muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16501, Karar No: 2017/12987, Tarih: 21.12.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/16501 E.  ,  2017/12987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal- bedel iadesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı ... A.Ş vekili avukat ...ile davacı vekili avukat ...'in gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan ... Benz ... tarafından ithal edilen 2013 model 0 km A 180 marka aracı, diğer davalı ... Tic Ve ...'den satın aldığını, aracın 16.4.2013 tarihinde teslim edildiğini, 9.5.2014 tarihinde motordan titreme ve ses gelme şikayeti ile servise götürdüğünü, onarımdan sonra teslim edilsede sorunun giderilmediğini, daha sonra en az 10 defa aynı ve farklı şikayetler ile yeniden servise götürüldüğünü, ancak sorunun giderilemediğini, araçta imalattan kaynaklanan gizli ayıp bulunduğunu ileri sürerek, aracın yenisi ile değiştirilmesine, olmadığı takdirde araç bedelinin faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar; davacının iddialarının doğru olmadığını, şikayetlerin 24.9.2013 tarihinde davacının yaptığı trafik kazasından sonra oluştuğunu, ilk şikayetin ise 4.3.2014 tarihinde olduğunu, bu nedenle de davanın yersiz açıldığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, onarım yapılmasına rağmen arızanın süresi içerisnde giderilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar; davacının iddialarının doğru olmadığını, şikayetlerin 24.9.2013 tarihinde davacının yaptığı trafik kazasından sonra oluştuğunu, ilk şikayetin ise 4.3.2014 tarihinde olduğunu, bu nedenle de davanın yersiz açıldığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, onarım yapılmasına rağmen arızanın süresi içerisnde giderilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı eldeki davada ayıplı olan aracın ayıpsız misli ile değişimini, bunun mümkün olmaması halinde bedel iadesini talep etmiştir. Dosya kapsamında alınan ilk bilirkişi kurul raporunda aracın incelenmeksizin rapor verilemeyeceği belirtilmiş, aracın incelenmesi sonucu alının ek raporda ise aracın gizli ayıplı olmadığı, bir kısım arızların kullanıcı hatasından bir kısmının ise normal eskimelerden kaynaklandığı, mevcut egzoz kaçağı sesinin aracın satın alınışından beri mevcut, bir kötü montaj veya hatalı parça kullanımı sonucunda meydana gelen, taşıttan faydalanmayı kısmen etkileyen ve kullanım konforunu azaltan ve garanti kapsamında davacı tarafça onarılması gereken bir arıza olduğunu, meydana gelen arıza ile kazaya uğrayan ve değişen bölgenin aynı olmaması sebebiyle arızaların kazadan kaynaklanmadığını belirtmiştir. Davalılar, bilirkişi kurul raporundaki egzos kaçağının aracın satın alınışından beri mevcut ve devam eden arıza tespitine katılmadıklarını, bu arızanın kaynağının davacının yaptığı kaza olduğunu, dolayısıyla kullanım hatasından kaynaklandığını, sonraki iş emirlerinde sesin geldiğine yönelik şikayet bulunmadığını belirterek rapora itiraz etmişlerdir. Mahkemece bu itirazlar karşılanmaksızın, yapılan onarım ile arızanın giderilemediği, ayıp durumunun devam ettiğinin teknik bilirkişi incelemesi ile tespit edildiği ve tüketicinin dilediği seçimlik hakkı seçmede muhayyer olduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysaki itirazlar karşılanmaksızın eksik inceleme ve yetersiz rapora dayalı olarak hüküm kurulması doğru değildir. Mahkemece yapılması gereken iş, hangi arızaların kullanıcı hatası, hangilerinin imalattan kaynaklı hata olduğu, bu arızlardan hangilerinin açık hangilerinin gizli ayıplı olduğu ve ayıpların kaynağının kaza olup olmadığının sonraki iş emirleri de irdelenmek suretiyle gösterir aydınlatıcı, taraf, hâkim ve Yargıtay denetimine elverişli bir rapor alınmasıdır. O halde, mahkemece, dava konusu hususlarda uzman ve tarafsız 3 kişilik heyetten oluşan yeni bir kuruldan az yukarda belirtilen hususları karşılar mahiyette rapor alınmak suretiyle oluşacak sonuca göre hüküm tesis edilmesi gerekirken, yazılı şekilde yetersiz rapora itibar edilerek, eksik inceleme ve yetersiz değerlendirme sonucu karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, 1480,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalı .... vekiline verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17805, Karar No: 2013/11354, Tarih: 17.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/17805 E.  ,  2013/11354 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kurumun ... ilinde faaliyet gösteren ... Müdürlüğünde şoför olarak çalıştığını, hafta içi ve hafta sonu olmak üzere işveren kurum tarafından fazla mesaiye bırakıldığını, ücretlerinin ödenmediğini, TİS’in fazla mesaiyi düzenleyen 25.maddenin (c) fıkrasına göre fazla mesainin %50 zamlı ödenmesi gerektiğini, yine TİS'in hafta tatili ücretini düzenleyen 40/2 cümlesinde " hafta tatili çalışmalarına karşılık %100 zamlı ödeme yapılacağının öngörüldüğünü, ödemelerin yapılmadığını belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 250,000 TL' nin hak ediş tarihlerinden itibaren işleyecek işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, Müessese Müdürlüğünün emirleri gereği zaman zaman ... ... Müdürlüğündeki tütünlerin diğer mahallere idare aracılığı ile sevk edilmesi esnasında görevlendirilen şoförlerin görevlerini yaptıkları sırada varış mahallelerinden fazla mesai yaptıklarına dair tanzim edilen herhangi bir belgeye rastlanılmadığı, şoförlerin bu hizmet esnasında sunmuş oldukları günlük ve aylık randıman defterinin de yapılan incelemede kendi el yazılarıyla doldurulduğu, varış saatlerinin usulünce tasdik edilmediğini, dolayısıyla ilgili defterlerde fazla mesai yaptıkları konusunda tam kanaat oluşmadığı sebebiyle her hangi bir ödemede yapılmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının gidiş dönüş mesafelerini gösteren güzergahlar arasındaki yük unsuru da göz önünde bulundurularak yükleme ve boşaltma süreleri de dahil olmak üzere ve yol durumları da göz önünde bulundurularak davacının mesai saatleri dışındaki fazla çalışmalarının tespiti yoluna gidildiği, tespit edilen fazla çalışma sürelerine göre de dosyanın bilirkişiye tevdi edildiği ve bilirkişiden rapor aldırıldığı, ayrıca %30 hakkaniyet indirimi de yapıldığı, bilirkişi ...'ün fazla mesai sürelerine ilişkin hesaplamalarının ve bilirkişi ...'nun bu sürelere ilişkin fazla mesai ücreti hesaplamalarının uygun bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, Mahkemece daha önce verilen karar Yargıtay 9.Hukuk Dairesi’nce görev emirlerinin fazla mesai anlamına gelmediği, günlük ve aylık yazdırma belgelerinin davacı işçilerce doldurulduğu, fazla mesai yaptığına dair belgeye rastlanmadığı, idarenin fazla mesai yapılmaması yolunda talimatı bulunduğu belirtilerek araştırma yapılması gerekliliği vurgulanmıştır.

Somut olayda, Mahkemece daha önce verilen karar Yargıtay 9.Hukuk Dairesi’nce görev emirlerinin fazla mesai anlamına gelmediği, günlük ve aylık yazdırma belgelerinin davacı işçilerce doldurulduğu, fazla mesai yaptığına dair belgeye rastlanmadığı, idarenin fazla mesai yapılmaması yolunda talimatı bulunduğu belirtilerek araştırma yapılması gerekliliği vurgulanmıştır.

Bozma sonrası alınan raporda davacının 08-17 saatlerinin dışındaki çalışmaları fazla çalışma olarak kabul edilmiştir. Diğer yandan bilirkişi işçilerin çalışmadan geçirdiği Cumartesi ve Pazar günlerini de çalışma süresinden saymış ve. Cumartesi günleri 4 saat, Pazar günleri 8 saat çalıştığını kabul etmiştir. Davacı tarafından savunulmadığı halde aracın yükleme boşaltma sırasında geçen süreleri de bilirkişi 4 saat çalışılmış olarak kabul etmiştir. Bilirkişi yine dosya da bulunan ve davacı tarafından düzenlenen görev kağıtlarıyla günlük ve aylık randıman ve sarfiyat defterlerinden yola çıkarak, -aracın markası modeli beygir gücü dikkate alınmadan- yüklü iken 30-40 km boş iken 40-50 km hızla seferlerde yol aldığı, çıkış ve varış saatlerinin yol süresini gösterdiği, katedilen mesafeye göre çalışma sürelerini belirlendiği, KTK 98 maddesinde 9 saatlik araç kullanma süresi öngörülmüş ise de bunun üzerinde seyahat edilebildiği gerekçeleriyle bu verileri dikkate alarak haftalık değil sadece dış sefere çıktığı iki tarih aralığındaki sefer sürelerini fazla çalışma olarak kabul ederek hesaplama yapmıştır.

Karayolları Trafik Yönetmeliğine göre ağır vasıta şoförlerinin araç üzerinde çalışma süresinin 9 saati aşamayacağı düzenlemesi mevcuttur. Bilirkişi raporunda aracın davacı tarafından sunulan çıkış ve varış sürelerini dikkate almış olup, ortalama bir hız tespiti yoluna gitmiştir. Davacının günlük mesai saatlerinin üzerinde çalıştığına ilişkin tek kayıt kendisi tarafından düzenlendiği iddia edilen çıkış varış saatlerini gösteren belgedir. Bunun dışında tanıklar tarafından davacının hangi tarihte hangi seferde kaç saat mesai yaptığı, haftalık 45 saatlik çalışma süresinin ne kadar aşıldığına dair beyanları yoktur. Davacının çıkış ve varış saatlerinde sürekli araç kullandığını gösteren takograf kayıtları da yoktur. Dolayısıyla davacının yolda ne kadar dinlendiği bilinmeden sadece çıkış-varış sürelerine bakara bu saatler arasında araç kullandığının kabulü yerinde değildir. Takograf kayıtları da her zaman günde kaç saat sürüş yapıldığına ilişkin yeterli bir kanıt değildir. Bilirkişinin davacı tarafından iddia edilmeyen yükleme boşaltma sürelerinde çalıştığı ve aynı şekilde hafta sonlarında da çalıştığı ispatlanamadığı halde sırf o tarihte başka bir ilde bulunması nedeniyle cumartesi 4 Pazar günü 8 saat çalıştığı şeklinde bir kabul de faraziyeden öteye geçmemektedir. Bilirkişinin günlük 08:00-17:00 saatlerinin dışındaki çalışmaları fazla çalışma olarak hesaplaması, bugüne kadar haftalık 45 saatin üzerindeki çalışmaları fazla çalışma kabul eden yerleşmiş uygulamaların tamamen dışında kabul edilemez bir hesap yöntemidir.

Yukarıda açıklandığı üzere bugüne kadar yerleşik fazla çalışmanın hesaplanmasına ilişkin ilkelerin hiçbiriyle uyuşmayan, sonuçta taraflar arasında ayrıca husumete sebebiyet verebilecek nitelikte faraziyelere dayalı hesap içeren raporun yerinde olmadığı açıktır. Mahkemece mevzuat, dosya kapsamı ve savunmalara da uygun bir şekilde iş hukuku alanında uzman bir bilirkişiden denetime elverişli rapor alınarak sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirmelere dayalı rapor doğrultusunda davanın kabulü bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8094, Karar No: 2018/6417, Tarih: 01.10.2018

**5. Ceza Dairesi         2016/8094 E.  ,  2018/6417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet (sanıklar ... ve ... hakkında), denetim görevinin ihmali (sanık ... hakkında)

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizce de benimsenen YCGK'nın 20/10/2009 tarih ve 2009/1-85 Esas, 2009/242 sayılı Kararında da vurgulandığı gibi, aralarında menfaat çatışması bulunduğu anlaşılan sanıklar Erhan ve Sedat'ın savunmalarının, ayrı müdafiiler tarafından üstlenilmesinin sağlanması gerektiği gözetilmeksizin aynı müdafii tarafından temsil edilmeleri suretiyle Avukatlık Yasasının 38 ve 5271 sayılı CMK'nın 152. maddelerine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

Dairemizce de benimsenen YCGK'nın 20/10/2009 tarih ve 2009/1-85 Esas, 2009/242 sayılı Kararında da vurgulandığı gibi, aralarında menfaat çatışması bulunduğu anlaşılan sanıklar Erhan ve Sedat'ın savunmalarının, ayrı müdafiiler tarafından üstlenilmesinin sağlanması gerektiği gözetilmeksizin aynı müdafii tarafından temsil edilmeleri suretiyle Avukatlık Yasasının 38 ve 5271 sayılı CMK'nın 152. maddelerine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

Suç tarihlerinde sanıklardan Sedat Yağcı ve ...'ın Gemerek İlçe Tarım Müdürlüğünde ziraat teknikeri, ...'ün ise müdür vekili olarak görev yaptıkları, patates tarımı yapılan alanların ve pazarlama olanaklarının artırılması projesi ile yemeklik dane, baklagil üretimini geliştirme projesi kapsamında satılan tohumlardan 188.422 TL tahsil edilmesi gerekirken 96.994 TL'nin hesaba aktarıldığı, kalan 91.428 TL'nin satımı yapan sanıklar Murat ve Sedat'ın uhdelerinde olduğu ve bu suretle sanıklar Murat ve Sedat'ın zimmet, diğer sanık ...'ın ise denetim görevinin ihmali suçunu işlediği iddia ve kabul edilen olayda; sanıkların, tohum alan kişilerin bir kısmının tohum bedelini ödemediklerini, diğer bir kısmının ise sonradan ödediklerini savunmaları, proje kapsamında sanıklardan tohum alan bazı çiftçilerin ise aldıkları tohumun bedelini bankadan kredi çekmek suretiyle ödediklerini belirtmiş olmaları karşısında, maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer kalmayacak şekilde tespiti bakımından, il ve ilçe tarım müdürlüklerinden bahsi geçen proje kapsamında tohumların ne şekilde satılacağına ve işlemlerin ne şekilde yürütüleceğine ilişkin yönerge ve düzenleme bulunup bulunmadığının, sanıkların görev kapsamının nelerden ibaret olduğunun, vadeli satışa ilişkin kendilerine yetki verilip verilmediğinin, yapılan satışlara ilişkin kantar fişinin ve satışa konu ürünün alıcılara teslimine dair teslim tesellüm belgesinin bulunup bulunmadığının sorularak saptanmasından, varsa birer suretinin temin edilerek dosya arasına alınmasından, proje kapsamında tohum alan ve dinlenmeyen kişilerin tespit edilip tanık sıfatıyla dinlenerek satın aldıkları tohum karşılığında sanıklara ödeme yapıp yapmadıklarının, yaptılar ise kime ne şekilde ve ne miktarda ödeme yaptıklarının sorulup, sanıkların sunduğu listeler ile karşılaştırılarak çelişki bulunması halinde giderilmesinden, projeyle ilgili tüm banka kayıtları, ödeme dekontları ve kredi kullanmak suretiyle ödeme yapan kişilerin yaptıkları ödemelere ilişkin dekontların da temininden sonra dosyanın ekleriyle birlikte Sayıştay emekli uzman denetçilerinden oluşturulacak bilirkişi heyetine tevdii ile tohum satılan kişilerden tahsil edilen miktarlar ile bu miktarların ne kadarının kayıtlara geçtiği, tahsil edilemeyen para olup olmadığı, her bir sanığın uhdesinde kalan para olup olmadığı ile varsa miktarı tespit edilip, hasıl olacak sonuca göre hukuki durumlarının ve suç vasfının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve E. 2014/140; K. 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53/1. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri ile sanıklardan ...'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 01/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14606, Karar No: 2014/4291, Tarih: 06.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/14606 E.  ,  2014/4291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 15/05/2013 tarih ve 2012/113-2013/105 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2010/11433 sayılı “ ibarenin marka olarak tescili için ’ye başvuruda bulunduğunu, ’nin başvuruyu 2010/10932 kod numaralı markası ile benzer olduğundan bahisle 556 sayılı 7/1-b bendi uyarınca reddettiğini, bu ret kararına itirazda bulunduklarını ve itirazlarının dkararıyla reddedildiğini, ret kararının hukuka aykırı olduğunu ve müvekkilin önceki hak sahibi olduğunu ileri sürerek, ret kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilince yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve düzenlenen kök-ek bilirkişi raporlarına göre sayılı kararın 2010/11433 sayılı marka tcscil başvurusunun yüz ve cilt temizleyicileri, temizleme sütleri, tonikler, nemlendiriciler, kremler, maskeler, güneşsiz bronzlaştırıcı kremler, kırışık önleyici kremler, makyaj temizleyiciler, el yüz ve vücut losyonları, sütleri, pudraları, sütleri, güneş kremleri, yağları, losyonları ve sütleri, güneş sonrası nemlendirici krem ve jelleri, fondöten, pudra, allık, göz boyası (far), kirpik boyası (rimel), kaş boyaları, dudak boyaları (ruj), dudak parlatıcıları, dudak besleyicileri, dudak nemlendiricileri, cildi koruyucu kremler, tırnak boyası (oje), tırnak cilası, tırnak boyası çıkartıcıları (aseton), tırnak sertleştiricileri, tırnak besleyicileri, dudak kaş ve göz kalemleri, (petrolyum jeli), Kılsökücü (ağda), kıl dökücüler (depilatuar), kıl dökücü pudralar, kınalar, zayıflatıcı ve forma sökücü kozmetik ürünler, selülit gidericiler, yüzey sıkılaştırıcılar, dolu kozmetik çantaları (kozmetik setleri), külotlar; ürünleri yönünden 556 sayılı KHK’nın 7-b maddesi uyarınca reddine yönelik kararın kaldırılması isteminin reddi yönünde iptaline, sair yönlerde iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

.../...

-2-

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.