muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/702, Karar No: 2020/443, Tarih: 23.06.2020

21. Usûli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

22. Bilindiği üzere, 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun’un (5953 sayılı Kanun/Kanun) 04.01.1961 tarihli ve 212 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle değişik ek 1. maddesinin 8. fıkrasının ikinci cümlesi ; “…Fazla çalışma ücretlerinin gününde verilmemesi halinde, her geçen gün için %5 fazlasiyle ödenir.” şeklinde düzenlenmişken Anayasa Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli ve 2019/48 E., 2019/74 K. sayılı kararı ile; itiraz konusu kuralın gazetecilere fazla çalışma ücretlerinin gününde ödenmemesi durumunda bu ücretlerin her geçen gün için yüzde beş fazlasıyla ödenmesine ilişkin olduğu ve bu oranın yıllık yüzde 1825’e tekabül ettiği, söz konusu yüzde beş fazla ödeme kuralının icrası ve doğurduğu sonuçlar bakımından basın sektöründe faaliyette bulunan teşebbüs ve işletmeleri doğrudan etkileyebilecek nitelikte olduğu, işverenin özgürlüğü ile gazetecilerin ve toplumun çıkarları arasında makul bir denge kurulması gerektiği, bu bağlamda fazla çalışma ücreti alacaklarının zamanında ödenmemesi durumunda uygulanacak yaptırımın teşebbüs sahiplerine aşırı ve katlanılmaz bir külfet yüklememesi gerektiğinin açık olduğu, çok yüksek meblağlara ulaşabilen yüzde beş fazla ödeme kurulanının işverene aşırı bir külfet getirdiği ve bu sınırlamanın sebepsiz zenginleşmeye sebep olabileceğinin anlaşıldığı, ayrıca 4857 sayılı İş Kanunu’ndan farklı olarak 5953 sayılı Kanun’da, fazla çalışma ücretinin ödenme zammı belirlenmiş olduğundan gazeteciler yönünden temerrüt şartının aranmayacağı, bunun yanı sıra fazla çalışma ücret alacağı ile yüzde beşlik fazla ödemeye ayrıca yasal faiz uygulanabileceği, gazetecinin fazla çalışma ücretini korumak, elde edemediği fazla çalışma ücretinin zamanında ödenmesini sağlamak için kuralla getirilen ekonomik tedbirin ağırlığı dikkate alındığında, böyle bir ödemeye karar verildiğinde ulaşılan miktarın işverenin ekonomik varlığını ve geleceğini ağır bir şekilde etkileyebileceği, açıklanan nedenlerle kuralla teşebbüs ve çalışma özgürlüğüne getirilen sınırlamanın orantısız olduğunun ve bu nedenle kuralın ölçülülük ilkesini ihlal ettiğinin anlaşıldığı, bu durumun adalet ve hakkaniyet ilkeleriyle de bağdaşmadığı, ayrıca mevcut hâliyle kuralın basın sektöründe çalışanlar için diğer çalışanlara göre nesnel ve makul bir nedenle de olsa orantısız farklı bir muamelenin getirilmesine yol açtığı, bu itibarla kuralla gazeteciler lehine kabul edilen farklı muamelenin ölçülü olduğu söylenemeyeceğinden bu kuralın eşitlik ilkesi ile de bağdaşmayacağı gerekçeleriyle iptaline karar verilmiştir.

23. Anılan Kanun maddesinin düzenleniş şekline göre Anayasa Mahkemesinin iptaline konu olan norm cümlesi, ek 1. maddenin kapsamında yer alan gece ve gündüz devrelerindeki günlük sekiz saatlik iş müddetini aşan fazla çalışmalar ile ulusal bayram, genel tatiller ve hafta tatili çalışmalarının tamamı için sonuç doğuran bir düzenleme olup, bu bağlamda Anayasa Mahkemesince verilen iptal kararının bu alacakların tümünün %5 fazlalıklarına uygulanmasını gerekli kılmaktadır.

24. Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; mahkemece hükme esas alınan bilirkişi tarafından hesaplanan miktardan yüzde doksan oranında indirim yapılarak fazla çalışma ücretinin yüzde beş fazla alacağı hüküm altına alınmış, Özel Daire tarafından davacının fazla çalışma ücretinin yüzde beş fazlasından yüzde doksan beşten az olmamak üzere indirim yapılması gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmiştir.

25. Ancak, fazla çalışma ücretinin yüzde beş fazla alacağın dayanağı olan norm 19.11.2019 tarihli ve 30953 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli ve 2019/48 E., 2019/74 K. sayılı kararı ile iptal edilmiştir.

26. O hâlde, Anayasa Mahkemesince verilen iptal kararı dikkate alınarak eldeki davada uygulanmalıdır.

27. Bu durumda mahkemece, Anayasa Mahkemesi tarafından verilen iptal kararının gereği olarak davacının fazla çalışma ücreti alacağının yüzde beş fazlalığına ilişkin talebin reddine karar verilmelidir.

28. Hâl böyle olunca direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23.06.2020 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/682, Karar No: 2020/110, Tarih: 14.01.2020

**10. Ceza Dairesi         2015/682 E.  ,  2020/110 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ALANYA 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanıkların atılı suçlamayı kabul etmemeleri karşısında; soruşturma aşamasında bilgi alma tutanağı ile dinlenen otobüs muavini Sabri Güney'in duruşmaya usulüne uygun olarak çağrılıp, yöntemince bilgi ve görgüsüne başvurularak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 14.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15688, Karar No: 2007/3504, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/15688 E.  ,  2007/3504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 1.6.2004 başlangıç tarihli sözleşme ile davalının 4 yıl süre ile kiracısı bulunduğunu, kıralananı 30.11.2004 günü tahliye ettiğini, aralarındaki sözleşme gereğince tahliye tarihinden sonra kira parası istenemeyeceğini, buna rağmen kira parasına karşılık olarak verdiği 5.12.2006 tarihli çeki davalının üçüncü şahsa ciro ettiğini, icraya 3.125,25 YTL ödemek zorunda kaldığını ... sürerek 3.125,25 YTL'nın ticari reeskont faiziyle istirdadına 5.2.2005 keşide tarihli çekten dolayı da borçsuzluğun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının kıralananı 19.12.2004 günü tahliye ettiği, bu tarihe kadar olan kiradan sorumlu olacağı kabul edilmek ve oturulan sürenin kirası mahsup edilmek suretiyle 1006 YTL'nın Merkez Bankasının kısa vadeli kredilere uyguladığı avans faiziyle tahsiline, diğer çeke ilişkin talebin atiye bırakılması nedeniyle bu talep yönünden karar ittihazına yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasında düzenlenen 15.6.2004 tarihli sözleşmede her ... kirası için ayrı bir çek verildiği belirtildikten sonra sözleşmenin alt kısmına "kiracının bu tarihlerden evvel çıkması durumunda geri kalan çeklerin iade edileceği" yazılmıştır. Davaya konu çekin Aralık 2004 ayı kirasına karşılık verildiği ve davacı kiracının kiralananı 19.12.2004 gününde tahliye ettiği mahkemenin de kabulündedir. Sözleşmenin az yukarıda açıklanan hükmü gereğince davalı kiralayan 2005 Ocak ve devamı ayları için verilen çekleri iade etmek durumundadır. Bir başka anlatımla davacı kiracı Aralık 2004 ayının kirasının tamamından sorumludur. Ne var ki davalı temyiz dilekçesinde kiralananı davalının tahliyesinden 10 gün sonra yeniden kiraya verdiğini beyan ettiğinden davacı kiracının bu 10 günlük kiradan da sorumlu olacağı kabul edilmeli, bu sürenin kirası da mahsup edildikten sonra bakiye miktar üzerinden dava kabul edilmelidir. Bu yönün gözetilmemiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Davacı kiracı ödediği paranın ticari reeskont faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir. Bu talep yasal faiz anlamındadır. Mahkemenin davacının talebini aşarak HUMK 74 maddesine aykırı bir şekilde avans faizine hükmetmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci ve ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 13.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6276, Karar No: 2023/7745, Tarih: 25.09.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/6276 E.  ,  2023/7745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/846 Esas, 2023/682 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Kocaeli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.12.2017 Tarihli ve 2017/1567 Esas, 2017/1531 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ...'ın vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Vasi dilekçesinde, kısıtlının İzmit Kocaeli Bakım ve Rehabilitasyon merkezinde kalmakta olduğunu, Antalya ili sınırları içerisindeki abisi ...'ın evine gitmesi durumunun hasıl olduğunu ve bundan sonraki yaşamını Antalya'da yeni vasisi olacak abisi ...'ın yanında sürdüreceğini bu sebeple adres değişikliğine izin verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 30.03.2023 tarihli ek karar ile Halil İbrahim Kızmaz'ın adresinin ... Mah. 2967 Sok. No:46 İç Kapı No:4 .../Antalya olduğu gerekçesiyle ve kısıtlı ile birlikte bu adreste ikamet edeceği belirtilmekle 4721 sayılı Kanun'un 412 nci maddesi gereğince ikametgah değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Antalya 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin 11.05.2023 Tarihli ve 2023/846 Esas, 2023/682 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırma neticesinde kısıtlının Kocaeli Bakım Rehabilitasyon ve Destek Merkezinde bulunduğunun tespit edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yereleşim yeri değişikliği istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

C. Değerlendirme

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

C. Değerlendirme

Vesayet makamı olan Kocaeli 1. Sulh Hukuk Mahkemesince vasinin talebi üzerine kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmişse de dosya kapsamından kısıtlının Kepez/Antalya adresinde ikamet etmediği hâlen Kocaeli Bakım Rehabilitasyon ve Destek Merkezinde bulunduğu anlaşıldığından vesayet dosyasının takibi ile Kocaeli 1. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Kocaeli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

25.09.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6845, Karar No: 2013/4966, Tarih: 13.05.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/6845 E.  ,  2013/4966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ...'in yapılan yargılanması sırasında; Trabzon 1. Sulh Ceza Mahkemesiyle Pendik 2. Sulh Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Trabzon 1. Sulh Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Pendik 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 14/11/2012 gün ve 2012/461 E, 2012/1827 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 13/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26019, Karar No: 2014/24133, Tarih: 08.07.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/26019 E.  ,  2014/24133 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık ...'in, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188/1 ve 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 4. maddeleri gereğince, 1.526.523.000 Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına dair, Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/12/2004 tarih ve 2003/951 esas, 2004/1308 sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, 01/06/2005 tarihinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden değerlendirme yapılmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca dosyanın iadesini müteakip, sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı Kanuna göre daha lehe olduğundan aynen muhafazasına, ancak para cezasının 5083 sayılı Kanun'a göre 216 yeni Türk lirası adlî para cezasına dönüştürülmesine, hapis cezasının bu yasa hükümleri dikkate alınarak günlüğü 6 yeni Türk lirasından paraya çevrilerek ve 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 72. maddesi gereğince toplanarak neticeten 1.296 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, aynı Mahkemenin 09/05/2006 tarih ve 2006/142 esas, 2006/269 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2013 gün ve 231940 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, lehe kanun değerlendirmesi yapılması için dosyanın mahkemesine iade edilmesi üzerine, denetime olanak verecek biçimde yeniden hüküm kurulması gerekirken, önceki karara atıf yapılmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/12/2004 tarihli kararıyla 1.526.523.000 Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, temyiz edilen kararın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümlerine göre yeniden değerlendirilmesi amacıyla 19.12.2005 tarihinde iade edilmesi üzerine, mahkemesince duruşma açılarak 09.05.2006 tarihinde yeniden mahkumiyet kararı verildiği, ancak kararda eski yasa hükümleri lehe olduğundan önceki kararın değiştirilmesine yer olmadığına ve 5083 sayılı Kanun hükümleri dikkate alınarak para cezalarının yeniden belirlenmesi biçiminde hüküm kurulduğu, sanık ve müdafiinin yüzüne karşı verilen bu kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, infaz aşamasında kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

01.06.2005 tarihinden önce verilen ve temyiz incelemesi için gönderildiği Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesi uyarınca mahkemesine iade edilen dosya ile ilgili, yeniden kurulan hükmün hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

01.06.2005 tarihinden önce verilen ve temyiz incelemesi için gönderildiği Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesi uyarınca mahkemesine iade edilen dosya ile ilgili, yeniden kurulan hükmün hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.06.2006 gün ve 174-170 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; iade tarihinde yürürlükte bulunan 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına, 01.06.2005 tarihinden önce ilk derece mahkemelerince verilen hükümlerin temyiz edilmesi halinde, lehe yasanın uygulanması yönünde mahkemesince bir değerlendirme yapılması gerektiği açıkça anlaşılanları doğrudan mahkemesine iade yetkisi verilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade işlemi, temyiz sürecini sonlandıran, önceki hükmü ıslah ve değiştirme de dahil olmak üzere mahkemeye yeniden bir hüküm tesis etme yetki ve ödevini veren yeni bir süreci harekete geçirmektedir. İade kararı yerel mahkemece benimsenip duruşma açıldığında, artık önceki hüküm varlığını yitirmiş olacak ve yeniden hüküm verme zorunluluğu doğacaktır. Sonraki hükmün önceki ile aynı olması, bunun yeni bir hüküm olma özelliğini ortadan kaldırmaz. Zira duruşma açılmasıyla birlikte mahkeme öncekinden bağımsız ve yeni bir hüküm verme olanağına sahip olmaktadır.

İnceleme konusu somut olayda; Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/12/2004 tarihli mahkumiyet kararının temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümlerine göre yeniden değerlendirme yapılması için dosyanın iade edildiği, mahkemece iade kararı benimsenerek yeniden duruşma açıldığı, ancak 09.05.2006 tarihinde açıklanan yeni kararda, önceki yasal düzenlemelerin sanık lehine olması nedeniyle ilk kararın değiştirilmesine yer olmadığına karar verilerek, 5083 sayılı Kanun hükümleri gözetilerek para cezalarının yeniden belirlendiği görülmektedir.

Bu itibarla, yukarıda yer verilen Ceza Genel Kurulu kararında da belirtildiği üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesi uyarınca yaptığı iade işleminin, bozma kararı niteliğinde olması karşısında, önceki hükmün hukuken ortadan kalktığı gözetilerek, yeniden hüküm kurulması gerekirken, önceki hükümden hareketle para cezalarının değiştirilmesine dair verilen sonraki hükmün, yasal unsurları taşımadığı ve infazda tereddüt oluşturacağı belirlendiğinden, kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar verilmiştir.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden

1-Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2006 tarih ve 2006/142 esas, 2006/269 sayılı kararının kanun yararına BOZULMASINA,

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden

1-Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2006 tarih ve 2006/142 esas, 2006/269 sayılı kararının kanun yararına BOZULMASINA,

2-5271 sayılı CMK'nın 309/4-b maddesi uyarınca bozma doğrultusunda karar verilmek üzere müteakip işlemlerin Mahkemesince yerine getirilmesine, 08.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18557, Karar No: 2007/11632, Tarih: 05.07.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/18557 E.  ,  2007/11632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ...-Kur Genel Müdürlüğü vek.Av. Hülya Şahin aralarındaki tesbit davası hakkında Çorum İş Mahkemesinden verilen 16.05.2006 gün ve 1485/1473 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

1-Davacının tarımsal faaliyetleri nedeniyle, ... Fabrikaları Çorum Şeker Fabrikası, Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifi, ... Tohumu A.Ş ve Toprak Mahsülleri Ofisinden, ürün teslim edip etmediği etmişse ürün teslim ettiği yıllar ve bu nedenle yapılan ... prim kesinti miktar ve tarihlerinin ,

2-Davacının, ... Ekicileri Kooperatifine üye olup olmadığı, üye olmuşsa hangi tarihte üyeliğinin başladığı ve halen devam edip etmediğinin,

3- Ayrıca davacının askerlik hizmetine başladığı ve terhis olduğu tarihlerin ilgili Kurum ve Kuruluşlardan sorularak alınacak cevaplar eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 5.7.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.