muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14326, Karar No: 2015/34914, Tarih: 07.12.2015

Katılanlar vekilinin, sanık S.. D.. hakkında katılanlar L.. K.. ve S.. T..'e karşı zor kullanma yetkisini aşmak suretiyle basit kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerini suç vasfına yönelik temyiz etmesi nedeniyle anılan hükümlerin temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 04.05.2012 tarih ve 2012/16401 sayılı iddianamesiyle; katılanlar L.. K..'in kendi aracında diğer katılan Serhat ile birlikte oturduğu, katılan Bircan'ın ise katılanların aracının yanında park ettiği kendi aracında oturduğu sırada, devriye görevi yapan polis memurları sanıklar T.. K.. ve Serhat Doğan'ın, daha önceden şüpheli olarak anons edilen katılan L.. K..'in aracını park halinde gördüklerinde kontrol için aracın yanına gittikleri, katılanlardan kimlik sordukları, daha sonra araçta arama yapmak istediklerini söyledikleri, katılanların ise buna karşı çıkması nedeniyle aralarında tartışma çıktığı, olay mahalline diğer sanık T.. K..'un takviye olarak geldiği, katılanlar Levent ve Serhat'ın zor kullanılmak suretiyle etkisiz hale getirilerek, akabinde katılanların B.. Polis Merkezi Amirliğine götürüldükleri, burada polis merkezine diğer sanık İ.. Ö..'ün de geldiği, gerek olay mahallinde gerekse etkisiz hale getirildikten sonra getirildikleri polis merkezinde sanıklar T.. K.., T.. K.. ve S.. D..'ın katılanlar Levent ve Serhat'ı zor kullanma yetkisi dışında kasten yaraladıkları, sanıklar T.. K.. ve S.. D..'ın sinkaflı sözlerle hakaret ettikleri, sanık İ.. Ö..'ün de polis merkezinde S.. T..'e hakaret ederek S.. T..'ü kasten yaraladığı, sanık T.. K..'nın katılan B.. C..'a sinkaflı sözlerle hakaret ederek ifadesini imzalamasını söylediği iddiasıyla kamu davası açılmış ise de, iddianame anlatımına, katılanlar L.. K.. ve S.. T.. hakkında düzenlenen adli raporlarda her iki katılanın da vücudunda çok sayıda yaralanma bulgusunun olmasına, katılanların yaralama ve hakaret eylemlerinin olay yerinde ve polis merkezinde gerçekleştiğini iddia etmelerine ve tüm dosya kapsamına göre, sanıklara isnat edilen hakaret ve zor kullanma yetkisini aşmak suretiyle basit kasten yaralama eylemlerinin bir bütün halinde 5237 sayılı TCK'nin 94. maddesindeki işkence suçunu oluşturma ihtimali bulunduğundan, davalara bakma, delilleri takdir etme ve sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi için dosyanın görevsizlik kararı verilerek Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15869, Karar No: 2012/5011, Tarih: 23.02.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/15869 E.  ,  2012/5011 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1,63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

5237 sayılı TCK’nın 23. maddesinde, kastı aşan suçlarda veya neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda cezalandırılabilmek için failin meydana gelen sonuç açısından en azından taksirle hareket etmesi gerektiği belirtilmiş, madde gerekçesinde de, hükmün konuluş amacının, objektif sorumluluk anlayışını terk etmek olduğu, bu tür sorumluluğun, ortaçağ kanonik hukukunun kalıntısı olan “versari in re ilicita” yani hukuka aykırı bir durumda olan bunun bütün neticelerine katlanır anlayışının ürünü olduğu, çağdaş ceza hukukunun bu anlayışı çoktan terk ettiği, düzenlemeyle meydana gelen ağır netice açısından sorumluluk için neticeye ilişkin olarak en azından taksir dolayısıyla kusurlu olunması gerektiği belirtilmiştir.

Kanunun 87/4. maddesinde ise, kasten yaralama sonucunda ölümün meydana gelmesi halinde failin nasıl cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak maddedeki atfın 86. maddenin 1. ve 3. fıkralarına yapılmış olması nedeniyle, bu hükmün aynı maddenin 2. fıkrasında kalan yaralanma eylemleri açısından uygulanması mümkün değildir.

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaralanma sonucunda mağdurun ölmesi halinde, 5237 sayılı TCK’nın 23 ve 87/4. maddelerinin uygulanması imkânı bulunmadığından, failin sorumluluğunun genel hükümler kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Meydana gelen sonuç, (ölüm) öngörülebilir ise ve fail bu sonucu öngörmeksizin hareket etmişse, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesi uyarınca taksirle öldürme suçunu düzenleyen 85. maddesi uyarınca, öngörülebilir sonuç fail tarafından da öngörülmüş ancak istenmemiş ise fail bilinçli taksirle öldürme suçundan Kanunun 85 ve 22/3. maddeleri uyarınca, fail öngördüğü sonucu kabullenerek fiilini icra etmiş ise bu kez de, olası kastla öldürme suçundan sorumlu tutulmalıdır.

Failin ölüm sonucunu öngörmesi mümkün olmakla birlikte, gerekli özeni göstermeyerek ölüme neden olması halinde faili taksirle öldürmekten sorumlu tutmak mümkün ise de, ölüm sonucunun meydana gelmesinin öngörülmesi mümkün değilse failin taksirle öldürmeden sorumlu tutulması mümkün değildir.

Neticenin öngörülebilir olmaması halinde, faili meydana gelen ağır sonuçtan sorumlu tutmak, yeniden objektif sorumluluğun kabulü anlamına gelecektir ki, böyle bir kabul kusur sorumluluğunu benimseyen ceza kanununun sistematiğine de aykırıdır.

Neticenin öngörülebilir olmaması halinde, faili meydana gelen ağır sonuçtan sorumlu tutmak, yeniden objektif sorumluluğun kabulü anlamına gelecektir ki, böyle bir kabul kusur sorumluluğunu benimseyen ceza kanununun sistematiğine de aykırıdır.

27/04/2007 günü, kardeş olan sanık ve maktülün alkol aldıkları, sanık ile maktül arasında başlayan tartışmanın karşılıklı itişip kakışmaya dönüştüğü, bu tartışmadan kısa bir süre sonra ...'ın fenalaşarak öldüğü olayda, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunca, ölümün travmanın eforu ve stresiyle kendinde mevcut kalp damar hastalığının aktif hale geçmesine bağlı solunum dolaşım durmasından ileri geldiği olay ile ölüm arasında illiyet bağı bulunduğu, ancak saptanan travmatik değişimlerin başlı başına ölümü tevlit eder nitelikte olmadıkları ve mevcut yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu belirtilmiş ise de, yaralanmanın 5237 sayılı TCK'nın 86/2. maddesi kapsamında bulunması nedeniyle somut olayda 87/4. maddesinin uygulanma imkanının bulunmadığı, olayla ölüm arasında illiyet bağının kurulmuş olması da, sanığın meydana gelen ölüm sonucundan sorumlu tutmak için yeterli olmadığı, sanık tarafından maktüldeki kalp damar rahatsızlığının bilinmiş olmasının da varılan bu sonucu değiştirmeyeceği, bu itibarla sanığın 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi de gözetilmek suretiyle 86/2. madesi ile cezalandırılması gerekirken, taksirle öldürme suçundan sorumlu tutulması isabetsiz olup, sanık müdafinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/02/2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık hakkında taksirle öldürme suçundan kamu davası açılmış ve mahalli mahkeme yaptığı yargılama sonunda sanığın TCK’nın 85/1, 22/3, 62. maddeleri gereğince iki yıl iki ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar vermiştir.

Sanığın eyleminin TCK’nın 85/1. maddesinde düzenlenen taksirle öldürme suçunu oluşturduğu ve mahkemenin uygulamasının da doğru olduğunu düşündüğümüzden olayda TCK’nın 86/2. maddesindeki basit tıbbi müdahale ile giderilebilir bir yaralama olduğu, aynı Kanunun 87/4. maddesinin TCK’nın 86/2. Maddesine atıfta bulunmadığından neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama sonucu meydana gelen ölümden sanığın sorumlu olmayacağına ve sanığın sadece TCK’nın 86/2. maddesi gereğince basit yaralamadan cezalandırılması gerektiğine dair düşüncenin yerinde olmadığını düşündüğümüzden çoğunluk görüşüne katılmamaktayız.

TCK’nın 87/4. maddesindeki suç neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu olup oluşan bu ağır neticeten kişinin sorumlu tutulabilmesi için meydana gelen netice bakımından en azından taksir derecesinde kusurunun bulunması gerekir. Bu olay bakımından baktığımızda sanık tarafından “kasten başkasının vücuduna acı verme, sağlığının ve algılama yeteneğinin bozulmasını” istemeye yönelik bir yaralama kastı yoktur. Dolayısıyla TCK’nın 86 ve 87. maddelerinin uygulanması düşünülemez.

TCK’nın 87/4. maddesindeki suç neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu olup oluşan bu ağır neticeten kişinin sorumlu tutulabilmesi için meydana gelen netice bakımından en azından taksir derecesinde kusurunun bulunması gerekir. Bu olay bakımından baktığımızda sanık tarafından “kasten başkasının vücuduna acı verme, sağlığının ve algılama yeteneğinin bozulmasını” istemeye yönelik bir yaralama kastı yoktur. Dolayısıyla TCK’nın 86 ve 87. maddelerinin uygulanması düşünülemez.

TCK’nın 22/2. maddesi taksiri, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesi olarak tanımlanmaktadır.

Bilimsel görüşlere baktığımızda da dikkat ve özen yükümlülüğü ile ilgili şu açıklamaları görmekteyiz.

Dikkat ve özen yükümlülüğünden, Kanun veya müşterek tecrübenin sonucu olarak kendisine toplum tarafından yüklenen dikkat ve ihtimam vazifesini ihmal eden ve zararlı neticeye sebep olan fert sorumludur. Taksir zorunlu ve gerekli özenin gösterilmemesi sebebiyle öngörülmesi mümkün olan neticenin öngörülmemesidir. Taksirin cezalandırılmasının sebebi, failin neticeyi öngörmesi mümkün iken, özen vazifesine aykırı olarak, bu neticeyi öngörmemiş olması esasına dayanır. Failin öngörülebilir bir neticeyi öngörmesi gerekirken bunu yapmaması, toplumun kendisini kınamasının sebebidir.

Sanık ile ölen kardeş olup ölenin kalp hastası olduğu, anjiyo olduğu ve kalp ilaçları kullandığı bilinmektedir. Eğer sanık ve ailesi tarafından bu husus bilinmemiş bir olgu olsaydı, sanık ölenin vücuda acı verme sağlığının ve algılama yeteneğinin bozulması yönünde etkili bir eylemde bulunmuş olsaydı o zaman TCK’nın 86/2. Maddesindeki basit tıbbi müdahalelik yaralamadan sorumlu tutabilir, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralamanın sonucu olan ölümden sorumlu olmayabilirdi.

Sanık olay günü aşırı alkollü olarak geldiği evinde kalp hastası olduğunu bildiği ve misafiri olan ağabeyi ile babalarından kalan arazinin su dinamosunun bir havuzdan diğer havuza aktarılması konusunda tartışmaya başladıkları sanığın ölene “Ben bu dinamoyu taktırmam” demesi üzerine aralarındaki tartışmanın büyüdüğü her ikisinin birbirine sarılmış şekilde kavga etmeye başladıkları, yere düşerek yaralandıklarından kavga sonrası alınan rapora göre de sanığın 400 promil alkollü olduğu anlaşılmıştır. Sanık burada herkesten daha dikkatli ve özenli davranması gerekirken kendi evinde ölen ağabeyine sarılmış, her ikisi birlikte yere düşmüş ve ve ölenin burnu kanamıştır. Bu durumda sanığın neticeyi öngörmesi mümkün iken, özen vazifesine aykırı olarak hareketlerine devam edip ağabeyinin ölümüne sebebiyet vermiştir. Yaptığı dikkatsiz ve özensiz hareketinin sonucu olan taksirle öldürme suçundan cezalandırılması doğru bir uygulamadır.

Sonuç olarak somut olayda günlük hayat tecrübelerine göre bu netice öngörülebilir bir neticedir. Öngörülebilen bu netice bakımından dikkat ve özen yükümlülüğüne uymayan sanık bakımından taksirle öldürme suçunun oluştuğu kanaatinde olduğumuz için çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2023/3061, Karar No: 2023/4853, Tarih: 15.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/3061 E.  ,  2023/4853 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.08.1994 Tarihli ve 1994/391 Esas, 1994/477

Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ... babası ... vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Vasi, 05.04.2007 tarihli dilekçesi ile vasilik görevini yerine getiremediğinden vasinin değiştirilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 10.04.2007 tarihli ek kararıyla, kısıtlıya 1985 doğumlu ...'nin vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Baştabipliği tarafından yapılan bildirimle, vasi ...'nin kısıtlı ile ilgilenmediğini, vasinin değiştirilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 19.12.2008 tarihli ek kararıyla vasi ...'nin vasilik görevinden alınmasına, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Bakırköy 3.Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.01.2010 Tarihli ve 2009/24 Esas, 2010/145 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının yerleşim yeri adresinin ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir. Mahkemeler arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının çözümü için dosya Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesine gönderilmiş, Dairenin 11.06.2010 tarihli ve 2010/1851 Esas, 2010/5435 Karar sayılı kararı ile de ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlenmiştir.

C. Yargı yeri belirlenmesi kararından sonra; ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.01.2011 Tarihli ve 2010/858 Esas, 2011/71 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlıya resen ... İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğünde görevli Sosyal Çalışmacı ...'in vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Baştabipliğinin 18.09.2014 tarihli yazısıyla; hastanelerinde yatmakta olan kısıtlı ile vasi olarak atanan ...'in ilgilenmediği ve ihtiyaçlarının karşılanmadığı gözönüne alınarak vasi değişikliğinin yapılmasını talep edilmiştir.

Mahkemece 17.10.2014 tarihli ek kararıyla ...'in vasiliğinin iptali ile ...'ın vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Mahkemece 01.05.2018 tarihli ek kararıyla ... Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğünde görev yapan kısıtlının vasisi ...'ın görev yaptığı ...'den ataması yapıldığı gerekçesiyle vasinin vasiliğinin iptali ile ...'nün vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Mahkemece 17.10.2019 tarihli ek kararıyla ... Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğünde görev yapan kısıtlının vasisi ...'nün görev yaptığı ...'den ataması yapıldığı gerekçesiyle resen dosya ele alınarak vasinin vasiliğinin iptali ile ...'nin vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Mahkemece 17.10.2019 tarihli ek kararıyla ... Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğünde görev yapan kısıtlının vasisi ...'nün görev yaptığı ...'den ataması yapıldığı gerekçesiyle resen dosya ele alınarak vasinin vasiliğinin iptali ile ...'nin vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Vasi tarafından verilen 26.02.2021 ve 10.11.2021 tarihli dilekçeleriyle, iki yıllık olan vasilik süresinin dolduğunu, kısıtlının vasilik süresinin yeniden uzatılarak Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne nakli için yetki verilerek durum değerlendirilmesi yapılmasını ayrıca kısıtlının vasiliğinin başkasına devrinin yapılmasını talep etmiştir.

Vasi adayı ..., 18.01.2022 tarihli dilekçeyle, vasiliğine karar verilmesi sonra kısıtlının ... Bakım Merkezine nakli, olmadığı takdirde anılan kuruma naklinden sonra vasiliğine karar verilmesini istenmiştir.

Mahkemece 19.01.2022 tarihli ek kararıyla kısıtlının 11.09.2004 tarihinden itibaren Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde yatarak tedavi gördüğü, her ne kadar bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı anlaşılsa da kısıtlı adayının bakım ve gözetiminin sürekli olarak bakımevinde gerçekleştirildiği ve dolayısıyla bakımevinde sürekli yerleşmek amacıyla bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

D. Bakırköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.11.2022 Tarihli ve 2022/1087 Esas, 2022/973 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin halihazırda ... Mah. Dr. ... Cad. No:22/11 İç Kapı No:2 ... olduğu, vasi adayının dilekçelerinde dosyanın ilgili mahkemeye gönderilmesine ilişkin talepte bulunmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vasinin değiştirilmesi ve vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez.

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez.

Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığından konu ile ilgili karar vermekte ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

15.05.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2314, Karar No: 2015/11512, Tarih: 19.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/2314 E.  ,  2015/11512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bigadiç Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2015

NUMARASI : 2014/5-2015/1

Tereke hukukuna ilişkin davada Balıkesir 1. Sulh Hukuk Mahkemesi ve Bigadiç Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, tereke teslimine ilişkindir.

Balıkesir 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, müteveffanın ölmeden önce “Güvemçetmi köyü Bigadiç/BALIKESİR” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bigadiç Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, 01/09/2006 tarihinde huzurevine yerleştirilen müteveffanın ölüm tarihi olan 16/09/2014 tarihine kadar "A. M. Mah. 150. Sok. T.C. Balıkesir Huzurevi Blok No:..................../BALIKESİR" adresinde bulunan Balıkesir Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde kaldığı, başka yerleşim yeri bulunmadığı gibi hayatının kalan kısmını huzurevinde geçirdiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 589. maddesinde "miras bırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.", 19/1. maddesine göre de; "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir."

Dosya kapsamından Balıkesir Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünün 14/11/2014 havale tarihli müzekkere yazı cevabı ile müteveffanın 01/09/2006 tarihinde kuruluşa kabulünün yapıldığı ve vefat ettiği 16/09/2014 tarihine kadar kuruluşta kaldığı; İlçe Jandarma Komutanlığının 17/11/2014 havale tarihli yazısı ile müteveffanın Güvemçetmi mahallesinde ikamet etmediği; İlçe Nüfus Müdürlüğünün 27/10/2014 havale tarihli müzekkere yazı cevabı ile müteveffanın son yerleşim yerinin "A. M. Mah. 150. Sok. T.C. Balıkesir Huzurevi Blok No:....i/BALIKESİR" olduğunun belirtildiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Balıkesir 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Balıkesir 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19.11.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10264, Karar No: 2015/5274, Tarih: 04.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/10264 E.  ,  2015/5274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ...., .... mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre taşınmazın adına tescilini talep etmiştir. Yargılama sırasında .. ... köyü tüzel kişiliği'ne husumet yaygınlaştırılmıştır.

Mahkemece, davacı gerçek kişinin davasının zilyetlik şartlarının yararına oluşmadığı ve taşınmazların taşlık ve kayalık olmaları nedeniyle tescil ile sınırlandırılmaya tâbi bulunmadıkları gerekçesiyle reddine karar verilmiş, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, hüküm Dairemizin 19/12/2011 tarih ve 2011/9935 - 15145 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma ilâmında özetle; "Mahkemece, taşınmazın tescil harici bırakılma nedeni araştırılmamış, orijinal pafta üzerinde taşınmazın yeri belirlenmemiş, hükme esas alınan orman bilirkişi raporunda taşınmazların eski tarihli memleket haritasında ormanlık alanların dışında kaldığı bildirildiği halde, orijinal renkli memleket haritası ile kadastro paftası getirtilip çakıştırılmadığı için taşınmazın yerinin memleket haritası üzerinde doğru gösterilip gösterilmediği denetlenememektedir. Ayrıca, 1980’li yıllara ait hava fotoğrafları incelettirilmemiş, keşifte taşınmazların konumu, toprak yapısı, üzerindeki bitki örtüsü ve çevre taşınmazlara göre arz ettiği özellikleri belirtir hâkimin gözlemi zabta yazılmamış, uzman ziraat mühendisi bilirkişiden; taşınmazın niteliği hususundaki, komşu parsellerin toprak yapısı da mukayese edilmek suretiyle, taşınmazın toprak yapısı ve niteliğini belirtir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmamış, fotogrametrik kadastro paftası getirtilerek kullanım sınırları araştırılmamış ve bu pafta memleket haritası ile çakıştırılarak taşınmazın yeri tam ve kesin olarak tespit edilmemiştir. Anılan nedenlerle yeniden inceleme ve araştırma yapılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucu; davanın reddine karar verilmiş , hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 11.02.1993 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmemiştir. Taşınmazların bulunduğu yerde 1979 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması bulunmaktadır.