muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2618, Karar No: 2023/3132, Tarih: 16.05.2023

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'ın mağdur ...'i on bir bıçak darbesi ile yaralayarak öldürmeye teşebbüs ettikleri, mağdurun karaciğerinde iki adet kesi, diyafragmasında kesi meydana getirdikleri, kesilerin ameliyatla primer onarıldığı, sağ hemotoraksa ve tüp torakostomi uygulanmasına neden oldukları, bu şekilde mağdurun hayati tehlike geçirdiğinin anlaşılması karşısında; teşebbüs nedeniyle 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun’un 35 ... maddesinin uygulanması sırasında meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı birlikte dikkate alınarak makul bir cezaya hükmolunması yerine, Hukuki Süreç'in (B) bendinde yer alan bozma ilamını etkisiz kılacak şekilde, üst sınıra yakın biçimde 18 yıl hapis cezası belirlenerek sanık ... suça sürüklenen çocuk hakkında fazla cezalar tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Katılan vekilinin üst sınırdan ceza tayini ve takdiri indirim yapılmaması gerektiğine yönelen temyiz itirazları bakımından;

“İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık ... suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle teşebbüsteki indirim oranı nedeniyle sanık ... suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.11.2022 tarihli ve 2020/225 Esas, 2022/248 Karar sayılı kararının, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9828, Karar No: 2015/9525, Tarih: 28.09.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/9828 E.  ,  2015/9525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 12. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/05/2014

NUMARASI : 2011/831-2014/290

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 12. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/05/2014 tarih ve 2011/831-2014/290 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı- karşı davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili; müvekkilinin I. Mah. S. Sok. No:.. Ü.adresinde bulunan dava dışı M.. O..'dan davalı-karşı davacı tarafından kiralanan işyerini 23.08.2011 tarihli sözleşmeyle davalı-karşı davacıdan devraldığını, devir bedeli olarak davalı-karşı davacıya 20.000,00 TL ödendiğini, ancak devralınan işyeri sahibi tarafından müsaade edilmemesi nedeniyle müvekkilince yasal izinlerin alınıp çalışılamadığını, bu nedenle devir sözleşmesinin feshedildiğini, davalı-karşı davacının devir sözleşmesi uyarınca almış olduğu bedel nedeniyle sebepsiz zenginleştiğini, ileri sürerek davalı-karşı davacının devir bedeli olarak aldığı ve fesih nedeniyle sebepsiz zenginleştiği 20.000,00 TL'nin davalı-karşı davacıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili; müvekkilinin, devredilen, asıl malik M.. O.. ile yaptığı 20.06.2010 başlangıç tarihli kira kontratıyla kiraladığını, kira kontratının 12. maddesi uyarınca müvekkiline işyerini alt kiracıya devretme hakkının tanındığını, müvekkilinin bu hakka dayanarak davacı-karşı davalıya devir yaptığını, davacı-karşı davalının işyerini fiilen devralıp kullanmaya başladığını, müvekkilince devir sonrasında alt kiracı ile kira sözleşmesi yapılmak istenmesine karşın davacı-karşı davalının kira sözleşmesi yapmaya yanaşmadığını, sonrasında asıl malikinin kira sözleşmesine yanaşmadığından bahisle devir sözleşmesini feshettiğini, devir tarihinden itibaren işyeri kira bedellerinin davacı-karşı davalı tarafından ödenmesi gerektiği halde müvekkilince ödendiğini ileri sürerek haksız ve kötü niyetli feshin tespitiyle 1.230,00 TL devir sonrası ödenen kira bedeli tutarı, devir bedelinin % 40'ından aşağı olmayacak şekilde haksız fesih tazminatı ve uğranılan manevi zarara binaen 10.000,00 TL manevi tazminatın avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline bu bedelin davacı-karşı davalıdan alınan 20.000,00 TL'den mahsubuna karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; taraflar arasından yapılan 23.08.2011 tarihli devir sözleşmesinde “kira kontratları yeni yapılacak S.. Ş..” şeklinde bir ibarenin yer aldığı, bu ibare uyarınca davalı karşı davacının devralana mal sahibi ile devralan arasında kira sözleşmesi yapılması hususunda bir edimin taahhüdü altına girdiği, ancak davalı-karşı davacının bu edimini yerine getiremediği, bu nedenle davacı karşı davalı tarafından iş yerinde faaliyete başlanılamadığı, sonrasında işyeri malikinin talebi uyarınca kira sözleşmesinin sonlandırılarak tahliyenin gerçekleştirildiği, teslim yükümlülüğünün bu aşama sonrasında imkansız hale geldiği, davacı- karşı davalı tarafından devir sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayandırıldığı, gerekçesiyle asıl davanın kabulüyle 20.000,00 TL'nin davalı karşı davacıdan tahsiline, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

Asıl dava; işletme devri nedeniyle ödenen paranın devir sözleşmesinin haklı nedenle feshi nedeniyle ve sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca iadesi, karşı dava; işletme devrinin haksız feshi nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemlerine ilişkindir.

Kararı, davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

Asıl dava; işletme devri nedeniyle ödenen paranın devir sözleşmesinin haklı nedenle feshi nedeniyle ve sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca iadesi, karşı dava; işletme devrinin haksız feshi nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemlerine ilişkindir.

Mahkemece taraflar arasında akdedilen işletme devri sözleşmesinde yer alan "kira kontratları yeni yapılacak S.. Ş.." şeklindeki ibare davalı-karşı davacının devralan ile asıl malik arasında kira konrtratı yapılmasını garanti ettiği şeklinde yorumlanmış ve bu yorum uyarınca taahhüdün yerine getirilmediği gerekçesiyle feshin haklı sebebe dayandığı sonucuna varılmıştır. Ancak; dosya içerisinde yer alan davalı-karşı davacı ile malik M.. O.. arasında akdedilen kira sözleşmesinin 12. bendinde kiralayan konumundaki davalı-karşı davacıya kiralanan işyerini alt kiracıya devretme ve alt kiracıyla kira kontratı, yapma hususunda yetki verildiği anlaşılmaktadır. Davalı-karşı davacı tarafından bu yetkiye istinaden yeni bir kira kontratı hazırlanmış, davacı-karşı davalı tarafından bu kontrat imzalanmıştır. Mahkemece dinlenen tanıklar; devralınan işletmenin iki ay boyunca davacı-karşı davalı tarafından işletildiğini, bu süre içinde kira bedellerinin davacı-karşı davalı tarafından ödendiğini beyan etmişlerdir. Gerçekleşen bu olaylar karşısında devir sözleşmesinde yer alan ve mahkemece hükme dayanak yapılan ibarelerin malik ile devralan arasında kira kontratı yapılması hususunun garanti edildiği şeklinde yorumlanması olanaksızdır. Bu ibareyle kastedilen; malik ile devreden arasında yapılan kira sözleşmesinde verilen yetkiye dayanarak devreden ve devralan arasında yeni bir kira kontratı yapılması taahhüdüdür. HMK'nın 190. maddesi uyarınca ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Davacı-karşı davalı vekilince sunulan belgelerden feshin haklı sebeplere dayandığı iddiasının ispatlanamadığı ve HMK'nın 190. maddesi uyarınca asıl davada ispat yükünün davacı-karşı davalıda bulunduğu gözetilerek işin esasının incelenip sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı-karşı davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9115, Karar No: 2018/14816, Tarih: 26.12.2018

**7. Ceza Dairesi         2018/9115 E.  ,  2018/14816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyizi üzerine yapılan incelmede;

Açılan kamu davasının niteliğine göre suç tarihinde suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresinin davaya katılmasına karar verilmesi hukuken geçersiz olup, hükmü temyize hak vermeyeceğinden, müşteki Gümrük İdaresi vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II) O yer Cumhuriyet Savcısının, Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Dava konusu sigaların TCK'nun 54/4. maddesi yerine TCK'nun 54/1. maddesinden müsaderesine karar verilmesi ve müsadere hükmüne atıf yapan 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesinin gösterilmemesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısının, Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

Hükmün müsadereye ilişkin bendinin çıkartılması, yerine "Dava konusu sigaraların 5607 sayılı Yasanın 13/1.maddesi delaletiyle TCK'nun 54/4. maddesi gereğince MÜSADERESİNE" ibaresinin eklenmesi ile diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30824, Karar No: 2014/19191, Tarih: 07.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/30824 E.  ,  2014/19191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Mala Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, Temyiz Talebinin Reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- hakkında mala zarar verme suçundan temyiz talebinin reddine dair verilen ek kararın temyiz incelemesinde;

Temyiz talebinin reddine dair 19/07/2013 gün ve 2013/62 esas sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz talebinin reddine dair kararın istem gibi ONANMASINA,

II- hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

hakkında sosyal inceleme raporu düzenlendiği anlaşıldığından tebliğnamedeki bu husustaki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Dosyada mevcut 18/09/2012 tarihli tutanağa göre, suça sürüklenen çocuğun yakalandıktan sonra, yakınana ait motorlu bisikletin bulunduğu yeri göstererek rızaen teslim ettiği ve yakınana plakası, ön çamurluk ve ön farı ile karbüratör kapağı bulunmadan kısmi iadesinin sağlandığı anlaşıldığından, soruşturma evresinde gerçekleşen kısmi iadeye rızası bulunup bulunmadığı yakınandan sorularak sonucuna göre 5237 sayılı TCK.nun 168/1-4 madde fıkralarının hakkında uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4. maddesi uyarınca suç tarihi itibariyle 18 yaşını tamamlamayan suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde, hapse çevrilemeyeceği ancak aynı maddenin 11. fıkrasına göre işlem yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin yanlış yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07/07/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20839, Karar No: 2015/35952, Tarih: 15.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/20839 E.  ,  2015/35952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/268066

MAHKEMESİ : Gaziantep(Kapatılan) 5. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2013/837 (E) ve 2014/183 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın suç tarihinde işlediği suçun anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğine sahip olup olmadığının veya önemli derecede azalma olup olmadığının 5271 sayılı CMK'nin 74. maddesine uygun olarak, Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Kurulundan veya tam teşekküllü ruh sağlığı ve sinir hastalıkları hastanesinden alınan rapora göre 5237 sayılı TCK'nin 32/1. ve 2. fıkralarının değerlendirilmesi yerine, Gaziantep Üniversitesi Şahinbey Araştırma ve Uygulama Hastanesi'den alınan rapora dayanılarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2021, Karar No: 2013/5661, Tarih: 04.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/2021 E.  ,  2013/5661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, iş sözleşmesinin hırsızlık yaptığı gerekçesiyle işverence fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının hırsızlık yaptığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır. Somut olayda; davacı, davalı şirkette 14/11/2003 - 22/06/2008 tarihleri arasında çalıştığını, hırsızlıkla suçlandığını, açılan davanın sonucu beklenmeden haksız olarak işten çıkarıldığını, tazminatlarının ödenmediğini, ceza davasından beraat ettiğini, kararın kesinleştiğini ileri sürmüştür.

Davalı, davacının 22/06/2008 tarihinde bir hırsızlık olayına karıştığını, suçüstü yakalandığını, ceza yargılamasında yeterince delil bulunmaması sebebiyle beraat etmesinin masum olduğu anlamına gelmediğini, hırsızlık nedeniyle işten çıkarıldığını, feshin haklı olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı, davacının 22/06/2008 tarihinde bir hırsızlık olayına karıştığını, suçüstü yakalandığını, ceza yargılamasında yeterince delil bulunmaması sebebiyle beraat etmesinin masum olduğu anlamına gelmediğini, hırsızlık nedeniyle işten çıkarıldığını, feshin haklı olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/570 E ve 2011/875 K sayılı dava dosyası ile hırsızlık suçundan beraat ettiği, kararın 30/01/2012 tarihinde kesinleştiği, bu durumda, davalı işverence yapılan feshin haklı nedene dayandığı iddiasının ispat edilemediği gerekçesi ile davalı feshinin haksız olduğu kabul edilmişse de; 22/06/2008 tarihli Jandarma Olay Yeri Tespit Tutanağında; olay yerinde 41 UC 514 plakalı beyaz kamyonetin olduğu, kamyonette yapılan incelemede kamyonetin arka kasasında yaklaşık otuz-kırk adet ortalama 3 metre uzunluğunda demir parçaları olduğunun, aracın yaklaşık 5 metre sağ tarafında beton blokların üzerinde iki adet yaklaşık 3 metre uzunluğunda demir parçası olduğunun davacının bir anlık bir boşluktan fırsat bularak olay yerinden kaçmaya çalışırken yakalandığının tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Güvenlik görevlisi olan tanıklar ... ve ...’ın soruşturma aşamasında verdikleri kolluk beyanlarında ihbar üzerine durdurdukları araçta davacının olduğunu beyan etmişlerdir. Organize Sanayi Bölgesindeki bir işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalışan tanık Görgün İnce soruşturma aşamasındaki kolluk beyanında 03.30 sıralarında nöbet esnasında bahçede dolaşırken demir sesi duyduğunu, bir aracın içine atılmasına benzediğini, kapının dışına çıkıp baktığında sesin geldiği yönde bir kamyon ve etrafında da birkaç kişi olduğunu, şahısların kamyonetin içine malzeme attıklarını gördüğünü, karanlık olduğu için kaç kişi olduklarını ve kişileri tespit edemediğini, Organize Sanayi Bölgesi güvenliğine haber verdiğini beyan etmiştir. Olayın meydana geldiği işyerinin yetkilisi olan İsmail Bükücü müşteki olarak verdiği beyanında olayın meydana geldiği yerde kendilerine ait inşaat demirlerinin olduğunu, çalınan demirlerin kendilerine ait olduğuna kanaat getirdiğini belirttiği, olayda davacının yanında bulunan ...’ın şüpheli olarak alınan kolluk beyanında olay yerine aracı park ettikten sonra aşağı tarafta bulunan benzin istasyonuna çay içmeye gittiğini, davacının evinden yükledikleri demirin kamyonda bulunandan daha az olduğunu beyan etmiştir. Davacı hakkında kovuşturma yapılan Asliye Ceza Mahkemesi’nin delil yetersizliğinden kaynaklanan beraat kararı Hukuk Mahkemesi açısından bağlayıcı değildir. Tüm bu somut olgular karşısında, davacının hizmet edimini ifa ettiği Organize Sanayi Bölgesi içerisinde bulunan bir işyerinden gerçekleştirdiği anlaşılan davranışı ile doğruluk ve bağlılığa uymadığı ve işverenin güveni kötüye kullandığı ve bu nedenlerin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II. maddesi kapsamındaki nedenler içinde yer aldığı tartışmasızdır. Davalı açısından iş ilişkisinin devamı beklenemeyecek hal almıştır. Davalının iş akdinin feshi haklı olup, kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 04.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1279, Karar No: 2019/1070, Tarih: 17.10.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1279 E.  ,  2019/1070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki "tapu iptali ve tescil" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 8. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 11.06.2012 tarih ve 2011/516 E., 2012/258 K. sayılı karar, davalı şirket vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 05.11.2013 tarih ve 2013/12031 E., 2013/15161 K. sayılı kararı ile;

"...Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, kayden maliki olduğu 311 ada 3 parsel sayılı taşınmazın iflas idaresince ihâleye fesat karıştırılmak suretiyle davalıya satışının yapıldığını, satış kararının alınması ve ihâlenin hazırlanması aşamasında davalı ile işbirliği yapan iflâs idaresi görevlilerinin yolsuz işlemler ve belgelerde tahrifatlar yaptıklarını, satış bedelinin düşük olduğunu ileri sürüp, yolsuz tescil nedeniyle tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davacı şirketin İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin 1982/1317 -1131 esas- karar sayılı ilâmı ile iflâsına ve iflasın aynı gün açılmasına karar verildiği, kararın 08.04.1983 tarihinde kesinleştiği, İstanbul 1. İflâs Dairesinin 1983/2 sayılı satış dosyası ile, davacı şirketin mallarının belirlenmesi ve alacaklıların kayıt işlemlerinin yapıldığı, çekişme konusu 311 ada 3 parsel sayılı taşınmazın alacaklı İş Bankasınca satışının talep edilmesi üzerine kıymet takdirleri yapılıp ilk iki satış işleminin İstanbul 3. ve 10. İcra Tetkik mercilerince ‘ihâleye fesat karıştırıldığı’, ‘ihâlenin usulüne uygun yapılmadığı’ gerekçesiyle iptaline karar verildiği, son olarak verilen satış kararı üzerine taşınmazın İstanbul 1. İflâs Dairesince ilk satış günü olan 17.07.2001 tarihinde davalı Tifaş Şirketine satıldığı, ihâlenin feshine dair davaların reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar; Dairece, "yolsuz tescil iddiasına dayalı olarak tarafların iddiaları ve savunmaları doğrultusunda tüm delillerin toplanması, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması, satış dosyasının incelenmesi ile davacı iddialarında yer alan, iflâs zabıt defterinde yapılan tahrifatın hileli davranış olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği üzerinde durulması, sıra cetveline itiraz davası devam ederken satış kararı alınmasının ihaleye katılımı azaltacağı, rekabetin sağlanmasının engelleneceği hususları göz önünde tutularak, tanık beyanlarının ve diğer iddiaların da irdelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi " gereğine değinen bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, Mahkemece, iflâs zabıt defterinde yapılan tahrifatın hileli davranış olarak kabulü gerektiği, ihâle neticesi davalıya yapılan tescilin yolsuz tescil olduğu sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.