muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/757, Karar No: 2020/95, Tarih: 13.02.2020

Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi genel tehlike suçu niteliğinde olup, bu maddeleri ülkeye sokmak, ülke içinde bir yerden diğer bir yere nakletmek, muhafaza etmek, satmak, satın almak veya üretmek şeklinde seçimlik hareketlerle işlenebilen suçlardandır. Aramada elde edilen maddelerin patlayıcı madde yapımında kullanılabileceği ve bu maddelerin basit bir şekilde birleştirilmeleri suretiyle bunun mümkün olabileceği, olay mahallinde düdüklü tencere ile diğer kimyasal maddeler kullanılarak patlama gerçekleştirilmiş olmasının sanıklardan elde edilen fişeklerin mağarada bulunan fişeklerle aynı olduğu ve bu suretle disiplin ve sıkı irtibata önem veren iş bölümüne dayalı örgütün üyesi olduğu anlaşılan sanıkların mağarada bulunan eşyalarla irtibatları da gözetildiğinde ayrıca tehlikeli maddelerin bulundurulması suçundan cezalandırılmaları gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükümlerinin, sanıkların eylemlerinin, Özel Daire kararından farklı olarak silahlı terör örgütüne üye olma suçunun yanında ayrıca tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçunu da oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Sanıklara yüklenen fiilin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabul edilmesinden sonra ele geçirilen ve patlayıcı madde yapımına yarayan eşyalar nedeniyle ayrıca TCK’nın 174. maddesinde düzenlenen tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan cezalındırılıp cezalandırılamayacakları konusu Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve sayın çoğunluk tarafından bu suçtan da cezalandırılmaları gerektiği sonucuna varılmıştır. Kanaatimizce bu karar usul ve yasaya aykırıdır. Şöyle ki;

Dosya içeriğine göre ‘olay günü Artuklu ilçesi Yalım Mahallesinin arkasında bulunan kırsal alanda silahlı şahısların bulunduğunun ihbarı üzerine bu alana güvenlik kuvvetlerince operasyon yapıldığı, görülen altı kişinin güvenlik güçlerini farkederek eğilip hedef küçülttükleri ve gizlenmeye çalıştıkları sonra kaçmaya başladıkları, yapılan takip ve dur ikazı sonucu sanıklar Cem ve Cengiz’in silahlarıyla birlikte yakalandığı, diğer dört kişinin ise kaçtıkları ve kim olduklarının saptanamadığı, güvenlik nedeniyle olay bölgesinde ayrınıtılı arama ve tarama faaliyetinin takip eden gün yapılabildiği, yakalandıkları yerin yakınındaki mağarada patlayıcı madde yapmaya elverişli çok sayıda eşyanın ele geçirildiği, ayrıca buraya 150 metre mesafede bulunan bir meyve bahçesinde de düdüklü tencereye ait patlama sonucu oluştuğu değerlendirilen parçalar ile beyaz renkli kimyasal madde ve pamuk parçalarının bulunduğu’ sabit olup, bu konuda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçu TCK’nın 174.maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasına göre yetkili makamlardan gerekli izin alınmadan, patlayıcı, yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı, boğucu, zehirleyici, sürekli hastalığa yol açıcı nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddeyi ülkeye sokmak, ülke içinde bir yerden diğer bir yere nakletmek, muhafaza etmek, satmak, satın almak veya üretmek, bu suçu oluşturmaktadır.Düzenlemede açıkça görüldüğü üzere seçimlik hareketli bir suç olup, belirtilen nitelikteki maddelerden birisinin ülkeye sokulması, nakledilmesi, muhafaza edilmesi, satın alınması gibi hareketlerden birisinin yapılması suçun oluşumu için yeterlidir.

Madde gerekçesine göre bu eylemlerin suç olarak kabul edilmesinin amacı, toplumu genel tehlikelere karşı korumak ve Uluslararası Nükleer Silâhların Yayılmasının Önlenmesi Andlaşması ve Nükleer Maddelerin Fiziksel Korunması Hakkındaki Sözleşme ile Türkiye’nin üstlenmiş bulunduğu yükümlülüklerin yerine getirilmesidir. Bu düzenlemeyle topluma zarar verme tehlikesi yaratan maddeler ile ilgili faaliyetlerin izinsiz olarak yürütülmesi yasaklanmıştır. Bir zararın gerçekleşmesi şartı aranmadığı için tehlike suçu niteliğindedir. Suç ile toplumun hayat, sağlık ve malvarlığı değerleri korunmakta olduğundan mağduru toplum ve bireylerdir. Suçun manevi unsuru ise genel kasttır, yani suçun kanuni tanımındaki unsurların mutlaka bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında somut olayın değerlendirilmesine gelince;

Dosyadaki Mardin Emniyet Müdürlüğü Bomba İnceleme ve İmha Büro Amirliğince düzenlenen raporda ve sonradan alınan bilirkişi raporunda, ele geçirilen eşyaların TCK’nın 174. maddesi kapsamında patlayıcı madde olarak değerlendirilemeyeceği, bu malzemelerin ancak birleştirilmeleri sonucu patlayıcı maddenin yapılabileceği bildirilmiştir. Sanıkların yakalandıkları yerin yakınındaki mağarada ele geçirilen ve ancak birleştirilerek patlayıcı madde yapılması mümkün olan eşyaların incelenmesinde belirlenen on sekiz adet vücut izinin sanıklara ait olmadığı saptanmıştır. Yine buraya 150 metre mesafede bulunan düdüklü tencere parçalarının sanıkların yaptığı bomba düzeneğinin patlatılması sonucu oluştuğuna ilişkin tahmin dışında hiçbir kanıt dosyada yoktur.

Sanıkların tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçunu işlediklerinin kabul edilebilmesi için bu maddeleri ülkeye sokma, ülke içinde bir yerden diğer bir yere nakletmek, muhafaza etmek, satmak, satın almak veya üretmek şeklinde seçimlik olarak gösterilen hareketlerden birisini kasten yaptıklarının usulüne uygun toplanmış kanıtlarala ispatlanması ve bunun kararda gösterilmesi gerekir. Somut olayda sözü edilen eşyalar üzerinde sanıklara ait bir iz saptanamamıştır. Malzemelerin ele geçirdiği yer sanıkların evi, arabası veya işyeri olmayıp, tamamen kontrolleri dışındaki bir mağaradır. Raporlarında ancak birleştirilmeleri suretiyle patlayıcı madde yapılabileceği belirtildiği halde sanıkların böyle bir bilgi ve deneyime sahip olduklarına ilişkin hiçbir kanıt dosyada bulunmamaktadır. Olay yerinde kaçan ve kimlikleri saptanamayan eşyaların ait alabileceği dört kişi daha bulunmaktadır. Silahlı terör örgütüne ait olduğu düşünülen bu malzemelerle sanıkları ilişkilendirecek, tahmin ve varsayımın ötesine geçen, cezalandırılmalarına yeter, her türlü kuşkudan uzak, somut, tarafsız ve kesin hiçbir kanıt yoktur. Ceza yargılama hukukunun temel prensilerinden birisi şüpheden sanığın yararlandırılmasıdır. Bu ilkeye ve Yargıtay’ın yerleşik uygulamalarına göre bir kişinin suçlu kabul edilebilmesi için mevcut kanıtlar karşısında atılı suçu işlemiş olma olasılığı dışında başka bir ihtimalin kalmaması, suçu işlediğinin kesin olarak ispatlanması gerekir. Somut olayda malzemelerin ele geçtiği yer, çok sayıda üye ve sempatizana sahip olduğu bilinen bir silahlı terör örgütünün faaliyet gösterdiği kırsal alandaki bir mağaradır. Sanıkların bu eşyalarla bağı kesin olarak saptanmadan cezalandırılmaları, örgüte ait her tehlikelli madde bulunduğunda nerede elde edildiğine bakılmadan sorumlu tutulmaları sonucunu doğurur ve bu da yasak olan ojektif sorumluluğun yolunu açar.

Sonuç olarak özetle; tahminden öte suçu işlediklerini kabule yeterli kanıt bulunmaması nedeniyle sanıkların ayrıca tehlikeli maddelerin izinsiz bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan da cezalandırılmalarının hukuka aykırı olacağı kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun düşüncesine iştirak etmek mümkün olmamıştır." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle sanıkların silahlı terör örgütüne üye olma suçunun yanında ayrıca tehlikeli maddelerin izinsiz bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan da cezalandırılmalarının hukuka aykırı olacağı görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.10.2016 tarihli ve 538-539 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükümlerinin, sanıklar ... ve ...'in eylemlerinin silahlı terör örgütüne üye olma ve tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçlarını oluşturduğu gözetilmeden silah sağlama suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.10.2016 tarihli ve 538-539 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükümlerinin, sanıklar ... ve ...'in eylemlerinin silahlı terör örgütüne üye olma ve tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçlarını oluşturduğu gözetilmeden silah sağlama suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin lehe olması ve aleyhe yönelen temyiz bulunmaması karşısında, ceza miktarı bakımından aleyhe değiştirmeme ilkesinin GÖZETİLMESİNE,

3- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 14.11.2019 tarihinde yapılan müzakerede (1) numaralı uyuşmazlık konusu bakımından oy birliğiyle, (2) numaralı uyuşmazlık konusu bakımından birinci müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından, 13.02.2020 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4017, Karar No: 2020/2077, Tarih: 24.02.2020

**14. Hukuk Dairesi         2019/4017 E.  ,  2020/2077 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 09/09/2008 gününde verilen dilekçe ile suya elatmanın önlenmesi talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; dava dilekçesinin görev yönünden reddine, mahkemenin görevsizliğine dair verilen 25/01/2019 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, suya elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili; davacının bahçesinin hemen yakınında köy çeşmesinin bulunduğunu, bu çeşmeden akan sudan faydalanmasının davalı tarafından engellendiğini, davalı tarafın suya müdahalesinin menine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Yaşar Güven vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece ilk olarak davanın kabulüne dair verilen karar, hükmün davalı ... tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 3. Hukuk Dairesince 29.11.2012 tarih ve 2012/20309 Esas, 2012/24628 Karar sayılı ilamında “..mahkemece; suların en az olduğu dönemde uzman bilirkişiler aracılığıyla keşif yapılarak, davacının yararlandığı başka suyun bulunup bulunmadığı araştırılarak, tarafların kadim ve öncelik hakları ihlal edilmemek üzere, tarafların suya ihtiyaç oranları tespit edilerek, davacının ihtiyacı oranında su rejimi kurulması gerekirken, davacının suya ihtiyaç oranı tespit edilmeden ve dava dilekçesinde haftada iki saat sudan faydalanmasının yeterli olacağını belirten davacının talebi de aşılmak suretiyle günde 12 saat davacının taşınmazına su akışının sağlanması şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiştir...” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, Dairemizce 11.09.2017 tarih ve 2015/4387 Esas, 2017/4947 Karar sayılı ilamında “...Davacı lehine olacak şekilde dava konusu suyun haftada 2 saat süreyle davacı taşınmazına akışına katlanılmasına dair hüküm kurulmuş ise de suyun hangi gün ve saatler arasında davacı taşınmazına akacağına dair infaza elverişli su rejimi kurulmaması ve mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmişse de kendisini vekille temsil ettiren davalı ... lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi, ayrıca yargılama giderlerinin oranlanarak bir kısmının davacı üzerinde de bırakılması gerekirken tümünün davalıdan tahsiline karar verilmesi doğru değildir...” gerekçesiyle kararın 2. kez bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; dava dilekçesinin görev yönünden reddine, mahkemenin görevsizliğine dair karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Bu kez Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; dava dilekçesinin görev yönünden reddine, mahkemenin görevsizliğine dair karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 4. maddesinde sulh hukuk mahkemelerinin görevi belirlenmiş, 1086 sayılı HUMK’nun 8. maddesinin 1. fıkrasındaki mamelek hukukundan kaynaklanan değer ve miktara ilişkin hükümler 4. maddede yer almamıştır.

Ne var ki, 6100 sayılı HMK’nın geçici 1. maddesi hükmüne göre bu kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan davalarda kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümler uygulanmaz. Eldeki dava da 6100 sayılı HMK’nın yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden önce 09.09.2008 tarihinde açıldığından mahkemenin görevli olup olmadığı 1086 sayılı HUMK’a göre değerlendirilmelidir.

Somut olayda; dava 09.09.2008 tarihinde 2.000,00TL değer gösterilerek sulh hukuk mahkemesinde açılmıştır. Dava tarihi olan 09.09.2008 itibariyle görev hususu 1086 sayılı yasa hükümlerine tabidir. 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 1. maddesi gereğince bu kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümlerinin kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan davalarda uygulanamayacağı açık olarak belirtilmiştir. Mahkemece, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu geçici 1. maddesi hükmüne aykırı olarak görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 24.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2812, Karar No: 2019/3469, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2812 E.  ,  2019/3469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6765, Karar No: 2017/4627, Tarih: 24.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/6765 E.  ,  2017/4627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı ..., davalı ...’in diğer davalı ve gayri resmi olarak bir süre beraber yaşadığı...'ya aile konutunun muvazaalı bir şekilde devredildiğini, bu nedenle taşınmazın tapu iptal ve eşi üzerine tekrardan tescili ile aile konutu şerhi konulmasını dava ve talep etmiş, mahkemece ...’in hem resmi nikahlı eşiyle, hemde dini nikahlı eşiyle birlikte kaldığı bir yerin aile konutu olarak nitelendirilmesinin etik ve hukuk açısından mümkün olmadığı, davacının karı koca gibi birlikte uzun yıllar yaşadığı birisine, bir borcun ikamesi sadedinde devrettiği bir konutu, daha sonra aralarının bozulması üzerine, resmi nikahlı eşinin bundan haberinin olmadığını ileri sürerek şimdi geri istemesinin 4721 TMK’nın objektif iyi niyet ilkesini düzenleyen 2. maddesine ve 6100 sayılı HMK'nın 29. maddesinde düzenlenen dürüstlük prensibine aykırı olacağı gerekçesiyle davacının davasının reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 193. maddesi hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin korunması" amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin “açık rızası bulunmadıkça" aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunu devredemez. Bu işlem “ancak diğer eşin açık rızası alınarak" yapılabilir.

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak da verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "açık" olması gerekir.

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak da verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "açık" olması gerekir.

Bu açıklamalar ışığından somut olayda dosya kapsamından, davacı ile davalı ...’in 2006 yılına kadar bu evi aile konutu olarak kullandıkları, davalıların gayri resmi olarak 2006 ila 2010 yılları arasında bu evde beraber yaşadıkları, davalı ...'in de kabul ettiği üzere davacı resmi nikahlı eşin “açık" rızası olmadan işbu taşınmazı davalı ...'ya 2010 yılında devrettiği anlaşılmaktadır. Öyleyse, davalı ...'in ... ile bu evde gayri resmi olarak bir müddet beraber yaşamaları, bu taşınmazın aile konutu olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz. Kaldı ki, Hukuk Genel Kurulunun 15.04.2015 tarih ve 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar sayılı kararında açıkça ifade edildiği ve Dairemizce de aynen benimsendiği üzere eşin açık rızası alınmadan yapılan işlemin geçerli olduğunu kabul etmek imkansızdır.

Eş söyleyişle eşin "açık rızası alınmadan" yapılan işlemin "geçersiz olduğunu" kabul etmek zorunludur. Gerçekleşen bu durum karşısında yukarıda açıklanan yasal düzenleme ile ilkelere uygun değerlendirme yapılarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.04.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/12646, Karar No: 2015/14038, Tarih: 14.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/12646 E.  ,  2015/14038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı S. G. T. ile davalılar M.. M.. ve S. S. T. arasındaki dava hakkında Ankara 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 26.09.2012 gün ve 2010/71 Esas ve 2012/334 Karar sayılı hüküm, Dairemizin 04.05.2015 gün ve 2015/4904 Esas-2015/6309 sayılı kararı ile Onanmış, süresi içinde davacı S. G. T. vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 Sayılı HMK.nin geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 Sayılı HUMK.nin 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 251,00 TL para cezasının davacı S. G. T.'den alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 57,60 TL peşin harcın karar düzeltme harcına mahsubuna 14/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5351, Karar No: 2012/33007, Tarih: 06.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/5351 E.  ,  2012/33007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yer alan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde "din ve inanç hürriyeti", 10. maddesinde "ifade hürriyeti", 11. maddesinde "örgütlenme hürriyeti" düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık; Castells / İspanya vb. kararlar)