muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1789, Karar No: 2012/2729, Tarih: 09.04.2012

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava menfi tespit ve istirdat istemine ilişkindir.

1-İstirdat davası zamanaşımı nedeniyle reddedilmiş ise de; değerlendirme yerinde değildir.Taraflar arasında üyelik ilişkisi bulunduğundan Borçlar Kanunu'nun 126/4. maddesindeki zamanaşımı süresi dikkate alınıp işin esasına girilip karar verilmesi gerekirken, BK.'nun 62. ve 66. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

2- Menfi tespit davası mahkemece kısmen kabul, kısmen reddedilmiştir. Bu husus yeterli araştırmayı içermemektedir.Davacı, kooperatif ile kendisi arasında alacak hakkı doğuracak bir ilişki olmadığını belirtmiştir.Bu durumda ispat külfeti alacağın varlığını iddia eden davalıdadır. Davalı her ne kadar davacının havuç tohumu satın aldığını ve buna ilişkin fatura düzenlendiğini ileri sürse de, fatura düzenlenmiş olması akti ilişkiyi doğrudan doğruya kanıtlamaya yetmediği gibi bu husus dosya kapsamına göre tam olarak da kanıtlanamamıştır. Bu durumda mahkemece, tarafların kanıtları ve kooperatif kayıtları varsa havuç tohumunun teslimine ilişkin belgeler incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Bozma nedenine göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harçların istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 09.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19814, Karar No: 2014/17258, Tarih: 25.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19814 E.  ,  2014/17258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı Özel ...Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi vekili, dava dilekçesinde; müvekkilinin, Muş İlinde özel eğitim ve rehabilitasyon merkezi olarak faaliyet gösterdiğini, ... müfettişlerince yapılan denetim sonucunda; psikolojik danışman ve rehber öğretmenlerin kuruma kayıtlı engellilerin derslerine giremeyecekleri halde bu öğretmenlere ders verdirilmesi suretiyle yersiz ödeme yapıldığının belirlendiği, müvekkilinin bu nedenle ... Milli Eğitim Müdürlüğü ile geri ödemeye ilişkin 14.07.2008 tarihli protokolü imzaladığını, bir süre sonra müvekkilinin hukuka aykırı olduğunu belirlediği protokolün iptali ile tahsil edilen tutarların tekrar kendilerine geri ödenmesini davalı kurumdan talep ettiğini; ancak, bu taleplerinin davalı kurumca zımni olarak ret edilmesi üzerine, ....İdare mahkemesinde dava açtıklarını; davanın ise, adli yargıda görülmesi gerektiğinden bahisle görev yönünden reddedilerek kesinleştiğini ileri sürerek; taraflar arasında yapılan 14.07.2008 tarihli protokolün iptalini ve bu protokol gereğince yapılan ödemelerin faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davacı ... Adımlar Özel Eğitimi ve Rehabilitasyon vekili birleşen 2009/542 Esas sayılı davada; aynı vakıalara dayanarak taraflar arasında yapılan 14.07.2008 tarihli protokolün iptalini ve bu protokol gereğince yapılan ödemelerin faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davalara cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne ilişkin verilen karar Dairemizin 2013/16984 E.-2013/17965 K.sayılı kararı ile bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak 2009/541 Esas sayılı dosya yönünden 59.853,67 TL'nin ve 2009/542 Esas sayılı dosya yönünden 38.204,37 TL'nin dava tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ... Adımlar Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi Kurumuna verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı borçlu temyiz dilekçesinde; davacı kurum avukatı ...'ın başvurusu neticesinde gösterilen banka hesabına 112.494,60 TL yatırıldığını, bu nedenle davanın konusuz kaldığını bildirmiştir.

Davanın hukuksal niteliği gereği, temyiz aşamasında dava konusu borcu söndüren nitelikte bir belge verilmişse bu belge üzerinde gerekli inceleme yapılarak karar verilmelidir. Henüz yargılama aşaması tamamlanmamış, böyle durumda borcu itfa eden belgenin veya dava şartının söz konusu olduğu hallerde dava sonuçlanıp kesinleşmemiş olmakla, ibraz edilen yazılı belgenin dikkate alınması gerekir. (HGK. 09.02.2011 gün, 2011/13-29-56)

Davanın hukuksal niteliği gereği, temyiz aşamasında dava konusu borcu söndüren nitelikte bir belge verilmişse bu belge üzerinde gerekli inceleme yapılarak karar verilmelidir. Henüz yargılama aşaması tamamlanmamış, böyle durumda borcu itfa eden belgenin veya dava şartının söz konusu olduğu hallerde dava sonuçlanıp kesinleşmemiş olmakla, ibraz edilen yazılı belgenin dikkate alınması gerekir. (HGK. 09.02.2011 gün, 2011/13-29-56)

O halde mahkemece, davalı vekilinin temyiz dilekçesi ve ekinde ibraz edilen banka hesabına yatırılan paranın ilgili bankadan hesap dökümleri ibraz edilerek, dava konusu alacağa ilişkin bir ödeme olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Bozma nedenine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6188, Karar No: 2017/91, Tarih: 23.01.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/6188 E.  ,  2017/91 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan Foça Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'in, firar ettiği gerekçesiyle Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 04/04/2016 tarihli ve 2016/1304 sayılı kararını müteakip, hükümlünün infaz ettiği adli para cezasından çevrili hapis cezasının infazının doğrudan açık ceza infaz kurumunda gerçekleştirildiği gerekçesiyle, kapalıya iade kararının iptaline ilişkin Karşıyaka İnfaz Hakimliğinin 05/04/2016 tarihli ve 2016/1000 esas, 2016/982 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/04/2016 tarihli ve 2016/1142 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre; hükümlünün, kasten yaralama suçundan Edremit 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2015 tarihli ve 2014/1520 esas, 2015/412 sayılı ilâmı ile verilen adli para cezasından çevrili hapis cezasını infaz etmekte olduğu, açık ceza infaz kurumunda bulunduğu sırada firar etmesi nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verilerek infaz hakimliğinin onayına sunulması üzerine, Karşıyaka İnfaz Hakimliğince, 5275 sayılı Kanunun 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 106/3. maddesi gereğince, adli para cezasının hapis cezasına dönüştürülmesinden sonra doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmesi gerektiği gerekçesiyle iade kararının iptaline dair karar verilmiş ise de;

5275 sayılı Kanunun 14/4. maddesinde “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar ve hükümlü oldukları suçtan başka bir fiilden dolayı haklarında tutuklama kararı (İptal ibare: Anayasa Mahkemesinin 09.04.2014 tarih ve 2014/26 E. ve 2014/78 K.) (...) olanlar ile yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları saptananlar, kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler. Bu karar, infaz hakiminin onayına sunulur.” şeklinde düzenlemeye yer verildiği, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin Kapalıya iade başlıklı 12. maddesinde “a) Haklarında 5271 sayılı Kanunun 100'üncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler, b) Firar edenler, c) Kınamadan başka disiplin cezası alanlar, ç) 5'inci madde gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler, d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar, e) Kapalı kuruma dönmek isteyenler, f) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkumiyet kararı bulunanlar, kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhal infaz hakimliğinin onayına sunulur.” şeklinde hükme yer verildiği, anılan yönetmeliğin 12. madde düzenlemesinde “yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilen hükümlüler” dışında infazın doğrudan açık ceza infaz kurumunda yapılması yönünden herhangi bir ayrım yapılmadığı, 5275 sayılı Kanunun 14/4. maddesinde de kapalıya iade kurumunda doğrudan açık ceza infaz kurumuna gönderilen hükümlüler yönünden ayrıma gidilmediği, her ne kadar firar eden hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iade edileceği yönünde anılan kanun hükmünde düzenleme öngörülmediği düşünülebilirse de firar eyleminin 5275 sayılı Kanunun 44

. maddesinde de kapalıya iade kurumunda doğrudan açık ceza infaz kurumuna gönderilen hükümlüler yönünden ayrıma gidilmediği, her ne kadar firar eden hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iade edileceği yönünde anılan kanun hükmünde düzenleme öngörülmediği düşünülebilirse de firar eyleminin 5275 sayılı Kanunun 44. maddesinde hücre disiplin cezasını gerektirir eylem olarak düzenlendiği, açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı kurumdan açık ceza infaz kurumlarına nakledilen yada doğrudan açık ceza infaz kurumlarına gönderilen hükümlü statüsünde bulunmasının kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönünden farklılık arz etmeyeceği, aksi yorumun kanun koyucunun öngörmediği bir ayrımın yorum yoluyla vazedilmesi sonucunu doğuracağı, firar gibi bir eylemi gerçekleştiren hükümlünün cezasının infazının bizatihi risk içerdiği, daha sıkı infaz koşullarını haiz infaz kurumunda cezasının infaz edilmesinin infaz hukukunun amacı ve ruhuna uygun düşeceği cihetle, somut olayda açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi kararının onaylanması gerektiği gözetilmeksizin itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 14/11/2016 gün ve 94660652-105-35-9194-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/3. maddesindeki “(Değişik fıkra:18.06.2014-6545 s.K./81.mad.) Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması halinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir”,

Aynı Kanunun 14/4. maddesindeki; “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler”,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesindeki; “(1) Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerden; a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm olanlar, b) Haklarında ikinci defa tekerrür hükümleri uygulananlar, c) Haklarında iyi hal kararı verilse bile, 5275 sayılı Kanunun 44'üncü maddesinde sayılan eylemlerden dolayı toplam üç kez hücreye koyma cezası alanlar, ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, 6'ncı maddenin ikinci fıkrasının (c) ve (ç) bentleri dışında kalanlar, d) Koşullu salıverilme kararının geri alınması nedeniyle kalan cezası infaz edilmekte olanlar, e) Eğitimevleri hariç kapalı veya açık kurumlardan firar edenler, açık kurumlara ayrılamaz.”

Aynı Yönetmeliğin “Kapalıya iade" başlıklı 12/1. maddesindeki; (1) Açık kurumlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden;

a) Haklarında 5271 sayılı Kanunun 100'üncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler,

b) Firar edenler,

c) Kınamadan başka bir disiplin cezası alıp disiplin cezası kesinleşenler,

ç) Bu Yönetmeliğin 5'inci maddesi gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler,

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhal infaz hakimliğinin onayına sunulur. Kurum düzeni veya kişi güvenliğinin tehlike altında olması halinde asayiş ve düzeni sağlamak için hükümlünün disiplin cezasının kesinleşmesi beklenmeden tedbiren kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine kurum yönetim kurulu tarafından karar verilebilir.

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhal infaz hakimliğinin onayına sunulur. Kurum düzeni veya kişi güvenliğinin tehlike altında olması halinde asayiş ve düzeni sağlamak için hükümlünün disiplin cezasının kesinleşmesi beklenmeden tedbiren kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine kurum yönetim kurulu tarafından karar verilebilir.

(2) İnfaz edilen cezası dışında başka bir suçtan haklarında mahkumiyet kararı verilenlerin cezaları toplandıktan sonra koşullu salıverilmelerine bu Yönetmeliğin 6'ncı maddesinde belirtilen sürelerden daha fazla kaldığı tespit edilenler ile şartları tutmadığı halde açık kuruma ayrıldığı anlaşılanlar, kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kuruma iade edilir.

(3) Açık kurumun bulunduğu yerde kapalı kurum bulunmaması halinde hükümlü, o il sınırları içerisindeki kapalı kuruma Bakanlıktan izin alınmadan gönderilir.

Şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; gerek 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 14/4. maddesinde gerekse Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesinde özellikle vurgulanan “İade Edilir” sözcüğünün “kapalı ceza infaz kurumundan, açık ceza infaz kurumuna ayrılanları kapsamına alan bir sözcük olarak kabulünün mümkün olduğu, söz konusu maddelerin ödenmeyen adli cezasından çevrilmiş hapis cezasına hükümlü olan ve yasa gereği infazına doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda başlayanları da kapsadığına dair herhangi bir açıklamanın bulunmadığı, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesinin kapalı kurumlarda cezasını infaz etmekte olan hükümlülerle ilgili bir düzenleme olduğu, ceza hukukunda; sanık aleyhine kıyasın yasak olmasının kanunilik ilkesinin doğal sonucu olduğu gibi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2. maddesinin 3. fıkrasında "Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz." şeklindeki düzenlemenin, bir anlamda hükümlünün durumunu ağırlaştırdığı konusunda kuşku bulunmadığından ceza hükmü olarak da kabul edilebilecek olan disiplin cezaları için de geçerli olacağının kabulü gerektiği anlaşılmakla;

Somut olayımızda kesinleşen ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına dönüştürülmesinden sonra doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilebileceğine dair mevzuatta açık bir hüküm bulunmadığından;

Dosya kapsamına göre, Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/04/2016 tarihli ve 2016/1142 değişik iş sayılı kararında isabetsizlik görülmediğinden, bu karara ilişkin Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün kanun yararına bozma talebinin CMK'nun 309. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16198, Karar No: 2022/3233, Tarih: 23.02.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/16198 E.  ,  2022/3233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanıklar ... ve ... hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlamaya teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunun oluşması için, başkasına ait bir banka veya kredi kartının veya kart bilgilerinin her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması ve sahibinin rızası olmaksızın kullanılarak çıkar sağlanması gerekmektedir.

Olay tarihinde sanık ...'ın metal bir aparatı ATM cihazının kart giriş kısmına yerleştirdiği ve ATM yakınında bulunan AVM'ye doğru uzaklaştığı, bunu bilmeyen katılanın para çekmek için kartını cihaza soktuğu, ancak cihazın işlem yapmadığı ve kartının sıkıştığı, bu sırada sanık ...'nun yardım etme bahanesiyle katılanın ve eşi olan tanık ...'ın yanına geldiği, tanık ...'den kartın şifresini öğrendiği, işlem yapıyormuş gibi hareket ederek katılanı ve tanık ...'i oyaladığı ve cihazın başından uzaklaştırmak için katılanı AVM güvenlik görevlisine yönlendirdiği, katılanın cihaz başından uzaklaştığı ancak tanık ...'in ATM başında beklediği, bu kez sanık ...'ın ATM cihazının başına gelerek katılanın kartı ile para çekmek istediği sırada sivil giyimli polis memuru tanık ...'ın para çekmek için ATM cihazının bulunduğu kulübeye girmesi nedeniyle sanık ...'ın cihazdan aparatı çıkararak işlem yapmaya vakit bulamadığı ve olay yerinden uzaklaştığı, polis memuru Mustafa Aslan'ın cihazdaki metal aparatı ve katılanın kartını çıkartarak, katılana kartını iade ettiği şeklinde gerçekleşen somut olayda,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.02.2020 tarih, 2017/8-349 Esas, 2020/69 Karar sayılı kararında ayrıntıları ile açıklandığı üzere;

Katılana ait banka kartını ele geçirmeyen ve elinde bulundurmayan sanıkların icra hareketlerine başlamayıp fiilerinin hazırlık hareketi kapsamında kaldığı ve bu nedenle TCK.nın 245/1, 35/2. maddelerinde yazılı başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçuna teşebbüs suçunun yasal unsurları oluşmadığı gözetilmeden beraatleri yerine yazılı biçimde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların iştirak halinde ATM cihazına yerleştirdikleri düzeneğe sıkışan katılana ait banka kartını sivil giyimli polis memuru tanık ...'ın para çekmek için ATM cihazının bulunduğu kulübeye girmesi nedeniyle zilyetliklerine geçiremedikleri ve olay yerinden ayrıldıklarının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun tamamlandığına dair herhangi bir delil bulunmayan sanıkların eyleminin TCK.nın 141/1, 35/2. maddesinde düzenlenen hırsızlığa teşebbüs suçunu oluşturacağı ve hukuki durumlarının buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hırsızlık suçundan mahkumiyet hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21092, Karar No: 2018/7594, Tarih: 04.07.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/21092 E.  ,  2018/7594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki maddi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 20/08/2013 tarihinde ... İli, ... İlçesi, ...Mahallesi hudutları ...Mevkii 337 nolu orman bölmesindeki ormanlık alan içerisinden davalı kuruma ait olan iletim hattındaki telin kopması sonucu elektrik direğinden kıvılcımların çıkması nedeniyle yangının çıktığını, davalı tarafından gerekli önlemlerin alınmamış olduğunu, bu nedenlerle davalarının kabulü ile davalı idarelerin hizmet kusuru neticesindeki haksız fiil ile çıkan orman yangını neticesinde davacı idarenin uğramış olduğu toplam 31.882,03 TL'nin idare zararının fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla ve olay tarihi olan 20/08/2013 gününden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiliyle davacı idareye verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, olay günü tutulan tutanakta vatandaşların ağaç kesimi sonucunda 1 adet ağaç direğinin kullanılmaz halde olduğunu, 5 direk arası AG iletkeni ile 6 adet direk arası OG iletkeninin düştüğünün tespit edildiğini, bakım onarım işlerini zamanında yaptığını, davacı idarenin yangının çıkmasında ve yayılmasında kusur ve ihmalinin bulunduğunu, yangının çıkmasını önlemek ayrıca zararı engellemek amacı ile tüm tedbirleri alıp almadığının irdelenmesi gerektiğini belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 41.725,77 TL'nin 20/08/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; elektrik enerjisi dağıtım hattından kaynaklanan yangın nedeniyle, orman idaresinin uğradığı maddi zararın tazminine ilişkindir.

1-Davalı şirket, bölgede elektrik enerjisinin dağıtımını yerine getirmektedir. Bu faaliyet, varlığı ve niteliği itibariyle bir tehlike ve dolayısı ile zarar ihtimali taşıdığından, davalı şirketin sorumluluğu, bir sebep sorumluluğu olan kusursuz (objektif) sorumluluktur. Bu sorumluluk türü tehlike sorumluluğu olarak da isimlendirilmekte olup, sorumluluk türlerinin en ağırını oluşturur. Burada tehlikeli nesne veya işletme ile gerçekleşen zarar arasında uygun illiyet bağının bulunması sorumluluk için yeterlidir.