muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11746, Karar No: 2018/6011, Tarih: 03.04.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/11746 E.  ,  2018/6011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Mağdur ...’ın, sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mağdurun sanık ...’dan şikayetçi olmadığını belirtmesi karşısında, katılan sıfatı bulunmayan mağdurun hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığından mağdurun temyiz isteminin 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunun 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2) Sanık ...’ın, mağdur ...’a karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Eskişehir Devlet Hastanesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı Dr. Berkant Yelken tarafından düzenlenen ve hükme esas alındığı anlaşılan 04.02.2015 tarihli raporda, sanığın "Anksiyete ve Depresif Bozukluk tanısı ile tedavi gördüğü ve en az ayda bir düzenli psikiyatrik kontrolünün gerektiği”nin bildirilmesi, devamında sanığın durumu TCK’nin 32. maddesi kapsamında değerlendirilerek “Ceza ehliyeti tamdır.” şeklinde görüş belirtilmesi karşısında, sanığın yargılamaya konu eylem yönünden 5237 sayılı TCK'nin 32/1-2. maddesi kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususunda, tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden ya da Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulu’ndan rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözardı edilmesi,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16134, Karar No: 2017/862, Tarih: 24.01.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/16134 E.  ,  2017/862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davac-karşı davalı erkek tarafından; nafaka ve tazminatların miktarı ile vekalet ücretine yönelik temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve özellikle tedbir nafakası bozma kapsamı dışında kalıp kesinleştiğinden, bu konuda yeniden hüküm kurulmasının sonucu etkili bulunmamasına göre erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece verilen ilk hüküm, Dairemizce kadın yararına verilen yoksulluk nafakası, maddi ve manevi tazminatların miktarı yönünden bozulmuş, vekalet ücreti yönünden ise, bozma yapılmamıştır. Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda bu husus gözetilmeden vekalet ücreti yönünden yeniden hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu yöne ilişkin kısmının (HMK m.438/7) düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 7. bendin çıkarılmasına, hükmün bu bölümünün DÜZELTİLEREK, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.01.2017 ( Salı )
Yargıtay — Esas No: 2015/8869, Karar No: 2015/10461, Tarih: 08.05.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/8869 E.  ,  2015/10461 K.**

**"İçtihat Metni"**

Pazarcık Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz taşınmaz tescili

K A R A R

Mahkeme tarafından yapılan nitelendirmeden de anlaşıldığı üzere taraflar arasındaki uyuşmazlık, kadastro çalışmalarında yasa gereği taşlık, kayalık olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tapuya tescili isteğine ilişkin bulunduğuna göre, Yargıtay Kanunu 14. maddesi uyarınca Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir. 11 Nisan 2015 tarihi itibariyle Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 Sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 2797 Sayılı Kanun'un 60. maddesinin 1. ve 3. fıkraları uyarınca dosyanın görevli daireyi belirlemek üzere HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 08.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1182, Karar No: 2019/2597, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1182 E.  ,  2019/2597 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4084, Karar No: 2015/4572, Tarih: 16.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4084 E.  ,  2015/4572 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Bakanlık ve dahili davalı C.. Ş.. vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı Bakanlık ve dahili davalı C.. Ş..'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Bakanlık, husumet itirazında bulunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Dahili davalı ... Şirketi ise; davacının iş akdinin feshedilmediğini, yeni yapılan ihaleyi alamamaları nedeniyle çıkışının bildirilmek zorunda kalındığını bu nedenle feshe bağlı alacakların verilmeyeceğini, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı tanık beyanlarından da anlaşıldığı üzere dava tarihi itibariyle halen davalı Bakanlığa bağlı hastanede yeni ihaleyi alan şirket nezdinde çalışmasına devam etmektedir. Bu nedenle davacının feshe bağlı alacaklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarının reddi gerekirken hüküm altına alınması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, dahili davalı C.. Ş..'ne iadesine, 16.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1332, Karar No: 2012/819, Tarih: 23.01.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/1332 E.  ,  2012/819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Mesul Müdür Ataması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık özel ormana mesul müdür atanması istemine ilişkin olup hüküm sulh hukuk mahkemesince verilmiş bulunduğundan, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 12.05.2011 tarihli 2011/1 sayılı kararı gereğince inceleme görevi Yargıtay 3. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ : Yukarıda belirtilen sebeple dosyanın görevli Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Yüksek Başkanlığına gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.23.01.2012 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/12039, Karar No: 2022/12425, Tarih: 20.09.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/12039 E.  ,  2022/12425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜMLER : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanığa yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e maddesinde belirlenen 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin, zamanaşımını kesen son işlem olan 29.04.2014 sorgu tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE,

2) Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanığın kendisine ait büyükbaş hayvanların fındık bahçesine geçmemesi için yolun iki tarafına kazık dikerek arasına odun koymak suretiyle geçici olarak ve kolayca açılabilir şekilde kapattığı ve şikayetçi ...'ın geçmesine engel olduğuna dair delil bulunmaması karşısında Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan Cumhuriyet Savcısının atılı suçun unsurlarının oluştuğuna yönelik ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.09.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1460, Karar No: 2022/3593, Tarih: 16.05.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/1460 E.  ,  2022/3593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : A- ... 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/05/2021 tarih ve 2019/377 (E), 2021/274 (K sayılı kararı ile TCK'nin 82/1-d, 29/1, 62 , 53/1-2-3 maddeleri gereğince 20 yıl hapis cezası B- İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21/10/2021 tarih, 2021/1164 (E), 2021/1443 (K) sayılı "istinaf başvurularının esastan reddine" dair kararı.

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, Katılan ... vekili.

TÜRK MİLLETİ ADINA

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21/10/2021 tarih, 2021/1164 (E) - 2021/1443 (K) sayılı kararının, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi uyarınca takdiren REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesince verilen kararın CMK'nin 286/2-a maddesi gereğince temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında maktul ...'i nitelikli kasten öldürme suçundan verilen hükme yönelik yapılan istinaf başvuruları üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince dosya üzerinden verilen esastan red kararının, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21/10/2021 gün, 2021/1164 Esas, 2021/1443 Karar sayılı hükmünde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin meşru savunmaya, katılan vekilinin tasarlamaya, olayda haksız tahrik bulunmadığına ve takdiri indirim yapılmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Ancak;

Sanığın akıl hastası olup olmadığı hususunda aldırılan Adli Tıp 4. İhtisas Kurulu raporunda sanığın TCK'nin 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetinin tam olduğu tespit edilmiş ise de; sanığın daha önce Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden alınmış 1990 tarihli "bipolar affektif bozukluk" olarak tanımlanan psikiyatrik hastalık tanısı ile "iki uçlu mizaç bozukluğu, manik hecme" denilen akıl hastalığı içinde bulunduğu, bu haliyle medeni haklarını kullanma ehliyetine sahip olmadığı, tıbbi kanaatini bildirir şeklinde sağlık kurulu raporu bulunduğu, yine Adli Tıp Kurumu Kartal Şube Müdürlüğünün 28/12/1990 tarihindeki raporunda sanık hakkında "vesayet altına alınmasının icap ettiği duruşmada dinlenmesinde fayda bulunmadığı, akli melekelerinin yerinde bulunmadığı" şeklinde rapor verildiği, Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 19/06/2003 tarihli 2705 sayılı sağlık kurulu raporunda; sanık hakkında kronik şizoaffektif bozukluk tanısı konulduğu, yine Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 15/04/2010 tarihli ayaktan başvuru çıktısında sanık hakkında bipolar duygulanım bozukluğu tanısı bulunduğu, bu haliyle raporlar arasında çelişki olduğu görüldüğünden, raporlar arasındaki bu çelişkinin giderilmesi ve sanığın TCK'nin 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığının ya da azalmış olup olmadığının tespiti için Adli Tıp Kurumu Üst Kurulundan rapor alınmak suretiyle, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık müdafinin temyiz talebinin kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21/10/2021 tarih, 2021/1164 (E) 2021/1443 (K) sayılı kararının CMK'nin 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

Dosyanın, 28/02/2019 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 304/2. maddesi gereğince bozmaya konu kararın niteliği de gözetilerek "... 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere" Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16/05/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8574, Karar No: 2017/15168, Tarih: 21.12.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/8574 E.  ,  2017/15168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Nafaka

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; "evlilik birliğinin yeniden tesis edilebileceği kanaati" gerekçesiyle karşılıklı açılan boşanma davaları hakkında ayrılık kararı verilmiştir. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; mahkemece de kabul edildiği üzere, erkeğin ailesine ilgisiz olduğu,birlik görevlerini yerine getirmediği, kadının da birlik görevlerini yerine getirmediği, ayrıca erkeğin kadının kardeşini arayarak kadını gelip almasını istediği, kadının da erkeğin ailesinin ortak çocukla vakit geçirmesini istemediği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 170. maddesinin son fıkrası uyarınca ayrılık kararı verilebilmesi için boşanma sebeplerinin ispatlanmış olması ve ortak hayatın yeniden kurulması olasılığının bulunması gerekmektedir. Somut olayda, boşanma sebepleri gerçekleşmekle birlikte, tarafların yeniden bir araya gelme ihtimali toplanan delillerle kanıtlanamamıştır. O halde, karşılıklı açılan boşanma davalarının kabulü ile boşanma kararı verilmesi gerekirken, ayrılık kararı verilmesi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmişir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre karşılıklı açılan boşanma ve nafaka davası hakkında yeniden hüküm kurulması zorunlu hale geleceğinden tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.12.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/1071, Karar No: 2010/4897, Tarih: 31.05.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/1071 E.  ,  2010/4897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞEN DAVA

MAHKEMESİ : Çavdır Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili asıl ve birleştirilen dava dilekçesiyle, davalı tarafa ait araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada davacıya kaskolu aracın hasarlandığını ve davacının sigortalısına 7.000 TL ödediğini açıklayıp, fazlaya dair haklarını saklı tutarak 7.000 TL hasar bedelinin 18.10.2006 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davalılar tarafından davacının sigortalısına 5.000 TL ödenmesine dair anlaşmanın ibra niteliğinde olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2010/1071

2010/4897

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre , davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan rücuan maddi tazminat istemine ilişkindir.Mahkemece ibra niteliğinde kabul edilen tutanakta bahsi geçen 5.000 TL lik senet bedelinin davacının sigortalısı ... tarafından tahsil edilip edilmediği konucunda dava dışı Salim Yelken usulünce dinlenerek toplanan delillerin BK 87 ve devamı maddeleri ile KTK 111. maddesi kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ... şirketine geri verilmesine 31.5. 2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4614, Karar No: 2011/5526, Tarih: 09.05.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4614 E.  ,  2011/5526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, çekişme konusu 149 ada 50 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmalarında davalı adına tespit ve tescil edildiğini, taşınmazın taşlık, kayalık olup, zilyetlikle iktisap edilemeyecek, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürerek, tapu iptal ve tescil isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 311.00.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 09.5.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.