muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14326, Karar No: 2014/30784, Tarih: 23.10.2014

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 54.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500.- TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 23.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10497, Karar No: 2006/13273, Tarih: 12.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/10497 E.  ,  2006/13273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve müdahil Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 126 ada 19 parsel sayılı 6228 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, fındık bahçesi niteliğiyle belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiş, davacı ... ve müdahil Hazine, orman sayılan yer olduğu iddiasıyla dava açmışlardır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... ve müdahil Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece hükme esas alınan orman bilirkişi ... tarafından hazırlanan raporda çekişmeli taşınmazın eğiminin % 1-3 civarında olduğu, üzerinde fındık tarımı yapıldığı, çevredeki tarım arazileri ile bütünlük arzettiği, 1955 yılında bütünlemesi yapılan 1959 baskı tarihli memleket haritasında kısmen yeşil alanda kalmakta ise de, her yeşil rengin ormanı ifade etmediği, 1954 tarihli hava fotoğraflarında ziraat arazisi olduğu açıklanmak ve hava fotoğraflarına değer verilmek suretiyle orman sayılmayan yer olduğunun bildirilmesi üzerine davanın reddine karar verilmişse de, uzman bilirkişi raporu, taşınmazın orman olup olmadığını belirlemekte yeterli ve kanaat verici olmaktan uzaktır. Şöyle ki; rapora ekli memleket haritasında semboller görünmemekle birlikte yeşil rengin hangi tarım bitkisini simgelediği raporda yeterince açıklanmamaktadır. Bu durumda, memleket haritasındaki görünümün, çekişmeli taşınmazın konumunu tam olarak açıkladığından sözedilemez.

O halde, sağlıklı sonuca varılabilmesi için; mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve o tarihten hemen sonra düzenlenen hava fotoğrafı ve memleket haritası ile varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, ayrı ayrı tarihlerde düzenlenmiş hava fotoğrafı ve memleket haritaları çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; bu hava fotoğrafı ve memleket haritalarında çekişmeli taşınmazın konumunda farklılık olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalı; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) iki değişik tarihli memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı; taşınmazın hali hazır eylemli durumu hakim tarafından keşif gözlemi olarak tutanağa geçilmeli, taşınmazı dört yönden gösteren fotoğraflar alınarak dosyaya eklenmeli ve varsa 1954 yılından daha öncesine ve sonrasına ait hava fotoğrafları da incelettirilerek karşılaştırmalı rapor hazırlattırılmalı, böylece elde edilecek delillere göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; ... ve Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine 12/10/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27011, Karar No: 2014/28835, Tarih: 23.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/27011 E.  ,  2014/28835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aksaray İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2012

NUMARASI : 2009/200-2012/66

Hüküm süresi içinde davalı E..Giyim San. Tic. A. Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekil, davacının davalı şirketlerden E.. A.Ş'.de 17.04.2007 tarihinde işe başladığını, 01.04.2008 tarihinde işyerinin diğer davalı şirket TSD Ltd. Şti.'ne devredildiğini, bu şirkette 12.06.2009 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, alacak ve tazminatlarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, asgari geçim indirimi ücreti ve ücret alacaklarının faizleriyle birlikte davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiği kabul edilerek alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı E.. Giyim San. Tic. A.Ş. vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı E.. Giyim San. Tic. A. Ş.nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Dosya içeriğinden, davacının 17.04.2007-31.03.2008 tarihleri arasında E.. Giyim San. ve Tic. A.Ş., 01.04.2008-12.06.2009 tarihleri arasında TSD Tekstil İnş.Gıda İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şirketinde çalıştığı, işyerinin 31.03.2008 tarihinde E.. Giyim San. ve Tic. A.Ş. Şirketi tarafından TSD Tekstil İnş. Gıda İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şirketine devredildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davalı E.. Giyim San. ve Tic A. Şirketinin feshe bağlı alacaklar olan ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarından sorumlu tutulması hatalıdır.

Ayrıca, işyerinin devredildiği 31.03.2008 tarihine kadar doğmuş bulunan fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti ve asgari geçim indirimi ücretlerinden devreden E.. Giyim San. ve Tic. A.Ş. iki yıl süreyle devralan işveren ile birlikte müştereken müteselsilen sorumlu olup, devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğu yoktur. Bu bakımdan devirden sonraya ait fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti ve asgari geçim indirimi ücretleri gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu tutulmalıdır.

Öte yandan, davalı E.. Giyim San. ve Tic A.Ş.'nin kıdem tazminatından sorumluluğunun işyerini devrettiği 31.03.2008 tarihindeki ücret esas alınmak üzere bu tarihten önceki süreye göre hesaplacak kıdem tazminatı ile sınırlı olarak sorumlu tutulması gerekirken, işyerini devrettikten sonraki sürede nazara alınarak belirlenen kıdem tazminatından diğer davalı şirketle birlikte sorumlu tutulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8624, Karar No: 2024/11786, Tarih: 26.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/8624 E.  ,  2024/11786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1765 E., 2023/851 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karacabey 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2016/278 E., 2021/143 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine, davalının maddi tazminat talebi hakkında kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun hükmün kesin nitelikte olması nedeniyle reddine, davalının manevi tazminat talebi hakkında kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edildiği; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, davalıya ait iş yerinde çalışan davacının, bu çalışması nedeniyle "..." meslek hastalığına yakalandığını, davacının meslek hastalığına yakalanmasında davalının kusurlu olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle 10.000,00 TL maddi, 300.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının meslek hastalığına yakalanmasında davalı şirketin kusuru olmadığını, davalı işverenin işçi sağlığı ve iş güvenliği için gerekli tümü tedbirleri aldığını, çalışanların düzenli olarak sağlık kontrollerinin yapıldığını, iş yerinin belirli aralıklarla denetlendiğini, davacıya hastalığı nedeniyle gerekli yardımların yapıldığını, talep edilen manevi tazminatın yüksek olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının meslek hastalığına yakalandığı ve meslek hastalığına yakalanmasında davalı işverenin %100 oranında kusurlu olduğu, davacının iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezliğe uğramadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 3.231,19 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihi olan 01.06.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının meslek hastalığına yakalanmasında işverenin %100 oranında kusurlu olduğunu, davacının meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezliğe uğramadığının kabulünün yerinde olmadığını, anılan hastalığın tedavisinin olmadığı ve davalının kusur oranı gözetildiğinde hükmedilen manevi tazminatın düşük olduğunu, alacaklara meslek hastalığının tespit edildiği tarihten itibaren faiz işletilmesi gerekirken dava tarihinden itibaren faiz işletilmesinin de hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının meslek hastalığına yakalanmasında davalı işverenin kusurunun olmadığını, işverenin işçi sağlığı ve iş güvenliği için gerekli tedbirleri aldığını, çalışanların düzenli olarak sağlık kontrollerinin yapıldığını, iş yerinin belirli aralıklarla denetlendiğini, davacının meslek hastalığına yakalandığı yönündeki tespitini kabul etmediklerini, hastalığın iş yeri ve çalışma koşulları ile bağlantısı olup olmadığının tespit edilmediğini, manevi tazminat talebinin de reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hüküm altına alınan maddi tazminat tutarının 3.231,19 TL olduğu, anılan miktarın ise karar tarihi itibariyle HMK 341 ve Ek Madde 1 hükümleri gereğince 2021 yılında uygulanması gerekli 5.880,00 TL tutarındaki istinaf kesinlik sınırının altında kaldığı, bu talebe ilişkin olarak verilen hükmün davalı yönünden kesin nitelikte olduğu anlaşıldığından, davalının maddi tazminat istemine ilişkin olarak kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun HMK 352/1-b maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği, dosya kapsamından; İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesinin 18.12.2015 tarihli raporu ile davacı sigortalının "bruselloz" meslek hastalığına yakalandığının tespit edildiği, Kurum Sağlık Kurulunun 08.02.2016 tarihli raporu ile Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 21.09.2017 tarihli ve 73/13293 sayılı kararında; sigortalının "bruselloz" hastalığının mesleki olduğuna ancak meslekte kazanma gücü kaybı oranının %0 olduğuna karar verildiği, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 05.10.2018 tarihli ve 18162 sayılı raporunda da "davacının bruselloz hastalığının mesleki olduğunun, Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğine göre meslek hastalığına bağlı meslekte kazanma gücü kaybı oranının %0 olduğunun, meslek hstalığı nedeniyle sürekli maluliyet tayinine yer olmadığının, meslek hastalığı başlangıç tarihinin 18.12.2015 tarihi olduğunun mütalaa edildiği, somut olayda; yasal prosedüre uygun inceleme yapılması karşısında İlk Derece Mahkemesi tarafından davacının bruselloz meslek hastalığına yakalandığının ancak hastalığı nedeniyle sürekli maluliyet tayinine yer olmadığının kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, hükme esas alınan 12.12.2019 tarihli kusur raporunun; konusunda uzman hekim ve aynı zamanda iş sağlığı ve güvenliği uzmanı bilirkişiler tarafından ve ilgili mevzuat hükümlerine uygun olarak düzenlendiği, gerekçeli, hüküm tesisine elverişli ve yeterli bulunduğu, kusur aidiyet ve oranlarının dayanakları açıkça belirtilmek suretiyle tespit edildiği anlaşıldığından Mahkemece anılan rapora itibar edilerek kusur oranlarının belirlenmesinde de bir isabetsizlik görülmediği, kusur oranları, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, olayın oluş şekli ve tarihi, davacı sigortalının sürekli iş göremezliğe uğramaması hep birlikte değerlendirildiğinde; İlk Derece Mahkemesi tarafından takdir edilen manevi tazminat miktarının dosya kapsamına uygun olduğu, dava dilekçesinde talep edilen maddi ve manevi tazminatlar için açıkça dava tarihinden itibaren faiz işletilmesinin talep edilmesi karşısında Mahkemece taleple bağlı kalınarak hüküm altına alınan tazminatlara dava tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesinde de isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b

.1 maddesi uyarınca esastan reddine, davalının maddi tazminat talebi hakkında kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun HMK'nın 352/1-b maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte olması nedeniyle reddine, davalının manevi tazminat talebi hakkında kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığı nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49, 50, 51, 52, ve 56 ve 417 nci maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77 nci maddesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 14, 16, 19 ve 21 inci maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup Bölge Adliye Mahkemesince oluşturulan gerekçenin yerinde olduğu dikkate alındığında kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

26.11.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.