muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/24092, Karar No: 2023/9943, Tarih: 11.04.2023

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

Suçun sübut bulduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ...'nın babası Z.G.'nin işletme ruhsatına sahip olduğu taş ocağının işletmesinin imzalanan Rödevans sözleşmesi ile 2011 yılında katılan ...'a verildiği, katılan ...'nin de 2014 yılında ...'a ortak olduğu, Z.G.'nin 2015 yılında cezaevine girmesi üzerine Z.G. adına işleri oğlu sanık ... ve sanık ...'ın yürütmeye başladığı, bir süre sonra Z.G.'nin isteği üzerine sanık ...'ın da işlerle ilgilenmeye başladığı, sanıkların ocağı satma kararı aldıkları, belirledikleri bedel üzerinden katılanlara teklifte bulundukları, katılanların bedeli yüksek bularak alamayacaklarını söyledikleri, bu sırada geçmişe dönük ödenmemiş devlet borcu bulunduğunun ortaya çıktığı, olay günü tarafların konuşmak için bir araya geldikleri, toplantının ertesi günü katılan ...'nin "Yumuşak doku hasarı" bulgusu içeren basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığına dair doktor raporu alarak her iki katılanın kolluğa şikâyetçi oldukları, şikâyet beyanlarında özetle, sanık ...'ın belinde görünür vaziyette silah bulunduğunu, sanıklar tarafından önce zorla ödenmeyen devlet borcuna karşılık olarak katılan ...'a ocaktaki iş makinelerinin kendilerine devredilmesine ilişkin sözleşme imzalatılmaya çalışıldığını, katılanların imzalamayı reddetmeleri üzerine sanık ...'ın adamları tarafından katılan ...'nin dışarı çıkarıldığını, bu defa ...'a Rödevans sözleşmesinin feshine dair belge imzalatılmaya çalışıldığını, ...'nin ...'ı yalnız bırakmamak için tekrar içeri girdiğini, ...'nin mekanı terketmemiş olmasına sinirlenen sanık ...'ın ...'ye tekme ve tokatla vurduğunu, huzursuz olan ...'ın önünde duran sözleşmeyi imzaladığını, bundan sonra işyerinden dışarı çıkarıldıklarını beyan ettikleri, sanıkların benzer savunmalarında ise toplantıda sadece devlet borcunun nasıl ödeneceğinin ve ocağın satış konusunun konuşulduğunu, herhangi bir belge imzalanmadığını savundukları, sanıkların ev, araba ve iş yerlerinde usulüne uygun aramalar yapıldığı, imzalandığı söylenen belgelerin ve herhangi bir silahın ele geçmediği, duruşmada alınan beyanında katılan ...'nin tehdit olayından sonra ocağı işletmeye devam ettiklerini, sözleşmenin feshi konusunda da herhangi bir davanın açılmadığını beyan ettiği anlaşılmış,

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında atılı suçu işlediklerinin sabit olmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatlerine ilişkin hükmün kurulduğu belirlenmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında atılı suçu işlediklerinin sabit olmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatlerine ilişkin hükmün kurulduğu belirlenmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Dosya içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre kurulan, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 20.09.2018 tarihli ve 2018/161 Esas, 2018/1232 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 289. maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

11.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3969, Karar No: 2013/20900, Tarih: 19.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/3969 E.  ,  2013/20900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/05/2012 gün ve 2009/51-2012/212 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

1- Davalı vekilinin temyiz dileçesinde, aynı zamanda temyiz harcı ve temyiz posta giderleri bakımından adli yardım talebinde bulunduğu görülmüş olup, 6100 sayılı HMK'nın 336/3. maddesi uyarınca temyiz başvurusu sırasında adli yardım talebinin incelenmesi görevi Dairemize ait olduğundan mahkemece adli yardım talebi incelenerek bu konuda karar verilmesi doğru olmamış, mahkemenin 11/06/2012 tarihli adli yardım talebinin reddi kararının kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı vekilinin adli yardım talebi ile ilgili olarak HMK'nın 336/2. maddesi uyarınca davalı vekilinin dilekçe ekinde sunduğu belgeler adli yardım talebini gerektirir belge niteliğinde görülmediği gibi davanın kabulü yönündeki mahkeme hükmüne ilişkin temyiz istemleri bakımından peşin olarak yatırılması gereken harç ve sair giderlerin çok cüz'i olduğu gerçeği karşısında, bir ticaret şirketinin bu giderleri dahi karşılayamayacak durumda olmasının makul ve inandırıcı olmadığı kanısına varılmış, davacı vekilinin kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım talebinin HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.

3- Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle Dairemizce adli yardım talebinin reddine karar verildiğinden, bu kez mahkemece davalı şirkete adli yardım talebinin reddedildiğinin bildirilmesi, mümeyyiz davalı tarafça itiraz edilmediği taktirde, 1086 sayılı HUMK'nın 5236 sayılı Kanun ile değişik 432. maddesi yollaması ile 426/D maddesi uyarınca peşin temyiz harcının ve dosyanın Yargıtay'a sevki giderinin ikmali için davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti'ye HUMK'nın anılan hükümleri uyarınca gerekli meşruhata havi davetiyenin usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi gerekmektedir.

Ancak davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından Dairemizce verilen adli yardım talebinin reddine ilişkin karara itiraz edildiği taktirde, 11.04.2013 tarih 6459 sayılı yasanın 23. maddesi ile değişik HMK'nın 337/2. maddesi gereğince işlem yapılması gerektiğinden dosyanın mahalline iadesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 11.06.2012 tarihli adli yardım talebinin reddi kararının kaldırılmasına, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin reddine, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle mahkemece Dairemizin adli yardım talebinin reddi kararının davalıya tebliği ve sonucuna göre işlem yapmak üzere dosyanın mahalline iadesine, 19.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4774, Karar No: 2020/4123, Tarih: 02.06.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/4774 E.  ,  2020/4123 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Fizik Tedavi Rehabilitasyon Eğitim ve Özel ... Hizmetleri Tic. Ltd. Şti. vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 11/03/2015 tarih ve 2014/73-2015/70 sayılı hükmün Dairemizin 29/03/2018 tarih ve 2015/41857-2018/3703 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442.maddesi hükmünce 465,00 (dörtyüzaltmışbeş) TL para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 38,50 TL. kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 02/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1341, Karar No: 2016/6702, Tarih: 10.11.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/1341 E.  ,  2016/6702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Cumhurbaşkanına hakaret

Hüküm : TCK'nın 299/1-2, 53, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

“T.C. Anayasasına göre, Cumhurbaşkanı devletin başıdır ve bu sıfatla Türkiye Cumhuriyetini ve Türk Milletinin birliğini temsil eder. Bu nedenledir ki Cumhurbaşkanına hakaret suçu, kişilere ve şerefe karşı suçlar içerisinde değil Devlete karşı işlenmiş suçlar bölümünde düzenlenerek Devleti temsil eden Cumhurbaşkanlığı makamının saygınlığının korunması amaçlanmıştır. Devlete karşı işlenen suçlardan bir kısmının gerçek mağdurunun makamı temsil eden gerçek kişi olmakla birlikte, devlete ilişkin hukuki yararın korunması, kişiye nazaran daha üstün tutulmuştur.

Suç doğrudan doğruya Cumhurbaşkanı olan kişiye karşı işlenmekte ise de, suçla korunan ve bu nedenle ihlal edilen hukuki değer devletin siyasal iktidar yapısıdır. (Özek, Çetin, Siyasi İktidar Düzeni ve Fonksiyonları Aleyhine Cürümler, İst 1967 s. 10)

Ceza himayesinin konusu Devlet kuvvetlerinin korunmasıdır. (Faruk Erem, Türkiye Barolar Birliği Dergisi 1991/1, Manzini V trattato di diritto penale İtaliano, IV (Torino,1926 s. 198))

Suçun faili herkes olabilir. Cumhurbaşkanlığı sıfatı seçimle değil andiçmeyle başlar. Suçun görevin devamı sırasında işlenmesi gerekli olduğu gibi görevden kaynaklanması şart değildir. (CGK 02.04.1990 tarih 84/106 sy karar)

Hakaret, bir kişiye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek şekilde bir fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle onur, şeref ve saygınlığa saldırmasıdır.

Eylemin yüze karşı ya da yoklukta işlenmesi arasında fark yoktur. Gıyapta hakarette ihtilat öğesi aranmamaktadır.

Serbest hareketli suç olup, sözler, imalı şarkılar, yazı, çizim, resim, nefreti gösteren hareketler ve bunun gibi davranışlarla işlenebilir.

Manevi unsur genel kasttır. Mağdurun sıfatı bilinerek hareket edilmelidir. Saıkin siyasi olması şart değildir. Cumhurbaşkanlığı sıfat veya vazifesiyle alakalı saike de lüzum yoktur. (Erem. age)

Hakaret suçları ifade özgürlüğünü sınırlayan hallerden bir tanesidir. Doğal haklardan kabul edilen ifade hürriyeti, çoğulcu demokrasilerden vazgeçilmez ve devredilmez bir niteliğe sahiptir. İfade hürriyeti insanın özgürce fikirler edinebilme, edindiği fikir ve kanaatlerinden dolayı kınanmama, bunları meşru yöntemlerle dışa vurabilme imkan ve özgürlüğüdür. Temel hak ve özgürlüklerden olan bu hak birçok Uluslararası belgeye Anayasa ve yasalara konu oluşturmuştur.

Hakaret suçları ifade özgürlüğünü sınırlayan hallerden bir tanesidir. Doğal haklardan kabul edilen ifade hürriyeti, çoğulcu demokrasilerden vazgeçilmez ve devredilmez bir niteliğe sahiptir. İfade hürriyeti insanın özgürce fikirler edinebilme, edindiği fikir ve kanaatlerinden dolayı kınanmama, bunları meşru yöntemlerle dışa vurabilme imkan ve özgürlüğüdür. Temel hak ve özgürlüklerden olan bu hak birçok Uluslararası belgeye Anayasa ve yasalara konu oluşturmuştur.

Avrupa İnsan Haklan Evrensel Bildirgesinin 19. maddesinde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10/1. maddesinde T.C. Anayasasının 25 ve 26. maddelerinde yer verilmiş olup birbirlerine benzer şekilde; “Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve Ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir almak ve verme özgürlüğünü de içerir.” biçiminde ifade edilmiştir.

Ancak; ifade hürriyetinin sonsuz ve sınırsız olmadığı kısıtlı da olsa sınırlandırılmasının gerekeceği Uluslararası ve Ulusal alanda normlara konu edilmiştir.

Bu cümleden olarak Uluslararası alanda insan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 10/2. maddesinde; “kullanılması görev ve sorumluluk yükleyen bu özgürlükler, demokratik bir toplumda, gerekli tedbirler niteliğinde olarak ... başkalarının şöhret ve haklarının korunması ... için yasayla öngörülen bazı merasime koşullara sınırlamalar veya yaptırımlara bağlanabilir.”

Anayasanın 26/2. maddesinde “Bu hürriyetlerin kullanılması ... başkalarının şöhret veya haklarının ... korunması amaçlarıyla sınırlanabilir.”

T.C. Anayasası ve Uluslararası mevzuat birlikte değerlendirildiğinde hürriyetlerin demokratik bir toplumda, zorunlu tedbirler niteliğinde olarak; Ulusal güvenlik, toprak bütünlüğü, kamu güvenliği ve düzenin korunması, suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması gizli kalması gereken haberlerin yayılmasına engel olunması veya yargı gücünün otorite veya tarafsızlığının korunması için kanunla öngörülen bazı biçim koşullarına, sınırlama ve yaptırımlara tabi tutulacağı anlaşılmaktadır. Ancak, ifade özgürlüğünün sınırlandırılmasına ilişkin düzenlemelerin dar yorumlanması gerektiği, sınırlandırma için önemli bir toplumsal ihtiyaç veya zorunluluğun bulunması, bu sınırlandırmanın meşru bir amacı gerçekleştirmek için yapılması, sınırlandırmada aşırıya gidilmemesi ve her halükarda gelişini zedelemeyecek ölçüde yapılması görüşü genel bir kabul görmüştür.

Özet olarak sınırlama veya müdahale için; yasal bir düzenlemesınırlamanın

meşru bir amacı ve nedenlerinin bulunması, sınırlamanın meşru amaçla orantılı ve önlemin demokratik toplum bakımından zorunlu olması gerekmektedir.

Özet olarak sınırlama veya müdahale için; yasal bir düzenlemesınırlamanın

meşru bir amacı ve nedenlerinin bulunması, sınırlamanın meşru amaçla orantılı ve önlemin demokratik toplum bakımından zorunlu olması gerekmektedir.

Demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade hürriyeti sadece kabul gören veya zararsız veya kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerlidir. Bunlar demokratik bir toplumun olmazsa olmaz tolerans ve hoşgörüsünün gerekleridir. (Tezca, Erdem Sancaktar, Türkiyenin İnsan Hakları sorunu 2. baskı sy 462)

Ne varki; iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzeni cebir yoluyla değiştirmeye yönelen nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle ceza yaptırımlarına bağlanmaktadır.

Bu doğrultuda Cumhurbaşkanına hakaret suçlarına TCK 299. maddede yaptırıma bağlanmıştır. Suçun koruduğu hukuki yarar yukarıda da izah edildiği üzere Cumhurbaşkanının şeref ve saygınlığıdır. Bu suçun oluşumu için “Onun sosyal değeri konusunda kendisinin veya toplumun düşünce veya duyguları sarsıcı fiil veya sıfatlar isnat veya izafe edilmelidir. Ne tür hareketlerin şeref ve itibari ihlal edici olduğu, toplumda hakim olan ortalama düşünüş ve anlayışa göre belirlenmelidir, bunun tayininde ölçü bireyin özel duyarlılığı değildir. Bu itibarla basit bir saygısızlık hakaret ve sövme olarak nitelendirilemez” (Erman, hakaret ve sövme suçlan sy 80 vd)

Bir eylemin hukuk düzeni tarafından cezalandırılması ancak onu hukuka uygun kılan diğer bir anlatımla hukuka aykırılığı ortadan kaldıran bir nedenin bulunmamasına bağlıdır. İfade hürriyeti, basın özgürlüğü, haber verme ve eleştiri hakkı gibi bir hakkın kullanmasına ilişkin hukuka uygunluk nedenleri mevcut ise hukuk düzeni tarafından kişi cezalandırılmayacaktır. Ancak, eleştiri hak ve görevi kötüye kullanmamalı, yazıda küçültücü, incitici, abartılı sözlerden kaçınılmalıdır. Sayılan öğelerden birinin olması halinde haber verme ve eleştiri hakkından söz edilmeyecek eylem hukuka aykırı olacaktır.

Siyasiler, üst düzey bürokratlar ile kamuya mal olmuş kişiler, diğer insanlara nazaran ağır eleştirilere daha fazla katlanmak zorunda oldukları demokratik toplumlarda kabul edilmektedir. Ancak hakarete hiçbir kimse katlanamaz. İfade hürriyeti bakımından eleştiri ile hakaret ayrı ayrı değerlendirilmesi gereklidir. Kaba sövme hiçbir koşulda eleştiri olarak kabul edilemez. Türk toplumunun önemli bir kesiminin kendilerini siyasi liderlerle özdeşleştirdiği bu kişiler yapılan ve kamuya yansıyan hakaretlerin kendilerine yapılmış gibi tepkilere sebebiyet verip toplumdaki kutuplaşmayı artırdığı adı olaylarda dahi birçok öldürme ve nitelikli yaralama ile sona eren eylemlerin başlangıcında hakaret ve sövme fiillerinin olduğu gözetildiğinde, bu fiillerin yaptırımsız bırakılmasının toplumsal barışı bozucu ve kamu düzenine zarar vereceğinden, demokratik toplumda yaptırım uygulanması zorunlu görülmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

Sanığın İzmir 4 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü aracılığıyla Adalet Bakanlığına sunulmak üzere başlıklı mektubunda Cumhurbaşkanını hedef alarak söylediği sözlerin kaba sövme niteliğinde olup ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucuna uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık hakkında hükmolunan cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayininde ve TCK’nın 62. maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmamakla sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-) Cumhurbaşkanına hakaret suçunda ağırlaştırıcı hal olarak düzenlenen aleniyetin gerçekleşmiş sayılabilmesi için, failin bulunduğu ve suçu oluşturan söz veya hareketin gerçekleştiği yerin belirli olmayan çok sayıda kişi tarafından görülme, duyulma ve algılayabilme olasılığı olan bir ortam olması veya suç mağdurunun bu hareket ve sözleri işittiği ve algıladığı yerin bu tür bir ortam olması ve failin de bunu bilmesi yeterli olup, somut olayda Adalet Bakanlığına iletilmek üzere cezaevi idaresine verilen mektupta katılana gıyabında hakaret eden sanığın eyleminde aleniyet unsurunun gerçekleşmiş sayılamayacağı gözetilmeden verilen cezada TCK 299/2 maddesi gereğince artırım yapılması,

2-)Sanık hakkında en ağır cezayı içeren Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/152 esas 2011/476 karar 04.06.2012 kesinleşme tarihli ilamın tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden infazda tereddüt oluşturacak biçimde birden fazla mahkumiyetin tekerrüre esas alınması,

3-)TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmesi lüzumu,

3-)TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş hükmün bu sebeplerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasından TCK'nın 299/2. maddesi gereğince aleniyet nedeni ile artırım yapılan 2 nolu bendinin çıkarılması, hükmün TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmından "Gaziantep l. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2007/385 esas, 2009/587 karar sayılı dosyasında verilen 6 ay hapis ve Gaziantep 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/351 esas ve 2008/717 karar sayılı dosyasında verilen 1 yıl 6 ay hapis cezasına" ilişkin bölümlerin çıkartılarak yerine sanığın sabıka kaydındaki Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/152 esas 2011/476 karar sayılı ilamı ile mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7. maddeleri gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına CMK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak ilkesi gözetilerek 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın

Gaziantep 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/385 esas 2009/587 karar sayılı ilamına konu olan cezanın esas alınarak belirlenmesine" cümlesinin hükme eklenmesi ve hükümdeki TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımlarının bütünüyle çıkarılarak yerine "Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda yürürlükte bulunan TCK’nın 53. maddesinin sanık hakkında uygulanmasına" ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30786, Karar No: 2013/7949, Tarih: 11.04.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/30786 E.  ,  2013/7949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Yeniden karar verilmesine yer olmadığına ve önceki ilamı aynen infazına dair

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, hırsızlık suçunu işlediği iddiasıyla yargılandığı ve 765 sayılı yasanın 493/1, 522, 59.maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın onanmak sureti ile kesinleştiği, ... C. Başsavcılığı'nın 17/04/2006 günlü yazısı ile hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı yasa ve 5252 sayılı yasa hükümleri karşısında sanığın hukuki durumunun değerlendirilip uyarlama yapılarak yeniden bir karar verilmesinin istenildiği, talep doğrultusunda duruşma açılmak ve sanığa zorunlu müdafii tayin edilmek sureti ile önceki hükmün sanık lehine olduğundan bahisle yeniden bir karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği, iş bu kararın zorunlu müdafii tarafından temyiz olunması üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesince hükmün kesinleşmesinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı yasa hükümleri uyarınca mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarının uzlaşmaya tabi suç haline getirildiği ve bu suçlar yönünden uzlaşma sağlanması halinde 5237 sayılı yasanın sanık lehine olacağını belirtmek sureti ile bozma kararı verildiği, bozma ilamına uyularak bu doğrultuda araştırma yapıldığı ve sanığın uzlaşmak istemediğini belirtemesi nedeni ile mahkemece önceki hükmün sanık lehine olduğundan bahisle yeniden bir karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği, bu hükmün de sanığın zorunlu müdafii tarafından suresi içerisinde temyiz edilidiği, yapılan uyarlama yargılamasının tarihi itibari ile sanığa müdafii tayininin zorunlu olduğu, yeniden bir karar verilmesine yer olmadığına dair verilen ilk kararın zorunlu müdafii tarafından temyiz edildiği, bu kararın bozulması üzerine bozma kararına karşı diyecekleri sorulmak üzere sanığın talimat yolu ile beyanına başvurulduğu, zorunlu müdafiin kararı temyizine sanık tarafından itiraz edildiğine dair herhangi bir belge ya da bilginin dosya da mevcut olmadığı bu anlamda zorunlu müdafiin 14.06.2011 tarihli hükmü temyize hakkı olduğu ve temyizin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 11/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.