muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4643, Karar No: 2023/217, Tarih: 24.01.2023

IV. GEREKÇE

Yerel mahkeme kararında yapılan inceleme neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

A)Tebliğname yönünden;

5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrası ve 22 nci maddesinin dördüncü fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanun'n 3 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, müteveffa ile eşit kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölmesine neden olan sanık hakkında, ... ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek yapılan ceza tayininde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, mahkemenin bu hususları dikkate alarak takdir hakkını kullandığı, sanık ile ilgili olumsuz bir kanaat edindiğini bildirmediği gözetildiğinde bu hususta bir isabetsizlik görülmemiştir.

Katılan Vekilinin Temyiz İstemleri Yönünden;

1.Müteveffanın Kusurunun Bulunmadığına İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

Yaya ...'ın yolun karşısına geçeceği esnada, seyir halinde olan ... trafiğini gerekli şekilde kontrol etmediği, yolun solundan gelmekte olan aracın hız ve mesafesine dikkat etmeden kaplamaya kontrolsüzce girdiği gözetildiğinde yayanın kazaya sanık ile eşit kusurlu şekilde sebep olduğu anlaşılmıştır.

2.Sanık Hakkında Bilinçli Taksir Hükümlerinin Uygulanması Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

Sanığın, yola gereken dikkati vermeyerek, etkin fren ve direksiyon tedbirine başvurmayarak neticeye asli kusuruyla sebep olduğu olayda, basit taksir seviyesinde kalan eylemlerinde, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasını gerektiren bir durum yer almamaktadır.

B)Sanığın Temyiz Sebebi Yönünden

Görüşüne engel bir durum bulunmayan yolda ilerleyen sanığın kavşağa yaklaşmasına rağmen hızını azaltmadığı gibi, çarpışmayı engellemek için etkin fren ve direksiyon tedbirine başvurmayarak sonuca müteveffa ile eşit kusuruyla etken olduğunun anlaşılması karşısında bu hususta hukuka aykırı bir durum görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2015 tarihli ve 2015/148 Esas, 2015/1001 Karar sayılı kararında sanık ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.12.2015 tarihli ve 2015/148 Esas, 2015/1001 Karar sayılı kararında sanık ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6129, Karar No: 2024/6468, Tarih: 06.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6129 E.  ,  2024/6468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 58. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/627 E., 2024/366 K.

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 19. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/343 E., 2021/338 K.

Taraflar arasındaki hizmet ve sigorta primine esas kazanç tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili mahkemeye ibraz etmiş olduğu dava dilekçesinde özetle, davacının 07.02.2017 tarihinde davalı "Çiğköfteci ... Usta" isimli işyerinde çalışmaya başladığını, hiçbir haklı sebep gösterilmeksizin 01.11.2017 tarihinde işine son verildiğini, davacı, yasal hak ve tazminatları verilmeden iş akdi sonlandırıldığı için dava açmak istediğini, bu dönemde yaptığı araştırmalarda ise çalıştığı sürelerin ve maaşının SGK'ya eksik şekilde bildirildiğini fark ettiğini, davacının davalı işyerinde çiğköfteci şube sorumlusu olarak aylık en son net 3.000 TL net maaş karşılığında çalıştığını, fakat maaşının asgari ücret olarak gösterildiğini ve eksik gösterilen maaş üzerinden prim ödemesi yapıldığını, maaşın elden ödendiğini beyanla, davacının 07.02.2017-01.11.2017 tarihleri arasında ve aralıksız olarak davalı işyerinde aylık en son net 3.000TL maaş mukabilinde AGİ ödemesi yapılmaksızın çalıştığının tespiti ile eksik yatırılan prim gün sayıları ile prim ücret farklarının davalı tarafından tamamlanmasına karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı ... vekili ibraz etmiş olduğu cevap dilekçesinde özetle, davacı 26.04.2017 günü tezgahtar olarak davalının çiğ köfte satış noktasında asgari ücretle işe başladığını, iş sözleşmesinin işyerinin kapanması sebebiyle sona erdiği 14.11.2017 tarihine kadar asgari ücretle çalışmaya devam ettiğini, davacının 07.02.2017 tarihinde işe başladığı yönündeki beyan ve iddiası ile şube sorumlusu olduğuna yönelik iddiasının gerçek dışı olduğunu, 29.10.2017 günü mevcut işyerinin iş yapamaması sebebiyle kapanmasına karar verildiğini, işyerinde mevcut bulunan demirbaşlar işyerinin hemen yanındaki ... isimli esnafa satıldığını, karşılığında 8.000-TL'nin davacı tarafından alındığını, davacının, aldığı 8.000 TL ile birlikte işyeri kasasından aldığı 2.000 TL'yi alarak ortadan kaybolduğunu, bölge sorumlusu kendisini aradığında İstanbul'a gitmekte olduğunu ve parayı da davalıya teslim edeceğini beyan ettiğini, çeşitli bahanelerle üzerindeki parayı davalıya teslim etmeyi geciktirdiğini, 04.11.2017 günü işe başlayan ... isimli çalışanın da aynı şekilde çalıştığı günün akşamı işyeri kasasından aldığı 7.000 TL ile ortadan kaybolduğunu, bu kişinin işe alımına aracılık eden davacıya ulaşıldığında davacının, aldığı parayı borçlarına yatırdığını ve yanındaki ...'le beraber avukata vekalet verdiklerini ve dava açtıklarını bölge sorumlusuna söylediğini, davalının Türkiye'nin değişik yerlerinde birden çok şube işlettiği için kimin nereye gittiği, ne zaman işe başladığı ve neler yaptığı konusunda günlük olarak haberdar olamadığını, davacının, davalının köylüsü olduğunu, bu sebeple davalının davacıyı hemen şikayet etme yoluna gitmediğini, davacı, davalının yanında yaklaşık 7 ay hizmet verdiğini, davacının 3.000 TL ücret aldığı yönündeki beyanının gerçek dışı olduğunu, davacının, asgari ücretle tezgahtar olarak çalıştığını beyanla, haksız ve hukuka aykırı davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i müdahil ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının çalışmaları bakımından Kurum kayıtlarının esas olduğunu, işyerinin varlığının, işyerinin 506 (5510) sayılı Yasa kapsamına girip girmediğinin araştırılması gerektiğini, davacının tespitini talep ettiği döneme ilişkin davalı işverene ait işyeri kayıtlarının incelenmesi gerektiğini, hizmet akdi ile çalıştığı iddia edilen döneme ait belgelerin Kuruma verilip verilmediğinin, yatırılan primlerin ve çalışmalarının Kurumca tespit edilip edilmediğinin araştırılması gerektiğini, davacının işyerinde devamlı olarak hizmet akdi ile çalışmış olduğunu, bu çalışmaların karşılığı olan maaşını tanık beyanları dışında resmi, yazılı ve sağlıklı deliller (işyeri kayıtları, ücret tediye bordrosu, makbuz, karar, ticari defterler, zabıta kayıt ve defterleri, vergi karnesi vs.) ile ispatlanması gerektiğini, hizmet akdiyle davalı işverene bağlı olarak fiilen çalışıldığının ispatlanması gerektiğini, çalışmanın niteliğinin ve ödenen ücret somut deliller ile ispat edilmesi gerektiğini, Kurumun resmi kayıtlarının incelenmesi gerektiği, sadece tanık beyanlarına dayanılarak hüküm verilmemesi gerektiği, Kurumca tamamen işveren tarafından verilen aylık prim ve hizmet belgeleri esas alınarak işlem yapıldığından ve Kurum dava açılmasına sebebiyet vermediğinden, davanın kabulü halinde Kurum aleyhine vekâlet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile " ... davacının çalışmaya başladığını iddia ettiği 2017 Şubat ayı SGK bordrosunun dosyada yer almadığı, 2017 Mart ayı SGK dönem bordrosunda ise tek çalışan olarak ... adlı kişinin sigortalılığı bulunduğu, 2017 yılı 4 üncü ayında davacının göreve başladığı ve ...'le beraber sigorta kaydının bulunduğu, 2017 yılı 5 inci ve 6 ncı ayında işyerinde davacı ve ... isimli çalışanın sigortasının bulunduğu, 2017 yılı 7, 8, 9, 10 ve 11 inci aylarda SGK dönem bordrolarında sadece davacının kaydının bulunduğu bu aylarda başka çalışanın kaydının bulunmadığı tespit edilmiştir.

Dosyada işyerinde çalıştığını beyan eden tanıkların aynı sicil numaralı işyerinde sigortalılıkları tespit edilememiştir. Bununla beraber tanıklardan ... davacının işe giriş tarihi hakkında net bilgi vermemiş, komşu işyeri sahibi ... davacının 2017 yılı Mayıs ayında başladığını beyan etmiş, diğer tanıkların davacıdan sonra işe giriş yaptıklarını beyan ettiklerinin davacının işe giriş tarihi bakımından sigorta kayıtları haricinde bir tespit yapılamamıştır. Davacının çalışma süresi bakımından sigorta kayıtlarının geçerli olduğu, davacının 27.04.2017-14.11.2017 tarihleri arasında davalı firma bünyesinde fiilen, kesintisiz ve sürekli çalıştığı tespit edilmiştir.

Sigorta primine esas tutulacak kazançlar ve günlük kazanç sınırlarının belirlenmesi ile ilgili düzenlemeler; 506 sayılı Kanun'un 77 nci maddesinde düzenlenmişken, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nda ise prime esas kazançlar 80, 82 nci ve geçici 15 ve 16 ncı maddesi ile düzenlenmiştir. Davacı ücretinin 3.000 TL olduğunu beyan etmiştir. Davalı, davacının asgari ücretle çalıştığını beyan etmiştir. Dosyada imzalı ücret bordroları bulunmamaktadır. SGK kayıtlarında; 2017 yılı Ekim ayında 30 günlük prime esas kazancının 1.777,50 TL, 2017 yılı Kasım ayında 14 günlük prime esas kazancının 829,5 TL (dönemin asgari ücreti) olduğu tespit edilmiştir. Davacının ücret tespiti talebi yazılı delille ispat sınırının üzerindedir. Tüm anlatılanlar doğrultusunda davacının 27.04.2017-14.11.2017 tarihleri arasında davalı firma bünyesinde fiilen ve kesintisiz çalıştığı kanaatine ulaşılmıştır. Dosya içerisinde, gerçek ücretin bordrolarda belirtilen miktarın üzerinde olduğuna yönelik yazılı delil veya delil başlangıcı sayılabilecek nitelikte belge bulunmadığı, bu itibarla yazılı delille ispat sınırının üzerinde kalan tutar için salt tanık ifadeleri üzerinden kurum kayıtlarından farklı ücret tespiti yapılamayacağı kanaatine varıldığı" gerekçesiyle;

"1-Davacının davasının kısmen kabulü ile kısmen reddine,

-Davacının 27.04.2017-01.11.2017 tarihleri arasında davalı firma bünyesinde fiilen ve kesintisiz olarak sürekli çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin ve ücrete yönelik taleplerinin reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı ... vekili; davacının 27.04.2017 günü tezgahtar olarak davalının çiğ köfte satış noktasında asgari ücretle işe başladığını, 14.11.2017 tarihinde iş yerinin kapanması sebebiyle iş akdinin sonlandırıldığını, asgari ücretle çalıştığını, davacının Kurum kayıtlarına yansıyan hizmet süresinin dışında herhangi bir hizmet verdiğini ispatlayamadığını belirterek; istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Fer'i müdahil Kurum vekili; çalışma olgusunun yöntemince araştırılmadığını, kamu düzenine ilişkin eldeki davada resen inceleme ve araştırma yapılması gerektiğini, Kurum kayıtlarında davacının çalışmasını doğrulayan kayıt ve belge bulunmadığından tanık sözleriyle kanıtlanmasını kabul etmediklerini, Kurum uyuşmazlık çıkmasına neden olmadığından aleyhine yargılama masrafı ve avukatlık ücretine hükmedilmesinin mümkün olmadığını, Kurumun hizmet tespiti davalarında feri müdahil olması nedeniyle davalı olmadığını ve bu nedenle aleyhine yargılama masrafı ve avukatlık ücretine hükmedilmesinin mümkün olmadığını, Kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini belirterek; istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, "... dosyadaki kayıt ve belgelere göre; davacının 01.01.1973 doğumlu olduğu, dava konusu edilen tarih itibariyle askerlik engelinin bulunmadığı, davacının hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde; 27.04.2017-14.11.2017 tarihleri arasında 1280260 sicil numaralı davalı "..." unvanlı iş yerinden Kuruma bildirilen hizmetlerinin bulunduğu, davalı işverenin 01.02.2015 tarihinde Kanun kapsamına alındığı, 14.11.2017 tarihinde Kanun kapsamından çıkarıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının çalışmaya başladığını iddia ettiği 2017 Şubat ayı dönem bordrosunun dosyada yer almadığı, 2017 Mart ayı dönem bordrosunda ise tek çalışan olarak ... adlı kişinin sigortalılığı bulunduğu, 2017 yılı 4.ayında davacının göreve başladığı ve ...'le beraber sigorta kaydının bulunduğu, 2017 yılı 5 inci ve 6 ncı ayında iş yerinde davacı ve ... isimli çalışanın sigortasının bulunduğu, 2017 yılı 7-8-9-10 ve 11 inci aylarda dönem bordrolarında sadece davacının kaydının bulunduğu, bu aylarda başka çalışan kaydının bulunmadığı görülmüştür.

Dosyada iş yerinde çalıştığını beyan eden tanıkların aynı sicil numaralı iş yerinde sigortalılıklarının tespit edilemediği, tanık ...'ın, davacının işe giriş tarihi hakkında net bilgi vermediği, komşu iş yeri sahibi ...'in, davacının 2017 yılı Mayıs ayında başladığını beyan ettiği, diğer tanıkların davacıdan sonra işe giriş yaptıklarını beyan ettiklerinin davacının işe giriş tarihi bakımından sigorta kayıtları haricinde bir tespit yapılamadığı anlaşılmaktadır.

Dosyada imzalı ücret bordrolarının bulunmadığı, bankadan davacının hesabına 25.09.2017 tarihinde 1.351,06 TL ve 05.10.2017 tarihinde 1.351,06 TL maaş+AGİ açıklaması ile para yatırıldığı, emsal ücret araştırması yaptırıldığı, bilirkişi raporu aldırıldığı görülmüştür.

Yukarıda yer alan maddi ve hukuki açıklamalar ışığında; davacının hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde, dava konusu süreler içerisinde eksik gün bildiriminin bulunmadığı; davacının çalıştığını iddia ettiği sürelerdeki gerçek kazancının tespitine yönelik olarak, Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma ile ret hükmü yerinde olduğu gibi davacı tarafça bu talep bakımından istinaf başvurusu yapılmadığı; davacının tespitini talep ettiği süreler (07.02.2017-01.11.2017 tarihleri arası) içerisinde mahkemenin de tespit ve kabulünde olduğu üzere 07.02.2017-26.04.2017 tarihleri arasındaki çalışmasının Yargıtay kararları ile belirlenen ilkelere uygun bir biçimde tanık beyanları ile diğer bilgi ve belgeler ışığında ispatlanamadığı; davacının 27.04.2017-14.11.2017 tarihleri arasında 1280260 sicil numaralı davalı "..." unvanlı iş yerinden Kuruma bildirilen hizmetlerinin bulunduğu ve bu dönem bakımından da hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerektiği halde mahkemece yerinde olmayan gerekçe ile davacının 27.04.2017-01.11.2017 tarihleri arasında asgari ücret ile çalıştığının tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, istinaf başvurusunda bulunan taraf (davacının istinafı bulunmamaktadır) ve HMK'nın 355 inci maddesine göre istinaf sebepleri gözetilerek yapılan istinaf incelemesine göre, davalı vekilinin ve feri müdahil Kurum vekilinin istinaf istemlerinin HMK'nın 353/1-b-2 bendi gereğince kabulü ile mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davanın kabulü ile kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili, istinaf dilekçesinde belirttiği gerekçelerle kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, hizmet ve sigorta primine esas kazanç tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371; 5510 sayılı Kanun'un 80 ve 86/9'uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9080, Karar No: 2014/118, Tarih: 06.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/9080 E.  ,  2014/118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2013

NUMARASI : 2011/137-2013/43

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.02.2013 tarih ve 2011/137-2013/43 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "F. Food Bio+Şekil" ibareli marka için başvuruda bulunduğunu, davalı kurumca 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca 29. sınıftaki bir kısım mallar ile 30. sınıftaki tüm mallar için davalı şirkete ait 164217 sayılı markanın mesnet gösterilmesiyle başvurunun reddedildiğini, tescil işlemleri devam eden mal ve hizmetler için ilanın ardından davalı şirketin itiraz ettiğini, yapılan itirazın anılan KHK'nın 8'inci maddesi uyarınca kabul edildiğini, her iki red kararı için Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'na yaptıkları itirazın kabul görmediğini, davalı markasının kullanmama nedeniyle hükümsüzlüğü talepli davanın derdest olup bilirkişilerin "dondurulmuş gıdalar" dışındaki mal ve hizmetler için kullanılmadığını tespit ettiğini, bu davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini, dava konusu markaların aynı olmadığı gibi ayırdedilemeyecek derecede benzerliklerinin de bulunmadığını, şekillerin, renk ve kelime unsurlarının ayırdediciliği sağladığını, "F. Food" ibaresinin tanımlayıcılığı sebebiyle zayıf bir ayırdediciliğinin bulunduğunu, bir an için markalar benzer kabul edildiğinde dahi farklı mal ve hizmetler yönünden tescil edilmesi gerektiğini ileri sürerek TPE YİDKnın 2011-M-2019 sayılı kararının iptalini, müvekkilinin 2009/58155 sayılı marka başvurusunun devamını talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, dava konusu markaların benzer olduğu gibi aynı veya benzer mal ve hizmetleri kapsadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı F. Food Gıda Sanayi ve Ticaret İhr. İth. A.Ş. vekili, markaların aynı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE vekili, dava konusu markaların benzer olduğu gibi aynı veya benzer mal ve hizmetleri kapsadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı F. Food Gıda Sanayi ve Ticaret İhr. İth. A.Ş. vekili, markaların aynı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, bir markanın kullanılmasa da sicilden terkinine kadar korunma altında bulunduğu, bu sebeple derdest bulunan hükümsüzlük davasının sonucunun beklenmesine gerek görülmediği, başvuru konusu marka ile davalı şirket adına tescilli markanın biçimler ve renklendirmeler gereğince 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesi anlamında aynı veya ayırdedilemeyecek derecede benzer olmadıkları, bu itibarla YİDK'nın anılan madde uyarınca resen başvurunun reddi kararının iptali gerektiği, ancak KHK'nın 8'inci maddesi uyarınca yapılan değerlendirmede "F. Food" ibaresinin her iki marka da esas unsur olduğu, farklılıkların benzerliği kaldırmadığı, aynı tür mal ve hizmetleri kapsadıkları, ayrıca davalı şirketin ticaret ünvanının "F. Food" ibaresinden oluştuğu, başvurunun kabulünün haksız rekabete sebep olacağı, davalı kurum kararının bu yönden yerinde bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, TPE YİDK’nın 2011/M-2019 sayılı kararının, davacının 2009/58155 sayılı marka tescil başvurusunun 556 sayılı KHK’nın 7/b maddesine dayalı olarak reddi kararına karşı başvurucu davacı tarafından gerçekleştirilen itirazın reddi yönünden iptaline, sair yönlerden iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı TPE vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Ancak, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı başvurusunda yer alan "şişe mantarı (sert), palmiye yaprağı, dekor amaçlı bitkiler (kurutulmuş)" mallarının 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi uyarınca redde mesnet yapılan davalı şirket markasındaki mallardan farklı olduğu, bu ürünlerin gıda ile ilişkili olmaması sebebiyle karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı belirtilmiştir. Bu durumda, mahkemece, anılan mallar yönünden YİDK kararının yerinde olmadığı kabul edilerek iptali istenen YİDK kararının bu emtialar yönünden iptaline karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi uyarınca verilen Kurum kararının iptali talebiyle açılan davanın tümüyle reddedilmesi doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.