muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/46710, Karar No: 2013/5749, Tarih: 18.02.2013

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur.

1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; davacı işçi dava dilekçesinde asıl işveren olan davalı Bakanlığa ait hastane işyerinde, bulaşıkçı olarak alt işverenler nezdinde 6 yıldır aralıksız çalıştığını, son alt işverenden sağlık sebepleri ile 31.12.2008 tarihinde çıkmışsa da, önceki firmaların iş akitleri sona ermesine rağmen haklarını ödemediği gerekçesi ile, dört alt işverene ve davalı Bakanlığa açtığı bu dava ile, kıdem tazminatı ve genel tatil isteklerinde bulunmuştur.

Davalı Bakanlık husumet ve zamanaşımı itirazında bulunmuş, son alt işveren Pegasus şirketi tüm haklarını aldığını, kendi isteği ile ayrıldığını savunmuştur.

Mahkemece: tüm alt işverenlerden genel tatil alacağının ve bir yıldan fazla çalıştığı alt işverenlerden de kıdem tazminatının 31.12.2008 tarihinden itibaren faizi ile tahsiline ayrı ayrı karar verildikten sonra, davalı Bakanlığın da bu alacaklardan sorumluluğuna ilişkin hüküm kurulmuştur.

Davacı işçi son alt işverenden sağlık sebebi ile ayrıldığını belirtmesine rağmen dosyaya bu konuda bir delil sunmuş değildir. Yine dava dilekçesinde sağlık sebebi ile ayrılana kadar aralıksız çalıştığını belirttiğine göre, alt işverenlerin değişmesi fesih niteliğinde değildir. Böyle olunca fesih davacının işyerinden 31.12.2008 tarihindeki ayrılması ile oluştuğundan ve bu feshinde sağlık sebebine dayalı olduğunu belirtmesine karşın, bu konuda bir delil ileri sürmediğinden, haklı nedene dayandığı kanıtlanamamıştır. Bu durumda davacının kıdem tazminatı isteğinin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Diğer taraftan kıdem tazimanatından, önceki alt işverenler devir tarihindeki süre ve ücretle sınırlı olarak, ancak tüm süre kıdem tazminatından sadece son alt ve asıl işveren müştereken müteselsilen sorumlu olduklarından, hükmün son alt ve asıl işveren hakkında kurulup, diğer alt işverenlerin sorumlu oldukları kıdem tazminatı miktarının sadece belirtilmesi ile yetinmek gerekirken, her alt işveren hakkında ayrı ayrı kıdem tazminatı tahsiline karar verilmesi yerinde değildir

3-Genel tatil alacağından asıl işveren olan davalı Bakanlık ile son alt işveren müştereken, müteselsilen sorumlu olduğu halde, devir tarihinden itibaren iki yıldan fazla süre geçen önceki işverenlerin de ayrı ayrı sorumluluğuna karar verilmesi 4857 sayılı İş Yasasının 6. maddesine aykırı ise de bu husus aleyhe temyiz olmadığından bozma konusu yapılmamıştır.

Kabule göre; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 3/2. maddesine göre; müteselsilen sorumlu olanlar aleyhine açılan davalarda dava sebebi aynı olduğundan tek vekalet ücreti taktir edilmesi gerekirken, her davalı için ayrı ayrı ücreti vekalete karar verilmesi anılan tarife hükümlerine aykırıdır.

Kabule göre; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 3/2. maddesine göre; müteselsilen sorumlu olanlar aleyhine açılan davalarda dava sebebi aynı olduğundan tek vekalet ücreti taktir edilmesi gerekirken, her davalı için ayrı ayrı ücreti vekalete karar verilmesi anılan tarife hükümlerine aykırıdır.

Yine, yargılama giderinden ve davalı Bakanlık harçtan muaf olmakla harçlardan da diğer davalıların tek kalemde müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, bu konuda da her davalı hakkında ayrı ayrı hüküm kurulması isabetsizdir.

Bu hususlar aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 18.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16517, Karar No: 2015/11485, Tarih: 03.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16517 E.  ,  2015/11485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 9. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/05/2014

NUMARASI : 2006/625-2014/103

Taraflar arasında görülen davada Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/05/2014 tarih ve 2006/625-2014/103 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03/11/2015 günü hazır bulunan davalı asil H.. İ.., asil S.. G.. ve davalılar vekili Av. E.. Ç.. ile davacılar vekili Av. B. A.. T. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin inşaat işleri yaptığını, şirket hissedarı ve müvekkili S.. İ..'in eşi olan İ. Ş. İ. ölümü ile şirket hisselerinin müvekkili S.. İ..'e ve küçük çocuklarına intikal ettiğini, küçük çocuklar ile müvekkili S. arasında menfaat çatışması doğduğundan çocuklara kayyım olarak davalı S.. G..'nun atandığını, bu kişinin aynı zamanda müvekkili şirketin müdürü olarak seçildiğini, müvekkili şirketin dava dışı kurumdan ihale ile aldığı inşaat işini tamamlayarak ilgilisine teslim ettiğini, bu işin bedelinin şirket müdürü olan davalı S.. G.. tarafından verilen vekaletnameye istinaden diğer davalı H.. İ.. tarafından tahsil edildiğini ancak tahsil edilen paranın şirket hesaplarına intikal ettirilmediğini, vekil olan davalı H.. İ..'in özen ve sadakatle iş görme ve hesap verme yükümlüğüne aykırı davrandığını, davalı S.. G..'nun da şirket müdürlüğü ve kayyımlık görevlerini kötüye kullanarak davalı H.. İ..'e şirket ile ilgili tüm işlemleri yapabilmesi için vekaletname verdiğini, davalıların birlikte hareket ederek davacıların zarara uğramasına sebep olduklarını ileri sürerek 80.000,00 TL'nin paranın çekildiği tarihten itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, aynı zamanda inşaat mühendisi de olan müvekkili H.. İ..'in, vefat eden kardeşi İmam Şamil İnciler'in ölümü nedeniyle yarım kalan inşaat işini tamamladığını, yapılan işin bedeli olarak ilgili kurumdan 102.000 TL tahsil ettiğini, bu paranın bir kısmını işçilik giderleri olarak harcadığını, 20.000 TL'sini elden davacı S.. İ..'e verdiğini, ayrıca davacı S.. İ..'in 17.600,00 TL'lik araç kredisi borcunu ödediğini, bunun dışında müvekkili S.. G..'nun kayyım olarak, müvekkili H.. İ..'in ise şantiye sorumlusu mühendis olarak ücrete hak kazandığını, tüm bu ödeme ve harcamalrın tahsil edilen 102.000 TL'yi geçtiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı H.. İ.. tarafından davacı S.. İ..'e yapıldığı savunulan 20.000,00 TL'lik ödemeye ilişkin yazılı bir belge sunulmadığı, bir an için bu bedelin ödendiği varsayılsa bile ödemenin şirket hesabına yapıldığının kanıtlanamadığı, yine davacı Sebahat'ın kredi borcuna istinaden yapıldığı savunulan 17.600 TL'lik ödemenin de kişisel bir ödeme olduğunun kabulünün gerektiği, davalı H.. İ..'in cevap dilekçesinde ve Cumhuriyet Savcılığı'na verdiği 13.06.2006 tarihli ifade de, söz konusu işi ölen abisinin hatırana yaptığını, bu iş için ücret talep etmediğini belirtmesi karşısında kendi emeği için ücret talep etmesinin yerinde olmadığı, kayyım tayinine ilişkin kararda bir ücret öngörülmediğinden davalı S.. G..'na kayyımlık ücreti takdir edilemeyeceği, davalı Hayati'nin yaptığı işe ilişkin harcamaların bilirkişi eliyle tespit olunduğu, yapılan bu harcamalar düşüldükten sonra şirket adına tahsil edilen ve davalı H.. İ..'in uhdesinde bulunan paradan bu davalının sorumlu bulunduğu, diğer davalı S.. G..'nun da davalı H.. İ..'e 11.04.2005 tarihinde vekalet verdiği, onun harcamalarına ilişkin lehine düzenlenen belgeleri imzaladığı, harcama belgelerini denetlemediği, ayrıca davalıların vekillerine verdikleri vekaletnamelerde aynı ev adresini bildirdikleri, bu suretle iş birliği içerisinde bulundukları kanaatine varıldığı, dolayısı ile davalı S.. G..'nun de sorumlu olduğu, yargılama sırasında davacılar vekilinin davacı S.. İ.. yönünden şahsi bir taleplerinin olmadığını beyan ettiği gerekçesiyle davacı S.. İ.. tarafından açılan davanın reddine, davacı şirket tarafından açılan davanın kısmen kabulüne, 72.784,02 TL'nin paranın çekildiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, somut uyuşmazlığa uygulanması gereken mülga 818 sayılı BK'nın 392/2. maddesi uyarınca vekilin paranın zimmetine geçtiği andan itibaren faiz ödemekle yükümlü olmasına göre davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 3.728,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 03/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22291, Karar No: 2012/27375, Tarih: 28.06.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/22291 E.  ,  2012/27375 K.**

**"İçtihat Metni"**

6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...'ın, ayni Kanun'un 93/1, 93/2, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. Maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıl süre ile denetime tabi tutulmasına dair, Fendik 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 22.11.2011 tarihli ve 2007/433 Esas, 2011/1408 sayılı kararına karşı sanık müdafii tarafından yapılan itirazın kabulü ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına ilişkin Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2012 tarihli ve 2012/55 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 09.05.2012 tarih ve 2012/8137-27484 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.05.2012 tarih ve 2012/132617 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Sanık müdafiince, sanığın beraat etmesi gerektiği yönünde itirazda bulunulması üzerine, Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesince, sanığa hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul edip etmediği sorulmadığı gerekçesiyle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de; sanık müdafiinin 15.04.2011 tarihli oturumda mahkeme tarafından sorulması üzerine hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini istediği, bu yönüyle merciin itirazı kabul gerekçesinin doğru olmadığı gibi, sanık lehine olan durumun sanık aleyhine olacak şekilde kaldırılıp, yeniden duruşma yapılarak hükmün açıklanmasına karar verilmesi yönünde karar verilemeyeceği gözetilmeden, itirazın açıklanan sebeplerle reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2012 tarihli ve 2012/55 değişik iş sayılı kararının CMK'nin 309. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15233, Karar No: 2016/797, Tarih: 25.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/15233 E.  ,  2016/797 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasında İstanbul 19. Asliye Hukuk Mahkemesi, İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R

Dava, bonodan kaynaklı menfi tespit istemine ilişkindir.

İstanbul 19. Asliye Hukuk Mahkemesince; uyuşmazlığın kambiyo senedinden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesince; davanın bonodan kaynaklanan bir sebebe dayanmadığı, davacının isim benzerliğinden kaynaklanan hata sonucu icra takibi baskısı altında ödediği paranın istirdadını istediği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nın 5/1. maddesi uyarınca, ticari davalara bakmak görevi, asliye ticaret mahkemesine aittir. Ticari davalar, mutlak ve nispi ticari davalar olarak ikiye ayrılmaktadır. Nispi ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinin ilk cümlesinde tarif edilen davalardır. Buna göre, her iki tarafın da "ticari işletmesiyle ilgili hususlardan kaynaklanan" hukuk davaları, ticari dava sayılmıştır. Mutlak ticari davalar ise, tarafların tacir olup olmadıklarına ve uyuşmazlığın tarafların ticari işletmeleri ile ilgili bulunup bulunmadığına bakılmaksızın yasa gereği ticari dava sayılan uyuşmazlıklardır. TTK'nın 4/1-a ve devamı bentlerinde yazılan uyuşmazlıklar ile diğer kanunlarda ticari dava olduğu belirtilen uyuşmazlıklar, mutlak ticari davalardır.

TTK'nın 4/1-a maddesinde, “TTK'da öngörülen” hususlardan kaynaklanan hukuk davaları, mutlak ticari davalar arasında sayılmıştır. Kambiyo senetleri, 6102 sayılı TTK'nın 670 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Bu nedenle, TTK'da düzenlenmiş olan kambiyo senedinden kaynaklanan hukuk davaları, mutlak ticari dava olup, aynı Kanunun 5/1. maddesi gereğince uyuşmazlığın asliye ticaret mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

Somut olayda dava, kambiyo senedi özelliklerini taşıyan bonodan kaynaklanmakta olup, TTK'nın 4/1-a ve 5/1 maddeleri gereğince, mutlak ticari dava niteliğindeki uyuşmazlığın ticaret mahkemesi tarafından çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21. Ve 22. Maddeleri gereğince İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 25.01.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10799, Karar No: 2016/15526, Tarih: 17.11.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/10799 E.  ,  2016/15526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Yeniden hüküm tesisine yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında katılan kuruma yönelik karşılıksız yararlanma suçu nedeniyle 06/12/2012 tarihinde verilen düşme kararının katılan kurum vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13.Ceza Dairesi'nin 22/04/2015 tarih ve 2013/31126 E. 2015/7502 K. sayılı ilamıyla ceza verilmesine yer olmadığına kararı verilerek kesinleştiği, mahkemenin dosyayı sehven esasa kaydederek 19/11/2015 tarihinde yeniden hüküm tesisine yer olmadığına karar verdiği, bu kararın da katılan kurum vekili tarafından temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;

19/11/2015 tarihinde yeniden hüküm tesisine yer olmadığına şeklindeki kararın temyiz veya itiraz yoluyla incelenecek bir karar niteliğinde bulunmadığı, bu itibarla ortada temyizen incelenecek herhangi bir hüküm bulunmadığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,17/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5397, Karar No: 2015/8340, Tarih: 17.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/5397 E.  ,  2015/8340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanıkların, şikayetçilere ait iş yerinden 5 TL'ye cep telefon bataryası satın aldıkları, işyeri sahibine 100 TL vermek üzere parayı tezgah üzerine bıraktıkları, şikayetçinin para üstü olarak 95 TL'yi sanıklara geri verdiği, bu sırada sanıkların, şikayetçiyi lafa tuttukları ve tezgah üstüne bıraktıkları 100 TL ile 95 TL para üzerini alarak işyerinden ayrıldıkları anlaşıldığından, sanık Cenk hakkında dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabul de bir isabetsizlik görülmemiş, kamu davasından haberdar edilmesine rağmen usulüne uygun dilekçe ile veya sözlü olarak katılma talebinde bulunmadığı için katılan sıfatı kazanmayan şikayetçinin temyize hakkı bulunmadığı gibi zaten her hangi bir temyiz talebinde bulunmaması karşısında, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık Cenk hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyetin yasal sonucu olan 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, Cumhuriyet savcısının ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

TCK’nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının ve sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp yerine, “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkilerinin koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5124, Karar No: 2008/4941, Tarih: 18.07.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/5124 E.  ,  2008/4941 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı-k.davalı T.Elektrik İletim A.Ş. (...) ve davalı-k.davacı ... Enerji Taah.Tic.San.A.Ş. vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı-k.davalı ... ile davalı ve karşı davacı ... Enerji Taah.Tic.San.A.Ş.nin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 14,90 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı-k.davalıdan, bakiye 0,90 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı-k.davacı ... Enerji Taah.Tic.San.A.Ş.nden alınmasına, 18.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31063, Karar No: 2015/31697, Tarih: 09.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/31063 E.  ,  2015/31697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/03/2015

NUMARASI : 2013/338-2015/120

Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, ücret, asgari geçim indirimi, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılardan B.. B. Kanal Temizleme Görüntüleme Rehabilitasyon Taah. ve Tic. Ltd.Şti.'ne yükletilmesine, 09/11/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.