muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/6418, Karar No: 2010/3633, Tarih: 01.03.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/6418 E.  ,  2010/3633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Sanığın, müşteki ...'ı yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Tayin olunan cezanın karar tarihindeki miktar ve türü itibariyle hükmün 1412 Sayılı CMUK'un 305/1. Maddesi gereğince temyizi mümkün olmadığından sanık müdafiinin temyiz isteğinin aynı yasanın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanığın, müşteki ...'ı yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesinde ise;

Sanığın aşamalardaki istikrarlı beyanı ile mağdur ...'ın kız arkadaşına laf attığını, bu olayı konuşmak için gittiğinde 3-4 kişinin kendisine bıçakla saldırmasıyla kendisini savunmak amacıyla bıçağı salarken mağdur ...'ın yaralandığını belirttiği gözetilerek sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı denetime olanak verecek ve ayrıntılı şekilde kararda tartışılıp değerlendirilmeden, hangi nedenle savunmaya itibar edilmediği de belirtilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 01.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12755, Karar No: 2018/524, Tarih: 22.01.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/12755 E.  ,  2018/524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada....Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/12/2014 tarih ve 2012/360-2014/512 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payı ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil aboneliklerle enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, elektrik dağıtım firmalarının müvekkiline ait enerji nakil hatları üzerinde herhangi bir müşterisinin bağlantı talebini karşılamaksızın kendi ihtiyaçları için kullanımları durumunun da üçüncü kişi kullanımı gibi değerlendirildiğini, bu nedenle davalının belirtilen enerji nakil hatlarından enerji kullanması halinde müvekkiline hat katılım payı ödemek zorunda olduğunu, bu kapsamda davalının Gedikli enerji nakil hattından müvekkilinin bilgisi dışında ve katılım payını ödemeksizin 04.07.2002 tarihinden itibaren enerji kullandığının tespit edildiğini ileri sürerek, 8.856,46 TL'nin 04.07.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını ve zamanaşımına uğradığını, söz konusu enerji nakil branşman hatlarının bir kısmının müvekkili tarafından diğer abonelere elektrik enerjisi sağlamak için kullanıldığını, bu hatların bakım ve onarımlarının müvekkili tarafından gerçekleştirildiğini ve karşılığında davacıdan bedel talep edilmediğini, söz konusu hatların davacıya ait olduğunun da kanıtlanmadığını, müvekkilinin davacıya hat katılım payı ödemek zorunda bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının enerji nakil hattından 04/07/2002 tarihinden itibaren enerji dağıtımı hizmeti yapılması sonucu yararlandığı ve menfaat temin ettiği, davalının davacıya hat katılım payını ödemekle yükümlü olduğu, davacının talep edebileceği hat katılım payının Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 8. maddesine göre hesaplandığı, davacının davalıdan dava tarihi itibariyle 5.612,00 TL hat katılım payı ve 3.106,15 TL bakım/onarım masrafı olmak üzere 8.718,15 TL alacaklı olduğu, dava tarihinden önce davalının temerrüde düşürüldüğünün ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, 8.718,15 TL'nin KDV'si ve dava tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, davacıya ait enerji nakil hatlarının katılım payı ve bakım-onarım bedeli ödenmeksizin kullanıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı şekilde, davacının katılım payı talebiyle birlikte ayrıca bakım ve onarım masrafı talebi de kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı vekili, davalı tarafından kullanılan enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının müvekkili tarafından yapıldığını ileri sürerek katılım payı ile birlikte ayrıca bakım ve onarım masraflarını da talep etmiş, davalı vekili ise müvekkili tarafından kullanılan dava konusu enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının müvekkili tarafından yapıldığını, davacı tarafından bakım ve onarımın hiçbir zaman yapılmadığını savunmuştur. Ayrıca, dosya kapsamında, dava konusu enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının davacı tarafından yapıldığına dair hiçbir delil bulunmamaktadır. Bu durumda, mahkemece, davalının savunması karşısında enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının davacı tarafından yapıldığının ispat yükünün davacı üzerinde olduğu, davacının dava konusu ve davalı tarafından kullanıldığı sabit olan enerji nakil hatlarının bakım ve onarımını yaptığı iddiasını ispatlayamadığı gözetilerek davacının bakım ve onarım bedeline yönelik talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Ayrıca, davacı tarafça dava dilekçesinde faiz oranı olarak reeskont faizi talep edilerek fazlaya ilişkin faiz oranı yönünden zımnen feragat edildiği anlaşılmaktadır. Dava, ticari dava niteliğinde olduğundan bu davaya konu alacağa 3095 sayılı Kanun’un 2/2. maddesi uyarınca avans faizi oranlarının uygulanması mümkün iken, davacı, avans faizi oranından farklı oranlarda seyreden reeskont faizini istemiştir. Bu durumda, mahkemece, davacının talebiyle bağlı kalınarak, kabul edilen miktarın avans faizini geçmemek üzere reeskont faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 22/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/106, Karar No: 2023/69, Tarih: 15.02.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/106 E.  ,  2023/69 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/345 E., 2021/527 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

Taraflar arasındaki işçilik alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davalılar vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra temyiz incelemesi sırasında duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 369 uncu maddesinin direnme kararının temyizini kapsamadığı, direnmenin düzenlendiği aynı Kanun’un 373 üncü maddesinde ise duruşmaya yer verilmediği gözetildiğinde direnme kararlarının temyiz incelemesinde duruşma yapılamayacağı kabul edilerek temyiz edenler vekilinin duruşma isteğinin reddine karar verilip Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin aralarında organik bağ bulunan davalı şirketlere ait işyerinde hava taksi adı ile çalışan helikopterlerin seyahat ve transfer amacıyla kiralanmasını sağlamak suretiyle satış danışmanı olarak 2013-2016 yılları arasında en son net 3.000,00 TL ücret ve ücrete ek komisyon ile çalıştığını, komisyon alacağının ve ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini, çalıştığı süre içerisinde komisyon alacağı yönünden distribütör gibi değerlendirmeye tabi tutulan müvekkilinin 2013 yılı için her uçuşta uçuş saati başına 100 Euro, 04.09.2014 - 01.04.2016 tarihleri arasında 04.09.2014 tarihli Air Taxi Operation Memo başlıklı belgedeki oran ve şartlarla, 01.04.2016 tarihinden fesih tarihine kadar ise davalı şirketleri temsile yetkili genel müdürü tarafından gönderilen elektronik postadaki şartlarla komisyon ve ücret ödemesi yapılacağının belirtildiğini, ayrıca yıllık izinlerini kullanmadığını, hafta tatilinde, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştığını ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, ücret, hafta tatili, komisyon, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili; davacının 13.11.2013-31.05.2015 tarihleri arasında Skyline Ulaşım Ticaret AŞ'de, 01.06.2015 - 31.10.2016 tarihleri arasında ise Skyline Teknik Eğitim AŞ’de çalıştığını, iş sözleşmesini haksız olarak feshettiğini, tahsis edilen araçla belli bölgelerde bulunan otellere giderek uçuş pazarlaması yapan davacının iş programını kendisinin düzenlediğini, yıllık izinlerini ve hafta tatilini kullandığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, çalışmış ise haftanın başka bir günü bu iznini kullanma insiyatifinin davacıda olduğunu, ücretlerin ve komisyon alacağının banka aracılığıyla eksiksiz ödendiğini, Maxx Royal ile müvekkili Skyline Teknik Eğitim AŞ arasında 30.03.2016 tarihinde imzalanan sözleşmeye istinaden oluşturulacak operasyon kontrol merkezine personel olarak davacının geçtiğini, bu proje kapsamında ilave satış veya pazarlama faaliyeti olmadığından ve garanti uçuşlar söz konusu olduğundan davacının komisyon alacağı bulunmadığını, bu kapsam haricinde yaptığı uçuş pazarlamalarından ise hak etmiş olduğu komisyon alacağının ödendiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 29.05.2019 tarihli ve 2017/227 Esas, 2019/403 Karar sayılı kararı ile davacının 13.08.2013 - 31.10.2016 tarihleri arasında aralarında organik bağ bulunan davalı şirketler nezdinde çalıştığı, 01.04.2016 tarihi itibariyle sabit aylık ücretinin asgari geçim indirimi dahil net 3.000,00 TL olduğu, yıllık izinlerinin kullandırıldığı veya ücretinin ödendiğinin davalılarca ispatlanamadığı, davacının ödenmeyen ücret alacağının bulunduğu, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını ispatlayamadığı, 13.08.2013 - 03.09.2014 tarihleri arasında prim alacağı bulunmadığı, 04.09.2014-31.03.2016 tarihleri arasında davacının distribütörlerle aynı prim haklarına sahip olduğunun kabulü ile Air Taxi Operation Memo (1) başlıklı 04.09.2014 tarihli belgede belirtilen prim alacağına hak kazandığı, söz konusu belgede Skyline Satış Departmanının yapılacak tüm satışların cirosu üzerinden %1,5 pay alacağı belirtilmişse de bahse konu bu belgede Skyline Satış Pazarlama Departmanının hak ve alacakları ile görevleri, distribütör ve brokerlerdan ayrı bir başlık altında düzenlendiği, distribütörlerin Skyline Satış Pazarlama Departmanı çalışanları arasına dahil edilmediği, davacının da davalı işveren tarafından distribütör gibi nitelendirilmesi sebebiyle bu prime hak kazanmadığı, 01.04.2016 tarihi sonrasında ise şirketi temsile yetkili müdür tarafından davacıya gönderilen 01.04.2016 tarihli yeni ücret hesabı konulu elektronik postada belirtildiği üzere davacının Maxxroyal faturalarından %2, Maxxroyal dışında Bodrum, Fethiye vs. otel helikopter uçuşları gibi geliştirdiği benzer işlerden %3 komisyon alacağı bulunduğu ancak bu dönemde işçinin toplam alacaklarından aylık 700,00 TL kesinti yapılması öngörüldüğünden 4.900,00 TL'nin ve davalı işveren adına Caner Yüksel (Rüzgar) isimli kişinin yaptığı ödemelerin prim alacağından mahsubundan sonra davacının 66.662,52 Euro prim (komisyon ücreti) alacağının bulunduğu ve bu alacağa 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince Devlet Bankalarının Euro cinsinden bir yıllık mevduata uyguladıkları en yüksek faiz oranı uygulanmak suretiyle davalılardan tahsili gerektiği, döviz cinsinden talep edilen tutar anlamında Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.04.1993 tarihli ve 1993/13-41 Esas, 1993/145 Karar sayılı kararı uyarınca karar ve ilâm harcı ile vekâlet ücretinin talep edilen yabancı paranın dava tarihindeki döviz kuru karşılığı bulunacak Türk Lirası üzerinden, karar tarihindeki harç oranı ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi esas alınarak belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 22.06.2020 tarihli ve 2019/2134 Esas, 2020/1040 Karar sayılı kararı ile davacının ödenmeyen prim ve ücret alacakları bulunduğundan haklı nedenle yapılan fesihten dolayı kıdem tazminatı koşullarının oluştuğu, prim (komisyon ücreti) alacağının 04.09.2014 - 31.03.2016 tarihleri arası dönem için Air Taxi Operation Memo (1) başlıklı belge, 01.04.2016 tarihi sonraki dönem için yeni ücret hesabı konu başlıklı elektronik posta içeriğine göre doğru olarak belirlendiği, istinaf konusu yapılan hususların ilk derece mahkemesince ayrıntılarıyla tartışılıp dosya kapsamına uygun nedenlerle yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın kanuni gerektirici sebeplerine göre, davalılarının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Prim, işçinin mal veya hizmet üretiminde daha istekli hale gelmesi ve başarısının artması için işverence ödül niteliğinde verilen ek ödemeler şeklinde tanımlanabilir. Prim ödemesinden amaç, işçinin dava verimli bir şekilde çalışmaya özendirilmesidir. Primin kişiye özgü olması sebebiyle ikramiyeden farklı olarak prim ödemelerinin genel bir nitelik taşıması gerekmez. Bununla birlikte, işveren tarafından ayrımı haklı kılan geçerli nedenler olmadığı sürece prim uygulaması yönünden de işverenin eşit davranma borcu söz konusudur.

İşçinin prime hak kazanması için işyerinde prim ödemesini gerektiren dönemin sonuna kadar çalışmış olması gerekmez. İşyerinde çalışılan süreyle sınırlı olmak üzere işçinin prim talep hakkı vardır.

Prim uygulaması, bireysel ya da Toplu İş Sözleşmeleri ile de kararlaştırılabilir. İş sözleşmesinde kararlaştırılmamış olsa dahi, işverence tek taraflı olarak düzenli şekilde yapılan prim ödemesi “işyeri şartı” niteliğindedir. Her durumda uygulamanın tek taraflı olarak işverence ortadan kaldırılması ya da azaltılması doğru değildir. Prim uygulaması yönünden işçi aleyhine çalışma koşullarında değişiklik, 4857 sayılı Kanunun 22’nci maddesi kapsamında gerçekleştirilmelidir (Yargıtay 9. HD. 22.1.2009 gün 2007/34717 E, 2009/638 K.). Toplu İş Sözleşmesi ile öngörülen primler yönünden değişiklik ise, işçinin bireysel feragati ile dahi geçerli değildir. Toplu İş Sözleşmesini imzalamaya yetkili olan kişilerce bu yönde yapılabilecek değişiklik, ancak ileriye dönük olarak hüküm ifade eder.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi davalılara ait işyerinde satış danışmanı olarak ücret ve komisyon karşılığı iş gördüğünü, komisyon alacaklarının distribütörlerle aynı şekilde değerlendirildiğini beyanla dava konusu ödenmeyen komisyon alacaklarını talep etmiştir. Davalılarca davacının distribütör olmadığı, işyerinde işveren adına ve hesabına sigortalı satış danışmanı olarak çalıştığı, bu nedenle distribütör gibi kabul edilerek komisyon alacağı hesaplanmasının hatalı olduğu savunulmuştur. İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan hesap raporuna göre, davacının işyerinde distribütörler için yapılan komisyon düzenlenmesi uyarınca komisyon alabileceği kabul edilerek 04.09.2014-31.03.2016 tarihleri arası dönem yönünden komisyon alacağı hesaplanarak dava konusu alacağa hükmedilmiş, bu kararın davalılarca istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalıların dava konusu komisyon alacağına ilişkin itirazının esastan reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Şöyle ki dosya kapsamına göre davacının noter aracılığı ile keşide ettiği 31.10.2016 tarihli fesih bildiriminde; satış pazarlama koordinatörü olarak görev yaptığını ifade ettiği, dava dilekçesinde ise satış danışmanı olarak çalıştığını belirttiği, yine sigortalı hizmet döküm cetveline göre davacının 13.11.2013-31.10.2016 tarihleri arası davalılar nezdinde iş sözleşmesi kapsamında çalışması bildirildiğinden davacının davalılar nezdinde distribütör değil satış danışmanı olarak çalıştığı anlaşılmış olup her ne kadar Mahkemece 04.09.2014-31.03.2016 tarihleri arası dönem yönünden hesaplamaya esas alınan “Taxi Operation Memo (ı)” başlıklı belgede davacının distribütörler için düzenlenen şartlar uyarınca komisyona hak kazandığı değerlendirilmiş ise de söz konusu “Taxi Operation Memo (ı)” başlıklı belgede, davacının distribütörler gibi komisyon alabileceğine ilişkin bir düzenleme olmadığı, davacının distribütör gibi komisyon alabileceği sonucuna dosyada bulunan 22.08.2014 tarihli e-postada geçen bir cümlenin yorumlanması yolu ile ulaşıldığı, ancak davalı ... Ulaşım Ticaret A.Ş. Genel Müdür Yardımcısı A.K. tarafından gönderildiği anlaşılan söz konusu e-postanın tamamı değerlendirildiğinde; işyerinde uygulanması düşünülen prim sistemi nedeniyle doğabilecek aksaklıklara ilişkin tespitlerin üst yönetim ile paylaşılmasına yönelik olduğu, görülmektedir. Söz konusu e-posta içeriği, davacının görevi, Air Taxi Operation Memo (ı) başlıklı belge birlikte değerlendirildiğinde davacının distiribütörlere yönelik yapılan komisyon düzenlenmesinden faydalanabileceği sonucuna ulaşılamayacağı anlaşılmış olup davacının 04.09.2014 - 31.03.2016 tarihleri arası dönem yönünden Taxi Operation Memo (ı) başlıklı belgenin 4(g)maddesinde “satış pazarlama departmanı” personeli için düzenlenen primden faydalanabileceği gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirme ile eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile önceki gerekçeye ilaveten davacının diğer satış departmanı çalışanları ile aynı prim (komisyon) oranlarına tabi olmadığının dosyadaki elektronik posta yazışmalarından anlaşıldığı, bunun aksinin davalılar tarafından ispatlanması gerekirken davalı işyerinde satış departmanında çalışanların aldıkları prim oranlarını gösterir belgeler süresinde delil olarak sunulmadığından davalıların ispat yükünü yerine getirmediği, primin kişiye özgü olup ikramiye gibi genel bir nitelik taşımadığı, prim uygulamasında işçiler arasında ayrımı haklı kılan geçerli nedenler olmadığı sürece işverenin eşit davranma yükümlülüğünün bulunduğu, somut olayda davacının tanık beyanları ve elektronik postalarla satış yapma becerisini kanıtladığı, 2013 yılı Ağustos ile Kasım ayları arasındaki dönemde sıradan satış personellerinin aldığı prim oranları üzerinden komisyon aldığı görülmekle davacının satış ve koordine etme becerisi (Maxx Royal ile blok satış/sözleşme yapma vs.) bulunduğundan davalı şirketlerin sıradan bir satış personeline verilmeyecek oranlarda prim verdiğinin ispatlandığı, bu durumda dinlenen tanıkların beyanları ve başkaca deliller gözardı edilerek davacının da diğer satış personelleri ile bir tutulmasının mümkün olmadığı belirtilerek önceki hükümde direnilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Direnme kararına karşı süresi içinde davalılar vekilince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri