muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/339, Karar No: 2025/1326, Tarih: 21.01.2025

Ancak;

1.5237 sayılı Kanun'un 265. maddesinde "görevi yaptırmamak için direnme" başlığıyla, seçenek hareketli ve amaçlı bir fiil olarak düzenlenen ve görevin yapılmasını önleme maksadıyla kamu görevlisine karşı gelinmesi eylemlerini cezalandıran suç tipinde; hareketin "cebir veya tehdit" şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceğinin öngörüldüğü ve belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağı göz önüne alınmalıdır.

Somut olayda; ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunan ve ilaçları verilmek üzere memur odasına getirilen sanığın taşkın hakaretleri nedeniyle uyarıda bulunması nedeniyle infaz koruma memuru olan mağdur ...'ü tehdit edip yaraladığı, sonrasında tutanak tutulmak istendiğinde infaz koruma memurlarını tehdit ettiği olayda sanığın eylemlerinin bir bütün halinde 5237 sayılı Kanun'un 265. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturacağı gözetilmeden tehdit ve kasten yaralama suçlarından hüküm kurulması,

2.Kabule göre de;

a. 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinde düzenlenen tehdit suçu seçimlik ceza öngörmediği halde aynı Kanun'un 50/2. maddesi gerekçe gösterilerek hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğine karar verilmesi,

b. Tehdit suçundan kurlan hükümde mağdur sayısı dikkate alındığında 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesinin tatbiki sırasında artırım oranında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

c. Yargıtay bozma ilamı öncesi verilen kararın sanık tarafından temyiz edilmesi ve önceki hükümde uygulanmamasına rağmen, bozma sonrası kurulan hükümde 2. kez mükerrirlik uygulanmak suretiyle, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine muhalefet edilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün "A" bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükümden "dokuzuncu bendinde yer alan "2. kez mükerrir" ibaresi ile onuncu bendin" çıkarılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy çokluğuyla DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B. Tehdit ve Kasten Yaralama Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.01.2025 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın söylediği sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.01.2025 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın söylediği sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. maddede belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki temel tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

Somut olayı kamu görevlileri yönünden sınırlayarak incelersek, devlet memurlarının, görevlerini yerine getirirken performanslarını etkilemeyi ve kamuoyunun bu kişilere olan güvenine zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı ve hakaret içerikli saldırılara karşı korunmaları zorunludur.

AİHM, 10. madde çerçevesinde, devlet memurlarına yönelik izin verilebilen eleştirinin sınırlarının kamu makamının kapsamı ve niteliğine ve bu makama verilen yetkilere bağlı olduğunu kabul etmiştir.

Devlet memurları siyasetçilerden farklı olarak, kendilerini kamuoyunun denetimine açmamakta; ayrıca görevlerini yerine getirirken kamuoyunun güvenine ihtiyaç duymaktadırlar.

Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin kişiliği yada şöhretinin yanında o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Bununla birlikte, kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş memurlarının, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin kişiliği yada şöhretinin yanında o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Bununla birlikte, kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş memurlarının, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, önüne, devlet memurlarına karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili yargısal bir başvuru geldiğinde, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu memurun performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike yaratıp yaratmadığı yakından incelemektedir.

AİHM, Janowski/Polonya davasında, ilk olarak, kabul edilebilir eleştirinin sınırları bakımından sıradan bir vatandaş ile kamu görevlileri arasında bir fark olduğunu kabul etmiştir. Ancak Mahkeme’ye göre, kamu görevlileri için kabul edilebilir eleştiri sınırı, siyasetçiler için kabul edilen eleştiri sınırı kadar geniş değildir. Elbette kamu görevlilerinin her bir kelime ve davranışlarını, siyasetçilerin yaptıkları ve yapmaları da gerektiği gibi, çok açık bir şekilde kamu denetimine açtıkları söylenemez. AİHM, kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirebilmeleri için toplumun güvenini kazanmaları gerektiğini vurgulayarak görevleri sırasında sözlü saldırılardan korunmaları gerektiğine işaret etmiştir.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın meşru bir amaca yönelik olması yetmez ayrıca bu sınırlamanın demokratik toplumda gerekli olduğunun da ispatlanması gerekir. Bunun sınırları ise müdahalenin zorlayıcı bir toplumsal talebe dayanması ile ölçülü olması zorunluluğudur.

Sanığın sözlerinin hedefindeki kişi kamu görevlisidir. AİHM içtihatlarına göre yukarıda da belirtildiği üzere eleştiriye katlanma konusunda normal vatandaşlara göre daha hoşgörülü olmalıdır. Başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu kamu görevlisinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike yaratıp yaratmadığı yakından incelendiğinde; sözlerin toplumun kamu görevlisinin performansına duyduğu güveni sarsacak nitelikte bir tehlike yaratmaya nesnel olarak elverişli ve kişilerin onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte somut fiil, olgu isnadı veya sövme niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle sanığın cezalandırılmasını haklı kılacak toplumsal bir talepten söz etmek olanaksızdır. Yani sanığı cezalandırmayı haklı kılacak demokratik toplumdaki gereklilik koşulu gerçekleşmemiştir.

Yukarıda belirtilen gerekçelerle hakaret suçunun oluşmaması nedeniyle kararın bozulması yerine onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2013/23409, Karar No: 2014/10483, Tarih: 27.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/23409 E.  ,  2014/10483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/79206

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2011

NUMARASI : 2010/342 (E) ve 2011/452 (K)

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, katılan ile ana baba bir kardeş oldukları ve yan yana evlerde ikamet ettikleri, aralarında husumet bulunduğu, olay tarihinde sanığın katılana ait 03 .... plakalı aracın camını ve farlarını kırıp, lastiklerini keserek zarar verdiği; sanık ikrarı, kolluk tutanakları ve tüm dosya kapsamından anlaşılmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanıkla katılanın kardeş olup, ayrı konutta oturdukları dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK'nın 167/2. maddesi gereğince, sanığın cezasından indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurmak suretiyle fazla ceza tayini,

2-Fiili işlediği tarihte altmış beş yaşını ikmal etmiş olup daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş bulunan sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 50/3.maddesi uyarınca, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunluluğuna uyulmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/05/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4754, Karar No: 2014/6857, Tarih: 25.06.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/4754 E.  ,  2014/6857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Dosya kapsamına, sav ve savunmaya, mahkemece saptanan hukukî niteliğe göre uyuşmazlık, kayalık niteliğiyle Hazine adına tesbit ve tescil edilen taşınmaz hakkında tapuya dayalı olarak açılan kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali tescil istemine ilişkindir. Orman Yönetimi davada taraf olmadığı gibi orman incelemesi yapılmasını gerektiren bir iddia bulunmamaktadır. 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24/01/2014 tarih ve 2014/1 sayılı kararı uyarınca temyiz incelemesi 16. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay 16. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 25/06/2014 gününde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/2888, Karar No: 2012/5312, Tarih: 20.09.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2888 E.  ,  2012/5312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- KARAR -

Davalı ...'e Dairemiz ilamının tebliğine ilişkin dosyada herhangi bir belge veya kayda rastlanılamamıştır. Bu husus araştırılarak tebliğ edilmişse, tebliğ belgesinin eklenmesi veya kayıtlara dayanılarak tebliğ tarihinin bildirilmesi, tebliğ edilmemişse bu hususun belirtilmesi için ve bu gibi hususlarda gerekli dikkat ve özenin gösterilerek gecikmelere neden olunmaması bakımından dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/362, Karar No: 2008/2022, Tarih: 17.04.2008

17. Hukuk Dairesi 2008/362 E., 2008/2022 K.

**17. Hukuk Dairesi 2008/362 E., 2008/2022 K.**

**- TASARRUFUN İPTALİ**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 277 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 278 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 279 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalılar S..., F...., S...., E... ve S..... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu S... aleyhine icra takibi yaptıklarını borcu karşılayacak mal bulunamadığını bu nedenle borçlunun bir taşınmazını kayınvalidesi olan davalı F....’ya başka bir taşınmazın 1/3’er hissesini davalılar S...., E... ve S....’ye bu davalılarında aynı hisseleri davalı D.....’e satışlarına ilişkin tasarrufların iptalini ve taşınmazlar üzerinde cebri icra yetkisi tanınmasını talep etmiştir.

Davalı D..... ve öteki davalıların vekili zamanaşımı iddiası ve satışların muvazaalı olmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, borçlunun taşınmazlarını alacağın doğduğu kazadan hemen sonra düşük bedellerle satışının alacaklısına zarar verme kastını gösterdiği gerekçesi ile davalı F....’ya yapılan tasarrufun iptaline ve davalılar S...., E... ve S....’nin tasarrufa konu taşınmazı elden çıkarmış olmaları ve D....’in ise kötüniyetinin ispat edilemediği kabul edilerek bedele dönüşen davada 24.000 YTL’nin adı geçen davalılardan müşterek ve müteselsil olarak tahsiline karar verilmiş hüküm davacı ve davalılar S...., F...., S...., E... ve S.... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK’nın 277 vd. maddelerine dayalı olarak açılan tasarrufun iptaline ilişkindir.

1- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde; davalılardan D..... hakkında yazılı gerekçelere göre davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan inceleme ve araştırma yeterli değildir. Davalı D..... hakkında yapılan zabıta araştırmasındaki açıklamalardan davalının tasarrufa konu 3 taşınmazı aynı anda satın alabilecek mali güce sahip olduğu anlaşılamamaktadır.

Kaldı ki eşinin de gelir durumu taşınmazların bedelini ödemeye yetecek ölçüde değildir. Bu konularda yapılan araştırmada yeterli değildir.

2-Tasarrufa konu taşınmazların satıldığı 30/07/1997 ile 27/03/2001 tarihlerinde ve sonrasında D..... ve eşinin diğer davalılarla komşu olup olmadıkları, evlerinin yakın olup olmadığı ve buna göre D.....'in diğer davalıların mal kaçırma amacını bilebilecek durumda olup olmadığı üzerinde de durulmamıştır.

Kaldı ki eşinin de gelir durumu taşınmazların bedelini ödemeye yetecek ölçüde değildir. Bu konularda yapılan araştırmada yeterli değildir.

2-Tasarrufa konu taşınmazların satıldığı 30/07/1997 ile 27/03/2001 tarihlerinde ve sonrasında D..... ve eşinin diğer davalılarla komşu olup olmadıkları, evlerinin yakın olup olmadığı ve buna göre D.....'in diğer davalıların mal kaçırma amacını bilebilecek durumda olup olmadığı üzerinde de durulmamıştır.

3-Davalıların temyizine gelince; Davalılar F...., S.... ve E...’un borçlu ile olan tasarruflarının ayrı ayrı yapılmış olmasından dolayı anılan her bir davalının tasarrufa konu taşınmazı elden çıkardıkları tarihte gerçek değer olan 8.000 YTL bedelden sorumlu tutulmaları gerekirken yazılı olduğu gibi üç taşınmazın toplam değerleri olan 24.000. YTL’den müşterek ve müteselsil olarak sorumlu tutulmaları doğru değildir. Diğer yandan tasarrufun iptali davalarında tarifeye göre hesaplanacak karar ve ilam harcı ile vekalet ücretinin takip konusu alacak miktarı ile tasarruf konusu malın tasarruf tarihindeki gerçek değerlerinden hangisi az ise o değer üzerinden belirlenmesi gerekir. Dava konusu olayda taşınmazların tasarruf tarihindeki gerçek değerleri toplamı alacak miktarından fazladır. Bu durumda harç ve vekalet ücretinin aciz belgesindeki miktar üzerinden hesaplanması gerekirken dava dilekçesinde gösterilen değerin esas alınması ve hesaplamanın bu değer üzerinden yapılmasıda doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıdaki (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına, (3) nolu bentte yazılı nedenlerle de hükmü temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, ve peşin harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalılara geri verilmesine 17.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4038, Karar No: 2012/295, Tarih: 23.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/4038 E.  ,  2012/295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinin tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı, davalı kooperatifin üyesi olan dava dışı ...’in hissesini 25.01.2002 tarihli devir sözleşmesi ile devraldığını, davalıya 20.10.2003 tarihinde yaptığı başvurunun 28.02.2004 tarihinde reddedildiğini ileri sürerek, davalı kooperatifin ortağı olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif temsilcisi, devir sözleşmesinin sahte olduğunu, eski kooperatif başkanı olan davacının yedinde kalan devir sözleşmesindeki isimleri değiştirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davanın davalısı ... vekili, müvekkilinin davacıya devir yapmadığını ve devir sözleşmesinin sahte olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın Yargıtay 11 Hukuk Daire'sinin 04.12.2008 tarih ve 2007/10999 esas 2008/13875 karar sayılı ilamıyla bozulması üzerine, bozmaya uyularak yapılan araştırma sonucuna göre, eski kooperatif başkanı davacının, davalılardan ...'in kendisine verdiği, güven ilişkisi sebebiyle üzerinde bulunan ve orjinalinde devralan kısmında... yazılı olan devir sözleşmesinde tahrifat yaptığı, dava tarihinden önce ...'in tüm hisselerini devrederek kooperatif ortaklığından ayrıldığı, tahrifata dayalı belgeye dayanarak devir sözleşmesinin kanıtlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 23.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9916, Karar No: 2019/16664, Tarih: 23.09.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/9916 E.  ,  2019/16664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13 Esas -12 Karar sayılı kararı uyarınca, sanık hakkında verilen 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, 5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup, temyizi mümkün bulunmadığından, itiraz mercii tarafından tetkik edilmek üzere, dosyanın temyizen incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2) Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 23.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.