muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7682, Karar No: 2024/2220, Tarih: 07.03.2024

5. a) 12.12.2012 tarihli olay yakalama ve muhafaza altına alma tutanağı ile İzmir ili Konak ilçesinde durumundan şüphe edilerek durdurulan 20 \*\* \*\*\* plakalı araç içerisinde bulunan temyiz dışı Ali Rıza'nın yapılan üst aramasında 6 adet 100,00 TL'lik sahte banknot ele geçirildiği belirlenmiştir.

b) 12.12.2012 tarihli takip ve tarassut tutanağı ile iletişimin dinlenmesi tedbiri aracılığıyla temyiz dışı Ali Rıza'nın sanık ...'un yanına gidip sahte para alacağının bildirilmesi üzerine sanık ...'un takip altına alındığı, ....'nın 20 \*\* \*\*\* plakalı araçla geleceği bilgisinin alınması ile beklenmeye başlandığı, bahse konu aracın gelip sanık ...'un işyeri önüne gelip görüşmeye başladığı, aracın arka camlarının film ile kaplı olması nedeniyle aracın içerisinde başka bir şahsın olup olmadığının anlaşılamadığı, yaklaşık 10 dakika bir görüşmenin akabinde sanık ...'un cebinden çıkardığı paraları aracın arka kısmında bulunan ancak kolluk görevlilerince görülemeyen bir şahsa verdiği, arka taraftaki şahsın da sanık ...'a birşeyler verdiğinin görülmesi üzerine başka bir sokak üzerinde aracın durdurulduğu, temyiz dışı Ali Rıza'nın üzerinden 6 adet sahte 100,00 TL'lik banknot ele geçirildiği belirlenmiştir.

c) Emniyet Genel Müdürlüğü Kriminal Polis Laboratuvarları Dairesi Başkanlığının 13.12.2012 tarihli ön inceleme raporu ile ele geçen paraların sahte olduğu, banka çalışanları veznedarlar gibi tecrübeli şahıslara göre aldatma kabiliyetini haiz olmadıkları, hüsnüniyetli diğer şahıslara göre ise aldatma kabiliyetine haiz oldukları belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

1. Sanıkların savunmaları, kolluk tutanakları, dinleme tutanakları ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanık ...'nın sürücülüğünde bulunan ve sanık ... tarafından kiralanan aracın torpido kısmında çıkan sahte paralardan sanıklar ...ve ....'in haberdar olduğuna ve birlikte muhafaza etme kastının bulunduğuna dair mahkumiyetlerine yeterli şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından, sanıklar hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanıklar ...., ... ve Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanıklar ...., ... ve Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

1. Sanıkların savunmaları, kolluk tutanakları, dinleme kayıtları, ... raporları ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanıklar Eser Tufan ve ...'nın belli bir oran karşılığında sanık ...'dan satın aldıkları sahte paraları birlikte tedavüle koydukları, sanık ...'nın ise bu paraları sanık ...'tan temin ettiği ve aynı şekilde sanık ...'un ... isimli şahsa da sahte para temin ettiğinin anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... müdafii, sanıklar .... ve ...'nın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli ve 2013/73 Esas, 2016/118 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı, sanık ... müdafii, sanıklar ... ve ... tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet savcısı, sanık ... müdafii, sanıklar Mesut, Eser Tufan ve ...'nın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4663, Karar No: 2020/667, Tarih: 20.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/4663 E.  ,  2020/667 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 11:45 sıralarında, meskun mahalde, iki yönlü, eğimli, parke kaplı yolda sanık idaresindeki kamyoneti ile seyir halinde iken olay mahalli olan kontrolsüz kavşağa geldiğinde direk karşı istikamete geçmek için geçiş önceliğine uymayarak kamyonetin sol ön far ve tampon kısımları ile seyir istikametine göre yolun solundan gelen sürücü belgesi bulunmayan katılan ... sevk ve idaresindeki motosikletin sağ yan kısmına çarpması neticesi ...‘ün basit tıbbi müdahale ile giderilemez, vücudundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına ağır 5. derece etkileyecek şekilde ve araçta yolcu olarak bulunan eşinin basit tıbbi müdehale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları olayda, sanığın asli kusurlu olarak iki kişinin yaralanmasına neden olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre; sanığın motosiklet sürücüsünün asli kusurlu kabul edilmesi gerekirken kusursuz kabul edilmesinin yerinde olmadığına dair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin TCK’nın 50/1-a maddesi şeklinde gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 225 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 4500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/271, Karar No: 2019/2518, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/271 E.  ,  2019/2518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8205, Karar No: 2012/8320, Tarih: 13.07.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/8205 E.  ,  2012/8320 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesiyle ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/01/2012 gün ve 2010/1052 E. 2012/40 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 13/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/187, Karar No: 2016/489, Tarih: 20.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/187 E.  ,  2016/489 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar ... Üniversitesi Rektörlüğü ve ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar ... Üniversitesi Rektörlüğü ve ....'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işyerinde depo görevlisi olarak çalıştığını, sözleşmesinin emeklilik nedeniyle feshedildiğini belirterek kıdem tazminatı, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatili alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının davalı Üniversiteye bağlı işyerinde 01/08/1990 tarihinde işe başladığı, çalışmasının altişverenler nezdinde devam ettiği, son olarak 01/01/2013-25/02/2013 tarihleri arasında .... nezdinde çalıştığı ve emeklilik nedeni ile iş sözleşmesinin 26/02/2013 tarihinde sona erdiği anlaşılmaktadır. Mahkemece davacının alacakları hüküm altına alınırken tüm dönem yönünden davalı Üniversite ve davalı ....'nin sorumlu tutulmuş olması doğrudur. Ancak kıdem tazminatı ile fazla çalışma ve nöbet ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil alacakları yönünden her alt işveren devir aldığı dönem ile kendi çalıştırdığı dönem yönünden o tarihteki ücretle sınırlı olmak üzere sınırlı olmak üzere sorumlu olduğundan dava konusu alacaklardan sorumluluğun yukarıda belirtilen ilke kararı çerçevesinde davalı altişverenlerin devir aldıkları dönem ile kendi dönem ile sınırlı olmak üzere sorumlu oldukları gözetilerek bu dönemler ayrı ayrı belirlenerek çıkacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken davalı Üniversite ve davalı ... dışındaki altişverenler yönünden davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ....’ne iadesine, 20/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16316, Karar No: 2015/30989, Tarih: 04.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/16316 E.  ,  2015/30989 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/15325

MAHKEMESİ : Denizli 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/11/2014

NUMARASI : 2014/249 (E) ve 2014/940 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık savunmasına, mağdur beyanına ve mahkemenin kabulüne göre, olay tarihinde sanığın başka bir erkekle mesajlaşan ve 'seni sevmiyorum, laftan anlamıyor musun, boşanmak istiyorum, arkadaşlık yaptığım şahıstan vazgeçemem' diyen eşi mağduru kasten yaralaması karşısında, sanık hakkında TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Mahkum olduğu kısa süreli hapis cezası ertelenen sanığın işlediği suç tarihinin 6545 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce olduğu anlaşılmakla, sanığın adli sicil belgesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının CMK'nin 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına engel teşkil etmeyeceği ve şikayetten vazgeçen mağdurun herhangi bir zarar talebinin de bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında 'daha önceden verilmiş hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı olduğundan yasal şartları da oluşmadığından' şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle CMK'nin 231/5. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15482, Karar No: 2013/5729, Tarih: 08.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/15482 E.  ,  2013/5729 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b-d-e, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak

Katılan hakkında tanzim edilen 09.12.2008 tarihli raporda; sol occipitotemporel bölgede 4-5 cm lik alanda kesi ve şişlik bulunduğunun belirtildiği;akabinde mağdurun tedavi gördüğü sağlık kurumundan tedavi evrakları ve hasta epikriz raporları temin edilerek Adana Adli Tıp Kurumu Grup Başkanlığı'ndan rapor tanzimi talep edildiği; Adana Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğü'nün 21.12.2009 tarihli raporunda; sol temporalde 5 cm kesi, subdural hematom, serebral kontüzyon saptandığı, sağ frontotemporoparyetal kraniotomi ile subduraül hematomun boşaltaldığı, kemik flebin sağ bacağa konduğu, duraplasti uygulandığı, sol periferik fassial paralizi şüphesi olduğu, kranioplasti operasyonu yapıldığı, motor defisit saptanmadığı anlaşılan mağdur hakkında olay sonrası kafa kemiklerinde herhangi bir kırık olup olmadığı, varsa hangi kemiklerde olduğu, ayrıca kemik defekti bulunup bulunmadığı, varsa santim olarak ölçüsünü bildirir beyan cerrahi raporunun; travmaya bağlı herhangi bir psikiyatrik problem olup olmadığını bildirir psikiyatri raporunun; anatomik veya fonksiyonel kayıp olup olmadığını bildirir nöroloji raporunun, yüzde sabit iz açısından, istenen tüm tıbbi belgeler ile birlikte şahsın bizzat gönderilmesi gerektiği hususlarının belirtildiği; akabinde 24.12.2009 tarihinde İnönü Üniversitesi Tıp Fakültesi Beyin Cerrahi Ana Bilim Dalı Başkanlı'ğının raporunda; mağdurun yapılan muayenesi sonucu, yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir duruma, kemik kırılmasına, yüzünde sabit bir ize veya sürekli değişikliğe neden olduğunun belirtildiği; tüm bu hususlar göz önüne alınarak mağdurun yaralanmasının yüzde sürekli değişikliğe neden olup olmayacağı konusunda kuşkuya düşüldüğü, bu hususun tanzim edilen raporlar ile kesinlik kazanmadığı anlaşılarak, raporlarda meydana gelen yaralanma nedeniyle yüzde sabit ize veya yüzde sürekli değişikliğe neden olduğu belirtildiğinden ve bu durumda TCK'nın 89. maddesinin uygulanacak hükümleri değişeceğinden, mağdurda meydana gelen yaralanmanın yüzde sabit ize mi yoksa yüzde sürekli değişikliğe mi neden olduğunun tespiti açısından Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiğinin gözetilmemesi;

Kabul ve uygulamaya göre de;

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi ile tayin edilecek temel cezanın, yaralanmanın niteliği itibariyle aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen arttırım nedenlerinden birden fazlasının bulunması sebebiyle, bir kez arttırılmasına karar verilmiş ise de ikinci fıkradaki birden çok arttırım nedeni göz önüne alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9409, Karar No: 2006/10861, Tarih: 11.09.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/9409 E.  ,  2006/10861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davası sırasında davalı taraf vekili 10/04/2006 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davalı şirket vekili 10.04.2006 tarihli dilekçesinde ... bölümüne itirazı ve buna bağlı olarak süre taleplerini reddettiği, tarafsızlığını yitirdiği, ihsası rey anlamına geldiği gerekçeleri ile davaya bakan hakim hakkında Reddi Hakim talebinde bulunmuştur.

Red edilen Hakim ... (25478)’in red talebinin yerinde olmadığı görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci hakimliğince reddi hakim talebinin reddine ve H.Y.U.Y.’nın 36. maddesi gereğince 415.616.000.-TL para cezasının red talebinde bulunandan alınmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hakimin reddi için ileri sürülen hususlar H.Y.U.Y.’nın 29. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Ancak, reddi hakim talebinin yapıldığı tarih itibariyle H.Y.U.Y.'nın 36/4. maddesi gereğince hükmedilecek para cezasının 140.00.-YTL olacağı hususu dikkate alınmadan red talebinde bulunan aleyhine 415.616.000.-TL para cezasına hükmedilmiş olması isabetsiz ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bölümündeki "415.616.000.-TL" çıkartılarak, bunun yerine "140.00.-YTL" yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.'nın 438/7. maddesi hükmüne göre düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 11/09/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/27397, Karar No: 2012/41813, Tarih: 06.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/27397 E.  ,  2012/41813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Taksirle orman yangınına sebep olma suçuna yönelik, orman mühendisinin yanı sıra, yangının çıkış noktasının ve sebebinin belirlenmesi açısından itfaiyeci bilirkişisi, rüzgarın yönünün, havanın nem ve sıcaklık durumunun, yağışlı olup olmadığının tespiti bakımından meteoroloji mühendisinin keşif heyetine dahil edilerek oluşturulacak bilirkişi heyeti ile keşif yapılarak yangının çıkış noktası ve sebebinin tam olarak belirlenmesi ile sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.