muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9101, Karar No: 2014/8109, Tarih: 30.04.2014

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı ... A.Ş. vekili ile asıl ve birleşen davada davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 26,10 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 30/04/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Asıl davada taraflar arasındaki uyuşmazlık finansal ve parasal hizmetler yönünden davalı adına 2006 yılında tescil edilen "TURUNCU 24 KREDİSİ” markası ile davacının marka başvurusunda bulunduğu “TURUNCU HESAP” işaretinin benzer olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesine göre “Tescil için başvurusu yapılan marka, tescil edilmiş veya tescil için daha önce başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya benzer ise …… veya tescil için başvurusu yapılmış markanın halk tarafından karıştırılma ihtimali varsa ve bu karıştırılma ihtimali tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir marka ile ilişkili olduğu ihtimalini de kapsıyorsa” yapılan itiraz üzerine marka başvurusu tescil edilemez.

Taraflar bankacılık sektöründe faaliyet göstermekte olup önceki hak sahibi olan davalının markasında bulunan “24” ve “KREDİSİ” ibareleri ile davacı başvurusunda yer alan “HESAP” ibaresi verilen hizmetin niteliğini ve süresini göstermesi bakımından tanımlayıcı mahiyette olup, her iki marka/marka başvurusundaki esas unsur “TURUNCU” kelimesidir ve her iki markadaki bu kelimeler Türkçe kelimeler olup bire bir aynıdır. Davacının bankacılık faaliyetinde turuncu rengini yoğun bir şekilde kullanmış olması rengin ismi üzerinde de kendisine herhangi bir üstün hak vermez. Kaldı ki davacının bu rengi Türkiye’deki faaliyetlerinde kullanımı, bankanın ana hissedarı olan ... Bank N.V’nin Türkiye’deki ... Bank A.Ş'nin hisselerini satın aldığı 14.12.2007 tarihinden sonra, bankanın isminin ... BANK A.Ş olarak değiştirildiği 07.07.2008 tarihinden itibaren, yani yine davalının itiraza mesnet "TURUNCU 24 KREDİSİ” markasının tescil tarihi olan 2006 tarihinden sonra başlamıştır.

Bankalar bugün artık toplumun hemen hemen tüm kesimine hizmet veren kurumlar olup, hizmeti alan müşterilerin hepsinin dikkatli ve tercihinde bilinç seviyesi yüksek olduğu söylenemez. Bu sebeple uyuşmazlığa konu markaların kullanılacağı hizmetin (hesap çeşidinin) hangi bankanın hizmeti olduğunun -en azından bu hizmeti alan bir kısım tüketici nezdinde- karıştırılma ihtimali yüksektir. Uyuşmazlığa konu markalarda tarafların lider markaları ya da ticaret unvanlarının yer almaması ve tartışılan markaların otomatik olarak lider markayı ya da işletmeyi akla getirmemesi de karıştırılma ihtimalini artırmaktadır.

Bu gerekçelerle finansal ve parasal hizmetler yönünden davalı adına tescilli "TURUNCU 24 KREDİSİ” markası ile davacının marka başvurusunda bulunduğu “TURUNCU HESAP” ibaresinin 556 sayılı KHK’nın 8/1-b hükmü uyarınca benzer ve tüketici nezdinde karıştırılma ihtimalinin olduğu, yerel mahkemenin ana davada davanın reddine karar vermesi gerekirken davanın kabulüne karar vermesinin isabetsiz olduğu, buna yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının bu yönden bozulması gerektiği kanaatinde olduğumdan Sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/2081, Karar No: 2017/2928, Tarih: 21.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/2081 E.  ,  2017/2928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti ve harcırah alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi’nin 12.03.2015 tarihli ilamıyla bozulmuştur. Bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, bozma kapsamı dışında kalarak kesinleştiği gerekçesiyle, yıllık izin ücreti ve harcırah alacaklarına yönelik talepler bakımından, karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Ancak, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.02.2012 tarihli ve 2012/13-747 esas, 2012/84 karar sayılı kararı ile Dairemizin emsal kararlarında belirtildiği üzere, Yargıtay'ca bozulan karar, sonraki kararın eki niteliğinde değildir. Bozmadan önceki ve bozmadan sonraki kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesine uygun olmalıdır. Mahkemece, bu yön dikkate alınmaksızın, yıllık izin ve harcırah alacaklarına yönelik talepler bakımından “karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde karar verilmesi hatalı olmuştur. Söz konusu yıllık izin ücreti ve harcırah alacağına yönelik talepler bakımından bozmadan önceki 13.11.2014 tarihli karardaki gibi hüküm sonucu tesis edilmelidir.

3-Davacı asil bozmadan önceki yargılamada icra ettiği yemininde, işverence 2000 yılı sonrasında saat ücretinin yüzde yirmibeş artırılmış hali üzerinden fazla çalışma ücretinin ödendiğini ve bu sebeple de ödemenin eksik olduğunu beyan etmiştir. Yemin delilinin kesin delil olması sebebiyle, davacıya belirtilen tarihten sonrası için, fazla çalışma ücretinin, saat ücretinin yüzde yirmibeş zamlı hali üzerinden ödendiğinin kabul edilmesi gereklidir. Bu halde, yüzde elli zamlı ücret üzerinden hesaplanan fazla çalışma ücreti ile yüzde yirmibeş zamlı ücret üzerinden hesaplanan fazla çalışma ücreti arasındaki fark kadar, davacının alacaklı olduğu kabul edilmelidir. Örnek vererek açıklamak gerekirse, 01.08.2011 - 28.11.2011 tarihleri arasındaki dönemde, aylık ücret 837,00 TL, saat ücreti ise 3,72 TL’dir. Saat ücretinin yüzde elli zamlı hali 5,58 TL; yüzde yirmibeş zamlı hali ise 4,65 TL’dir. Bu dönemde, 270 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edildiğinde, yüzde elli zamlı ücret üzerinden toplam fazla çalışma ücreti miktarı 1.506,60 TL; yüzde yirmibeş zamlı ücret üzerinden toplam fazla çalışma ücreti miktarı ise 1.255,50 TL’dir. Yukarıda yapılan açıklama uyarınca davacıya fazla çalışma ücretinin, saat ücretinin yüzde yirmibeş zamlı hali üzerinden ödendiği kabul edileceğinden, davacının bu dönem için bakiye alacağı, 1.506,60 TL - 1.255,50 TL = 251,10 TL’dir. Hükme esas alınan bilirkişi raporundaki hesaplamada ise, bu hususa dikkat edilmeyerek ( tüm tarih aralıkları bakımından), yüzde yirmibeş zamlı ücret üzerinden yapılan hesaplama kadar davacının alacaklı olduğunun kabul edilmesi hatalıdır. Esasen bozmadan önceki hükme esas alınan raporda da, belirtilen husus bakımından aynı hesaplama metoduyla sonuca gidildiği ve bozma ilamında söz konusu hatanın bozma sebebi yapılmadığı anlaşılmakta ise de, bu yöne bozma sebebi olarak yer verilmemesinin maddi hatadan kaynaklandığı açıktır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 tarih ve 1957/13 esas, 1959/5 karar ile 09.05.1960 tarih ve 1960/21 esas, 1960/9 karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere, Yargıtayca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtay’ın hatalı bozma kararından dönülmesi mümkündür. Anılan sebeple, yüzde elli zamlı ücret üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücreti ile yüzde yirmibeş zamlı ücret üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücreti arasındaki fark kadar, davacının alacaklı olduğu kabul edilerek ( şimdiki gibi zamanaşımı savunması da nazara alınarak) fazla çalışma ücreti alacağı yeniden değerlendirilmelidir.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/35986, Karar No: 2013/7210, Tarih: 20.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/35986 E.  ,  2013/7210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın suç tarihinde gece vakti müştekiye ait kilitli deponun kilidini kırmak suretiyle içeri girip inşaatta kullanılmak için satın alınan inşaat malzemelerini çuvala doldurarak el arabasına yüklemek suretiyle olay yerinden uzaklaştığı, yolda tesadüfen devriye görevi yapmakta olan polislerin dikkatini çekmesi neticesinde yakalandığı, dolayısıyla suçun tamamlandığı gözetilmeden sanık hakkında TCK'nın 35. maddesinin uygulanması,

2- Sanığın çaldığı malzemeleri götürdüğü sırada yolda, tesadüfen devriye görevi yapmakta olan polislerin dikkatini çekmesi neticesinde yakalandığında hırsızlık yaptığını kabul ederek malzemeleri nerden çaldığını polislere göstermek suretiyle henüz şikayeti bulunmayan müştekiye iadesini sağladığı bu sebeple hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak ceza bakımından kazanılmış hak saklı kalmak üzere BOZULMASINA, 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3455, Karar No: 2013/20131, Tarih: 11.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/3455 E.  ,  2013/20131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Mersin 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 29/11/2012 tarih ve 2012/379-2012/25 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Özçelik Transport San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Özbekistan Taşkent’te kurulu ihracat firması olduğunu, 2000 karton dondurulmuş kayısı kurularını Viyana’daki alıcı firmaya göndermek üzere dava dışı Özaydoğan Ulus. Taş. Ltd. Şti. ile anlaştığını, bu firmanın İstanbul'da emtiayı davalılara ait tıra aktardığını ve taşımanın davalılar tarafından gerçekleştirildiğini, ancak malın varma yerinde yapılan kontrolde hasarlı olduğunun tespit edildiğini ileri sürerek, 20.250 USD hasar bedelinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Özçelik Transport İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti vekili, hasarın, malın müvekkili şirketin aracına İstanbul’da yüklenmesinden daha önce gerçekleştiğini, davacının istediği tazminat içinde yer alan alıcı hasarı ve nakliye ücretini isteyemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Nustur Ulus. Taş. San. Tic. Ltd. Şti. şirket yetkilisi davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozmak ilamına uyulara, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalıların Özbekistan'dan getirilen emtiayı İstanbul'da ihtirazi kayıt ileri sürmeksizin teslim aldıkları, bu durumda emtianın davalı taşıyıcılara sağlam olarak teslim edildiğinin kabulü gerektiği, aksinin davalılar tarafından kanıtlanamadığı, hasarın İstanbul - Avusturya arasındaki taşıma sırasında meydana geldiği, hasarın oluşmasına emtianın istifinin taşımaya uygun yapılmamasının yol açtığı, 22.12.2008 tarihli bilirkişi raporundaki kusur oranı ve hasar miktarının davalılar yönünden kesinleştiği ve davacı yönünden de usuli kazanılmış hak doğduğu, davacının talep ettiği 6.650 USD'yi alıcıya ödediğini ispat edemediği, bu miktarı davalılardan talep edemeyeceği, hasar bedeli olan 7.507,05 USD'den ve nakliye bedeli 4.100 USD ile gümrük bedeli 500 USD'den davalıların sorumlu tutulmaları gerektiği gerekçesiyle 7.507,05 USD hasar bedeli, 4.100 USD nakliye bedeli, 500 USD gümrük bedeli olmak üzere toplam 12.107,05 USD'nin dava tarihinden itibaren (21.07.2003) % 5 faizi ile birlikte ve USD'nin ödeme günündeki efektif satış kuru üzerinden TL karşılığının davalılar Nustur Ulus. Taş. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile Özçelik Transport İth. İhr. San ve Tic. Ltd. Şti.'nden müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı Özcelik Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı Özcelik Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Özçelik Transport San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Özçelik Transport San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 997,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Özçelik Transport San. ve Tic. Ltd. Şti.'den alınmasına, 11/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19343, Karar No: 2018/11916, Tarih: 28.05.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/19343 E.  ,  2018/11916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan T.C. ... Bakanlığı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu (... Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne izafeten) vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı T.C. ... Bakanlığı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu (... Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne izafeten)'nun yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 28/05/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6647, Karar No: 2018/10313, Tarih: 04.10.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/6647 E.  ,  2018/10313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık ... müdafinin mazeretli sayılması gereken duruşmada hüküm verildiğine, bilirkişi raporuna, delil yetersizliğine, sanık ...'nin delil yetersizliğine, beraat etmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/2502, Karar No: 2003/5494, Tarih: 17.11.2003

15. Hukuk Dairesi 2003/2502 E., 2003/5494 K.

**15. Hukuk Dairesi 2003/2502 E., 2003/5494 K.**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 161 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 355 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 356 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 358 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 359 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 360 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 361 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 362 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 363 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 364 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 365 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 366 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 367 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 368 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 370 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 371 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilen hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Yanlar arasında imzalanan sözleşmenin 19. maddesinde sözleşmenin noterden tasdik tarihinden itibaren 40 ay içerisinde inşaat bitirilmediği takdirde yükleniciden her daire için aylık 150 ABD doları gecikme cezası alınacağı kabul edilmiştir, inşaatın yapılacağı 2 nolu imar parselinin bulunduğu sahada parselasyon çalışması yapılıp yapılmadığı, imar durumunda bir değişiklik olup olmadığı belli değildir. Yine inşaat süresi içinde 19 Ağustos 1999 depremi olduğu ve bu nedenle inşaatlar için ek tedbirler ve kararlar alındığı ve bu işlemlerin de inşaat faaliyetlerini durdurup inşaat süresini etkilediği ortadadır. Yüklenici, işe ruhsat alarak başlamak zorunda olup ruhsat almadan inşaata başlamak sureti ile kusurlu davranmış olmakla kusurundan kaynaklanan bir nedene dayanarak sorumlu olmadığını ileri sürmesi iyiniyet kurallarıyla bağdaşmaz. HGK.nun 9.10.1991 gün 1991/15-340 Esas, 1999/467 Karar sayılı içtihadında da işin teslimine kadar geçen sürede yüklenicinin cezai şart ödemesi kabul edilmiştir. Bu nedenle davalı, sözleşmenin noterden tasdik edildiği tarihten sonraki 40 aylık sürenin sonundan itibaren gecikme cezasından sorumludur. Ne var ki depremin ve varsa imar çalışmalarının neden olduğu süre uzatımları belirlenerek teslim tarihine eklenip bulunacak süre için cezai şarta hükmedilmesi gerektiği gibi, davalı kooperatifin tacir olmadığı da dikkate alınarak münasip bir indirim (BK. Madde 161/son) yoluna da gidilmelidir.

Mahkemece aksine görüşle ve olaya uygulama imkanı bulunmayan YHGK.nun kararı dayanak yapılarak davanın tümden reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın (BOZULMASINA), ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 17.11.2003 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/462, Karar No: 2011/5770, Tarih: 07.04.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/462 E.  ,  2011/5770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava, kooperatif ile ortakları arasındaki tohum ve gübre alışverişinden kaynaklanan alacağın tahsili talebine ilişkindir.

Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 11. Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 11. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 7.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9260, Karar No: 2013/5082, Tarih: 18.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/9260 E.  ,  2013/5082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı Kurum, iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan Kurum zararının fazlasının saklı tutarak bir kısmının rücuan ödetilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 16.10.2007 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucunda yaralanan sigortalı ... ’na yapılan harcama ve ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesi uyarınca rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı işverene ait maden ocağında kazmacı ustası olarak çalışan sigortalının, maden içerisinde taş kırma makinesi ile ayakta yere doğru çalıştığı sırada makine ucundan sıçrayarak fırlayan taşın sigortalının burnuna isabeti sonucu olayın meydan geldiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir. Mahkemece, kusur oranlarının saptanmasında öncelikle, maddi olayın ne şekilde oluştuğunun kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmiş olması gerekir. İhlal edilen mevzuat hükümleri belirlenirken, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkatin neler olduğunun eksiksiz bilinmesinde, kusur raporuna ve dava dosyasına yansıtılmasında yasal zorunluluk vardır. Mahkemenin, davaya konu iş kazasının meydana gelmesinde kazalının %60 oranında kusurlu olduğu, %40 oranında da kaçınılmazlığın bulunduğu belirtilen ve hükme dayanak aldığı kusur raporunda %40 kaçınılmazlığın nedeni yeterince açıklanmamıştır. Zira, işyerinde işgüvenliği ile ilgili tüm tedbirlerin alınmasına rağmen, kaza oluşmuşsa bu takdirde kaçınılmazlığın varlığından söz edilebilir. Raporda ise, böyle bir açıklık olmadığı gibi, böyle bir olayın sonucunun kısmen kaçınılmazlıkla açıklanması, günümüz teknolojisinde alınabilecek önlemlerin bulunduğu hallerde isabetli olamaz.

Belirtilen bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak; çalışılan makinenin ucundan sıçrayan taşın kazalının burnuna gelmesi şeklinde meydana gelen iş kazasında, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde hüküm kurmaya yeterli ve elverişli olacak şekilde, kazanın meydana geldiği iş kolunda işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman kişilerden kusur raporu alınarak, yapılacak değerlendirme ile hüküm kurmak gerekirken, yetersiz bilirkişi raporunun hükme esas alınması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.