muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2104, Karar No: 2014/6117, Tarih: 31.03.2014

Davalı vekili; müvekkili banka ve dava dışı şirket arasında akdedilen 25.02.2004 tarihli ve 03.01.2005 tarihli genel kredi sözleşmelerindeki imzaların M.. S.., S.. S.. ve Ç.. S..'ya ait olduğunu, davacıların kredi kullanan dava dışı şirketin ortakları olduğunu, sözü edilen ihtarname konusu borçtan dolayı davacıların bankaya borçlu bulunduklarını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve dosyaya alınan tüm bilirkişi raporları birlikte değerlendirildiğinde; davalı banka ile dava dışı S..Metal S..Metal Ürünleri San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında akdedilen 25.02.2004 ve 03.01.2005 tarihli genel kredi sözleşmelerinde davacı S.. S.. ve bir kısım davacılar murisi Ç.. S..'ya atfen atılmış imzaların S.. S.. ve Ç.. S..'nun elleri mahsulü olmadığı, dolayısıyla anılan kredi sözleşmeleri nedeni ile ihtarnameye konu edilen 1.450.855,33 TL'den dolayı davacılar S.. S.., K.. S.. ve M.. S..'nun davalı bankaya borçlu olmadıkları, öte yandan, sözü edilen 03.01.2005 tarihli genel kredi sözleşmesinde davacı M.. S..'ya atfen atılmış imzanın davacı M.. S..'nun eli mahsulü olmadığı, buna karşılık, 25.02.2004 tarihli genel kredi sözleşmesinde davacı M.. S..'ya atfen atılmış imzanın davacı M.. S..'nun eli mahsulü olduğu, bu itibarla müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatı ile davacı M.. S..'nun 23/08/2010 tarihli ihtarnameye konu edilen 1.450.855,33 TL'lik banka borcunun 250.000,00 TL'lik bölümünden dolayı davalı bankaya karşı sorumlu olduğu gerekçesiyle davacılar K.. S.., M.. S.. ve S.. S.. (Ç.. S.. mirasçıları) tarafından açılan menfi tespit davasının kabulüne, adı geçen davacıların, 23/08/2010 tarihli ihtarnameye konu edilen 1.450.855,33 TL'den dolayı davalı bankaya borçlu olmadıklarının tespitine, davacı M.. S.. tarafından açılan davanın kısmen kabulüne, davacı M.. S..'nun, 23/08/2010 tarihli ihtarnameye konu edilen 1.450.855,33 TL'nin 1.200.855,33 TL'lik bölümünden dolayı davalı bankaya borçlu olmadığının tespitine, fazlaya (250.000,00 TL'lik bölüme) ilişkin menfi tespit talebinin reddine, davalı banka tarafından herhangi bir icra takibi yapılmadığından tüm davacıların kötüniyet tazminatı istemlerinin reddine, koşulları oluşmadığından davalı tarafın kötüniyet tazminatı isteminin de reddine karar verilmiş, hüküm davacı M.. S.. vekili ile davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı M.. S.. vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davada ihtiyati tedbir kararı verilmiş olup davalının alacağına kavuşması bu nedenle geciktirildiğinden davacılardan M.. S.. bakımından reddedilen kısımla ilgili olarak davalı yararına İİK'nın 72/4 maddesinde öngörülen tazminat koşulları oluştuğu halde bu yöndeki davalı talebinin reddinde isabet görülmemiştir.

2- Davada ihtiyati tedbir kararı verilmiş olup davalının alacağına kavuşması bu nedenle geciktirildiğinden davacılardan M.. S.. bakımından reddedilen kısımla ilgili olarak davalı yararına İİK'nın 72/4 maddesinde öngörülen tazminat koşulları oluştuğu halde bu yöndeki davalı talebinin reddinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) no.lu bentte açıklanan nedenlerden dolayı davacı M.. S.. vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) no.lu bentte açıklanan nedenden dolayı hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3171, Karar No: 2007/5408, Tarih: 10.05.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/3171 E.  ,  2007/5408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 28.8.2003 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davalı bakımından davanın kabulüne dahili davalı bakımından karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 12.12.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne duruşma isteğinin değerden reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 510 parsel sayılı taşınmaz maliki ...'ın, 386 parsel sayılı taşınmaz maliki ... aleyhine açmış olduğu geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Mahkemece, "Davalı Hazine hakkında usulüne uygun açılmış bir dava olmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde hüküm kurulmuş, davalı ... hakkında açılan dava ise kabul edilerek, ... mevkiinde kain, davacıya ait 510 parsel sayılı taşınmaz lehine, aynı yerde kain davalıya ait 386 parsel sayılı taşınmaz aleyhine, dosyada mevcut 05.06.2006 tarihli bilirkişi rapor ve krokisinde mor renk ile gösterilen 3 metre genişliğinde 28 metre uzunluğunda toplam 82 metrekare alandan geçit hakkı tesis edilerek, 510 parsel sayılı taşınmaz, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan krokide tespit harici bırakılan çalılık ve kayalık olarak gösterilen yere bağlanmış, hükmü 386 parsel sayılı taşınmazın maliki davalı ... temyiz etmiştir.

Dava dilekçesine bakılacak olursa, davacının amacı maliki olduğu 510

parsel sayılı taşınmazın genel yolla bağlantısını sağlamaktır. Mahkemece, yapılan keşifler sonucu bulunan seçeneklerin tamamında davacının maliki olduğu 510 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısının sağlanabilmesi için, kadastro harici bırakılan çalılık ve kayalıklardan geçilmesi zorunluluğu görülmektedir. Geçitin kesintisiz kurulması ilkesi ve genel yola kadar kurulan geçitin Tapu Sicili Müdürlüğüne kayıt edilmesi gerekliliği karşısında, mevcut dava dosyasında bu hususların yerine getirilebilme olanağı bulunmamaktadır. Zira kadastro harici bırakılan çalılık ve kayalıklar Kadastro Kanununun 16.maddesi uyarınca, tapu siciline kaydedilemeyen yerlerden olup, bu koşullarda kurulan geçitin Türk Medeni Kanunun 748.maddesi gereğince tesciline imkan bulunmamaktadır. Bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, geçitin kesintisizlik ilkesine aykırı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 10.5.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13202, Karar No: 2013/10026, Tarih: 15.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13202 E.  ,  2013/10026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.05.2012 tarih ve 2011/382-2012/92 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının ... ibareli marka başvurusunun ... Markalar Dairesi'nce dava dışı şirkete ait ... ibareli markaya ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu gerekçe gösterilerek 556 Sayılı KHK'nın 7/1 (b) maddesi uyarınca reddedildiğini, davacı tarafından bu karara yapılan itirazın da ... ... tarafından nihai olarak reddedildiğini, başvurunun red gerekçesi markayla benzerliğinin bulunmadığını ileri sürerek; başvurunun reddine dair ... ...'nın ilgili kararının iptalini ve müvekkiline ait marka başvurusunun ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili, kurum işlem ve kararlarının hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, her iki markanın tescil kapsamları aynı ise de ret gerekçesi markayı oluşturan kelimelerin tescil kapsamındaki ürünlerden uzak olması nedeniyle tanımlayıcı özelliğinin bulunmadığı, başvuru markasının kombinasyon markası olduğu, markanın unsurlarından sadece “köfte” ibaresinin tanımlayıcı olduğu, markalar arasındaki benzerliğin, genel tüketici niteliğini haiz ortalama tüketici kitlesi nezdinde ilk bakışta ayırt edilemeyecek düzeyde olmadığı, ...'nin ancak itiraz halinde aynı KHK'nın 8/1-(b) bendine göre yapabileceği incelemeyi re'sen yaptığı gerekçesiyle, davanın kabulüne ... ...'nın 2011-M-3498 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12852, Karar No: 2018/9157, Tarih: 03.10.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/12852 E.  ,  2018/9157 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 53/6, 63/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, süre tutum dilekçesi vererek kararı temyiz ettiği anlaşılan sanık müdafii ve katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın meskun mahalde, gece vakti, iki yönlü çift şeritli caddede, idaresindeki minibüsle seyir halindeyken gidiş istikametine göre yolun sağ tarafında banket dışında yürümekte olan mağdura çarparak ölümüne neden olduğu olayda, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken, cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları, suçun işleniş biçimi, kusur durumu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığının dikkate alınması esas olup, bir kişinin öldüğü olayda tam kusurlu olan sanık hakkında asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayininde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, üst hadde yakın temel ceza tayin edilerek teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle fazla ceza tayini,

2- Sanığın ifadelerinde “olay günü alkollü olmadığı, olay tarihinden 2 gün önce alkol aldığı, ele geçen alkol şişesinin o geceden kaldığı,aracın farlarının solgun yandığı, yaklaşık 2-3 metre mesafeyi ancak gösterdiği, farların arabayı sürerken yolu göreceği şekilde aydınlatma imkanı sağlamadığı, farların aşağıya doğru meyilli olduğundan yolun ön tarafını değilde alt kısmını gösterdiği, bunun da görüşüne engel olduğu, aracı kullandığı yerin şehirler arası ana yolu olduğunu bildiği,aracı kullandığı yolun trafiğin yoğun şekilde akış gösterdiği bir yol olduğu, aracın ön camının tamamen buharlandığı, sürücü kısmının bulunduğu taraftan bir miktarını eliyle sildiği, diğer tarafların buğulu şekilde olduğu, aracın camlarının renkli olması nedeniyle araç içerisinden dışarıyı göremez konumda olduğu, cam suratına patladıktan sonra fren yaptığı,“ şeklindeki beyanı, savunmasını doğrular mahiyette, kazadan yaklaşık 23 saat sonra, Rize Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen adli muayene raporunda “sıfır nokta sıfır promil değeri” saptandığının belirtildiği, tanık....’in beyanında “Sanığın olayın olduğu gün petrol istasyonundan sigara almak için aracıyla geldiğini, aracından inmeden kendisinden sigara istediğini, olaydan bir hafta önce gerçekleşen bir ölüm olayına ilişkin aralarında konuşma geçtiğini, sanığın konuşmasında alkollü olduğunu anladığını, alkolün etkisiyle yoğun bir sarhoşluk meydana geldiğini sezemediğini, petrol istasyonundan normal bir şekilde arabasını sürerek çıktığını, aracının sevk ve idare etmesinde tehlikeli bir durum görmediğini, gördüğü kadarıyla farların yanmakta olduğunu” belirttiği, bu hususlar hep birlikte dikkate alındığında sanığın alkolün etkisi ile güvenli sürüş yeteneğini kaybettiğine dair bir delil ve sanığın dışa yansıyan davranışları ile ilgili bir tespitin dosya içerisinde bulunmadığı, sanığın bilinçli taksir oluşturan ihlalinin yalnızca, idaresindeki aracın farlarının arabayı sürerken yolu göreceği şekilde aydınlatma imkanı sağlamadığını, görüşüne engel olduğunu, trafiğin yoğun şekilde akış gösterdiğini bildiği yolda tamamen buhar yapan ön camının sadece sürücü kısmının bulunduğu taraftan bir miktarını eliyle silerek, diğer tarafları buğulu şekilde ve aracın camlarının renkli olması nedeniyle araç içerisinden dışarıyı göremez konumda olduğunu bildiği halde ve neticenin gerçekleşeceğini öngörmesine rağmen, seyrine devam etmekten ibaret bulunduğu gözetilerek, TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca temel cezanın 1/3 oranı yerine, 1/2 oranında artırılarak fazla ceza tayini,

3-Kısa karar ve gerekçeli kararın hüküm kısmında 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesi gereğince sanığın sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken takdiren alt sınırdan ceza verildiği belirtildiği halde sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına hükmolunarak hükümde çelişkiye neden olunması,

3-Kısa karar ve gerekçeli kararın hüküm kısmında 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesi gereğince sanığın sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken takdiren alt sınırdan ceza verildiği belirtildiği halde sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına hükmolunarak hükümde çelişkiye neden olunması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5544, Karar No: 2019/121, Tarih: 15.01.2019

**2. Hukuk Dairesi         2017/5544 E.  ,  2019/121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı banka tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 25.12.2018 günü duruşmalı temyiz eden davalı ...Ş. vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davacı ... ve vekili ile davalı ... gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dava, davacı kadın eş ... tarafından eşi davalı ...’ya karşı, ... ili Pendik ilçesi .... mahallesi 9220 ada l nolu parsel B. blok 5 numaralı bağımsız bölüme aile konutu şerhi konulması davası olarak açılmıştır. Mahkemece, yargılama devam ederken, 27.02.2014 tarihinde ... ili Pendik ilçesi .... mahallesi 9220 ada l nolu parsel B. blok 5 numaralı bağımsız bölüm yerine, ... ili Pendik ilçesi .... mahallesi 9220 ada 1 nolu parsel B. blok 12 numaralı bağımsız bölüm üzerine de ihtiyati tedbir konulmuştur. Davacının talebi dışında kalan ... ili Pendik ilçesi .... mahallesi 9220 ada l nolu parsel B. blok 12 numaralı bağımsız bölüm 28.02.2014 tarihli satış ile ... Bankası A.Ş.’ye ihale edilmiş, dava dışı banka talepten fazla olarak konulan bu ihtiyati tedbir ve aile konutu şerhi nedeniyle tapuda gerekli işlemleri yapamamıştır. Dava dışı banka tarafından bu durumun farkedilmesi üzerine karar tarihinden sonra 21.03.2016 tarihinde ihtiyati tedbir ve aile konutu şerhi yönünden mahalli mahkemeden ihtiyati tedbirin ve aile konutu şerhinin kaldırılması yönünde talepte bulunulmuş, mahkemece, verilen kararın henüz kesinleşmediğinden bahisle dava dışı bankanın işbu talebinin 30.01.2017 tarihli ek karar ile reddine karar verilmiş, dava dışı banka tarafında da bu hüküm ve aile konutu şerhi konulması temyize konu edilmiştir.

Olayların akışı karşında dava dışı bankanın eldeki davayı temyiz etme de hukuki yararı olduğunun kabulü gerekir.

Hakim tarafların talepleriyle bağlı olup talepten fazlasına hükmedemez (HMK m.26). Öyleyse, mahkemece davacının dava konusunun münhasıran ... ili Pendik ilçesi .... mahallesi 9220 ada l nolu parsel B. blok 5 numaralı bağımsız olduğu dikkate alınmaksızın, ... ili Pendik ilçesi .... mahallesi 9220 ada 1 nolu parsel B. blok 12 numaralı bağımsız bölüm üzerine ihtiyati tedbir konulması usule ve kanuna açıkça aykırı olduğundan, 30.01.2017 tarihli ek kararın bozulması gerekmiştir.

Hakim tarafların talepleriyle bağlı olup talepten fazlasına hükmedemez (HMK m.26). Öyleyse, mahkemece davacının dava konusunun münhasıran ... ili Pendik ilçesi .... mahallesi 9220 ada l nolu parsel B. blok 5 numaralı bağımsız olduğu dikkate alınmaksızın, ... ili Pendik ilçesi .... mahallesi 9220 ada 1 nolu parsel B. blok 12 numaralı bağımsız bölüm üzerine ihtiyati tedbir konulması usule ve kanuna açıkça aykırı olduğundan, 30.01.2017 tarihli ek kararın bozulması gerekmiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklandığı üzere, davacının dava konusu ... ili Pendik ilçesi .... mahallesi 9220 ada 1 nolu parsel B. blok 5 numaralı bağımsız bölüm üzerine aile konutu şerhi konulmasıdır. Hal böyleyken mahkemece ... ili Pendik ilçesi .... mahallesi 9220 ada 1 nolu parsel B. blok 12 numaralı bağımsız bölüm üzerine de aile konutu şerhi işlenmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, duruşma için takdir olunan 1.630 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak bankaya verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 15.01.2019 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2009/5694, Karar No: 2010/17505, Tarih: 22.12.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/5694 E.  ,  2010/17505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki abonelik sözleşmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı şirketle 2.6.1997 tarihinde “jeotermal enerji” alımına ilişkin, metre kare ölçümüne göre abonelik sözleşmesi imzaladığını, davalının, bir süre önce kalorimetre ölçümüne dayalı yeni bir sözleşme yapılması konusundaki talebini kabul etmediğini, bunun üzerine sözleşmenin, 27.5.2008 tarihli ihtarla, tek taraflı olarak feshedildiğini, oysa ki davalının böyle bir yetkisi bulunmadığı gibi, abonelik sözleşmesinde de kalorimetre takılması yönünde bir zorunluluk olmadığını, kaldı ki, 5627 sayılı “Enerji Verimliliği Kanunu”nun geçici 6. maddesinin 1. fıkrası gereğince, kalorimetre cihazı takma uygulamasının, mevcut tüketiciler için yasanın yürürlüğe girdiği tarihten 5 yıl sonra geçerli olacağını, sözleşmenin bu şekilde feshedilmesinin, dürüstlük ve iyiniyet kuralları ile de bağdaşmadığını, daha önce davalı tarafından, kalorimetreye dayalı ısınma bedeli ödenmesi konusunda ... 2. Tüketici Mahkemesinin 2007/216 esas sayılı dosyası üzerinden açılan davanın da reddedilerek kesinleştiğini ileri sürerek, davalının tek taraflı olarak sözleşmeyi feshetmesinin geçerli olmadığının ve abonelik sözleşmesinin, sözleşme hükümleri çerçevesinde mevcut hali ile devam ettiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket, davacı ile 1997 yılında metre kare esasına göre abonelik sözleşmesi imzalandığını, ancak enerji verimliliğini sağlamak ve enerjinin daha fazla kişiye ulaşmasını temin etmek amacıyla, aboneliklerde “kalorimetre” esasına geçtiklerini, davacının ise, bu ölçüme göre sözleşme imzalanması talebini reddettiğini, söz konusu uyuşmazlık nedeniyle daha önce açmış oldukları davanın da reddedilerek kesinleştiğini, bu nedenle belirsiz süreli sözleşmede, süre sınırlandırılması yoluna gitmek suretiyle, feshi ihbarda bulunduklarını, olayda sözleşmenin haklı veya haksız feshinin söz konusu olmadığını ileri sürerek, davanın reddini dilemiştir.

2010/5694-16972

Mahkemece, davalı şirketin, sözleşmeyi tek taraflı olarak sona erdirme hakkının bulunmadığı, taraflar arasında aynı konu ile ilgili, daha önce davalı şirket tarafından açılan davanın reddedilerek kesinleştiği, verilen bu kararın kesin hüküm niteliğinde olduğu belirtilerek, davanın kabulüne, taraflar arasındaki muarazanın men’i ile, 2.6.1997 tarihli abonelik sözleşmesinin geçerli olduğunun ve sözleşme hükümleri çerçevesinde devam ettiğinin tespitine karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Az yukarda da kısaca özetlendiği gibi, davacı, davalı ile imzalanan “jeotermal enerji” alımına ilişkin abonelik sözleşmesinin, kalorimetreye dayalı sisteme geçmeyi kabul etmediği için, davalı tarafından tek taraflı olarak feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçerli olmadığının, aboneliğin, metre kare esasına göre ve mevcut hali ile devam ettiğinin tespitini talep etmiş, davalı ise, enerjinin daha verimli kullanılması için, kalorimetre esasının zorunlu olduğunu, verilen süreye rağmen, kalorimetre esasına geçmeyen davacının, belirsiz süreli olan abonelik sözleşmesinin, Borçlar Kanunu hükümlere göre, yasaya uygun olarak feshedildiğini savunmuştur.

Tüm dosya kapsamından, davalı şirketin, 1996 yılından itibaren abonelere, jeotermal enerjiyle ısınmaları konusunda, hizmet vermeye başladığı, ilk yıllarda, abone sayısının azlığı ve o zamanki teknik imkanlara göre, metrekare usulüne göre fiyatlandırmayı düzenleyen bir sözleşme tipinin imzalatıldığı, bu sözleşme tipine göre abonelerin, evin yüzölçümüne göre belirlenen sabit bir bedeli ödemekte oldukları, ancak aradan geçen zaman içinde, abone sayısının 20.000 konuta yaklaşması ve talebin de sürekli olarak artması üzerine, enerjinin verimliliğinin sağlanması için, ölçümde metrekare esasından, kalorimetre esasına geçildiği, bu tip ölçümde ise abonelerin, tükettikleri kadar enerji bedeli ödemekte oldukları, tüm aboneler yönünden, kalorimetre ölçümüne geçilmesi için çalışmalar yapılıp, kampanyalar düzenlendiği, çok sayıda eski abonenin de, yeni aboneler gibi, bu sisteme geçtiği, ne var ki bu ölçüm sistemini kabul etmeyen bir kısım eski abonelere, son olarak kalorimetre esasına geçmeleri için ihtar gönderildiği, verilen 6 aylık süreye rağmen sonuç alınamaması üzerine de, abonelik sözleşmelerinin feshedildiği, davacının da bu abonelerden biri olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda da, taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı şirketin, kalorimetreye dayalı sisteme göre sözleşmenin yenilenmesi talebine, davacının karşı çıkmasından kaynaklanmış olup, eldeki dava da, söz konusu bu uyuşmazlıktan kaynaklanan “muarazanın giderilmesi” istemine ilişkindir.

Hemen belirtilmelidir ki, harcanan enerji miktarı ne olursa olsun aynı ücretin alındığı, enerjiyi tasarruflu kullananla kullanmayan arasında hiçbir farkın gözetilmediği “metre kare yöntemi”ne göre ücretlendirmede, enerjinin bilinçli ve tasarruflu kullanımının engelleneceği, dolayısıyla enerji israfına neden olunacağı açıktır. Gerçekten de, bu yöntemle ısınmada, bir çok abonenin, binasında ısı kaybını önleyen, izolasyon, ısı yalıtımı

2010/5694-16972