muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/15702, Karar No: 2020/17, Tarih: 13.01.2020

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince yapılan yargılama sonunda; istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının 2. maddesinin kaldırılmasına ve "Davacının müşterek çocuk için talep ettiği nafakanın konusu kalmadığından, bu konuda karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf istemiyle önüne gelen dosya ve karar bir bütün olarak değerlendirilerek, HMK’nin 353/(1)-b maddesinde yer alan “b) Aşağıdaki durumlarda davanın esasıyla ilgili olarak; 1) İncelenen mahkeme kararının usul veya esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığı takdirde başvurunun esastan reddine, 2) Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, 3) Yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verilir” düzenlemesi uyarınca, davanın hangi kısmı ile ilgili olursa olsun, istinaf isteminin kısmen bile kabulüne karar verilecek olsa dahi, şayet yeniden hüküm kurulacak ise, İlk Derece Mahkemesi kararının tamamen kaldırılması ve tüm hükümlerin yeniden kurulması gerekir. Bölge Adliye Mahkemeleri, bir yandan hukuki denetim yapan mahkemeler iken diğer yandan vakıa incelemesi de yapan mahkemelerdir. İlk Derece Mahkemelerince yapılan vakıa incelemesi Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yerinde bulunmadığı takdirde İlk Derece Mahkemesi kararı bütünüyle ortadan kaldırılmalı ve infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde yeniden bir hüküm kurulmalıdır. Aksi halde, aynı dosyada infazı kabil birden fazla kararın ortaya çıkması tehlikesine ve HMK’nin 297. ile 359. maddelerine aykırı olarak infazda tereddüte sebebiyet verilebilecektir.

Bu nedenle somut olayda, yukarıda açıklandığı şekilde İlk Derece Mahkemesi kararının kısmen istinaf edildiği ve talebin Bölge Adliye Mahkemesince kabul edildiği durumda dahi, öncelikle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesi, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesi halinde de yeniden tüm talepler bakımından hüküm kurulması gerekirken; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından usule ve yasal düzenlemelere aykırı şekilde, İlk Derece Mahkemesi kararının yalnızca iştirak nafakasına yönelik kısmının kaldırılmasına karar verilmesi ve ilgili bölüm yönünden hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle HMK’nin 371. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine, karardan bir suretin de İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 13.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/6786, Karar No: 2019/3150, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6786 E.  ,  2019/3150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/205, Karar No: 2025/7205, Tarih: 21.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2024/205 E.  ,  2025/7205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/306 E., 2022/861 K.

SUÇ : Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin kurumve organlarını aşağılama

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin kurum ve organlarını aşağılama suçundan, İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusu üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince karar kaldırılarak mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; suçun unsurlarının oluşmadığına, suç işleme kastının bulunmadığına, paylaşımlarının ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına ve resen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda sanığın paylaşımlarının, eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklaması niteliğinde olduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 301/3. fıkrası uyarınca suç oluşturmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat kararı verilmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca takdiren Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,21.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8823, Karar No: 2015/4246, Tarih: 14.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/8823 E.  ,  2015/4246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Kadastro sırasında ... köyü 107 ada 281 parsel sayılı 2100.63 m2, 107 ada 283 parsel sayılı 1673.36 m2 ve 163 ada 27 parsel sayılı 5079.32 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, her ne kadar 1952 tarih 55 ve 56 sıra numaralı tapu kayıtları kapsamında ise de zeminde çamlık niteliğinde olmaları nedeniyle çamlık niteliğinde adına tespit edilmişlerdir.

Davacı ... 107 ada 283 ve 163 ada 27 sayılı parsellerin, davacı ... ise, 107 ada 281 sayılı parselin kendilerine ait tarım alanı olduğunu ileri sürerek dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davacı ...'un davasının kısmen kabulüne, 107 ada 283 sayılı parselin tesbitinin iptali ile davacı ... adına, 163 ada 27 sayılı parselin tespit gibi adına tesciline, davacı ...’un davasının kabulü ile 107 ada 281 sayılı parselin tespitinin iptali ile davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; davacı ... ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 06/10/2011 tarih ve 2011/1698-11216 sayılı kararı ile hükmün 163 ada 27 parsel açısından onanmasına, 107 ada 281 ve 283 sayılı parseller açısından bozulmasına karar verilmiştir.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; [1- İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre davacı ...’un 163 ada 27 sayılı parsele yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

...nin 107 ada 281 ve 283 parsellere yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece bu parsellerin orman sayılan yerlerden olmadıkları, davacılar yararına kazanma koşullarının oluştuğu kabul edilerek hüküm kurulmuşsa da yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Her ne kadar mahkeme gerekçesinde orman bilirkişi raporundan söz edilmekte ise de keşif zaptı ve dosya içeriğinde uzman orman bilirkişisi eşliğinde bir keşif yapılarak bu yolda bir rapor alınmadığı anlaşılmaktadır.

Bu nedenle; mahkemece, halen ... ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi ve bir harita mühendisinden veya olmadığı takdirde bir tapu fen memurundan oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle yeniden yapılacak keşifte 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 6831 sayılı Orman Kanununa Göre Orman Kadastrosu ve Aynı Kanunun 2/B Maddesinin Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 54. maddesi uyarınca hazırlanan Orman Kadastrosu Teknik İzahnamesinin 49. maddesinde yazılı “Orman sınır noktası ve hatların uygulanmasında tutanaklardan, orman kadastro haritasından, hava fotoğraflarından, varsa ölçü karnelerinden, nirengi, poligon, röper noktalarından yararlanılır. Sınırlama tutanakları ile orman kadastro haritaları arasında çekişme olduğunda ölçü değerleri ve tutanaktaki ifadeler arazinin durumuna göre incelenir, hangisi daha çok uyum gösteriyorsa ve gerçek duruma uygun ise o esas alınır.” hükmü ile 15.07.2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin “Teknik İşler” başlıklı Dokuzuncu Bölümünde yazılı esaslar göz önünde bulundurularak uygulama yapılmalı, yerel bilirkişi beyanlarına başvurularak yerinde bulunmayan orman sınır noktaları, bulunanlardan hareketle tutanak ve haritalarda yazılı mevki, yer, kişi isimleri ile açı ve mesafelere göre, orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulama tutanak ve haritalarının düzenlenmesinde kullanılan hava fotoğrafları ve memleket haritalarından yararlanılarak, değişik açı ve uzaklıklardaki en az 6-7 adet orman sınır noktası bulunup röperlenmeli, anlatılan yöntemle bulunan ilk orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulaması ile ilgili sınır noktaları aynı ölçeğe çevrilerek, çekişmeli taşınmazların orman kadastrosu aplikasyon ve 2/B madde haritalarına göre konumu genel kadastro paftası üzerinde, ayrı renkli kalemlerle gösterilip keşfi izleme olanağı sağlanmalı, aynı ya da yakın orman sınır hatlarında, dava konusu edilen parseller varsa, bunların tümü birleşik harita üzerinde gösterilerek bilirkişilerden müşterek imzalı rapor ve kroki alınmalı, ilk orman kadastro harita ve tutanakları ile aplikasyon ve 2/B madde harita ve tutanaklarının uyumsuz olması halinde yukarıda yazılı Yönetmelikler ile Teknik İzahnamelerde yazılı tutanakların düzenlenmesine esas alınan hava fotoğrafı ve memleket haritası ile desteklenen ve gerçek duruma uygun düşen tutanaklara değer verileceği düşünülmelidir.

Bu şekilde yapılacak uygulama sonucunda taşınmazların kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığının anlaşılması durumunda ise dayanılan tapu kayıtlarının “..." okuyan sınırı nedeniyle değişir sınırlı olması, miktarı kadar yerin dava dışı parsellerde kişiler adına tespit görmesi kaldı ki bu kayıtların hasımsız tescil ilamı sonucunda oluşmuş olması gözetilerek taşınmazların öncesinin de araştırılması gereklidir. Bu yolda mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilmeli, keşifte çekişmeli taşınmazlar ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazların öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; keşifte, hâkim gözetiminde, taşınmazların dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; yukarıda değinilen belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.] denilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucu; davanın kabulüne, 107 ada 281 ve 283 parsel sayılı taşınmazlar hakkında düzenlenen kadastro tespitinin iptaline, 107 ada 281 parsel sayılı taşınmazın zeytinlik vasfiyle 2100,63 m2 yüzölçümüyle davacı Hasan oğlu 1941 doğumlu ... mirasçıları adına veraseten iştirak hükümlerine göre (dosyada bulunan veraset ilâmındaki paylara göre) adlarına tespit ve tesciline, 107 ada 283 parsel sayılı taşınmazın zeytinlik vasfıyla 1673,36 m2 yüzölçümüyle davacı Hasan oğlu 1965 doğumlu ... adına tespit ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 28.10.1966 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ile 3402 sayılı Kanunun 4. maddesine göre yapılıp dava tarihinde kesinleşmeyen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma sonucu, dava konusu 107 ada 281 ve 283 sayılı parsellerin dayanak tapu kaydının miktar fazlası olduğu, ancak davacılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yolu ile taşınmaz edinme koşulları oluştuğu kabul edilerek, hüküm kurulmuşsa da dosya içeriği ile mahkemenin kabulü birbiri ile çelişmektedir. Dava konusu taşınmazların keşif sırasında çekilen fotoğraflarının incelenmesinde, üzerinde köklü kayalıkların bulunduğu, taşınmazların üzerinde belirgin bir imar ve ihya çalışmasının yapılmadığı ve doğal hali ile bulunduğu, içindeki taşlık ve kayalık alanların temizlenmediği, üzerinde bulunan delice ve harnup ağaçlarının aşılandığı, genel görünüm itibarıyla taşlık ve kayalık olup zilyetlikle kazanılamayacak yer görünümünde olduğu anlaşılmaktadır.

Bu tür yerlerde, 3402 sayılı Kanunun 17. maddesi anlamında imar ve ihyanın tamamlandığından ve zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiğinden söz edilemez. Davacılar adına tescile karar verilen ve temyize konu taşınmazların, tespit tarihine kadar 20 yıl süreyle ekonomik amacına uygun olarak nizasız fasılasız malik sıfatıyla kullanılmadığı ve taşlık, kayalık bölümlerinin taşınmazların büyük bölümü içinde dağınık halde bulunduğu MK'nın 715/2. ve 3402 sayılı Kanunun 16/C maddeleri gereğince Devletin hüküm ve tasarrufu altında kayalık olup; tescile, sınırlandırmaya ve hiç bir şekilde özel mülkiyete konu olamayacak taşınmaz hakkında imar ve ihyasının dahi tamamlanmadığı düşünülerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ...nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 14/05/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10222, Karar No: 2015/6592, Tarih: 15.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/10222 E.  ,  2015/6592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2013

NUMARASI : 2012/318-2013/304

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 21.05.2014 gün ve 2013/9441 Esas, 2014/3953 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin, A.. S..'den daire satın aldığını ve yönetim kurulu kararıyla kooperatif üyeliğine kabul edildiğini, müvekkilin tüm edimlerini yerine getirmesine rağmen davalıların dairenin tapusunu vermeye yanaşmadıklarını ileri sürerek, tapuda davalılar M.. A.., A.. A.., S.. B.. ve K...adına kayıtlı olan bağımsız bölümün müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif ve A.. S.. davaya cevap vermemiştir.

Davalılar M.. A.., A.. A.., S.. B.. ve .... vekili, davalı yüklenici kooperatifin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan yükümlülüklerini tam olarak yerine getirmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının daireyi satın aldığı ve alt yüklenici olan A.. S..’in edimini yerine getirdiği gerekçesiyle, davalılardan kooperatif ve A.. S.. aleyhine açılan davanın husumetten reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın ise kabulüne dair verilen karar, Dairemizin 21.05.2014 tarih ve 2013/9441 E. 2014/3953 K. sayılı ilamıyla, davalılardan M.. A.., A.. A.., S.. B.. ve K...arsa sahibi, S.S. Ege Hekimkent Konut Yapı Kooperatifi yüklenici, A.. S.. yüklenici lehine sıva işini yapan alt yüklenici, davacı H.. T.. ise, alt yükleniciden bağımsız bölüm (kooperatif hissesi) devralan kişi olduğu, arsa sahipleri tarafından yüklenici kooperatif aleyhine dava açıldığı ve dava sonucu kira tazminatına karar verildiği, bu kira tazminatı ödenmediği sürece yüklenicinin, dolayısıyla alt yüklenici A.. S..'in edimini yerine getirmediğinin anlaşılacağı, dolayısıyla davacı H.. T..'nın tescile hak kazanamayacağı, bu hususların araştırılması gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Bu kez davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/43143, Karar No: 2017/24106, Tarih: 02.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/43143 E.  ,  2017/24106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içerisinde, alt işveren tarafından Kamu İşveren Sendikasına toplu iş sözleşmesi imzalamak üzere yetki verilip verilmediğine ilişkin yetki belgesine rastlanmamış olup bu hususta geri çevirme yapılmış ise de, geri çevirme gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

a).... Radyoloji Rehabilitasyon ve Sağlık Hiz. San. Tic. Ltd. Şti.'ne ,

b).... Ağır Sanayi ve Hizmet Sektörü Kamu İşverenleri Sendikasına,

c) Kamu İşverenleri Kamu işletmeleri ve İşverenleri Sendikasına,

Müzekkere yazılarak alt işverenin Kamu İşveren Sendikasına yetki verip vermediği, başvuruda bulunup bulunmadığı, başvuruda bulunduysa nasıl sonuçlandığının sorularak, temin edilecek belgeler eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/11/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.