muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1605, Karar No: 2022/8634, Tarih: 17.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1605 E.  ,  2022/8634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce kabulü ile ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılmak suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... İlçesi, ... Mahallesi, ... ada, 7 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmalı olarak yapılan inceleme sonucunda, ek bilirkişi kurulu raporu alınıp, m² birim bedelinin 2.415,00- TL olarak tespit edilmesi suretiyle belirlenen bedel üzerinden yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulduğundan, tescil yönünden yeniden hüküm tesis edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi kararının, hüküm fıkrasının 7 no lu bendinin çıkartılmasına, yerine ( Dava konusu ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... ada, 7 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıtlarının iptali ile davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 17/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13368, Karar No: 2017/5790, Tarih: 12.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13368 E.  ,  2017/5790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/07/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız şikayet nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı; kayınvalidesinin de ortak olduğu rehabilitasyon merkezinde müdür olarak çalışmakta olan davalının buradan ayrılarak başka bir işletmeye ortak olduğunu, ve daha sonra kendisine iftira atarak işletmesinde yangın çıkardığı ya da kundaklattığı yönünde şikayetçi olduğunu, şikayet dilekçesine kendisini zor durumda bırakacağını düşündüğü diğer iftiralarını da eklediğini, yapılan soruşturma sonucunda hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini belirterek uğradığı manevi zararların ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı; soruşturma sırasında "kundaklama sonucu çıkan yangında şüphelendiğiniz birileri var mı" sorusuna kendi düşüncesini içerir bir şekilde cevap verdiğini, davacı ile o tarihlerde husumetli olduklarını söyleyerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; şikayete konu olan ve davacı hakkında iddia olunan yakarak mala zarar verme suçunun ağırlığı ve davacının yürütmekte olduğu hâkimlik görevinin niteliği dikkate alındığında, şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığının gerekli olduğu, buna karşılık, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda, şikayetçi davalının iddiasını destekleyecek delilin olmadığının belirtildiği, bu nedenle, şikayet hakkının kullanılmasındaki sınırın aşıldığı ve davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden; davacı ile davalının arasında ticari rekabet nedeni ile husumet bulunduğu, davalının, davacının kayınvalidesinin rehabilitasyon merkezindeki müdürlük görevinden ayrıldıktan sonra kurduğu yeni rehabilitasyon merkezinde yangın çıktığı ve davalının da soruşturma dosyasında "kundaklama sonucu çıkan yangında şüphelendiğiniz birileri var mı" sorusuna kendi düşüncesini içerir bir şekilde cevap verdiği ve şikayette bulunduğu anlaşılmaktadır.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır.

Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasa’nın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin Niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmıştır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmış, 25. maddesinde kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı, TBK’nun 58. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlenmiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Somut olaya gelince; davalı tarafından, yakarak, yanıcı veya patlayıcı madde kullanarak mala zarar verme suçundan dolayı Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulmuştur. Yapılan soruşturma neticesinde davacı hakkında “şikayetçi davalının soyut iddiasını destekleyen hiçbir belge ve delilin bulunmadığı, iddianın sadece tahmine dayalı olarak ileri sürüldüğü" gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir. Mevcut dosya kapsamına göre davalının söz konusu şikayette bulunması için az da olsa bir emarenin mevcut olduğu anlaşılmaktadır.

Şu durumda, şikayetin olağan kuşku üzerine somut emarelere dayandırılarak yapıldığının kabulü ile istemin tümden reddi gerekirken, şikayetin haksız olduğundan bahisle istemin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6478, Karar No: 2018/1176, Tarih: 28.02.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/6478 E.  ,  2018/1176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... Değirmenci hakkındaki, İstanbul Anadolu 68.Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/01/2017 tarihli, 2015/236 esas ve 2015/488 sayılı ek kararının kanun yararına bozulması talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 02/10/2017 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen dosyadan;

1-“Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan sanık ... ...’nin Pendik 1.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 27/02/2007 tarihli 2006/376 esas ve 2007/80 sayılı kararı ile TCK’nın 191/1 maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile birlikte TCK’nın 191/2 maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın 26/07/2007 tarihinde kesinleştiği,

2-İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’nce kararın infazına başlandığı, çağrı kağıdı tebliğ edilmesine karşın sanığın müdürlüğe başvurmaması nedeniyle evrakın kapatılarak C.Başsavcılığına gönderildiği,

3-Pendik 1.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 16/06/2011 tarihli 2011/248 esas ve 2011/717 sayılı kararı ile; 27/02/2007 tarihli 2006/376 esas ve 2007/80 karar sayılı tedbirin gereklerine uygun davranmadığı anlaşıldığından “hükmolunan 1 yıl hapis cezasının aynen infazına” karar verildiği, sanığın bu karara itiraz ettiği, itiraz mercii İstanbul Anadolu 8.Ağır Ceza Mahkemesi’nin 21/11/2014 tarihli 2014/1389 Değişik iş sayılı kararıyla tebligatın usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle itirazın kabulü ile Pendik 1.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 16/06/2011 tarihli 2011/248 esas ve 2011/717 sayılı kararının kaldırılmasına kesin olarak karar verildiği,

4- İstanbul Anadolu 68.Asliye Ceza Mahkemesi’nin 03/11/2015 tarihli 2015/236 esas ve 2015/488 karar sayılı kararı ile; Pendik 1.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 16/06/2011 tarihli 2011/248 esas ve 2011/717 sayılı kararı hükmünün aynen infazına karar verildiği, kararın infazı sırasında tereddüt hasıl olması üzerine İstanbul Anadolu 68. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 09/12/2015 tarihli 2015/236 esas ve 2015/488 karar sayılı ek kararı ile; Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 27/02/2007 tarihli 2006/376 esas ve 2007/80 sayılı kararının aynen infazına karar verildiği,

5-Kararın infazını müteakip sanığın denetimli serbestlik tedbirine uyması nedeniyle kanun yararına bozmaya konu İstanbul Anadolu 68.Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/01/2017 tarihli 2015/236 esas ve 2015/488 karar sayılı ek karar ile; hükümlünün tedbir kararına uygun davrandığı anlaşıldığından hakkındaki kamu davasının CMK 223/8 maddesi gereği DÜŞÜRÜLMESİNE karar verildiği, kararın 31/01/2017 tarihinde istinaf yoluna gidilmeden kesinleştiği anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında;

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan sanık ... ..., 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1. maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun’un 191/2. maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 27/02/2007 tarihli ve 2006/376 esas, 2007/80 sayılı kararının infazını müteakip, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymadığı gerekçesiyle hükmolunan 1 yıl hapis cezasının aynen infazına ilişkin aynı Mahkemenin 16/06/2011 tarihli ve 2011/248 esas, 2011/717 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına dair İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/11/2014 tarihli ve 2014/1389 değişik iş sayılı kararını takiben, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymadığından bahisle dosyanın yeniden ele alınması neticesinde, Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 16/06/2011 tarihli ve 2011/248 esas, 2011/717 karar sayılı hükmünün aynen infazına ilişkin İstanbul Anadolu 68. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/11/2015 tarihli ve 2015/236 esas, 2015/488 sayılı kararının infazını müteakip, hükümlünün tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyduğunun anlaşılması sebebiyle açılan kamu davasının düşürülmesine ilişkin İstanbul Anadolu 68. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/01/2017 tarihli ve 2015/236 esas, 2015/488 sayılı ek kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre;

1- Sanık hakkında verilen 17/01/2017 tarihli düşme kararından önce, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinde değişiklik yapıldığı cihetle sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- 5237 sayılı Kanun’un 191/2. maddesi gereğince cezaya hükmedildikten sonra denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesine karar verilen sanık hakkında 191/7. maddesi uyarınca, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde mahkum olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi tanzim edilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uyduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.” denilerek İstanbul Anadolu 68. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/01/2017 tarihli ve 2015/236 esas, 2015/488 sayılı ek kararının bozulması istenmiştir.

Yapılan incelemede;

a-) Sanık hakkında verilen 17/01/2017 tarihli düşme kararından önce, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinde yapılan değişiklikler karşısında sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yapılan incelemede;

a-) Sanık hakkında verilen 17/01/2017 tarihli düşme kararından önce, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinde yapılan değişiklikler karşısında sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

b-) 5237 sayılı Kanun’un 191/1. maddesi gereğince hapis cezasıyla birlikte aynı kanunun 191/2.maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbirine hükmedilen sanık hakkında 191/7. maddesi uyarınca, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde mahkum olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi düzenlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uyduğu gerekçesiyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden; İstanbul Anadolu 68. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/01/2017 tarihli ve 2015/236 esas, 2015/488 sayılı ek kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

28 /02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20065, Karar No: 2015/30749, Tarih: 03.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/20065 E.  ,  2015/30749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/57419

MAHKEMESİ : Kandıra Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2014

NUMARASI : 2014/692 (E) ve 2014/964 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçmeyen ve bozma sonrası duruşmaya davet edilmeyen müşteki S. S. yokluğunda verilen hükmü temyize hak ve yetkisi bulunduğunun anlaşılması karşısında, yokluğunda verilen kararın müşteki S.. S. tebliğ edilerek temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesiyle birlikte dosyanın incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 03.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/31932, Karar No: 2011/6044, Tarih: 11.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/31932 E.  ,  2011/6044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 20.09.2010 tarih, 18545-20296 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takibe konu Tekirdağ 1.İcra Müdürlüğü'nün 2008/3362 esas sayılı takip dosya aslının birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25487, Karar No: 2015/2281, Tarih: 26.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/25487 E.  ,  2015/2281 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/39045

MAHKEMESİ : Erzincan 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

NUMARASI : 2012/592 (E) ve 2012/666 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Deneme süresi içerisinde yeni bir suç işlenmesi nedeniyle açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanırken duruşma açıldığı, duruşma gününün sanığa tebliğ edilmesine rağmen sanığın duruşmaya katılmaması nedeniyle yokluğunda karar verildiği anlaşılmakla tebliğnamedeki 1 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mağdurun burnunda kırık oluşacak şekilde yaralandığının tespit edilmesine göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 19.12.2006 tarih, 5560 sayılı Yasanın 4. maddesiyle değiştirilmeden önceki 5237 sayılı TCK’nin 87/3. maddesinin ilk düzenleniş şekli ile 5560 sayılı Yasa ile değişiklikten sonraki şeklinin karşılaştırılarak hükmün gerekçe kısmında Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde uygulamalı gösterilip bulunan sonucun sanık lehine olup olmadığı değerlendirildikten sonra yaralama suçundan sanığın hukuki durumu tayini gerekirken yazılı şekildeki uygulama ile karar verilmesi,

2) 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 324/4. maddesi ek cümlesinin "Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir.” hükmüne rağmen, terkin tutarı olan 20 TL.'nin altındaki yargılama giderinin sanığa yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19920, Karar No: 2015/6661, Tarih: 05.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/19920 E.  ,  2015/6661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl davadaki maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne ve birleşen davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı sigorta vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Asıl davada davacılar vekili,....ile... ilçeleri arasındaki yolda seyir halinde olan dava dışı ...'a ait aracın karşı şeritten gelen kamyon ile çarpışması sonucunda meydana gelen kazada davacıların murisi ...'nun öldüğünü, aracın sürücüsünün davalı gerçek kişilerin murisi olan .... olduğunu, kazanın ...'ın tam kusuru ile meydana geldiğini belirterek fazlaya ilşkin hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 10.000,00 TL maddi tazminat ile eş ...için 40.000,00 TL, baba ... için ise 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında maddi tazminat talebini, eş ...için 111.138,18 TL ve oğlu ... için 20.208,82 TL'den toplam 131.347,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Birleşen davacılar vekili, aracı ...'nun kullandığını ve kazanın....'ın kusuru ile meydana geldiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla eş ... için 7.000,00 TL, çocuklar ..., ... ve... için ayrı ayrı 1.000,00'er TL den toplam 10.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalı sigorta şirketinden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; yargılama sırasında talebini teminat limiti dahilinde toplam 125.000,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı sigorta vekili, maddi tazminat sorumluklarının poliçe limiti ile sınırlı olduğunu, manevi tazminattan ise sorumlu olmadıklarını savunmuştur.

Asıl davada davalı .... mirasçıları vekili, kaza anında aracı muris ....'in değil....'ın kulandığını, kaza anında araç içinde yolcu olarak bulunan ...'ın beyanına ile bunun doğrulandığını olayla örtüşmeyen savcılığın takipsizlik kararındaki araç sücüsünün ... olduğunun kabul edilemeyeceğini, bunun araştırılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.