muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13825, Karar No: 2012/23385, Tarih: 04.07.2012

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d) İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek / Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı) Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için ... koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli ... ... – Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından okunan bildiride Ülkede meydana gelen terör olaylarının sonlanması için doğru görülen öneriler açıklanmış ve bazı yargılamalara ilişkin çözümler açıklanmıştır. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle; sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27304, Karar No: 2014/14439, Tarih: 08.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/27304 E.  ,  2014/14439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Müştekinin olaydan kısa süre sonra Hastane Acil Servisinde görüştüğü polis memurlarına kendi kendisini yaraladığını söylediği, aynı gün karakolda alınan ifadesinde yine aynı şekilde alkollü olduğu halde sinir krizi geçirip kendi kendisini yaraladığını beyan ettiği ancak sonradan ifade değiştirerek sanığın kendisini yaraladığını söylemesi karşısında, müştekinin aşamalardaki beyanları arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmesi,

2) Müştekinin olayı gördüğünü söylediği ...'ün araştırılarak tanık sıfatıyla ifadesine başvurulmasından sonra sanığın durumunu takdir ve tayin etmek gerekirken eksik kovuşturmaya dayalı olarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı diğer yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 8/4/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14405, Karar No: 2019/6204, Tarih: 19.06.2019

**8. Hukuk Dairesi         2017/14405 E.  ,  2019/6204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın reddine dair kararın davacı üçüncü kişi vekili ve davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 24.04.2017 tarihli ve 2017/10665 Esas, 2017/6079 Karar ... ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Davacı üçüncü kişi vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili; müvekkili şirketin 10.07.2013 tarihinde Noterde yapılan marka devir sözleşmesi ile bedelini ödeyerek borçlu şirketten satın aldığı iki adet marka üzerine haciz konulduğunu öne sürerek, istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, borcun doğum tarihinden sonra gerçek değerinin altında yapılan marka devir sözleşmesinin alacaklılardan mal kaçırma amacına yönelik olduğunu, markanın TPE nezdinde üçüncü kişi şirket adına tescil ettirilmemesinin de muvazanın kanıtı olduğunu açıklayarak, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, Markaların Korunmasına Dair 556 ... Kararname'nin 16/7 maddesinde “Devir, sicile kayıt edilmediği sürece, taraflar markanın tescilinden doğan yetkileri iyi niyetli üçüncü kişilere karşı ileri süremez." hükmünün düzenlendiği, Türk Patent Enstitüsü sicil kaydına göre dava konusu markaların borçlu şirket adına kayıtlı olduğu, devir işlemi sicile kaydedilmediğinden ve yayınlanmadığından geçerlik kazanmadığı, bu şekildeki devrin iyi niyetli üçüncü kişilere karşı istihkak iddiası olarak ileri sürülemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 24.04.2017 tarihli ve 2017/10665 Esas-2017/6079 Karar ... ilamı ile onanmasına karar verilmiş, davacı üçüncü kişi vekili tarafından karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.

Dava üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Marka devri, 40/94 ... Avrupa Birliği Marka Tüzüğü'nün 17.maddesine uygun olarak düzenlenen 556 ... Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin 16.maddesinde düzenlemektedir. Markanın devri başlıklı madde hükmü uyarınca, “Marka, tescil edildiği mal veya hizmetlerin tümü veya bir kısmı için devredilebilir.... bir markanın devri, mahkeme kararının sonucu olan devir hariç, yazılı olarak yapılır ve devir sözleşmesi taraflarca imzalanır. Aksine sözleşmeler hükümsüzdür. ....devir, taraflardan birinin talebi üzerine, sicile kayıt edilir ve yayınlanır. Devir, sicile kayıt edilmediği sürece, taraflar markanın tescilinden doğan yetkileri iyi niyetli üçüncü kişilere karşı ileri süremez."

Bu açık düzenleme de göstermektedir ki, markanın devri, bir tasarrufi işlem olup; mahiyeti itibariyle bir hakkın yani alacağın temlikinin sonuçlarını doğurur. Marka devrinin yazılı olması geçerlilik koşuludur. Devir sicile kayıt edilmediği sürece, taraflar markanın tescilinden doğan yetkileri iyi niyetli üçüncü kişilere karşı ileri süremezler. Marka devrinin tescil ve ilanı, kurucu değil, bildirici etkiye sahiptir.

Bundan ayrı olarak, davalı borçlu şirkete ait birden fazla markanın devri, ticari işletmenin önemli bir kısmının devri niteliğinde olup devredilen işletmede haciz yapılabilmesi, devrin muvaazalı olduğunun iddia ve ispat edilmesine bağlıdır. Muvazaa iddiasının bulunmaması halinde alacaklının, tasarrufun iptali davası açarak alacağına kavuşma imkanı bulunduğu gibi, TBK ve TTK hükümlerine göre açılacak davalarda da devri yargılama konusu yapabilir. İİK'nin 44. maddesinde yer alan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi işletmenin devrini sakatlamaz. Anılan hükmün yalnız cezai yaptırımı vardır. (İİK 337/a md) Aktiflerin devredenin malvarlığından çıkmamış kabul edilmesini, yani haczedilmesini sağlayacak tek yol, muvazaanın iddia ve ispat edilmesidir.

Somut olayda, borçlu şirket adına tescilli iki adet marka, borcun doğum tarihinden sonra, ancak dava konusu 07.10.2013 tarihli hacizden önce, 10.07.2013 tarihinde Noterde tanzim olunan devir sözleşmesi ile üçüncü kişi şirkete devredilmiştir.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak, borçlu şirket ile üçüncü kişi şirket arasında Noterde tanzim edilen marka devir sözleşmesinin mülkiyetin devri için yeterli olduğu, tescilin ise markanın tescilinden doğan yetkilerin kullanılmasında önem arz ettiği, devir bedelinin gerçek değerin altında olmasının tek başına muvazaalı devir yapıldığının kabulü için yeterli olmayacağı, bu kapsamda davalı alacaklının muvazaa iddiasını kanItlayamadığı gözetilerek, davanın kabulü yerine,oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekirken onandığı anlaşıldığından karar düzeltme talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile; Dairemizin 24.04.2017 tarihli ve 2017/10665 Esas- 2017/6079 Karar ... onama kararının kaldırılmasına, hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle İİK'nin 366 ve 6100 ... HMK'nin Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 ... HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine 19.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2193, Karar No: 2016/2078, Tarih: 30.06.2016

**10. Ceza Dairesi         2016/2193 E.  ,  2016/2078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : a) Suç işlemek için kurulmuş örgüte üye olma; Sanıklar Haci ..., ..., ..., ... ve ... Yel

b) Suç işlemek için teşkil edilmiş örgütün faaliyeti çerçevesinde uyuşturucu madde ticareti yapma; Sanıklar Ferhat Sarihatun, ..., ..., ..., Şemdin ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında

Hükümler : a) Suç işlemek için kurulmuş örgüte üye olma suçundan mahkûmiyet: Sanıklar ..., ..., Mehmet ..., ... ve ... hakkında

b) Suç işlemek için teşkil edilmiş örgütün faaliyeti çerçevesinde zincirleme olarak uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet: Sanık ... hakkında

c) Suç işlemek için teşkil edilmiş örgütün faaliyeti çerçevesinde uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet: Sanıklar ..., ..., ..., ... ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... hakkında

d) Değişen suç vasfına göre uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet:

Temyiz incelemesi, sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafilerinin isteği üzerine duruşmalı; yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen müdafileri gelmeyen sanıklar ..., ... ve ... ile duruşmalı inceleme isteğinin, hükmolunan cezasının süresi nedeniyle, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin 1 fıkrası ile CMUK'nın 318 ve CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilen sanık ... ile diğer sanıklar hakkında duruşmasız olarak yapıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin 26.11.2013 tarihli duruşmada Mahkeme Başkanının ve bozma öncesi verilen hükme katılan hakimlerin reddi talebinde bulunmuş olduklarının anlaşılmasına göre, bu taleplerin usulüne uygun ve ret nedenlerinin yerinde olup olmadığının incelenip gereğinin yapılmasının CMK'nın 27. maddesi uyarınca yetkili mahkemeye ait olduğu gözetilmeden aynı Yasa'nın 31. maddesi gereğince sebepleri de gösterilmeden duruşmayı uzatmak amacıyla yapıldığı kabul edilerek, mahkemece ret talebinin reddine karar verilip, yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve müdafileri ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ...'un müdafileri ve sanık ...'ın temyiz itirazları ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... müdafilerinin duruşmadaki savunmaları bu nedenle yerinde olduğundan sanıklar ..., ... ve ... yönünden resen de temyize tabi olan hükümlerin diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, oybirliğiyle;

Sanıklar ... ve ... hakkındaki yakalama kararının kaldırılması taleplerinin reddine, oybirliğiyle;

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve müdafileri ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ...'un müdafileri ve sanık ...'ın temyiz itirazları ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... müdafilerinin duruşmadaki savunmaları bu nedenle yerinde olduğundan sanıklar ..., ... ve ... yönünden resen de temyize tabi olan hükümlerin diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, oybirliğiyle;

Sanıklar ... ve ... hakkındaki yakalama kararının kaldırılması taleplerinin reddine, oybirliğiyle;

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkındaki salıverilme talepleri ile ilgili olarak; Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 5. maddesinin 3. fıkrasında tutukluluk için öngörülen "makûl süre", kişinin yakalandığı veya tutuklandığı tarihten ilk derece mahkemesi tarafından mahkûmiyet hükmü verildiği tarih arasındaki süre olduğu ve temyiz aşamasındaki sürenin buna dahil olmadığı yönündeki kararları (16.01.2007, 27561/02 Solmaz- TÜRKİYE, 27.06.1968, 2122/64 Wemhoff- ALMANYA) ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12.04.2011 tarihli 2011/51 esas ve 2011/42 karar sayılı ilamında da CMK'nın 102. maddesinde belirtilen tutukluluk sürelerinin hesabında, yerel mahkeme tarafından hüküm verilinceye kadar geçen sürenin dikkate alınması, hükümden sonraki sürenin hesaba katılmaması gerektiği yönündeki kararları dikkate alındığında,

a) Sanık ..., ..., ..., ..., ... ve ...'in ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin (CMK 250. madde ile görevli) 31.01.2010 tarih 2010/9 sorgu sayılı kararı ile tutuklandıkları,

b) Sanık ...'nın İzmir 6. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 28.12.2009 tarih 2009/313 sorgu sayılı kararı ile tutuklandığı,

c) Sanık ...'ın ise ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin (CMK 250. maddesi ile görevli) 15.07.2010 tarihli ve 2010/64 dosya sayılı yakalama emri uyarınca 20.07.2010 tarihinde Antalya'da yakalandığı, Antalya 10. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 20.07.2010 tarihli ve 2010/42 Değişik İş sayılı kararı ile Mahkemesine gönderilmek üzere tutuklandığı ve ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin (CMK 250. maddesi ile görevli) 02.08.2010 tarih ve 2010/64 dosya numaralı kararı ile tutuklanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

c) Sanık ...'ın ise ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin (CMK 250. maddesi ile görevli) 15.07.2010 tarihli ve 2010/64 dosya sayılı yakalama emri uyarınca 20.07.2010 tarihinde Antalya'da yakalandığı, Antalya 10. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 20.07.2010 tarihli ve 2010/42 Değişik İş sayılı kararı ile Mahkemesine gönderilmek üzere tutuklandığı ve ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin (CMK 250. maddesi ile görevli) 02.08.2010 tarih ve 2010/64 dosya numaralı kararı ile tutuklanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 08.03.2012 tarihli ilk mahkûmiyet kararı ile Dairemizin 04.07.2013 tarih 2012/26858 esas ve 2013/6924 sayılı bozma ilamı arasındaki süre ve 29.01.2014 tarihli mahkûmiyet kararı ile Dairemizin temyizen inceleme tarihi arasındaki sürenin 5 yıllık süre içerisinde değerlendirilemeyeceği, belirtilen süre çıkarıldıktan sonra bozma sonrası ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin mahkûmiyet hükmü kurduğu 29.01.2014 tarihine kadar CMK'nın 102. maddesinin 2. fıkrasında öngörülen toplam 5 yıllık azami sürenin geçmediği; öte yandan, sanıklar hakkındaki tutuklama ve tutukl...un devamına ilişkin kararlarda belirtilen tutuklama nedenlerinin varlığını sürdürdüğü; hükmolunan hapis cezalarının miktarına göre tutuklama tedbirinin ölçülü olduğu ve tutuklulukta makûl sürenin aşılmadığı anlaşıldığından sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkındaki salıverilme taleplerinin CMK'nın 104. maddesinin 3. fıkrası ve 105. maddesinin 1. fıkrası gereğince REDDİNE, Üye ... ve Üye ...'ün karşı oyları ve oyçokluğuyla;

30.06.2016 tarihinde karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI

30.06.2016 tarihinde saat: 14.30'da verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı Osman Vuraloğlu'nun katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ... ve ... müdafii Avukat ..., sanık ... müdafii Avukat ...'ın yokluklarında sanıklar ... ve ... müdafii Avukat ... ve sanık ... müdafii Avukat ...'ın yüzlerine karşı 30.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

1- Avrupa İnsan Haklarını ve Temel Hürriyetleri Koruma Sözleşmesi (AİHS)'nin başlangıç bölümü ve 53. maddesi hükümlerine göre;

a) AİHS insan haklarını ve temel özgürlükleri asgari ölçüde koruyan bir sözleşmedir. Zamanla koruma sınırlarının genişletilmesi amaçlanmıştır.

b) AİHS'ye taraf olan devletler, iç hukuklarında insan haklarını ve temel özgürlükleri daha fazla koruyacak düzenlemeler yapabilirler veya bu konuda başka bir sözleşmeyi kabul edebilirler. AİHS'nin hiçbir hükmü, bu nitelikteki düzenlemelere aykırı düşecek şekilde yorumlanamaz. Başka bir anlatımla, AİHS'ye taraf olan devletlerin, iç hukuklarında veya kabul ettikleri başka bir sözleşmede yer alan insan haklarını ve temel özgürlükleri daha fazla koruyan hükümlerin, AİHS'ye aykırılığı ileri sürülemez.

2- AİHS'nin 5. maddesine göre, tutuklu bulunan herkesin, makûl bir süre içinde serbest bırakılmaya hakkı vardır. Tutukluluk, makûl süreden fazla olamaz.

2- AİHS'nin 5. maddesine göre, tutuklu bulunan herkesin, makûl bir süre içinde serbest bırakılmaya hakkı vardır. Tutukluluk, makûl süreden fazla olamaz.

3- Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, AİHS'nin 5. maddesindeki tutuklulukta geçecek “makûl süre” kavramını yorumlarken, bu sürenin ilk derece mahkemesinin mahkûmiyet hükmünden sonraki aşamayı kapsamadığını kabul etmiştir. Ancak AİHS'nin başlangıç bölümü ile 53. maddesine göre, sözleşmeye taraf olan devletler kendi yasalarında sanığın özgürlüğünü daha fazla koruyucu hükümlere yer verebilirler. Bu nitelikteki hükümlerin AİHS'ye aykırılığı ileri sürülemez.

4- CMK'nın 2, 102 ve 104. maddeleri ile CGTİHK'nın 4. maddesine göre;

a) İddianamenin kabulünden, hükmün kesinleşmesine kadar geçen evre, kovuşturma evresidir.

b) Suç şüphesi altında bulunan kişinin, iddianamenin kabulünden, hükmün kesinleşmesine kadar geçen evredeki sıfatı sanıktır.

c) Sanığın, hakkındaki mahkûmiyet hükmünün kesinleşmesinden, hükmün infaz edildiği tarihe kadar geçen evredeki sıfatı ise hükümlüdür.

d) CMK'nın 102. maddesinde düzenlenen azami tutukluluk sürelerine, hükmün kesinleşmesine kadar geçen süreler de dahildir.

5- Diğer yandan, aynı dava içinde birden fazla suç nedeniyle tutuklama kararı verilmiş olması durumunda da, tutuklamayla ilgili azami süre bir kez uygulanır.

6- Somut olayda; sanık ...'nın tutuklandığı 28.12.2009, sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'in tutuklandığı 31.01.2010 ile sanık ...'ın tutuklandığı 15.07.2010 tarihinden bu güne kadar 5 yılı aşkın süre geçmiş olup, 5 yıllık azami süre dolmuştur. Bu nedenle adı geçen sanıkların salıverilmesi gerektiği kanısını taşıdığımızdan çoğunluğun salıverilme taleplerinin reddine ilişkin görüşüne katılmıyoruz. 30.06.2016
Yargıtay — Esas No: 2013/17222, Karar No: 2014/6012, Tarih: 27.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17222 E.  ,  2014/6012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 7. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/07/2013

NUMARASI : 2013/270-2013/213

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02/07/2013 tarih ve 2013/270-2013/213 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı S.-FA uluslararası vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi arafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı G... C..San. ve Tic. A.Ş.'den toplam 261 adet boyalı, temperli cam satın aldığını, malların İstanbul'dan Kosova'ya taşınması konusunda diger davalı S.. A.. ile anlaşma yapıldığını, söz konusu anlaşmaya göre emtianın davalı satıcı-göndericinin Kemerburgaz-Eyüp'teki adresinden davalı satıcı-gönderici tarafından yüklendiğini, söz konusu malların dorseye yüklenmesini müteakip istiflemenin diğer davalı taşıyıcı tarafından yapıldığını, teslim sırasında emtianın tamamının kırılarak hasarlandığının tespit edildiğini, yüklenen malzemenin davalı satıcı-gönderici tarafından yeterli güvenlik önlemleri alınmaksızın yüklenmesi ve davalı taşıyıcının da hem gerekli şekilde istiflemeyi yapmaması hem de yükleme sırasında bozuk, çürük olduğu kolayca tespit edilebilecek ayaklara rağmen hiçbir çekince ileri sürmeksizin malları teslim alması nedeniyle hasarın meydana gelmesinde kusurlu olduklarını ileri sürerek, emtia bedeli ve navlun ücreti toplamı olan 15.298,35 Euro'nun faiziyle davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı S.. A.. vekili, davacının gerçek mi tüzel kişi mi olduğunun belli olmadığını, Türkiye'de yerleşik bir kişi değil ise, HUMK hükümleri gereğince teminat yatırması gerektiğini, CMR Konvansiyonunun 17/4c maddesi uyarınca göndericinin gereği gibi ambalaj yapmaması nedeniyle sorumlu olduğunu, taşıyıcı olan müvekkilinin sorumluluğu bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, müvekkilinin istenilen malları davacının tayin ve tespit ettiği nakliye firması olan diğer davalıya teslim ettiğini, bu teslim sırasında davacının temsilcisinin de bulunduğunu, müvekkilinin edimini yerine getirmesinden sonra nakliye aşamasında, yollarda ve gümrükte meydana gelen zararlardan sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.