muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1522, Karar No: 2019/3375, Tarih: 06.05.2019

Karara karşı davalılar vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davadan evvel oluşan kasa açığının davalılarca şirket personeline açıktan ödenen maaşlar yüzünden meydana geldiğinin sabit olduğu, muhasebenin düzgün tutulmamasının şirket müdürüne atfı kabil bir kusur olduğu hususunda şüphe bulunmasa da, Kanun’da tarif edilen özen ve bağlılık yükümlülüğü ile diğer kanunlardan ve şirket sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinin ağır bir şekilde ihlali olarak kabul edilemeyeceği, kayıt dışı işlemlerin arzu edilmese de sıklıkla yaşanan bir gerçek olduğunun göz önünde bulundurulması gerektiği, dosya içerisinde yer alan 6. kayyum raporuna göre, mevcut kasa açığının ilerleyen süreçte davalı müdürlerce aftan yararlanılmak suretiyle kapatıldığı, davada dayanılabilecek,mahkemenin inceleyebileceği vakıaların dava tarihinden önceki vakıalar olması sebebiyle, şirket tarafından inşa ettirilen bir geminin siparişinin iptal edilerek, dava dışı bir şirkete satılmasının azle gerekçe olamayacağı, kaldı ki, dava dışı bir firmaya geminin inşası için verilen siparişin, davacının şirketi tasfiye arzusunda olması ve ortaklar arasında yaşanan sorunlar sebebiyle iptal edilmesinin olağan bir davranış olduğu, mahkemece gemi siparişin iptal edilmesinden sonra gemiyi satın alan şirketle davalıların organik bağı olduğu gerekçesiyle anılan husus azil sebebi olarak gösterilmişse de, aynı sektörde bulunan kişilerin birbirleriyle iş yapmalarının olağan görüldüğü, ortaklara kâr payı dağıtmamasının tek başına müdürlükten azil için yeterli olmadığı gibi davadan hemen önce alınan ve davacının da imzasını taşıyan ortaklar kurulu kararıyla kar payı dağıtımının ilerde görüşülmesi yönünde karar alındığı, belirtilen nedenlerle, davalıların şirket müdürlüğünden azillerine karar verilmesi doğru görülmediği gibi, mahkemenin ortaklar kurulu yerine geçerek şirkete müdür (yönetim kayyımı )ataması doğru olmadığı gerekçesiyle, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılıp, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle davanın reddine, mahkemece yönetim kayyumu olarak atanan kişinin görevine son verilmesine ve kararın ilanına karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, limited şirket müdürlerinin azli istemine ilişkindir. Şirket ortağı olan davacı, dava tarihi itibariyle şirket kasasında 569.557,00 TL tutarında açık bulunduğunu, söz konusu kasa açığının davalı müdürlerce şirket kasasından kendi menfaatleri için yapılan harcamalardan kaynaklandığını ileri sürerek davalı müdürlerinin azlini istemiştir. Davalılar, şirket kasasında açık olduğunu kabul etmekle beraber, bunun şirketin faaliyet gösterdiği gemi acenteliği sektörünün kendine has özelliklerinden kaynaklandığını, zira, 7-24 esasına göre çalışan şirket personeline teşvik amacıyla zaman zaman elden ödemeler yapmak zorunda olduklarını, ayrıca, yine şirketin yaptığı iş gereği gümrük personeli ile çalışıldığını ve bunun bir takım formalite ödemeleri yapılmasını zorunlu kıldığını, belirtilen hususların söz konusu sektörün bir gerçeği olduğunu savunmuşlardır.Yargılama sırasında aldırılan bilirkişi raporlarıyla, şirket kasasında açık bulunduğu söz konusu açığın şirket personeline yapılan ve muhasebeleştirilmeyen ödemelerden kaynaklandığı anlaşılmıştır.Bölge adliye mahkemesince, davadan evvel oluşan kasa açığının muhasebeleştirilmeyen bir takım ödemelerden kaynaklandığının sabit olduğu ancak mevcut kasa açığının yargılama sırasında vergi affından yararlanılmak suretiyle kapatıldığı, kayıt dışı ödemelerin tasvip edilmese de sektörün bir gerçeği olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, vergi affından yararlanılmak suretiyle kasa açığının kapatılması mevcut şirket zararını ortadan kaldırmadığı gibi, müdürlerin bu husustaki sorumluluğunu da bertaraf etmez. Ayrıca, şirketin, muhasebenin düzgün tutulmaması sebebiyle vergi dairesine ödemek zorunda kaldığı 16.380,00 TL para cezasının da davalı müdürlerin kusuru sebebiyle oluşmuş bir şirket zararı olarak kabulü zorunludur. Öte yandan, davalıların kasa açığını izah etmek için geliştirdikleri, sektörel zorunluluk sebebiyle bir takım formalite ödemeleri yapıldığı şeklinde ki savunmaya da demokratik bir hukuk devletinde itibar edilmesi mümkün olmayıp, söz konusu ödemeler rüşvet olarak dahi kabul edilebilecek ve tespit edilmesi halinde davalıların cezai sorumluluğunu gerektirebilecek niteliktedir. Bu itibarla, bölge adliye mahkemesinin kayıt dışı ödemelerin arzu edilmese de sıklıkla yaşanan bir gerçek olduğu şeklindeki gerekçesi isabetli görülmemiş, bölge adliye mahkemesi kararının bozularak kaldırılmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile, Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 06/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3999, Karar No: 2012/4764, Tarih: 31.05.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/3999 E.  ,  2012/4764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 106 ada 45 parsel sayılı 11.190,25 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, bağış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın taşlık, kayalık niteliğinde devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiası ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi davalı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli parselin tarım arazisi olduğu, taşınmaz üzerindeki zilyetliğin tespit tarihine kadar çekişmesiz, aralıksız ve malik sıfatıyla 20 yılı aşan bir süre devam ettiği, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile mülk edinme şartlarının gerçekleştiği mahkemece mahallinde yapılan keşif, uygulama, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanları, düzenlenen teknik bilirkişi raporu ile belirlenmiştir. Delillerin takdiri mahkemeye ait olup takdirde de bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenlerle ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 31.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/121, Karar No: 2007/125, Tarih: 05.06.2007

Ceza Genel Kurulu 2007/YYB-121 E., 2007/125 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/YYB-121 E., 2007/125 K.**

**- İDARİ PARA CEZASI

- SALAHİYETDAR MAKAM**- 5307 S. SIVILAŞTIRILMIŞ PETROL GAZLARI (LPG) PİYASASI K... [ Madde 8 ]

- 5307 S. SIVILAŞTIRILMIŞ PETROL GAZLARI (LPG) PİYASASI K... [ Madde 16 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 64 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanığın TTK.'nun 64. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında;

Bodrum 2. Asliye Ceza Mahkemesince 02.03.2006 gün ve 1471-84 sayı ile; eylemin 5307 sayılı Yasanın 8/1 ve 16. maddeleri uyarınca idari para cezasını gerektirir hale dönüştüğü aynı Yasanın 18. maddesi uyarınca idari para cezasını uygulamaya yetkili EPDK'nın görevli olduğu gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilerek dosya, Enerji Piyasası Düzenleme Kuruluna gönderilmiş, gönderilen dosya Kurul yerine daire başkanının 26.12.2006 gün ve 4631 sayılı yazısı ile; mahkemesine iade edilmiştir.

Dosya görev uyuşmazlığının çözümü için, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanığa yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Bodrum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin mi yoksa, Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunun mu görevli olduğunun belirlenmesi hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında ilke ve gerekçeleri belirlendiği üzere;

1- Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri, Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu ve benzeri kuruluşlar yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş olmaları nedeniyle, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

2- 4628 sayılı Yasanın 5. maddesinde Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunun oluşumu düzenlenmiş olup, 5307 sayılı Yasanın 20. maddesiyle anılan Yasaya eklenen 5/C maddesinde ise, Kurulun sıvılaştırılmış petrol gazları (LPG) piyasası ilgili görevlerine yer verilmiştir. Maddenin son fıkrasında, "Sıvılaştırılmış Petrol Gazları (LPG) Piyasası Kanunu ve Elektrik Piyasası Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun hükümlerine, çıkarılan yönetmelik hükümlerine, Kurul tarafından onaylanan tarife ve yönetmeliklere, lisans hüküm ve şartlarına, teknik düzenlemelere ve Kurul kararlarına aykırı davranıldığı durumlarda idarî para cezası vermek, lisansları iptal etmek." Kurulun görevleri arasında sayılmıştır.

Hal böyle iken Mahkemenin görevsizlik kararı üzerine, yaptırım uygulama bakımından kısmen kaza yetkisi verilmiş bulunan makamlardan olan Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunca karar verilmesi yerine, Daire başkanı yazısıyla gönderilen dosyada, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca henüz usulünce verilmiş bir karşı görevsizlik kararı olmadığından, bu aşamada Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlıktan söz edebilmek olanağı bulunmamaktadır.

Bu itibarla, gereğinin yerine getirilmesini ve görevsizlik kararının Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'nca verilebilmesini temin için dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Bodrum 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin görevsizlik kararına karşı kaza yetkisini haiz Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu tarafından verilen ve selbi görev uyuşmazlığı oluşturan bir karar bulunmaması nedeniyle, bu aşamada Yargıtay Ceza Genel Kurulunca, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca çözümü gereken bir görev uyuşmazlığından söz edilemeyeceğinden, dosyanın incelenmeksizin Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'na iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine,

05.06.2007 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12718, Karar No: 2015/14765, Tarih: 17.12.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/12718 E.  ,  2015/14765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVATÜRÜ:ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR-

Dava, çekişmenin giderilmesi ve elatmanın önlenmesi isteğine ilişkin olup, mahkemece, davanın yargı yolu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Davacı, ... Belediyesinin yetki ve sorumluluk alanında kalan ... mahallesinde yapılan ihale üzerine park yapımı çalışmalarına başlandığını, davalı ... Belediyesinin iş makinaları ve elemanlarınca yapılan iş engellenmek suretiyle çekişme yaratıldığını, ardından köşe kazıkları çakılarak işin tamamen durdurulduğunu ileri sürerek elatmanın önlenmesine çekişmenin giderilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, imar planı ve imar uygulaması sonucu uğranılan zararın tazminine yönelik davada idari yargı yerinin görevli olduğunu, dava konusu taşınmazın Büyükşehir Belediyesinin yetki ve sorumluluk alanında kaldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasındaki ihtilaf mahalli bir kamu hizmetinin icrası sırasında ortaya çıktığından davanın idari yargı yerinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle yargı yolu nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.Toplanan delillerden ve özellikle yukarıda açıklanan dava dilekçesi içeriğinden, davacı ... Belediyesinin yetki ve sorumluluk alanında ihale ile park yapımı işini dava dışı şirkete verdiği, anılan şirketin park yapımı işine başlaması üzerine davalı belediyenin iş makinaları ve elemanlarının işin yapımını engellemesi nedeniyle meydana gelen çekişmenin giderilmesi isteğiyle eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, 2577 sayalı idari yargılama Usulü Kanunu'nun 2. maddesinde idari yargı yerinde görülecek davalar sınırlandırılmış olup, eldeki davanın 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun hükümlerinden kaynaklanan bir dava olması nedeniyle davaya idari yargıda bakılamayacağı açıktır.Hâl böyle olunca, davanın esası hakkında inceleme ve değerlendirme yapılarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.Davacının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/32740, Karar No: 2010/247, Tarih: 18.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/32740 E.  ,  2010/247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, vekili işyerinde ve sendika yöneticiliği de yapan davacıya Toplu İş Sözleşmesi hükümleri uyarınca kullandırılmayan haftalık ve aylık ücretli izinlerin karşılığı alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısman kabulü ile davacının Toplu İş Sözleşmesinin 8. Maddesinden kaynaklanan haftalık izin süreleri karşılığı ücret alacağının tahsiline, aynı sözleşmenin 33.maddesi uyarınca kararlaştırılan aylık izin karşılığı ücret alacağının ise redine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının üyesi olduğu sendika ile davalı işveren arasında imzalanan Toplu İş Sözleşmesinin 8. maddesinde sendika yöneticisi ve temsilcileri için işyerindeki işçi sayısına göre haftalık belirli saatlerle ücretli ve keza 33. madde ile de resmi dairelerdeki işlerini takip için ayda bir gün ücretli izin verilmesinin ön görüldüğünü, 2000-2007 yılları arasında sendika yöneticiliği yapan davacıya Toplu İş Sözleşmesi ile verilen izinlerin kullandırılmadığını, kullandırılmayan haftalık ve aylık ücretli izinlerin karşılığı alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili zamanaşımı itirazı yanında, söz konusu izinlerin kullanılması halinde personel maaşından bir kesinti yapılmayacağını ve davacının maaşından da bu amaca yönelik bir kesinti yapılmadığını, davacının TİS de yazılı görevlerini iş yerinde yerine getirdiğini ve her hangi bir engelleme olmadığını, bu nedenle maaşından bir kesinti yapılmadığını davacının iş yerinde temsilci olması nedeni ile zaten fiilen görev yapan birisi olmadığını, davacı bu süre çalışmış olsa bile ek ödeme konusunda düzenleme bulunmadığını, davacının sendikal faaliyeti gerektiren çalışmasını ispatlaması gerektiğini, izin kullanılmadı ise ücreti ödenir diye bir sorumluluklarının olmadığını, davacının tüm hak ve alacaklarını aldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 21.12.1991 tarihinde iş yerinde sendika üyesi olduğu ve 07.02.2000 tarihinden 29.12.2007 tarihine kadar sendikanın Kırıkkale Şube Başkanlığında yönetici olarak görev aldığı, 07.02.2000 ila 29.12.2007 tarihleri arası davalı iş yerinde örgütlü sendikanın şube başkanlığında yönetim kurulu üyesi olarak çalıştığı, iş yerinde 700 den fazla işçinin çalıştığı, TİS in 8. maddesi gereğince sendika yöneticisi olan

Mahkemece, davacının 21.12.1991 tarihinde iş yerinde sendika üyesi olduğu ve 07.02.2000 tarihinden 29.12.2007 tarihine kadar sendikanın Kırıkkale Şube Başkanlığında yönetici olarak görev aldığı, 07.02.2000 ila 29.12.2007 tarihleri arası davalı iş yerinde örgütlü sendikanın şube başkanlığında yönetim kurulu üyesi olarak çalıştığı, iş yerinde 700 den fazla işçinin çalıştığı, TİS in 8. maddesi gereğince sendika yöneticisi olan

davacıya bu görevi süresince görevinin gerektirdiği faaliyetleri yerine getirebilmesi için haftada 7 saat ücretli izin verilmesi gerektiği, davacıya söz konusu bu ücretli izinlerinin kullandırıldığının davalı işveren tarafından ispatlanmadığı, davacının söz konusu alacağa hak kazandığı, TİS in 33/7 maddesi gereğince işçilere resmi dairelerdeki işlerinin takibi için verilmesi gereken izinler yönünden davacının izin talebi ve resmi dairede işi olduğuna dair bir ispat aracı ibraz etmediğinden bu talebinin yerinde görülmediği gerekçesi ile zamanaşımı itirazı dikkate alınarak son ücret üzerinden hesaplanan sendika yöneticileri için öngörülen haftalık izin karşılığı ücret alacağının kabulüne, resmi dairelerde iş takibi için öngörülen aylık izin karşılığı ücret alacağının ise reddine karar verilmiştir.

Türk İş Hukukunda 4857 sayılı İş Kanunu’nun 53 ve devamı maddelerinde yıllık ücretli izin düzenlenmiş, yıllık ücretli iznin bir dinlenilme hakkı olduğu, kullandırılmasının esas olduğu, ancak kullandırılmadığı takdirde ancak iş sözleşmesinin feshedilmesi ile karşılığı ücret alacağının ödeneceği belirtilmiştir. Anılan yasada mazeret izinlerine kısmen yer verilmesine rağmen, bu mazeret izinlerinin kullandırılmaması halinde, karşılığında ücret ödeneceği açıkça düzenlenmemiştir. Bunun dışında Hafta Tatili Hakkındaki Kanun hükümleri uyarınca, çalışanlara haftada bir gün dinlenmeleri için izin verilmesi gerekmektedir. Tatil günü çalışılması halinde, çalışılan aydaki ücret üzerinden bu alacağı takip eden ayda talep etme hakkı doğmaktadır. Ücretli iznin kullandırılmaması halinde karşılığı ücretin, tatil günü çalışılması halinde yine karşılığı ücretin ödenmesi yasadan kaynaklanmaktadır. Yıllık ve haftalık ücretli izinlerle, belli bir süre işçinin dinlenerek ruhi ve bedeni güç kazanması amaçlanmıştır. Mazeret izinleri, belirli olayların veya durumların gerçekleşmesine bağlı olduklarından genel anlamda dinlenme hakkı kapsamında ele alınmamalıdır.

Yıllık ücretli izin ile hafta tatilinin süresi İş Kanununda nispi emredici olarak düzenlenmiş olup, işçinin belli bir süre çalışması durumunda hak edeceği yıllık izin ve hafta tatilinin kullanılacağı zamanı belirleme yetkisi yönetim hakkı kapsamında işverene tanınmıştır. İşçinin hukuki açıdan mazeretli sayılmasını gerektiren inceleme konusu izinlerde ise işverenin yönetim hakkı yıllık izin ve hafta tatiline göre nispeten sınırlıdır. Yıllık ücretli izin, işverenin yönetim hakkı kapsamında işçiye yılın herhangi bir zaman diliminde yada daha sonraki bir dönemde kullandırılabilir. Kullandırılmadığı takdirde sonuçta, iş sözleşmesinin feshi ile bu hak izin alacağına dönüşmektedir. Oysa yıllık ücretli izin dışındaki yasal diğer izinlerin, izni gerektiren olgunun, gerçekleştiği anda kullanılması gerekir. İşçi bu iznini, izni gerektiren olay bittikten sonra işverene talepte bulunarak kullanamayacağı gibi, ilerde kullanmadığı gerekçesi ile karşılığı ücretin ödenmesini talep edemez. Bir başka anlatımla, bu izinler ilerde alacağa dönüşmez. Mazeret izinlerinin kullanılabilmesi için kural olarak işçinin bu yönde talepte bulunması gerekir.

Dosya içeriğine göre davacının üyesi olduğu sendika ile davalı işveren arasında imzalanan Toplu İş Sözleşmesinin 8. maddesi ile sendika yöneticisine ve baş temsilcisine, yöneticilik ve temsilcilik görevlerinin gerektirdiği faaliyetlerde bulunabilmeleri için işçi sayısına göre haftalık belirli bir saat üzerinden haftalık, 33. maddesi ile resmi dairelerde işlerini takip etmeleri içinde ayda bir gün olmak üzere aylık ücretli izin verileceği düzenlenmiştir. Ancak anılan maddelerde bu izinlerin kullandırılmaması halinde ne gibi bir hukuki yaptırım uygulanacağı kararlaştırılmamıştır. Anılan düzenlemelerde haftalık ücretli izin yöneticilik ve temsilcilik görevlerinin gerektirdiği faaliyetler için, aylık ücretli izin ise resmi dairlerde iş takibi için getirilmiştir. Anılan izinlerin dinlenme hakkı kapsamında

bulunmadığı, belirli bir görev veya işleri takip için getirildiği, bu anlamda niteliği itibari ile mazeret izinlerine benzediği anlaşılmaktadır. Mahkemece resmi dairelerde iş takibi için belirtilen aylık bir gün karşılığı talep edilen izin alacağının izin talebi ve resmi dairede işi olduğuna dair bir ispat aracı ibraz etmediği gerekçesi ile reddi isabetlidir.

bulunmadığı, belirli bir görev veya işleri takip için getirildiği, bu anlamda niteliği itibari ile mazeret izinlerine benzediği anlaşılmaktadır. Mahkemece resmi dairelerde iş takibi için belirtilen aylık bir gün karşılığı talep edilen izin alacağının izin talebi ve resmi dairede işi olduğuna dair bir ispat aracı ibraz etmediği gerekçesi ile reddi isabetlidir.

Ancak yöneticilik ve temsilcilik görevlerinin gerektirdiği faaliyetler için haftalık 7 saat izin verilmemesi nedeni ile son ücret üzerinden izin alacağına karar verilmesi doğru değildir. Açıklandığı gibi bu izin dinlenilme için değil, sendika faaliyetlerinde bulunması için verilmiştir. Kullandırılmaması halinde bir hukuksal yaptırım öngörülmemiştir. Sendikal faaliyetler için o hafta kullanılması gerekirdi. Davacı sendika yöneticiliği yaptığı tarihte kullanmadığı bu iznini, izni gerektiren olay bittikten sonra işverene talepte bulunarak kullanamayacağı gibi, ilerde kullanmadığı gerekçesi ile karşılığı ücretin ödenmesini de talep edemez. Sendikal faaliyetler için öngörülen bu iznin fesih sonrası ücrete dönüşmesi olanağı bulunmamaktadır. Anılan isteğin de resmi dairelerde iş takibi için öngörülen izinin karşılığı alacak istemi gibi reddi gerekirdi. Mahkemece Toplu İş Sözleşmesinde sendikal faaliyetler için düzenlenen iznin kullanılmadığı gerekçesi ile yıllık ücretli izin gibi karşılığı ücret alacağına karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/01/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6033, Karar No: 2018/9142, Tarih: 13.09.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/6033 E.  ,  2018/9142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hacizli malların bir depoda bulunduğunu beyan eden sanığın mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucunda kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı araştırılıp belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ve yerinde olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.