muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3794, Karar No: 2015/9197, Tarih: 25.06.2015

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı aracın işleteni ve aynı zamanda sürücüsünün araçla geçirdiği ve 8/8 oranında kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Davalı ... şirketinin, desteğin araç işleteni ve sürücüsü olması nedeniyle tazminat talep edemeyeceğine ilişkin temyiz itirazının reddine yönelik Sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar

yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Sigorta ettiren ve sürücünün kusuru nedeniyle işleten ve sürücüsü olduğu araçta vefat eden desteğin TBK 52/1 maddesi gereğince yansıyan kusur nedeniyle işletenin desteğinden yoksun kalan davacılar 2918 sayılı yasanın 91/ilk maddesi gereğince işletenin hukuki sorumluluğlunu üstlenen davalı ZMSS'den tazminat talep edemeyeceklerdir.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı ... şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı ... şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davalı ... şirketinin temyiz isteminin kabulü ile, desteğin araç sürücü ve işleteni olması nedeniyle kendi ZMSS'inden mirasçılarının tazminat talep edememesi nedeniyle dava red edilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken bu yöne ilişkin temyiz itirazının reddiyle kararın yazılı gerekçe doğrultusunda bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2018/5069, Karar No: 2019/2382, Tarih: 29.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/5069 E.  ,  2019/2382 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Terör örgütü üyesi olmamakla birlikte terör örgütü adına suç işleme suçlarından Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/10/2013 tarihli ve 2013/258 Esas, 2013/441 sayılı Kararı ile 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü ...'ın, iş bu cezasının infazı sırasında, kalan cezanın denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazı talebinin reddine ilişkin Siverek İnfaz Hâkimliğinin 15/03/2018 tarihli ve 2018/342 Esas, 2018/337 sayılı Kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan Kararın kaldırılmasına, hükümlünün koşullu salıverme tarihine kadar olan kalan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair mercii Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 28/03/2018 tarihli ve 2018/175 değişik iş sayılı Kararı ile ilgili olarak;

Her ne kadar hükümlü tarafından denetimli serbestlik kanunundan faydalanma talebinde bulunulması üzerine, merci Siverek Ağır Ceza Mahkemesince, hükümlünün talebine ilişkin hukuki değerlendirmenin 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 105/A maddesine göre yapılması gerektiğinden bahisle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de;

Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/10/2013 tarihli ve 2013/258 Esas, 2013/441 sayılı Kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 314/2, 220/6, 62 ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 5. maddesi gereğince 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılan terör suçlusu hükümlünün anılan cezanın infazı kapsamında ceza infaz kurumuna 07/11/2016 tarihinde girdiği ve bu kapsamda koşullu salıverilme tarihinin de 09/03/2019 olarak tespit edildiği,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesinde "(1) Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla; a) Açık ceza infaz kurumunda cezasının son altı ayını kesintisiz olarak geçiren, b) Çocuk eğitimevinde toplam cezasının beşte birini tamamlayan, koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hükümlü hakkında hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, infaz hâkimi tarafından karar verilebilir. (2) Açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen iyi hâlli hükümlüler, açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşmasından itibaren en az altı aylık sürenin geçmiş olması durumunda, diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler....",

6291 sayılı Kanunun 2. maddesi ile 5275 sayılı Kanuna eklenen geçici 3/1-2. maddesinde "(1) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla koşullu salıverilmelerine bir yıldan az süre kalan; a) Açık ceza infaz kurumunda bulunan, b) Kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşıyan, iyi hâlli hükümlülerin talepleri hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilebilir. (2) Koşullu salıverilmelerine bir yıl kala açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkını kazanan hükümlüler, bu infaz usulünden en fazla altı ay süreyle yararlanırlar." ile

6655 sayılı Kanunun 5. maddesi ile değişik 6411 sayılı Kanunun 13. maddesi ile 5275 sayılı Kanuna eklenen geçici 4. maddesinde yer alan "(1) Bu Kanunun 105/A maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ve ikinci fıkrasında belirtilen altı aylık süre şartı ile birinci fıkrasının (b) bendinde belirtilen cezanın belirli bir süre infaz edilmesine ilişkin şart 31/12/2020 tarihine kadar uygulanmaz"

Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 6/2-ç. maddesinde "Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması şartı aranır." şeklindeki düzenlemeler bir bütün halinde değerlendirildiğinde,

Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 6/2-ç. maddesinde "Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması şartı aranır." şeklindeki düzenlemeler bir bütün halinde değerlendirildiğinde,

6291 sayılı Kanunun 2. maddesi ile 5275 sayılı Kanuna eklenen geçici 3/2. maddesinde yer alan hükmün, yürürlük tarihi olan 11/04/2012 tarihi itibariyle anılan madde ile getirilen düzenlemeden istifade edebilecek olan hükümlülerin durumunu belirlediğinden olayda uygulama olanağı bulunmadığı, ancak belirtilen yasal düzenlemeden sonra yürürlüğe giren 6655 sayılı Kanunun 5. maddesi ile değişik 6411 sayılı Kanunun 13. maddesi ile 5275 sayılı Kanuna eklenen geçici 4. maddesi gereğince, 5275 sayılı Kanunun 105/A-1-a ve 105/A-2 madde ve bentlerinde yer alan 6 aylık süre şartı 31/12/2020 tarihine kadar uygulanmayacak olması ve hükümlünün de bu düzenlemeden istifade ettiği anlaşılmakla birlikte, hükümlü hakkında örgütle bağlantısının kesildiğine ilişkin delil bulunmadığı ve ... Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 14/03/2018 tarihli ve 2018/155 sayılı İyi Hal Tespiti Görüş Bildirme Kararında, mensup olduğu örgütten ayrıldığına dair bir tespit yapılmadığı, dolayısıyla hükümlünün şartla tahliye tarihine 6 aydan fazla süre kaldığı ve bu nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan Kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15/10/2018 gün ve 94660652-105-63-6355-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Terör örgütü üyesi olmamakla birlikte terör örgütü adına suç işleme suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü ...'ın, Cumhuriyet savcılığınca düzenlenen 09.02.2016 tarihli müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihinin 09.03.2019, bihakkın tahliye tarihinin ise 19.12.2019 olarak belirlendiği, 07.11.2016 tarihinde kapalı ceza infaz kurumunda cezasının infazına başlanan hükümlünün 13.03.2018 tarihinde açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına karar verildiği, açık ceza infaz kurumuna alınan hükümlünün 14.03.2018 tarihli dilekçesiyle hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesini istediği,

Dosya içerisinde ...Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 14.03.2018 tarihli ve 2018/155 sayılı iyi hal tespiti görüş bildirme aynı tarihli bila sayılı hükümlü değerlendirme raporu bulunmasına rağmen kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına karar verilen hükümlünün 13.03.2018 tarihli ve 2016/4128 sayılı cezaevine nakil talebi onay yazısında bahsedilen ve ... Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünce düzenlendiği anlaşılan iyi hal idare ve gözlem ve sınıflandırma formunun bulunmadığı anlaşılmakla;

Hükümlünün kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkının bulunup bulunmadığı konusunda değerlendirme yapılabilmesi açısından gerekli olan ve dosya içeriğine göre ... Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünce düzenlendiği anlaşılan iyi hal idare ve gözlem ve sınıflandırma formunun dosya içerisine alınmasından sonra kanun yararına bozma istemi konusunda karar verilmek üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/04/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29423, Karar No: 2013/26728, Tarih: 07.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/29423 E.  ,  2013/26728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde taksirle yangına neden olma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareketi ile neden olduğu yangın olayında kendisine ait evdeki eşyaların yandığı, başkalarının hayatı, sağlığı veya mal varlığı bakımından bir zarar meydana gelmediği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nun 22/6. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının tartışılmaması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14, Karar No: 2017/87, Tarih: 24.01.2017

**6. Ceza Dairesi         2017/14 E.  ,  2017/87 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mağdur ...’ya yönelik yağma suçundan sanıklar... ve ... hakkında TCK.149/1-c, 35/2, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve yoksunluğa, Şaban Karan ve ... hakkında sanıkların müsnet suçu işledikleri hususunda cezalandırılmalarına yetecek her türlü şüpheden arınmış, yeterli ve inandırıcı delil elde edilemediğinden ayrı ayrı beraatlerine ilişkin ... 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17.06.2011 gün, 2010/142 Esas ve 2011/182 Karar sayılı hükmün sanıklar ... ve... savunmanları ile o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 6.Ceza Dairesi 04.02.2015 gün 2012/13184 Esas ve 2015/1020 sayılı Kararı ile;

“Oluş ve dosya içeriğine göre; polis memuru olan sanık ...’in, diğer sanıklar ...ve ... ile birlikte katılan ...’nın işyerine, farklı günlerde olmak üzere üç kez gittiği, sanık ...’in, tehditle katılandan para istemesi esnasında onun yanında bulunarak katılana,...’in istediği parayı vermesi hususunda telkinlerde bulunmak suretiyle diğer sanıklar ile iştirak halinde yağma suçunu işlemeye kalkıştığının anlaşılması karşısında mahkumiyeti yerine bu suçtan beraatine kararı verilmesi, şeklinde bozulmasına oybirliği ile karar verilmiştir.

Bozma sonrası ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.10.2015 gün 2015/103- 2015/211 sayılı kararı ile;

“Sanık ...'in, katılan ...'ya karşı, birden fazla kişi ile birlikte yağma suçunu işlediğinden bahisle TCK.149/1-c maddesi istemi ile hakkında kamu davası açılmış ise de; sanık savunmasında arabaya far almak için ... ile birlikte...'in yanına gittiklerini,...'in farları taktığını, oradan ayrılırken...'in de kendileri ile birlikte gelip onu Bayrampaşa'da bırakmadan önce...'in daha önce çalıştığı iş yerinin önünde durup, çay içmek için...'in önceden çalıştığı iş yerine gittiklerini, kendilerinin onların aralarındaki konuşma ile ilgilenmediğini savunma olarak ileri sürdüğünden sanığın aksi kanıtlanmayan savunmasına göre, diğer sanıklar ve müşteki arasındaki meselenin bir an önce sonlanmasını söylediği, bunun olayın kapanması yönünde de değerlendirilebileceği ve böylelikle tehdit ettiği hususunda şüphe bulunduğu, beyanlarının Yargıtay Bozma İlamı'nda belirtildiği şekliyle parayı vermesi hususunda olup olmadığı yönünde mahkumiyetine yeter delil elde edilemediği, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü kuşkudan uzak, kesin, somut, inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla mahkememiz önceki kararında direnilmesine,” gerekçesi ile ilk hükümde direnilmesine karar verilmiştir.

Bu hükmün o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "bozma" istekli 07.12.2015 gün ve 2015/376041 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilen dosya;

Bu hükmün o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "bozma" istekli 07.12.2015 gün ve 2015/376041 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilen dosya;

5271 sayılı CMK'nın 307/3. madde ve fıkrasının 2. cümlesini değiştiren ve geçici 10.maddesini düzenleyen, 02/12/2016 gün, 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 36. maddesi uyarınca; "Direnme üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gelen ve henüz karara bağlanmamış olan dosyaların, öncelikle kararına direnilen Daire tarafından incelenmesinin zorunlu kılınması karşısında;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu Başkanlığının 07/12/2016 gün, 2015/1174 Esas ve 2016/883 sayılı kararı ile Dairemize gönderilen dosya, yeniden incelenerek değerlendirilmiş ve karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

YARGITAY KARARI

Oluş ve dosya kapsamına göre, sanık ...’in, diğer sanıklar ile iştirak halinde yağma suçunu işlemeye kalkıştığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında verilen beraat kararının, gerekçe ve sonuçları itibariyle yerinde görülmediğinden bozulmasına dair,

Dairemizin 04/02/2015 tarih ve 2012/13184 Esas, 2015/1020 sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.10.2015 gün 2015/103- 2015/211 sayılı ilamındaki direnme kararı yerinde görülmediğinden,

CMK'nın 307/3.maddesi gereğince, mahkemenin direnme kararı konusunda karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 24.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3160, Karar No: 2015/16361, Tarih: 12.11.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/3160 E.  ,  2015/16361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Salihli Aile Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2014

NUMARASI : 2013/308-2014/747

Dava dilekçesinde, davalılar Ali ve C.. G.. çocuğu olarak kayıtlı olan T.. G..'ün annesinin davacı , babasının davalı S.. A.. olarak düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalılar Ali ve C.. G.. tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, dava dilekçesinde, küçük T.. G..'ün davacı Serfinaz ile davalı S.. A..'un nikahsız ilişkisinden doğduğunu, ancak davalılar Ali ve C.. G.. çocuğu olarak nüfusa tescil edildiğini bildirerek, mevcut kaydının iptali, annesinin davacı Yasemin Yelken olarak tespiti ile babasının da S.. A.. olarak olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı bu dava ile küçük annesinin S.. Y.., babasının S.. A.. olduğu halde, nüfus kaydında babası A.. G.., annesi ise C.. G.. gibi tescil edildiğini bildirerek, adı geçen küçüğün nüfus kaydındaki anne ve baba adlarının iptali ile gerçek anne ve babası olan S.. Y.. ve S.. A.. olarak düzeltilmesini istediğinden, davacının birbiriyle bağlantılı iki ayrı davası vardır. İlki mevcut nüfus kaydındaki anne ve baba kaydının iptali, ikincisi ise gerçek anne ve baba üzerine kayıt istemidir. Davada maddi olguları ileri sürmek taraflara, nitelendirmesi hakime aittir.

Nüfus kaydının düzeltilmesi davası, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 30.01.2008 tarih 2008/2-36-47 sayılı içtihadında açıklandığı üzere, resmi sicilin belgelediği olgunun doğru olmadığı, baştan yanlış olarak kütüğe geçirilmesi nedeniyle, mevcut kaydın düzeltilmesi davasıdır. Böyle bir dava sonucunda, kaydının düzeltilmesi istenen kişinin, o tarihe kadar kayıtlı olduğu haneden çıkıp, başka bir haneye tescil edilecek olması da, davayı soybağı davası haline dönüştürmez. Bu nedenle davacıların birinci talebi, gerçeğe aykırı beyanla baştan beri yanlış olan sicilin düzeltilmesi niteliğinde olup, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesi kapsamına giren nüfus kaydının düzeltilmesi davasıdır. Davacının gerçek anne ve baba hanesine kayıt istemi de anne yönünden yine nüfus kaydının düzeltilmesi davasıdır. Nüfus kaydının düzeltilmesi davasında resmi sicilin belgelediği olgunun doğru olması baştan yanlış olarak kütüğe geçirilmesi söz konusudur.

./..

./..

Davacının çocuğun gerçek ana babası üzerine kayıt istemi ise anne ve baba arasında evlilik ilişkisi olmadığından baba yönünden soybağının düzeltilmesi davasıdır. Bilindiği üzere, çocukla ana arasındaki soybağı doğumla; baba arasındaki soybağı ise ana ile evlilik, tanıma ve hakim hükmü ile kurulur. Esasen soybağına ilişkin uyuşmazlıklarda, kişisel durum ile ilgili nüfus kaydında yer alan bilgi "doğru" olarak doğmuş ve kütüğe tescil edilmiştir. Bu doğru kayıt, daha sonra açılan bir dava, soybağının reddi veya sonradan evlenme yoluyla soybağına itiraz veya tanımaya itiraz veya tanımanın iptali yahut da af kanunları ile yapılan nesep düzeltmeye itiraz ile teknik olarak bir yanlışlığa dönüştürülmektedir.

Hal böyle olunca mevcut kayıttaki anne ve baba adının iptali ile gerçek anne ve babasının hanesine kaydedilmesi davasında ile gerçek babası S.. A.. arasında soybağı kurulacaktır. Bu haliyle davanın soybağı davası olarak nitelendirmesi gerekir.

Soybağına ilişkin hükümler 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 282. maddesi ve devamında düzenlenmiş olup aile mahkemelerinin görevi kapsamındadır. 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinde düzenlenen nüfus kaydının düzeltilmesi davalarına ise asliye hukuk mahkemesinde bakılır.

Asliye hukuk mahkemesi genel nitelikli mahkeme olup, aksine bir düzenleme bulunmadıkça dava konusunun miktar ve değerine bakılmaksızın malvarlığı haklarına ilişkin davalarla, şahıs varlığına ilişkin davalara bakmakla görevli; aile mahkemesi ise özel kanununda kendisine verilen davalara bakmakla görevli özel nitelikli bir mahkemedir. Davada, babası hanesine tescili istemi Türk Medeni Kanununun 301 ve devamı maddelerinde düzenlenen babalığın tespiti istemine ilişkin olup, 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4.maddesinde 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMK.118-395) kaynaklanan bütün davalarda aile mahkemesinin görevli olduğu hükme bağlandığı ve aile mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen asliye hukuk mahkemelerinde davanın aile mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerektiği dikkate alındığında, babanın S.. A.. olduğuna ilişkin davada mevcut hanedeki soybağının sonlandırılması ve annesinin tespit edilmesine ilişkin nüfus kaydının düzeltilmesi davasının bekletici mesele olarak kabul edilip sonucuna göre bir karar verilmesi, mahkemece gerçeğe aykırı beyanla oluşturulan nüfus kaydının iptaline ilişkin istem ile annesinin S.. Y.. olarak tesciline dair davanın ise tefrik edilerek davaya asliye hukuk mahkemesinde bakılmak üzere görevsizlik kararı verilmesi yerine bu dava yönünden de aile mahkemesinde bakılarak işin esası hakkında karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 12.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/174, Karar No: 2013/17297, Tarih: 02.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/174 E.  ,  2013/17297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki dava, hukuksal nitelikte hasılat kirası hükümlerine tabi rödevans sözleşmesinin uyarlanması istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi, Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 02/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.