muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1534, Karar No: 2010/3736, Tarih: 01.03.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/1534 E.  ,  2010/3736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ilgın Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :6.3.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün kusur, tazminatlar, nafakalar ve vekalet ücreti yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 8.12.2009 günü duruşmalı temyiz eden davalı-davacı M. S. geldi. Karşı taraf temyiz eden davacı-davalı tebligata rağmen gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda, birlik görevlerini yerine getirmeyen, ayrı ev tutulması nedeniyle bunu eşinin burnundan getireceğini söyleyen ve hastane dönüşü eşiyle ilgilenmeyen davalı-davacı kocanın daha ağır kusurlu bulunduğunun anlaşılmasına göre davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının aşağıdaki bentler dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davacı-davalı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 BK. md. 42,43,44,49) dikkate alınarak davacı-davalı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-Kocanın karşı davası reddedilmiştir. Davacı-davalı vekiline bu dava yönünden de vekalet ücreti taktiri gerekirken bu hususun düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün 2. ve 3. bentlerde açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu sair yönlerin 1. bentte açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın M.'ya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 60.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.03.2010 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/17843, Karar No: 2015/6682, Tarih: 16.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/17843 E.  ,  2015/6682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki araç ile gece vakti, aydınlatma olmayan, meskun mahal dışında, refüj ile bölünmüş tek yönlü yolun sol şeridinde seyir halinde iken, orta refüjden yola inen ölene, aracın sol ön far ve tampon kısmı ile fren izi olmadan sol şeritte çarptığı, ölenin çarpma noktasından 12 metre ileriye, refüj üzerindeki çimli alana düştüğü, sanığın bir şeye çarptığını anlayarak, arka trafiğin yoğun olması nedeni ile aracını, 90 metre ileriye sağ tarafa park ettiği, yolun karşısındaki petrolde kokoreç satan tanık ... ile birlikte olay yerine gittiği, sanığın ve tanığın kolluk ifadelerinde, karanlıkta çarpılan şeyi bulmaya çalıştıkları ve öleni refüj üzerinde gördükleri, olay yerine 750 metre geride 70 km hız tahdit levhasının ve tehlikeli viraj levhasının bulunduğu, dosya içerisinde yer alan ...Valiliği İl Emniyet müdürlüğü’nün 15.11.2012 tarihli yazısında, olay yerinde dağınık yerleşim yeri ve işyerlerinin olduğu, bu gibi durumlarda azami hız sınırının 70 ile 90 km olarak belirlendiği, tehlikeli viraj levhasının bulunması nedeni ile hızın 70 km.ye kadar düşürülmesi, yasal toleransın %10 olduğunun bildirilmesi karşısında; dosya kapsamından sanığın hızına ilişkin bir tespitin yer almadığı, olay yerinin karanlık olması ve ölenin kontrolsüz bir şekilde yola inmesinde, sanığın alabileceği bir tedbir olmadığından, mahkeme tarafından hükme esas alınan ve sanığın kusursuz olduğu hususunda görüş içeren ... İhtisas Dairesinin raporunda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki teknik üniversitelerden rapor alınması yönündeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 16.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3229, Karar No: 2012/30184, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/3229 E.  ,  2012/30184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı, davacı avukatınca duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili avukat ... ile davacı vekili avukat ...'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirket ile 6.1.2010 tarihli patates ekim sözleşmesi yapıldığını, davalının verdiği tohumlukları tarlasına ektiği ve geriği gibi baktığı halde, büyüme ve gelişiminin normal olmaması üzerine 28.4.2010 tarihinde tesbit yaptırdığını, yapılan incelemede (S) ve (Y) virüslerinin bulunduğu, bu virüsün tüm tarlaya bulaşık olması nedeniyle imha ettiğini, davalının hastalıklı tohum vererek gelir elde etmesine engel olduğunu bildirerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak mahrum kaldığı gelirden şimdilik 40.000 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 5.12.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile, toplam 63.268.80 TL nin faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece 40.000 TL nin dava tarihinden, 23.268.0 TL nin ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dosyanın incelenmesinde; Tarafların 6.1.2010 tarihli patates ekim sözleşmesi yaptıkları, davacının, 112-135 ton patates teslim etmeyi taahhüt ettiği, 17.000 kg tohumluk teslim aldığı, bunları 133 sayılı parsele ekerek gereği gibi bakımını yaptığı halde ürünün gelişmediği ve yetişmediği, 28.4.2010 tarihinde tesbit yaptırdığı, alınan numunelerin Bornova Zirai Mücadele ve Araştırma Enstitüsü Müdürlüğünde incelendiği, (S) ve (Y) virüsüne rastlandığı, bu nedenle ürünün yetişmesi ve gelişmesinin mümkün olmadığı, virüsün taşınmazların tamamına bulaşık olduğu ancak % 80 verim kaybına sebep olacağı, ileriki yıllarda da patates ekiminin yapılamayacağı tesbit edilmiştir. Taraflar arasında yapılan sözleşmenin incelenmesinde, 3.2. Maddesinde, tohumluğun davalı tarafından verildiği, bedelinin ürün tesliminde mahsup edileceği, 4.1.1.maddesinde, şirket tarafından verilecek ilaç ve gübre bedellerinin ürün tesliminde mahsup edileceği, 5.6.maddesinde, üreticinin teslim edeceği patates miktarından % 2 oranında toprak firesi düşüleceği, 5.4.maddesinde, hasat ve kamyona yükleme masraflarının üreticiye ait olduğu, 4.1.1.maddesinde, tüm üretim masraflarının üreticiye ait olduğu, 6.3.maddesinde, 40 mm üzeri mahsulü 350 TL/Ton bedelle satın almayı, verilen tohumluğun ise 0.700 TL/kg üzerinden üreticiye fatura edileceği kararlaştırılmıştır. Üretici davacıya, tohumluk, ilaç, gübre teslim edildiği taraflar arasında ihtilaflı değildir. Mahkemece aldırılan bilirkişi raporunda, tahmini verim üzerinden elde edilecek patates miktarı, sözleşmede yazılı kg fiyatı ile çarpılarak hesap yapılmış, mahkemece bu bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuştur. Davacı davalının hastalıklı tohum vermesi nedeniyle mahrum kaldığı gelirin tazmini için eldeki davayı açmıştır. Taraflar arasındaki sözleşmeye göre tüm üretim masrafları üreticiye aittir. Ayrıca ileride teslim edilen ürün bedelinden mahsup edilmek üzere davacıya tohumluk, ilaç, gübre verildiği hususu da ihtilaflı değildir. Bu durumda davacı üreticinin bu ürünü yetiştirmek için yapacağı ya da yapmış varsayılacağı giderlerin, yöre için belirlenen resmi maliyet birim cetvellerinden de faydalanılarak hesaplanması, elde edilecek ürün bedelinden bu maliyet hesabı sonucu çıkan rakamın mahsubu gerekir. Yine davacının ürünün yetişmemesi nedeniyle tarlayı sürdüğünden, patates mahsulü için tasarruf ettiği hasat giderlerinin de hesaplanıp düşülmesi gerekir. Mahkemece alınan bilirkişi raporu, izah edilen hususları içermemektedir. Bu durumda yeniden bilirkişi incelemesi yapılarak az yukarıda izah edilen esaslar dahilinde taraf ve yargı denetimine açık bilirkişi raporu alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, 900,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan 558.00 TL. temyiz harcının istek halinde davalıya ve yine peşin alınan 536.85 TL temyiz harcın istek halinde davacıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1213, Karar No: 2024/1617, Tarih: 14.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/1213 E.  ,  2024/1617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1521 Esas, 2023/1781 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/523 Esas, 2022/286 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

14.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13589, Karar No: 2013/14251, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/13589 E.  ,  2013/14251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada Derinkuyu Sulh Hukuk ve Ürgüp Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, vesayet hukukuna ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olayda, vesayet makamı olan Ürgüp Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının Derinkuyu ilçesinde bulunan bakım ve rehabilitasyon merkezine yerleştirilmesine izin verildiğinden ve yerleşim yerinin değiştiğinden söz edilerek mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 412.maddesinde vesayet makamının izni olmadıkça altındaki kişinin yerleşim yerini değiştiremeyeceği, yerleşim yerinin değişmesi halinde yetkinin yeni vesayet dairesine geçeceği hüküm altına alınmıştır. Aynı Kanunun 462/14 maddesinde de vesayet altındaki kişinin yerleşim yerinin değiştirilmesinin vesayet makamının iznine bağlı olduğu belirtilmiştir. Bu halde vesayet makamı olan Ürgüp Sulh Hukuk Mahkemesinin kararı aynı zamanda kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin niteliğinde olduğundan, uyuşmazlığın Derinkuyu Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Derinkuyu Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1588, Karar No: 2010/7725, Tarih: 24.05.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/1588 E.  ,  2010/7725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyada bulunan İlçe Tarım Müdürlüğü veri listesinde münavebeye alınan biber ürününe ilişkin veriler yer almadığı gibi Dairece aynı gün incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/59 Esas-2009/324 Karar, Dairenin:2009/1587 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2008 yılı) gelen veri listesindeki biber veriminin 1650 kg-2650 kg aralığında, 03.10.2009 tarihinde incelenen bazı dava dosyalarına (Ör:... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008-409 Esas-2009-221 Karar, Dairenin 2009/1543 Esas )sayılı dosyasına gelen veri listesindeki biber veriminin 1700 kg-3000 kg aralığında bulunduğu, dolayısıyla aynı değerleri içermedikleri anlaşılmıştır.

Mahkemece, sözü edilen dosyalardaki veri listelerinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, biber verimleri arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının sorularak 2008 yılı biber ürününün ve ayrıca 2009 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, biber ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2188, Karar No: 2021/1667, Tarih: 14.12.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2188 E.  ,  2021/1667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “maddi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Akçakoca Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karar davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı dava dilekçesinde ve dilekçenin açıklanmasına yönelik 23.12.2011 tarihli celse verdiği beyanında; dava konusu müşterek mülkiyete konu olan 724 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki binanın kendisine ve davalılara miras olarak kaldığını, bu yeri 1995 yılında 15.000 USD harcayıp restore ederek kullanmaya başladığını, bu kullanıma o tarihte sağ olan babası ile davalı ...’in babasının karşı çıkmadığını ve herkesin rıza gösterdiğini, 2000 yılında soğuk hava deposuna çevrilen yeri aralarındaki anlaşmaya göre 2015 yılına kadar kendisinin kullanılacağının kararlaştırılmasına rağmen izinsiz girilerek binaya ve eşyalarına zarar verildiğini, eylem nedeniyle Akçakoca Cumhuriyet Başsavcılığının 2010/1486 soruşturma numaralı dosyasının bulunduğunu ileri sürerek 35.000TL maddi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; olayla bir ilgisinin bulunmadığını, iddiaları kabul etmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

6. Uyulan ilk bozma kararı gereği dava dilekçesi ile birlikte ekli belgeler kendisine tebliğ edilen davalı ... duruşmadaki beyanında; dava konusu taşınmazın ve üzerindeki barakanın miras yolu ile Sabri, Bahadır ve kendisine kaldığını, barakayı yeğenlerine kullanmaları amacıyla verdiklerini, davayı kabul etmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemenin Birinci Kararı:

7. Akçakoca Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.01.2013 tarihli ve 2011/463 E., 2013/50 K. sayılı kararı ile; davacı haksız fiile dayandığından davanın haksız fiili yapana karşı açılması gerektiği, davacı tanıklarının görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı, davalı tanıklarından ...’un da dava dilekçesinde yer alan tadilat işlemlerini bizzat kendisinin gerçekleştirdiğini beyan ettiği, davacının, söz konusu haksız fiili davalının yaptığını ispatlayamadığı gerekçesiyle sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Özel Dairenin Birinci Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı (asıl) temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 19.03.2014 tarihli ve 2013/8155 E., 2014/4655 K. sayılı kararı ile;

Özel Dairenin Birinci Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı (asıl) temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 19.03.2014 tarihli ve 2013/8155 E., 2014/4655 K. sayılı kararı ile;

“…Davacı tarafından mahkemeye verilen 29/09/2011 günlü dava dilekçesinde ... ve ... davalı olarak gösterilmiştir. Mahkemece sadece davalı ... Mutioğluna dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilip, bu kişi ile ilgili yargılama yapılarak karar verilmiş, kararda diğer davalı ...'nun adı yazılmamıştır. Mahkemece davanın iki kişiye karşı açıldığı gözetilmeden tek bir kişiye karşı açılmış gibi kabul edilerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup kararın bozulması gerekmiştir…” gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Mahkemenin İkinci Kararı:

10. Akçakoca Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.01.2015 tarihli ve 2014/255 E., 2015/16 K. sayılı kararı ile; bozma kararına uyularak yapılan yargılamada önceki gerekçeye ilave olarak bozma kararında değinilmediğinden davacı tarafın yeniden keşif yapılması yönündeki talebinin reddedildiği gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Özel Dairenin İkinci Bozma Kararı:

11. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

12. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 18.11.2015 tarihli ve 2015/13239 E., 2015/13222 K. sayılı kararı ile;

“…1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının davalı ...'na yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının davalı ...'na yönelik temyiz itirazlarına gelince;

…

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, tarafların müştereken malik bulundukları taşınmazda ahşap yığma bina şeklinde yapılan iki bölmeli depoyu diğer hissedarların rızası ile davacının 2005 yılına kadar işyeri olarak kullandığı, 2005 yılından 2010 yılına kadar boş kaldığı, 2010 yılında taşınmazda diğer maliklerin rızası alınmadan tadilata başlanması ve taşınmaza bitişik hazine arazisine kazıkların çakılması üzerine Akçakoca Kaymakamlığı İdare Kurulu Bürosu'nun 04/10/2010 gün ve 2010/06 sayılı kararı ile davalı ...'nun hazineye ait taşınmaza tecavüzünün men'ine karar verildiği, davalı ...'nun idari tahkikat sırasında dava konusu taşınmazda emlakçı bürosu açmak için tadilata başladığına ilişkin beyanda bulunduğu, izinsiz yapılan tadilat nedeniyle 12/10/2010 tarihinde il özel idaresi tarafından yapı tatil tutanağı düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Paylı malın özgülendiği amacın değiştirilmesi, korumanın veya olağan şekilde kullanmanın gerekli kıldığı ölçüyü aşan yapı işlerine girişilmesi veya paylı malın tamamı üzerinde tasarruf işlemlerin yapılması, oybirliğiyle aksi kararlaştırılmış olmadıkça, bütün paydaşların kabulüne bağlıdır (TMK m. 692/1).