muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/606, Karar No: 2020/1003, Tarih: 08.12.2020

İradi taraf değişikliğinde; bu durum davayı değiştirme anlamına geldiğinden, zorunlu taraf değişikliğinden farklı bir rejime tabidir. Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (HUMK) iradi taraf değişikliği hakkında açık bir hüküm içermemekle birlikte, yerleşik Yargıtay uygulaması ile genel olarak, davada iradi taraf değişikliğine izin verilmemiştir. Bu durumun özellikle usul ekonomisi açısından eleştirilere tabi tutulmasını dikkate alan yasa koyucu, 6100 sayılı HMK’nın 124. maddesi ile belirli hallerde iradi taraf değişikliğine olanak veren bir düzenleme getirilmiştir .

Anılan Yasaya göre bir davada taraf değişikliği, ancak karşı tarafın açık rızası ile mümkündür (m.124/1). Ancak yasa koyucu bu konuda yasalarda yer alan özel hükümleri saklı tutarak (m.124/2) hâkimin izni ile taraf değişikliği yapılabilecek hallere de yer vermiştir. Anılan iki fıkra çerçevesinde maddî bir hatadan kaynaklanan veya dürüstlük kuralına aykırı olmayan taraf değişikliği talebi, karşı tarafın rızası aranmaksızın hâkim tarafından kabul edileceği gibi, tarafın yanlış veya eksik gösterilmesinin kabul edilebilir bir yanılgıya dayanması durumunda da hâkimin izniyle taraf değişikliği yapılabilecektir (HMK m.124/3,4). İradî taraf değişikliğine ilişkin hükme istinaden gerek davacı gerekse davalı tarafta, iradî taraf değişikliği yapılması mümkündür (Taş Korkmaz, H.: Medenî Usûl Hukukunda İradî Taraf Değişikliği, Ankara 2014, s.169; Pekcanıtez, H./Atalay, O./Özekes, M.: Medenî Usûl Hukuku, 14.b., Ankara 2013, s.310; Saldırım, M.: Açıklamalı ve İçtihatlı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ve İlgili Mevzuat, Ankara 2011, s.103). Yargıtay uygulaması da bu yöndedir (Bkz. HGK, 19.09.2012 gün ve 2012/6-338 E., 2012/586 K.).

Yapılan bu açıklamalar dikkate alındığında, somut olayda Özel Dairece, yukarıda belirtilen usul hükümleri gerekleri yerine getirilmeksizin Maliye Hazinesinin “davaya dâhil edilmesi” yönünde karar verilmesi yerinde bulunmamıştır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında bir kısım üyelerce; davalı Maliye Hazinesinin yasal hasım olduğu, Özel Dairece Maliye Hazinesinin resen davalı olarak dahil edilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu yönünde görüş belirtilmiş ise de, Kurul çoğunluğu tarafından bu görüş kabul edilmemiştir.

S O N U Ç: Yukarıda gerekçesi açıklandığı üzere; davacının temyiz itirazlarının kabulü ile Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın BOZULMASINA” karar verilmiştir.

Özel Dairenin İkinci Kararı:

12. Yargıtay 4. Hukuk Dairesince Hukuk Genel Kurulunun bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda, 07.05.2019 tarihli ve 2018/80 E., 2019/58 K. sayılı kararı ile;

S O N U Ç: Yukarıda gerekçesi açıklandığı üzere; davacının temyiz itirazlarının kabulü ile Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın BOZULMASINA” karar verilmiştir.

Özel Dairenin İkinci Kararı:

12. Yargıtay 4. Hukuk Dairesince Hukuk Genel Kurulunun bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda, 07.05.2019 tarihli ve 2018/80 E., 2019/58 K. sayılı kararı ile;

“…DAVA: Davacı dava dilekçesinde özetle; açtığı boşanma davasında karar veren hakimi HSK nezdinde şikayet ettiğini, bunun basına yansıdığını, hakimin kendisi hakkında şikayetçi olduğunu, ancak takipsizlik kararı verildiğini, yine tekzip talebinin de reddedildiğini, bunun üzerine hakimin internet medyası üzerinden özel hayatının gizliliğini ihlal edecek şekilde açıklamalarda bulunarak kişilik haklarını ihlal ettiğini belirtmiş, manevi zararının tazminini ve açıklamaların internet sitelerinden silinmesini istemiştir.

CEVAP: Cevap dilekçesinde, zamanaşımı süresinin dolduğu ve HMK'nun 46. maddesindeki sorumluluk koşullarının da oluşmadığı savunulmuştur.

GEREKÇE: Dava kişilik hakların ihlaline dayalı manevi tazminat ve internet yayınının kaldırılması taleplerine ilişkindir.

Dosya kapsamından; davanın ilk olarak 12/05/2013 tarihinde davalı olarak davacının boşanma davasına bakan hakim ... gösterilmek suretiyle İstanbul Anadolu 10. Sulh Hukuk Mahkemesi'ne açıldığı, 15/05/2013 tarihinde asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine karar verildiği, bu kararın 04/07/2013 tarihinde kesinleştiği, dosyanın gönderildiği İstanbul Anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesince 09/12/2013 tarihinde hakimlerin görevleri sırasında görevlerinden veya kişisel nedenlerden kaynaklanan iddialarla ilgili olarak haklarında açılacak tazminat davalarına bakma görevinin Dairemize ait olduğu şeklindeki gerekçeyle görevsizlik kararı verildiği, Dairemizce yargılamanın ilk derece sıfatıyla yapıldığı, davalı olarak Maliye Hazinesi'nin kabul edildiği, ilgili hakimin ise ihbar olunan sıfatını aldığı, Dairemizce 24/03/2015 tarihinde davanın esastan reddine karar verildiği, davacının temyizi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca 29/11/2017 tarihinde usul hükümleri gerekleri yerine getirilmeksizin Maliye Hazinesinin davaya dahil edilmesinin hukuka aykırı olduğundan bahisle Dairemiz kararının bozulduğu, bilahare ihbar olunan sıfatını taşıyan hakim ...’ın karar düzeltme isteminin de reddedildiği anlaşılmıştır.

Davacı, gerek dava dilekçesinde gerekse Dairemizce yapılan ön inceleme tutanağındaki beyanlarında açıkça hakimin kişisel sorumluluğuna dayanarak eldeki davayı açtığını belirtmiş, dava dilekçesinde de ilgili hakim davalı olarak gösterilmiştir.

Davacı, gerek dava dilekçesinde gerekse Dairemizce yapılan ön inceleme tutanağındaki beyanlarında açıkça hakimin kişisel sorumluluğuna dayanarak eldeki davayı açtığını belirtmiş, dava dilekçesinde de ilgili hakim davalı olarak gösterilmiştir.

Şu durumda, HMK’nun 46. maddesinde belirtilen hakimlerin yargılama faaliyetlerinden dolayı Devlet aleyhine açılmış bir tazminat davası bulunmadığı, ilgili hakimin kişisel eylemi nedeniyle tazminata hükmedilmesi istendiği ve asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu anlaşılmakla dairemizin görevsizliğine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

HÜKÜM: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1-Dava dilekçesinin Dairemizin görevsiz olması sebebiyle HMK'nun 114/1-c ve 115/2 maddeleri uyarınca usulden reddine, İstanbul Anadolu Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'nin görevli olduğuna,

2-Karar kesinleştiğinde olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesine,” oy çokluğu ile karar verilmiştir.

Kararın Temyizi:

13. Özel Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

II. GEREKÇE

14. Dava, 6100 sayılı HMK’nın 46. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

15. 6100 sayılı HMK’nın 46. maddesi; “(1) Hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı aşağıdaki sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir:

a) Kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

b) Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

c) Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması.

ç) Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması.

d) Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.”

Hükmünü içermektedir.

16. Madde metninden de anlaşılacağı üzere HMK, hukuk hâkimlerinin yargılama faaliyetinden dolayı (hâkimler aleyhine değil) Devlet aleyhine tazminat davası açılması sistemini benimsemiştir (Kuru, B.: Medeni Usul Hukuku El Kitabı, C II, Ankara 2020, s.1797 vd.).

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.”

Hükmünü içermektedir.

16. Madde metninden de anlaşılacağı üzere HMK, hukuk hâkimlerinin yargılama faaliyetinden dolayı (hâkimler aleyhine değil) Devlet aleyhine tazminat davası açılması sistemini benimsemiştir (Kuru, B.: Medeni Usul Hukuku El Kitabı, C II, Ankara 2020, s.1797 vd.).

17. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesinin genel gerekçesinde de “1086 sayılı Kanunun 573–576 ncı maddelerinde düzenlenen hâkimin kusurlu davranışlarından, ilk etapta Devletin sorumlu tutulamayacağı, hâkimin şahsen sorumlu tutulması gerektiği yönündeki esastan ayrılınmış ve karşılaştırmalı hukuk da nazara alınarak, hâkimin yargılama faaliyeti esnasında vermiş olduğu zararlardan, ilk plânda Devlete karşı tazminat davası açılması esası kabul edilmiştir. Devlet, daha sonra kusurlu hâkime rücu edebilecektir. Böyle bir düzenleme ile hâkimlerin hukukî sorumluluğuna ilişkin durum, idarenin memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri eylem ve yaptıkları işlemlerden birinci derecede Devleti sorumlu tutan ve daha sonra da Devletin sorumlu kişiye rücu etmesini kabul eden, Anayasanın 129 uncu maddesinin beşinci fıkrası hükmüne de uygundur.” denilmektedir.

18. Somut olayda, davacı tarafından, Hâkim ... davalı gösterilerek, davalının aile mahkemesi hâkimi olarak eşi ile arasındaki boşanma davasında hâkim olarak görev yaptığı, mahkemedeki tutum ve davranışlarından dolayı davalıyı HSYK’ya şikâyet ettiği, buna ilişkin haberlerin basında yayınlandığı, davalının yayınlara ilişkin tekzip taleplerinin reddedildiği, bunun üzerine davalının “Açıklama” adı altında internet medyasında duyuru yaptığı, davalının aile birliği içindeki en mahrem bilgileri kamuoyuna açıkladığı, özel hayatın gizliliğini ihlal ederek suç işlediği iddiasıyla açıklama metninin internet sitelerinden silinmesine-kaldırılmasına ve 1,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

19. Görüldüğü üzere davacının tüm iddiaları davalı Hâkim ...’ın yargılama faaliyetinden kaynaklanmaktadır.

19. Görüldüğü üzere davacının tüm iddiaları davalı Hâkim ...’ın yargılama faaliyetinden kaynaklanmaktadır.

20. Davacı dava dilekçesinde, Hâkim ...’ı davalı göstererek İstanbul Anadolu 10. Sulh Hukuk Mahkemesinde eldeki davayı açmış, mahkemece görevsizlik kararı verilerek dosya İstanbul Anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiş, İstanbul Anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesince de görevsizlik kararı verilerek dosya Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderilmiştir. Yargıtay 4. Hukuk Dairesince davalı sıfatı ile Maliye Hazinesine dava dilekçesi tebliğ edilerek yargılamaya devam olunmuş ve davanın esastan reddine karar verilmiştir. Kararın davacı tarafından temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulunca yapılan temyiz incelemesinde, “Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında işin esasının incelenmesinden önce eldeki davanın, hâkimin yargılamaya ilişkin hizmet kusurundan mı, yoksa kişisel kusurundan mı kaynaklandığı, burada varılacak sonuca göre Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin mi yoksa İstanbul Anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesinin mi görevli olduğu hususu ön sorun olarak görüşülüp tartışılmış, uyuşmazlığın hâkimin yargılamaya ilişkin işlemlerinden kaynaklandığı, bu nedenle Özel Dairenin görevli olduğu sonucuna varılarak ön sorun oyçokluğuyla aşılarak işin esasının incelenmesine geçilmiştir.” denilerek dava konusu uyuşmazlığın hâkimin yargılamaya ilişkin işlemlerden kaynaklandığı gerekçesiyle Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin görevli olduğuna karar verilmiştir.

21. Hukuk Genel Kurulunca işin esasının incelenmesinde ise; HMK’nın 124/1. maddesine göre bir davada taraf değişikliğinin, ancak karşı tarafın açık rızası ile mümkün olduğu, Özel Dairece, belirtilen usul hükmü gerekleri yerine getirilmeksizin Maliye Hazinesinin davaya dâhil edilmesi yönünde karar verilmesinin yerinde bulunulmadığı gerekçesiyle Özel Daire kararının bozulmasına karar verilmiştir.

22. Özel Dairece, 07.05.2019 tarihli duruşmada Hukuk Genel Kurulunun bozma kararına uyulmasına dair ara karar kurulmuş sonrasında ise Dairenin görevsizliğine karar verilmiştir.

23. Yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde; gerek 6100 sayılı HMK’nın 46. maddesine göre hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı ancak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilmesi, gerekse Hukuk Genel Kurulunun bozma kararında uyuşmazlığın hâkimin yargılamaya ilişkin işlemlerinden kaynaklandığı, bu nedenle Özel Dairenin görevli olduğu sonucuna varılması nedeniyle Özel Dairece, HMK’nın 46. maddesinde belirtilen hâkimlerin yargılama faaliyetlerinden dolayı Devlet aleyhine açılmış bir tazminat davasının bulunmadığı, ilgili hâkimin kişisel eylemi nedeniyle tazminata hükmedilmesinin istendiği ve asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle usulden reddine ve İstanbul Anadolu Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğuna dair karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

24. Bu nedenle Özel Daire kararının bozulması gerekir.

III. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

24. Bu nedenle Özel Daire kararının bozulması gerekir.

III. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın yukarıda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440/III- 3. bendi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20444, Karar No: 2015/36777, Tarih: 23.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/20444 E.  ,  2015/36777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Tanık ...'in soruşturma aşamasında sanığın elinde plastik tabaktan bahsettiği, beyanlarından yaralama olayının bir kısmını görmediğinin anlaşılması, olayı baştan sona gören tanık ...'ın yemek saklama kabını sanığın elinde gördüğünü ancak bununla vurduğunu görmediğini söylemesi, katılanın ise yemek tabağı ile sanığın kendisine vurduğunu söylemesi karşısında olayda sanığın elindeki nesnenin kullanılıp kulanılmadığı tartışılmadan; kullanıldığının kabulü halinde ise taraflardan ve tanıklardan olayda kullanıldığı iddia edilen nesnenin özellikleri sorularak TCK'nin 86/3-e maddesi kapsamında silah sayılıp sayılmayacağı tartışılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Katılanın yüzünde meydana gelen yaralanmalarla ilgili yüzde sabit iz olup olmadığının olaydan 6 ay sonra adli raporun düzenleneceği ... Adli Tıp Şubesi'nin 09.01.2014 tarihli raporunda bildirildiği halde bu süre bitmeden 11.06.2014 tarihinde düzenlenen adli raporun hükme esas alındığı görülmekle dosya sureti de eklenerek... Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesine mağdurun sevki suretiyle yeniden rapor alınarak katılanda yüzde sabit iz olup olmadığı, katılandaki kemik kırığının ve yüzde oluşan yaralanmanın tabakla vurma sonucu mu yoksa elle veya tırnaklama sonucunda oluşmasının mümkün olup olmadığı hususunda rapor aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmesi nedeniyle sanığın huhuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 23.12.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2950, Karar No: 2022/7650, Tarih: 11.10.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/2950 E.  ,  2022/7650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, temyiz incelemesinin davacı vekili tarafından duruşmalı, davalılar vekili tarafından duruşmasız olarak yapılması istenilmiş ise de, temyize konu edilen kararda dava değeri, duruşma sınırının altında olduğundan, duruşma isteğinin miktar yönünden reddiyle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz isteklerinin incelemesinin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı asıl davada, davalıların kendisine vermiş olduğu vekaletnameye istinaden 2008 yılı Ağustos ayından itibaren vekilliklerini üstlendiğini, vekillik görevini gereği gibi yerine getirmiş olmasına rağmen haksız olarak azledildiğini ve avukatlık ücretinin ödenmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00TL alacak ile haksız azil nedeniyle 20.000,00TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiş ve talebini 12.01.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile önce 21.020,76 TL'ye, sonra 06.03.2015 tarihli ikinci ıslah dilekçesi ile 29.604,48 TL'ye yükseltmiştir.

Davacı birleşen davada; asıl dava ile aynı vakılalara dayanarak 8.583,72TL'nin temerrüt tarihi olan 28/08/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini ve dosyanın Bakırköy 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2018/109 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesini istemiştir.

Davalılar, azlin haklı olduğunu savunarak, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, Yargıtay (kapatılan)13. Hukuk Dairesinin 17/10/2017 günlü ve 2015/23031 Esas, 2017/9594 Karar sayılı ilamı ile iki kez ıslah yapılamayacağı gerekçesi ile bozulmuş, bozma sonrasında davacı tarafından bozma ilamı doğrultusunda 2018/239 Esas sayılı ek dava açılarak davalar birleştirilmiş ve mahkemece, davanın kabulüne dair verilen kararın davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; Dairemizce 04/02/2021 tarihli 2020/5416 Esas, 2021/933 Karar sayılı ilamı ile asıl ve birleştirilen davalar hakkında ayrı ayrı hüküm kurulmadığı ve ölü olmasına rağmen bu husus belirtilmeden ...’in de karar başlığında yazıldığı ve karar ile adı geçen davalı aleyhine de hüküm kurulduğu gerekçesiyle bozulmuştur. Bozma sonrasında mahkemece bozma ilamına uyularak, asıl dava davada davacının maddi tazminat isteminin kabulüne,

21.020,76 TL maddi tazminatın 10.000,00 TL sine davalıların temerrüt tarihi olan 28/08/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müşterek müteselsil alınarak davacı yana verilmesine, 11.020,76 TL sine ıslah tarihi olan 12/01/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müşterek müteselsil alınarak davacı yana verilmesine, davacının manevi tazminat isteminin reddine, birleşen davada ise davacının maddi tazminat isteminin zamanaşımına uğramış olması sebebi ile reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1- Davacının birleşen davaya yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacı birleşen davayı karşı tarafın temyiz dilekçesine verdiği cevapla birlikte (katılma yoluyla) temyiz etmiştir.

Ancak; katılma yoluyla temyiz hakkı, asıl temyiz talebine sıkı sıkıya bağlı bir hak olup, karşı tarafın asıl temyiz dilekçesinin normal temyiz süresi içerisinde ve kendisi yönünden temyizi kabil bir karara karşı verilmiş olması koşulu ile sınırlandırılmıştır.

Karşı tarafın temyiz istemi, birleşen davaya ilişkin olmadığından davacı vekilinin katılma yoluyla temyiz isteminin de reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacının asıl davada manevi tazminat talebinin reddine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava haksız azile nedeniyle vekalet ücreti alacağı ve manevi tazminatın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece “davacının 2008 yılında davalılardan aldığı genel vekaletname ile bir çok davada ve işte vekillik görevini ifa ettiği, davalılarca 19/07/2010 tarihli azilname ile davacıyı azlettiği, davacı yanın ise davalılara 19/08/2010 tarihli ihtarname keşide edilerek ödenmemiş vekalet ücretlerini talep ettiği ve ödenmesi için 3 gün süre verdiği, ihtarın davalılara 24/08/2010 tarihinde tebliğ edildiği dolayısı ile davalıların temerrüt tarihinin tebliğ tarihinde 3 gün eklenmek sureti ile bulunan 28/08/2010 tarihi olduğu, davalıların ise bu ihtara 06/09/20210 tarihinde cevap vererek hiç bir borçlarının bulunmadığını bildirdikleri bu durumda davacı ve davalı taraflar arasında karşılıklı güven duygusunun zedelendiği” gerekçesiyle davacının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 58.(mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 49) maddesinde yer alan yasal düzenlemeye göre" Kişilik hakkının zedelenmesinden zarar gören, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat adı altında bir miktar para ödenmesini isteyebilir." anılan madde uyarınca manevi tazminata hükmedilirken şahsiyet haklarına hukuka aykırı şekilde bir saldırının varlığı aranmalıdır. Kişilik haklarının zarar görmediği hallerde eylem hukukuna aykırı olsa dahi manevi tazminata hükmedilmesi mümkün değildir. Öyle ki manevi tazminatta kişinin bedensel ve ruhsal ve sosyal bireyliğinin korunması söz konusudur. Somut olayımızda, davanın niteliği itibariyle davacının kişisel haklarına ilişkin bir saldırı söz konusu değildir. Bu durumda manevi tazminatın yasal şartları oluşmadığının kabulü gerektiği, hal böyle olunca bu gerekçeyle manevi tazminata yönelik talebin reddine karar verilmesi gerekirken, az yukarıda belirtilen gerekçe ile talebin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması usulün 438/son maddesi gereğidir.