muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7286, Karar No: 2010/3109, Tarih: 25.05.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/7286 E.  ,  2010/3109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Önceki günlü eksik iade kararında belirtilen eksikliklerin kısmen yerine getirilmediği anlaşılmıştır.

1-Eksik iade kararında gönderilmesi istenen 217 ada 215 parsel sayılı taşınmaza ait tutanak aslının Kadastro Mahkemesinin 1994/19-1996/23 E.K. sayılı dosyasına, 217 ada 271 parsel sayılı taşınmaza ait tutanak aslının Kadastro Mahkemesinin 1994/9-1996/13 E.K. sayılı dosyasına bakılarak temini, bulunmadıkları takdirde tespit tutanaklarının Kadastro Müdürlüğünce yeniden oluşturularak gönderilmesi,

2-217 ada 292 parsel sayılı taşınmaza ait tespit tutanağının Kadastro Müdürlüğünce yeniden oluşturularak gönderilmesi,

3-Davacı hazinenin dava dilekçesinde yer alan 217 ada 398 parselle ilgili olarak Kadastro Müdürlüğünce 217 adanın 370 parsel numarasıyla son bulduğunun, 398 parselin olmadığının bildirilmiş olmasına göre davacı hazine vekiline bu parselin doğru numarasının sorularak tespiti, gerektiğinde numarası doğru belirlenecek tutanak aslının Kadastro Müdürlüğünden istenilmesi, dosyanın bizzat mahkeme hakimi tarafından titizlikle incelenerek dava ekonomisine aykırı düşecek şekilde yeniden yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin eksikliklerin tümü ile yerine getirilmesi, ondan sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, 25.05.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2170, Karar No: 2011/2605, Tarih: 15.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/2170 E.  ,  2011/2605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı kooperatifin üyesi olduklarını, 16.03.2008 tarihinde yapılan olağan genel kurul toplantısının 8. gündem maddesinde halihazırda 40.00 TL olan üye aidatlarının 500,00 TL'ye çıkarılmasına karar verildiğini, kararın iptalinin gerektiğini, zira Kooperatifler Kanunu'nun 52/1. maddesi uyarınca ek ödeme hususunda alınacak kararlar için ortakların 3/4 ' ünün rızasının gerektiğini, davalı kooperatifin 107 üyesi olduğu için en az 80 üyenin kabul oyu gerekirken, 37 üyenin kabul oyu verdiğini, ayrıca oylama öncesi kooperatif yönetiminin, üyelerin evlerinin ellerinden gideceği şeklinde sözler söylerek korkuttuğunu ileri sürerek, haksız ve kötüniyetli olarak alınan dava konusu kararın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların iptalini istedikleri karara muhalefet şerhi koydurmadıklarını, alınan kararın mevcut bütçeye ek yük getirir nitelikte olmayıp sadece dönem bütçesinin kabulünden ibaret olduğunu, halen müvekkili kooperatifin inşaatlarının bulunduğu ve birçok üyenin ikamet ettiği parselin icra yolu ile satışa çıkarılması nedeni ile, bu taşınmazın üçüncü şahısların eline geçmemesi için, satın alınmasının zorunlu hale geldiğini, toplanacak paranın da bu iş için kullanılacağını, kararın öngörülen çoğunlukla alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporu ve tüm dosya içeriğine göre, davanın genel kurulda alınan kararın iptaline ilişkin olup, davacılardan ... ve ...'ın usulüne uygun çağrıya rağmen toplantıya katılmadıkları, diğer davacıların da karara muhalefet şerhi koymadıkları, bu nedenle dava açma hakları olmadığı, ayrıca gündemin 8. maddesinin genel nitelikli kooperatif harcamalarına ilişkin olup ek ödeme niteliğinde bulunmadığı, toplantı ve karar nisabının yeterli olup kararın butlanı veya iptalini gerektirecek herhangi bir sebep bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcı ile diğer üç davacı için 18.40 TOH'nın davacılardan ayrı ayrı alınmasına, 15.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15053, Karar No: 2017/17328, Tarih: 21.12.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/15053 E.  ,  2017/17328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1)5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, kasten yeni bir suç işlenmesi halinde CMK'nin 231/11. maddesi uyarınca açıklanması halinde, açıklanan kararın 5271 sayılı CMK'nin 223. maddesi kapsamında mahkumiyet hükmü niteliğinde olup, CMK'nin 232. maddesinde belirtilen hususları içermesi gerektiği, hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin gösterilmesi, delillerin tartışılıp değerlendirilmesi, yargılama sonucu ulaşılan kanaatin belirtilmesi ve sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilinin gösterilerek nitelendirilmesinin yapılması gerektiği gözetilmeden, gerekçeden yoksun biçimde hüküm kurularak Anayasanın 141. ve 5271 sayılı CMK'nin 34, 223 ve 232. maddelerine aykırı davranılması,

2) ... hakkında 70. Yıl Tarsus Devlet Hastanesi tarafından 08.03.2006 tarihinde düzenlenen raporda; yüzde sabit ize neden olan yaralanmanın, olay tarihinden 6 ay sonra yapılacak muayene ile tespit edilmesi gerektiğinin belirtildiği, 11.03.2008 tarihli Mersin Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen rapor içeriğinde ise bu husus ile ilgili bir kayıt bulunmaması karşısında, söz konusu yaralanmanın yüzde sabit iz bırakıp bırakmadığı hususunda rapor aldırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Sanığın ve mağdur sanık ...'un aşamalardaki istikrarlı beyanları ile mahalli mahkemenin 21.12.2011 tarihli gerekçeli kararındaki kabule göre; sanığın, ...'un burnuna yumruk vurmak suretiyle yaraladığı olayda, uygulanma imkanı olmadığı halde 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesinin de uygulama maddesi olarak gösterilerek sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

4)Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca hükmolunan "1 yıl 9 ay" hapis cezası üzerinden, TCK'nin 62. maddesi gereğince (1/6) oranında indirim yapılırken sonuç cezanın "1 yıl 5 ay 15 gün" yerine "1 yıl 7 ay 15 gün" olarak hatalı hesaplanması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

5)Sanığın denetim süresinde işlediği suça ilişkin Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/10/2014 tarih 2013/466 E-2014/562 K sayılı ilamının kesinleşmiş suretinin Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde dava dosyasına konulmaması,

6)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi gereğince hak yoksunları uygulanırken, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas - 2015/85 Kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

5)Sanığın denetim süresinde işlediği suça ilişkin Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/10/2014 tarih 2013/466 E-2014/562 K sayılı ilamının kesinleşmiş suretinin Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde dava dosyasına konulmaması,

6)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi gereğince hak yoksunları uygulanırken, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas - 2015/85 Kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulması kaydıyla 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6823, Karar No: 2017/12127, Tarih: 09.10.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/6823 E.  ,  2017/12127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-... 6. İcra Müdürlüğü'nün 2015/30367 E. sayılı takip dosyasına konu bonoların ön ve arka yüzünü gösterir şekilde okunaklı ve onaylı örneğinin;

2-... 8. İcra Müdürlüğü'nün 2015/36984 E. sayılı takip dosyasına konu bononun ön ve arka yüzünü gösterir şekilde okunaklı ve onaylı örneğinin temin edilerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24648, Karar No: 2013/23621, Tarih: 27.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/24648 E.  ,  2013/23621 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı-karşı davalı ...vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı-karşı davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı-karşı davalı, Tedaş Hatay İl Müdürlüğünün güvenlik ihalesinin kendileri tarafından alınması nedeniyle davalı- karşı davacının 17.12.2008-14.3.2011 tarihleri arasında bu işyerinde özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, 14.3.2011 tarihinde ihalenin süresinin dolması üzerine davalı-karşı davacının,aynı gün kendilerine herhangi bir bildirimde bulunmadan, yeni ihaleyi alan ... Özel Güvenlik Şirketinde işe başlayıp sigorta bildirimlerinin yapılması üzerine durumdan haberdar olduklarını ve davalının başka bir işyerinde ihbar önellerine uymadan işe başlaması nedeniyle 28.3.2011 tarihli ihtarname ile iş akdini haklı nedenle sonlandırdığını, bu nedenle ihbar tazminatının ödetilmesini; ayrıca davalı-karşı davacı tarafından işçilik alacakları talebiyle açılan davanın, işyeri devri kurallarının uygulanarak reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı-karşı davalı şirketin yeni ihaleyi alamaması üzerine iş akitlerinin toplu olarak sona erdirildiğini, kendilerinin de yeni ihaleyi alan şirket ile yeni bir sözleşme yaparak, aynı işyerinde hiç ara vermeksizin işlerine devam ettiklerini, halen çalıştıklarını beyan ederek, davacı-karşı davalıdan kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alçaklarının tahsilini, davacı-karşı davalının açtığı ihbar tazminatı talepli davanın iş akdinin davacı tarafından sonlandırılmış olması nedeniyle reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı ...A.Ş'nin ihale ile iş aldığı, ihalenin bitiminde ek çalışma yapıldığı, yeni ihale ile işi bıraktığının dosya kapsamından anlaşıldığı, iki taşeron arasında işyeri devri yapıldığı hususunda bir delil mevcut olmadığı hizmet akdinin devri hususunda da bir iddia bulunmadığı, davacı işverenin davalıyı başka işyerlerinde işe davet ettiği ve iş verdiği konusunda da iddiada bulunmadığı bu durumda ihale sözleşmesinin bittiği tarihte hizmet akdinin davacı ...A.Ş. tarafından sona erdirildiğinin işçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti talep etmekte haklı bulunduğunun kabulü gerektiği, davalının ihaleyi yeni alan dava dışı alt işverenin yanında bilahare işe başlamasının yeni bir hizmet akdi niteliğinde olduğu, iş sözleşmesini kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmayacak şekilde feshedildiğinin kanıt yükünün işverene ait olduğu, işverenin işçiyi başka işyerlerinde işe davet ettiğini ve iş verdiğini kanıtlayamadığı, ayrıca yeni ihale alıcısı arasında işyeri devri yapıldığı hususunda bir delil mevcut olmadığı, bu nedenlerle işçinin kıdem ve ihbar tazminatı ile feshe bağlı yıllık izin alacaklarına hak kazandığı kanısına varıldığı gerekçesiyle, davacının ihbar tazminatı talebinin reddine, davalının davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı-karşı davalı şirketin Tedaş Hatay İl Müdürlüğünün özel güvenlik işini 17.12.2008-14.3.2011 tarihleri arasında yürüttüğü, 14.3.2011 tarihinde yapılan yeni ihaleyi dava dışı ...Özel Güvenlik Şirketinin aldığı, davalı ve arkadaşı olan bir kısım işçilerin ihalenin bitim tarihi olan 14.3.2011 gününde yeni şirket nezdinde özel güvenlik elemanı olarak, çalışmaya hiç ara vermeksizin devam ettikleri, iş akdinin feshine yönelik bir iradenin ortada bulunmadığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Daha sonra 28.3.2011 tarihinde davacı-karşı davalının çektiği ihtarın bu tarihte davalının davacının işçisi olmaması nedeniyle iş akdinin feshi konusunda sonuca etkili olmadığı anlaşılmakla, davanın işyerinin devri kuralları çerçevesinde incelenmesi gerekmektedir. Davacı- karşı davalı şirketin ihbar tazminatı talebinin farklı gerekçeyle de olsa reddi isabetli olup dava tarihi itibariyle, davalı-karşı davacının halen ihaleyi alan yeni işveren nezdinde çalışmasının devam ediyor olması ve ortada bir fesih olgusunun bulunmaması nedeniyle, feshe bağlı haklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarının davacı- karşı davalıdan talep edilmesinin mümkün olmadığı hususunun gözden kaçırılarak bu talepler yönünden davalı- karşı davacının davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmiş olması bozma nedenidir.

O halde davacı-karşı davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davacı-karşı davalıya iadesine 27.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12912, Karar No: 2018/2249, Tarih: 28.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/12912 E.  ,  2018/2249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2, 62/1, 50/1-a, 52/2 maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde, kolluk kuvvetleri tarafından yapılan yol kontrolü esnasında 379 promil alkollü araç kullandığı tespit edilen sanık hakkında her ne kadar alkollü araç kullanma suçundan cezalandırılması için dava açılmış ve mahkemece atılı suçtan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; sanığın temyiz dilekçesi ile, atılı suçu işleyenin kendisi olmadığını, yakalama ile beyanı alınan kişinin, 2008 yılında kaybettiği nüfus cüzdanına fotoğrafını yapıştırarak kullanan şahıs olduğunu ifade etmesi ile dosya içinde mevcut sanığa ait nüfus cüzdan fotokopisindeki fotoğraf ile temyiz dilekçesine ekli nüfus cüzdan fotokopisindeki fotoğrafın farklı kişilere ait olduğunun, anılan nüfus cüzdanlarının seri numaralarının, veriliş tarih ve nedenlerinin farklı olduğunun görülmesi karşısında, yakalama ile beyanı alınan ( sms yoluyla ), kararı temyiz eden kişilerin ve tutanak mümzilerin aynı duruşmada hazır edilerek, olay tarihinde araç sürücüsünün kim olduğuna ilişkin tereddütte mahal vermeyecek şekilde tespiti yapıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine eksik incelme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de,

1-Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 379 promil alkollü olarak araç kullandığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-TCK'nın 52/4 maddesi gereğince, sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde cezanın hapse çevrileceğinin ihtarının hükümde belirtilmemesi ,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 28.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3291, Karar No: 2020/3542, Tarih: 20.10.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/3291 E.  ,  2020/3542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların olay günü katılan ...'nin ellerini bilgisayar kablosuyla bağlayıp, başına örtü örttükten sonra işyerindeki para kasasını bahçeye attıkları şeklinde gerçekleşen eylemlerinin tamamlanmış yağma ve yağma suçunun yanı sıra kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu da oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasına karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanması yönünden 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ..., ... ve ... savunmanları ile sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 20/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.