcu olduğu için geri aldığının beyan edilmiş olması karşısında da bu ziynet eşyasının taşınmaz alımı sırasında da bozdurulmuş olamayacağı belirlenmiştir. Taşınmaz alımında bozdurularak kullanıldığı anlaşılan 5 adet 22 ayar her biri 15’er gram bilezik, 1 adet tam altın, 3 adet yarım altın, 31 adet çeyrek altın, 1 adet 14 ayar ve 10 gram gremse kolye ve zinciri, 50 dolar, 50 euro, 1450 TL takı parasının aynen iade talep edildiğinden ve ıslahla bedelden vazgeçildiğinden aynen iadesine, alyans, küpe, saat, beştaş yüzük, kolye ve beşibiryerde altın yönünden dava ve talebinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Bu ziynet eşyalarının ev alımı sırasında verilmiş olması ve kadının babasının beyanının bu ziynet eşyaları iade edilmemek üzere erkeğe bağışlanmış gibi algılanıp bu şekilde yorumlanması hatalı bulunmuştur

. Bu ziynet eşyalarının ev alımı sırasında verilmiş olması ve kadının babasının beyanının bu ziynet eşyaları iade edilmemek üzere erkeğe bağışlanmış gibi algılanıp bu şekilde yorumlanması hatalı bulunmuştur." gerekçesiyle davacının katılma alacağına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine, ziynet eşyalarına yönelik istinaf başvurusunun ise kabulüne, buna ilişkin hükümlerin kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davacının ziynet eşyalarına yönelik talebinin kısmen kabulü ile; 5 adet 22 ayar her biri 15’er gram bilezik, 1 adet tam altın, 3 adet yarım altın, 31 adet çeyrek altın, 1 adet 14 ayar ve 10 gram gremse kolye ve zinciri, 50 dolar, 50 euro, 1.450,00 TL takı parasının davalıdan alınarak davacıya aynen iadesine, alyans, küpe, saat, beştaş yüzük, kolye ve beşibiryerde altın yönünden dava ve talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki beyanlarını tekrarla katılma alacağının miktarı ve ziynet alacağının reddedilen kısmı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, ziynet ve katılma alacağı istemine ilişkin olup uyuşmazlık, ziynet alacağının reddedilen kısmının kabulü gerekip gerekmediği, katılma alacağında taşınmazın hesaplanan değerinin güncelliğini yitirip yitirmediği, kira gelirine ilişkin talebin ispat edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası, 2 nci, 6 ncı, 220 nci, 222 nci, 226 ncı ve 236 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı kadın vekilinin ziynet alacağı davası yönünden temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

2.Davacı kadın vekilinin diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21043, Karar No: 2014/22999, Tarih: 06.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/21043 E.  ,  2014/22999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/09/2014

NUMARASI : 2014/436-2014/742

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; 02.05.2006 tarihinde meslek hastalığına bağlı olarak sürekli iş göremezlik oranının % 28,00’den % 31,00'a yükselmesi nedeniyle % 3,00 oranındaki artan bölüm için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.