muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/4497, Karar No: 2025/7502, Tarih: 06.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/4497 E.  ,  2025/7502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/484 E., 2024/584 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, asılın adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de Mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; (adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından), adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren İlk Derece Mahkemesi tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337. maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde Mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay (11). Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344. maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

06.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7308, Karar No: 2006/7180, Tarih: 02.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/7308 E.  ,  2006/7180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davalı Vek.Av.... ile aleyhine temyiz olunan davacı Vek.Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle geri çevrilmiş bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece yaptırılan inceleme ile alınan bilirkişi raporları hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler gibi giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan tarla kirası düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporlarının hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, bilirkişi kurullarından bu hususta ek raporlar alınıp, hasıl olacak duruma göre hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 450,00 YTL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 2.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15774, Karar No: 2015/29332, Tarih: 20.05.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/15774 E.  ,  2015/29332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/202870

MAHKEMESİ : Çekerek(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/01/2011

NUMARASI : 2010/267 (E) ve 2011/2 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Katılanın aşamalarda değişmeyen beyanları ve sanığın, “olay anındaki sinirle, katılanı, sen evde iken bu evi yakacağım şeklinde tehdit etmiş olabileceği” biçimindeki savunması karşısında, mahkumiyeti yerine, yerinde görülmeyen gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26655, Karar No: 2014/35069, Tarih: 04.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/26655 E.  ,  2014/35069 K.**

**"İçtihat Metni"**

Konut dokunulmazlığının ihlali suçundan sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sonunda, sanıkların beraatine dair Tomarza Sulh Ceza Mahkemesi'nce verilen 30.07.2010 tarih ve 2010/137 Esas 2010/186 Karar sayılı hükmün katılan tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 31.03.2014 tarih ve 2013/7352 Esas 2014/9940 Karar sayılı kararıyla;

"Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan ...'un temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA" karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/05/2014 tarih ve 2011/37924 sayılı yazısı ile;

“Konut dokunulmazlığını bozma suçu 5237 sayılı TCY’nın 116/1. maddesinde; “Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikayeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır” şeklinde düzenlenmiş, maddenin 4. fıkrasında; “Fiilin, cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle ya da gece vakti işlenmesi” cezayı ağırlaştırıcı bir neden olarak öngörülmüştür.

Konut dokunulmazlığını bozma suçu, bir kimsenin konutuna veya eklentilerine rızasına aykırı olarak girilmesi ya da rıza ile girildiği halde çıkılmamasıyla işlenmeye başlamakta ve konutun terk edilmesine, başka bir anlatımla hukuki ya da fiili kesintinin gerçekleşmesine kadar devam etmektedir.

Konut dokunulmazlığı bozma suçu, konutun eklentilerine girilmesi durumunda da oluşacağı kabul edilmektedir. Ancak kanunda nelerin eklenti sayılacağına ilişkin herhangi bir açıklık bulunmamaktadır.

Yargıtay Kararlarında eklenti, konut yada benzeri yapıların, kullanış amaçlarından herhangi birini tamamlayan, konut dışındaki yapılar ve yerler olarak tanımlanmaktadır.

Öğretide ise bir kısım yazarlar eklentinin konuta bağlı olmayan ancak bitişik veya yakın olma şartı olan dış dünyadan belirli işaretlerle ayrılan ve rızaya aykırı olarak girildiğinde, konuttakilerin huzur ve sükununun bozulduğu yerler olarak tanımlanmaktadır.

Şen'e göre, eklenti, konutun ayrılmaz parçası niteliğini taşıyan bahçesi, taşınabilir olmakla beraber konutun yanına konulan kapalı yan mekanlar, bahçe duvarı içinde bulunan çadır, ahır, karavan gibi bireyin hürriyetinin ve güvenliğinin kontrol edildiği alanlar ve burada bulunan eşyalar olarak tanımlanmaktadır.

Şen'e göre, eklenti, konutun ayrılmaz parçası niteliğini taşıyan bahçesi, taşınabilir olmakla beraber konutun yanına konulan kapalı yan mekanlar, bahçe duvarı içinde bulunan çadır, ahır, karavan gibi bireyin hürriyetinin ve güvenliğinin kontrol edildiği alanlar ve burada bulunan eşyalar olarak tanımlanmaktadır.

Bütün anlatımların sonucunda failin bulunduğu yerde konutta oturan mağdurun huzur ve sükununun bozulup bozulmadığının keşif yapılarak tespiti gerekmektedir ayrıca eklentinin tespiti işlenen maddi olaya ve zamana göre de değerlendirilmesi gerekmektedir.

Maddi olayda, Tomarza ilçesi Sarımehmetli mahallesinde oturan ve evde kiracı olarak bulunan katılan ...'un ev sahibi olan sanık ... ve sanık ...'un katılan, ...'un evinin müştemilatına gelerek müştekiye evi tahliye etmesini söyledikleri ve katılan ...'un evden çıkmak içen süre istemesi üzerine, aralarında tartışma çıktığı ve sanık ...'un katılan ...'a hitaben "seni bu gece sinkaf edeceğim, senin a..koyacağım" diyerek hakarette bulunduğu ve evden çıkmazsan silahlar konuşacak, seni vururum diye tehdit ettiği, sanık ... Kolsuzun da ...'a hitaben "evden çık yoksa seni sinkaf ederim" diyerek hakarette bulunduğu ve sanık ...'un belinde bulunan ve ele geçirilemeyen silahı göstererek "bu gece silahlar konuşur" diyerek tehdit ettiği şeklinde gerçekleşen eylemde, mahkemece düzenlenen keşif tutanağında, suça konu evin duvarlarla çevrili avlusu olduğu, sadece bu avlunun giriş kapısının bulunmadığı belirtilmektedir. Söz konusu yerin duvarla çevrili olup, yerin girildiğinde huzur ve sükunu bozacak nitelikte eklenti olduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla sanık ... ve sanık ...'un katılan, ...'un evinin müştemilatına gelerek müştekiye evi tahliye etmesini söyledikleri ve aralarında çıkan tartışma sonrasında tehdit ve hakarette bulunmaktan ibaret eylemin konut dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu gözetilmeden sanık hakkında Tomarza Sulh Ceza Mahkemesinin, 30/07/2010 tarih ve 2010/137 Esas ve 2010-186 Karar sayılı ilamıyla atılı suçtan beraat kararı verilmesi, hukuka ayrılık oluşturmaktadır, bu itibarla Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 31/03/2014 gün ve 2013/7352 Esas, 2014/9940 Karar sayılı onama kararının kaldırılması istemiyle anılan karara itiraz edilmiştir.

SONUÇ VE İSTEM: Yukarıda açıklanan nedenler ve tüm dosya kapsamında göre,

1- İtirazımızın KABULÜNE,

2- Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 31/03/2014 gün ve 2013/7352 Esas, 2014/9940 Karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

SONUÇ VE İSTEM: Yukarıda açıklanan nedenler ve tüm dosya kapsamında göre,

1- İtirazımızın KABULÜNE,

2- Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 31/03/2014 gün ve 2013/7352 Esas, 2014/9940 Karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Tomarza Sulh Ceza Mahkemesinin, 30/07/2010 tarih ve 2010/137 Esas ve 2010-186 Karar sayılı ilamıyla konut dokunulmazlığını bozma suçundan verilen beraat kararının hukuka aykırı olduğu ve sanık ... ve sanık ...'un katılan ...'un evinin müştemilatına gelerek müştekiye evi tahliye etmesini söyledikleri ve aralarında çıkan tartışma sonrasında tehdit ve hakarette bulunmaktan ibaret eylemin konut dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğunun kabulüyle Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 31/03/2014 gün ve 2013/7352 Esas, 2014/9940 Karar sayılı kararın BOZULMASINA,

4- İtirazımız yerinde görülmediği takdirde dosyanın incelenmek üzere, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi, itirazen arz ve talep olunur" isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan, sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat kararının onanmasına dair, Dairemizin 31/03/2014 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

Dosyanın incelenmesinde, olayın gerçekleştiği yerin evin avlusu olup, etrafının taştan duvarla çevrili olduğu, kapı büyüklüğünde tek girişinin bulunduğu ancak kapısının olmadığı, konuta bitişik olup dış dünyadan belirli işaretlerle ayrılan ve rızaya aykırı olarak girildiğinde yahut rızayla girildikten sonra açıkça çık denilmesine karşın çıkılmamasında konuttakilerin huzur ve sükununun bozulacağı, dolayısıyla evin eklentisi niteliğindeki bahçeye girilmesinde konut dokunulmazlığının ihlali suçunun oluşacağı belliyse de;

Ev sahibi olan sanıkların uzun süredir katılandan evi tahliye etmesini istedikleri, katılanın bu hususta süre istediği, olay günü de sanıkların yine katılandan evi tahliye etmesini istemek için katılanın evine gittikleri, katılanın kızı tanık Yeliz'den annesini çağırmasını istedikleri, tanığın annesini çağırdığı ve sanıklar ile katılanın evin tahliyesi hakkında konuştukları, katılanın yine süre istemesi üzerine sanıkların katılana karşı tehdit ve hakarette bulundukları olayda; sanıkların katılanla görüşmek için evin bahçesine girmelerinin hayatın olağan akışına uygun olduğu, katılanın sanıklardan evin eklentisinden çıkmaları konusunda istek ve ısrarda bulunmadığı gibi bu hususa ilişkin herhangi bir delil de bulunmadığı, bu itibarla konut dokunulmazlığının ihlali suçunun oluşmadığı gözetilerek,

Dairemizin 31.03.2014 tarih ve 2013/7352 Esas 2014/9940 Karar sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları değişik gerekçeyle yerinde görülmediğinden REDDİNE, 6352 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanunun 308. maddesinin 3. fıkrası gereğince itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13181, Karar No: 2010/13857, Tarih: -

11. Ceza Dairesi 2008/13181 E., 2010/13857 K.

**11. Ceza Dairesi 2008/13181 E., 2010/13857 K.**

**- ÇEK CİROSU**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 43 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 204 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 342 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 80 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 95 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 321 ]

**"İçtihat Metni"**

1-Ayrıntıları CGK’nun 19.04.2005 tarih ve 2004/221-2005/38 sayılı kararında açıklandığı üzere, suça konu çeklerin arkasındaki katılan S... A... yazısının sanıklardan Y... A... eli ürünü olduğu anlaşılmış ise de; ciranta sıfatıyla atılan imzanın sanık Y... A...’un gerçek imzası olması, sanıkların mal aldığı firmada görevli tanıklar Ayhan Çetinkaya ile Tahir Yazıcı’nın sanıklarla olan alışverişlerinde katılan S... A...’ın referans olduğunu belirtip, bizzat huzurlarında kendi adına çekleri cirolaması için sanık Y...’u telefonla arayarak talimat verdiğini ifade etmeleri, yine sanıklara mal veren tanık E... K...’nın da, alışverişin katılan S... K...’nın dükkanının önünde gerçekleştiğini, onun referansı ve cirosu olduğu için sanıklara mal verdiğini beyan etmesi yanında sanıkların da, baştan itibaren katılanın referansı ve bilgisi dahilinde söz konusu alışverişlerin gerçekleştiğini savunmaları karşısında, sanıkların katılandan habersiz olarak onun adına oluşturdukları sahte ciroyla çek düzenlendiklerine ilişkin açık, kesin ve mahkumiyete yeterli delil bulunmayıp, zarar verme bilinç ve iradesiyle hareket ettikleri kanıtlanamadığından suçun manevi öğesinin oluşmadığı gözetilmeksizin, beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

A) 5237 sayılı TCK.nun 43/1. maddesinde, 765 sayılı Yasanın 80. maddesinden farklı olarak “

“değişik zamanlarda”

” denilmek suretiyle aynı anda işlenen eylemlerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağının bulunmaması karşısında, sanıkların K... Y...’dan aldıkları mal karşılığında aynı anda gönderdikleri üç adet çekte sahtecilik eyleminde 765 sayılı Yasanın aksine, 5237 sayılı Yasanın zincirleme suça ilişkin hükmünün uygulanamayacağı gözetilmeden, 5237 sayılı Yasanın 204/1, 43/1, 62. maddelerinin aleyhe olduğu, 765 sayılı TCK’nun 342/1, 80, 59. maddeleri uyarınca verilecek cezanın kazanılmış hakları nedeniyle lehe olacağından bahisle yazılı şekilde karar verilmesi,

B)CGK’nun 27.01.2009 tarih ve 2008/219-2009/6 sayılı kararında açıklandığı üzere, 765 sayılı Yasanın 95/2. maddesi uyarınca verilen aynen infaz kararı hükmün bir parçası olmayıp, hükmün dolaylı bir sonucudur, nitekim yargısal kararlarda da, aynen infaza ikinci hükmü tesis eden mahkemece karar verilebileceği gibi erteli mahkûmiyete karar veren mahkemece de ikinci hükmün kesinleşmesi üzerine yapılan ihbar sonucu karar verilebileceği vurgulanmış, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın 7 ve 5252 sayılı Yasanın 9. maddeleri uyarınca önceki erteli mahkûmiyetler yönünden de uyarlama kararı verilmesi zorunluluğu bulunması karşısında, uyarlanmayan hükümler yönünden aynen infaz kararı verilmesi büsbütün olanaksız hale gelmiş olup, erteli mahkumiyete hükmeden mahkemeye ihbarda bulunulması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

C)Sanıkların adli sicil özetinde yer alıp 765 sayılı TCK’nun 276 maddesinde düzenlenen suçun, 4949 sayılı yasanın 93. maddesiyle eklenen 2004 sayılı İİK’nun 336/a maddesi kapsamında kalıp, bu suçun da 5252 sayılı yasanın 7. maddesiyle idari para cezasına dönüştürülmüş olması nedeniyle, sanıkların adli sicil özetinde yer alan cezaların silinme koşulları araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik CMK.nun 231. maddesi uyarınca "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4387, Karar No: 2017/5947, Tarih: 11.09.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/4387 E.  ,  2017/5947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.01.2013 gününde verilen dilekçe ile suya elatmanın önlemesi ve eski hale getirme talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11.09.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava suya el atmanın önlenmesi ve eski hale getirme talebine ilişkindir.

Davalı ... vekili cevabında, davacının sudan kadimden beri faydalanmadığını, sulamak istediği evinin bahçesinde şehir suyu bulunduğunu, buradan akan suyla bahçesini suladığını, davacının müvekkile ait evin hemen bitişiğinden su geçirmek istediğini bu durumun ise davalının evinin temeline zarar vereceğini davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davasının kısmen kabulü ile, davalının suyun kendi taşınmazının sona erdiği yerden itibaren, davacı tarafça davalı taşınmazlarına zarar vermeyecek ve suyun kendi taşınmazına akışını sağlayacak şekilde boru yerleştirilmesine ve suyun haftada 2 saat süreyle davacı taşınmazına akışına katlanmak suretiyle dava konusu suya elatmanın önlenmesine, su yoluna yapılmış bir müdahale olmadığından bu engellerin kaldırılması yönündeki talebin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 718. maddesi gereğince; Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyetin kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer.

Bu madde hükmüne paralel olarak düzenlenen Türk Medeni Kanununun 756. maddesi gereğince de; "Kaynaklar, arazinin bütünleyici parçası olup bunların mülkiyeti ancak kaynadıkları arazinin mülkiyeti ile birlikte kazanılabilir. Başkasının arazisinde bulunan kaynaklar üzerindeki hak, bir irtifak hakkı olarak tapu kütüğüne tescil ile kurulur. Yeraltı suları, kamu yararına ait sulardandır. Arza malik olmak onun altındaki yeraltı sularına da malik olmak sonucunu doğurmaz. Arazi maliklerinin yer altı sularından yararlanma biçimi ve ölçüsüne ilişkin özel kanun hükümleri saklıdır."

Gerek Türk Medeni Kanununun 718. maddesi gerekse 756/2. maddesinde sözü edilen kaynaklar, yeraltı sularından farklıdır.