muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/29865, Karar No: 2019/14187, Tarih: 25.06.2019

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasnda, iş sözleşmesinin davalı tarafça haklı nedenlerle fesh edilip edilmediği hususunda uyuşmazlık vardır.

Mahkemece, davalı tarafça haklı fesih savunmasının ispatlanamadığı, gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatları hüküm altına alınmıştır.

Davalı işverence davacıya gönderilen 15/04/2014 tarihli fesih bildirimi ile iş sözleşmesi 4857 sayılı Kanunun 25/II-e bendine göre fesh edilmiş, feshi gerektiren eylemler olarak ise davacının kendileri ile aynı işi yapan bir işyeri ile görüşüp anlaşması, ayrıca işyerindeki bir kısım çalışanları da bu firmada çalışmaya yönlendirip istifalarını sağlaması, hususları gösterilmiştir.

Dosyadaki bilgi, belge, beyanlar, özellikle tanık anlatımları ile savunmada bahsedilen diğer bir kısım çalışanların farklı Mahkemelerde benzer nedenlerle açtıkları ve Dairemizde aynı gün incelenen dava dosyalarındaki (Dairemiz 2016/14423 E. 2019/14176 K., 2016/17091 E. 14178 K., 2016/10207 E. 2019/14175 K. sayılı) deliller ve SGK kayıtları değerlendirildiğinde, davacının davalı işyerinde genel müdür yardımcısı olarak çalışırken davalı işverenle aynı faaliyeti yürüten bir fırmada çalışmak üzere anlaştığı ve bir kısım çalışanlara da bu firmada çalışmaları yönünde tekliflerde bulunduğu, SGK kayıtlarına göre davacı ve söz konusu davalı çalışanlarının aynı tarihlerde davalı işverenden ayrıldıktan sonra dava dışı fırmada çalışmaya başladıkları anlaşılmıştır. Davacının açıklanan eylemi 4857 sayılı Kanunun 25/II-e bendine göre işverene haklı fesih imkanı tanır. Buna göre Mahkemece kıdem ve ihbar tazinatına yönelik taleplerin reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

3- Davalı taraf, davacının, fesih öncesi işyerinden bir kısım avanslar aldığını ve geri ödemediğini, fesih sonrası bu avans borcunun son ay ücreti ile yıllık izin ücreti alacağından mahsup edildiğini savunmuş ve avans borcuna dayanak olarak muavin defteri kaydı sunmuştur.

Mahkemece, davalının açıklanan savunmasına değer verilmeden son aya ilişkin ücret alacağı ile yıllık izin ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır.

Davacının söz konusu avanslara ve mauvin defter kaydına yönelik beyanları tespit edilip davalıdan da bu avansa yönelik muavin defteri dışında varsa delillerin ibrazı istenip bir değerlendirme yapılarak ve bu hususda gerekçe oluşturularak sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 2.037.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6519, Karar No: 2010/2356, Tarih: 02.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/6519 E.  ,  2010/2356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.02.2008 tarih ve 2006/286-2008/33 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 02.03.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 1968 yılından beri kahve ürünü ve ambalajları üzerinde "kırmızı kupa" şekil markasını pek çok ülkede kullandığını, gerçek ve üstün hak sahibi olduğunu, bu şekil markasının 1992 yılında Türkiye' de tescili sonrasında 2002 de yenilenmediğini, 2007 yılında 9724 no ile bu şeklin "NESCAFE" ibaresi ile birlikte tescil edildiğini, davalının "Jacops Aroma" ve "Jacops Maxima" ürün ambalajlarında kullandığı "kırmızı fincan" şeklinin müvekkilinin kullandığı "kırmızı kupa" şekli ile ayniyet derecesinde benzer olduğunu, köpük ve kahveden tüten duman görüntüsü ile kullanılan ambalaj kompozisyonunun birebir aynı olduğunu ileri sürerek, davalının müvekkilinin "kırmızı kupa" şekil markasına ve kahve taneleri arasına oturtulmuş kırmızı kupa kompozisyonuna davalının ambalaj kompozisyonu ile gerçekleştirdiği tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti ile önlenmesini, davalının ambalajlarında kırmızı kupa kompozisyonunu kullanmasının yasaklanmasını, tanıtım malzemelerini kullanmasının men'ini, imhasını ve hükmün ilanını talep talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu kırmızı fincan şeklini içeren ambalajların 2001 yılından beri müvekkilince kullanılması üzerine davacının 2003 yılında ihtar gönderdikten sonra işbu davanın açıldığı 2006 yılına kadar sessiz kaldığını ve hak kaybına uğradığını, müvekkilinin JACOPS markasının tanınmış olduğunu, kırmızı kupa şeklinin tekel olarak kullanılamayacağını, 2004 tarihli davacı tescilindeki şekil unsurunun "Nescafe" ibaresinden ayrılarak korunamayacağını, tescilin yalmızca "kırmızı kupa" için yapıldığı gibi bir iddianın yanıltıcı olduğunu, müvekkilinin "JACOPS" markası altında ürettiği ürün serisini farklı renklerdeki ambalajlar ile sunduğunu, ambalaj rengi ile kahve fincanı renginin kendi içinde aynı kullanıldığını, alıcının ibareleri atlayarak sadece fincan ya da kupa şekline göre seçmediğini, fincanın zemin kompozisyonunun ve renginin davalı ambalajlarında farklı kullanıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına, toplanan kanıtlara ve benimsenen bilirkişi kurulu raporuna göre, davacının "NESCAFE+şekil" ibaresini 30 uncu sınıf için 09.04.2004 tarihinde tescil ettirdiği, sadece "kırmızı kupa" ibaresinin tescili için 2003 yılında yaptığı başvurusunun YİDK tarafından reddi üzerine açtığı davayı davacının kazandığı, ancak işbu dava ve karar tarihinde henüz tescil işleminin yapılmadığı, davacının tek başına kırmızı kupa ibaresinin tescilinin OHİM tarafından ayırtedici bulunmayarak reddedildiği, davacının tescil ettirdiği ibare+şekil markasına dayanarak, fincan ya da kupa kullanımını engelleme hakkının bulunmadığı, davalının ürün ambalajları ile davacının tescilli markasına tecavüzü olup olmadığının tarafların ürün ambalajları ile karşılaştırılarak belirlenmeside gerektiği, buna göre davalı ürün ambalajlarının komposizyonunun farklı olduğu, fincanların renklerinin ambalaj rengine göre değiştiği, ambalajlarda Jacops Maxima ile Jacops Aroma ibarelerinin kullanıldığı, davacının tescilli ibaresinin farklı olduğu, kahve fincanı bulunduğu, davalıda bulunmadığı,tek benzerliğin kahvelerin köpüklü olması olduğu, bir bütün olarak bakıldığında benzerliğin bulunmadığı, ürünler arasında iltibas bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 750,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1022, Karar No: 2020/5762, Tarih: 09.12.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/1022 E.  ,  2020/5762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 21.03.2018 tarih ve 2016/340 E. - 2018/129 K. sayılı kararın davalı şirket vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12.12.2019 tarih ve 2018/1748 E. - 2019/1304 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı şirket vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanunun’un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirketin "TST TAMER ANKARA İSKELE VE KALIP SİSTEMLERİ" ibareli ve 2015/18073 sayılı markanın 06, 07, 19, 35, 37 ve 40. sınıflarda tescili için davalı kuruma başvuruda bulunduğunu, müvekkilinin aynı zamanda “TMR” logosunu içeren 06. ve 19. sınıflarda tescilli 1986/176869 sayılı ve 19. ve 37. sınıflarda tescilli 2012/103217 sayılı TST TST TAMER KALIP VE İSKELE SİSTEMLERİ ibareli markaların sahibi olduğunu, dava konusu başvuru markası ile seri marka yapılmak istendiğini, marka başvurusuna diğer davalı tarafından 1994/156063, 2002/19654, 2004/41807 ve 2013/56139 sayılı “TST” ibareli markaları mesnet gösterilerek 556 sayılı KHK’nın 8/1-b, 8/5 ve 35. maddeleri uyarınca itiraz edildiğini, Markalar Dairesi Başkanlığı’nın itirazı kısmen kabul ederek müvekkili şirketin başvurusunun 6 ve 7. sınıf ürünlerin tamamı ile 35. sınıfa giren bir kısım hizmetleri çıkardığını, bu karara yapılan itiraz üzerine YİDK’in itirazlarının reddine ve başvurunun geriye kalan mallar/hizmetler yönünden tescil işlemlerinin devamına karar verildiğini, markaların 556 sayılı KHK’nın 8/1-b bendine göre benzer olmadığını, davacının aynı zamanda müktesep hakkı bulunduğunu ileri sürerek YİDK’nın 2016-M-6809 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, taraf markalarının benzer olduğunu, müvekkilinin markasının tescil tarihinin 1994 olduğunu, davacı yan markasının ise 2015 yılında tescil edildiğini, ispatlanamayan eski kullanımına ilişkin beyanların kabul edilemeyeceğini, davacının kazanılmış hakkı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının başvuru markasının "TST TAMER ANKARA İSKELE VE KALIP SİSTEMLERİ" olduğu, davalının itirazına mesnet markalarının ise "TST" esas unsurlu olduğu ve taraf markalarının bütünsel olarak bıraktıkları genel izlenimde benzer olduğu, başvurunun kapsamında bulunan ve reddedilen 6 ve 7. sınıf ürünler ile 35/1-4. sınıftaki hizmetlerin redde mesnet markanın kapsamında aynen yer aldığı, bu yönden ürün ve hizmetlerin aynı türden oldukları, buna karşın redde mesnet 2002/19654 ve 2004/41807 sayılı markaların kapsamında 35/6. sınıf mağazacılık hizmetlerinin genel olarak bulunduğu, oysa başvuruda 35/6. sınıf hizmetlerin genel olarak bulunmadığı, aksine 6, 7 ve 19. sınıf ürünlerin mağazacılığı olarak somutlaştırıldığı, genel mağazacılık hizmet sınıfını içeren markanın, özelleştirilmiş mağazacılık hizmetini içeren başvuruyu engelleme olanağının bulunmadığı, bu sebeple başvuru kapsamındaki özelleştirilmiş 35/5. sınıftaki mağazacılık hizmeti ile redde mesnet markanın kapsamındaki genel bırakılmış mağazacılık hizmetinin aynı türden olmadığı, fakat davacının markalarının 6 ve 7. sınıftaki ürünleri içerdiği, davalının 35/5. sınıfının da zaten 6 ve 7. sınıf ürünler için 35/5. sınıf hizmetleri içerdiği, bu durumda başvuru kapsamında olupta reddedilen 6 ve 7. sınıf ürünler için 35/5. sınıf hizmetlerinin de redde mesnet markalar ile aynı türden ürün ve hizmetleri içerdiği, buna karşın başvuru kapsamında olupta reddedilen diğer 19. sınıf ürünler için 35/5. sınıftaki mağazacılık hizmetlerinin redde mesnet marka ile aynı türden olmadığı, davacının 1986/176869 sayılı markasının öteden buyana davacı adına tescilli bulunduğu, kapsamındaki ürünlerin son başvuru kapsamındaki 6/14. sınıftaki "döküm işleri için madeni kalıplar (makine parçası olanlar hariç)" ürünlerin, önceki markasının kapsamında bulunduğu, bu markadan kaynaklı davacının seri marka veya kazanılmış hak uygulamasından istifade etmesinin mükmün olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne YİDK'nın 2016/M-6809 sayılı kararının, 2015/18073 sayılı marka tescil başvurusu kapsamında bulunan 6/14. sınıftaki "döküm işleri için madeni kalıplar (makine parçası olanlar hariç)" ürünler ile 35/5. sınıftaki Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için (19.Sınıf) Bu sınıfa dahil biçimlendirilmemiş halde malzemeler: kum, çakıl, mıcır, asfalt, zift, çimento, kireç, alçı, sıva, beton, blok mermer. Beton, alçı, toprak, kil, taş, mermer, ahşap, plastik veya sentetik malzemelerden imal edilmiş ve şekil almış yapı/inşaat/yol yapımı ve benzer amaçlı malzemeler: metalden olmayan binalar/yapılar, yapı elemanları, direkler, bariyerler, tabii veya sentetik ısı ile yapıştırılabilen kaplamalar, çatılar için ziftli kartonlar, ziftli kaplamalar, ahşap ve sentetik malzemeden kapı ve pencereler. Yollar için metal, mekanik ve aydınlatmalı olmayan trafik işaretleri. Beton, taş veya mermerden yapılmış anıtlar, heykeller

. Yollar için metal, mekanik ve aydınlatmalı olmayan trafik işaretleri. Beton, taş veya mermerden yapılmış anıtlar, heykeller. İnşaatlar için cam ürünleri. Metalden olmayan prefabrik yüzme havuzları. Akvaryum kumları. mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)." bakımından davacı itirazının reddi yönünden iptaline, fazalaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı şirket vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı şirket ve davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili ve davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı şirket ve davalı TPMK vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, istekleri halinde aşağıda yazılı 54,40 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 09.12.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6047, Karar No: 2016/3486, Tarih: 07.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/6047 E.  ,  2016/3486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 30/05/2014

Katılanlar : 1...., 2....

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

01.09.2001 doğumlu mağdurun rahatsızlığı nedeni ile müracaat ettiği ...Tıp Merkezinde çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı tarafından muayene edildiği ve anemi ve tonsillit teşhisi konulan mağdura, ampisid enjeksiyonu tedavisi verildiği, 28.08.2009 tarihinde aynı merkezde acil tıp teknisyeni olarak çalışan sanık tarafından, mağdura enjeksiyon uygulaması yapılması akabinde, mağdurun sağ bacağında uyuşma ve his kaybının yaşanması üzerine, ...Tıp Fakültesi Hastanesinde 01.09.2009 tarihinde cerrahi işlem yapılmasına rağmen mağdurun rahatsızlığının geçmediği olay nedeni ile düzenlenen Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nun 29.02.2012 tarihli ve Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'nun 13.02.2014 tarihli raporlarında; enjeksiyon uygulaması sonucu gelişen bulguların enjeksiyon nöropatisi ile uyumlu olduğu, tıbbi belgelerde enjeksiyonun yanlış yere uygulandığına dair kayıt bulunmadığı, enjeksiyonun doğru bölgeye uygulanması durumlarında da, ödem, hematom, ilacın difüzyon yoluyla sinire toksik etkisi, vücut yapısı, siyatik sinirin anatomik lokalizasyon farkı gibi nedenlerle nöropatinin gelişebileceği, kişiye uygulanan cerrahi işlem sırasında sinir içinde görülen siyah alanların (şimik reaksiyon alanlarının) enjeksiyonun doğru yere yapıldığı, ancak difüzyon yoluyla oluşan hasarlarda da görülebileceği, sinir hasarının uygulama hatasından kaynaklandığını gösterir tıbbi veri bulunmadığı, oluşan durumun bu tür işlemler sonrası her türlü özene rağmen oluşabilen “komplikasyon” olarak nitelendirildiği, enjeksiyon yapılma talimatı veren ve enjeksiyonu uygulayan kişilerin atfı kabil kusurlarının bulunmadığının belirtildiği anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilin sübuta ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07/03/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

(M)

KARŞI OY

Katılanın olay tarihinde, üşütme ve halsizlik şikayetiyle mağdur oğlunu götürdüğü Tıp merkezinde, anemi ve tansilit teşhisi konularak, sanık tarafından enjeksiyon yapıldığı ve uygulamadan hemen sonra, mağdurun sağ bacağında uyuşma ve his kaybının yaşandığı konusunda tereddüt bulunmamaktadır.

(M)

(M)

KARŞI OY

Katılanın olay tarihinde, üşütme ve halsizlik şikayetiyle mağdur oğlunu götürdüğü Tıp merkezinde, anemi ve tansilit teşhisi konularak, sanık tarafından enjeksiyon yapıldığı ve uygulamadan hemen sonra, mağdurun sağ bacağında uyuşma ve his kaybının yaşandığı konusunda tereddüt bulunmamaktadır.

Enjeksiyon sonrası gelişen bulgularla ilgili tıbbi araştırma yapılmamıştır. Örneğin ER çekilmemiştir. Dolayısla, enjeksiyonun doğru yere yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise ilacın difüzyon yoluyla sinire toksik etki yaparak, söz konusu arazı meydana getirip getirmeyeceği incelenip araştırılmadan, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun raporuna dayalı olarak verilen beraat kararının onanması yönündeki çoğunluk görüşüne, ilacın bu kadar kısa sürede iddia edilen etkiyi gerçekleştirip gerçekleştirmeyeceğinin araştırılmamasının eksik inceleme olduğu düşüncesiyle katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2019/22833, Karar No: 2019/14999, Tarih: 16.12.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/22833 E.  ,  2019/14999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, eziyet

HÜKÜM : Beraat, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, eşi olan mağduru burnuna sigara bastırarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralaması şeklinde gerçekleşen eyleminin sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde gerçekleşmemesi nedeniyle, eziyet suçunu oluşturmadığı, ancak kasten yaralama suçunu oluşturduğu gözetilmeden delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı gerekçeler ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14132, Karar No: 2010/13251, Tarih: 28.12.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/14132 E.  ,  2010/13251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 23.9.2005 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası sonucu sürekli işgöremez duruma gelmesi nedeniyle maddi ve manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, sigortalı işçi ...'in 14.9.2005 tarihinden itibaren davalı işveren ... Konserve ve Dondurulmuş Gıda Sanayi Ticaret Limited Şirketi'ne ait işyerinde çalıştığı, iş kazası tarihine kadar Kuruma işe girişinin bildirilmediği, 23.9.2005 olay günü üzüm ayıklama işi yaparken dönmekte olan tamburdaki ayıklanmamış üzüm salkımını yeniden tambura atarken sağ el baş parmağının kesilmesi suretiyle yaralandığı ve % 4,2 oranında malul kaldığı Kurumca olayın iş kazası olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin tazminattan sorumlu tutulması giderek tazminat miktarının belirlenmesinde; İş Yasası’nın 77. maddesi ve İş Sağlığı ve Güvenliği Yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde alınıp alınmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile, tesbit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, mahkemece alınan 18.4.2008 tarihli tek kişilik kusur raporunu düzenleyen bilirkişi endüstri mühendisi olup, kazanın meydana geldiği ayıklama makinesine davacı işçinin salt elini sokmasının bile azda olsa ihmal ve dikkatsizliğini gerektirdiği belli olmasına rağmen, işin niteliği itibariyle özel ve teknik bilgiyi gerektiren somut olayda yukarıda belirtilen yasal mevzuat kapsamında alanında uzman bilirkişilerden kusur raporu alınmaksızın sorunun çözümlendiği açık-seçiktir.

Yapılacak iş, İş Sağlığı ve Güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Yasası’nın 77. maddesi ve Yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor almak, alınan raporu, mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının öteki itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8915, Karar No: 2011/8540, Tarih: 24.06.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/8915 E.  ,  2011/8540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın zemin güçlendirme amacıyla yapılan mini kazık ve ankraj imalatı ve uygulaması işlemini konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre, kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 24.6.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.