muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/263, Karar No: 2018/397, Tarih: 02.10.2018

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın "Temel haklar ve ödevler" bölümünde yer alan 36. maddesinde savunma hakkı; "Herkes meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir" şeklinde düzenlenmiş olup "temel hak" niteliğine uygun olarak savunma hakkı verilmemesi veya savunma hakkının sınırlandırılması durumunda verilen karar hukuka aykırı olacaktır. Buna göre, sanığın ceza muhakemesindeki en önemli haklarından birisi, yargı mercilerince her aşamada nazara alınması gereken savunma hakkıdır. Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle güvence altına alınmış olan bu hakkın herhangi bir nedenle sınırlandırılması da mümkün değildir. Nitekim 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesinin birinci fıkrası uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 308. maddesinin 8. fıkrasına göre savunma hakkının sınırlandırılması mutlak bozma nedenlerindendir.

Savunma, Anayasamızın 36. maddesiyle anayasal güvence altına alınan meşru bir yol, müdafi de savunmanın meşru bir aracıdır. Dolayısıyla söz konusu hüküm, müdafi aracılığı ile savunulmayı da anayasal güvence altına almaktadır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “adil yargılanma hakkını” düzenleyen 6. maddesinin 3. fıkrasının b ve c bentlerinde de; “her sanığın en azından...

b) Savunmasını hazırlamak için gerekli zamana ve kolaylıklara sahip olmak;

c) Kendi kendini savunmak veya kendi seçeceği bir avukatın yardımından yararlanmak…” hakkına sahip olduğu belirtilmiştir. Buradan çıkarılması gereken sonuç; savunma hakkının, temel insan hakları arasında yer alan hak arama özgürlüğünün bir gereği olduğu ve avukatın yardımından yararlanma hakkının da, savunma hakkından ayrı düşünülemeyeceği gerçeğidir. Anılan sözleşme hükümlerinde sanığın en azından kendi kendini savunma hakkı bulunduğu belirtilmekle, mahkeme huzurunda doğrudan savunmasını yapabilmesi için duruşmada hazır bulunma hakkının varlığı da zımnen kabul edilmiştir.

Gelinen bu noktada mahkeme kararlarının gerekçeli olması hususuna da değinilmesinde fayda bulunmaktadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın "Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması" başlıklı 141. maddesinin üçüncü fıkrası; "bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır" şeklinde düzenlenmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Kararların gerekçeli olması" başlığını taşıyan 34. maddesinin birinci fıkrasında; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dâhil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230. madde göz önünde bulundurulur. Kararların örneklerinde karşı oylar da gösterilir,"

"Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar" başlıklı 230. maddesinde;

"1) Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde aşağıdaki hususlar gösterilir:

a) İddia ve savunmada ileri sürülen görüşler.

Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Kararların gerekçeli olması" başlığını taşıyan 34. maddesinin birinci fıkrasında; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dâhil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230. madde göz önünde bulundurulur. Kararların örneklerinde karşı oylar da gösterilir,"

"Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar" başlıklı 230. maddesinde;

"1) Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde aşağıdaki hususlar gösterilir:

a) İddia ve savunmada ileri sürülen görüşler.

b) Delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi.

c) Ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesi; bu hususta ileri sürülen istemleri de dikkate alarak, Türk Ceza Kanununun 61 ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre cezanın belirlenmesi; yine aynı Kanunun 53 ve devamı maddelerine göre, cezaya mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbirinin belirlenmesi.

d) Cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanaklar.

2) Beraat hükmünün gerekçesinde, 223. maddenin ikinci fıkrasında belirtilen hâllerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.

3) Ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın gerekçesinde, 223. maddenin üçüncü ve dördüncü fıkralarında belirtilen hâllerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.

4) Yukarıdaki fıkralarda belirtilen hükümlerin dışında başka bir karar veya hükmün verilmesi hâlinde bunun nedenleri gerekçede gösterilir."

Hükümlerine yer verilmiştir.

Bu bağlamda, Anayasa'nın 141 ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının karşı oy da dâhil olmak üzere gerekçeli olarak yazılması zorunludur.

Mahkemeler, kararlarını hangi temele dayandırdıklarını yeterince açık olarak belirtme yükümlülüğü altındadır. Bu yükümlülük, tarafların temyiz hakkını kullanabilmeleri için gerekli olmasının yanı sıra tarafların, muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri ve ayrıca demokratik bir toplumda, toplumun kendi adına verilen yargı kararlarının sebeplerini öğrenmelerinin sağlanması için de gereklidir. (AYM, B.N: 2013/7800, 18.6.2014, & 31; AİHM, Hadjianastassıou/Yunanistan Kararı, 16.12.1993, & 33)

Mahkemelerin davanın taraflarınca ileri sürülen iddia ve savunmalara şeklen cevap vermiş olmaları yeterli olmayıp, iddia ve savunmalara verilen cevapların dayanaksız olmaması, mantıklı ve tutarlı olması da gerekir. (AYM; B.N: 2013/7970, 10.06.2015, & 41). Böylece davanın taraflarının mahkeme kararının dayanağını öğrenerek mahkemelere ve genel olarak yargıya güven duymaları da sağlanacaktır. (AYM; B.N: 2012/1034, 20/3/2014, & 34).

Öte yandan, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.04.1973 tarihli ve 114-377 sayılı kararında, soruşturmayı genişletmeye götürecek istekler ve yeni tanıklara ilişkin dilekler konusunda, kabul veya ret niteliğinde açık bir karar verilmesinin zorunlu olduğu, 17.10.2017 tarihli ve 16-420 sayılı kararında ise, sanık müdafisinin sunduğu dilekçe ile dinlenmesini talep ettiği tanıkların çağrılıp çağrılmayacağı hususunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden ve çağrılmasına karar verilen tanığın ise dinlenilmeden ya da usulüne uygun şekilde dinlenmelerinden vazgeçilmesi konusunda bir karar verilmeden hüküm kurulmasının yasaya aykırı olduğu sonuçlarına ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında ön sorunlara ilişkin uyuşmazlık konuları birlikte değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında ön sorunlara ilişkin uyuşmazlık konuları birlikte değerlendirildiğinde;

Sanıklar hakkında özel belgede sahtecilik suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerinin Yargıtay 21. Ceza Dairesince bozulmasından sonra yerel mahkemece yapılacak ilk duruşma öncesinde sanıklar müdafisinin 17.11.2015 havale tarihli dilekçesi ile; kendisinin aynı gün İzmir 10. Sulh Hukuk Mahkemesinde duruşması olduğundan ve sanık ...’ın da ameliyat olacağından duruşmaya katılamayacaklarını, son savunmalarını hazırlamak için süre istediğini beyan ederek mazeretlerini bildirdiği, yerel mahkemece aynı gün yapılan duruşmada iki mahkeme arasında 100 metre mesafe bulunduğu, sanıklar müdafisinin çaba sarf etmesi hâlinde her iki duruşmaya da girmesinin mümkün olduğu, yargılamayı sürüncemede bırakma amacı taşıdığı ve vekaletnamesinin de bulunmadığı gerekçeleriyle mazeretin reddine karar verildiği nazara alınıp, mahkemeler tarafından verilecek kararların dayanaksız olmaması, mantıklı ve tutarlı olması ile sanıklar müdafisinin sanıkların vekili olduğuna dair vekaletnamesinin 16.04.2013 tarihinden itibaren dosya içerisinde yer alması hususları birlikte değerlendirildiğinde, mazeretin reddine dair bu kararın hukuki dayanaktan yoksun olduğu ve dosya kapsamıyla uyumlu bir gerekçe içermediği; ayrıca sanıklar müdafisinin aynı dilekçe ile ileri sürdüğü sanık ...’in sağlık mazereti nedeniyle duruşmaya katılamayacağı ve her iki sanık yönünden son savunmalarını hazırlamak için süre talebine ilişkin yerel mahkemece olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken bu hususlarda da herhangi bir karar verilmediği; bu bağlamda sanıklar müdafisince, 17.11.2015 havale tarihli dilekçe ile; müvekkillerinden birisinin sağlık, kendisinin de mesleki mazereti dile getirilerek son savunmalarını yapmak için süre isteminde bulunulmasına rağmen, yerel mahkemece mesleki mazeretin yerinde ve hukuki olmayan gerekçeyle reddedilip diğer talepler hakkında ise olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden, sanıklar ve müdafilerinin yokluğunda mahkûmiyet hükmü kurulmasının, Anayasa’nın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin “adil yargılanma hakkını” düzenleyen 6. maddesinin 3. fıkrasının b ve c bentlerinde yer alan hükümleri göz önüne alındığında sanıkların savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olduğu açıktır.

Bu itibarla, yerel mahkemece verilen direnme kararına konu hükümlerin her iki sanık yönünden öncelikle saptanan bu usulü nedenlerden dolayı diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.11.2015 tarihli ve 592-803 sayılı direnme kararına konu hükümlerinin, sanıklar müdafisinin dilekçesinde belirttiği mesleki mazeretinin yerinde olmayan gerekçe ile reddedilerek, diğer talepler yönünden ise olumlu veya olumsuz bir karar verilmeyerek sanıklar ve müdafilerinin yokluğunda hüküm kurulması isabetsizliğinden her iki sanık yönünden sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.11.2015 tarihli ve 592-803 sayılı direnme kararına konu hükümlerinin, sanıklar müdafisinin dilekçesinde belirttiği mesleki mazeretinin yerinde olmayan gerekçe ile reddedilerek, diğer talepler yönünden ise olumlu veya olumsuz bir karar verilmeyerek sanıklar ve müdafilerinin yokluğunda hüküm kurulması isabetsizliğinden her iki sanık yönünden sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 02.10.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24253, Karar No: 2015/3160, Tarih: 23.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/24253 E.  ,  2015/3160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması sırasında, davacıya ait taşınmazdan yasal oranın üzerinde imar düzenleme ortaklık payı kesildiği ve davacıya eksik hisse verildiği iddiası ile açılan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat ve davacıya ait yapı ve ağaçların imar uygulaması sırasında başkası adına tapulu taşınmaz üzerinde kalması nedeniyle bedellerinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda:

S.. B.. yönünden reddine S.. A.. yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı S.. A.. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı S.. A.. vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı S.. A.. vekilinin temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16891, Karar No: 2022/12411, Tarih: 26.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/16891 E.  ,  2022/12411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Mala zarar verme suçundan kurulan hükmünün temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 2.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün cezanin türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince sanığın temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların temyizi olanaklı bulunmayıp aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itirazı olanaklı kararlardan olduğu ve sanığın itiraz isteminin itiraz mercii olan ... Ağır Ceza Mahkemesinin 04.10.2016 tarih, 2016/1238 Değişik iş sayılı kararı ile incelendiğinin anlaşılması karşısında; mahalline gönderilmek üzere dosyanın incelenmeden İADESİNE,

III-Nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, sanık ...’nın temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 26.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24068, Karar No: 2014/20675, Tarih: 22.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/24068 E.  ,  2014/20675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-3-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi, 20.05.2010 olduğu halde, gerekçeli karar başlığında, 27.05.2010 olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

1- Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanığın, ... Gıda San. ve Tic. A.Ş.'nin yönetim kurulu üyesi ve genel müdürü olduğu, olay günü saat 10:30 sıralarında, adı geçen şirkete ait yağ fabrikasında işçi olarak çalışan ...'nın ambalajlama bölümünde çalıştığı esnada, etiketleme makinasının kumanda panelinin elektrik bağlantı çalışmalarını yaparken elektrik akımına kapılarak öldüğü olayda; ölenin izole iş eldiveni giymediği, eldivenlere göre daha koruyucu olan kauçuk paspasın sağlanmamış olduğu, koruyucu elbise kullanılmadığı ve güvenlik ekipmanlarının çalışanlar tarafından fiilen kullanılmalarının sağlanmadığı, panoda kaçak akım rolesi bulunmaması nedeniyle, insan üzerinde çok daha az düzeyde olumsuz etki yaratacak 30 Ma'lik bir sapmada bile enerjinin kesilecek olmasına karşın kaçak akım rolesi bulundurulmadığı ve ölüm olayının gerçekleştiği anlaşılmış ise de; söz konusu hususlardaki önlemleri alma ve ekipmanları sağlama görevinin, şirket sorumlu müdür olarak atanan mühendis olan sanık ...'na ait olduğu, fabrikanın başına ehil sorumlu müdür atanmış olması nedeniyle yönetim kurulu üyesi ve genel müdür olan sanık ...'e kusur yüklenemeyeceği ve beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1979, Karar No: 2017/10350, Tarih: 27.10.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/1979 E.  ,  2017/10350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ...- ... ... ... Ev Eşyaları ve İnş. San Tic. Ltd. Şti. tarafından pazarlanan tekerlekli özürlü aracını davalı şirketin internet sitesinden beğendiğini, alabilmek için Suşehri İlçesinde Medikal ürünler satan diğer davalı ...'a gittiğini, bu davalının kendisine bu şiparişte aracılık ettiğini, aracın bedeli olan, 25.00,00TL.yi ...'a verdiğini, ancak gelen malın sipariş verilen mal olmadığını beyan ederek istenen aracın teslimini veya ticari faiz işletilerek bedelin iadesini istemiştir.

Davalı ...'a dava dilekçesi tebliğ edilmiş, ancak davalı şirkete dava dilekçesi tebliğ olunmamış, taraf teşkili sağlanmamıştır.

Mahkemece, aracın, cinsinin, modelinin, renginin, nitelik ve nicelikleriyle ispat edilmesi gerekirken, ispat edilememesi gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, sipariş verilen aracın gönderilmediğini, ödemenin peşin olduğunu beyan ederek hükmün bozulmasını talep etmiştir.

1-Mahkemece, davalı şirkete dava dilekçesi tebliğ olunmadan, henüz taraf teşkili sağlanmadan davanın esastan reddine karar verilmiştir. Mahkemece, dava hakkında bir karar verilmeden önce taraf teşkili sağlanması yasal zorunluluk arz etmektedir. Aksi halde HMK'nın 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkına aykırılık doğmaktadır ki bu durum da hukuken korunamaz. Mahkemece yukarıda açıklanan hususlar göz ardı edilerek davalı şirkete dava dilekçesi ve tensip zaptı tebliğ edilmeden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 27/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21203, Karar No: 2013/27479, Tarih: 11.11.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/21203 E.  ,  2013/27479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların atılı suçları işlemediklerini savunmaları, mağdur ...'ün soruşturma aşmasında, “ .... bana karşı "biz silah mı çektik" diye sordu. Ben silah değil bıçak çektiğinizi söyledim dedim. Kendisi bana "bu dosya da tanıklık yapmayacaksın" diye bağırdı. Bu esnada ... hiç bir şey demeden benim sol gözüme yumrukla vurdu... Dışardan ..., ..., ... ile ismini bilmediğim bir şahıs ellerinde sopalarla bana sinkaflı şekilde küfür ederek çık lan dışarı diye bağırıyorlardı...” biçiminde, mahkeme aşamasında ise, “.... dükkanımın içine girdiler. Daha önceden mahkeme yargılaması devam eden bir dosyada tanıklık yapmam nedeniyle konuşmak istediklerini biz sana silah mı çektik. Sen nasıl tanıklık yapacaksın dediler ve ... bana yumrukla vurdu... Ancak ben karşı markete kendimi attığımda tehdit ibareleri duydum. Seni burdan çıkarmayız diye sesleri içeriye geliyordu. Kalabalık olduğu için kimlerin tehdit ettiğini bilmiyorum. Sanıklarda olabilir başkasıda olabilir.” şeklinde beyanda bulunması; mağdurun sığındığı ... yerinin sahibi olan tanık ...'un soruşturma aşamasında, “ ...Simaen tanıdığım 3 kişinin de dışardan çık lan dışarı erkeksen, seninle dışarda görüşeceğiz biçiminde bağırdıklarını duydum. Ancak başkaca ne dediklerini net anlamadım.” şeklinde, mahkeme aşamasında ise “.... dükkana girdiğinde dışarı çıksana korkuyormusun diye laflar vardı. Ancak sanıklardan çıktığını bilmiyorum. Dışarısı kalabalıktı. Çık lan dışarı erkeksen seninle dışarıda görüşeceğiz diye savcılık beyanımda söylemiş isem de kalabalık olduğu için kim tarafından söylendiğini bilmiyorum.” biçiminde beyanda bulunması karşısında, beyanlar arasındaki çelişkinin giderilmesi, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenerek hangi anlatımın hangi nedenle üstün tutulduğunun açıklanması tehdit ve hakaret sözlerinin kim tarafından söylendiğinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre de,

a-Sanıklar ... ve ...'ın birlikte mağdur ...'e yönelik olarak kendileri aleyhine 2009/59 esas sayılı dosyadaki tanıklığından dönmesi için tehditte bulunduklarının kabulü, tanıklığın kamu görevi olması karşısında, sanıkların eylemlerinin TCK'nın 265/1-3 maddelerinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılmaması,

2-Kabule göre de,

a-Sanıklar ... ve ...'ın birlikte mağdur ...'e yönelik olarak kendileri aleyhine 2009/59 esas sayılı dosyadaki tanıklığından dönmesi için tehditte bulunduklarının kabulü, tanıklığın kamu görevi olması karşısında, sanıkların eylemlerinin TCK'nın 265/1-3 maddelerinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılmaması,

b-Sanık ...'ın tekerrüre esas sabıkasının bulunmasına rağmen, TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması,

c-Hakaret suçundan hüküm kurulurken, seçimlik cezalardan tercih edilen hapis cezasının, para cezası dışındaki seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerekirken, adli para cezasına çevrilmesi suretiyle TCK.nın 50/2 maddesine aykırı davranılması,

d-TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca adli para cezaları taksitlendirilirken, infazda duraksamaya yol açacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,

e-Tehdit suçundan hüküm kurulurken, TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ... ve ...'ın temyiz nedenleri ile yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık ... yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.