muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/558, Karar No: 2024/3615, Tarih: 26.02.2024

32. 6100 sayılı Kanun’un 107 nci maddesine mehaz teşkil eden İsviçre Medeni Usul Kanunu’nun 85 inci maddesi ile ilgili olarak Zürih Kantonu Yüksek Mahkemesi, şartları bulunmadığı hâlde açılan belirsiz alacak davasının hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddedilmesi gerektiğini belirtmiş; buradaki hatanın, dilekçedeki basit bir şeklî eksiklik olarak kabul edilmek suretiyle İsviçre Medeni Usul Kanunu’nun 132 nci maddesinin uygulanamayacağını ifade etmiş, aynı Kanun’un 56 ncı maddesinde düzenlenen hâkimin davayı aydınlatma ödevinin de uygulama alanı bulamayacağını belirtmiştir (Obergericht des Kantons Zürich, 20.10.2015, LB150038). Söz konusu kararda, dava şartı eksikliğinin bulunduğu davaların, bu nedenle reddedilmesinin usul ekonomisine aykırı olduğu gerekçesiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6 ncı maddesi ve İsviçre Federal Anayasası’nın 29 uncu maddesine dayanılamayacağı ifade edilmiştir. Keza İsviçre Federal Mahkemesi de 2020 yılında verdiği bir kararında, şartları bulunmadığı hâlde açılan belirsiz alacak davasında, hâkimin davayı aydınlatma ödevine dayalı olarak tarafın talebinin düzeltilmesine imkân veremeyeceğini, bunun silahların eşitliği ilkesine aykırı olduğunu belirtmiş; ayrıca taraf adına doğru bir hukuki himaye talebi formüle etmenin, mahkemenin görevi olmadığını ifade etmiştir (İsviçre Federal Mahkemesi, 15.06.2020, 4A\_502/2019).

33. Uyuşmazlığı mahkeme önüne taşıyabilmek ve etkili bir şekilde karara bağlanmasını isteyebilmek anlamına gelen mahkemeye erişim hakkına, Anayasa’nın 13 üncü maddesi uyarınca kanunla sınırlamalar getirilebilecek olmakla birlikte, bu sınırlamaların Anayasa’nın sözüne ve ruhuna aykırı olmaması, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyet’in gereklerine uygun olması, hakkın özünü zedelememesi, meşru bir amaç taşıması, açık ve ölçülü olması gerekir (Anayasa Mahkemesi, ..., B. No:2014/819, 09.06.2016, § 37 vd.; Anayasa Mahkemesi, ..., B. No:2018/2784, 10.02.2021, § 30 vd.). Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de mahkemeye erişim hakkının mutlak olmadığına vurgu yapmakta ve belli esaslara uygun hareket edilmesi kaydıyla sınırlanabileceğini belirtmektedir: “Mahkeme, mahkemeye erişim hakkının mutlak olmadığını ve birtakım sınırlamalara maruz kalabileceğini; mahkemeye erişim hakkı, doğası gereği Devlet tarafından toplumun ve bireylerin ihtiyaçları ve kaynaklarına göre yer ve zaman açısından değişebilen düzenlemelerin yapılmasını gerektirdiğinden bu kısıtlamalara izin verildiğini yineler. Uygulanan sınırlamalar, söz konusu hakkın özünü bozacak bir biçimde veya kapsamda bireyin mahkemeye erişimini kısıtlamamalıdır. İlaveten, bir sınırlama meşru bir amaca hizmet etmediği ve kullanılan araçlar ile ulaşılmak istenen amaç arasında makul bir orantılılık ilişkisi olmadığı sürece Sözleşme’nin 6 § 1 maddesi ile bağdaşmayacaktır (bk. Pasquini / San Marino, no. 50956/16, § 156, 2 Mayıs 2019).” (AİHM, Nalbant ve Diğerleri/Türkiye, B. No: 59914/16, 03.05.2022, § 32).

34. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

26.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11983, Karar No: 2014/13474, Tarih: 04.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/11983 E.  ,  2014/13474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pazar(Rize) İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2012/45-2014/32

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş ancak, nitelik itibariyle duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması, kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece tahliye davasının reddine, itirazın kaldırılması talebinin kısmen kabulüne ve 10.408,00 TL kira alacağına vaki itirazın kaldırılmasına karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından itirazın kaldırılmasına ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

Davacı, 20.09.2012 gününde başlatmış olduğu haciz ve tahliye istekli icra takibi ile ödenmediği iddia olunan 2012 yılının Haziran ve Temmuz ayları kira paraları toplamı 20.800 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiş, davalı borçlu süresinde yapmış olduğu itirazında, takibe konu aylar kira paralarından Haziran ayı kirasını 02.07.2012'de, Temmuz ayı kirasını ise 05.09.2012 tarihinde ödeme emrinin tebliğinden önce davacının banka hesabına yatırdığını bildirmiş, davacı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılmasını ve kiralananın tahliyesini talep etmiştir.

Dosyada mevcut, davacı adına açılan Y.. ve K.. Bankası A.Ş'nin Ardeşen şubesinden getirtilen banka ekstrelerinin incelenmesinde 13.01.2012, 13.02.2012, 19.03.2012, dönem artışlı olarak ise 24.04.2012, 28.05.2012, 02.07.2012, 05.09.2012 tarihlerinde açıklamasız, 05.10.2012 tarihinde ise 8.ay kira parası açıklaması ile kira bedellerini yatırdığı görülmektedir. Bu ödemelerin kira bedellerine ilişkin olduğuna davacı tarafın itirazı bulunmamaktadır.

Türk Borçlar Kanunu'nun 102.maddesine göre taraflar arasında birden fazla borç bulunması halinde "Kanunen geçerli bir açıklama yapılmadığı veya makbuzda bir açıklık bulunmadığı durumda ödeme, muaccel borç için yapılmış sayılır. Birden çok borç muaccel ise ödemenin borçluya karşı ilk olarak takip edilen borç için yapılmış olduğu kabul edilir. Takip yapılmamış ise ödeme, vadesi ilk önce gelmiş olan borç için yapılmış olur." hükmünü içermektedir.

Türk Borçlar Kanunu'nun 102.maddesine göre taraflar arasında birden fazla borç bulunması halinde "Kanunen geçerli bir açıklama yapılmadığı veya makbuzda bir açıklık bulunmadığı durumda ödeme, muaccel borç için yapılmış sayılır. Birden çok borç muaccel ise ödemenin borçluya karşı ilk olarak takip edilen borç için yapılmış olduğu kabul edilir. Takip yapılmamış ise ödeme, vadesi ilk önce gelmiş olan borç için yapılmış olur." hükmünü içermektedir.

Davalı borçlu vekili birbirini takip eden ödemelerden 02.07.2012 tarihindeki ödemenin Haziran, 05.09.2012 tarihinde yaptığı ödemenin Temmuz ayı kira parası olduğunu savunduğuna göre davacı alacaklı yukarıdaki kanun maddesindeki açıklama ve Yargıtay içtihatları doğrultusunda dönem ve ay belirtilmeden ödenen kira bedellerini daha önceki ödenmeyen aylar kira parasına mahsup edebilecektir. Takibe konu aylardan önce ödenmeyen ay kirası bulunmadığından, 05.10.2012 tarihinde ödenen kiranın Ağustos olarak açıklamalı olarak yatırıldığından ayrıca davacı vekilinin 24.06.2014 günlü celsedeki "Haziran ve Temmuz ayı kirası olarak ödendiği davalı tarafından iddia olunan 02.07.2012 ile 05.09.2012 tarihindeki ödemelerin hangi döneme ilişkin olduğunu tespit etme şansımız yoktur." şeklindeki beyanı karşısında, bankaya yapılan 02.07.2012 ve 05.09.2012 tarihindeki ödemelerin, takibe konu aylara ilişkin olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda takip konusu borç takip öncesi ödendiğinden mahkemece itirazın kaldırılması talebinin reddine karar verilmesi gerekirken Temmuz 2012 ay kira parasının ödenmediğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

Kabule göre de; Temmuz ayı kirası olarak 10.400,00 TL istenilmesine rağmen talep aşılarak 10.408,00 TL kira alacağı yönünden itirazın kaldırılmasına karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5938, Karar No: 2011/2904, Tarih: 12.05.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/5938 E.  ,  2011/2904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

KARAR

Davacı görülmekte olan davada kendisine ait 465 parsele bitişik olan ve kadastro tespitleri sırasında kayalık ve tepe niteliği ile tespit dışı bırakılan yere yönelik olarak imar-ihya ve eklemeli zilyetlik hukuki nedenlerine dayanarak tescil isteğinde bulunmuştur. Dava konusu taşınmazın sınırında yer alan 465 parsel dosya arasında bulunan kayda göre; 2003 yılında satın alma hisse tevhidi yolu ile davacı adına kayıtlı bir yer olup, 465 parsele ait kadastro tutanağı ve dayanağı belgeler ile bu parsele ait tapu kaydı ilk oluşumundan itibaren tüm geldi ve gittileriyle birlikte dosya arasında bulunmamaktadır.

Temyiz incelemesi sırasında nazara alınmak üzere; dava konusu taşınmaz bölümünün sınırında yer alan ve davacı adına kayıtlı bulunan 465 parsele ait tapu kaydının ilk oluşumdan beri tüm geldi ve gittisi ile birlikte ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilerek dosya arasına konulması, ayrıca 465 parsele ait varsa kadastro tutanağının onaylı – okunaklı tüm sayfalarını gösteren fotokopisinin ve kadastroca yapılan tespitte bu parsele revizyon gören tapu ve vergi kaydı varsa bu kayıtların bulundukları yerlerden getirtilmesi ve dosyası ile birleştirilmesinin sağlanması için geri çevrilmek üzere dosyanın yerel mahkemeye GÖNDERİLMESİNE, 12.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5333, Karar No: 2024/70, Tarih: 09.01.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/5333 E.  ,  2024/70 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.01.2019 tarihli ve 2018/150 Esas, 2019/29 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci

fıkrası, 58 ... maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 8 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 09.05.2019 tarihli ve 2019/1263 Esas, 2019/1582 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun düzeltilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliyesi Mahkemesi 4. Ceza Dairesi kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 06.09.2022 tarihli ve 2022/2034 Esas, 2022/6564 Karar sayılı kararı ile sanığın kastının yaralamaya yönelik olduğunun anlaşılması karşısında yaralanmanın duyularından veya organlarından birinin işleyişinin sürekli zayıflaması ya da yitirilmesi niteliğinde olup olmadığı hususunda rapor alındıktan sonra, temel cezanın tayininde alt sınırdan uzaklaşılarak kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin suç vasfında yanılgıya düşülerek kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerekçesiyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.04.2023 tarihli ve 2022/304 Esas, 2023/160 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 58 ... maddesinin altıncı, yedinci fıkraları ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 4 yıl 19 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin temyiz istemi, meşrû savunma ve sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, cezanın fazla belirlendiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdur ... ile sanık ... arasında suç tarihinden önce husumet bulunduğu, olaydan 5-6 gün önce mağdurun ... yerine mağdurun bulunmadığı bir sırada sanığın geldiği, işyeri çalışanı tanık ...'e mağduru sorduğu, tanığın olmadığını söylemesi üzerine mağdura iletilmek üzere "Ona söyle, onun burnunu kıracağım." dediği, sanığın 02.02.2018 tarihinde saat 16:00 sıralarında suçta kullandığı tabancayı da yanına alarak mağdurun işlettiği ... yeri yakınına araç ile geldiği, sanığı gören mağdurun aracın yanına giderek sanığa "Hayırdır, burnumu kıracakmışsın." dediği, bu sırada tabancayı da gördüğü, sanığın da mağdura "Aynen kıracağım, a... koyacağım." şeklinde cevap verdiği, bu söz üzerine mağdurun

"Çek arabayı gel hayırı, şerri göstereceğim." diyerek yaya halde ... yerine gittiği, çağırdığı sanığın arkasından geleceğini bilen mağdurun işyeri çalışanı tanık ...'den sopa istediği, sonra vazgeçip işyerinde bulunan kama benzeri bıçağı aldığı, sanığın gelmesini beklediği, sanığın geldiğini görmesiyle birlikte dışarıya çıktığı, sanığın mağdura yönelik "Burnunu kıracağım, a... koyacağım." demesi üzerine mağdurun elindeki kama benzeri bıçakla sanığın üzerine doğru yürüdüğü ve yakasından tuttuğu, sanığı çekiştirerek "Git ulan, elimden bir kaza çıkacak." şeklinde söyleyerek sanığı ... yerinin önünden uzaklaştırdığı, eline aldığı kama benzeri bıçağı sanığa doğru tutarak havaya kaldırdığı, bu sırada tanık ...' in araya girerek tartışmayı aralamak istediği ve tarafları birbirinden uzaklaştırdığı, tanık ...'in, sanığı alarak olay yerinden biraz ileriye götürdüğü, mağdurun ... yerine girdiği, çok kısa bir süre sonra sanığın mağdurun ... yeri önüne geri gelerek mağdura dışarıya çıkması için işaret ettiği, mağdurun dışarıya çıktığı sırada sanığın üzerinde taşıdığı tabancasının namlusuna mermiyi sürdüğü ve sol bacağına doğru bir el ateş ederek yaraladığı, sanığın ilk eyleminden sonra tanık ...'in sanığı sol kolundan tuttuğu ancak sanığın mağdur arkasını döndükten sonra yine arkadan mağdurun sağ bacağına doğru hedef alarak ateş ederek yaraladığı, olay yerine polis ekipleri geldikten ve sanığı tuttuktan sonra sanığın, mağdurun kafasına tekme attığı anlaşılan olayda, sanığın kastının mağduru yaralamaya yönelik olduğu kabul edilerek, kasten yaralama suçundan hüküm kurulduğu tespit edilmiştir.

2. Sanık savunması, mağdur ve tanık beyanları, olay yeri inceleme raporu, görüntü izleme tutanakları, kollukça tutulan tutanaklar, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 10.04.2018 tarihli, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 24.03.2023 tarihli adli muayene raporları, sanığın adli sicil kaydı ve tekerüre esas ilâmı dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

1. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, ilk haksız hareketin kimden geldiği tespit edilemediğinden asgari oranda haksız tahrik indirimi yapılmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, mağdur tarafından sanığa yönelmiş, gerçekleşen ve gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anki hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetme zorunluluğu altında bulunmadığı anlaşıldığından meşrû savunma ve sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Olay Olgular kısmında (2) nolu başlık altında belirtilen adli muayene rapor içeriklerine göre, mağdurun yaralanmasının (5.) derecede kemik kırığına sebep olacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olduğunun tespit edildiği, meydana gelen yaralanmanın ... tehlike geçirmesine sebep olmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca uygulama yapılması gerekirken aynı Kanun'un 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2.) nolu paragrafta açıklanan nedenlerle sanık müdafinin ceza miktarı yönünden temyiz istemi yerinde görüldüğünden ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.04.2023 tarihli ve 2022/304 Esas, 2023/160 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ... Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/468, Karar No: 2014/3576, Tarih: 19.06.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/468 E.  ,  2014/3576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, genel güvenliği kasten tehlikeye sokmak, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : TCK.nun (86/1-3-e, 87/1-d-son, 62, 53), (86/2, 29, 62, 50/1-a, 52/2-4), (170/1-c, 62, 50/1-a, 52/2-4), (6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK.nun 62, 52/2, 53), 63 maddeleri uyarınca; (4 yıl 2 ay hapis cezası), (10 ay hapis ve 500.TL adli para cezası), (500.00.TL adli para cezası), (3000.00.TL adli para cezası)

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanık ... hakkında mağdur ...’a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükümde;

A) Mağdurdan sanığa yönelen ve laf atmaktan ibaret haksız eyleminin ulaştığı boyut gözetilerek, sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle 1/4 ile 3/4 arasında ceza indirimi öngören 5237 sayılı TCK'nın 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında asgari düzeyde indirim yapılması yerine yazılı şekilde azami oranında indirim uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

B) TCK'nın 50/2. maddesinde yer alan "suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adli para cezasına çevrilemez" şeklindeki düzenleme karşısında, sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümde 4 aydan 1 yıla kadar hapis veya adli para cezası öngören TCK'nın 86/2. maddesinin uygulanması ile tayin olunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdur...'a yönelik eylemi ile mağdur ...'a yönelik kasten yaralama, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde mağdur ...’a yönelik kasten yaralama, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarının niteliği tayin, takdire ve mağdur ...'a yönelik kasten yaralama suçundan tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya güre verilen hükümlerde eleştiri, düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ...'ın sübuta yönelen temyiz itirazının reddiyle,

A) Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik kasten yaralama, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden yapılan incelemede;

A) Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik kasten yaralama, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden yapılan incelemede;

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilirken, 53/1-c maddesi uyarınca, “velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan” yoksunluğun, sanığın sadece kendi alt soyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar süreceğine, alt soyu olmayanlar yönünden ise cezanın infazına kadar devam edeceğine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde, alt soy ayırımı yapmadan belirtilen hakları kullanmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden CMUK’nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak;

Hüküm fıkrasının mahsus bölümünden TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili kısmın çıkartılarak, yerine “Sanık hakkında TCK’nın 53. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarıyla, üçüncü fıkrasının 1. cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hüküm ile sanık hakkında mağdur ...’ı kasten yaralama ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA),

B) Sanık hakkında mağdur...'a yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan beraat hükmü ile aynı mağdura yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden yapılan incelemede;

a) Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık ...'ın olay gecesi yanında bulunan arkadaşı... ile birlikte mağdur...'ın müdürlüğünü yapmış olduğu eğlence mekanına gittikleri, ... ile...'ın bir süre alkol aldıktan sonra mekandan ayrılmak için masadan kalktıkları, bu sırada daha önceden tanıdıkları ve kendileri gibi eğlenme amaçlı mekanda bulunan mağdur ...'ın alkolün etkisi ile... ve...’a laf attığı, buna sinirlenen ... ve...'ın yumruk vurmak suretiyle ...'ı basit şekilde darp ettikleri, olay çıktığını gören işyeri sorumlusu mağdur...'ın müdahalede bulunmak için arbedenin yaşandığı yere yöneldiği, bunu gören sanık ...'ın ise üzerinde bulunan ve ele geçirilemeyen tabancası ile yakın mesafeden mağdur...’ı hedef alıp bir kez ateş ettiği, açılan ateş nedeniyle batın sol alt kadrandan isabet alan mağdurun yere düşmesi üzerine bir kez de işyeri içerisinde havaya doğru ateş ettiği, daha sonra arkadaşı... ile birlikte olay yerinden ayrıldığı, mağdur...’ın ise ince bağırsak ve arter yaralanmalarına neden olan yaralanması nedeniyle hayati tehlike geçirdiği olayda;