muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21303, Karar No: 2015/372, Tarih: 19.01.2015

Davalı işveren C.... İç ve Dış Tic. Soğutma Sistemleri San A.Ş. bakımından ise yukarıda ayrıntılı açıklandığı üzere 10 yıllık zamanaşımı süresi geçerli olduğu için talep olunan alacakların gerek dava gerekse ıslah tarihi itibariye zamanaşımına uğradığından bahsetme imkanı bulunmamaktadır.

C- Son olarak Manevi tazminat davaları bakımından yapılan incelemede; 818 sayılı Borçlar Kanununun 47 .maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalı yakınlarına verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez ve yine 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir.

Bu açıklamalar sonrasında somut olayda, ilgililerin kusur oranları, tarafların sosyal ekonomik halleri ile özellikle olay tarihi gözetildiğinde davacı anne I.. K.. ile davacı kardeş A.. Y.. lehine kararlaştırılan manevi tazminatlar ayrı ayrı fazladır.

Mahkemece yukarıda maddeler halinde açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde, davalılar K.. A.. ile C...İç ve Dış Tic. Soğutma Sis. A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 19/01/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5499, Karar No: 2023/7667, Tarih: 22.11.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5499 E.  ,  2023/7667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/322 E., 2014/327 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı (mağdure sayısınca)

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 19.11.2013 tarihli, 2013/39986 Esas sayılı iddianamesiyle, mağdure sayısınca çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2014 tarihli, 2013/322 Esas, 2014/327 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında mağdure Hira Nur'a yönelik eylemi nedeniyle çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişiklikten önceki 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ve hükmün ertelenmesine; mağdure ... Nur'a yönelik eylemi nedeniyle çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun ile değişiklikten sonraki 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Adli tıp raporunun hatalı olduğuna, hükmün sadece mağdurelerin çocuk izlem merkezinde alınan ifadelerine dayandığına, suçun müvekkili tarafından işlendiğine dair her türlü şüpheden uzak kesin inandırıcı delilin bulunmadığına, söz konusu eylemin sarkıntılık düzeyinde kaldığına ve olay nedeniyle de yasal temsilcilerinin şikayetçi olmadıklarını beyan ettiklerine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece; '' Suça sürüklenen çocuğun mağdureler ... ve ...'ın öz dayısı olduğu, yani mağdurelerin annesi ...'in suça sürüklenen çocukla kardeş oldukları, mağdurelerden ...'ın suç tarihinde 5 yaşının içerisinde, ...'ın ise 7 yaşında olduğu, suç tarihi olan 07/10/2013 tarihinde mağdurelerin annesi ...'ın kızları mağdureleri anneannesinin evine bıraktığı, suça sürüklenen çocuğun evde olduğu, mağdurelerin anneannesinin evden ekmek almak için ayrıldığında suça sürüklenen çocuğun mağdure ...'ın kıyafetlerini çıkardıktan sonra arka ve ön kısmını krem sürüp kendi cinsel organına da krem sürdükten sonra cinsel organını mağdure ...'nin ön ve arka kısmına sürttüğü, daha önceki tarihlerde de bu türden eylemleri mağdure ...'a karşı gerçekleştirdiği, mağdurenin bu hususu "ilk defa birinci sınıfa giderken bana bundan yapmıştı diyerek" dile getirdiği, suça sürüklenen çocuğun işini gördükten sonra mağdure ...'yi 'bunları anneannelere söylersen pipimi ağzına alırsın ve seni döverim' dediği, ardından aynı gün kaçıp saklanan ...'ı da tutup kanepeye yatırdığı, üstüne çıktığı, aynı şekilde kremleme işlemini de yapıp mağdure Hira Nur'un arka ve ön kısmına cinsel organını sürtürdüğü, bu eylemi ...'a karşı bir kez gerçekleştirdiği, ayrıca suça sürüklenen çocuğun bir kezde bilgisayardan mağdure ...'a porno film izlettiği, böylece suça sürüklenen çocuğun mağdure ...'a zincirleme biçimde organ sokmaksızın cinsel istismar, mağdure ...'a da organ sokmaksızın cinsel istismar suçlarını işlediği tüm dosya kapsamından anlaşılmıştır. Mağdure ...'ın Dr. Sami Ulus Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen sağlık kurulu raporunda ruh sağlığının bozulduğu bildirilmiş olup, Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 16/05/2014 tarihli raporunda da mağdurede kaçınma ağırlıklı travma sonrası stres bozukluğunun tespit edildiği, dolayısı ile suç tarihinde mağduru bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun mütalaa edilmesi karşısında mağdure ...'ın olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu belirlenmiştir. Her ne kadar Dr. Sami Ulus Eğitim ve Araştırma Hastanesi raporunda mağdure ...'ın olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu bildirilmiş ise de, konunun uzmanı ve usulünce teşekkül etmiş Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 16/05/2014 tarihli raporunda mağdurede olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede herhangi bir psikopatolojik ... tespit edilemediğinin bildirilmesi ve mahkememizce de bu rapora itibar edilmesine binaen mağdure ...'ın olay nedeniyle ruh sağlığının bozulmadığı sonucuna varılmıştır

. Sami Ulus Eğitim ve Araştırma Hastanesi raporunda mağdure ...'ın olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu bildirilmiş ise de, konunun uzmanı ve usulünce teşekkül etmiş Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 16/05/2014 tarihli raporunda mağdurede olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede herhangi bir psikopatolojik ... tespit edilemediğinin bildirilmesi ve mahkememizce de bu rapora itibar edilmesine binaen mağdure ...'ın olay nedeniyle ruh sağlığının bozulmadığı sonucuna varılmıştır. Suça sürüklenen çocuk baştan itibaren alınan savunmalarında, ısrarla suçlamaları kabul etmediğini, yeğenleri mağdurelere cinsel istismar teşkil edecek bir eylemde bulunmadığını öne sürmüş ise de, olayın hadiseden birkaç gün sonra mağdurelerin anne ve babasına cinsel istismar eyleminden bahsetmeleri üzerine ortaya çıktığı, her iki mağdureninde ÇİM'de alınan ifadelerinde hadisenin oluşumunu birbirlerini doğrular ve uyumlu bir biçimde dile getirdikleri ve yaşlarının imkan verdiği ölçüde yaşananları ayrıntılarına varıncaya kadar anlattıkları, mağdurelerin içinde bulundukları yaş düşünüldüğünde yaşanmaması halinde bu derece ayrıntılı beyanlarda bulunmalarının mümkün olmadığı, özellikle dayılarının kendilerinin ön ve arka kısımlarını krem sürdüğünü ve cinsel organını da kremlediğini, pipisinden beyaz su aktığını anlatmaları yine ...'ın dayısının kendisine bilgisayarda kadın ve erkeğin birbirini yaptıklarını gösteren film izlettiğini, birbirlerinin buralarını ağızlarına aldığını söyleyip daha da detaylı bilgiler vermiş bulunması, durduk yerde yaşamamaları halinde mağdurelerin böylesine bir şeyi kafalarından uydurmalarının olanaksızlığı, ebeveynleri olarak mağdurelerin anne ve babasının mağdurelerin anlatımlarını ciddi bulup sonradan vazgeçmekle birlikte durumu adli merciilere şikayet ederek bildirmeleri, dosya kapsamı nazara alındığında suça sürüklenen çocuğun savunmalarının doğruyu yansıtmadığı, suçtan kurtulmaya yönelik samimiyet ve inandırıcılıktan uzak savunmalara itibar edilemeyeceği vicdani kanısına varılmıştır."

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2014 tarihli, 2013/322 Esas, 2014/327 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8697, Karar No: 2014/21395, Tarih: 24.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/8697 E.  ,  2014/21395 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 07/03/2014

Numarası : 2013/67-2014/164

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı U.. R..nün tüm, davalı O.. Şirketi’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının 26.08.2005-15.11.2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesini emeklilik nedeniyle kendisinin feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599'uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde miras bırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599'uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde miras bırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda Mahkemece davacının 26.08.2005-15.11.2012 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı kabul edilmiş ise de, SGK hizmet dökümü ve bilirkişi raporundan da anlaşılacağı üzere davacının 31.12.2007-01.03.2008 tarihleri arasında 60 gün davalı işyerlerinde çalışmadığı görülmektedir. Arada 10 yıllık süre geçmediğinden kesintili çalışmaların asıl işveren açısından birleştirilmesi ve 60 gün hariç tüm süreden sorumlu olması mümkün ise de, 60 günlük ihale arasındaki boşluk nedeniyle alt işveren O.. Şirketi ancak 01.03.2008 tarihinde başlayıp işyeri devri suretiyle gerçekleşen 01.03.2008-15.11.2012 tarihleri arasındaki 2.dönem çalışmasından sorumlu olacaktır. O.. Şirketinde de kesintisiz çalışma bulunduğu kabul edilerek mahkemece davalı şirketin 26.08.2005 tarihinden başlayan tüm süreden sorumlu tutulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı O..İ.. Sağ. Hiz. İnş. Elek. Gıda Ürün. Bilg. Tem. Hiz. İns. Kayn. ve Taah San. Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, davalı üniversite harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 24.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7506, Karar No: 2023/8376, Tarih: 25.12.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/7506 E.  ,  2023/8376 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.06.2016 tarihli ve 2015/817 Esas, 2016/1062 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 ... maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün, temyiz edilmeksizin 06.09.2016 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 18.07.2023 tarihli ve 2022/34986 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/86689 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.09.2023 tarihli ve KYB-2023/86689 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15.12.2017 tarihli ve 2017/19084 esas, 2017/28185 karar sayılı ilâmında; '...uzlaştırmaya tabi olan bir suçla uzlaştırmaya tabi olmayan bir suçun yargılaması devam ederken, hakimin uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi veya bu düşünceyle tefrik kararı vermesi durumunda uzlaştırma kapsamında olmayan suç açısından ihsası reyde bulunduğundan bahsedilemeyecektir.Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nın 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nın 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerekecektir…' şeklinde yer alan açıklamalar kapsamında, hüküm kurulurken uzlaştırma hükümlerine tabi olmayan suçtan beraat kararı verilmesi halinde, uzlaştırma kapsamında bulunan suç yönünden dosyanın soruşturma bürosuna gönderilebileceği, bu durumun ise ihsası rey olarak nitelendirilmeyeceği;