muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9205, Karar No: 2023/9318, Tarih: 05.10.2023

İş kazası ani bir olay olmasına karşın meslek hastalığı, belirli bir zaman dilimi içerisinde tekrarlanan bir sebeple oluşmaktadır. Meslek hastalığı, işin nitelik ve yürütüm şartlarından dolayı ya da işyerinin durumu dolayısıyla yavaş yavaş ortaya çıkan bir sağlık sorunudur.

Davanın yasal dayanağı olan işverenin iş kazası ve meslek hastalığında sorumluluğunu düzenleyen, 5510 sayılı Kanun 21/1 inci fıkrası, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.”

21/1 inci madde hükmüyle işverenin iş kazaları ve meslek hastalıkları nedeniyle Kurum karşısındaki sorumluluğu, kusur sorumluluğu olarak düzenlenmiştir. Hakkaniyet veya tehlike sorumluluğu benimsenmemiştir. Eğer işverenin kusuru varsa sorumlu tutulabilecektir. İşverenin sorumlu tutulabilmesi için maddeye göre, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi olmalıdır. Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği 45 inci maddesinde de açıklandığı gibi,

(1) İş kazası veya meslek hastalığı, işverenin kastı sonucunda meydana gelmişse işveren Kuruma karşı sorumlu hâle gelir. Kasıt; iş kazası veya meslek hastalığına, işverenin bilerek ve isteyerek, hukuka aykırı eylemiyle neden olması hâlidir. İşverenin eylemi hukuka aykırı olmamakla birlikte, yaptığı hareketin hukuka aykırı sonuç doğurabileceğini bilmesi, ihmali veya ağır ihmali sorumluluğunu kaldırmaz.

(2) İş kazası veya meslek hastalığı işverenin, sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi sonucunda oluşmuşsa işvereni Kuruma karşı sorumlu hâle getirir. Mevzuat; yasal olarak yürürlüğe konulmuş ve yürürlüğünü muhafaza eden, sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği alanında, yasa koyucu ile yasa koyucunun yürütme veya idareye verdiği yetki sonucu, bu organlarca kabul edilen genel, objektif kural veya hükümlerin tümüdür.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun “İşçinin kişiliğinin korunması” başlığı altında 417/2 nci maddesinde, “İşveren, işyerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli hertürlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdür.” (Benzer, 818 sayılı Kanun m. 332)

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun “İşçinin kişiliğinin korunması” başlığı altında 417/2 nci maddesinde, “İşveren, işyerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli hertürlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdür.” (Benzer, 818 sayılı Kanun m. 332)

Bu fıkra ile işverenin, işçinin yaşam, sağlık ve bedensel bütünlüğünü korumak için gerekli önlemleri alma yükümlülüğü öngörülmektedir. İşverenin özellikle iş kazalarına karşı gerekli önlemleri alma yükümlülüğü söz konusudur. Buna göre işveren, hizmet ilişkisinin ve yapılan işin niteliği göz önünde tutulduğunda, hakkaniyet gereği kendisinden beklenen, deneyimlerin zorunlu kıldığı, teknik açıdan uygulanabilir ve işyerinin özelliklerine uygun olan önlemleri almakla yükümlüdür. Eğer işveren bu konuda gerekli önlemleri almazsa, meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı ile ilgili olarak sorumlu tutulacak ve Kurum bu konuda yapmış olduğu harcamaları işverenden talep edebilecektir. İşverenin sorumlu tutulabilmesi için iş kazası veya meslek hastalığı, işverenin iş güvenliği önlemlerini alma ve özen gösterme yükümlülüğüne aykırı davranışı veya ihmal göstermesi sonucu meydana gelmiş olmalıdır. Diğer bir deyişle, oluşan kazadan sorumlu olabilmesi için işverenin kusurunun kanıtlanması gerekmektedir.

İşverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kusur oran ve aidiyetine ilişkin iş sağılığı ve güvenliği uzmanlarından rapor alınması gerekmektedir. İşverenin iş sağlığı ve güvenliğine aykırılığı nedeniyle sorumluluğu 818 sayılı BK m. 332 ve 4857 sayılı İş kanununa göre belirleniyordu. İş Kanunu'nun "İşverenlerin ve İşçilerin Yükümlülükleri" kenar başlıklı 77/1 inci fıkrasına göre "İşverenler iş yerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler.” Maddelerin uygulanması amacı ile «İş Sağlığı ve Güvenliği Tüzükleri» çıkarılmış ve iş sağlığı ve güvenliği önlemleri tek tek somut biçimde sayılmıştır.

4857 SK 77 nci ve devamı maddeleri 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 37 nci maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu ile işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümlülüğünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir. Yeni kanun, hangi önlemlerin alınacağını tek tek saymak yerine işverene genel çerçeve çizen ve hareket alanı tanıyan genel ilkeler getirmiştir. İşverenin genel yükümlülükleri, önlem alma, önlemlerin işlerliğini denetleme ve önlemleri yeniliklere uyarlama yükümlülüğüdür.

Yargıtay uygulamasına göre mevzuatta belirtilmemiş olsa bile işveren, teknolojik ve bilimsel gelişmelerin gerekli kıldığı iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması amacıyla gerekli olanı yapmak ve gereken koşulları sağlamak, araçları eksiksiz bir şekilde temin etmekle yükümlüdür. Aynı yaklaşım 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununda da benimsenerek 4 üncü maddede işverenin genel yükümlülükleri, 5 inci maddede risklerden korunma ilkeleri sayılmıştır.

Bir olayın kanuni anlamda meslek hastalığı sayılabilmesi için tek başına hastalığın ya da bedensel veya ruhsal engellik halinin varlığı yeterli değildir. Meydana gelen hastalığın görülen işle uygun illiyet bağı içinde bulunması gerekir. İlliyet bağı sorumluluğun temel öğesidir. Eğer işçinin çalıştığı işte çalışmaması hâlinde hastalığa yakalanmayacağı söylenebiliyorsa bu durumda meslek hastalığı ile yürütülen iş arasında uygun illiyet bağının bulunduğu kabul edilmelidir (M. Çenberci, Sosyal Sigortalar Kanunu Şerhi, ... 1985, s. 125). Başka bir söyleyişle sigortalı hastalığa, gördüğü işin özellik ve niteliği veya işin yürütüm şartları dolayısıyla tutulmuş ise uygun illiyet bağı mevcuttur.

Sorumluluğun belirlenmesinde fiille sonuç arasında bulunması gereken uygun illiyet bağı kurulamaz ya da kesilir ise borçlu sonuçtan sorumlu tutulamaz. İlliyet bağını kesen sebepler başlıca üç tanedir: Mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve üçüncü kişinin kusuru. Kaçınılmazlık da uygun illiyet bağını kesen sebeplerden en önemli olup mücbir sebebin bir unsurudur. 5510 sayılı Kanun 21/1 inci maddesinde işverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır hükmü vardır. Meslek hastalığının meydana gelmesinde işverenin sorumluluğu kapsamında, dış etkenler, kötü rastlantılar, teknik arıza, beklenmeyen hal sorumluluğa etkilidir.

Kaçınılmazlık kanunda tanımlanmamış ancak Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği m. 45/3’de düzenlenmiştir. Yönetmeliğe göre, “İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır. Kaçınılmazlık, olayın meydana geldiği tarihte geçerli bilimsel ve teknik kurallar gereğince alınacak tüm önlemlere rağmen, iş kazası veya meslek hastalığının meydana gelmesi durumudur. İşveren alınması gerekli herhangi bir önlemi almamış ise olayın kaçınılmazlığından söz edilemez.”

Kaçınılmazlığın genel bir tanımı yapılacak olursa denilebilir ki kaçınılmazlık, önüne geçmenin imkânsız olduğu veya ne kadar özen gösterirse göstersin, hangi tedbir alınırsa alınsın oluşması engellenemeyen bir durumu ifade eder. İşverenin mevzuatta yer almasa bile, iş sağlığı ve güvenliği yönünden aklın, bilimin, tekniğin gerekli gördüğü her türlü önlemi almak zorunda olduğu Yargıtayın yerleşik içtihatlarındandır. Alınması gereken her türlü tedbir objektif olarak işverenden beklenen makul tedbirler olmalıdır. Hastalığın ortaya çıkmasında kaçınılmazlığın varlığı halinde işveren ve üçüncü kişiler, belirlenen kaçınılmazlık oranında sorumluluktan kurtulacaktır.

Önemle belirtilmelidir ki iş kazalarında işverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlığın etkisinin bulunup bulunmadığını irdelemek daha belirgin iken meslek hastalığı için durum daha farklıdır. Çünkü meslek hastalığı, iş kazasında olduğu gibi aniden veya çok kısa bir zaman içerisinde ortaya çıkmamakta, işin niteliğinden dolayı sürekli tekrarlanan bir sebeple veya yürütüm şartları yüzünden yavaş yavaş meydana gelmektedir. Sigortalı uzun süre aynı işi yapmakta, aynı şekilde çalışmakta, işin yürütümü ve niteliği nedeniyle belirli bir zaman sonra yaptığı işten etkilenmekte ve meslek hastalığına tutulmaktadır. Bazen aynı işyerinde çalışan ve aynı işi yapan sigortalıların birinde veya bir kısmında meslek hastalığı görülürken diğer kısmında hastalık belirtileri ortaya çıkmamakta işin niteliği ve yürütümü herkesi farklı etkilemektedir. Bu nedenle meslek hastalığının meydana gelmesinde tüm kusurun işverene ait olduğunu kabul etmek çoğu zaman hakkaniyete uygun düşmeyecek bir kısım etkenin kaçınılmazlık sonucu meydana geldiğinin kabulü gerekecektir. Sonuç itibariyle sigortalıda meslek hastalığının ortaya çıkması hâlinde işverenin mevzuatta belirtilen yükümlülüklerini yerine getirip getirmediğinin, gerekli özeni gösterip göstermediğinin ve kaçınılmazlığın etkisinin titizlikle araştırılarak ortaya konulması gerekmektedir.

2. Sürekli iş göremezlik ve malullük halinin belirlenmesinde izlenecek yol; 5510 sayılı Kanun'un “Sağlık Raporlarının Usul ve Esasları”na dair 95 inci maddesinde (506 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinde) hükme bağlanmıştır. Buna göre Kurum sağlık tesisleri tarafından raporlara dayanılarak verilen kararlara karşı ilgililerin S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'na itiraz hakları mevcuttur. Söz konusu kurulun raporlarının Kurumu bağlayacağı diğer ilgililer yönünden bağlayıcı olmayıp, Adli Tıp Başkanlığı veya Tıp Fakültelerinin ilgili ana bilim dalı konseylerinden Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü çerçevesinde inceleme ve araştırma yapılmasını isteyebilecekleri 28.06.1976 tarih ve 6/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararının gereğidir. Öte yandan; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 17.02.2010 gün ve 2010/21-60 Esas, 2010/90 Karar sayılı ilamı ile 06.10.2010 gün ve 2010/10-390 Esas, 2010/448 Karar sayılı ilamların da belirtildiği üzere Adli Tıp Kurumu Başkanlığı’nın ilgili ihtisas kurulu ile üniversitelerin tıp fakülteleri ilgili bilim dalı başkanlıklarınca ya da S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'nca düzenlenen raporlar arasında çelişkinin mevcut olması halinde, çelişkinin Adlî Tıp Kurumu Başkanlığı Adli Tıp 2.Üst Kurulu tarafından giderilerek, sigortalının sürekli iş göremezlik oranı ve başlangıç tarihi kesin olarak karara bağlanması da zorunludur.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

1.Eldeki davada, sigortalının davalı işyerinde sürekli olarak tekrarlayıcı bilek, parmak ve kol hareketleri ile vidalama ve zımbalama işleri sonucu %13 oranında meslek hastalığına maruz kaldığı olayda bilirkişi raporuna göre kazalının meslek hastalığına yakalanması nedeniyle davalı işverenin %100 kusuru olduğu tespitine dayanılarak Mahkemece davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmakta ise de verilen karar, sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkin prosedürün tamamlanmaması ve kusur tespiti noktasında eksik inceleme ve araştırmaya dayalı bulunmuştur.

2. Davalı işveren vekili tarafından, sigortalının iş göremezlik oranına itiraz edildiğinden, 5510 sayılı Kanun'un 95 inci maddesinde öngörülen prosedür doğrultusunda inceleme yapılarak, sigortalıda iş kazasına bağlı olarak oluşan sürekli işgöremezlik oranına itiraz doğrultusunda, öncelikle Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’ndan rapor alınması, anılan kurul tarafından verilen raporun davacı Kurum açısından bağlayıcı olmasına karşın davalı işverenin bu rapora da itiraz hakkının bulunduğu gözetilerek, itirazı halinde Adli Tıp Kurumu İhtisas dairesi'nden, çelişki oluşması halinde Adli Tıp 2. Üst Kurulu'ndan rapor alınmak suretiyle, uğradığı iş kazasına bağlı olarak sigortalının meslekte kazanma güç kaybı oranının kesin biçimde belirlenmesi; meslekte kazanma güç kaybı oranı konusunda değişikliğin ortaya çıkması durumunda, bu değişikliğin dava konusu peşin sermaye değerli gelir üzerindeki etkisinin araştırılması gerekmektedir.

Somut olayda, davalı tarafından kazalının iş göremezlik oranına itiraz edildiği, gerekçe olarak ... Maltepe Hastanesinden alınan 28.03.2018 tarihli raporda %3 oranında sürekli iş göremezlik oranı belirlenmişken, bu rapordan sonra kurum tarafından düzenlenen 03.07.2019 tarihli SGK Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oram Tespitine İlişkin Kurum Sağlık Kurulu Kararında ise oranın %24 olarak belirlendiğini ve iki rapor arasındaki çelişkinin giderilmediğini öne sürdüğü, Mahkemece bu itiraz üzerinde durulmaksızın karar verildiği anlaşılmakla itirazın yukarıda yer alan yasal prosedüre uyulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi hatalıdır.

3. Uyuşmazlığın çözümünde nöroloji uzmanı ve makine mühendisinden oluşan 2 kişilik bilirkişi heyetinden alınan raporda, özellikle tekrarlayıcı el bilek hareketleri ve dirseği koyarak tekrarlayıcı hareketlerin, söz konusu olan karpal tünel sendromu ve ulnar sinir lezyonuna yol açar nitelikte olduğu, sigortalı işçinin beyanlarında "uzun süre sabit şekilde ayakta durduğunu ve 3 yıl çalıştığı motor imal kısmında 3-10 kg lık ağırlıkları eğilerek yerden kaldırdığını, sonra 7 yıl 5-10 kg'lık kazanları kaldırdığını" ifade ettiği ve dosya kapsamından tespit edilen çalışma usulü dikkate alındığında, ağırlıkların intervertebral disk lezyonlarına sebep olabileceğinin değerlendirildiği, diğer yandan sigortalının tıbbi kayıtları incelendiğinde, 1997-2018 tarihleri arasında mükerrer, bel ve kol ağrıları için ağrı kesici ve kas gevşetici ilaçlar kullandığının görüldüğü, dava konusu meslek hastalıklarının işe girmeden önce mevcut olduğuna ve/veya iş dışındaki nedenlerden (sigortalının özel hayatındaki bir kısım etkilerden) kaynaklandığına dair verilere rastlanmadığı belirtilerek davalı işveren %100 oranında kusurlu bulunmuştur.

Değinilen yasal mevzuat ve yapılan açıklamalar çerçevesinde, söz konusu raporda, sigortalıya ilişkin bünyesel faktörlerin bulunup bulunmadığı hususunun tartışılıp değerlendirilmediği anlaşıldığından; itirazlar doğrultusunda aralarında 1 hekim iş güvenliği uzmanının da bulunduğu 3 kişilik bilirkişi heyetinden ihlal edilen mevzuat hükümlerini, sigortalıya ilişkin bünyesel faktörleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçları irdeleyen, bu bağlamda kusur aidiyet ve oranlarını gerekçeleriyle belirleyen, denetime elverişli kusur raporu alınarak karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18404, Karar No: 2010/17089, Tarih: 18.10.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/18404 E.  ,  2010/17089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dairemizin 18.01.2010 tarihli geri çevirme kararının gerekleri yerine getirilmemiştir.16.11.2006 tarihli tensip zaptında zabıt katibinin imzası bulunmamaktadır. Bu kez geri çevirme konusunda özenli davranılarak, eksik imza tamamlattırılıp gönderilmesi, geri çevirmenin gereklerinin yerine getirilmemesi konusunda ihmali görülenlerin dikkatinin çekilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE oybirliğiyle karar verildi.18.10.2010 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/4141, Karar No: 2013/10811, Tarih: 16.05.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/4141 E.  ,  2013/10811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Görevsizlik

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihinde ... plakalı 2010 model ... model marka araçla Suriye'den Türkiye'ye giriş yapan sürücüsü ... ve yanında yolcu olarak bulunan eşi ... gümrük muayene memurlarınca sözlü beyana davet edildiği, kaçak ve yasak herhangi bir eşya ve madde bulunmadığını bildirmelerinden sonra şüpheyle araçta yapılan aramada beyan harici koltukların altında, sol ön farın altında, sileceklerin altındaki boşlukta ve ön sepette toplam 26 karton sigara bulunması şeklinde gelişen olayda eşyanın cinsi, miktarı ve çeşitleri itibariyle ticari mahiyette olduğu gözetildiğinde, sanık ... yönüyle eyleminin 5607 sayılı yasanın 3/1 maddesi kapsamında kalan kaçakçılık suçunu oluşturduğu halde, yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4817, Karar No: 2016/6917, Tarih: 14.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/4817 E.  ,  2016/6917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Sakarya 1. Sulh Hukuk ve Artvin Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine ilişkin olarak verilen yetkisizlik kararından kaynaklanmaktadır.

Sakarya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.10.2011 tarih ve .../... Esas, .../... Karar sayılı kararı ile ... akıl hastalığı nedeniyle kısıtlanarak, kendisine annesi ... vasi olarak atanmıştır.

Sakarya 1. Sulh Hukuk Mahkemesince; dosyanın re'sen incelenmesinde, 01.03.2016 tarihli ek karar ile ... Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğü .... Sosyal Hizmet Merkezi Müdürlüğünün 24.02.2016 tarih 1299 sayılı yazılarında kısıtlı ...'nın "..." adresinde bulunan Engelsiz Yaşam Bakım ve Rehabilitasyon Merkezine nakledilmiş olduğunu bildirdiği ve kısıtlının MERNİS adresi de bu adres olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Artvin Sulh Hukuk Mahkemesi'nce; kısıtlının yerleşim yerindeki mahkemenin vesayet mahkemesi olacağı, rehabilitasyon merkezinin yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." ve 412/1. maddesi uyarınca da "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez." hükmü yer almaktadır. Yine aynı Kanunun 22. maddesi uyarınca "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

Dosya kapsamından, kısıtlının daha önce Sakarya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.10.2011 tarih ve .../... Esas, .../... Karar sayılı ilâmı ile vesayet altına alındığı ve vesayetin bu mahkemece takip edildiği anlaşılmaktadır. TMK'nın 22. maddesi uyarınca bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı anlaşıldığından, uyuşmazlığın vesayet makamı olan Sakarya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince Sakarya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 14/06/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1255, Karar No: 2020/5068, Tarih: 23.06.2020

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2020/1255 E.  ,  2020/5068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, İsmail'in, 10/07/2011 tarihinde kardeşleri ile evde oyun oynarken ayağını burktuğunu, davalı hastanede kırık-çıkık olmadığı tespit edilerek kendisine kalçadan ağrı kesici iğne yapılmak suretiyle evine gönderildiğini, ağrılarının artması üzerine tekrar hastaneye başvurulduğunu, ... iline sevk edildiğini... Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Çocuk Nörolojisi ve Ortopedi polikliğinde EMG incelemesi yaptırıldığını, ağrıların ayak burkulmasından sonra ağrının kesilmesi amacıyla davalı hastane hemşiresi tarafından yapılan iğnenin, sinire denk gelmesinin yarattığı damar ezilmesi ve sinir tahribatı sonucunda meydana geldiğinin tespit edildiğini, İsmail'in yürüme zorluğu çektiğini, sürekli tedavi gerekliliği nedeniyle öğreniminde aksama meydana geldiğini, İsmail'in çektiği acılar nedeniyle halen psikolojik tedavi gördüğünü, İsmail'in eğitimini sağlayabilmek ve özel bakımı için ayrıca harcamalar yapmak zorunda kalındığını ileri sürerek, maddi tazminat yönünden, İsmail için 1.000,00 TL, Eyyüp için 1.000,00 TL, Gülten 1.000,00 TL, manevi tazminat yönünden İsmail için 500.000,00 TL, Eyyüp için 100.000,00 TL, Gülten için 100.000,00 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, maddi tazminat yönünden davanın kısmen kabulü ile, 178.055,00 TL iş gücü kayıp tazminatı ile 885,24 TL tedavi giderinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ...'ya verilmesine, 494,38 TL tedavi giderinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ...'ya verilmesine, davacı ...'nın maddi tazminat talebinin reddine, fazlaya ilişkin talebin reddine, manevi tazminat yönünden ,280.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihiden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ...'ya verilmesine, 60.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihiden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ...'ya verilmesine, 60.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihiden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ...'ya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş; hüküm, taraflarça temyiz edilmiştir.