muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5349, Karar No: 2019/10328, Tarih: 16.10.2019

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/3-b, 62, 52, 52/4. maddeleri gereğince

mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü Hizan Devlet Hastanesine baş ağrısı şikayeti ile müracaat eden 1933 doğumlu katılanı muayene eden tanık Dr. Hacer Hicran Beyca’nın, katılanı Tatvan Devlet Hastanesi nöroloji polikliniğine sevk edip, ağrıları için novaljin ampul uygulanması için acil servise yönlendirdiği, aynı hastanede hemşire olan sanığın da katılanın sol kalçasına iğne yapması sonucu, katılanın siyatik sinir yaralanmasına bağlı olarak duyu veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesi derecesinde yaralanmasına neden olduğu iddiası ile başlatılan soruşturma kapsamında,soruşturma aşamasında alınan 30.12.2011 tarihli Bitlis Adli Tıp Şube Müdürlüğü raporunda "Hastada meydana gelen sinir yaralanması ile yapılan gluteal intramuskuler novalgin enjeksiyonu arasında illiyet bağı olduğu ancak meydana gelen sinir yaralanmasının enjeksiyonun doğrudan sinirin içine veya bitişiğine yapılması sonucunda oluşabileceği gibi enjekte edilen ilacın toksik etkisinden de kaynaklanabileceği bununla birlikte hastanın fiziksel durumu (yaşlılığa bağlı kaşektik, kalça dokusu ince ve zayıf) gluteal intramuskuler enjeksiyon sonucunda yaralanmaya müsait olmasına rağmen gluteal bölgeden enjeksiyon uygulamasının tercih edilmiş olması ve enjeksiyon sırasında uyulması gereken pozisyona da uyulmaması nedeniyle meydana gelen sinir yaralanmasında hemşirenin kusurlu olduğu" kanaatine varıldığı, kovuşturma aşamasında alınan 21.01.2013 tarihli Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu raporunda ise “enjeksiyonun yapılış tekniği ve uygulanan bölgenin uyumsuzluğu yönünden tıbbi bir delil tanımlanmadığı, dava konusu olayda kişiye sol gluteal bölgeden intramuskuler enjeksiyon yapıldığının belirlendiği, enjekte edilen ilaçların doku içi yayılımı ile sinir hasarına neden olabileceklerinin tıbben bilindiği, bu durumun enjeksiyonların tekniğine uygun yapılması durumunda da daha önceden öngörülemeyecek ve önlenemeyecek arazlara sebep olabildiği, mevcut tablonun her türlü özene rağmen oluşabilecek, herhangi bir kusur ve ihmalden kaynaklanmayan komplikasyon” olduğunun mütalaa edilmesi karşısında iki rapor arasında çelişki bulunduğu, bu çelişkinin giderilmesi ve sanığın kusur durumunun tereddütte mahal vermeyecek şekilde tespiti için üniversitelerin konu ile ilgili bölümlerinde uzman öğretim görevlilerinden oluşturulacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden inceleme yaptırılıp, alınacak rapordan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayinin gerekirken, eksik inceleme sonucu mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31366, Karar No: 2014/347, Tarih: 14.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/31366 E.  ,  2014/347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/144496

MAHKEMESİ : Niğde 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2011

NUMARASI : 2011/18 (E) ve 2011/74 (K)

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, katılanın kız kardeşine laf attığını ve olay sırasında kendisine küfrettiğini savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi üzerinde durulup, yaralama suçu yönünden TCK'nın 29. maddesinin, hakaret suçu yönünden ise 129. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık H.. Ü.. müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/590, Karar No: 2023/3676, Tarih: 09.05.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/590 E.  ,  2023/3676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Safranbolu Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2015/88 Esas, 2016/295 Karar sayılı kararı ile sanıkların, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Safranbolu Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2015/88 Esas, 2016/295 Karar sayılı kararı ile sanıkların, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

2. Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 05.02.2018 tarihli ve 2017/34924 Esas, 2018/560 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz başvurusunun kabulüne karar verilerek "... gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, katılana ait şirket ile sanık ...’ın ortağı olduğu şirkete ait ticari defterler, bilgisayar kayıtları, muhasebe kayıtları, faturalar, ödeme belgeleri, dolum fişleri, sundurma fişleri, makbuzlar ve dekontlar ile ilgili tüm kayıtların getirtilmesi, taraflar arasında devam eden veya tamamlanan hukuk veya icra dosyalarının getirtilmesi, incelenerek onaylı suretlerinin dosyaya konulması, sanıkların şirkette hangi sürede ve hangi işi yaptıklarının kesin olarak belirlenmesi, bütün delillerin toplanmasından sonra içinde muhasebeci bilirkişi ve mali müşavirin de bulunduğu üçlü bilirkişi kuruluna dosyanın tevdii edilerek, hangi belgelerde ve ne şekilde usulsüzlük yapıldığı, bu belgelerin kim tarafından, hangi tarihte düzenlendiği, sanıkların eylem ve fikir birliği içinde hareket edip etmedikleri, fiş, fatura veya diğer ödeme belgelerinde sahtecilik yapılıp yapılmadığı, dolum fişleri ve sundurma fişlerinin usulüne uygun tutulup tutulmadığı, katılan şirket ile sanığın ortak olduğu şirketin dönem içinde hangi ticari işleri yaptıkları, bu işlerin makbuz ve başka bir belgesinin bulunup bulunmadığı, yapılan işlerdeki usulsüzlük nedeniyle katılan şirketin zararının olup olmadığı, varsa bu zararın ne kadar olduğu, katılan şirketteki fire veya zarar miktarının hangi işlemlerden kaynaklandığı hususlarında denetime elverişli bilirkişi raporu alınması, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi" gerekçeleriyle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiştir.

4. Safranbolu Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2021 tarihli ve 2018/79 Esas, 2021/326 Karar sayılı kararı ile sanıkların, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun 155 ... maddesinin ikinci fıkrası, 43, 62, 51, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve hapis cezalarının ertelenmesine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 25.12.2021 tarihli ve 2021/117340 sayılı, hükümlerin onanması görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 25.12.2021 tarihli ve 2021/117340 sayılı, hükümlerin onanması görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz istemi, takdiri indirim ve erteleme kurumlarının uygulanmaması gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiğine, katılan şirketin zararının tespit edilmediğine, bilirkişi raporlarının yeterli olmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

3. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, bilirkişi raporlarının yeterli olmadığına, katılan şirketin zararının tespit edilmediğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ...Ş. nin Safranbolu ilçesinde LPG dolum tesisinin bulunduğu, sanık ...'ın 21.01.1991 tarihinde itibaren katılan şirketin Safranbolu tesislerinde dolum tesisi sorumlu müdürü olarak görev yaptığı, sanık ...'ın da 21.01.1991 tarihinden itibaren aynı tesiste muhasebe sorumlusu olarak görev yaptığı, sanık ...'ın aynı zamanda ... mühendislik Hizmetleri Turizm Petrol ve Ticaret Ltd. Şti. nin ortağı olduğu, katılan şirkette LPG satışlarına ilişkin fire ve kg tutarlarının ... kullanıcı adı ile kayıt altına alındığı, yapılan bilirkişi incelemesi neticesinde 2010 yılı Ocak, Temmuz ayları, 2011 yılı Mart, Ağustos ayları ile 2012 Şubat, Haziran ve aralık aylarında %2 ve %3 oranında fire olduğunun gösterildiği, ancak İstanbul Ticaret Odasının LPG ile ilgili açıkladığı fire ve randıman oranının ise en fazla %1 civarında olabileceğinin belirildiği, katılana ait şirketten sanık ...'a ait şirket olan ... firmasına tüp satışı olarak 2010, 2011 ve 2012 yıllarının çeşitli aylarında düzenlenen sundurma fişlerindeki adetlere göre tüp taşımada kullanılan aracın toplam yük taşıma kapasitesinin çok üzerinde taşımacılık yapıldığı, fatura edilen tüplerin taşındığı araç ile tek seferde tesliminin fiilen imkansız olduğu, bu hususunda fatura edilmeksizin katılana ait tesisten ... firmasına gönderilen tüpler olduğunun tespit edildiği, yine aynı ay ve yıllara ait düzenlenen faturaların sundurma giriş ve çıkış saatleri ile uyuşmadığı, sundurma fişleri ile faturaların katılan şirketin iş akışına aykırı olarak düzenlendiği, düzenlenen faturaların araç sundurmaya girmeden düzenlendiği, bu sebeple de dolum fişleri ile sundurma fişlerinin usulüne uygun tutulmadığı, sanığın ortağı olduğu ... firmasına hafta içi tüp alımları esnasında sundurma fişinin düzenlenmediği, bu hali ile de sanıkların ortak hareket ederek fire miktarlarını yüksek göstermek suretiyle arta kalan LPG'yi ... firmasına verdikleri ve bu şekilde katılan ... zarara uğratarak kendileri lehine olacak şekilde yarar sağlamak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin kabul edildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanıkların üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun 7188 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılan ...Ş. ye ait Safranbolu'da bulunan sıvılaştırılmış petrol gazları dolum tesisinde işletme müdürü olarak çalışan ve aynı zamanda katılan şirketle ticari ilişkileri olan Safranbolu’daki ... Mühendislik Hizmetleri Ltd. Şti. nin kurucu ortağı olan sanık ... ile aynı dolum tesisinde muhasebeci olarak çalışan sanık ...’ın fikir ve eylem birliği içerisinde, dolum tesisine tüp sevk notuyla gelen araçlardaki tüpler sayılıp dolumu yapıldıktan sonra tekrar tüp sayımı yapılarak sundurma fişleri düzenlenmesinin ardından sundurma fişleriyle karşılaştırılarak fatura düzenlenmesi şeklindeki katılan şirketin iş akışına rağmen, ... firması yönünden bu iş akışına uyulmayarak, sanık ...'nin talimatı üzerine ... firması için sundurma fişleri ve fatura düzenlenmeden sadece tüp sevk notu ile tesis dışına dolumu yapılmış tüp yüklü araçların çıkarıldığı, bu tüplerin de dolum tesisine dolum için gelen tüplerin yasal sınırlar dahilinde doldurmayarak artırılan gazla doldurulduğu ve katılan şirketin iş akışına uygun olmayan bir biçimde sonradan toplu olarak sundurma fişleri ve fatura düzenleyip eylemlerini perdelemek suretiyle fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanıkların suçlamayı kabul etmemesi, yasal sınırlar dahilinde doldurulmayan tüplerden artırılan gazın başka tüplere doldurularak ... firmasına verildiği iddia edilmesine rağmen, iddianın aksine aşamalarda dinlenen bir kısım tanıkların tüplerin yasal sınırlar dahilinde ancak alt limitle doldurulduğunu beyan etmeleri, hükme esas alınan 10.01.2021 tarihli bilirkişi raporunda belirtilen normalin üzerindeki % 2-3 'lük fire oranına ilişkin katılan firma tarafından olay tarihlerinde herhangi bir tespit yapılıp yapılmadığının araştırılmamış olması, katılan şirketin zararının tespit edilmemesi ve uyulmasına karar verilen bozma ilamın gereklerinin tam olarak yerine getirilmediğinin anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, sanıkların yararlandığı iddia edilen firenin hangi işlemden kaynaklandığının katılan şirketten de sorulmak suretiyle kesin olarak tespit edilmesi, ... firması haricinde katılan şirkette iş akışına uygun olmayan şekilde başka firmalara sonradan düzenlenen sundurma fişleri ve fatura gibi belgelerin olup olmadığının araştırılması, ... firması yönünden düzenlenen kanaat edinecek sayıda sevk notu, sundurma fişi ve faturalardaki yazı ve imzaların iş akışında görevli olmayan kişilerce düzenlenip düzenlenmediğinin anlaşılması bakımından kime ait olduğunun tespit edilmesi ve yapılan işlerdeki usulsüzlük nedeniyle katılan şirketin stoklarında kayıp ve zararının olup olmadığı, varsa miktarının belirlenmesi hususlarında denetime elverişli bilirkişi raporu alınması, sonucuna göre sanıklarının hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile mahkûmiyetlerine hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Safranbolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2021 tarihli ve 2018/79 Esas, 2021/326 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili, sanık ... müdafii ve sanık ... müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/521, Karar No: 2014/54, Tarih: 11.02.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/521 E.  ,  2014/54 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : YARGITAY 4. Ceza Dairesi

Günü : 21.02.2013

Sayısı : 9-1

14.04.2009 ve 17.04.2009 tarihli eylemler nedeniyle görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı TCK’nun 257/1, 62 ve 50. maddeleri uyarınca 3.000 lira,

Kamu görevlisine hakaret suçundan aynı kanunun 125/3-a ve 62. maddeleri uyarınca 6.080 Lira,

06.07.2009 tarihli eylem nedeniyle görevi kötüye kullanmak suçundan 5237 sayılı TCK’nun 257/1, 62 ve 50. maddeleri uyarınca 3.000 lira,

Mağdur M.. K..'ya yönelik kasten yaralama suçundan aynı kanunun 86/2, 86/3-d, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 1.500 Lira,

Katılan S. A.'e yönelik kasten yaralama suçundan aynı kanunun 86/2 ve 62. maddeleri uyarınca 2.000 Lira,

Katılan S. A.'e yönelik hakaret suçundan aynı kanunun 125/1, 125/4 ve 62. maddeleri uyarınca 1.740 Lira,

Sanıklar S. A., M. E. ve D.. T.. hakkında görevi kötüye kullanma suçundan aynı kanunun 257/1, 62 ve 50. maddeleri uyarınca 3.000 lira,

Mağdur M.. K..'ya yönelik kasten yaralama suçundan aynı kanunun 86/2, 86/3-d ve 62. maddeleri uyarınca 3.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin, ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 4. Ceza Dairesince 21.02.2013 gün ve 9-1 sayı ile karar verilmiş, Daire Üyesi R. Ö. "sanık A.. C.. hakkında CMK'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiği" görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

Hükümlerin sanık A.. C.. müdafii ile sanıklar S.A. M.E. ve D.. T.. tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.07.2013 gün ve 85457 sayılı "ret" ve “onama” istemli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Sanık A.. C..’nun mağdur M.. K..’ya yönelik hakaret, sokakta iken kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından kurulan düşme hükümleri ile mağdur A.. K..'ya yönelik hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığı hükmü temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup, inceleme tüm sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma ve mağdur M.. K..'ya yönelik kasten yaralama, sanık Aslı Betül hakkında katılan S.. A..'e yönelik kasten yaralama ve hakaret ile mağdur A.. E..'a yönelik kamu görevlisine hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik yapılmıştır.

Tüm sanıklar hakkında mağdur M.. K..'ya yönelik kasten yaralama, sanık A.. C.. hakkında katılan S.. A..'e yönelik kasten yaralama ve hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri ile ilgili temyiz isteklerinin öncelikle temyiz edilebilirlik yönünden incelenmesi gerekmektedir.

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanma zorunluluğu bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 305. maddesi uyarınca, ceza mahkemesince verilen hükümler temyiz kanun yoluna tabidir.

Ancak;

1 - İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler,

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanma zorunluluğu bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 305. maddesi uyarınca, ceza mahkemesince verilen hükümler temyiz kanun yoluna tabidir.

Ancak;

1 - İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler,

2 - Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

3 - Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler,

Kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz kanun yoluna başvurulamaz.

“İkimilyar liraya kadar (İkimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümlerin” temyiz edilemeyeceğine ilişkin 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesinin 2. fıkrasının 1. bendinin, Anayasa Mahkemesinin 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren 23.07.2009 gün ve 65–114 sayılı kararı ile iptal edilmesinden sonra verilen, ister hapis cezasından çevrilen, ister doğrudan hükmolunan adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin 14.04.2011 tarihine kadar hiçbir miktar gözetilmeksizin, 14.04.2011 gün ve 27905 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 23. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nun 272. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde, “hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen 3.000 Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı istinaf yasa yoluna başvurulamayacağı” şeklinde yapılan değişiklik ve aynı kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Yargılaması Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen, “bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz” şeklindeki geçici 2. madde gözönünde bulundurulduğunda, 14.04.2011 tarihinden sonra, ancak doğrudan hükmolunan 3.000 Türk Lirasından fazla adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümlerinin temyizinin mümkün hale geldiği konusunda bir tereddüt bulunmamaktadır.

İnceleme konusu olayda;

Tüm sanıklar hakkında mağdur M.. K..'ya yönelik kasten yaralama, sanık Aslı Betül hakkında katılan S.. A..'e yönelik kasten yaralama ve hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri, hükmolunan adli para cezalarının miktarı itibarıyla kesin nitelikte olup, temyiz yeteneği bulunmadığından, sanık A.. C.. müdafii ile sanıklar S.A. M. E. ve D.. T..'ın bu hükümlerle ilgili temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun Geçici 2 ve 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 317. maddeleri uyarınca reddine karar verilmelidir.