muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1618, Karar No: 2025/3880, Tarih: 06.03.2025

C. Onama Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 21.09.2022 tarihli 2021/18277 Esas 2022/10750 Karar sayılı ilamıyla; kararın onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Sebepleri

Davacı vekili karar düzeltme dilekçesinde; onama kararının gerekçelendirilmediğini, bu hususun adil yargılanma ilkesine aykırı olduğunu, gerçekliğine dair hiçbir delil bulunmayan isnat ile ilgili yapılan eleştirinin ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesinin hatalı olduğunu, konuşmada suç isnat edildiğini, bilinçli olarak kamuoyunda yanlış bir izlenim yaratılmasının amaçlandığını, konuşmada kamu yararı bulunmadığını, müvekkili vakfın kişilik haklarının saldırıya uğradığını, onama kararının kaldırılması gerektiğini belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı olan davalı tarafından 24.06.2014 tarihinde TBMM Parti Grubu haftalık değerlendirme toplantısında yapılan konuşmada sarf edilen söz ve ifadeler nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat ve kararın yayınlanması istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın çözümü açısından öncelikle konuyla ilgili kavram ve yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar vardır.

Anayasa’nın 13. maddesinin ilgili kısmı şöyledir:

"Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz."

Anayasa'nın 26 ncı maddesi şöyledir:

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmî makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. ... Bu hürriyetlerin kullanılması, ... başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının ... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir...."

AİHS'nin 10 uncu maddesi şöyledir:

"1. Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü ve haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar. ... 2. Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ... başkalarının şöhret ve haklarının korunması ... için gerekli olan bazı ...sınırlamalara ... tabi tutulabilir."

TMK'nın "Kişiliğin korunması" başlıklı 24 üncü maddesi şöyledir:

“Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hakimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir. Kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırı hukuka aykırıdır.”

TMK'nın "Kişiliğin korunması" başlıklı 24 üncü maddesi şöyledir:

“Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hakimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir. Kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırı hukuka aykırıdır.”

TBK’nın “Kişilik hakkının zedelenmesi” başlıklı 58 inci maddesi şöyledir:

“Kişilik hakkının zedelenmesinden zarar gören, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat adı altında bir miktar para ödenmesini isteyebilir. Hâkim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir giderim biçimi kararlaştırabilir veya bu tazminata ekleyebilir; özellikle saldırıyı kınayan bir karar verebilir ve bu kararın yayımlanmasına hükmedebilir.”

Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler ile Anayasa'nın 90 ıncı maddesinin beşinci fıkrasının son cümlesine göre ulusal hukukun bir parçası hâline gelmiş bulunan AİHS'nin 10 uncu maddesi uyarınca kişilik hakları zarara uğrayanların manevi tazminat isteme hakları vardır.

Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Duyulan acı, çekilen ızdırap manevi zarar değil, onun görüntüsü olarak ortaya çıkabilir. Acı ve elemin karşılığı manevi zarar olarak kabul edilerek keder ve acılarını içlerinde gizleyenleri tazminat isteme haklarından yoksun bırakmamak için kanunlarımız manevi tazminat verilebilecek bazı olguları özel olarak düzenlemiştir. TMK'nın 24 ve TBK'nın 58 inci maddelerinde yer verilen kişilik haklarının korunması da bunlardan biridir.

İfade özgürlüğü; haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilme, düşünce, tavır ve kanaatlerinden dolayı kınanmama ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilme, anlatabilme, savunabilme, başkalarına aktarabilme ve yayabilme imkânlarına sahip olma anlamlarına gelir. Muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve bu konuda başkalarını ikna çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Dolayısıyla toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesine bağlıdır. Bu itibarla düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğü demokrasinin işleyişi için hayati önemdedir (Anayasa Mahkemesi (AYM); Bekir Coşkun, B. No: 2014/12151, 04.06.2015; Mehmet Ali Aydın, B. No: 2013/9343, 04.06.2015).

İfade özgürlüğü; aynı zamanda demokratik toplumun temelini oluşturan, toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel unsurlardan olup bu özgürlük, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil; incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. İfade özgürlüğü; yokluğu hâlinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir (Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM); Von Hannover/Almanya, B. No: 40660/08).

Ancak belirtmek gerekir ki ifade özgürlüğü sınırsız değildir. Başta siyasi kişiler olmak üzere, en geniş hâlde dahi ifade özgürlüğünün, kişilerin itibarına zarar verecek boyuta ulaşmaması gerekir. Bu gereklilik, temel hak ve hürriyetlerin; kişinin topluma, ailesine ve diğer kişilere karşı ödev ve sorumluluklarını da ihtiva ettiğini belirten Anayasa'nın 12 nci maddesinin ikinci fıkrasından doğan bir zorunluluktur (AYM; Fatih Taş, B. No: 2013/1461, 12.11.2014). Bu itibarla, Anayasa'nın 26 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre ifade özgürlüğünün sınırlandırılma nedenlerinden biri de başkalarının şöhret ve itibarının korunmasıdır. Davalının söylediği sözlerin, ifade özgürlüğünün sınırlarını aştığını tespit ederken mahkemece ortaya konulan gerekçenin, bu özgürlüğü sınırlamak için yeterli ve ilgili olmasının yanında, ifade özgürlüğüne getirilecek sınırlamanın, demokratik bir toplumda zorlayıcı bir toplumsal ihtiyacın karşılanması amacına yönelik, ölçülü, orantılı ve istisnai nitelikte olması gerekir. Buna göre, ifade özgürlüğüne yapılan bir müdahale, zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılamıyorsa ya da zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılamakla birlikte orantılı değilse, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun bir müdahale olarak değerlendirilemez.

Bu tür davalarda mahkemece yapılması gereken; kamuya mal olmuş kişilerin şöhret ve itibarı ile ifade özgürlüğünün çatışması hâlinde bu iki hak arasında makul bir dengenin kurulmasıdır. Dengeleme yapılırken her bir somut olay bakımından şu hususları göz önüne almak gerekmektedir: Dava konusu açıklamanın kamu yararına ilişkin bir tartışmaya sağladığı katkı, ilgili kişinin tanınırlığı, toplumdaki rolü ve işlevi ile yazıya konu olan faaliyetin niteliği, açıklama veya yayının konusu, kapsamı, şekli ve etkileri, ilgili kişinin daha önceki davranışları, bilgilerin elde edilme koşulları ve gerçekliği ile uygulanan yaptırımın niteliği (AYM; ... (3), B. No: 2015/1220, 18.07.2018).

Dosya kapsamından; Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı olan davalı tarafından 24.06.2014 tarihinde TBMM Parti Grubu haftalık değerlendirme toplantısında yapılan konuşmada davacı hakkında sarf edilen söz ve ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu iddiası ile eldeki davanın açıldığı, konuşmada gerçekliğine ilişkin hiçbir somut bilgi bulunmayan hususlarla ilgili davacıya somut olgu isnadında bulunulduğu, kesin yargı içeren şekilde beyanda bulunularak özle biçim arasındaki dengenin bozulduğu, doğrulanmamış ve/veya yanlış bilgilerin yayılmasında kamunun kamuoyunu bilgilendirme hak ve sorumluluğunun bulunduğunun kabul edilemeyeceği, kamu yararının ve toplumsal ilginin bulunmadığı, kullanılan söz ve ifadelerin ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, ifade özgürlüğünün sınırlarının aşıldığı ve davacının kişilik haklarına saldırının gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda davacının şeref ve itibarının korunmasını isteme hakkı, davalı tarafın ifade özgürlüğünden üstün tutulmalı ve davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı kabul edilmelidir. İfade özgürlüğüne bu kapsamda getirilen sınırlama, ölçülü ve orantılı olduğu gibi demokratik toplum düzeninin gereklerine de uygundur.

Şu durumda; kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı yararına TBK'nın 58 inci maddesi uyarınca uygun miktarda manevi tazminata karar verilmesi gerekirken istemin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden onama kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Değerlendirme bölümününde açıklanan sebeplerle davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin KABULÜ ile Dairemizin 21.09.2022 tarihli 2021/18277 Esas 2022/10750 Karar sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA, mahkeme kararının BOZULMASINA,

3.815,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine,

Peşin alınan temyiz ve tahsisi karar harçlarının istek halinde davacıya iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,06.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5907, Karar No: 2008/7037, Tarih: 06.11.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/5907 E.  ,  2008/7037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında temyize konu 121 ada 25 parsel sayılı 14615.53 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içinde taşınmazın taşlık, kayalık ve hali arazi olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne ve çekişmeli parselin davacı Hazine adına tescliline karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 6.11.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16847, Karar No: 2020/15285, Tarih: 05.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/16847 E.  ,  2020/15285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kamu görevlisine hakaret

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ... hakkında katılan ...'a, sanık ... hakkında ise katılan ...'e yönelik hakaret suçundan dava açıldığı halde hüküm kurulmamış ise de; zamanaşımı içerisinde hüküm kurulabileceği kabul edilmekle dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A-Sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen beraat kararının temyizinde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik, katılan ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B-Sanık ... hakkında kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

1-Taraflar arasında trafikte çıkan tartışmanın büyümesi üzerine meydana gelen olayda; sanık ...'in katılanların polis olduğunu bilmediğini beyan etmesi, katılanların sanığı polis olduklarına ikna etmeye çalıştıklarına ve sanığın yine de polis çağırdığına yönelik beyanları ve katılanlar tarafından ibraz edilen fotoğraflardan katılan polis memurlarının sivil giyimli olduğunun anlaşılması karşısında; sanık ...'ın katılanların polis olduğunu bilmediğinden, eyleminin kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenmiş hakaret suçunu oluşturmadığı gözetilmeden yetersiz gerekçeyle mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

a-Sanık ...'ın, önce katılan sanık ...'nin kendisine hakaret ettiğine dair savunması ve tanık ...'nın aşamalarda sanık savunmasını desteklemesi karşısında; olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak sanık hakkında TCK’nın 129. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b-(1) sayılı bozmaya uyulup eylemin hakaret suçunu oluşturduğunun kabulü halinde ise;

Sanık ... hakkında TCK'nın 125/1-4. maddesinden dava açılması, bu suç açısından uzlaştırma işlemlerinin uygulanmasının mümkün olmasına karşın soruşturma aşamasında da uzlaşma hükümlerinin uygulanmaması karşısında, uzlaştırma işlemlerinin uygulanarak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un, 26.12.2020 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2021/5003, Karar No: 2021/5661, Tarih: 28.09.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/5003 E.  ,  2021/5661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı İtiraz Hakem Heyeti’nce davacılar vekilinin itirazlarının kabulüne dair kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili; 11/12/2017 tarihinde davacıların murisinin vefat ettiğini, ölmeden önce 23/01/2017-2018 vadeli, teminat limiti 144.000,00 TL olan 27-70 yaş kredili hayat sigortası poliçesi düzenlendiğini, murisin vefatından sonra poliçe bedelinin davacılara ödenmesi gerektiğini, bu nedenlerle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile ... için 2.500,00 TL, ... için 1.250,00 TL, ... için 1.250,00 TL olmak üzere toplam 5.000,00 TL maddi tazminatın tahsilini talep etmiş, ıslahla talep miktarını ... için 72.000,00 TL, ... için 36.000,00 TL, ... için 36.000,00 TL, toplam 144.000,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyeti’nce iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; murisin poliçe tanzim tarihi öncesinde kendisine sorularak doldurulan beyan formunda “şimdiye kadar aşağıda belirtilen hastalıklarla ilgili bir şikayetiniz oldu mu” sorusuna “HAYIR” cevabı verdiği, formun altını imzalayarak rahatsızlığını bilmesine karşın bildirimde bulunmayarak yükümlülüğünü yerine getirmediği ve yükümlülüğün ihlali ile ölüm arasında illiyet bağı bulunduğu gerekçesiyle başvurunun reddine karar verilmiş; karara davacılar vekilinin itirazı üzerine İtiraz Hakem Heyeti’nce “Kalp Damar ve Göğüs Cerrahisi Uzmanı doktor raporunda murisin hastalıkları ile ölümü arasında illiyet bağı olmadığı” anlaşılmakla başvurunun kabulü ile ... için 72.000,00 TL, ... için 36.000,00 TL, ... için 36.000,00 TL, toplam 144.000,00 TL’nin 29.12.2017 tarihinden itibaren avans faizi ile tahsiline karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, konut kredisi nedeni ile hayat sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar murisinin kullanmış olduğu banka kredisi nedeniyle, 23/01/2017-2018 tarihlerini kapsayan hayat sigorta sözleşmesi düzenlenmiş; poliçenin düzenlenmesinden sonra, 11/12/2017 tarihinde davacıların murisi vefat etmiştir.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6102 sayılı TTK'nın 1435, 1439 ve 1440. maddeleri ve Yargıtay'ın yerleşik kararları ile hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Hatta anılan bu düzenleme, Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi ile sözleşme hükmü halini almıştır.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6102 sayılı TTK'nın 1435, 1439 ve 1440. maddeleri ve Yargıtay'ın yerleşik kararları ile hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Hatta anılan bu düzenleme, Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi ile sözleşme hükmü halini almıştır.

Gerek TTK’nın düzenlemeleri ve gerekse Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi düzenlemesine göre sigorta şirketinin sorusu üzerine veya her hangi bir soru sorulmadan (dolayısı ile buna ilişkin bir form doldurulmadan) sigortalı, sözleşmesinin yapılması sırasında kendisinin bildiği ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını gerektirecek bütün halleri sigortacıya bildirmekle yükümlü olup, şayet sigortalı tarafından var olan hastalık kasten bildirilmemiş ise sigortacının sözleşmeden cayma hakkı söz konusudur.

Eldeki dosyada hayat sigortası sözleşmesi düzenlenirken matbu olarak doldurulan beyan formunda murise “şimdiye kadar aşağıda belirtilen hastalıklarla ilgili bir şikayetiniz oldu mu” şeklinde sorulmuş, muris “HAYIR” cevabını onaylamış ve formun altını imzalamıştır. Belirtilen hastalıklar “kalp ve damar hastalıkları, kan hastalıkları, felç, yüksek tansiyon, şeker ve kan şekeri yüksekliği, tüberküloz, kanser, böbrek ve mesane rahatsızlıkları, mide, akciğer, karaciğer, safra kesesi, dalak, pankreas rahatsızlıkları, ruh ve sinir rahatsızlıkları, kalıtsal hastalıklar” şeklindedir.

Somut olayda Hakem Heyeti tarafından alınan Kalp Damar ve Göğüs Cerrahisi Uzmanı doktor raporunda, murise 2015 yılı Şubat ayında koah teşhisi konulduğu, 2016 senesi Ağustos ayında ise safra kesesi rahatsızlığı teşhisi konulduğu, 11/12/2017 tarihinde murisin pnömoni (zatürre), solunum yetmezliği tanıları altında kalp durması nedeni ile vefat ettiği, kalp yetmezliği ve koah hastalığı olan kişilerin ilaç tedavisi ile senelerce yaşamını sürdürebildiği, murisin hastalıkları ile ölümü arasında illiyet bağı olmadığı,belirtilmiş, İtiraz Hakem Heyeti’nce başvurunun kabulüne karar verilmiştir. Alınan rapor hüküm tesisi için yeterli değildir. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz. Bu durumda mahkemece yapılacak iş; davacılar murisinin daha önce tedavi gördüğü hastanelerden, poliçe tarihinden öncesine ait tedavi evraklarının tümünün celp edilerek, murisin akciğer rahatsızlığı (zatürre,koah) ve kalp yetmezliği rahatsızlığının poliçe tanzim tarihi öncesinde var olup olmadığına ve murisin daha önce geçirdiği koah ve kalp yetmezliği rahatsızlığı ile ölümü arasında illiyet bağı olup olmadığına ilişkin Adli Tıp Kurumundan ayrıntılı, gerekçeli, denetime elverişli bir rapor alındıktan sonra, yukarıda açıklanan mevzuat hükümleri de değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm tesisi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 28/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1205, Karar No: 2008/2718, Tarih: 21.02.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/1205 E.  ,  2008/2718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen menfii tesbit davası sırasında davacı taraf vekili 04/12/2007 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... Belediyesi vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, 04.12.2007 günlü dilekçesinde hakem sıfatı ile Ankara 17. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/73 Esas sayılı dosyasında görülen menfi tesbit davasının yargılaması sırasında davaya bakan hakimin "bu davaya bakmaya mahkememiz görevli değildir. Davaya bakmakla görevli mahkeme Ankara Vergi Mahkemesidir. İki taraf uzlaşırsa o takdirde iş bu davayı karara bağlarım" şeklindeki beyanı ile ihsası reyde bulunduğu, taraflara nasihat verdiği gerekçeleri ile hakimin davaya bakmaktan çekilmesi talebinde bulunmuştur.

Davaya bakan Hakim ...'in H.Y.U.Y.'nın 29/1. maddesi uyarınca davacı vekilinin talebinin "nasihat verme ve yol gösterme" şeklinde algılanmasının yerinde olduğu ve verilecek kararda adalete gölge düşmemesi bakımından çekilme talebinin uygun görülmesi üzerine dosyayı inceleyen merci hakimliğince ÇEKİLME talebinin kabulüne ve dosyanın en kıdemli hakim olan Ankara 26. Asliye Hukuk Mahkemesine tevzi edilmek üzere Tevzi Müdürlüğüne gönderilmesine temyizi kabil olmak üzere karar verilmiştir. Bu karar henüz tebliğ edilmeden davacı ... vekilinin tavzih istemi kabul edilerek 17.12.2007 tarihli tavzih kararı ile son satırdaki “temyizi kabil” ibaresi kaldırılıp “itirazı kabil” ibaresi hükme yazılmıştır.

Davalı ... Belediyesinin tavzih kararının temyiz istemi 28.12.2007 günlü karar ile temyiz yolu kapalı olduğundan, çekinme talebinin kabulüne yönelik temyiz istemi ise 14.01.2008 tarihli ayrı bir karar ile 3533 Sayılı Yasanın 6/2. maddesi uyarınca hakem kararları itirazı kabil olduğundan kararda da herhangi bir yanlışlık bulunmadığından itirazın reddine karar verilmiş, bu karar da davalı ... Belediyesi tarafından temyiz edilmiştir.

H.Y.U.Y.’nın 34/son maddesine göre hakimi çekinmeye davet, hakimin reddi hükmündedir.

H.Y.U.Y.’nın 36-A maddesinde “Esas hüküm bakımından temyiz yolu kapalı bulunan dava ve işlerde hakimin reddi istemi ile ilgili merci kararları kesindir” hükmü yer almaktadır.

3533 Sayılı Mecburi Tahkim Yasasının 6. maddesine göre de hakem kararları kesin olup itiraz yolu açıktır.

H.Y.U.Y.’nın 34/son maddesine göre hakimi çekinmeye davet, hakimin reddi hükmündedir.

H.Y.U.Y.’nın 36-A maddesinde “Esas hüküm bakımından temyiz yolu kapalı bulunan dava ve işlerde hakimin reddi istemi ile ilgili merci kararları kesindir” hükmü yer almaktadır.

3533 Sayılı Mecburi Tahkim Yasasının 6. maddesine göre de hakem kararları kesin olup itiraz yolu açıktır.

Somut olayda; para alacağına ilişkin hakem sıfatı ile açılıp yürütülen davada hakemin reddi ve çekinme kararına karşı merci tarafından inceleme yapılıp itiraz yerinde görülmeyip reddedildiğine ve 3533 Sayılı Yasa hükümlerine göre işlem yapılmış olmasına ve hakem reddinde merci tarafından verilen kararın kesin olduğu da anlaşılmakla davalı ... Belediyesinin temyiz dilekçesinin açıklanan sebeplerle REDDİNE, istek halinde peşin harcın temyiz edene geri verilmesine 21/02/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.