muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6610, Karar No: 2014/39063, Tarih: 22.12.2014

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davacının önce TOKİ tarafından oluşturulan geçici yönetim nezdinde ve TOKİ’den iş üstlenen B.. firması işçisi olarak çalıştığı, işyerinin daha sonra Ü.. daimi site yönetimine devredildiği anlaşılmakta olup devreden işveren olarak B.. A.Ş. ve TOKİ’nin sorumluluğunun, devir tarihindeki hizmet süresi ve ücret seviyesine göre doğan işçilik alacakları ile ve iki yıl süreyle sınırlı olduğunun gözetilmemesi bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/13945, Karar No: 2017/5475, Tarih: 18.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/13945 E.  ,  2017/5475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.12.2015 tarih ve 2014/2067-2015/1326 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirketin 2010 yılında kurulduğunu, tablet bilgisayarlar akıllı telefonlar ve e-kitap okuyucuları tasarladığını ve ... markasıyla faaliyet gösterdiğini, davalının da 2013 yılında kurulduğunu ve ... markalı e-kitap okuyucusunu pazarladığını, ancak ürün tanıtımı için gerçekleştirilen reklamlarda kullandığı ifadeler ve görsellerin haksız rekabet teşkil ettiğini, ayrıca ... marka e-kitap okuyucusunun Türkiye'nin mağaza ile bütünleşik ilk e-kitap okuyucusu olduğunu iddia ettiğini ancak bunun doğru olmadığını ve aldatıcı nitelikte olduğunu ileri sürerek haksız rekabetin meni, refi, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 35.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin hiç bir suret ile aldatıcı veya yanıltıcı reklam yapmadığını, ...'nun Türkiyedeki ilk ve tek e-kitap okuyucusu olduğunu ülkemizde birden fazla e-okuyucusu olsa da müvekkilinin ürünün tam anlamıyla e-kitap okuyucusu olduğunu, davacı tarafın ürünün bir tablet bilgisayar olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı tarafın ürettiği e-kitap okuyucu ürününün davacı tarafın ürettiği e-kitap okuyucu üründen farklı olduğu, reklamların aralarında benzerliklerinden ziyade farklılıklar olduğu, yüze ürün yerleştirmenin yeni bir buluş olmadığı tarafların sloganlarının farklı olduğu dolayısı ile haksız rekabete konu olabilecek bir fikir hırsızlığının tespit edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, haksız rekabetin tespiti, meni, refi ve tazminat istemine ilişkindir. Davacı, davalının reklamlarında ülke piyasasındaki ilk ve tek "e-kitap okuyucu" üreticisi olduğunu belirterek ve yüze ürün yerleştirme şeklinde reklamlarını taklit ederek haksız rekabette bulunduğunu iddia etmiştir. Dosya kapsamında bulunan 03.01.2015 tarihli bilirkişi raporunda, davalının reklamlarında kullandığı "Türkiye'nin ilk ve tek e-okuyucusu" ifadesinin gerçeğe aykırı olduğu, bu durumun TTK'nun 54. vd. maddeleri uyarınca haksız rekabet teşkil ettiği görüşü açıklanmasına karşın, mahkemece bilirkişi raporuna niçin itibar edilmediği hususunda herhangi bir açıklama da yapılmaksızın ve gerekçesiz olarak davanın reddi yönünde hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA; ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8100, Karar No: 2015/10399, Tarih: 12.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/8100 E.  ,  2015/10399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2013

NUMARASI : 2012/627-2013/206

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar S.. T.. ve A.. T.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalıların maliki sürücüsü ve trafik sigortacısı bulunduğu aracın,aracın müvekkillerinden Feride'nin eşi, R. Y. Y.'ın dedesi ve diğer davacıların babası S. Y.'a çarparak ölümüne sebebiyet verdiğini, olayda tüm kusurun davalı sürücüye ait olduğunu, murislerinin ölümü ile davacıların onun muhtemel desteğinden yoksun kaldıkları gibi, telafisi olanaksız derin acı ve üzüntüler yaşadıklarınını belirterek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak davacı eş F.. Y.. için 500,00-TL maddi, 50.000,00-TL manevi, çocuk A.. Ç.. (.....) için 500,00-TL maddi-30.000,00-TL manevi, çocuk Abdülkadir için 20.000,00-TL, çocuk Güngör için 20.000,00-TL, çocuk Tülin için 20.000,00-TL, çocuk Gülizar için 20.000,00-TL, torun R. Y. için 15.000,00-TL manevi tazminatın, davalı sigorta şirketinin sorumluluğu sadece maddi tazminat ve poliçe limiti ile sınırlı olmak kaydı ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davacılar vekili, maddi tazminatın davalı sigorta şirketi tarafından ödendiğini davanın konusuz kaldığını belirtmiştir.

Davalılar A.S. ve S. S. vekili meydana gelen olayda davacıların murisi S.Y.'ın tamamen kusurlu olduğunu, müvekkiline atfedilecek kusur bulunmadığını, tazminat istenemeyeceğini, talep edilen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı A.. S.. A.Ş. vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, maddi tazminat talebi yönünden esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacılardan F.. Y.. için 10.000.00 TL, A.. Ç.. (.....) için 5.000.00 TL, G.. B.. için 5.000.00 TL, A.. Y.. için 5.000.00 TL, G.. G.. için 5.000.00 TL, T.. T.. için 5.000.00 TL, R.Y. Y. için 3.000.00 TL olmak üzere toplam 38.000.00 TL manevi tazminatın 6.9.2012 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar S.. T.. ve A.. T..'den tahsilde tekerrüre yer vermeyecek şekilde müştereken ve müteselsilen tahsil edilerek belirtilen oranlarda davacılara ödenmesine,Davalı A.. S.. A.Ş. Yönünden manevi tazminat istemi olmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmiş; hüküm, davalılar S.. T.. ve A.. T.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar S.. T.. ve A.. T.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar S.. T.. ve A.. T.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı vekili dava dilekçesinde, manevi tazminat talebi hakkında faiz talep etmediği halde, kaza tarihinden itibaren faize hükmedilmesi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesine aykırı olup, bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden,6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalılar S.. T.. ve A.. T.. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalılar S.. T.. ve A.. T.. vekilinin temyiz itirazının kabulü ile, hüküm fıkrasının 2. bendindeki “6.9.2012 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte” tümcesinin hükümden çıkarılmasına hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar S.. T.. ve A.. T..'e geri verilmesine 12/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32421, Karar No: 2016/23145, Tarih: 12.12.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/32421 E.  ,  2016/23145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmasız davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı .... Şti vekili avukat .... ile davacı vekili avukat...n gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 09/05/2013 tarihinde davalı şirketten 30.309,75 TL bedel ile satın aldığı 2013 model .... marka aracın 15.05.2014 tarihinde park halindeyken yandığını, yanma sebebinin aracın ön panelinden geçen estelasyon kablolarından kaynaklandığını, bunun gerek yangın raporu, gerekse ... 2.Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2014/87 D.İş sayılı dosyada mevcut bilirkişi raporu ile sabit olduğunu, olayda kusurunun bulunmadığını, aracın kullanılamayacak duruma gelmesi ve yaptığı ilaçlama işi nedeniyle evlere ve işyerlerine ulaşım ihtiyacının karşılanması amacıyla kredi kullanmak suretiyle yeni bir araç almak zorunda kaldığını ileri sürerek, imalattan kaynaklı ayıp nedeniyle dava konusu aracın davalıya iadesi ve 27.500 TL'nin tahsiline, yeni bir araç almak için kullandığı kredinin sigorta, rehin ve faiz masraflarından kaynaklı zarar nedeniyle 500 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının, dava konusu aracı ticari faaliyeti nedeniyle aldığını, bu sebeple de davanın Ticaret Mahkemelerinde görülmesi gerektiğini, araçta üretim kaynaklı bir arıza ve ayıbın bulunmadığını beyanla davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 25.03.2015 tarihli bilirkişi heyet raporu gözetilip, araçtaki yangının, imalat kaynaklı estelasyon kablolarının kısa devre yapması ile oluştuğu saptanarak, bedel iadesine ilişkin talebin kısmen kabulüne, 26.500 TL'nin tahsiline, yeni bir araç alınması sırasında kullanılan kredinin masraflarına yönelik talebin ise reddine karar verilmiş; hüküm, her iki tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacı, 09.05.2013 tarihinde satın aldığı 2013 model 0 km araçta, satın aldığı tarihten itibaren değişik tarihlerde far, sinyal, su fiskiyelerinde arızalar oluştuğu, 15.05.2014 tarihinde de imalattan kaynaklı arızadan çıkan yangın nedeniyle aracın kullanılamayacak duruma geldiğini, bu nedenle yeni bir araç almak zorunda kaldığını, yeni araç alımı için yaptığı masraflarla, araç bedeli olarak 27.500 TL'nin davalıdan tahsilini istemiştir. Mahkemece, 15.03.2015 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükme esas alınan raporda, aracın hasarsız rayiç bedeli 29.000 TL olarak bulunmuş ve bu miktardan aracın kullanıldığı süre gözönüne alınarak, 2.500 TL hak ve nesafet indirimi yapıldığı anlaşılmıştır. Ancak dava, ayıplı araç nedeniyle bedelin tahsiline ilişkin olup, bulunan rayiç bedelden kullanım nedeniyle hak ve nesafet indirimi yapılamaz. Hal böyle olunca, davacının talep miktarı da gözetilerek, aracın bilirkişilerce tespit edilen rayiç bedeline hükmedilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm davacının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, aşağıda dökümü yazılı 1.357,21 TL kalan harcın davalıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1818, Karar No: 2011/1848, Tarih: 23.02.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/1818 E.  ,  2011/1848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Uşak İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında aylık 125.-TL'den 2009 Aralık ayı kira parası ve 2010 Ocak ayı kira parası toplamı 250.-TL'nin tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalının itiraz etmesi üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece yasal sürede ödeme olduğundan davanın reddine karar verilmiş, karar davacı alacaklı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre davacının tahliye yönünden temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının alacağa ilişkin temyiz itirazlarına gelince;davacı alacaklı 18.1.2010 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 1.6.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanmış olup, kira sözleşmesinde aylık kira parasının 125.-TL olduğu ve her ayın birinci iş günü elden peşin olarak ödeneceği kararlaştırılmıştır. Örnek 13 ödeme emrinin davalı borçluya 26.1.2010 tarihinde tebliğ edildiği görülmüştür. Dosyaya ibraz edilen konutta ödeme şerhi ile gönderilen PTT havalelerinde 21.1.2010 tarihinde Aralık kirası açıklaması ile 125.-TL'nin, 1.2.2010 tarihinde Ocak kirası açıklaması ile 135.-TL'nin gönderildiği anlaşılmıştır. PTT Müdürlüğünden gelen cevabi yazıdan ödemelerin davacı ... tarafından alınmak istenmediğinden göndericisi ...'a iade edilmek üzere müdürlükte bekletilmekte olduğunun bildirildiği görülmüştür. Bu durumda kira paraları alacaklı tarafından tahsil edilmediğinden mahkemece itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının reddi ile kararın tahliyeye yönelik kısmının ONANMASINA, 2 nolu bentte yazılı nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacak yönünden BOZULMASINA, onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 23.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7463, Karar No: 2024/7551, Tarih: 17.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/7463 E.  ,  2024/7551 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/742 E., 2024/348 K.

HÜKÜM/KARAR : Karar verilmesine yer olmadığına

Taraflar arasında, İlk Derece Mahkemesinde görülen ziynet alacağı davasında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kesin olarak verilen kararın kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili 16.09.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; evlenirken kadına takılan ve bozdurularak araba alımında kullanılan 270 gram 16 bilezik, 1 adet 14 ayar bilezik, 1 adet 7 cüceli kolye ve 14 ayar üçlü setin davalı erkekten, müvekkilinin çalışırken biriktirdiği 9 gremse altının ise kayınpederine verildiğini ileri sürerek davalı erkeğin babası olan davalı ...'dan aynen iadesine, mümkün değilse bedelinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ... hakkında verilen karara yönelik istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nin 28.12.2018 tarihli, 2018/141 E., 2018/1811 K. sayılı kararı ile esastan reddedildiği ve kesinleşmiş olduğu gerekçesiyle yeniden karar verilmesine yer olmadığına kesin olarak karar verilmiştir.

IV. KANUN YARARINA TEMYİZ

A. Kanun Yararına Temyiz Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri