muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/22750, Karar No: 2019/11494, Tarih: 23.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22750 E.  ,  2019/11494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... Bakanlığına bağlı Adıyaman Devlet Hastanesinde 01/08/1995 tarihinden 28/02/2014 tarihine kadar kesintisiz biçimde temizlik işçisi olarak çalıştığını, 28/02/2014 tarihinde emeklilik koşulları gerçekleştiğinden emekliye ayrıldığını, davalılar arasında alt işveren, üst işveren ilişkisi bulunduğunu, müteahhitlerin değişmesine rağmen davacının aynı yerde çalıştığını, emir ve talimatları ... yetkililerinden aldığını, davacıya son 1-2 yılda onar günlük yıllık ücretli izin kullandırılığını, onun dışında yıllık izin kullandırılmadığını belirterek kıdem tazminatı ve yıllık izin alacağının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili, kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izinin ödenmesinden işveren yani maaş ödemesini yapan alt işverenin sorumlu olduğunu, kurumlarının işçi alımında veya çıkarılmasında herhangi bir sorumluluğun bulunmaması sebebiyle kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin ödemesinde de bir sorumluluğun bulunmaması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, davalı şirketin alt işveren konumunda dahi olmadığını, davada taraf sıfatı bulunmadığını, diğer davalı olan Sağlık Bakanlığından ihale aldığını, bu ihale gereği mevcut işçiler ile belirli süreli iş sözleşmesi imzaladığını, bu sözleşmenin ihale süresiyle sınırlı olduğunu, bundan dolayı kıdem ve ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü bulunmadığını, müvekkili olduğu şirketin davacıya ödenmesi gereken her miktarı zamanında ve eksiksiz ödediğini, izinlerin kullandırıldığını, ... işçisi olduğunu, bu yüzden davanın husumetten reddinin gerektiğini, yıllık ücretli izinlerin kullandırılmasında davalı şirketin herhangi bir takdir yetkisinin bulunmadığını, davacıya kıdem tazminatı ödenmesi hükmedilmesi halinde davacının, davalı şirket nezdindeki çalışma süresinin esas alınması gerektiğini beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Bakanlığın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Bakanlığın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece kısa kararda yıllık izin alacağı bakımından faize hükmedilmemiştir. Davacı tarafın dilekçe ile başvurması üzerine gerekçeli kararın hüküm kısmında yıllık izin alacağına dava ve ıslah tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmiş olup kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana geldiğinden Mahkemece bu çelişkinin giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmelidir.

Kabule göre de;

1- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından son alt işveren olan davalı şirketin sorumluluğu bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı 01/08/1995 -28/02/2014 tarihleri arasında davalı asıl işveren Bakanlığın bünyesinde farklı alt işveren şirketlerin elemanı olarak çalışmıştır. Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları ile dosya içerisinde yer alan hizmet alım sözleşmelerine göre davacının en son davalı Bakanlıktan ihale ile alan davalı şirket işçisi olarak çalıştığı görüldüğünden davalı şirketin en son alt işveren şirket olduğu anlaşılmakla; yukarıda açıklanan ilke kararı gereğince davalı şirketin davalı asıl işveren Bakanlık ile birlikte müştereken ve müteselsilen davacının tüm hizmet süresine göre hesap edilen kıdem tazminatı ve yıllık izin alacağından sorumlu tutulması gerekirken Mahkemece davalı şirketin yıllık izin alacağından sorumlu tutulmaması ve sadece davacıyı kendi çalıştırdığı dönem bakımından kıdem tazminatından sorumlu tutması hatalı olup bozma sebebidir.

2-Davalı Bakanlık harçtan muaf olmasına rağmen aleyhine harca hükmedilmesi de hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, 23/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4693, Karar No: 2012/38648, Tarih: 07.06.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/4693 E.  ,  2012/38648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala Zarar Verme

HÜKÜM : Ceza Verilmesine Yer Olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Somut olayda, Müştekinin 16/11/2009 tarihinde saat 17:30 sıralarında cadde üzerinde bulunan ATM'den para çekmek için ... plakalı aracını ATM önüne park ettiği, o sırada otobüs durağında bekleyen ve müştekinin aracının far lambasının gözüne gelmesine sinirlenen sanığın, müştekinin aracının yanına gittiği, aracın ön kaputuna tekme atarak eğdiği, ön kaputun orta yerinde 7-8 adet 10 cm uzunluğunda çizik meydana gelecek şekilde zarar vermesi şeklinde gerçekleşen olayda, mahkemenin sanığın TCK.nun 32/1.maddesinden yararlanmasını gerektiren raporu olması nedeniyle mala zarar verme suçunun anlam ve sonuçlarını kavrayamayacak, fiille ilgili davranışlarını yönlendiremeyecek şekilde ceza ehliyetinin bulunmadığına yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddina ancak;

Fiile ilgili davranışlarını yönlendiremeyecek şekilde ceza ehliyetinin bulunmadığından bahisle hakkında 5237 sayılı TCK.nun 32/1. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen sanık hakkında aynı yasanın 57/1. maddesi gereğince yüksek güvenlikli bir sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına karar verildiği halde , anılan yasanın 57/2. maddesi gereğince "hakkında güvenlik tedbirine hükmedilmiş olan akıl hastası, yerleştirildiği kurumun sağlık kurulunca düzenlenen raporda toplum açısından tehlikeliliğinin ortadan kalktığının veya önemli ölçüde azaldığının belirlenmesi üzerine mahkeme veya hakim kararıyla serbest bırakılabileceğine" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 Sayılı CMUK'nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükmün, TCK.nun 57/2.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak yerine "TCK.nun 57/2.maddesi gereğince hakkında güvenlik tedbirine hükmedilmiş olan akıl hastası, yerleştirildiği kurumun sağlık kurulunca düzenlenen raporda toplum açısından tehlikeliliğinin ortadan kalktığının veya önemli ölçüde azaldığının belirlenmesi üzerine mahkeme veya hakim kararıyla serbest bırakılabileceği" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 07.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9080, Karar No: 2017/3422, Tarih: 18.10.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/9080 E.  ,  2017/3422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması,

Olay tarihinde senet tahsili için gelen yakınana bıçak tevcih edip tehdit eden ve hiçbir ödeme yapmadan senedin konusu malı iade etmeyen sanığın eyleminin bir bütün halinde tamamlanmış yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, nitelendirmede yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın gözetilmesine, 18/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1035, Karar No: 2020/1467, Tarih: 26.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/1035 E.  ,  2020/1467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten İnsan öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 1- Sanık ... Batar için katılanlara yönelik olarak kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan;

TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 2 kez 6 yıl 3 ay hapis cezası,

2- Sanık ... için katılanlara yönelik olarak kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan;

TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 2 kez 6 yıl 3 ay hapis cezası,

3- Suça sürüklenen çocuk ... için katılanlara yönelik olarak kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan;

TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 31/3, 62/1. maddeleri uyarınca 2 kez 4 yıl 2 ay hapis cezası,

4-Suça sürüklenen çocuk ... Batar için katılanlara yönelik olarak kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan;

TCK'nin 81/1, 35/2, 29, 31/3, 62/1. maddeleri uyarınca 2 kez 4 yıl 2 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar ... ile ... müdafilerinin, ceza miktarı itibariyle yasal şartları taşımayan duruşmalı inceleme istemlerinin CMUK'un 318. maddesi uyarınca ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ...’un mağdur katılanlar ... ile ...’e yönelik öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; eylemin sübut bulmadığına, suç vasfının hatalı tayin edildiğine, haksız tahrik indiriminin eksik yapıldığına ve sair sebeplere yönelen, sanık ... müdafiinin; eylemin sübut bulmadığına, suç vasfının hatalı tayin edildiğine ve sair sebeplere yönelen, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin; eylemin sübut bulmadığına, suç vasfının hatalı tayin edildiğine ve sair sebeplere yönelen, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin; öldürmeye ya da yaralamaya yönelik bir kast ve eylemin olmadığına ve sair sebeplere yönelen temyiz itirazlarının reddiyle,

1) Mağdur katılanlarda meydana gelen yaralanmaların ayrı ayrı hayati tehlikeye neden olması karşısında, 5237 sayılı Yasanın 35/2. maddesinde düzenlenen teşebbüs nedeniyle sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar hakkında makul surette indirim yapılarak cezaların tayin edilmesi yerine, yazılı şekilde 10 yıl olarak cezaların tayin edilmesi suretiyle eksik cezalara hükmolunması,

1) Mağdur katılanlarda meydana gelen yaralanmaların ayrı ayrı hayati tehlikeye neden olması karşısında, 5237 sayılı Yasanın 35/2. maddesinde düzenlenen teşebbüs nedeniyle sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar hakkında makul surette indirim yapılarak cezaların tayin edilmesi yerine, yazılı şekilde 10 yıl olarak cezaların tayin edilmesi suretiyle eksik cezalara hükmolunması,

2) Oluşa ve dosya kapsamına göre, mağdur katılanların beyanına göre araçlarında alkol aldıkları sırada ...’in tuvalet ihtiyacını gidermek için araçtan indiği, onun yanına yine alkollü şekilde sanıklar ve suça sürüklenen çocukların geldiği ve ...’e hitaben sataşır ve laf atar tarzda “sizin araç da güzelmiş, kaç para ediyor bu, siz bu aracı nasıl aldınız” tarzında sözler söyledikleri, ardından aralarında tartışma çıktığı ve mağdur katılanların yaralandıkları, sanıklar ve suça sürüklenen çocukların beyanlarına göre ise, olayın başlangıcına dair sanık ...’ın tuvalet ihtiyacını gidermek için araçtan indiği ve herhangi bir neden yokken ...’in ...’a yönelik küfür etmesi üzerine olayın meydana geldiği, olaya ilişkin bir görgü tanığı ya da başkaca delil olmaması karşısında ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının mevcut deliller çerçevesinde net olarak ortaya konulamadığı ve bu nedenle oluşan şüphenin sanık ... lehine değerlendirilmesinin gerekeceği, fakat olayda sadece sanık ...’a yönelen haksız tahrik teşkil eden eylem nedeniyle haksız tahrik indirimi uygulanması gerekirken, diğer sanık ve suça sürüklenen çocuklara yönelik ise herhangi bir haksız tahrik teşkil edecek eylem olmamasına rağmen haklarında haksız tahrik indirimi uygulanması suretiyle eksik cezalara hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceden farklı olarak BOZULMASINA, Heyetimizden sayın ... ile sayın ...’nın mahkeme gerekçesinde belirtildiği gibi mağdur katılanlar ve sanıklar ile suça sürüklenen çocuklarının çelişkili beyanları karşısında karşılıklı kavgayı kimin başlattığının belli olmaması nedeniyle bütün sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar lehine yapılan haksız tahrik indiriminde Dairemizin yerleşmiş içtihatları çerçevesinde bir isabetsizlik görülmediğine yönelen ve bu nedenle sayın çoğunluğun görüşüne katılmadıklarına dair karşı oylarıyla ve oy çokluğuyla 26.06.2020 gününde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8028, Karar No: 2009/4148, Tarih: 18.03.2009

8. Ceza Dairesi 2007/8028 E., 2009/4148 K.

**8. Ceza Dairesi 2007/8028 E., 2009/4148 K.**

**- GENEL GÜVENLİĞİ TEHLİKEYE SOKACAK ŞEKİLDE KASTEN SİLAHLA ATEŞ ETME

- KORKU, KAYGI VE PANİK YARATACAK BİÇİMDE SİLAHLA ATEŞ ETMEK

- LEHE KANUN UYGULAMASI

- MALA ZARAR VERME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 50 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 51 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 151 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 170 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 6 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 264 ]

**"İçtihat Metni"**

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın olay tarihinden bir hafta önce tartıştığı müştekiye ait ve cadde üzerinde bulunan araca ateş etmesi eyleminin, korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçu ile birlikte mala zarar verme suçunu da oluşturacağı, bu durumda müştekinin şikayetçi olmaması nedeniyle mala zarar verme suçundan düşme kararı verilip, korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçundan da mahkumiyet kararı verilmesinde isabetsizlik olmayıp, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir,

Bozmaya uyularak; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre, yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak,

5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde ve fıkrasında "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanun hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü ile 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9/3. maddesinde de "lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" hükmü karşısında; 5237 sayılı Yasa'nın 50. ve 51. maddelerinin, 647 sayılı Yasa'nın 4 ve 6. maddelerine göre lehe seçenek yaptırımlar ve erteleme koşulları taşıdığı, ikisinin birlikte uygulanma olanağı yoksa da, bunlardan birinin uygulanmasının mümkün olabileceği gözönüne alınıp, 6136 sayılı Yasa'ya aykırılık suçundan kurulan hükme ilişkin olarak hapsin kısa süreli seçenek yaptırımlara çevrilmesi ve erteleme açısından, 5237 sayılı TCK'nın 170/1. madde ve fıkrasına aykırılık suçundan kurulan hükme ilişkin olarak erteleme açısından 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesine göre karşılaştırma ve belirleme yapıldıktan sonra karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı kısmen istem gibi (BOZULMASINA), 18.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3290, Karar No: 2012/4972, Tarih: 09.05.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/3290 E.  ,  2012/4972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müteselsil basit zimmet

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK lehine görülerek hükümlünün

cezasının yeniden belirlenmesine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müteselsil basit zimmet suçundan verilen 06/03/2002 günlü ilk mahkümiyet hükmünün Dairemizce onanarak kesinleşmesinden sonra, 5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girmesi ve Yalvaç C.Başsavcılığının 01/06/2005 tarih 2005/162 ilamat sayılı yazısı ile uyarlama kararı verilmesinin istenmesi üzerine duruşma açılmadan 02/06/2005 tarih ve 2001/48 Esas, 2002/10 sayılı Ek Kararla 5237 sayılı TCK'nın lehe düzenleme içermesi gerekçesiyle cezasının yeniden belirlenmesine karar verildiği, duruşma dışı verilmiş olsa dahi davanın esasını çözmesinden dolayı temyizi kabil olan bu kararda kanun yolunun yanlış gösterildiği, süresi, mercii ve şeklinin ise gösterilmediği bu haliyle hükümlüye tebliğ edildiğinden dolayı henüz kesinleşmediği, bilahare hükümlünün verdiği 03/03/2009 günlü dilekçe üzerine daha önce uyarlama kararı verildiği gözetilmeden yeniden duruşma açılarak kurulan son 23/12/2009 tarihli hükmün ise hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, usulüne uygun yapılacak tebligat üzerine temyiz vaki olursa ilk uyarlama kararı üzerinde temyiz incelemesi yapılabileceğinden, Dairemizin 30/11/2011 tarih ve 2011/1466-24663 sayılı tevdii kararı gereğince 02/06/2005 tarihli uyarlama kararına kanun yolunu, süresini, merciini ve şeklini doğru olarak gösteren meşruhat düşülerek kanun yoluna başvurma hakkı olanlara mahkemesince yeniden tebliğ edildiği ve O yer C.Savcısı tarafından 17/02/2012 günlü dilekçeyle bu hüküm temyiz edildiği halde tebliğnamede bununla ilgili görüş bulunmadığı anlaşıldığından, anılan noksanlığın ikmali için incelenmeyen dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6096, Karar No: 2019/3610, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6096 E.  ,  2019/3610 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.