muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19208, Karar No: 2015/4562, Tarih: 01.04.2015

Davalı şirket temsilcisi; EĞİTİM VE ŞİDDET isimli eserin yayımcısı olduğunu, hukuki bir sorumluluklarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; yargılama konusu kitabın 1-57. sayfalarındaki kısmın müvekkilinin 1993 yılında kamuya sunulan OKULDA DAYAK isimli kitabının 1-57. sayfalarıyla aynı olduğunu, davacının doktora aşamasında müvekili gözetiminde çalıştığını, davacıyı onure etmek adına bir akademisyen için son derece önemli olan bilimsel iki makalede sadece veri toplama ve temize çekme şeklinde yardımları olmasına karşın müvekkilince yazılan makalelerde davacının da adına yer verildiğini, davacının ise hiç sıkılmadan bu eserlerin kendisine ait olduğunu iddia ettiğini, müvekkilinin 1993 yılında kamuya sunduğu OKULDA DAYAK isimli kitabının tükenmesi üzerine anılan eserde yer alan verileri yenileyerek karşılaştırmalı bir çalışma yaptığını, araştırma görevlisi olan dava dışı ... ve davacının bu konuyu benimsemeleri için veri toplama sürecine kattığını, bu çalışmanın 1993 ve 2001 yıllarında yaptığı çalışmaların derlemesi niteliğinde bulunduğunu, gerçekte davacı ve dava dışı...'in bir cümleleri bile olmadığını, zaten o tarihte araştırma görevlisi olan davacının bilimsel akademik çalışma yapacak birikime de sahip olmadığını, katkılarının veri toplama ve temize çekme aşamasında kaldığını, buna karşın müvekkilinin davacının bu konuyu benimseyip başka çalışmalar yapması ümidiyle davacının eser sahibi olduğunu iddia ettiği iki makaleye ismini yazdığını, çalışmaların müvekkilinin ... ve...'da ...'in düzenlediği toplantıda sunuşunu yaptığını, şimdi müvekkiline karşı intihal iddiasında bulunulmasının haksız ve hukuka aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının noterde tespit ettirdiği 57 sayfalık metnin davalıya ait 1993 tarhli kitapta yer aldığı, bu metnin davacıya ait olmadığı, eserin 201-208. sayfalarında bulunan Okulda ve Evde Dayak isimli eserin tamamına yakınının davalıya ait olduğu ve 1993 tarihli kitabında yer aldığı, 2006 yılına ait birkaç bulguyu içeren bölümlerin de üslup olarak davalıya ait olduğu, davacının Okulda Dayak adlı makale sahiplerinden biri olsa da makalenin intihalinin söz konusu olmadığı, alıntı yapılan kısımların davalının 1993 tarihli kitabındaki bölümlerden oluştuğu, tarafların birlikte ese sahibi görüldükleri makalelerde davalının birinci yazar olduğu ve öncelikli hak sahibi olduğunun kabulü gerektiği, esasen alıntılanan kısımlarının davalının daha önce kamuya sunulmuş olan kendisine ait eserlerden yapılmış olduğu ve usulsüz iktisap yada intihalin söz konusu olmadığı, her nekadar davalının işbu davaya konu eylemi nedeniyle hakkında açılan ceza davasında mahkumiyetine hükmedilmiş ise de hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve bu kararın kesin hüküm niteliğinde olmadığı ve ceza mahkemesi kararlarının bağlayıcı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, dava konusu "Eğitim ve Şiddet" isimli kitaptaki uyuşmazlık konusu bölümlerin esasen davalı tarafından 1993 yılında meydana getirilen "Okulda Dayak" isimli kitaptaki bölümlerle aynılık derecesinde benzer olduğunun bilirkişi raporuyla tespit edilmiş olması nedeniyle, ... 4. Fikri Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 07.03.2011 tarihli 2010/32 esas sayılı kararına konu edilen "Okulda Dayak" ve "Çocuklar Evde de Okulda da Dövülüyor" başlıklı makaleler üzerinde tarafların müşterek eser sahibi olduğuna ilişkin kesinleşmiş hükmün bu dava bakımından uyuşmazlığın esasını etkileyecek ve bağlayıcı nitelikte olmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13160, Karar No: 2019/12142, Tarih: 29.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/13160 E.  ,  2019/12142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Dairemize gönderilen dava dosyası içeriğinin incelenmesinden;

Davacının sendika üye kayıt fişinin, (bilirkişi raporunda bahsedilen) ücret bordrolarının, puantaj cetvellerinin, vardiya nöbet çizelgelerinin-süt verme tutanakları ve çizelgelerinin dosya kapsamında mevcut olmadığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, davalı tarafça temyiz isteminde süresi içinde ıslaha karşı zamanaşımı def’ini içeren dilekçe ibraz edildiği belirtilmekte olup söz konusu dilekçeye dosya içeriğinde ve UYAP sisteminde rastlanılamamıştır.

Anılan sebeplerle;

Yukarıdaki paragraflarda açıklanan hususlara dikkat edilmek ve birleştirme veya tefrik işlemleri sebebiyle başka bir dava dosyası içeriğinde kalması hususu da göz önünde bulundurulmak suretiyle söz konusu evrakların akibetlerinin araştırılarak dosyaya eklenmelerinden sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4176, Karar No: 2023/9763, Tarih: 26.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/4176 E.  ,  2023/9763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1149 Esas, 2023/141 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Cizre 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/294 Esas, 2022/312 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Mahkeme kararının davalı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme

gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

Dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

26.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6962, Karar No: 2019/16356, Tarih: 18.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/6962 E.  ,  2019/16356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, başkasına ait kimlik bilgilerini kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında hırsızlık; sanık ... hakkında başkasına ait kimlik bilgilerini kullanma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık ...’ın adli sicil kaydında yazılı olan ve tekerrüre esas alınan ilamındaki suçun 5237 sayılı TCK'nun 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ait olduğu ve CMK'nun 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu ve Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanıklar ... ve ...‘ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz sebepleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın 05.08.2012 günü müştekinin mağaza müdürlüğünü yaptığı Carrefoursa isimli marketten 2 şişe viski çaldıktan sonra 09.08.2012 tarihinde aynı marketten güneş kremlerini çalmaya çalışırken yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, hukuki kesinti de olmaması nedeniyle, Ceza Genel Kurulu'nun 21.05.2013 gün 2013/257 Karar sayılı kararındaki ilkelerde dikkate alınarak sanığın eylemlerinin iki farklı hırsızlık suçunu oluşturmayıp zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, aynı müştekiye karşı iki ayrı hırsızlık suçunun oluştuğundan bahisle iki ayrı hırsızlık suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Sanığa ait adli sicil kaydında yazılı olan ve tekerrüre esas alınan ilamındaki suçun, 5237 sayılı TCK'nun 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ait olduğu ve CMK'nun 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekliliği,

3-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 18.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11790, Karar No: 2015/4341, Tarih: 07.04.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/11790 E.  ,  2015/4341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 29/03/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/02/2014 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... ve ... vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 07/04/2015 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalılar vekili Avukat ... ile, karşı taraftan davacı vekili Avukat ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... Gazetesi'nin 09/11/2012 tarihli nüshasının 19. sayfasında ve yine ... sitesinde, ... isimli köşede yayınlanan, “...” başlıklı köşe yazısı ile kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, manevi tazminat talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu yazıda davacının doğrudan hedef alındığı, yazının başlığının davacıyı toplum içinde küçük düşürücü nitelikte olduğu, yazının bilgilendirme, yorum, değerlendirme, yayma, öğretme amacını değil, davacının itibarını zedeleme amacını taşıdığı, ifadelerin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu belirtilerek, istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Tarafı olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10. maddesinde ifade özgürlüğü;

"1. Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ulusal sınırlarla kısıtlanmaksızın, bir görüşe sahip olma, haber ve düşünceleri elde etme ve bunları ulaştırma özgürlüğünü de içerir. Bu madde Devletin radyo yayıncılığını, televizyon ve sinema işletmeciliğini izne bağlamasına engel değildir.

2. Bu özgürlükleri kullanırken ödev ve sorumluluk içinde hareket edilmesi gerektiğinden, ulusal güvenlik, ülke bütünlüğü veya kamu güvenliği, suçun veya düzensizliğin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlakın korunması, başkalarının şeref ve haklarının korunması, gizli bilgilerin açığa vurulmasının önlenmesi, yargı organının otorite ve tarafsızlığının korunması amacıyla, demokratik bir toplumda gerekli bulunan ve hukukun öngördüğü formalitelere, şartlara, yasaklara ve yaptırımlara tabi tutulabilir." şeklinde tanımlanmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi birçok kararında; “...Sözleşme’nin 10(1). fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak ifade özgürlüğünün, Sözleşme’nin 10(2). fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olduğunu, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olamayacağını ...” belirtmiştir.

Somut olaya gelince; davacı, kamuoyu tarafından tanınmış bir iş adamı olup gerek özel yaşantısı, gerekse iş adamı kimliği ile basında sık sık yer almaktadır. Davacının, ... isimli TV kanalında yayınlanan ve ... tarafından sunulan bir programa katıldığı, programda sunucu ile davacı arasında geçen bazı konuşmalar üzerine davaya konu köşe yazısının kaleme alındığı anlaşılmaktadır. Köşe yazısında yer alan ve mahkemece tazminat gerektiği benimsenen ifadeler, bütün halinde değerlendirildiğinde; eleştiri mahiyetinde olup yazarın değer yargısını içeren ifadelerdir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında da değer yargılarının kısıtlanamayacağına vurgu yapılmaktadır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, olaylar ve değer yargılarını birbirlerinden ayrı irdelemektedir. AİHM, basının, “doğruluğunu kanıtlaması koşuluyla eleştirel yargılarda bulunabileceği” savını dahi reddetmiştir. Bunun, sözleşmenin 10. maddesi ile teminat altına alınan fikir özgürlüğünün özüne aykırı olduğunu vurgulamıştır. Bununla birlikte, basının belli ölçüde abartma, hatta tahrik etme ve polemik olarak kabul edilebilecek kişisel açıdan taşkın ifadeler kullanma hakkını da kabul etmiştir.

Açıklanan nedenlerle, yazıda kullanılan sözler kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabul edilemez. Mahkemece belirtilen hususlar gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve davalılar ... ve ... yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2118, Karar No: 2010/8566, Tarih: 07.07.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/2118 E.  ,  2010/8566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde Davacı vek.Av.... ile davalılardan ... Tarım Ltd.Şti.vek.Av.... gelmiş diğer davalı tarafından kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili müvekkili şirketin tohum ve fide üretim ve ticaretiyle uğraştığını, davalılardan aynı zamanda müvekkilinin bayii olan ... Tarım Ltd. Şti.nin siparişi üzerine 95.378 adet sera karpuz fidesini diğer davalı ... Tar. Ür. Tic. Ltd. Şti.ne fatura ederek sattığını ancak 57.037,79 TL. alacağını tahsil edemediğini ileri sürerek, bu meblağın 7.3.2006 gününden itibaren ticari avans uygulanarak elde edilecek miktar, oluşan munzam zararı karşılamadığından, anlaşma gereği aylık % 6 faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı 7.5.2008 tarihli dilekçesiyle davadan önce 40.000,-TL tahsil edildiğinden bahisle bu kısım için davayı takip etmediklerini bildirmiştir.

Davalı .... Şti. vekili davacı ile müvekkili arasında bir bayilik ilişkisi bulunmadığını, dava konusu işlemle ilgisinin olmadığını ve davacıdan alacaklı olduğunu ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalı ... Tar. Ür. Tic. Ltd. Şti. vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporlarına göre takip edilmeyen 40.000,-TL'ye yönelik davanın açılmamış sayılmasına (HUMK.m.409); davacının davalı .... Şti.nin verdiği siparişlere uygun olarak diğer davalı şirkete mal sattığı, bu tutarın 43.881,80 TL. olduğu, ne var ki karşılığında davacının defterlerine göre toplam 44.371,-TL.'ye ödeme yapıldığı gerekçesiyle davalı ... Tar. Ür. Tic. Ltd. Şti. hakkındaki davanın reddine ve ödenmeyen 3.098,80TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalı .... Şti.nden tahsiline karar verilmiş; hüküm davacı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı Polenter Tarım Ltd.Şti.yararına takdir edilen 750.00.-TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, davalı Polenter Tar.Ltd.Şti.ödenmesine, 07.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11402, Karar No: 2016/9942, Tarih: 13.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/11402 E.  ,  2016/9942 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 53/1, 58/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Keskin virajda direksiyon hakimiyetini kaybetmek suretiyle yoldan çıkıp kayalık zemine çarparak kaza yapan ve 239 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın, yüksek düzeyde alkollü olduğu halde, meskun mahal sınırları içinde kamyoneti ile seyrettiği anlaşılmakla; mahkemece ''çok yüksek alkol oranı (239 promil) dikkate alındığında meydana gelen tehlikenin ağırlığı ve sanığın suç işleme konusundaki eğilimi ve sanığın çok yüksek alkollü araç kullanarak trafik kazasına neden olduğu'' gerekçe gösterilerek alt sınırdan uzaklaşılarak tayin ettiği ceza miktarında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 - 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, bir nedene dayanmayan, sanık müdafinin, cezanın üst hadden tayin edildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 13.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.