muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9645, Karar No: 2015/17404, Tarih: 05.11.2015

Kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiş olup, TMK'nın 364/1 maddesinde; herkesin yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt ve üst soyuna nafaka vermekle yükümlü olduğu hükme bağlanmıştır. Aynı Kanun'un 365. maddesinin 2. fıkrasında ise davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

Yoksulluk kavramı yasada tanımlanmamıştır. Ancak Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Buna göre yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde zarurete düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Zarurete düşme terimi çok sıkıntılı bir durumu ve ekonomik şartları ifade eder.

Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca sözkonusu sıkıntılı durumu önlemeye matuftur. Yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması gerekmez.Nafaka ödemekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenecek nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK'nın 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 1961 doğumlu davacının; ev hanımı olduğu, SGK'dan aylık 150,00 TL maluliyet aylığı aldığı, 1995 yılında eşinden boşandığı, iki oğlunun olduğu, davacının, davalı oğlunun satın aldığı evde, dava dışı oğlu ile birlikte yaşadığı, 1981 doğumlu davalının, 13.03.2013 tarihinde evlendiği, eşinin ev hanımı olduğu, 26.01.2014 tarihinde baba olduğu, bir fabrikada çalıştığı, aylık maaşının 3.000,00-4.300,00 TL aralığında olduğu, davalının hem kendi evinin, hem de davacı annesi adına satın aldığı evin banka kredisini ödediği, davacının, dava dışı oğlunun, davacı ile birlikte yaşadığı, güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, aylık 1.000,00 TL maaş aldığı anlaşılmaktadır.

Tüm bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun olan davacının, alt soyu olan davalıdan yardım nafakası isteme hakkı bulunmaktadır. Buna göre, davacı lehine yardım nafakasına hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, takdir olunan nafaka miktarı, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, mirasçılıkta da aynı sırada yer alan dava dışı diğer evladın nafakaya katılma yükümlülüğü nazara alındığında fazladır.

Hal böyle olunca mahkemece; hükmedilecek nafaka miktarının yalnızca sözkonusu sıkıntılı durumu önlemeye matuf olduğu ve nafaka ödemekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesinin asıl olduğu göz önünde bulundurulup; dava dışı diğer evladında davacı annenin masraflarına katlanma yükümlülüğü dikkate alınarak, hakkaniyete uygun daha az bir miktar nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde talebin tümden kabulü doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4203, Karar No: 2012/3275, Tarih: 06.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/4203 E.  ,  2012/3275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kemer Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.07.2009 tarih ve 2008/244-2009/597 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06.03.2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunandavacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davanın 2004 yılı Eylül ayında dava dışı limitet şirketi kurduklarını, her iki ortağın 10 yıl için şirketi münferiden temsil ve ilzama yetkili kılındığını, İstanbul’da yaşayan müvekkilinin yönetimi güven esasına dayalı olarak şirketin merkezinin bulunduğu Kemer İlçesi’nde yaşayan davalıya bıraktığını, çok kötü yönetim gösteren davalının tapuda şirket adına kayıtlı taşınmaz üzerindeki otelin 2006 yılında kapanmasına neden olduğunu, taşınmaz tapu kaydında alacaklılar lehine ipotek ve hacizler olduğunu öğrendiğini, şirketin ticari defter ve kayıtlarını istenmesine rağmen müvekkilinin oyalandığını, noter kanalıyla bilgi istendiğini, kararların birlikte alındığı savunmasında bulunduğunu, şirketin devam etme olanağının olmadığını ileri sürerek, şirketin fesih ve tasfiyesine ve tasfiye memuru atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava dışı şirketin borçlarından dolayı otel binasının olduğu taşınmazın tapu kaydında ipotekler ve hacizler bulunduğu, alacaklarının şirketin borçlarını karşılamakta yetersiz olduğu, otele haciz işlemi başlatıldığı, ayrıca vergi dairesine 53.732 TL borcunun bulunduğu, haklı nedenle fesih şartlarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, tarafların ortak olduğu ...Teks. Ltd. Şti’nin fesih ve tasfiyesine ve tasfiye memuru atanmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava, haklı nedene dayalı limitet şirketin fesih ve tasfiyesine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Fesih ve tasfiyesine karar verilmesi istenen limitet şirketin eşit oranda pay sahipliği temelinde taraflarca kurulduğu, 24.08.2004 tarihinde ticaret siciline tescil edilerek tüzel kişilik kazandığı, sözleşmeyle her iki ortağın 10 yıl boyunca tek başına temsil ve ilzama yetkili müdür olarak atandığı hususları uyuşmazlık konusu değildir. Ayrıca, merkezi Kemer İlçesinde bulunan limitet şirketin maliki bulunduğu taşınmaz üzerinde inşa edilen oteli işlettiği de dosya kapsamıyla sabittir.

Fesih ve tasfiyesine karar verilmesi istenen limitet şirketin eşit oranda pay sahipliği temelinde taraflarca kurulduğu, 24.08.2004 tarihinde ticaret siciline tescil edilerek tüzel kişilik kazandığı, sözleşmeyle her iki ortağın 10 yıl boyunca tek başına temsil ve ilzama yetkili müdür olarak atandığı hususları uyuşmazlık konusu değildir. Ayrıca, merkezi Kemer İlçesinde bulunan limitet şirketin maliki bulunduğu taşınmaz üzerinde inşa edilen oteli işlettiği de dosya kapsamıyla sabittir.

TTK’nun 549/3. maddesi uyarınca ortaklardan birinin talebi üzerine ve haklı sebeplerden dolayı mahkeme kararıyla limitet şirketin feshine karar verilebilir. Aynı konu, anılan Kanunun 551/2. maddesinde de tekrar edilmiştir.

Haklı sebep, kanunda tanımlanmamıştır. Somut olayın özelliğine göre yargıç haklı sebebin varlığını takdir edecektir. Haklı sebep, şirketin devam etmesini çekilmez bir hale getiren veya şirket ilişkisini sona erdirmeyi gerektiren herhangi bir olgudur. Objektif veya subjektif bir neden olabilir.

Haklı nedenle şirketin fesih ve tasfiyesine karar verilmesi istemli dava, kural olarak şirket tüzel kişiliği hasım gösterilerek açılması gerekir. Ancak, tüm ortakların taraf olduğu davalarda ayrıca tüzel kişiliğin hasım gösterilmemesi sonuca etkili bulunmamaktadır. Özellikle, iki ortaklı limitet şirketlerde tarafların davada yer alması halinde, davanın şirkete karşı açıldığının, dava dilekçesinde diğer ortağın gösterilmesinin, şirketi temsilen olduğunun kabulü gerekir. Başka bir ifadeyle, ortağa doğrudan doğruya dava açılmadığının, şirkete karşı dava açıldığı sonucuna varılmalıdır.

Ticaret şirketleri arasında sayılan limitet şirketlerinde de amaç kar elde etmektir. Bu doğrultuda borçlanmak dahil, faaliyet alanıyla ilgili konularda her türlü tasarrufta bulunma ehliyetine haizdirler. Limitet şirketlerde müdür veya müdürler, şirketi idare ve temsil yetkisine sahiptirler. Müdürler, şirketin işlerini yerine getirirken özenli hareket etmek zorundadırlar. TTK’nun 543. maddesi hükmüne göre, yine haklı sebebin varlığında ortak olan müdürün azlinin mahkemeden talep edilmesi mümkündür.

Somut olayda mahkemece muhasebeci bilirkişi tarafından düzenlenen rapora itibar edilerek yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, hüküm doğru değerlendirmeler içermediği gibi, bilirkişi raporu da karar vermeye elverişli değildir. Anılan raporda şirketin borç ve alacak durumu tespit edilmiş, başka değerlendirmelere yer verilmemiştir. Öncelikle belirtmek gerekir ki, davacının ileri sürdüğü haklı nedenler, daha çok müdürün şirketi gereği gibi idare edemediğine yönelik olgular içermektedir. Öte yandan, davacı da fesih ve tasfiyesi talep edilen şirketi münferiden temsil ve ilzama yetkili müdür konumunda olup, dava dilekçesinde açıkça şirketin temsil ve idaresini davalı ortağa bıraktığını, kendisinin İstanbul’da yaşadığını kabul etmiştir. Müdür olarak şirketin işlerini takip etmede, alınan kararların gerekliliğini araştırmada, defter ve kayıtların tutulmasında özen borcunu yerine getirmediği, kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu durum karşısında, şirketin zarar ettiği, borcunun bulunduğu ve iyi yönetilmediği iddialarıyla fesih ve tasfiyesine talep etmesi de TMK’nun 2. maddesinde düzenlenen iyiniyet kuralıyla bağdaşmamaktadır.

2) Öte yandan, tasfiyesi istenilen şirketin davacı ve davalı dışında başka bir ortağı da bulunmamaktadır. İki ortağın da şirketi münferiden temsil ve ilzama yetkili olduğu sabittir. Bu davanın, davalı tarafta diğer ortağın gösterilmesi suretiyle şirkete açıldığının kabulü gerekmektedir. O halde, yargılama gideri ve vekalet ücretinden dolayı şirketin sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken davalı ortağın kişisel olarak sorumlu tutulması da kabul şekli bakımından yanlış olmuştur.

Bu durum karşısında, yukarıda açıklamalar çerçevesinde değerlendirme yapılmadan yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13180, Karar No: 2007/15170, Tarih: 26.11.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/13180 E.  ,  2007/15170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 300 ada 3 parsel sayılı 22724.31 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, hali arazi niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı vekili, taşınmazın müvekkiline ait 2 sayılı parselle bütün halinde kullanıldığı iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, ... aleyhine açılan davanın husumet nedeniyle reddine, Hazine aleyhine açılan davanın esastan reddine ve dava konusu parselin tesbit gibi davalı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşşınmazın kimse tarafından kullanılmayan hali arazi niteliğinde taşlık ve kayalık yerlerden olduğu anlaşıldığına, davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşşınmaz edinme koşullarının oluşmadığının beelirlenmesi ve davalı olmadığı halde tutanağı davalı olarak gönderilen ve davacı adına tesbiti yapılan 300 ada 2 parsel sayılı taşınmazla ilgili kadastro tutanağının mahkemece Kadastro Müdürlüğüne gönderilerek tescil işleminin her zaman yapılabileceğinden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 26/11/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23306, Karar No: 2016/14411, Tarih: 20.09.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/23306 E.  ,  2016/14411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen Direnme kararı süresi içinde davalılar vekileri tarafından temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun Geçici 2 inci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü;

Dairemiz ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasındaki asıl-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayalı olup olmadığı, bu hususta mahkemenin yaptığı araştırma ve incelemenin yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dairemizin "...Mahkemece davalılar arasındaki ilişki usulünce araştırılmadan eksik inceleme ile karar verilmiştir. Davalı Bakanlığın asıl işini alt işverene vermesi mümkündür. Ancak bir iş verilmeyip sadece işçi temini söz konusu olduğunda artık asıl-alt işveren ilişkisinden söz etmek mümkün değildir. Bu itibarla mahkemece davacının çalıştığı Giresun Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü işyerinde keşif yapılarak davalı Bakanlığın kendi elemanlarının burada çalışıp çalışmadığı tespit edilmelidir. İşyerinde davalı Bakanlığa ait elemanların çalıştığının tespiti halinde yaptıkları iş gözetilerek davalılar arasındaki ilişkinin muvazaaya mı, asıl işveren -alt işveren ilişkisine mi dayandığı kesin olarak belirlendikten sonra karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir." gerekçesi ile verdiği bozma kararının 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/3'üncü maddesine göre kesin olarak verildiği, kesinlik konusunda mahkeme kararının değerlendirilmesinin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun yetki ve görevi dahilinde olduğu anlaşılmakla, dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun Geçici Ek 2'nci maddesi uyarınca yetkili ve görevli YARGITAY HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 20/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24632, Karar No: 2013/23605, Tarih: 27.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/24632 E.  ,  2013/23605 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı-karşı davalı ...vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı-karşı davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı-karşı davalı, Tedaş Hatay İl Müdürlüğünün güvenlik ihalesinin kendileri tarafından alınması nedeniyle davalı- karşı davacının 17.12.2008-14.3.2011 tarihleri arasında bu işyerinde özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, 14.3.2011 tarihinde ihalenin süresinin dolması üzerine davalı-karşı davacının,aynı gün kendilerine herhangi bir bildirimde bulunmadan, yeni ihaleyi alan ... Özel Güvenlik Şirketinde işe başlayıp sigorta bildirimlerinin yapılması üzerine durumdan haberdar olduklarını ve davalının başka bir işyerinde ihbar önellerine uymadan işe başlaması nedeniyle 28.3.2011 tarihli ihtarname ile iş akdini haklı nedenle sonlandırdığını, bu nedenle ihbar tazminatının ödetilmesini; ayrıca davalı-karşı davacı tarafından işçilik alacakları talebiyle açılan davanın, işyeri devri kurallarının uygulanarak reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı-karşı davalı şirketin yeni ihaleyi alamaması üzerine iş akitlerinin toplu olarak sona erdirildiğini, kendilerinin de yeni ihaleyi alan şirket ile yeni bir sözleşme yaparak, aynı işyerinde hiç ara vermeksizin işlerine devam ettiklerini, halen çalıştıklarını beyan ederek, davacı-karşı davalıdan kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alçaklarının tahsilini, davacı-karşı davalının açtığı ihbar tazminatı talepli davanın iş akdinin davacı tarafından sonlandırılmış olması nedeniyle reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı ... A.Ş'nin ihale ile iş aldığı, ihalenin bitiminde ek çalışma yapıldığı, yeni ihale ile işi bıraktığının dosya kapsamından anlaşıldığı, iki taşeron arasında işyeri devri yapıldığı hususunda bir delil mevcut olmadığı hizmet akdinin devri hususunda da bir iddia bulunmadığı, davacı işverenin davalıyı başka işyerlerinde işe davet ettiği ve iş verdiği konusunda da iddiada bulunmadığı bu durumda ihale sözleşmesinin bittiği tarihte hizmet akdinin davacı ... A.Ş. tarafından sona erdirildiğinin işçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti talep etmekte haklı bulunduğunun kabulü gerektiği, davalının ihaleyi yeni alan dava dışı alt işverenin yanında bilahare işe başlamasının yeni bir hizmet akdi niteliğinde olduğu, iş sözleşmesini kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmayacak şekilde feshedildiğinin kanıt yükünün işverene ait olduğu, işverenin işçiyi başka işyerlerinde işe davet ettiğini ve iş verdiğini kanıtlayamadığı, ayrıca yeni ihale alıcısı arasında işyeri devri yapıldığı hususunda bir delil mevcut olmadığı, bu nedenlerle işçinin kıdem ve ihbar tazminatı ile feshe bağlı yıllık izin alacaklarına hak kazandığı kanısına varıldığı gerekçesiyle, davacının ihbar tazminatı talebinin reddine, davalının davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

2013/24632 -2013/23605 S/3

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.