muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/733, Karar No: 2007/2052, Tarih: 19.03.2007

5. Ceza Dairesi 2007/733 E., 2007/2052 K.

**5. Ceza Dairesi 2007/733 E., 2007/2052 K.**

**- FUHUŞA TEŞVİK

- HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASI

- KATILMA TALEBİ

- TESELSÜL

- VEKİL ATANMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 86 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 106 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 109 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 227 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 231 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 234 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 237 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 238 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 43 ]

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli cinsel saldırı, kasten yaralama, fuhuşa teşvik ve tehdit suçlarından sanıklar Sadık ve Haydar'ın yapılan yargılanmaları sonunda; sanık Sadık'ın atılı suçlardan, sanık Haydar'ın ise nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve fuhuşa teşvik suçlarından mahkumiyetlerine dair (Çorum Birinci Ağır Ceza Mahkeme-si)'nden verilen 12.09.2006 gün ve 2006/105 Esas, 2006/370 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar ve müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdure Esma talimatla alınan 18.04.2005 tarihli ve suçtan zarar gören müşteki Ayşe 14.07.2006 günlü beyanlarında şikayetçi olduklarını belirterek CMK'nın 237/1. maddesine uygun olarak kamu davasına katılma isteminde bulunmalarına rağmen mahkemece bu hususta 5271 sayılı CMK'nın 238/3. maddesi uyarınca olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi ile müşteki Ayşe'nin vekil atanmasını istemesine rağmen vekil atanmaması ve vekilsiz dinlenilmesi suretiyle CMK'nın 234/lb-5 maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

Fuhuşa teşvik suçunun yapısının teselsülü kapsadığı gözetilmeden, bu suçtan sanıklar hakkında tayin edilen cezanın TCK'nın 43. maddesi uyarınca arttırılması suretiyle fazla ceza tayini, sanık Sadık hakkında eşine karşı etkili eylemde bulunmak ve tehdit suçundan hükmolunan ceza miktarları nazara alındığında, hükümden sonra yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile eklenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının takdir ve değerlendirilmesinin mahkemesince yapılması lüzumu,

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda yargılama giderlerinin ve dökümünün gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 324/2. maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince CMUK'nın 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 19.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23057, Karar No: 2017/11046, Tarih: 17.05.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/23057 E.  ,  2017/11046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Sanığın nitelikli dolandırıcılık suçundan beraatına ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, ... İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. yetkilisi olduğu ve katılan şirketten sebze üretiminde kullanılan tohum satın aldığı, karşılığında şirketine ait çek hesabından 06/09/2006 keşide tarihli, 170.000,00 TL bedelli çeki imzalayarak verdiği; ancak, çekin karşılığının çıkmadığı, bunun üzerine yapılan icra işlemlerinde sanığın borcunu ödeyecek mal varlığı bulunamadığı, piyasaya yüksek miktarda borcu bulunan sanığın, bu şekilde şirketinin ödeme gücü üstünde çek düzenleyip vermek suretiyle atılı suçu işlediği iddia edilen olayda;

Sanığın dolandırıcılık kastıyla hareket ettiğine dair herhangi bir delil bulunmadığı gibi, hileli bir hareketinin de olmadığı, sanık ile katılan arasındaki ilişkinin ticari alışverişten kaynaklanan hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşılmakla; sanığın, yasal unsurları itibariyle oluşmayan atılı suçtan beraatına ilişkin hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 17/05/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/69, Karar No: 2023/9551, Tarih: 30.10.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/69 E.  ,  2023/9551 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/110 E., 2021/581 K.

SUÇTAN ZARAR GÖREN : Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu

SUÇ : 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Ceyhan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.10.2021 tarihli ve 2021/110 Esas, 2021/581 Karar sayılı kararının, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Usulüne uygun davetiye ile duruşmadan haberdar olduğu halde katılma talebinde bulunmayan Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun bu itibarla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23006, Karar No: 2014/11408, Tarih: 19.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/23006 E.  ,  2014/11408 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/91393

MAHKEMESİ : Gaziantep 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2011

NUMARASI : 2011/771 (E) ve 2011/1206 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının, 22/11/2011 tarihli kararı 02/12/2011 tarihinde temyiz ederek kararı süresinde temyiz ettiğinin belirlenerek yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nin 32. maddesi kapsamında alınacak raporun İstanbul Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya tam teşekküllü ruh ve sinir hastalıkları hastanesinden alınacak heyet raporu olması gerektiğinin gözetilmeden yetersiz rapora dayanılarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6238, Karar No: 2012/7586, Tarih: 03.07.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/6238 E.  ,  2012/7586 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...’ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.10.2011 gün ve 2010/223 Esas, 2011/341 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Servis şoförü olan sanığın cinsel istismar eylemini Milas Mavideniz Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinde eğitim gören, ancak evinin yakın olmasından dolayı bu servisi kullanmayan mağdureye karşı gerçekleştirdiği, dolayısıyla olayda sanığın eylemini hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanılması suretiyle gerçekleştirdiğinden söz edilemeyeceği gözetilerek tebliğnamedeki bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5409, Karar No: 2010/11756, Tarih: 22.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/5409 E.  ,  2010/11756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Manisa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.12.2008 tarih ve 2007/452-2008/344 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin şeklen ortağı olduğunu, gerçekte şirketin davalı ...’na ait bulunduğunu, kuruluştu müvekkilinin müdür olarak atandığını, diğer davalılarca bu görevini yerine getirmekte engellendiğini, daha sonra 30.10.2001 tarihli karar ile davalı ortak ...’nun münferit yetkili müdür olarak atandığını, müvekkilinin görevine son verildiğini, ayrıca şirket ortaklığı sıfatının 05.09.2003 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere mahkeme kararı ile sona erdiğini, ancak şirketin vergi ve diğer borçlarından sorumlu tutulmak istendiğini ileri sürerek, şirket müdürlüğü görevinin 30.10.2001 tarihinden geçerli olmak üzere sona erdiğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, iddia, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirkete 30.10.2001 tarihli karar ile davalı ...’nun müdür olarak atandığı, bu kararın Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlandığı, TTK hükümleri ve ticaret sicili kayıtları ile şirket müdürlüğünün sona erdiğinin tespitinin yeterli olduğu, ayrıca bu hususta mahkemeden karar alınmasında hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16808, Karar No: 2012/21288, Tarih: 20.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/16808 E.  ,  2012/21288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasasının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d)İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek / Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye – 23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; açıklanan nedenlerle mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, C.Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASI- NA), 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7949, Karar No: 2008/8267, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/7949 E.  ,  2008/8267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, 6570 Sayılı Yasanın 15.maddesi uyarınca kiracılığın tespiti ve zararın tazmini istemine ilişkin olduğundan, davaya konu kiracılık hasılat kirası değil adi kiraya ilişkin bulunduğundan, 2797 sayılı Yargıtay K.nun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 6.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 23.06.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5890, Karar No: 2013/6156, Tarih: 04.06.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/5890 E.  ,  2013/6156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

... sonucu … Mahallesi çalışma alanında bulunan 147 ada 4 parsel sayılı 3.624,18 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu gerekçesiyle "kayalık" vasfı ile davalı ... adına, 147 ada 30 parsel sayılı 1.133,72 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise “kapanmış yol” niteliği ile davalı ... Tüzel Kişiliği adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... … ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, kendisine ait 147 ada 14 parsel sayılı taşınmazın eksik ölçüldüğünü ileri sürerek tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz karar harcı peşin yatırıldığından harç alınmasına yer olmadığına,

04.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1320, Karar No: 2014/993, Tarih: 03.12.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1320 E.  ,  2014/993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2012

NUMARASI : 2012/677-2012/1430

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Mersin 2. İş Mahkemesi’nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 10.02.2012 gün ve 2010/80 E. 2012/112 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22.Hukuk Dairesi’nin 13.07.2012 gün ve 2012/9100 E. 2012/16908 K. sayılı ilamı ile;

(…Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı şirketin işyerini başka bir şirkete kiralaması sebebiyle feshedildiği, feshin geçerli nedene dayanmadığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ve hafta sonu tatili ücretlerinin ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, davacının istifa ederek devir alan kurumla iş sözleşmesi yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ve genel tatil ücreti bakımından davanın kabulüne fazlaya ilişkin talepler bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.