muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1163, Karar No: 2024/1840, Tarih: 06.03.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 üncü, 17 nci ve 20 nci maddeleri, Türk Medeni Kanunu'nun 713/1 inci maddesi,

3. Değerlendirme

1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; ... ili, Elbistan ilçesi, Taşburun köyü çalışma alanında bulunan ve ifrazdan önceki tesis kadastro parseli olan 813 parsel sayılı taşınmazın, 119 tahrir nolu vergi kaydı ile ...’un zilyetliğinde iken, ...’un taşınmazı 1963 yılında haricen dava dışı ...’ya sattığı ve taşınmazla alakasını kestiği, uygulanan vergi kaydının güney hududu “tepe ve mera” okumakta ise de aslında kayalık olduğu ve malikin zuhur eden miktar fazlalığı üzerinde kazandırıcı zamanaşımı ile zilyetliği ve tasarrufu bulunduğundan bahisle 22.200 metrekare yüz ölçümlü olarak dava dışı ... adına tespit edildikten sonra, ...’nun bir kısım mirasçıları tarafından tespite itiraz edilmesi üzerine Kadastro Komisyonunun 1978/108 sayılı kararı ile 813 parselin esasen tapulu olduğu ve tapu kaydı hudutlarında eşhası mütegayyibe ismi olduğundan miktarı ile geçerli olduğu, ... mirasçılarının bu yerleri ...’ya 15 yıl önce sattıkları gerekçesiyle taşınmazın kayıt miktar fazlası olan 14.200 m2’sinin aynı adanın son parsel numarası verilmek suretiyle Hazine adına, kayıt miktarı olan 8.000 m2’sinin ise 813 parsel olarak ... adına tesciline karar verildiği, ... mirasçıları tarafından Elbistan Tapulama Mahkemesinin 1979/170 Esas sayılı dosyasında dava açıldığı ve Mahkemece komisyon kararının davalı Hazineye tebliğ edilmediği, dava dışı ...'nın 06.07.1977 tarihinde öldüğü, komisyon kararının usulsüz tebliğ edildiğinin anlaşıldığı gerekçesi ile Tapulama Kanunu'nun 25 inci ve 28 inci maddeleri uyarınca eksikliklerin giderilmesi için 1979/170 Esas, 1987/45 Karar sayılı kararı ile dosyanın tapulama ve tutanak ekleri ile birlikte Afşin Kadastro Müdürlüğüne gönderilmesine karar verildiği, Elbistan Kadastro Müdürlüğünün 09.12.2005 tarih ve 3 numaralı karar ile 813 parselin Kadastro Komisyonunun 1978/108 sayılı kararı gibi askı ilanına alınmasına karar verildiği ve askı ilan süresi içerisinde itiraz edilmediğinden tespitin 17.01.2006 tarihinde kesinleştiği, Hazine adına miktar fazlası olarak komisyonca tespit edilen bölümün davaya konu 1178 parsel olarak Hazine adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

2.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3.Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda dava konusu taşınmazın öncesinde ... tarafından bağ olarak kullanıldığının, mera olmadığının, taşınmazın güney-batısında bulunan sınırları taşlarla belirlenmiş hayvan yolu bulunduğunun ifade edildiği, Elbistan Tapulama Mahkemesinin 1979/170 Esas sayılı dosyasındaki 813 parselin bir bütün halinde; 3301 ada 63 parsel (eski 813 parsel) ve 3301 ada 62 parseli (eski 1178 parsel) kapsadığı ve sınırlarının dava konusu taşınmaz ile uyumlu olduğu, 3301 ada 62 parsel (eski 1178 parsel) sayılı taşınmazın; 3301 ada 63 parselin (eski 813 parsel) bir kısmının satışı neticesinde ifrazen oluştuğu, bahse konu Tapulama Mahkemesi dosyasındaki fen raporu incelendiğinde de, 813 parsel taşınmazın güneyinde kayalık bulunduğu raporda belirtilmekle bozma sonrası yapılan keşif, alınan bilirkişi raporları ve taşınmaz ile çevresini gösterir krokilerden bu kayalığın 3301 ada 62 parsel (1178 parsel) sayılı taşınmazın güneyindeki kayalık ve mera olduğu, dava konusu taşınmazın çevresinde dizili taşlardan oluşan kadim taş duvarın bulunduğu, böylelikle fiili zeminde de taşınmazın sınırlarının bu şekilde belirlenmiş olduğu, dava konusu 3301 ada 62 parsel (eski 1178 parsel) sınırının güneyindeki kayalık ve meranın sınırında sona erdiği, yine 3301 ada 62 parsel (eski 813 parsel) ile kayalık arasındaki eskiden bağ olarak kullanılmış kısmın dava konusu taşınmaz olduğu, 30.04.1979 tarihli komisyon kararı ekindeki 15.03.1979 tarihli fen memuru tarafından hazırlanan krokiden de görüleceği üzere dava konusu taşınmazın kayalık ile 813 parsel sayılı taşınmaz arasında bulunduğu, bu nedenle dava konusu taşınmazın mera sınırları içerisinde bulunmayıp Devlete kalan yerlerden olmadığı, meranın dava konusu taşınmazın güneyinde bulunduğu dikkate alınmakla dava konusu taşınmazın kadastro tespiti öncesi sebeplere dayalı zilyetlik yoluyla kazanımı mümkün yerlerden olduğu, taşınmazın uzun yıllardır bağ vasfıyla kullanıldığı, Kadastro Kanunu'nun 14 üncü ve 17 nci maddesi gereğince imar-ihya edildiği tarih ile kadastro tespit tarihi arasında zilyetlikle kazanım koşullarının davacılar lehine oluştuğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmişse de, bozma gereklerinin tam olarak yerine getirildiğini ve araştırma ve incelemenin hüküm kurmak için yeterli olduğunu söyleyebilme imkanı bulunmamaktadır.

4. Şöyle ki, Tapulama Mahkemesinin 1979/170 Esas, 1987/45 Karar sayılı dosyasında davacıların dayandığı Mart 1935 tarih 7 numaralı tapu kaydının dosyada bulunduğu anılan kaydın ... mahallesinde bulunan taşınmaza ilişkin olduğu, Mart 1935 tarih 4 numaralı kaydın ise incelenmediği ancak Kadastro Komisyonunun tespitine esas tapu kayıtlarının ise Ağustos 1933 tarih 7, ... tarih 24, Ağustos 1933 tarih 8 numaralı tapu kayıtları olduğu, anılan kayıtların geldisi olan Ağustos 1933 tarih 4 numaralı tapu kaydının ise getirtilmediği anlaşılmakta olup bozma kararında taşınmazın kadastro tespitine esas 119 numaralı tahrir kaydı ve 813 parselin kadastro komisyonu tespitine esas tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren bütün tedavülleri ile birlikte getirtilmesi ve tapu kayıtlarının kapsamının, hudutlarında yer alan sabit sınırlardan başlanılmak suretiyle belirlenmeye çalışılması gerektiği belirtilmesine rağmen tapu kayıtları belirtilen şekilde incelenmeksizin karar verilmiştir.

5. Diğer taraftan; Tapulama Mahkemesinin 1979/170 Esas, 1987/45 Karar sayılı dosyasında 13.07.1987 tarihinde yapılan keşifte mahalli bilirkişi olarak dinlenen ...’ün dava konusu taşınmazın güneyin yer alan meranın bir kısmının taşlık olduğunu, bağın eskiden keşif tarihndeki kadar büyük olmadığını, daha sonra meraya bağ dikilmek suretiyle bağın genişletildiğini, taşlık ile mera arasında kalan bir kısım yerin mera olduğunu, 341 tarih 16 ve 17 nolu tapu kayıtlarının 812 ve 813 parselleri bir bütün halinde kapsadığını belirttiği, bu kayıtların da dosyada olmadığı ancak 13.07.1987 tarihli keşifte 341 tarih 16 ve 17 nolu tapu kayıtlarının tedavülünün Ağustos 1933 tarih 4 numaralı tapu kaydı olduğunun, bu kaydın da Ağustos 1933 tarih 7 ve 8 numaralı tapu kayıtlarına gittiğinin saptandığı ve 03.09.1984 tarihli fen raporunda anılan kayıtların krokide A ve B harfleri ile gösterilen yeri kapsadığının belirtildiği ancak Mahkemece mahalli bilirkiş ...’ün beyanı ve 03.09.1984 tarihli fen raporundan da yararlanılmadan sonuca gidilmiştir.

. Hâl böyle olunca; öncelikle dava konusu taşınmazın bitişiğindeki 815 sayılı mera parselinin kadastro tespit tarihinden 15-20-25 yıl öncesine (bulunmadığı takdirde bu tarihlere en yakın tarihlere) ait farklı dönemlerde çekilmiş en az üç adet stereoskopik hava fotoğrafının tarihleri açıkça yazılmak suretiyle Harita Genel Müdürlüğünden getirtilerek dosya arasına konulması, çekişmeli taşınmazın kadastro tespitine esas 119 numaralı tahrir kaydı ve 813 parselin kadastro komisyonu tespitine esas tapu kayıtları ilk tesisinden itibaren bütün tedavülleri ile birlikte getirtilmesi, bundan sonra taşınmaz başında yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen ve davada yararı bulunmayan şahıslar arasından aynı ve komşu köylerden seçilecek mahalli bilirkişi ve taraf tanıkları ile fen bilirkişisi ve jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişisinin katılımıyla yeniden keşif yapılması, keşif sırasında davacının dayandığı tapu kaydı ve çekişmeli taşınmazın kadastro komisyon tespitine esas tapu kaydı ile tespite esas vergi kaydının mahalli bilirkişi aracılığı ile yöntemince uygulanması, dayanak tüm tapu kayıtlarının ve vergi kaydının çekişmeli taşınmazı kapsayıp kapsamadığının ve kapsamlarının neresi olduğunun, hudutlarında okunan kaçak ve yitik kişi yerlerinin ve vergi kaydında okunan mera yerinin neresi olduğunun ayrı ayrı belirlenmeye çalışılması, bu hususlar belirlenirken, dosya arasında bulunan Tapulama Mahkemesinin 1979/170 Esas sayılı dosyasındaki keşif beyanlarından ve fen raporundan yararlanılması ve bu beyanlar tanık ve mahalli bilirkişilere okunarak bilgilerine başvurulmak suretiyle, tapu kayıtlarının kapsamının, hudutlarında yer alan sabit sınırlardan başlanılmak suretiyle belirlenmeye çalışılması, dava konusu parselin sınırında bulunan mera parselinden açılmak suretiyle elde edilen yerlerden olup olmadığı, bu mera parselinden taşınmazın nasıl ayrıldığı, taşınmazın öncesinin ne olduğu, taşınmazın kim tarafından ne zamandan beri kullanıldığı etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılması ve fen bilirkişisinden dava dışı 813 parsel ve bu parselden ifrazen oluşan davaya konu 1178 parsel sayılı taşınmazı bir arada değerlendiren ve tapu kayıt uygulamasını gösteren, keşfi takibe elverişli rapor alınması, jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişisine taşınmazı kapsayan hava fotoğrafları üzerinde stereoskop aletiyle inceleme ve uydu fotoğrafları üzerinde uygulama yaptırılarak dava konusu taşınmazı hava fotoğraflarında gösteren ve taşınmazın önceki ve şimdiki niteliğinin ne olduğunu, mera vasfında olup olmadığını ve arazinin ekonomik amacına uygun olarak bağ vasfı ile zilyetliğine ne zaman başlanıldığını belirten rapor düzenlettirilmesi, davacıların dayanağı tapu kayıtlarının veya komisyon kararında belirtilen tapu kayıtlarının dava dışı 813 parsel sayılı taşınmazı kapsaması halinde, çekişme konusu 1178 parsel sayılı taşınmazın 3402 sayılı Kanun’un 18/2 nci maddesi uyarınca Devlete kalan yerlerden olup olmadığı veya meradan açma olup olmadığı,

niteliğinin ne olduğunu, mera vasfında olup olmadığını ve arazinin ekonomik amacına uygun olarak bağ vasfı ile zilyetliğine ne zaman başlanıldığını belirten rapor düzenlettirilmesi, davacıların dayanağı tapu kayıtlarının veya komisyon kararında belirtilen tapu kayıtlarının dava dışı 813 parsel sayılı taşınmazı kapsaması halinde, çekişme konusu 1178 parsel sayılı taşınmazın 3402 sayılı Kanun’un 18/2 nci maddesi uyarınca Devlete kalan yerlerden olup olmadığı veya meradan açma olup olmadığı, dolayısıyla zilyetlikle kazanımı mümkün yerlerden olup olmadığı değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelisi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 428 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

Temyiz eden davalı ... harçtan muaf olduğundan, bu hususta karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğ tarihinde itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

06.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3254, Karar No: 2025/3333, Tarih: 12.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/3254 E.  ,  2025/3333 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/4275 Esas, 2024/3525 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/376 Esas, 2024/458 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtay'a aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davacının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

12.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26294, Karar No: 2019/9523, Tarih: 08.10.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/26294 E.  ,  2019/9523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 15.11.2013 tarihinde dava konusu ikinci el olarak tabir edilen kullanılmış otomobili davalılardan ... firmasından satın aldığını, bu otomobili ilk olarak diğer davalı ... otomotiv firmasının resmi internet sitesinde bulunan satış ilanında görüp beğendiğini, dava konusu kullanılmış otomobili satın almasında davalıların bu otomobilin tüm test ve kontrollerden geçmiş, problemsiz bir araç olması vaadinin etkili olduğunu ancak, henüz otomobili bulunduğu ... ilinden ikamet ettiği ... iline götürürken dahi aracın çeşitli ikaz lambalarının uyarı verdiğini, aracın ...’da bulunan yetkili servisinde yapılan onarım bedelinin kendisi tarafından karşılanmak zorunda kalındığını zira davalılara yaptığı tüm başvuruların neticesiz kaldığını, aracın motor aksamında uzun süreli bakımsızlıktan kaynaklanan bir çok gizli ayıbın olduğunu ileri sürerek; onarımı için ödenmiş olan toplam 13.378,05 TL’nin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ilk derece yargılama makamına sunmuş oldukları yanıt dilekçeleri ile dava konusu aracın ayıplı olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine, 13.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, geriye kalan talebin reddine, karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece, dosya kapsamında alınan bilirkişi kök ve ek raporları ile ileri sürülen mütalaa ve tespitler ışığında davanın kısmen kabulü yönünde hüküm kurulmuştur.

Dosyanın incelenmesinde; ilk derece yargılama makamınca hükme esas alınan bilirkişi kök raporunda özet olarak; davaya konu aracın C 200 Kompresör tipi 2004 model otomobil olduğunu, satış anında yaklaşık 250.000 kilometre yol katetmiş olduğunu ve aracın yaşı ve kilometresi davaya neden olan türde sorunların ortaya çıkması açısından büyük önem taşıdğını ve bu hususların davacı tarafından bilindiğinin anlaşıldığını, 02.03.2013 tarihli, davalı tarafından hazırlanmış ekspertiz raporunda aracın bakımının geçmiş olduğu, sis farı içinde su bulunduğu, park freninin tutmadığı gibi sorunlar belirtilmiş olmakla birlikte davaya neden olan şikayetleri gösterir bir bulguya yer verilmemiş olduğu, bununla birlikte davalı beyanlarına göre davacının kendi belirlediği bir tamirci tarafından bu sorunlara ilişkin kendisine bilgi verildiğinin ifade edildiği görülmüştür.

Aynı bilirkişi ek raporunda ise; kök raporundaki tespitlerin davacı tarafından aracın yaşı ve kat ettiği kilometreden kaynaklı arızaları olabileceğinin bilinerek ve göze alınarak alındığının belirlenmesinden ibaret olduğunu ancak araçta satış anında davacıya belirtilmemiş sıkıntılar olduğu ve bu nedenle aracın gizli ayıplı olduğunun anlaşıldığını ifade etmiştir.

Yine dosya içerisinde bulunan 16.10.2014 tarihli değişik iş tespit raporunda ise; araçta tespit edilen motor arızasının, motor yağının geç değişimine bağlı olarak ... ... ... servisinin araç motorunun üst kısım onarımını yapmış olması ancak alt blok’ta yağdan dolayı olan arızaları(temizlik ve bakım) yapmamış olması nedeniyle eksik onarıma bağlı yağ pompasının tam yağlama yağmadığından krank yatak sarması arızası yaptığı kanaatinde olunduğunun ifade edildiği görülmüştür.

Sonuç itibariyle; değişik iş tespit raporunda arızanın oluş şekline ilişkin bilirkişi tarafından dava dışı ... ... firmasının eksik onarım ameliyesinin sebep olarak gösterilmesi, bu rapor ile dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları arasında çelişki yaratmakta olduğu gibi, dosya kapsamında alınan kök ve ek raporlar arasında da, davacı tarafın araçta var olan arızalara ilişkin bilgisi bulunması gerektiği tespiti ve devamında ancak davacı yana satış anında buna ilişkin bildirim yapılmadığı tespiti de kendi içinde çelişki oluşturmaktadır. Bu şekilde; hükme esas alınması mümkün olamayacak mahiyette kendi içinde çelişki barındıran yetersiz rapor esas alınmak suretiyle eksik inceleme sonucu karar verilmesi doğru görülmemiştir.

O halde mahkemece, bu konuda rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir Üniversiteden, konularında uzmanların bulunduğu, akademik kariyere sahip 3 kişilik yeni bilirkişi kurulundan, tüm dosya kapsamı değerlendirilmek suretiyle, teknik verileri gösterir, bu verileri yorumlar mahiyette ve bu yorumların nedenlerini açıklayıcı, taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli, taraf itirazlarını karşılar nitelikte rapor alınarak sonucuna göre hüküm tesisi gerekirken, bu yön göz ardı edilerek, yetersiz bilirkişi raporuna dayalı ve bu nedenle eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle hükmün temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, 2.bent gereğince davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan 222,00 TL harcın davalı-... ... Hizmetleri İnşaat Otomotiv A.Ş'ne, 29,20 TL harcın davalı-... Otomotiv Servis ve Tic. A.Ş'ne iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26239, Karar No: 2016/2250, Tarih: 10.02.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/26239 E.  ,  2016/2250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek tarafından açılan boşanma davasında mahkemece, tarafların Türk Medeni Kanununun 170. maddesi gereğince bir yıl süre ile ayrılıklarına karar verilmiş, hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmiştir.

Ayrılığa karar verilebilmesi için boşanma sebebinin ispatlanmış olması ve fakat ortak hayatın yeniden kurulması olasılığının bulunması (TMK m.170/3) gerekir. Mahkemece, davalı kadının sürekli olarak eşini işinde ve sosyal hayatında arayarak rahatsız ettiği gerekçesiyle ayrılığa karar verilmiştir.

Dava dilekçesinde; davacının iddialarının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerinin gösterilmesi gereklidir (HMK m. 19/1-e). Kanunda öngörülen istisnalar dışında hakim iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz (HMK m. 25/1). Davacının iddiasının dayanağı vakıalar açık ve somut şekilde ispata ve karşı tarafın savunmasına elverişli olarak ortaya konmalıdır. Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise, diğer tarafın açık muvafakati ve ıslah dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK m. 141/1).

Olayımızda davacı, dava dilekçesinde ve dilekçeler teatisi aşamasında mahkemece davalıya kusur olarak yüklenilen vakıaya dayanmamıştır. Bu vakıayı ön inceleme duruşmasından sonra verilen 04.07.2014 tarihli dilekçe ile ileri sürmüş olup, bu durum iddianın genişletilmesi niteliğindedir. Mahkemece, usulüne uygun şekilde ileri sürülmeyen ve çekişmeli olarak belirlenmeyen (HMK m. 137, 140/3,187) vakıa esas alınarak karar verilemez. Gerçekleşen bu durum karşısında, ispatlanamayan davanın reddi gerekirken.yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.02.2016 (Çrş.)