muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/140, Karar No: 2015/11279, Tarih: 20.03.2015

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri hâlinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkisi taraflar arasında çekişmeli olup dosya içeriğine göre işyerinin hukuki bir işlemle devredildiği ve davacının dava dışı son devralan işveren nezdinde çalışmasını sürdürdüğü, devirle birlikte iş akdinin sona ermediği ve bu nedenle feshe bağlı hakların talep imkanı bulunmadığı gözetilmeden hatalı değerlendirme ile kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3718, Karar No: 2014/12199, Tarih: 03.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/3718 E.  ,  2014/12199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kahramanmaraş İş Mahkemesi

Tarihi : 10/12/2013

Numarası : 2012/404-2013/840

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hüküm, süresi içinde davalı taraflarca temyiz edilmekle, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı K.. Enerji A.Ş. ve U.. Enerji A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, davalı K.. Enerji A.Ş.’nin duruşma isteğinin HUMK’nun 438.maddesi gereğince miktardan reddine, davalı U.. Enerji A.Ş. yönünden duruşma isteminin kabulüne karar verilmiş; duruşma için tebliğ edilen 03.06.2014 günü belirlenen saatte temyiz edenler davalı K.. Enerji A.Ş., U.. Enerji A.Ş. vekili Av.C.. K.., davalı D.. İnş. ve Tic.A.Ş. vekili Av.A.. T.. ve karşı taraftan davacı K.. K.. vekili Av.O.. B.. geldiler, Gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının davalılara bağlı HES projelerinde çalıştığını, sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde kışın 06:00-18:00 ve yazın 07:00-19:00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir. Davalı tarafından davaları bulunduğu ve menfaat birliği içerisinde hareket ettiği belirtilen davacı tanıkları davacının çalışma saatlerini doğrulamışlardır. Davalı tanıkları işyerinde 8 saatten günde 3 vardiya çalıştıklarını ancak işin durumuna göre yetişmediği zamanlarda bazen haftanın tamamında, bazen haftada 2-3 gün 1-2-3-4 saat fazla çalışma yapılabildiğini beyan etmişlerdir. Mahkeme davacı tanıklarına itibarla 06:00-18:00 ve 07:00-19:00 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenmesi yaparak günde 10,5 saat, hafta tatilinde 7,5 saati aşan çalışma da dahil 66 saat çalıştığını, her gün 3 saat fazla çalışma yaptığını kabul etmiştir.

Aynı gün temyiz incelemesi yapılan dosyalarda davacı tanıklarının davalarının bulunduğu görülmekle menfaat birliği içerisinde olmaları nedeniyle davacı tanıkları tek başına hükme esas alınamaz. Ancak davalı tanıklarının işin durumuna göre bazen haftanın tamamında, bazen haftada 2-3 gün 1-2-3-4 saat fazla çalışma yapılabildiğini söylemeleri karşısında ortalama tanık beyanlarına göre davacının haftada 4 gün normal mesai saatleri dışında 8 saati aşan 3 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek sonuca gidilmelidir.

Bilirkişi raporunda fazla çalışmanın haftalık hesaplanması gerekirken gün üzerinden hesaplandığı, davacının ayda 2 hafta tatilinde çalıştığı belirtilmesine rağmen hesaplamalarında çalışılmayan haftalarda çalışılmış gibi hesaplama yapıldığı, bu günlerin fazla çalışma süresinden düşülmediği görülmüştür. Örneğin davacının bir yılda 26 hafta tatilinde çalıştığı 26 hafta tatilinde çalışılmadığı kabul edilmesine rağmen yılda 360 gün üzerinden fazla çalışma hesaplanmıştır.

Yapılacak iş; davacının 4 gün 11 saat, diğer günler 8 saat çalıştığı dikkate alınarak ara dinlenme süreleri indirildikten sonra haftalık 45 saati aşan fazla çalışmalarının haftalık olarak, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izinde geçen süreleri dışlanarak hesaplanmasıdır.

Mahkemece alınan ve yukarıda açıklanan hususlara aykırı rapora itibarla yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalılar K.. Enerji A.Ş. ve U.. Enerji A.Ş. yararına takdir olunan 1100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılar K.. Enerji A.Ş. ve U.. Enerji A.Ş.'ye verilmesine, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde davalılara iadesine, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22569, Karar No: 2016/1693, Tarih: 26.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/22569 E.  ,  2016/1693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/66499

MAHKEMESİ : Eskişehir ... Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/12/2014

NUMARASI : 2014/697 (E) ve 2014/751 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın savunmasında, kardeşi ... kendisini döven kişi olarak mağduru göstermesi üzerine mağdur ile konuşmak için yanına gittiğinde mağdurun kendisini ittiğini, buna sinirlenerek mağdurun burnuna kafa attığını belirtmesi, mağdurun ise soruşturma aşamasında alınan beyanında ... ile aralarında itişme olduğunu kabul etmesi ve soruşturma aşamasında beyanı alınan tanık ...'in de sanığın savunmasını doğrulaması karşısında, haksız tahrik hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinin sanık lehine uygulanıp uygulanmayacağı hususunun karar yerinde tartışılmaması,

2) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1234, Karar No: 2019/5882, Tarih: 26.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1234 E.  ,  2019/5882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 27/10/2015 gün ve 2014/58 - 2015/304 sayılı kararı onayan Daire'nin 20/12/2017 gün ve 2016/5747 - 2017/7455 sayılı kararı aleyhinde davalı Kurum vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin "destan" esas ibareli tanımış markaların sahibi olduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "BİRDESTAN M.Nuri Çelik" ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı TPMK’ye başvuruda bulunduğunu, müvekkili tarafından itirazda bulunulduğunu nihai olarak YİDK tarafından itirazın reddedildiğini, davalının başvurusunun iltibas yaratma ihtimalinin bulunduğunu ileri sürerek 2013-M-7274 sayılı YİDK kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, TPMK YİDK’in 2013-M-7274 sayılı kararının başvuru kapsamındaki 30. sınıfta yer alan "yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler, mayalar kabartma tozları; unlu mamüllerin formunu, rengini iyileştirici, bayatlama sürecini geciktirici doğal maddeler" yönünden kısmen iptaline, 2011/48882 sayılı markanın 30.sınıfta yer alan "yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler, mayalar kabartma tozları; unlu mamüllerin formunu, rengini iyileştirici, bayatlama sürecini geciktirici doğal maddeler" yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine dair verilen kararın davalılar vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı Kurum vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Mahkemenin 27/10/2015 tarihli 2014/58 Esas 2015/304 Karar sayılı ilamı davalılar vekilleri tarafından temyiz edildiği halde Dairemizin 20/12/2017 tarihli 2016/5747 Esas 2017/7455 Karar sayılı ilamıyla sadece davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenip, davalı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının incelemesinin yapılmadığı anlaşılmakla, davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekilinin bu yöne ilişen karar düzeltme isteminin kabulüyle, temyiz itirazlarının incelenmesine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile temyiz itirazlarının incelenmesine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, işbu kararın Dairemizin 20/12/2017 tarihli 2016/5747 Esas 2017/7455 Karar sayılı onama ilamının eki sayılmasına, ödediği karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyen davalı Kuruma iadesine, peşin harcın onama harcından mahsubuyla 15,20 TL'nin davalı Kurumdan alınmasına, 26/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4717, Karar No: 2015/11634, Tarih: 05.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/4717 E.  ,  2015/11634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2013

NUMARASI : 2011/62-2013/674

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalının maliki olduğu araç sürücüsünün, yaya Y... A...'a çarpması neticesinde ölümüne sebebiyet verdiğini, müteveffanın mirasçılarının açtıkları tazminat davasını kazanmaları üzerine Tekirdağ 2.İcra Müdürlüğünün 2010/7650 sayılı dosyasına 11.951,88 TL ödeme yaptıklarını, belirterek Tekirdağ 1.İcra Müdürlüğünün 2010/10103 sayılı dosyasına vaki itirazın iptali ile takibin devamına ve kötü niyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile Tekirdağ 1.İcra Müdürlüğünün 2010/10103 esas sayılı dosyasındaki itirazının iptaline ve 11.951,88 TL asıl alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 641,63 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 05/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8373, Karar No: 2012/8297, Tarih: 12.07.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/8373 E.  ,  2012/8297 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçundan sanık ...'un yapılan yargılanması sırasında; ... 2. Asliye Ceza Mahkemesiyle Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/12/2011 gün ve 2011/517 E. 2011/218 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 12/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13766, Karar No: 2010/19902, Tarih: 01.12.2010

**4. Ceza Dairesi         2009/13766 E.  ,  2010/19902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranarak kaçmaya imkan sağlama , kaçma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik O yer C.Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 01.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/93, Karar No: 2017/4350, Tarih: 25.05.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/93 E.  ,  2017/4350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, tasfiye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan Gümrük idaresinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Sanığın temyizine göre yapılan incelemede;

Kaçak sigaraların ele geçirildiği yolcu otobüsünün şoförü olan sanığın aşamalardaki savunmasında, yolcularla dolu vaziyette olan otobüse petrol istasyonundan bindiğini, otobüsü ise bindiği yere şoför ... ile muavin ...'ın getirdiğini, sigaraların kime ait olduğunu ve ne şekilde koyulduğunu bilmediğini beyan etmesi karşısında, sanığın ifadesinde adı geçen şoför... ile muavin ...'ın tanık sıfatıyla dinlenerek sanığın hukuki durumunun buna göre tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ile sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

1- Gün para cezasının belirlenmesi sırasında yasa maddesinin TCK.nun 52/2. maddesi yerine 50/1. maddesi olarak gösterilmesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın altsoyu dışında kalan kişiler bakımından infaz tamamlanıncaya kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

24.11.2015 günlü 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Suça konu kaçak sigaraların müsaderesi ile yetinilmesi gerekirken tasfiyesine de karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5636, Karar No: 2013/7609, Tarih: 23.05.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/5636 E.  ,  2013/7609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki Sigorta Tahkim Komisyonu Hakem Kararına karşı süresi içinde başvuru sahibi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili davalını trafik sigortacısı olduğu aracın neden olduğu kaza sonucunda müvekkillerinin desteğinin hayatını kaybettiğini ileri sürerek Sigorta Tahkim Komisyonuna başvurarak toplam 76.312,98 TL destekten yoksun kalma tazminatının sigorta şirketinden tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Sigorta şirketi, ölenin tam kusurlu eylemi ile neden olduğu kazada davacıların tazminat talep edemeyeceğini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Hakem Heyeti tarafından bilirkişi incelemesi yaptırılarak, başvurunun kabulüne 76.312,98 TL destekten yoksun kalma tazminatının sigorta şirketinden alınmasına karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Talep, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir. Davacılar vekili, Sigorta Tahkim Komisyonu'na başvurmuş, yaptıkları başvuru sonrasında bilirkişi raporu doğrultusunda tazminat belirlenmiştir. Ancak Yargıtay yerleşik uygulamalarına göre desteğin ve destek ihitiyacı olanların muhtemel yaşam süreleri belirlenirken PMF yaşam tablosu esas alınmalıdır. Ayrıca, destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanırken rapor tanzim tarihine kadar gerçekleşen zararın bilinen veriler nazara alınarak ve iskontoya tabi tutulmadan somut olarak, rapor tanzim tarihinden sonraki zarar da bilinen son gelir nazara alınıp her yıl %10 oranında artırılmak ve iskonto

edilmek suretiyle hesaplanmalıdır. (HGK.28.06.1995, E. 1994/9-628 K. 1995/694). Davacıların rapora itirazı ile birlikte açıklanan temel ilkeler esas alınmak sureti ile yeni bir bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Sigorta Tahkim Komisyonu Hakem Heyeti kararının açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 23.05.2013 gününde üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

Uyuşmazlık, 2918 sayılı KTK.dan doğan, tehlike sorumluluğu nedeniyle sürücünün vefatı halinde desteğinden yoksun kalanların tazminat taleplerinde, ölen desteğin müterafik kusurunun tazminattan indirim sebebi teşkil edip etmeyeceği, desteğin kusurunun işleten ve araç ZMSS.ini düzenleyen sigorta şirketini ne şekilde etkileyeceğine ilişkindir.

Konu ile ilgili yasal düzenlemeler gözden geçirildiğinde;

6098 sayılı TBK.nun 51/1 maddesinde "Hakimin tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını gözönüne alarak belirleyeceği" ,