muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/7539, Karar No: 2006/14747, Tarih: 09.11.2006

Dosya içerisinde bulunan davalı idarenin yazı ve tutanakları ve aynı mahkemeden gelen benzer dosyalardan idarece mekanik saatlerin digital saatlerle değiştirilmek üzere söküldüğü anlaşılmaktadır. Davacıya ait mekanik sayacın söküldüğü 15.4.2004 tarihinden sulama mevsiminin sona erdiği tarihe kadar davacının sayaçsız olarak enerji kullandığının kabulü gerekir öyle olunca İl yada İlçe Tarim Müdürlüğünden sulama döneminin süresi sorularak kaç ... enerji kullandığı saptanmalı, sayaç endeksinin göstereceği harcamadan ayrı olarak davacının kullandığı elektrik tutarının Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13,14,15. maddeleri ile Yine Enerji Piyasası düzenleme Kurulunun 2004 yılında “... ve Usulsüz Elektrik Kullanılması Durumunda Yapılacak İşlemlere İlişkin” kararı doğrultusunda hesaplama yapılması gerekir. Mahkemece bu hususlar dikkate alınmadan eksik inceleme ile yürürlükten ... eski Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği hükümlerine göre hazırlanan yetersiz bilirkişi raporuna dayanarak yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedelerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 21.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14663, Karar No: 2013/15087, Tarih: 20.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/14663 E.  ,  2013/15087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, asgari geçim indirimi, tasarruf teşvik alacağı ve konut fonu kesintisi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin emeklilik nedeni ile sona erdiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla mesai, asgari geçim indirimi, tasarruf teşvik iadesi ve kanut fonu iadesi alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının emekli olarak ayrıldığını ancak daha önceki çalışmalarından sorumlu olmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin emeklilik nedeni ile sona erdiği gerekçesi ile kıdem tazminatı ve fazla mesai taleplerinin kabulüne, asgari geçim indirimi, tasarruf teşvik iadesi ve kanut fonu iadesi taleplerinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda taraflar arasında işçinin hizmet süresi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacının 03.07.1995-18.11.2005 tarihleri arasında geçen ilk dönem çalışması hesaplamada dikkate alınmamış ise de bu döneme ilişkin inceleme ve araştırma ile yapılan değerlendirme yeterli bulunmamaktadır.

Yukarıdaki ilkeler doğrultusunda davacının tüm hizmet süresine ilişkin sigorta kayıtları, bu kayıtlarda belirtilen işyerlerine ait Ticaret Sicil kayıtları ile bu işyerlerinin ne zaman faaliyete geçtiği, ortaklarının kim olduğu, aralarında organik bağ bulunup bulunmadığı, işyeri devir olgusunun söz konusu olup olmadığı araştırılarak ilk dönem çalışmasının hesaba dahil edilip edilmeyeceğinin tüm bu kanıtlar toplandıktan ve gerektiğinde bu konuda tanıklar yeniden dinlendikten sonra sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4022, Karar No: 2021/13361, Tarih: 09.12.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/4022 E.  ,  2021/13361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Temyiz incelemesi; sanık ... müdafiinin süresindeki isteği nedeniyle bu sanık hakkında duruşmalı, duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık ... müdafii Av. ...'in duruşmanın ertelenmesi talebi bulunmadan sunduğu mazeretine binaen mazeretli sayılarak sanık ... müdafii Av. ...'in yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle sanık ... ve duruşmalı inceleme talebinde bulunmayan diğer sanıklar yönünden duruşmasız olarak yapılmıştır.

A) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesi:

Her ne kadar tebliğnamede sanıklar ..., ... ve ... hakkında "suç işlemek amacı ile örgüt kurma ve örgüte üye olma" suçundan verilen beraat hükümlerine ilişkin görüş belirtilmiş ise de, bu hükümlere yönelik temyiz talebi bulunmadığından inceleme dışında tutulmuştur.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1- Sanık ...'in 17/12/2012 tarihli eylemi nedeniyle, sanık hakkında Bilecik Ağır Ceza Mahkemesince "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan 7 yıl 6 ay hapis ve 30.000 TL adli para cezasına hükmedildiği ve söz konusu kararın Dairemizin 13/11/2014 tarihli 2014/998 esas ve 2014/4848 sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği; sanık hakkında bu dosyaya konu 24/12/2012 ve 06/01/2013 tarihli eylemleri ile 17/12/2012 tarihli eyleminin zincirleme suça konu olduğunun mahkemece değerlendirilmesi neticesinde sanık hakkında bulunacak sonuç cezanın, kesinleşen hükümdeki sonuç cezadan “fazla olması halinde”

aradaki fark kadar “ek cezaya hükmolunmasına" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sadece kesinleşen cezanın sonuç cezadan mahsubuna karar verilerek ek cezanın belirtilmemesi,

2- Sanıklara verilen adli para cezalarının TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesine ve taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edilmesine karar verildikten sonra kararda “ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarı” belirtilmeyerek TCK’nın 52/4. maddesinin son cümlesine aykırı davranılması,

2- Sanıklara verilen adli para cezalarının TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesine ve taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edilmesine karar verildikten sonra kararda “ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarı” belirtilmeyerek TCK’nın 52/4. maddesinin son cümlesine aykırı davranılması,

3- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak hükümden sonra 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile yapılan değişiklikler nedeniyle sanıkların durumlarının yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

4- Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/155 esas ve 2011/260 karar sayılı ilamının suç tarihi olan 24.12.2012 tarihinden sonra 18.12.2013 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı ve adli sicil kaydında tekerrüre esas oluşturan başkaca ilam bulunmadığı gözetilmeden, TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının, sanıkların müdafileri ile sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları ve sanık ... müdafiinin duruşmadaki sözlü savunması bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan;

1- Hükmün 9. paragrafında yer alan “Sanık ...'in Bilecik AĞCM'nin 2013/32 esas, 2013/103 karar sayılı ilamından dolayı aldığı 7 yıl 6 ay hapis ve 30.000,00 TL adli para cezasının işbu dava dosyasından dolayı verilen cezasının infazı sırasında cezasından mahsubuna, ” ibaresinin çıkarılması; hükmün 5. paragrafından sonra gelmek üzere "Sanık ...'in arada hukuki kesinti bulunmadan aynı suç işleme kararının icrası kapsamında 17/12/2012 tarihli uyuşturucu madde ticareti yapma eylemi nedeniyle Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/155 esas ve 2011/260 karar sayılı 13/11/2014 tarihinde Yargıtay 10. Ceza Dairesince onanarak kesinleşen 7 yıl 6 ay hapis ve 1500 gün adli para cezasının hükmedilen cezadan mahsubuna, sanık hakkında sonuç cezanın mahsup işlemi sonrası 7 yıl 2 ay hapis ve 4.500 gün adli para cezası olarak belirlenmesine, buna bağlı olarak sanığın ekonomik durumu ve diğer şahsi halleri nazara alınmak suretiyle 5237 sayılı TCK’nın 52. maddesi gereğince 4.500 gün olarak tayin edilen adli para cezasının 1 gün karşılığı takdiren 20 TL' den hesap edilerek sonuç olarak 90.000 TL adli para cezası olarak belirlenmesine,” paragrafının eklenmesi; hükmün 6. paragrafında yer alan "Sanıklar için..." ibaresinin çıkarılarak yerine "Sanık ... için" ibaresinin ve "...sanıkların" ibaresinin çıkarılarak yerine "Sanık ...'in" ibaresinin yazılması,

2- Hüküm fıkrasının, sanıklara verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin paragraflarında yer alan “...bir defada tahsiline" ibaresinin çıkarılarak yerlerine "tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” ibaresinin ayrı ayrı yazılması,

3- Hüküm fıkrasının, TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili paragraflarında yer alan "...sayılı iptal kararının" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesinde yapılan değişiklikler" ibaresinin ayrı ayrı eklenmesi,

4- Sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin paragrafın hüküm fıkrasından çıkarılması,

Suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkındaki mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların eleştiri ve aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1- Aleyhlerine yeterli delil bulunmadığı aşamada, Cumhuriyet savcılığındaki anlatımları ile diğer sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'in suçla ilgilerini açıklayıp, suçlarının ortaya çıkmasına yardım ve hizmet eden sanık hakkında, TCK'nın 192/3. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayini,

2- Sanığa verilen adli para cezasının TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesine ve taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edilmesine karar verildikten sonra kararda “ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarı” belirtilmeyerek TCK’nın 52/4. maddesinin son cümlesine aykırı davranılması,

3- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak hükümden sonra 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile yapılan değişiklikler nedeniyle sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

09/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI

09/12/2021 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ... ın katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ...'ın yokluğunda, 16.12.2021 tarihinde, açık olarak okundu.
Yargıtay — Esas No: 2012/13385, Karar No: 2013/1788, Tarih: 31.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/13385 E.  ,  2013/1788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanıkların olay gecesi ...'nun kız arkadaşına laf attıkları iddiasıyla başlayan kavgada ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınan adli muayene raporundan anlaşıldığı üzere ...'nu basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralayıp, kiraladığı araca taş ve elleri ile vurmak suretiyle zarar verdikleri olayda kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

1-Sanıklar hakkında mala zarar verme ve sanık ... hakkında ayrıca kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan, sanık ... hakkında TCK'nın 58/3.maddesi uyarınca seçimlik cezalardan hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken adli para cezası ile uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve katılanın dosyaya yansıyan maddi bir zararının bulunup bulunmadığı araştırılarak hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5567, Karar No: 2019/3027, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5567 E.  ,  2019/3027 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.