muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/21959, Karar No: 2020/3850, Tarih: 09.03.2020

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacının 30.01.2008- 31/12/2010 tarihleri arası davalı İstanbul Deniz Otobüsleri A.Ş. asıl işverenliğinde, 01.01.2011- 30.11.2011 tarihleri arasında ise İstanbul Şehir Hatları Turizm San. ve Tic. A.Ş. asıl işverenliğinde ve ... Org.Ltd.Şti.nin alt işveren işçisi olarak çalıştığı, davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini iddia ettiği 31.12.2011 tarihinde ... İletişim Ltd.Şti. firmasında sigortalı göründüğü ve bu firmanın da İstanbul Şehir Hatları A.Ş.'nin alt işvereni olduğu, davacının akabinde 01.01.2012-07.01.2012 arası alt işveren ... AŞ. nezdinde sigortalı olduğu ve iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmıştır.

Gerek İstanbul Deniz Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş. ve gerekse İstanbul Şehir Hatları Turizm San ve Tic A.Ş. devir tarihinde İstanbul Büyükşehir Belediyesine bağlı kuruluşlardır. Davacının çalıştığı işyeri aynıdır. İki asıl işveren arasındaki ilişki incelendiğinde arada işyeri devri olduğu ortaya çıkmakta olup davacı talepleri buna göre değerlendirilmelidir.

Yukarıdaki ilke kararında da açıklandığı üzere, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti bakımından devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devreden işveren davalı İstanbul Deniz Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş.'nin 01.01.2011 tarihinde işyerini devrettiği, bu davalıya karşı davanın ise 23.01.2014 tarihinde açıldığı dikkate alındığında devir tarihinden itibaren iki yıllık hak düşürücü süre geçtiğinden ve bu nedenle davalı İstanbul Deniz Otobüsleri Sanayi ve Ticaret A.Ş. fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacağından sorumlu olmadığından bu davalı yönünden fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18182, Karar No: 2006/21250, Tarih: 14.11.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/18182 E.  ,  2006/21250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aliağa İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/02/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 2.5.2006 tarih, 7056/9697 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip dayanağı bonoların keşideci yerinde “ Şirket adına müdür ....................................................................................” ibarelerinin yazılı olduğu ve iki adet imzanın bulunduğu görülmektedir. Dosya içinde bulunan İzmir 9.Noterliğince düzenlenen 27.04.1994 tarihli imza sirkülerine göre ise .............................’ın , anılan şirketi tek başına temsil ve ilzama yetkili olduğu anlaşılmıştır. Borçlu şirketçe de aksi yönde bir iddiada bulunulmamış, “şirket adına müdür” ibarelerinin sonradan ilave edildiği ileri sürülmüştür.TTK.nun 322.maddesi uyarınca “şirket namına imza salahiyeti olanlar, şirketin unvanını ilave etmeye mecburdurlar.” Öte yandan bonoda keşidecinin sorumluluğu için keşidecinin tek imzası yeterlidir.

Bu kurallar doğrultusunda somut olayın incelenmesinde, borçlu şirketin iddia ettiği gibi  “şirket adına müdür” ibarelerinin bulunmadığını kabul etsek bile, bonoyu keşideci sıfatı ile imzalayan ..........................................’ın borçlu şirketin yetkilisi olması ve TTK.nun 322.maddesine uygun olarak şirketin ünvanını keşide yerine yazdığına göre keşide imzalarından birisinin şahsen, diğerinin ise şirket adına atıldığının kabulü gerekir. O halde anılan bonolardan dolayı şirket sorumlu olup Mahkemece itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsiz olduğundan kararın bu nedenle bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla alacaklı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulüne karar verilmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin karar düzeltme itirazlarının kabulü ile Dairemizin 2.5.2006 tarih ve 2006/7056/9697 sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17981, Karar No: 2016/3444, Tarih: 24.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/17981 E.  ,  2016/3444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde özel eğitim ve rehabilitasyon merkezi sahibi sanık ... ve müdürü sanık ...’in, engelli öğrencilerin kişisel bakımlarından sorumlu olan usta öğreticilerin derslere girerek engelli öğrencilere branş dersleri vermelerini sağladıkları, kuruma devam eden engelli öğrencilerin grup eğitimi yapmadıkları halde grup eğitimi yapılmış gibi gösterilerek fatura düzenleyip katılan kurumdan 24.926 TL tahsil ettikleri, yeterliliği olmayan öğretmenlerin başka branşlarda derse girmelerini sağladıkları, öğretmen olan sanık ...'nun ise ders defterine ders vermediği öğrencileri yazdığı, bu konuda diğer sanıklarla birlikte hareket ettiği, böylece sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia olunan somut olayda; sanıkların cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 24.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13767, Karar No: 2024/15870, Tarih: 05.12.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13767 E.  ,  2024/15870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 30. İş Mahkemesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin ödeme gücünden yoksun olması ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmaması gerekir. Buna göre adli yardım talebinde bulunan kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

05.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/61, Karar No: 2022/471, Tarih: 22.06.2022

**Ceza Genel Kurulu         2021/61 E.  ,  2022/471 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Sanıklar ... ve ...'un kasten öldürme suçundan TCK'nın 37. maddesi delaletiyle 81/1, 53, 63, 54 ve 58. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, mahsuba ve cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin ... 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 22.01.2018 tarihli ve 77-31 sayılı hükmedilen ceza miktarı yönünden resen istinafa tabi hükümlere yönelik olarak sanıklar müdafileri ve Cumhuriyet savcısı tarafından da istinaf talebinde bulunulması üzerine dosyayı inceleyen ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince 02.04.2018 tarih ve 816-866 sayı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bu hükümlerin de sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 02.04.2019 tarih ve 239-1977 sayı ile; temyiz nedenlerinin esastan reddine karar vermiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 07.12.2020 tarih ve 99771 sayı ile;

"...Oluşa ve dosya kapsamına göre; 01.01.2017 tarihinde saat 01.00 sıralarında sanık ...'nın, arkadaşı ... ile aynı evde birlikte alkol alarak yılbaşını kutladıktan sonra kız arkadaşları ile buluşmak için evden çıktıkları, birlikte motosikletle giderken sanık ...'nın, sanık ...'le telefonda buluşmayı kararlaştırarak onunla da kısa bir süre sonra ... içinde buluşup motosikletlerini park ettikleri, maktul ... ve arkadaşı ...'ın da aynı yerde, yılbaşı eğlencesi sonrası ceplerindeki parayı saymaktan iken ..., ... ve ... ...in, ... ve ...'ı fark ederek onların yanına geldikleri, ...'ın elinde içki şişesi olduğu halde 'Ne yapıyorsunuz lan, ne içiyorsunuz, bize de versenize' demesiyle ... ve ...'ın bu kişilerden korkarak '100 TL'miz var, 50'sini size verelim' dedikleri, bu söze karşılık önce ...'ın maktul ve ...'a küfür etmesinden sonra ...'nın da bıçakla 'Sizin paranızı sinkaf ederim, sizi sinkaf ederim, gidin lan buradan' dediği, ... ...in ise 'Bunlar gariban adamlar, neden sataşıyorsunuz, bırakın gidelim' dediği, bunun üzerine ... ve ...'ın gitmek üzere arkalarını döndükleri sırada ...'nın eli ile ...'ın kafasının arkasına sert şekilde vurduğu, ... ve ... olay yerinden biraz uzaklaştıktan sonra ...'ın cebinde bulunan bıçağı çıkarmak için elini cebine attığı, ...'ın da 'Boşver Abi' diyerek ...'ın bıçağı çıkarmasına engel olduğu, biraz daha ilerledikten sonra ...'ın, ...'a 'Çok zoruma gitti, ben bunların peşinden gideceğim' demesi üzerine ...'ın da ...'a 'Çok zoruna gittiyse birlikte gidelim.' dediği, bir binanın bahçesinde gördükleri tahta sopalardan birer tane alıp ..., ... ve ... ...in yanına giderek iyice yaklaştıkları, ...'ın elinde sopa ve bıçak olduğu halde 'Şimdi gelin lan, şerefsizler' diye bağırdığı, o sırada ...'ın da elindeki sopa ile ...'ın kafasına vurmasıyla sopanın kırıldığı, ...'ın alkollü olmasının da etkisi ve kafasından aldığı darbe ile kendisinden geçip orada kaldığı, ...'nın, ...'a vurduktan sonra kaçmaya başlayan ...'ın peşinden koşarak kalçasından bıçakladığı, bir süre sonra da kovalamayı bıraktığı, maktul ...'ın da ...'ın kaçtığını görünce onun da aynı yöne doğru ara ara arkasına bakarak kaçmaya başladığı, kaçarken arkasına baktığı sırada önündeki park halindeki aracı fark etmeyerek araca çarpıp sendeleyince, ...'nın, ...'ı yakaladığı, ... ...in de o sırada ...'nın arkasından koşarak geldiği, ...'nın, ...'ı yakaladıktan sonra beş kez bıçakladığı, o boğuşmaya yetişen ... ...in de ... ve ...'nın boğuşmasına iştirak ettiği, bu boğuşma sırasında ... ...in, ... ya da ...'ın elindeki bıçakla sağ el serçe parmağından basit şekilde yaralandığı, ...'ın aldığı bıçak darbesinin etkisi ile yere düştüğü esnada ... ...in ayağı ile ...'ın kafa ve yüzünü tekmelediği, ...'nın yerdeki ...'ı dört kez daha bıçakladığı, o sırada 10 metre mesafede evi olan tanık ...'in, balkonda olayı izlemekte iken sanıklara, kendilerini kameraya kaydettiğini, kavgayı bırakmalarını, görüntüyü polise vereceğini söylemesiyle ... ve ... ...in, ..

... ...in, ... ya da ...'ın elindeki bıçakla sağ el serçe parmağından basit şekilde yaralandığı, ...'ın aldığı bıçak darbesinin etkisi ile yere düştüğü esnada ... ...in ayağı ile ...'ın kafa ve yüzünü tekmelediği, ...'nın yerdeki ...'ı dört kez daha bıçakladığı, o sırada 10 metre mesafede evi olan tanık ...'in, balkonda olayı izlemekte iken sanıklara, kendilerini kameraya kaydettiğini, kavgayı bırakmalarını, görüntüyü polise vereceğini söylemesiyle ... ve ... ...in, ...'ı da alarak geldikleri motosikletler ile olay yerinden kaçtıkları, ...'ın, yaralı haldeki ...'ın yanına gelerek ...'ın elinde bulunan bıçağı alıp uzağa doğru fırlattığı, maktul ...'ın ambulansla kaldırıldığı ... Üniversitesi Hastanesinde 9 adet kesici delici alet yaralanmasına bağlı iç organ ve büyük damar kesilmesinden gelişen iç kanama sonucu öldüğü sabit ve mahkemece oluş da bu şekilde kabul edilmiştir.

5237 sayılı TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen ve ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen Haksız Tahrik, failin haksız bir tahrikin yarattığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında hareket ederek bir suç işlenmesini ifade eder. Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil olmalı, b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı, c) Failin işlediği suç bu ruhi durumun tepkisi olmalı, d) Haksız tahrik teşkil eden fiil, mağdurdan sadır olmalıdır. İlk haksız hareketin sanık tarafından gelmesi halinde, bu etkiye verilen tepkinin orantılı olup olmadığı, diğer bir deyişle etki-tepki dengesinin sanık lehine bozulup bozulmadığı dikkate alınmalıdır. Yargıtayımızın istikrar kazanmış içtihatlarında etki-tepki dengesinin sanık lehine bozulduğu hallerde, tahrik indirimi gerektiği kabul edilmektedir.

Bu kısa açıklamadan sonra, somut olay değerlendirildiğinde; Olayların başlamasına neden olan eylem, sanıklar ..., ... Mert ve ...'ın olay yerine geldiklerinde, özellikle alkollü olan ...'ın, daha önceden tanımadıkları maktul ... ve arkadaşı ...'a sataşarak korku salması, maktul ve arkadaşının kendilerinden para istendiğini düşünerek yanlarındaki paranın yarısını vermeyi teklif etmeleri ve sonrasında ... ve sanık ...'nın maktul ve arkadaşına küfretmesidir. Sanık ...'in "Bunlar gariban adamlar, neden sataşıyorsunuz, bırakın gidelim' demesinden sonra da sanık ... maktul ...'ın kafasına eliyle vurmuştur. Böylece ilk haksız hareketin sanık ... ve arkadaşı ...'dan geldiğinde bir şüphe ve tartışma yoktur. Sanık ...'ten maktul ve arkadaşına yönelik bir söz ve hareket olmadığı gibi söylediği sözlerle diğerlerinin hareketine engel olma hali söz konusudur.

Sanık ...'dan küfür işiten ve kafasına yumrukla vurulan maktul ...'ın, olay yerinden ayrılıp bir süre gittikten sonra duruma içerleyerek, arkadaşı ...'ın da destek vermesiyle yanında bıçak olduğu halde ve yolda aldıkları sopalarla geri dönerek, maktul ...'ın 'Şimdi gelin lan, şerefsizler' diye bağırmasından sonra ...'ın da ...'ın kafasına sopa ile vurup yere düşürmesi ile etkiye tepki olarak olayın ikinci aşması başlamıştır. Bu aşamadan sonra sonuçta, maktul ..., sanık ... tarafından pek çok bıçak darbesine maruz kalmış, sanık ... de kavganın içinde yer alarak ve maktule tekme ile vurarak fiil üzerinde hakimiyet sağlamak suretiyle suça iştirakte bulunmuştur. Burada tartışılması gereken husus, öncelikle sanık ...'in, olayın birinci aşamasında maktule yönelik ilk haksız hareket olarak bir söz ve davranışının bulunup bulunmadığı, ilk haksız harekette bulunduğunda şüphe bulunmayan sanık ... yönünden de etki tepki dengesinin sanık lehine bozulup bozulmadığıdır.