muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7958, Karar No: 2014/7342, Tarih: 08.05.2014

varlığındaki bu tazminat ödemesi nedeniyle oluşacak eksilmeyi önleme amacına yönelik bir pasif sigorta türüdür. Oluşan bir trafik kazası sonucu ölen işleten- sürücünün desteğinden yoksun kalan hak sahiplerinin sorumluluk sigortacısına karşı yöneltebilecekleri yansıma yolu ile oluşan zarar işletene karşı ileri sürülebilecek tutardan fazla ve ayrı olması mümkün değildir.

İşletenin trafik kazası sonucu ölümü durumunda kusurlu olsa dahi kendisinin desteğinden yoksun kalanlara tazminat yükümlülüğü doğmayacaktır (Işıl Ulaş, Uygulamalı Zarar Sigortaları Hukuku 8.baskı sayfa 941).

Sorumluluk sigortalarında destekten yoksun kalanın sigortacıya karşı doğrudan doğruya bir talep hakkı bulunmamaktadır. Zira bu tür sigortalarda sigorta ettiren kendi mamelekinde vukua gelecek muhtemel bir azalmayı teminat altına almaktadır. Burada riziko, sigorta ettirenin mamelekinde vukua gelecek eksilme ihtimalidir. Zarar gören lehine şart koşulan kimse durumunda olmadığından 3.şahsın sigortacıya karşı bir talep hakkı yoktur (Gürsoy-Sigorta Hukuku sayfa 154, Bozer- Sigorta sayfa 255, Tekinay-sayfa 106, Karayalçın-İşletme Kazaları sayfa 65).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı araç sürücüsünün araçla geçirdiği ve 8/8 oranında kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine sürücünün desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı onanmıştır.

Sayın çoğunluğun onama gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir. Olayda destek 8/8 oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı ... şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2011/13276, Karar No: 2012/5481, Tarih: 28.02.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/13276 E.  ,  2012/5481 K.**

**"İçtihat Metni"**

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/2-3, 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanunun 51/1-b maddesine göre cezasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 53/6. maddesi gereğince üç yıl süre ile ehliyetinin geri alınmasına dair ( DENİZLİ) 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 10/04/2007 tarihli ve 2006/650 esas, 2007/279 sayılı karar aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesi uyarınca sürücü belgesinin geri alınması kararı verilebilmesi için belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkum olunması gerektiği gözetilmeden kasıtlı suçtan cezalandırılan sanık hakkında 3 yıl süre ile ehliyetinin geri alınmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, verilen 02/05/2011 gün ve 2011/5368/244/14 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/06/2011 gün ve 2011/96664 sayılı tebliğnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesindeki güvenlik tedbirinin kural olarak taksirli suçlarla sınırlandırılmış olması karşısında, kasıtlı suçtan cezlandırılan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 6. fıkrası gereğince 3 yıl süre ile sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden,

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay C. Başsavcılığının ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden,

1-Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜYLE, Denizli 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 10/04/2007 gün ve 2006/650 esas, 2007/279 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. bendi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA,

2- Yerel Mahkeme hükmünün 5. bendinde yer alan ''sanığın 5237 sayılı TCK'nın 53/6 maddesine göre trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özene uymayan sanık hakkında 3 yıl süreyle ehliyetinin geri alınmasına'' ilişkin bölümün HÜKÜMDEN ÇIKARILMASI suretiyle sair yönlerinin aynen bırakılmasına,

3-Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına tevdiine, 28/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22493, Karar No: 2014/19868, Tarih: 29.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/22493 E.  ,  2014/19868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... 1 Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayına vasi atanması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“

Dosya kapsamından, yapılan kolluk araştırmasına göre kısıtlı adayının ...Rehabilitasyon Merkezinde kaldığının anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 29.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6133, Karar No: 2012/7774, Tarih: 03.05.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/6133 E.  ,  2012/7774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/08/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/02/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 03/05/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava; kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, iktidardaki siyasi partinin Genel Başkanı ve Başbakan olup, davalı ise Ana Muhalefet Partisinin Genel Başkanıdır. Davaya konu edilen konuşma 12 Eylül 2010 tarihinde yapılan Anayasa değişikliği referandumu öncesinde Kilis'te düzenlenen bir açık hava toplantısında yapılmıştır. Gerek Dairemizin gerekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin istikrar kazanmış uygulamalarında siyasetle uğraşan kişilerin kendilerine yönelik sert, ağır ve hatta incitici eleştirilere dahi katlanması gerektiği vurgulanmış ve bu durum demokratik toplum hayatının vazgeçilmez unsurlarından biri olarak kabul edilmiştir. (Örn: A.İ.H.M: 2.daire Tuşalp-Türkiye davası)

Ana Muhalefet Partisinin Genel Başkanı olan davalı kendi politik görüşleriyle iktidarın ve dolayısıyla Başbakanın icraatlarını eleştirmiştir.

A.İ.H.M'nin yukarıda anılan davada belirttiği gibi A.İ.H.S'nin 10. maddesinin sadece zararsız ve ilgilenmeye değmez olarak görülen "bilgi" ve "fikirler"'e değil aynı zamanda, rahatsız eden, şaşırtan ve gücendiren ifadelere de uygulanabileceğini belirtilmiş ve bu ifadeler var olmadan "demokratik bir toplum"dan söz edilemeyeceğini, bunların çoğulculuk, hoşgörü ve geniş fikirliliğin talepleri olduğu vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında davalının davaya konu edilen konuşmasının ağır eleştiri olarak kabul edilmesi ve bu nedenle de davanın reddi geretiği düşüncesinde olduğumdan dairemiz çoğunluğunun onama görüşüne katılmıyorum.03/05/2012
Yargıtay — Esas No: 2014/1144, Karar No: 2014/3829, Tarih: 15.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1144 E.  ,  2014/3829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2013

NUMARASI : 2011/265-2013/47

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı Y.. D.. ve vekili Av. M.. G.. ile davalılar vekili Av. H.. C..'un gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Heyetçe incelenmesine gerek görülen Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2002/519 esas 2005/613 karar, aynı mahkemenin 1998/435 esas 2000/320 karar, 1998/436 esas 2000/319 karar ve 2002/153 Değişik iş ve Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/61 esas 2012/48 karar sayılı dosyalarının içine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18577, Karar No: 2014/1419, Tarih: 23.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18577 E.  ,  2014/1419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki uyuşmazlık ticari nitelikteki hasılat kirası sözleşmesinden kaynaklanan rücuen alacak olup mahkemece de bu şekilde nitelendirilmiştir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle, dosyanın görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12321, Karar No: 2009/1128, Tarih: 29.01.2009

**1. Hukuk Dairesi         2008/12321 E.  ,  2009/1128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TURGUTLU 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/06/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki  olduğu 692 parsel sayılı taşınmaza komşu parsel  maliki davalının  kazık çakmak  ve tel çekmek  suretiyle  müdahale ettiğini ileri  sürerek  elatmanın önlenmesi ve yıkım  isteğinde  bulunmuştur.

Davalı,  çekişmeli  bölümün  davacı  taşınmazında  kaldığını  öğrendikten sonra  tel örgüyü kaldırdığını, taşınmaza  elatmadığını bildirip davanın reddini  savunmuştur.

Mahkemece, davacı taşınmazı içinde kalan  çekişmeli  bölümün dava  açılmadan önce  davalı tarafından terk  edildiği, dava tarihi itibariyle  bir elatmanın  bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çaplı  taşınmaza  elatmanın önlenmesi ve  yıkım  isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın açıldığı  tarih  itibariyle  davalının  elatmasının  ortadan kalktığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan  delillerden;  özellikle davalının 29.2.2008  tarihli celsedeki  " dava konusu  edilen  bölümün  resmiyette kime ait  olduğunu bilmediğini, ancak söz konusu  yeri  halen kendisinin  kullandığı" yönünde  beyanda  bulunduğu, ayrıca 14.5.2008  tarihli  keşifte de  " çekişmeli  bölümün 3-4 aydır boş olduğunu, kullanmadığını" belirttiği  gözetildiğinde davalının  elatma olgusunu dava  açıldıktan sonra  sonlandırdığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davalının yargılama  aşamasında  elatmayı  sonlandırdığı gözetilerek davanın konusuz  kalması  nedeniyle  karar verilmesine yer olmadığına ve davanın  açılmasına sebebiyet verilmesi nedeniyle  yargılama giderlerinden davalının  sorumlu tutulmasına karar verilmesi gerekirken,yanılgılı değerlendirme ile  yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle  hükmün  açıklanan  nedenlerden ötürü HUMK'nun 428. maddesi geerğince BOZULMASINA,alınan peşin hacrın temyiz edene geri verilmesine,29.01.2009 tarihinde  oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3283, Karar No: 2022/306, Tarih: 18.01.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3283 E.  ,  2022/306 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen temyiz dışı mağdur sanık ...’in sevk ve idaresindeki otomobille geceleyin meskun mahal dışındaki aydınlatma bulunmayan çift yönlü yolda seyri sırasında kendisi ile aynı yönde ön ilerisinde seyir halinde bulunan sanık ... idaresindeki tepe lambası bulunmayan, arka park ve fren lambaları ile ön far ışıkları yanan, yönetmelik gereği römorkunda bulunması gereken geri yansıtıcılı şeridi bulunmayan, arka işaret levhaları takılı; ancak eskimiş ve kirlenmiş olması dolayısıyla ışık yansıtma özelliğini kaybetmiş traktöre, kaza mahalli olan tepe üstü mevkiine geldiğinde, arka kısmından çarpması sonucu mağdur sanık ...’in eşinin hayatını kaybettiği, kendisinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek, 8 yaşındaki oğlu mağdur ...’un ise hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandıkları, mağdur sanık ...’in söz konusu kaza hakkında şikayetinden vazgeçtiği, tepe üstlerine yaklaşırken hızını azaltmayarak traktörü zamanında fark etmeyen sürücü ...’in tali, gece vakti aydınlatması bulunmayan yeterli donanıma sahip olmayan traktörle yola çıkan sanık ...’ın ise asli kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin, alt sınırdan hüküm kurulması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

1-Meskun mahal dışı, iki yönlü aydınlatmanın olmadığı yolda, sanığın idaresindeki tepe lambası ve yönetmelik gereği römorkunda bulunması gereken geri yansıtıcılı şeridi bulunmayan, arka işaret levhaları takılı ancak eskimiş ve kirlenmiş olması dolayısıyla ışık yansıtma özelliğini kaybetmiş yalnızca arka park ve fren lambaları ile ön far ışıkları yanan traktörle seyrettiği esnada, kendisi ile aynı yönde arkasından gelen aracın traktörün arkasına çarpması şeklinde gerçekleşen olayda bilinçli taksir koşullarının oluştuğunun gözetilmemesi,

2-TCK'nın 89. maddesinin 5. fıkrası gereğince 1. fıkrası kapsamı dışında bulunan yaralanmaların bilinçli taksir hali hariç şikayete tabi olduğu, meydana gelen kazada mağdur ...’un hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı ve dolayısıyla yaralanmasının şikayet şartına bağlı olmadığının anlaşılmasına rağmen hakkında bilinçli taksir koşulları gerçekleşen sanığın, TCK’nın 85/2 maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek TCK’nın 85/1 maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi, yine TCK’nın 50/4. maddesi gereğince bilinçli taksir halinde hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3-Sanığın sevk ve idaresindeki traktörle kazaya sebebiyet verdiğinin anlaşılması karşısında, yalnızca “B” sınıfı ehliyet belgesinin TCK'nın 53/6 maddesi gereğince geçici olarak geri alınmasına karar verilmesi gerekirken, aynı zamanda motosiklet kullanma yetkisi veren “A2” sınıfı ehliyetinin de geri alınması sonucunu doğurur şekilde sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak CMUK’nın 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkı saklı tutulmak koşuluyla BOZULMASINA, 18/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1459, Karar No: 2013/19084, Tarih: 30.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/1459 E.  ,  2013/19084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Tokat Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.03.2012 tarih ve 2008/1590-2012/423 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ...Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payının ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil abonelere enerji nakil hatlarının kullandırılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, ancak davalı ... şirketinin açıklanan yasal prosedüre uymaksızın Tokat Gıj Gıj Tepe TV verici istasyonu enerji nakil hattından, diğer davalıya müstakil abonelik şeklinde enerji kullandırıldığının tespit edildiğini, bunun karşılığında ise müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, 3.775,46 TL'nin 24.09.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı ...Ş. vekili, müvekkili şirketin abonesi konumundaki diğer davalının elektrik enerjisi almış olduğu TEDAŞ'a ait AG tesisine, davacıya ait olan trafonun AG çıkışından enerji verildiğini, davacıya ait hatta ortak olunmadığını, ayrıca hattın eski maliki Türk Telekom ile TEDAŞ arasında yapılan abonelik sözleşmesi uyarınca TEDAŞ'ın kendi tesisleri için aldığı enerji karşılığında hat katılım payının ödenmeyeceğini, dava konusu enerji alınan yerin de TEDAŞ'a ait AG tesisi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı temsilcisi davanın reddini savunmuştur.