muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2414, Karar No: 2017/7957, Tarih: 06.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/2414 E.  ,  2017/7957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 24/09/2013 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 29/09/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının asıl davaya yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının birleşen davalara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava, davacı ... tarafından davalı özel eğitim kurumuna yapılan ödemelerin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı idare asıl davada; 11/07/2013 tarih ve 50 sayılı teftiş raporuna istinaden, davalı ... ... ... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi tarafından öğrencilerin örgün eğitim saatleri dışında ders alması gerekirken, öğrencilere düzenlediği günlük çalışma saatlerinin ... Özel Eğitim Kurumları Yönetmeliğinin günlük çalışma saatleri ve devam devamsızlık takibi başlıklı 25/2 maddesinde belirtilen hükme aykırı olarak, öğrencinin kayıtlı olduğu okul saatleri ile özel eğitim merkezindeki çalışmalarını aynı saatte yaptığı, yürürlükte olan mevzuat gereğince verilmesi gereken belgelerin ödeme evraklarına eklenmediği ve okula devam etmesi gereken öğrencilerin okula devam etmediği halde eğitim verilerek 99.950,70 TL ücret tahakkuk ettirildiği iddiasıyla uğranılan zararın giderimini istemiştir.

Birleşen ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/440 esas sayılı dosyasında ; davalılar ... ve ... tarafından, 10/01/2014 tarihli 6/2 sayılı teftiş raporuna istinaden Özel Eğitim Kurumları Yönetmeliğinin 29/g fıkrasının ihlal edilerek kayıtlı oldukları okula devam etmeleri gereken öğrencilerin, okula devam etmedikleri halde Mayıs 2012 ile Haziran 2013 tarihleri arasında bu şekilde 61.855,80 TL ücret tahakkuk ettirildiği iddiasıyla kurum zararının giderimini istemiştir.

Yine birleşen Mahkemenin 2013/433 esas sayılı dosyasında; asıl davanın davalısı ... ... ... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi tarafından öğrencilere Milli Eğitim Bakanlığı Özel Eğitim Kurumları Yönetmeliğinin 25/2 maddesine aykırı olarak,

Yine birleşen Mahkemenin 2013/433 esas sayılı dosyasında; asıl davanın davalısı ... ... ... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi tarafından öğrencilere Milli Eğitim Bakanlığı Özel Eğitim Kurumları Yönetmeliğinin 25/2 maddesine aykırı olarak,

öğrencinin kayıtlı olduğu okul saatleri ile aynı saatte ders yaptığının milli eğitim müdürlüğü müfettişlerince tespit edildiğini, davalı Rehabilitasyon Merkezinin fiilin işlendiği tarihte yürürlükte olan mevzuat gereğince verilmesi gereken belgeleri ödeme evraklarına eklemediği ve devam etmesi gereken öğrencilerin okula devam etmediği halde eğitim verilerek ücret tahakkuk ettirildiğinin tespit edildiğini, bu sebeple 99.950,70 TL kamu zararının oluştuğunu, davalı ...'ın zarardan sorumlu olduğunu, kamu zararı olan toplam 99.950,70 TL'nin, yapılan ödemelerin iadesi isteminde bulunmuştur.

Asıl ve birleşen davada davalılar; davacının iddialarının haksız ve gerçeğe aykırı olduğunu, çocuğun örgün eğitime devam etmemesi onun özel eğitim rehabilitasyon eğitimi almasının önünde engel oluşturmadığı, öğrencilerin okula devam edip etmediklerinin denetiminin davacıya ait olduğunu, E-Okul ve Mebbis sistemlerinde davacının onayını alarak gözetim ve denetimi ile işlemlerin yapıldığı belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu özel eğitim ve rehabilitasyon hizmetinin, özel eğitim alması gereken okul çağındaki çocuklara verilmiş olduğu, verilen eğitimin mevzuata uygun olarak davalılarca yerine getirildiği, özel eğitim hizmeti alan çocukların MEBBİS sisteminde okula kayıtlarının bulunduğu, örgün eğitime devam edip etmediklerinin takibinin davalıların sorumluluğunda olmadığı, ödeme tarihinde yürürlükte olan Özel Eğitim Kurumları Yönetmeliği'nin 29/g maddesinin bu şekilde yorumlanmasının gerektiği, yine 5378 sayılı Engelliler Kanunu'nun 15. maddesindeki "Hiç bir gerekçe ile engellilerin eğitim alması engellenemez" düzenlemesi dikkate alındığında, davalılar tarafından yapılan özel eğitim ve rehabilitasyon hizmetinde mevzuata aykırı bir yön bulunmadığı, davalılara yapılan ödemelerin verilen hizmetin karşılığı olarak yapıldığı belirtilerek asıl davanın usulden, birleşen 2014/440 esas sayılı davanın usul ve esastan, yine birleşen 2013/433 esas sayılı davanın ise esastan reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; mahkemenin 17/06/2015 tarihli bilirkişi raporunu hükmüne dayanak aldığı anlaşılmıştır. Söz konusu bilirkişi raporunun incelenmesinde, dosyanın easasına dair teknik bir inceleme yapılmak yerine tarafların iddia ve savunmaları özetlenerek ilgili mevzuat maddeleri de eklendikten sonra, özel eğitim verilen çocukların örgün eğitime devam edip etmedikleri konusunun belgelendirilmesi hususunun özel eğitim ve rehabilitasyon hizmetinin verildiği gerçeğini etkilemediği, eğitimin mevzuata uygun olarak verildiğini, MEBBİS bilişim sistemi ile anlık kontrol edilerek sistemin işlediğini, bu hususların 5378 sayılı Engelliler Hakkında Kanunu'nun 15. maddesinde yer alan hiç bir gerekçe ile engellilerin eğitim almasının engelenemeyeceği hükmüne uygun olduğunu, davalı tarafın haklı olduğunu, davalıların davacı ... Bakanlığına birleştirilen dava dosyaları da dahil olmak üzere her üç dosyada da borcunun bulunmadığı yönünde ve davanın reddi gerektiği yönünde görüş bildirildiği görülmüştür. Dosyada mevcut bilirkişi raporu uyuşmazlığı çözecek nitelikte değildir. Davaya konu olay nedeniyle davacı idare müfettişlerince yapılan denetimler sonucu hazırlanan 17/06/2015 tarihli geniş kapsamlı soruşturma raporu ve eklerinin de dosyada mevcut olduğu görülmüştür.

Ayrıca birleşen ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/440 esas sayılı dosyasında ; davalılar ... ile ... olarak belirtilmiş ise de, dava konusu alacak miktarı ile ekli klasörün Özel ... Özel Eğitim Uygulama Merkezine ait olduğu ve teftişe konu miktarın 24.445,53

TL olduğu, her ne kadar yargılama sırasında sehven isim yanlışlığı yapıldığı belirtilerek düzeltilmiş ise de, alacak miktarı ile dosya içeriğinin örtüşmediği, birleşen dosyanın dayanağı olan teftiş dosyasının da dosya arasına alınarak, özel eğitime ihtiyacı olan bireylerin alacağı destek eğitiminin türü ve süresi konusunda RAM raporunun belirleyici olduğu da gözetilerek, her bir öğrenciye ait RAM raporlarının dosyaya kazandırıldıktan sonra, dosyanın konusunda uzman bilirkişi heyetine tevdii ile talebe konu ödemelerin yapıldığı öğrencilerin her biri için gün ve saat karşılaştırması da yapılarak, ayrıntılı, açık, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli rapor alınıp dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle birleşen davalar yönünden BOZULMASINA; davacının asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine, bozma nedenine göre davacının birleşen davalara yönelik diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 06/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22905, Karar No: 2019/6548, Tarih: 09.05.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/22905 E.  ,  2019/6548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay tarihli tutanak ve tüm dosya kapsamına göre; suç tarihinde Bayraklı İlçe Emniyet Müdürlüğüne Gümüşpala Mahallesinde vişne çürüğü renginde Peugout 206 marka araçla gezen şahıslar olduğu ve bu şahısların bölgede bulunan marketlere sahte para vermeye çalıştıklarına ihbarı üzerine görevli ekiplerin araç ve şahısları araştırmak için ilgili semte gittiklerinde... plakalı vişne çürüğü renginde aracı sokak üzerinde seyir halindeyken görerek durdurdukları, içerisinde sanık ile birlikte haklarında işlem yapılmayan üç erkek şahsın bulunduğu, polislerce takviye ekibin gelmesi beklendiği sırada sanık İ.. K..'un ekip personeline neden durdurulduklarını sorduğu, polis ekibinin sanığa sahte para ihbarı nedeniyle durdurulduklarını söylediği, karakola intikalleri sırasında sanığın birlikte yakalandığı ... isimli arkadaşına kaş göz işareti yaparak cebinden çıkardığı sahte 50 TL'lik banknotu yırtıp yere attığı, bu sırada hazır bulunan polis memurunca fark edildiği, savunmasında uyuşturucu madde aldığında para üstü olarak kendisine verilen 50 TL'lik banknot ile bir bakkalda alışveriş yapmak istediği sırada dükkan sahibinin fark etmesi üzerine parayı geri aldığını ve daha sonra aracıyla gezerken yakalandığını ifade ettiği olayda; ihbarın içeriği, sanığın bu para ile alışveriş yapmak istediğini doğrulaması ve yakalandığında arkadaşı ile işaretleşip üzerindeki parayı yok etmek istemesi hususları birlikte değerlendirildiğinde; üzerine atılı suçun sabit olması nedeniyle mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki beraat düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye

göre Cumhuriyet Savcısı ve sanığın beraate yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7910, Karar No: 2012/12142, Tarih: 09.07.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/7910 E.  ,  2012/12142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/12/2010 tarih ve 2009/265-2010/278 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payı ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil aboneliklerle enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, elektrik dağıtım firmalarının müvekkiline ait enerji nakil hatları üzerinde herhangi bir müşterisinin bağlantı talebini karşılamaksızın kendi ihtiyaçları için kullanımları durumunun da üçüncü kişi kullanımı gibi değerlendirildiğini, bu nedenle davalının belirtilen enerji nakil hatlarından enerji kullanması halinde müvekkiline hat katılım payı ödemek zorunda olduğunu, bu kapsamda davalının İkizdere-Demirkapı enerji nakil hattından müvekkilinin bilgisi dışında ve katılım payını ödemeksizin 04.07.2002 tarihinden itibaren enerji kullandığının tespit edildiğini ileri sürerek, 8.856,46 TL'nın 04.07.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını ve zamanaşımına uğradığını, söz konusu enerji nakil branşman hatlarının bir kısmının müvekkili tarafından diğer abonelere elektrik enerjisi sağlamak için kullanıldığını, bu hatların bakım ve onarımlarının müvekkili tarafından gerçekleştirildiğini ve karşılığında davacıdan bedel talep edilmediğini, söz konusu hatların davacıya ait olduğunun da kanıtlanmadığını, müvekkilinin davacıya hat katılım payı ödemek zorunda bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşme uyarınca, davalının davacıya ait enerji nakil hattından kendisine şebeke tesis etmesi ve bu tesisten başka aboneleri yararlandırması nedeniyle Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi kapsamında davacıya hat katılım payını ödemekle yükümlü bulunduğu, ödenmesi gereken meblağın, bu konuda piyasada mevcut bir cari fiyat bulunmadığından mevzuatta öngörülen ilkelerden hareketle takdir edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 3.500 TL ana paraya dava tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmek suretiyle 9.542 TL'nın davalıdan tahsiline, ana paraya yönelik fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalı şirketin dava konusu enerji nakil hatlarını davacı dışındaki abonelerine elektrik sağlamak için kullanmasına ve bu kapsamda davalının sorumluluğunun kanundan doğmasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, davacıya ait enerji nakil hatlarının, davacıya katılım payı ile işletme ve bakım bedeli ödenmeksizin davalı tarafından kullanıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkin olup yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere davacı taraf kendi mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarının, davalı tarafça bedeli ödenmeksizin kullanıldığını ileri sürmüş, davalı vekili ise söz konusu hatların bir kısmının müvekkili tarafından diğer abonelere elektrik enerjisi sağlamak için kullanıldığını kabul etmiştir. 01.03.2003 tarihine kadar yürürlükte bulunan Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesinde "Teşekkül veya şirket, abonenin hizmetlerini aksatmamak koşuluyla; abonenin mülkiyetindeki branşman çıkışından bir başka istek sahibine elektrik satabilir. Abone mülkiyetindeki branşman hattından, teşekkül veya şirketin abonesi olarak enerji alacak bir başka abone, teşekkül veya şirketin o yıla ait enerji nakil hattı kilometrik birim fiyatına göre hesaplanan hat katılım bedelini branşman hattı sahibine ödemek zorundadır." denildikten sonra aynı yönetmeliğin 19. maddesinde bu bedelin ne şekilde tespit edileceği düzenlenmiştir. 01.03.2003 tarihinde yürürlüğe giren Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 8. maddesinde de benzer şekilde düzenleme yapılmış ve hat katılım bedelinin hangi kriterlere bağlı olarak belirleneceği ayrıntılı şekilde gösterilmiştir. Açıklanan yönetmelik hükümleri karşısında, davacıya ait enerji nakil hatlarının davalı tarafça kullanıldığı da uyuşmazlık konusu olmadığından davacının söz konusu enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında katılım payı istemesi mümkün olup esasen bu husus mahkemenin de kabulündedir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, abonelere ait enerji nakil hatlarının yeni bir abone tarafından kullanılması halinde eski aboneye ödenmesi gereken hat katılım payı bedelinin davalı tarafça belirlenmediği, davacı kurumun yönetim kurulu kararı ile belirlediği hat katılım bedelinin hangi esaslara dayandığının belirsiz olduğu açıklandıktan sonra herhangi bir hesaplama yapılmaksızın davacının talep edebileceği hat katılım payı tutarının 3.500 TL olduğu belirtilmiştir. Gerekçesiz ve denetime açık olmayan işbu rapor, hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. O halde mahkemece, öncelikle davalı şirketin dava konusu hat katılım bedelini belirleyip belirlemediğinin tespit edilmesi, şayet belirlenmemiş ise yukarıda anılan yönetmelik hükümlerindeki kıstaslar dikkate alınmak suretiyle uzman bir bilirkişi kurulundan davaya konu hat katılım bedelinin tespiti konusunda ayrıntılı ve denetime elverişli rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

3-Ayrıca, dava konusu edilen katılım payı ve bakım gideri alacağı bakımından davalı şirketten faiz istenebilmesi için öncelikle davalı şirketin temerrüde düşürülmesi gerekmektedir. Mahkemece, bu husus araştırılmadığı gibi harçlandırılarak müddeabih haline getirilmemiş birikmiş faiz alacağının hüküm altına alınmış olması da doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle de taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

4-Öte yandan, davacı tarafça söz konusu enerji nakil hatlarının işletme ve bakım ücretlerinin de tahsilinin istenilmiş olmasına rağmen mahkemece bu konuda olumlu olumsuz bir değerlendirme yapılmaması da doğru olmamış, hükmün bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan (1) nolu bentte yazılı nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, kararın (2) ve (3) nolu bentlerde yazılı nedenlerle taraflar, (4) nolu bentte yazılı nedenle ise davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 09/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6275, Karar No: 2017/1454, Tarih: 26.04.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/6275 E.  ,  2017/1454 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA)

6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanuna muhalefet suçundan İzmir/Buca Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...’nın, firar ettiği gerekçesiyle, Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 05/04/2016 tarihli ve 2016/726 sayılı Kararının onanması talebinin, hükümlü hakkındaki infaza konu ilâmın adli para cezasına ilişkin olduğu, hapse çevrili adli para cezalarının infazının doğrudan açık ceza infaz kurumunda infaz edildiğinden bahisle reddine ilişkin İzmir 1. İnfaz Hâkimliğinin 15/04/2016 tarihli ve 2016/2422 Esas, 2016/2476 sayılı Kararına yönelik itirazın reddine dair İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/05/2016 tarihli ve 2016/908 değişik iş sayılı Kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre hükümlünün, ruhsatsız ateşli silah ve mermileri satın alma veya taşıma suçundan İzmir 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/238 Esas ve 2011/44 Karar sayılı ilamı ile verilen adli para cezasından çevrili hapis cezasını infaz etmekte olduğu, açık ceza infaz kurumunda bulunduğu sırada firar etmesi nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verilerek infaz hakimliğinin onayına sunulması üzerine, İzmir 1. İnfaz Hâkimliğince hükümlünün doğrudan açık ceza infaz kurumuna gönderildiği cihetle kapalı ceza infaz kurumuna iade edilemeyeceği gerekçesiyle talebin reddine dair karar verilmiş ise de;

5275 sayılı Kanunun 14/4. maddesinde “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar ve hükümlü oldukları suçtan başka bir fiilden dolayı haklarında tutuklama kararı (İptal ibare: Anayasa Mah. 09.04.2014 tarih ve 2014/26 E. ve 2014/78 K.) (...) olanlar ile yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları saptananlar, kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler. Bu karar, infaz hâkiminin onayına sunulur.” şeklinde düzenlemeye yer verildiği, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin Kapalıya iade başlıklı 12. maddesinde “a) Haklarında 5271 sayılı Kanunun 100'üncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler,

b) Firar edenler,

c) Kınamadan başka disiplin cezası alanlar,

ç) 5'inci madde gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler,

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

e) Kapalı kuruma dönmek isteyenler,

f) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar,

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

e) Kapalı kuruma dönmek isteyenler,

f) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar,

Kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur.” şeklinde hükme yer verildiği, anılan yönetmeliğin 12. madde düzenlemesinde “yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilen hükümlüler” dışında infazın doğrudan açık ceza infaz kurumunda yapılması yönünden herhangi bir ayrım yapılmadığı, 5275 sayılı Kanunun 14/4. maddesinde de kapalıya iade kurumunda doğrudan açık ceza infaz kurumuna gönderilen hükümlüler yönünden ayrıma gidilmediği, her ne kadar firar eden hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iade edileceği yönünde anılan Kanun hükmünde düzenleme öngörülmediği düşünülebilirse de, firar eyleminin 5275 sayıl Kanunun 44. maddesinde hücre disiplin cezasını gerektirir eylem olarak düzenlendiği, açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı kurumdan açık ceza infaz kurumlarına nakledilen ya da doğrudan açık ceza infaz kurumlarına gönderilen hükümlü statüsünde bulunmasının kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönünden farklılık arz etmeyeceği, aksi yorumun kanun koyucunun öngörmediği bir ayrımın yorum yoluyla vazedilmesi sonucunu doğuracağı, firar gibi bir eylemi gerçekleştiren hükümlünün infazının bizatihi risk içerdiği, daha sıkı infaz koşullarını haiz infaz kurumunda cezasına infaz edilmesinin infaz hukukunun amacı ve ruhuna uygun düşeceği cihetle, somut olayda açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi kararının onaylanması gerektiği gözetilmeksizin itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan Kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 14/11/2016 gün ve 94660652-105-35-8367-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA