muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/649, Karar No: 2020/2920, Tarih: 25.02.2020

. gün 45 saat ücreti tahakkukları bulunduğundan bordrolarda yer alan tutarlar doğrultusunda 09/12/2009- 05/07/2012 tarihleri arasındaki dönem ücret ilade tediye ücretinin hesaplandığı,davacı vekili giyecek yardımı talebinde bulunmuşsa da davacı taraf giyecek yardımını davalı işverenin karşıladığını veya karşılanmışsa parasal değerini kanıtlayamadığından bu konuda hesaplama yapılamadığı,davacı taraf vardiya primi alacağı talep etmiş olup davalı ... Telekom tarafından sunulan emsal bordrolarda yalnızca Haziran 2012 dönemi bakımından 396,00 TL tahakkuk bulunduğundan davacının da aynı miktar vardiya pirimine hak kazandığının kabul edildiği,tanıkların beyanları dikkate alındığında davacının 09/12/2009-31/12/2011 tarihleri arasında haftalık yasal 45 saatlik çalışma süresini aşan 12 saat, 31/12/2011-10/05/2014 tarihleri arısnada ise 7,5 saat fazla mesai yaptığının anlaşıldığı, davacının resmi ve dini bayramlarda,çalıştığı ve bu genel tatil ücretlerinin ödendiğinin davalı işverenlikçe kanıtlanamadığı anlaşıldığından davacının genel tatil alacağının da bulunduğu, hakkaniyet indirimi yapıldıktan sonra net 12.173,87 TL ( davalı ... Telekomun 9.229,60 TL’sinden sorumlu olduğunun tespiti ile) fark fazla mesai alacağı, net 1.496,01 TL (davalı ... Telekomun 943,64 TL’sinden sorumlu olduğunun tespiti ile) UBGT alacağı, net 2.607,75 TL altıncı gün primi alacağı, net 396,00 TL vardiya primi, net 19.666,48 TL Fark ücreti alacağı, net 6.526,31 TL İlave tediye alacağı ve net 7.676,83 TL ikramiye alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya ödenmesine, davacının giyecek ve yemek ücreti taleplerinin feragat nedeni ile fazlaya ilişkin istemlerin ispatlanamadığından reddine karar verilmiştir.

D) Kararı davalı ... Telekom A.Ş vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve kararın bozmaya uygun olmasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta dava külli tepit kısmi eda istemli belirsiz alacak davası olarak açılmış olup, bu dava türünde Dairemizin faiz uygulanması kısmi dava esasları ile aynıdır. Bu bakımından hüküm altına alınan alacakların dava dilekçesi ile istenen kısımlarına dava tarihinden itibaren, talep artırım ile artırılan kısımlarına ise talep artırım tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, mahkemece tamamına dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi HMK. nın 297/2. maddesine aykırı ve hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F)Sonuç:

Hüküm fıkrasının 1, 2, 4, 5, 6, 7 ve 8. bentlerinin çıkartılarak yerlerine;

“1-Davacının fark fazla mesai ücreti alacağı talebinin KISMEN KABULÜ ile, hesaplanan 17.391,25 TL fazla mesai alacağına(davalı ... Telekom un 13.185,15 TLsinden sorumlu olduğunun tespiti ile) işçinin raporlu, mazeretli, izinli olduğu günler ile çalışılmayan günler göz önünde bulundurularak takdiren % 30 indirim yapıldıktan sonra net 12,173,87 TL den ( davalı ... Telekomun 9.229,60 TL sinden sorumlu olduğunun tespiti ile) 50,00 TL sinin dava tarihinden, bakiyesinin ise talep arttırım tarihi olan 10.04.2019 tarihinden itibaren işleyecek ve hesaplanacak en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya ödenmesine, fazlaya dair istemin reddine,

2-Davacının genel tatil ve dini bayram alacağı talebinin KISMEN KABULÜ ile, hesaplanan 2.137,17 TL genel tatil ve dini bayram alacağından (davalı ... Telekomun 1.346,06 TL sinden sorumlu olduğnuun tespiti ile) işçinin raporlu, mazeretli, izinli olduğu günler ile çalışılmayan günler göz önünde bulundurularak takdiren %30 indirim yapıldıktan sonra net 1.496,01 TL'den (davalı ... telekomun 943,64 TL sinden sorumlu olduğunun tespiti ile) 50,00 TL sinin dava tarihinden, bakiyesinin ise talep artırım tarihi olan 10.04.2019 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsiliyle davacıya ödenmesine, fazlaya dair istemin reddine,

4-Altıncı gün primi talebinin KABULÜ ile net 2.607,75 TL den, 50,00 TL sinin dava tarihinden, bakiyesinin ise talep artırım tarihi olan 10.04.2019 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya ödenmesine,

4-Altıncı gün primi talebinin KABULÜ ile net 2.607,75 TL den, 50,00 TL sinin dava tarihinden, bakiyesinin ise talep artırım tarihi olan 10.04.2019 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya ödenmesine,

5-Vardiya primi talebinin KABULÜ ile net 396,00 TL den 50,00 TL sinin dava tarihinden, bakiyesinin ise talep artırım tarihi olan 10.04.2019 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya ödenmesine,

6-Fark ücret alacağı talebinin KABULÜ ile net 19.666,84 TL den 50,00 TL sinin dava tarihinden, bakiyesinin ise talep artırım tarihi olan 10.04.2019 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birliktedavalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya ödenmesine,

7-İlave tediye alacağı talebinin KABULÜ ile net 6.526,31 TL den 50,00 TL sinin dava tarihinden, bakiyesinin ise talep artırım tarihi olan 10.04.2019 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya ödenmesine,

8-İkramiye alacağı talebinin KABULÜ ile net 7.676,83 TL den 50,00 TL sinin dava tarihinden, bakiyesinin ise talep artırım tarihi olan 10.04.2019 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birliktedavalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya ödenmesine,” bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’ nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/ 8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, peşin alınan nispi temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 25.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18456, Karar No: 2013/17721, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/18456 E.  ,  2013/17721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan tarla kirası, giderlerin faiz karşılığı (değişken masrafların faizi) ve genel idari giderler düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2140, Karar No: 2019/3774, Tarih: 24.06.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/2140 E.  ,  2019/3774 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükmün temyiz edilmesinden sonra, sanığın Tekirdağ 2 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nden gönderdiği 30/05/2019 ve 11/06/2019 havale tarihli dilekçelerindeki “... dosyamın onanmasını talep ederim.” şeklindeki talebinin, temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğu anlaşıldığından, temyizden vazgeçme nedeniyle hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, 24.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14356, Karar No: 2014/8163, Tarih: 25.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/14356 E.  ,  2014/8163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2013

NUMARASI : 2013/100-2013/98

N.. E.. ile A.. M.. ve müşterekleri aralarındaki mirasçılık belgesinin iptali ve yenisinin verilmesi davasının reddine dair Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 30.01.2013 gün ve 100/98 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, vekiledeninin ölen eşi A.. M..'in vefat etmeden önce Üsküdar 1. Aile Mahkemesi'nin 2004/195 Esas sayılı dosyasında boşanma davası açtığını, bu dava devam ederken 28.01.2006 tarihinde öldüğünü, A..'in mirasçılarından olan oğlu A.. M..'in kusur yönünden davaya devam ettiğini, yapılan yargılama sonucunda vekiledenine atfı kabil bir kusurun bulunmadığının tespitine karar verildiğini ve iş bu kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiğini, bu sefer mirasçı A.. tarafından babasının ölmesi ve boşanma davasının konusuz kalması üzerine vekiledeni aleyhine Üsküdar 2. Aile Mahkemesi'nin 2006/738 Esas sayılı dosyasında evliliğin mutlak butlanla batıl olduğuna ve iptaline karar verilmesi istemi ile dava açıldığını ve yapılan yargılama sonucunda Mahkemenin 25/06/2009 tarih, 2009/420 Karar sayılı kararı ile evliliğin mutlak butlanla batıl olduğunun tespitine ve evliliğin iptaline, vekiledeninin iyi niyetli olduğunun tespitine, evlenme ile kazandığı kişisel durumun korunmasına karar verildiğini ve verilen bu kararın da Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiğini, evliliğin iptali kararının kesinleşmesinin ardından vekiledeninin evlenme ile kazandığı kişisel durumları korunmadan koca hanesinden kaydının kapatılarak baba hanesine gönderildiğini, ayrıca, T.C. Emekli Sandığının da vekiledenine bağladığı aylığı kestiğini, bunun üzerine vekiledeninin mirasçılık belgesi verilmesi istemi ile Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/82 Esas sayılı dosyasında dava açtığını, ancak mahkemece evliliği butlan nedeniyle iptal edilen davacının davacı sıfatı bulunmadığı gerekçesi ile davasının ret edildiğini açıklayarak Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/1082 sayılı dosyasından verilen vekiledeninin mirasçılık sıfatı olmadığı yönündeki kararın iptalini ve vekiledeninin mirasçı olduğunun tespiti ile yeniden mirasçılık belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dava dilekçesi davalılara usulüne uygun olarak tebliğ edilerek taraf teşkili sağlanmıştır.

Mahkemece, Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesi'ne ait 2012/1082 Esas ve 2012/1506 Karar sayılı kararının temyiz edilebileceği ve bu karar ile verilmiş bir veraset belgesi bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde dilekçesinde belirttiği sebeplerle davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, evliliğin mutlak butlanla iptal edilen iyi niyetli davacının mirasçılık sıfatının bulunduğunun tespitine ve mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesi'ne ait 2012/1082 Esas ve 2012/1506 Karar sayılı kararının temyiz edilebileceği ve bu karar ile verilmiş bir veraset belgesi bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde dilekçesinde belirttiği sebeplerle davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, evliliğin mutlak butlanla iptal edilen iyi niyetli davacının mirasçılık sıfatının bulunduğunun tespitine ve mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Borçlar Hukukumuzda, hukuki işlemlerin geçerlilik şartlarından, kamu düzenini ilgilendirecek düzeyde olanların eksikliği halinde, anılan işlemin butlanından söz edilir ki, bu durum, işlemin, kendiliğinden ve baştan itibaren (geçmişe etkili olarak) geçersiz olmasına, hiç bir hüküm ve sonuç doğuramamasına yol açar. İşlemin geçersiz olması için herhangi bir dava açmaya gerek bulunmayıp, işlem taraf iradesi ile yahut belirli bir sürenin geçmesiyle de geçerlilik kazanmaz. Ancak, taraflar isterlerse işlemin batıl olup olmadığını bir tespit davası ile tespit ettirebilirler. Öte yandan, kural olarak, mahkeme, herhangi bir işlemin batıl olduğunu tespit ederse; bu karar ileriye etkili (ex nunc) olduğu kadar geçmişe de etki eder (makable de şamil olur). Yani, böyle bir işlem, hiç bir zaman yapılmamış sayılır. Ne var ki, “Aile Hukuku'nda, “Borçlar Hukuku”ndaki bu kuraldan ayrık ve özel bir düzenleme getirilmiştir. Şöyle ki: Geçerli şekilde kurulmayan evlilikler yok hükmündedir. Buna karşılık, butlan hallerinde, evlilik kurulmuştur, fakat geçerli bir şekilde kurulmamıştır. Geçersiz şekilde kurulan evlilik kendiliğinden sonlanmamaktadır. Bunun için, mutlaka bir mahkeme kararı gereklidir.

Eş anlatımla, evlenmenin batıl olduğu hallerde evlenme, bu geçersizliğe rağmen kurulmuştur; sonradan bir dava ile ortadan kaldırılmadıkça varlığını sürdürür. Batıl bir evlilik, hâkim kararı ile ortadan kaldırılıncaya kadar, geçerli bir evliliğin doğurduğu hukuki sonuçları tümüyle doğurur. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu(TMK)’nun 156. maddesinde: “Mutlak butlan halinde bile evlenme, hâkim kararına kadar geçerli bir evliliğin bütün sonuçlarını doğurur.” düzenlemesi yer almakta; mutlak butlanın söz konusu olduğu halde dahi hakim kararına kadar, bu evliliğin geçerli bir evliliğin bütün sonuçlarını doğuracağı açıkça kabul edilmektedir. Görüldüğü üzere, evlenmenin butlanı bu yönüyle Borçlar Hukukuna tabi işlemlerinin butlanından açıkça ayrılmaktadır. Öte yandan, hâkimin evlenmenin butlanına karar verebilmesi için bu hususta dava hakkına sahip olan kimselerin butlan davası açmış olmaları şarttır. Burada, hâkim, Borçlar Hukuku işlemlerinin butlanında olduğu gibi açılmış olan başka bir davada evlenmenin butlanını gerektirecek sebeplerin varlığını tespit etse bile, bunları kendiliğinden (re’sen) gözeterek butlana hükmedemez. Evlenmenin yokluğu, Medenî Kanun’da açıkça düzenlenmediği halde, evlenmeye ilişkin butlan sebepleri kanunda tahdidi (tüketici/sınırlı) olarak belirtilmiştir. Evlenmenin butlanı açısından bu sebepler sınırlı sayı (numerus clausus) ilkesine tabi olup, kanunda açıkça öngörülmemiş bir sebebe dayanılarak evlenmenin butlanına karar verilemez (TMK’nun 145.maddesi).

Medenî Kanun’da düzenlenmiş bulunan butlan hallerinin hepsinde evlenmenin geçersizliği aynı ağırlıkta değildir. Bu nedenle, evlenmenin butlanı doktrinde ve uygulamada, “mutlak butlan” ve “nispi butlan” olarak ikiye ayrılır. Bilindiği üzere, kesin olan evlenme engelleri, evlenmeyi mutlak butlanla sakatlamakta; istisnalar dışında mutlak butlanla sakat olan evlilik, kural olarak kamu düzenini zedelediğinden sakatlık herkesi ilgilendirmektedir. Mutlak butlan davasının, kimler tarafından açılabileceği ise, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK)’nun 146.maddesinin birinci fıkrasında, mutlak butlan davasının “Cumhuriyet Savcısı” tarafından re’sen açılacağı; ikinci fıkrasında ise, bu davanın “ilgisi olan herkes” tarafından da açılabileceği hükme bağlanmıştır.

Dava açma hakkı olan kimselerin kimler olduğu kanunda açıkça belirtilmemiştir. Doktrinde ve uygulamada, “ilgili olan herkes” kavramından “evlenmenin iptaline madden ya da manen ilgisi olan (menfaati bulunan) kimselerin” anlaşılması gerektiği ifade edilmektedir. O halde, eşlerden biri, onların ana ve babaları, mirasçıları ile vasileri “ilgili” sayılırlar. Açılacak olan butlan davası herhangi bir süreye bağlı değildir. Dolayısıyla tarafların beraber geçirdikleri zaman, batıl evlenmeyi geçerli hale getirmez. Evlenmenin mutlak butlanına yol açan sebepler aynı zamanda birer “kesin evlenme engeli”dir. 4721 sayılı TMK’nun 145. maddesinde mutlak butlan sebepleri; “mevcut evlilik”, “yasak derecede hısımlık”, “ayırt etme gücünden sürekli yoksunluk” ve “evlenmeye engel derecede akıl hastalığı” olarak sayılmıştır. Aynı Kanunun 129. maddesinde öngörülen, hısımlık derecesi kesin evlenme engellerinden olup, bu hısımlığa rağmen yapılan evlilik mutlak butlanla sakatlanmaktadır. Eşlerin evlenmesi sırasında kanunda öngörülen derecede hısımlığın bulunması halinde, yapılan evlilik mutlak butlanla batıl olacağından, sözü geçen hısımlık yapılacak evlilik için kesin evlenme engeli oluşturmaktadır. Evliliğin, TMK’nun 148 ila 151. maddelerinde sayılan sebeplerden birisi nedeniyle sakat olması halinde nispi butlandan söz edilir ve evliliğin sona erdirilebilmesi sonucunu doğurur. Bu yönüyle nispi butlan, mutlak butlanla benzerlik arz eder. Ayrıca, nispi butlanda süreç tamamlandığında evlilik ileriye etkili olarak son bulur. Geçersizliğin her ilgili tarafından ileri sürülebileceği hallerde mutlak butlan, yalnızca belirli kişiler tarafından ileri sürülebileceği hallerde nispi butlandan söz edilir. Nitekim, nispi butlan, bireysel çıkarları koruyan geçerlilik şartının gerçekleşmemiş olması halinde hukuki işlemin, korunması amaçlanan tarafın irade açıklamasıyla ortadan kaldırılması (geçersizliğin uyandırılması) olarak tanımlanmaktadır.

Nispi butlan davası açma hakkı belirli sürelere bağlıdır. Butlan kararı sonuçlarının, Türk Medeni Kanunun da ayrıntılı bir şekilde değil de genel olarak boşanma hükümlerine atıf yapılarak düzenlendiği görülmektedir. Mutlak butlan davası hukuki niteliği itibariyle bir “tespit davası” değil, “bozucu yenilik doğuran davadır. Zira, batıl evlenme, davanın sonunda verilecek kararla ileriye etkili olarak sonuç doğuracak şekilde iptal edilmektedir. Batıl bir evlenmenin ortadan kaldırılması için açılması şart olan “butlan davası” sonunda hâkimin, evliliğin ortadan kaldırılması konusunda verdiği karara “iptal kararı” denilir ki, bu karar da hukuki niteliği itibariyle “yenilik doğuran karar”dır. Butlan davasında, davacı, mahkemeden dava konusu evlenmenin batıl olduğunu ve bu sebeple ortadan kaldırılması gerektiğini talep eder. Bu açıdan, mutlak veya nispi butlan davalarında davacı tarafından talep edilen husus mevcut bir hukuki durumun ortadan kaldırılmasıdır (TMK’nun 156. Maddesi). Öteki deyişle, butlan davası sonunda hâkimin vereceği “yenilik doğuran iptal kararı” ile, her ne kadar geçersiz de (batıl da) olsa mevcut olan bir evlenme işlemi ve evlilik ilişkisi sona ermekte; var olan bir hukuki durum ortadan kalkmaktadır. Bu yönüyle hâkimin iptal kararı “bozucu yenilik doğuran” bir karar niteliğindedir. 4721 sayılı TMK’nun 156.maddesinin ikinci cümlesi hükmü gereğince, mutlak butlan ya da nispi butlanla sakat olan evliliğin hakim kararıyla sonlandırılması halinde kararın kesinleştiği tarih itibariyle butlan kararı ileriye etkili olur. Dava açılmış olsa bile evlenme, kararın kesinleşme tarihine kadar geçerli bir evliliğin bütün sonuçlarını doğurur. Öteki deyişle, iptal kararı, evlenme ile iptal kararının kesinleşmesi arasındaki süre içerisinde doğmuş olan geçerli bir evliliğe ilişkin hüküm ve sonuçları ortadan kaldırmaz. Her ne kadar, iptal kararı, evliliği sona erdirse de bu karar geçmişe etki etmeyeceği için, karardan önce meydana gelen hüküm ve sonuçlar ortadan kalkmaz. Bu maddenin sonucu olarak, evlenmenin mutlak veya nispi butlanla geçersiz olması halinde dahi, evlilik devam ettiği müddetçe eşlerin mirasçılığını etkilemez. Ancak, batıl bir evliliğin iptali amacıyla butlan (iptal) davası açılmış ve eşlerden her ikisi de hayattaysa, iptal kararının kesinleşmesiyle evlilik tıpkı boşanmada olduğu gibi ileriye etkili olarak sona ereceğinden eşlerin artık birbirlerine mirasçı olmaları söz konusu olmaz. Bu durumda, eşlerin mirasçılık sıfatı ortadan kalkar. Eşlerden biri, henüz iptal davası açılmadan önce ölürse, sağ kalan eş onun mirasçısı olacaktır. Zira, evlilik, ölümle sona ermiştir ve batıl da olsa geçerli bir evliliğin tüm sonuçlarını doğurmaktadır (TMK madde 156/c.2 ). Bu durumda, ölen eşin mirasçılarının (şayet evlenme nispi butlanla geçersizse) evlenmenin iptalini sağlamak yönünde butlan davası açma hakları bulunmamaktadır (TMK madde 159/c.1)

. Bu durumda, eşlerin mirasçılık sıfatı ortadan kalkar. Eşlerden biri, henüz iptal davası açılmadan önce ölürse, sağ kalan eş onun mirasçısı olacaktır. Zira, evlilik, ölümle sona ermiştir ve batıl da olsa geçerli bir evliliğin tüm sonuçlarını doğurmaktadır (TMK madde 156/c.2 ). Bu durumda, ölen eşin mirasçılarının (şayet evlenme nispi butlanla geçersizse) evlenmenin iptalini sağlamak yönünde butlan davası açma hakları bulunmamaktadır (TMK madde 159/c.1).Ancak, miras bırakan (ölen eş) ile sağ kalan eş arasındaki evlenme “mutlak butlan” sebeplerinden biriyle sakatlanmışsa, ölen eşin mirasçıları evlenmenin butlanı nedeniyle (TMK madde 147, f.1, c.2) iptal davası açabilirler ve bunun sonuçlarından doğrudan yararlanırlar. Mutlak butlanla batıl bir evlenmenin iptalini istemekte ölen eşin mirasçılarının doğrudan menfaati bulunmaktadır. Dolayısıyla, bu kimseler, 4721 sayılı TMK’nun 146 ve 147.maddeleri anlamında “ilgili” sıfatına ve doğrudan dava hakkına sahiptirler. Bu kimseler iptal davasını, ölen eşin dava hakkına değil, doğrudan kendi dava haklarına dayanarak açmaktadırlar. Bir başka anlatımla, TMK’nun 159.maddesinin birinci cümlesinde öngörülen “dava hakkının mirasçılara geçmeyeceği” hükmü, mutlak butlanla sakat bir evlenmenin iptalinde “ilgililer” yönünden uygulanmayacaktır. 4721 sayılı TMK’nun bu hükmü ; 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi’nin 127.maddesi karşılığı olduğundan mutlak butlanla değil de nispi butlanla ilgili olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Bu yönü ile TMK’nun 159 ve 147.maddesi hükümleri birbirleriyle çelişmemektedir. 743 sayılı Medenî Kanun’un yürürlük döneminde, iptal davası açıldıktan sonra ve fakat iptal kararı kesinleşmeden önce (dava devam ettiği sırada) eşlerden birinin ölmesi durumunda sağ kalan eşin ölene mirasçı olup olmayacağı hususu tartışmalıydı. Bir görüşe göre, -butlan kararının kesinleşmesinden önce eşlerden biri ölürse sağ kalan eşin; ancak, iyi niyetli olması hâlinde, ona mirasçı olabileceği, kötü niyetli ise artık ölen eşe mirasçı olamayacağı kabul ediliyordu. Bu görüşün temelinde; 743 sayılı Medenî Kanun’un 126.maddesinin, “hüsnüniyetle evlenen kadın, feshine hükmedilmiş olsa bile evlenme ile iktisap ettiği vaziyeti muhafaza eder.” hükmüne dayanmaktaydı. Diğer görüş ise, butlan kararının kesinleşmesinden önce eşlerden birinin ölmesi hâlinde, sağ kalan eşin, ister iyi niyetli, ister kötü niyetli olsun, mirasçılık sıfatını kazanacağı, zira iptal kararının mirasçılığı engellemesinin; ancak, kesinleştiği tarihten itibaren mümkün olacağı yönünde idi. İşte, 4721 sayılı Medenî Kanun’un 159.maddenin 2. cümlesi ile bu tartışmalara son verilmiş; anılan maddenin, 2.cümlesinde açıkça “Dava sonucunda evlenme sırasında, iyi niyetli olmadığı anlaşılan sağ kalan eş, yasal mirasçı olamayacağı gibi daha önce yapılmış olan ölüme bağlı tasarruflarla kendisine sağlanan hakları da kaybeder.” hükmü getirilmiştir