muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4555, Karar No: 2023/5997, Tarih: 26.12.2023

4.Aşamalarda tanık sıfatı ile dinlenen ve öleni ambulans ile alarak Bahçe Devlet Hastanesine ulaştıran sağlık personelleri olan hemşireler Ayşe Bölünmez ve Çağrı Karakaya beyanlarında, hastaneye yol aldıkları esnada katılan ...'in ölen ...'in düştüğü yeri kendilerine gösterdiğini ve yaklaşık olarak 1 metre civarında olduğunu tahmin ettiklerini, hastanın durumunun stabil olduğunu ve grafilerinin çekildiğini ayrıca sanık tarafından dahiliye doktoruna danışıldığını ve göğüs polikliniğine gitmesi yönünde öneride bulunarak hastanın taburcu edildiğini belirtmişlerdir. Ayrıca hemşire Çağla Karakaya, ölenin kaburgasının ağrıdığından bahsettiğini de beyan etmiştir.

5. Adli Tıp Kurumu, Adana Adli Tıp Grup Başkanlığı'nın 09/12/2013 tarihli otopsi raporunda, kişinin ölümünün künt göğüs travmasına bağlı kosta kemik kırıkları, pnömotoraks ve buna bağlı gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğu belirtilmiştir.

6.Soruşturma aşamasında düzenlenen Adli Tıp Kurumu İstanbul 1. İhtisas Dairesinin 22/10/2014 tarih ve 4041 sayılı raporunda;

"....kişinin 10.07.2013 tarihinde yüksekten düşme ifadesiyle götürüldüğü hastanede Dr.... tarafından muayenesinin yapıldığı, gerekli tetkiklerinin yapıldığı, çekilen akciğer grafisinin dahiliye uzmanı Dr....’a konsülte edildiği, travmatik patoloji tespit edilmediği için 3 saat süreyle takip edilerek taburcu edildiği bildirildiğinden Dr....’e kusur atfedilemeyeceği,

Ancak dosya içerisine eklenen dahiliye uzmanı Dr....’ın ifadesinde; göğüs hastalıkları veya göğüs cerrahisi uzmanına konsülte etmesi gerektiğini ifade ettiğinden bu ifadelerin doğruluğunun kabulü halinde Dr.... ...’ün Göğüs Hastalıkları veya Göğüs Cerrahi konsültasyonu yapılmadan ya da yaptırabileceği bir merkeze sevk işleminin yapılmamasından dolayı kusurlu olacağı,

Dr....’ın Göğüs Hastalıkları veya Göğüs Cerrahi Uzmanı önerisinde bulunmaması durumunda, çekilen grafide seri kot kırıklarının tanısını koyamaması ve konsültasyon önerisinde bulunmaması nedeniyle kusurlu olacağı, ifadeler arasında çelişkiler bulunduğundan dolayı bu hususun adli tahkikatla aydınlatılmasının uygun olacağı" belirtilmiştir.

7.Soruşturma aşamasında düzenlenen bir diğer rapor olan Adli Tıp Kurumu İstanbul 1. İhtisas Dairesinin 25/11/2015 tarih ve 4958 sayılı raporunda; "Adli dosyada kayıtlı bilgiler, tıbbi belgeler ve otopside elde edilen bulgular birlikte değerlendirildiğinde, kişinin yüksekten düşme sonrası götürüldüğü Bahçe Devlet hastanesinde adli tahkikatla tarafınızdan belirlenecek olan hekim kusuru olmaması, zamanında kişiye tanı konularak uygun takip ve tedavisinin yapılması durumunda da klinik durumu itibarıyla kurtulmasının kesin olmadığı cihetle;

Hekimin kusurlu eylemi ile kişinin ölümü arasında kesin bir illiyet bağı kurulamayacağı, 10.07.2013 tarihide maruz kaldığı yaralanma ile kişinin ölümü arasında illiyet bağı bulunduğu, hekiminin kusurlu eyleminin illiyet bağını kesmeyeceği " görüş ve kanaati bildirilmiştir.

Hekimin kusurlu eylemi ile kişinin ölümü arasında kesin bir illiyet bağı kurulamayacağı, 10.07.2013 tarihide maruz kaldığı yaralanma ile kişinin ölümü arasında illiyet bağı bulunduğu, hekiminin kusurlu eyleminin illiyet bağını kesmeyeceği " görüş ve kanaati bildirilmiştir.

8.Dosya ekinde gönderilen grafilerin Adli Tıp Kurumu İkinci Tıp İhtisas Kurulunda görevli Radyoloji Uzmanı Dr.Ajda Ağırbaş tarafından yapılan değerlendirmesinde, olayın meydana geldiği 10.07.2013 tarihli PA Akciğer grafisinde, sağda seri kot kırıkları ve lokal cilt altı amfizemi izlendiği, 11.07.2013 tarihli Toraks BT'de sağda pnömotoraks, yaygın cilt altı amfizemi ve mediastinal amfizemin izlendiği belirtilmiştir.

9.Sanık ... ...'e ait güncel adli sicil kayıtları ve nüfus kayıtları, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Olay tarihinde sanığın Bahçe Devlet Hastanesinde geçici görevli pratisyen hekim olarak acil servis bölümünde görev yaptığı, yüksekten düşme sonucu meydana gelen yaralanması nedeni ile ambulansla acil servis bölümüne getirilen ölen ...'i muayene eden doktor sanığın, 10/07/2013 tarihli epikriz raporunda "Düşme şikayeti olduğu, kafa-boyun-akciğer-vertebra-pelvis ve düz karın grafilerinin çekildiği, damar yolu açıldığı, oksijen ve nebulizatör tedavisi verildiği, kan ve biyokimya tetkiklerinin yapıldığı" ile hastaya gerekli müdahalenin yapılarak önerilerle taburcu edildiği bilgisine yer verilmiş olduğu anlaşılmakla taburcu edildiğinin ertesi günü kendi imkanları ile Osmaniye İbn-i Sina Hastanesine giden ölendeki yaralanmaya ilişkin olarak hastanenin bila tarihli, 1899367 sayılı epikriz raporunda ".... 6. ve 7. kodlarda fraktür hatları, sağda yaygın cilt altı amfızem ve göğüs duvarında yumuşak dokularda ödem görüldü."ğünün bildirilmesi ile hastanın Osmaniye Devlet Hastanesine sevk edildiği ve Osmaniye Devlet Hastanesinin 11/07/2013 tarihli epikriz raporunda düşme sonrası yaygın ciltaltı amfizemiyle acil servise başvuran hastanın acil olarak operasyon amaçlı ameliyathaneye alındığının, ameliyat sorası bilinci açılan hastanın 22/07/2013 tarihinde göğüs cerrahisi servisine nakledildiğinin ve aynı hastanenin 22/07/3013 giriş ve 24/07/2013 çıkış tarihli epikriz raporunda ise yelken göğüs ve multiple kot fraktürleri nedeni ile operasyona alınan hastanın 20/07/2013 tarihinde durumunun kötüleşmesi ile yoğun bakıma alındığı ancak bilincinin açılması akabinde 22/07/2013 tarihinde tekrardan servise nakli sonrası tedavisi devam ederken 24/07/2013 günü akut solunum yetmezliği gelişmesi üzerine öldüğünün belirtildiği olayda,

Katılan vekilinin, eksik inceleme sonucu sanık hakkında mahkumiyet yerine beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebebi yönünden,

Katılan vekilinin, eksik inceleme sonucu sanık hakkında mahkumiyet yerine beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebebi yönünden,

Olay ve olgular başlığı altında yer verilen Adli Tıp Kurumu İstanbul Birinci İhtisas Kurulu'nun 22/10/2014 tarihli ilk raporunda, sanığın kusur durumuna ilişkin olarak "....kişinin 10.07.2013 tarihinde yüksekten düşme ifadesiyle götürüldüğü hastanede Dr.... ... tarafından muayenesinin yapıldığı, gerekli tetkiklerinin yapıldığı, çekilen akciğer grafisinin dahiliye uzmanı Dr....’a konsülte edildiği, travmatik patoloji tespit edilmediği için 3 saat süreyle takip edilerek taburcu edildiği bildirildiğinden Dr....’e kusur atfedilemeyeceği," şeklindeki görüş bildirildikten sonra aşamalarda tanık sıfatı ile dinlenen dahiliye uzmanı doktor ...'ın konsültasyon önerisinde bulunması halinde sanık tarafından Göğüs Hastalıkları veya Göğüs Cerrahi konsültasyonu yapılmadan ya da bu amaçla bir merkeze sevk işlemi gerçekleştirilmeden ölenin taburcu edilmesi durumunda sanığın kusurlu olacağı, doktor ...'ın bu öneride bulunmamış olması halinde ise "...çekilen grafide seri kot kırıklarının tanısını koyamaması ve konsültasyon önerisinde bulunmaması nedeniyle kusurlu olacağı," şeklinde ilk görüşle çelişen ifadelere yer verildiğinin,

Ayrıca aynı Kurumun 25/11/2015 tarihli raporunda, hekim kusuru olmaması ve zamanında kişiye tanı konularak uygun takip ve tedavisinin yapılması durumunda da klinik bulguları itibarıyla ölenin kurtulmasının kesin olmadığı belirtilmekle sanığın davranışları ile meydana gelen ölüm neticesi arasında kesin bir illiyet bağı kurulamayacağının, 10.07.2013 tarihinde maruz kaldığı yaralanma ile kişinin ölümü arasında illiyet bağı bulunduğunun ve hekimin kusurlu eyleminin illiyet bağını kesmeyeceğinin belirtildiğinin anlaşılması karşısında,

Sanığın çekilen grafide kırığın tanısını koyamamış olması nedeniyle görevinin gereklerini yerine getirmekte ihmali bulunup bulunmadığı hususunda tereddüte yer vermeyecek şekilde Adli Tıp Kurumu Genel Kurul'undan rapor düzenlenmesi talep edilerek sanığın kusur durumunun tespiti ile eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen ihmal suretiyle görevi kötüye kullanma suçuna vücut verip vermediğinin değerlendirilmesi sonucunda bir hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında üzerine atılı taksirle öldürme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bahçe Asliye Ceza Mahkemesinin, 10/02/2016 tarihli ve 2015/25 Esas, 2016/38 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4476, Karar No: 2014/8449, Tarih: 16.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4476 E.  ,  2014/8449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Düzce İş Mahkemesi

Tarihi : 05/12/2013

Numarası : 2012/385-2013/856

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davalı işyerinde 02.02.1998-02.07.2012 tarihleri arasında çalıştığını ve iş akdinin sağlık nedenleriyle performansının düşük olduğu gerekçesiyle geçersiz nedenle feshedildiğini, işe girerken sedef hastası olduğunun işverence bilindiğini, 21.05.2004'te Petrol-İş Sendikası üyesi olmasıyla TİS haklarından yararlandığını, sendikanın 2009 yılında işyerinde yeniden örgütlendiğini ve davacının bu örgütlenme aşamasının her safhasında aktif rol aldığını, Sosyal Diyalog Kurul üyeliğinin işveren tarafından kasıtlı olarak sona erdirildiğini, 2012 yılı ücret zamlarıyla ilgili performans değerlendirme sistemi hakkındaki belge üzerinde performans değerlendirme sistemi hakkındaki düşüncelerini yazması sonucu kendisine 18.01.2012 tarihinde kınama cezası verildiğini, 02.07.2012 tarihinde iş sözleşmesinin fesih ihtarında belirtilen nedenlerle feshedildiğini, örgütlenmenin devam ettiği işyerinde daha önce ve sonra işten çıkarılan 41 işçinin tamamının sendikal nedenle işten çıkarıldığını, sendikanın 25.02.2011 günü Çalışma Bakanlığına yetki için başvurduğunu ve işkolu tespit kararının 19.03.2011 tarihinde Resmi Gazetede yayınlandığını ancak davalı işverenin sırf işçilerin sendikadan istifalarını sağlamak için İstanbul 4. İş Mahkemesinde işkoluna itiraz davası açtığını, bu gelişmelerden sonra birçok işçinin sendikal nedenle işine son verildiğini, 70 işçinin sendikadan istifa ettiğini ve H.. E.. isimli eski işçinin ikame ettiği işe iade davasında tanıklık yaptığı için davalı işyerinin kendisine husumet beslediğini belirten davacı feshin geçersizliğine, işe iadesine ve 2821 sayılı Yasanın 31/6 fıkrası gereğince bir yıllık ücretinden az olmamak üzere işe başlatmama tazminatı belirlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının iş akdinin geçerli nedenle feshedildiğini, feshin sendikal nedene dayanmasının mümkün olmadığını, sedef hastası olan davacının bu nedenle devamsızlıkları olduğunu ve rahatsızlığına bağlı olarak devamsızlığının sürekli olarak artmaya devam ettiğini, 2012 yılının ilk altı ayında 36 gün devamsızlığı bulunduğunu, iş akdinin bu nedenlerle davacıdan verim alınamaması nedenine dayalı olarak feshedildiğini, işyeri hekiminden alınan görüşle davacının sedef hastalığından kaynaklanan rahatsızlığının devam edeceğinin ve işyeri ortamının bunu artıracağı hususunda bilgi alındığını, davacının savunmasında da sedef hastalığına, bel ve boyun fıtığına bağlı ağrılarına bağlı olarak istirahat aldığını beyan ettiğini, davacının sık sık istirahat almasının iş akışını olumsuz etkilediğini, işyerinde sendikalı işçilerin kim olduğunun bilinmediğini ve sendikalı-sendikasız ayrımı yapılmadığını, davacıya bazı işveren vekillerini hedef alan eleştirileri nedeniyle kınama cezası verildiğini, iş kurumuna çıkış nedeninin sehven 29 kodu gösterildiğini, davacı işçiyi haklarından mahrum etme düşüncesinin oluşmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 02/02/1998- 02/07/2012 tarihleri arasında üretim işçisi olarak çalıştığı; 02/07/2012 tarihli fesih bildiriminde, İnsan Kaynakları Üst Kurulu tarafından 29/06/2012 tarihinde yapılan toplantıda diğer bazı kararların yanı sıra " son dönemde artan işe devamsızlıklarla ilgili olarak kalıcı rahatsızlığı olan çalışanların durumlarının incelenmesine ve rahatsızlığı nedeniyle istirahat alan çalışanların durumlarının gözden geçirilmesine" karar verilmesi ile bu kapsamda yapılan değerlendirmede uzun süredir sedef hastası olan davacının bu hastalığının kalıcı olduğu, işyeri kayıtlarına göre 01/01/2012 tarihinden 2012 Haziran ayı sonuna kadar geçen 6 aylık dönem zarfında toplam 36 iş günü devamsızlığının bulunduğu; Haziran ayında almış olduğu son istirahatının da mevcut sedef hastalığından kaynaklı olduğu; geçmiş yıllarda bilhassa yaz aylarında benzer sebeplerle uzun süreli istirahatlar aldığının belirlendiği, işyeri hekiminden alınan görüşe göre üretim ortamının hastalığını tetiklediği..., sık aralıklarla hastalanması, sürekli rapor, izin ve sair sebeplerle devamsızlık yapması, kısa bir dönem zarfında 36 iş günü rapor alması sebebiyle iş akdinin tazminatları ödenmek suretiyle feshedildiğinin bildirildiği; fesihten önce davacının son 6 aylık çalışma dönemi içerisinde toplam 36 gün istirahat vb. nedenlerle devamsızlık yaptığı ve bu durumun hizmet edimini engellediğinden bahisle, devamsızlıkları ve istirahat süresindeki artışa ilişkin olarak davacının savunmasının da alındığı; davacının davalı işyerinde 14 yılı aşkın süre boyunca çalıştığı; istirahatli ve izinli olduğu sürelere ilişkin belgelere göre son 6 ayda 36 gün istirahat aldığı; taraflarca kabul edilen raporların süresi dikkate alındığında, davacının kısa bir dönemde bu kadar sık rahatsızlanması, viziteye çıkarak istirahat alması, hastalıktan kaynaklanan istirahatlarının devam edecek nitelikte olması yani rizikonun devam etmesinin iş akışını bozucu nitelikte olduğu ve böyle bir durumda davalı işverenden iş ilişkisini devam ettirmesinin normal ölçülerde beklenemeyeceği göz önüne alındığında feshin geçerli nedene dayandığının anlaşılması karşısında artık davacının sendikal fesih iddiasının irdelenmesine yer olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir. İşçinin davranışlarından doğan geçerli neden kavramını; haklı neden sayılacak düzeyde ağır ve ciddi kusur içermeyen bununla birlikte iş ilişkisinin devamını önleyecek derecede olumsuzluk yaratan kusurlu eylemlerden oluşan ve iş sözleşmesinin feshini sosyal açıdan geçerli kılan haller olarak tanımlayabiliriz. Bununla birlikte işçinin yetersizliğinden doğan geçerli neden için kusur koşulunun zorunlu olmadığını, işçi kusursuz olsa dahi "iş yapma borcunu yerine getirme yetenek ve kapasitesindeki yetersizliğin" geçerli bir fesih nedeni sayılabileceğini vurgulamak gerekir. İşçinin iş sürecinde gözlenen performansı ile işin sonucuna bağlı ölçülen verimliliğine dayalı olarak yetersiz kaldığının belirlenmesi halinde, işçinin yetersizliğinden doğan geçerli nedenlerden söz edilecektir.

Yeterlilik, bir görevi icra etmek ve görevin gerektirdiği sorumlulukları yerine getirmek için ihtiyaç duyulan yetenek, bilgi ve becerileri ifade eden bir kavramdır. Bu kavram, belirli bir görevi ya da rolü kabul edilebilir bir düzeyde yerine getirmek için sahip olunması gereken bilgi ve beceriyi, kısaca donanımı vurgular. İşçinin performansını etkileyen sağlık sorunu, rahatsızlığı veya iş kazası sonrası aldığı sürekli istirahat raporu şeklinde olabileceği gibi, geçici de olabilmektedir. Sağlık sorunu nedeni ile koşulları olduğu takdirde işverenin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/I. Maddesi uyarınca bildirimsiz fesih hakkı da vardır. Bunun yanında sık sık rapor alma, 4857 sayılı İş Kanunu gerekçesinde işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli nedenler içinde sayılmıştır. Bunun dışında işçinin sağlık sorunu, daha önce yaptığı görevi ve dolayısı ile bu görevde performansını olumsuz etkilese de işletme içinde başka bir görevde değerlendirilmesine engel oluşturmayacaksa, işverenin bu görevde değerlendirmeden, performans yetersizliği nedeni ile fesih yoluna gitmesi, feshi geçersiz kılacaktır.

Dosya içeriğine göre; davacının işe başlarken sedef hastası olduğunun işverence zaten bilindiği, davacının son altı ayda aldığı belirtilen toplamı 36 gün olan sağlık raporlarının hangi hastalıklara ilişkin olduğuna dair dosyada raporların mevcut olmadığı, bu haliyle bilirkişi incelemesinde işçinin ne ölçüde çalışıp çalışamayacağının bilirkişi raporunda irdelenmediği ve bilirkişi raporunun denetime elverişli ve yeterince gerekçeli olmadığı, geçerli fesih nedeni kabul edilen davacının son 6 aylık süre içerisinde kesintili ve farklı tarihlerde olup toplamı 36 güne ulaşan sağlık raporlarının iş disiplinini ve verimliliğini bozacağı yönündeki gerekçenin işyerindeki kıdemi 14 yıl 5 ay gibi uzun bir süre olan davacının iş verimliliğini gerçekte hangi oranda etkilediğinin ve fesih gerekçesiyle uyumlu olup olmadığının, mevcut işinde veya başka işlerde çalışmaya engel teşkil edecek boyutta olup olmadığının, tedavi edilebilecek nitelikte olup olmadığının tedavi edilemeyecekse bile mevcut rahatsızlığıyla işyerinin başka bölümlerinde ve başka işlerde çalışmasına devam edip edemeyeceği hususunun gerekirse Uzman Heyet raporuyla belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile feshin geçersizliğine karar verilmiş olması isabetsiz olmuştur.

Ayrıca davacının işyerinde bir dönem faaliyette bulunan ve fesih tarihinde işyerinde tekrar örgütlenmeye çalışan Petrol İş Sendikasına üye olduğu dosyada mevcut üyelik fişiyle de anlaşılmış olup, davacı iddiası ve talebine konu edilen gerçek fesih nedeninin sendika üyeliği olduğu yolundaki dava nedenine açıklık getirilmeden bu hususun yeterince irdelenmediği ve gerekçeli kararda tartışılmadığının anlaşılmış olmasına göre toplamı 36 güne ulaşan mazeretli-raporlu pozisyonunun geçerli fesih nedeni oluşturacağı yolundaki gerekçe yerinde görülmemiştir. Yukarıda belirtilen eksiklikler yerine getirildikten ve taraf iddiaları bir bütün olarak her yönüyle incelenip tüm araştırmalar yapıldıktan sonra bütün deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmesi gerekmektedir. Yani davacının rahatsızlığının, görevini ve performansını etkileyip etkilemediğinin, etkilediği takdirde bu sağlık sorununun, işletme veya işyeri içinde başka bir görevde değerlendirilmesine engel olup olmayacağının uzman bilirkişilerden alınacak rapor ile belirlenmesi gerekir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.04.2014 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3688, Karar No: 2020/123, Tarih: 15.01.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/3688 E.  ,  2020/123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/04/2018 gün ve 2017/79 esas, 2018/125 karar sayılı hükmü;

1- Sanık ... hakkında;

a) Kasten öldürme suçundan; TCK'nin 81, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin hükmün, sanık müdafii ile katılan vekilinin yasal süresi içinde istinafı üzerine, CMK'nin 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddi,

b) Ruhsatsız silah taşıma suçundan;

6136 sayılı Kanunun 13/1; TCK'nin 52, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 600.- TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin hükmün, sanık müdafiinin yasal süresi içinde istinafı üzerine, CMK'nin 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddi.

2- Sanık ... hakkında;

Kasten öldürme suçundan CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine ilişkin hükmün, katılan vekilinin yasal süresi içinde istinafı üzerine, CMK'nin 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında; 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karar, 5271 sayılı CMK'nin 286/1-c maddesine göre temyiz edilemeyeceğinden, sanık müdafiinin temyiz talebinin bu suç yönünden aynı Kanunun 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında; maktul ...'ı kasten öldürme suçundan mahkumiyet, sanık ... hakkında maktulü kasten öldürme suçundan beraate dair hükümlere karşı yapılan istinaf başvurularının esastan reddi kararına yönelik Cumhuriyet savcısı, katılan vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz istemlerine yönelik yapılan incelemede;

Sanık ... müdafiinin delillerin hatalı değerlendirildiğine, sübuta, haksız tahrik ve takdiri indirim uygulanması gerektiğine yönelen yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay tarihinde sanıklar ... ve ...'nun, Yeşiltepe köyünde hırsızlık için girdikleri evde fark edilmeleri sebebiyle kaçtıkları sırada köy muhtarı olan maktule hırsızlığa teşebbüs olayının haber verilmesi üzerine, maktulün olay yerine araçla hareket ettiği, maktulün yol kenarında saklanan sanıkları görmesi ve saklandıkları yerden çıkmaları için silahla havaya bir kez ateş etmesi üzerine, sanık ...'ın bulunduğu yerden çıkıp maktulün aracına sağ taraftan yaklaştığı esnada sanık ...'ın da aracın sol tarafından yaklaşarak maktule silahla ateş edip onu başından vurarak öldürdüğü olayda;

a) Sanık ...'ın, sanık ...'ın silahı olduğunu bildiği ve maktulün dikkatini diğer yöne çekmek suretiyle ...'ın eylemi gerçekleştirmesini kolaylaştırdığı, bu nedenle sanık ...'ın eylemine TCK'nin 39/2-c. maddesi anlamında yardım eden sıfatı ile iştirak ettiği, anılan Kanun maddesi delaleti ile cezalandırılması gerektiği gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile beraatine karar verilmesi,