muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12685, Karar No: 2013/14354, Tarih: 05.07.2013

Davalı vekili, taşıma ücretinin yasal borçlusunun dava dışı gönderilen firma olduğunu, davacı taşıyıcı şirketçe, taşınan eşyaların kabulü ve teslime ilişkin sorun ve sonuçları bildirme yükümlülüğü yerine getirilmediğinden taşıma ücretinin mucceliyet kazanmadığını, faturanın davacıya iade edildiğini, fatura bedelinin fahiş olduğunu, takibin haksız yapıldığını savunarak davanın reddini ve icra inkar tazminatının davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve benimsenen 30.12.2009 ve 19.04.2011 tarihli bilirkişi raporlarına göre, dava konusu malların, haciz tarihi itibariyle davalının mülkiyetinde bulunduğu, davalının menfaatine yönelik olarak davacıya ait araçlara yüklenmiş olduğu dikkate alındığında, söz konusu malların davalının borcundan dolayı haczedilmesi, nedeniyle davacıya ait tırların gümrükte beklemek zorunda kalması sonucunda, davacı taşıyıcının beklemeden dolayı maruz kaldığı zararların da davalının sorumluluğunda olduğu, araçların beklemek zorunda kalmasından kaynaklanan zararlara ilişkin davalıya ait mallar üzerinde hapis hakkı kullanılması ve davalı aleyhine icra takibi yapılmasının mümkün ve hukuka uygun olduğu, davacının 17.400.00 TL bekleme ücreti ve 1.725.00 TL vinç çalışma bedeli olmak üzere toplam 19.125.00 TL tutarında alacaklı olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davalı borçlunun...17. İcra Müdürlüğü’nün 2008/12442 sayılı takip dosyasına vaki itirazının kısmen iptali ile takibin 19.125,00 TL üzerinden devamına, fazla istemin reddine, asıl alacağa takip tarihinden itibaren %27 faiz oranını aşmamak üzere artan ve eksilen oranlarda avans faizi uygulanmasına, alacağın miktarı yargılama sonucu belirlendiğinden davacı yararına icra inkar tazminatı tayinine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.022,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 05.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5055, Karar No: 2021/2057, Tarih: 24.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5055 E.  ,  2021/2057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-) 5187 sayılı Kanun'un "Düzeltme ve cevap" başlıklı 14/1. maddesi;

"Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır..."

"Düzeltme ve cevabın yayımlanmaması" başlıklı 18. maddesi ise;

"Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına ilişkin kesinleşmiş hâkim kararlarına uymayan sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili, onmilyar liradan yüzellimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Ağır para cezası, bölgesel süreli yayınlarda yirmimilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda ellimilyar liradan az olamaz.

Sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili hakkında verilen ağır para cezasının ödenmesinden yayın sahibi, sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili ile birlikte müteselsilen sorumludur.

Düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmaması veya 14 üncü maddenin birinci fıkrasında belirtilen şartlara uyulmaksızın yayımlanması hallerinde hâkim ayrıca, masraflar yayın sahibi tarafından karşılanmak üzere, bu yazının tirajı yüzbinin üzerinde olan iki gazetede ilân şeklinde yayımlanmasına da karar verir." hükümlerini içermektedir.

Temyize konu kamu davasının, sorumlu müdür olan sanığa 18.12.2014 günü tebliğ edilen, ... 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 13.10.2014 tarihli, 2014/2041 D.İş. sayılı düzeltme ve cevabın yayımlanmasına dair itiraz üzerine kesinleşen kararında aynen; "...düzeltme ve cevap yazısının, ...aynen ve tamamen, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda aynı puntoda ve aynı şekilde yayımlanmasına,..." karar verilmiştir.

Temyize konu kamu davasının, sorumlu müdür olan sanığa 18.12.2014 günü tebliğ edilen, ... 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 13.10.2014 tarihli, 2014/2041 D.İş. sayılı düzeltme ve cevabın yayımlanmasına dair itiraz üzerine kesinleşen kararında aynen; "...düzeltme ve cevap yazısının, ...aynen ve tamamen, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda aynı puntoda ve aynı şekilde yayımlanmasına,..." karar verilmiştir.

İddianameye konu edilen eylem, kesinleşen kararın tebliğine rağmen süresi içinde düzeltme ve cevap metnini yayımlamamaktır. Açılan kamu davası sonucu yerel mahkemece kurulan beraat hükmünün gerekçesinde; "sırf metin doğru satırda yada sütunda yayınlanmadı diye eylemi 18. madde yönünden yaptırıma tabi tutmanın gazeteyi cezalandırır hale gelen bir durum ortaya çıkardığı" ve "sanığın ilgili gazetenin 18.12.2014 tarihli nüshasının 1. ve 5. sayfalarında düzeltme ve cevap metnini yayımlamakla halkı doğru şekilde bilgilendirdiğinden bahisle suç işleme yönündeki kastının bulunmadığı"ndan bahisle beraatine karar verilmiştir.

Temyize konu dosya üzerinde yapılan incelemede;

- Suça konu düzeltme ve cevap metninin yayımlandığı 18.12.2014 tarihli gazete nüshasının sanık müdafiince dosyaya sunulduğu, ancak düzeltme ve cevaba konu olan haberin yer aldığı 17.07.2014 tarihli gazete nüshasının dosya içerisinde bulunmadığı, dolayısıyla düzeltme ve cevabın "usulüne uygun şekilde yayımlanıp yayımlanmadığının" anlaşılamadığı,

- Sanığın ilgili gazetenin 18.12.2014 tarihli nüshasındaki künyesinde "yazı işleri müdürü" olarak gösterildiği, ancak suç tarihinde 5187 sayılı Kanun kapsamında "sorumlu müdür" olup olmadığının denetime elverişli şekilde belirlenemediği,

- Sanık müdafiinin kesinleşen kararı 15.12.2014'te tebliğ aldıklarını ve kesinleşen mahkeme kararını, tekzip metnini 18.12.2014 günü yayımlayarak yerine getirdiklerini savunması karşısında; itirazın reddine dair merci kararının 18.12.2014'te itiraz eden gazetenin avukatına tebliğ edildiğinin anlaşılması ve kesinleşmiş hakim kararının "sorumlu müdüre" bildirilip bildirilmediğinin, dolayısıyla "suça konu fiilin" ve "suç tarihinin" ortaya konulamadığı,

- Mahkemece (tensiben) düzeltme ve cevap metninin yayımlanmasına dair değişik iş dosyasının incelenmek üzere istenmesine karar verildiği, ancak yargılama safahatından ilgili dosyanın gönderilip gönderilmediğinin takip edilmediği görülmekle;

Mahkemece, yukarıda yazılı hususların araştırılması suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2-) Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

Mahkemece, yukarıda yazılı hususların araştırılması suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2-) Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

Basit yargılama usulüne dair esasları düzenleyen ve hükümden sonra (24.10.2019 tarihinde) yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı "basit yargılama usulü" başlıklı CMK'nin 251/3. maddesinin sadece bir usul hükmü olmadığı, aynı zamanda maddi ceza hukukuna dair bir hüküm olduğu, bu nedenle basit yargılama usulünün yürürlük tarihini gösteren Geçici 5/(1)-d. maddesinde yazılı "hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalar yönünden" kısmının Anayasa ve uluslararası sözleşme metinlerinde düzenlenen "suç ve cezaların kanuniliği" ve "lehe kanun" ilkelerine aykırı olduğu, Anayasa'ya ve tarafı olduğumuz temel haklara dair uluslararası sözleşmelere (ve özellikle AİHS'ye) aykırı bu durumun Yüksek Yargıtay tarafından dikkate alınması gerektiği anlaşılmakla,

Mahkemece sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikteki "basit yargılama usulünün" uygulanma şartları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kabule göre ise;

Gerekçeli kararda, sanığın "suç işleme kastının olmadığı"ndan dolayısıyla kast veya taksirinin bulunamadığından bahsedilmesi karşısında; mahkemece sanığın CMK'nin 223/2-c maddesi gereği beraatine karar verilmesi gerekirken; CMK'nin 223/2. maddesinde belirtilen hallerden hangisine dayanıldığı gösterilmeksizin, sadece "beraatine" karar verilerek, CMK'nin 230/2. maddesine aykırı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8673, Karar No: 2011/12085, Tarih: 28.11.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/8673 E.  ,  2011/12085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ortak yer dış cepheye konulan tabelaların kaldırılması istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının binanın ortak dış cephesine kendi işyeriyle ilgili astığı tabelaların kaldırılmasını istemiş, mahkemece davalı tarafından konulan eczane yazısının bağımsız bölümün dış cephe sınırını aşmadığı ve binanın genel durumuna göre bina estetiğini ve dış görünümünü bozacak bir yönü bulunmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarında yönetim planı veya kat malikleri kurulu kararıyla konulmuş bir yasaklama bulunmaması halinde işyerini tanıtma ve reklam amacıyla bina cephesine, binanın dış görünüşünü ve estetiğini bozacak şekilde abartılı ebatlarda olmamak ve ait olduğu bağımsız bölümün dış cephe sınırlarını aşmamak, komşulara rahatsızlık vermemek kaydıyla tabela ve reklam panosu asılabileceği kabul edilmektedir.

Somut olayda yerinde yapılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan raporlarda, davalıya ait bağımsız bölümlerin güney ve doğu cepheli, dış cephelerin kolon ve yüzey kaplamalarının alüminyum kompozit kaplama olduğu, dükkanın güneydoğu köşesi dış cephe kaplaması yüzeylerine güneyde 66 cm eninde ve yüksekliğinde, doğuda 55 cm eninde ve kat yüksekliğinde bitişik konumda, doğu cephede iki dükkan arası dış cephesinde 51 cm eninde ve kat yüksekliğinde alüminyum kompozit panel kaplama dış cephe kaplamalarına yukarıdan aşağıya doğru büyük harflerle ve kırmızı renkli ECZANE yazıları bulunduğu açıklanmış, bunlara ilişkin fotoğraflar da dosya içine konulmuştur.

Davaya konu dükkan nitelikli bağımsız bölümler eczane olarak kullanılmakta olup bu niteliğine göre tanıtıcı tabela ve işaretlere gereksinim var ise de, dosya içerisindeki tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde; davalıya ait tabela ve işaretlerin bu gereksinimi aşar nitelikte olduğu, dükkanın dış yüzeyinde yukarıdan aşağıya doğru yazılan eczane yazılarının diğer tabelalar gereksinimi karşılamaya yeterli olduğundan abartılı bulunduğu anlaşıldığından bunların kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1964, Karar No: 2025/482, Tarih: 04.02.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/1964 E.  ,  2025/482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/102 E., 2024/288 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kemalpaşa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/555 E., 2023/207 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun'un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davacının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığı, iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun'un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 8. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanunun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3.Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3.Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

04.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10806, Karar No: 2015/9688, Tarih: 03.11.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/10806 E.  ,  2015/9688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Vize Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2015

NUMARASI : 2014/56-2015/32

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01.04.2014 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.02.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı ile davalının kızının evli oldukları, daha sonra evlilik ilişkisinin sona erdiği, taraflar boşanmadan önce davalı Bilal'in, damadı olan davacıya kendisine ait olan dava konusu parsele ev yapması için izin verdiği, davacının ise burada kendisinin ailesi ile beraber oturacağı düşüncesi ile taşınmaz üzerindeki binayı yaptığı, davalının izni ile evi yapan davacının iyiniyetli olduğunda hiçbir şüphe olmadığı gibi yapının değerinin açıkça arsa değerinden fazla olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne; dava konusu taşınmazın tapusunun iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

TMK’nın 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi TMK’nın 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

TMK’nın 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiasıyla ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin TMK’nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

Malzeme sahibinin TMK’nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır. TMK’nın 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK’nın 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir. (Sübjektif koşul)

İyiniyet koşulunun gerçekleşmediği durumlarda diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasına gerek bulunmamaktadır.

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davacı, davalı kayınpederinin taşınmazı üzerine ev inşa ettiğini, iyiniyetli olduğunu ileri sürmüş ise de; el attığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmediğini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine rağmen bilebilecek durumda olmadığını ispatlayamamıştır. Bu durumda iyiniyetin varlığı kabul edilemeyeceğinden TMK'nın 725. maddesindeki temliken tescil koşulları gerçekleşmemiştir.

Bu nedenle mahkemece davanın reddi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

03.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5240, Karar No: 2012/10387, Tarih: 19.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/5240 E.  ,  2012/10387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine. Ancak;

Olay nedeniyle mağdurda hem yüzde sabit iz hem kemik kırığı meydana gelmiş olup sanığın sadece ağır netice olan yüzde sabit iz nedeniyle cezalandırılması gerekirken ayrıca kemik kırığı nedeniyle cezanın arttırılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.