muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12067, Karar No: 2014/19105, Tarih: 05.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/12067 E.  ,  2014/19105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇUBUK ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/01/2014

NUMARASI : 2008/211-2014/22

Taraflar arasında görülen davada Çubuk Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/01/2014 tarih ve 2008/211-2014/22 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline taşıyıcı sorumluluk poliçesi ile sigortalı kitap emtiasının davalı tarafından Ankara/Ağrı arası taşımasının yapıldığını, aracın Malatya'da kaza yapması sonucu hasar oluştuğunu, sigortalının zararının karşılandığını ileri sürerek, 89.502,86 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sigortalı firma yetkililerinin sahte belge düzenlediğini, olayda sorumluluğu bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, okul kitaplarının davalıya ait araçla taşınması sırasında 23.243 adedinin hasar gördüğü, davalının 30.487,48 TL zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, anılan miktarın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava, taşıyıcı sorumluluk poliçesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece okul kitaplarının davalıya ait araçla taşınması sırasında 23.243 adedinin hasar gördüğü gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı taraf, davalının 48.681 adet kitabı taşıdığını, bu miktar kitabın hasar gördüğünü iddia ederken, davalı taraf ise kitapların toplam 27 ton olduğunu, bunların tamamının hasar görmediğini, sağlam kitapların tekrar alıcıya gönderildiğini, sigortalı yetkilisinin 28.07.2007 tarihli 16053 seri nolu fatura ve aynı tarihli 00165 nolu nakliye sözleşmesini sahte olarak düzenlediğini, bu sahte belgeleri sigorta şirketine verdiğini, hakkında sahte belgeyi bilerek kullanmak suçundan mahkumiyet kararı verildiğini savunduğu halde, mahkemece anılan ceza dosyası ve içindeki deliler değerlendirilmeden gerçek zarar miktarının hesaplanması yoluna gidilmiştir.

818 sayılı BK'nın 53. maddesine göre ceza hakiminin mahkumiyet kararı ve mahkumiyet hükmünde tespit olunan maddi vakıalar ile maddi vakıayı belirleyen beraat kararı hukuk hakimini bağlar. Bu hükmün amacı adalete güveni sağlamak ve çelişik hükümlerin çıkmasını önlemektir.

818 sayılı BK'nın 53. maddesine göre ceza hakiminin mahkumiyet kararı ve mahkumiyet hükmünde tespit olunan maddi vakıalar ile maddi vakıayı belirleyen beraat kararı hukuk hakimini bağlar. Bu hükmün amacı adalete güveni sağlamak ve çelişik hükümlerin çıkmasını önlemektir.

Bu itibarla, mahkemece ceza dosyası getirtilip incelenerek, içindeki deliller ile birlikte BK'nın 53. maddesi değerlendirilerek, sahteliğine karar verilen belgelerin zarar miktarına etkisi üzerinde durularak, davaya konu kitapların toplam kaç tona mukabil geldiği belirlenerek, bu kapsamda davalı tarafın savunması, tanık beyanları da nazara alınıp gerçek zarar miktarı tespit edilerek, neticesine göre bir karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarını kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden taraflara iadesine, 05.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/625, Karar No: 2019/7634, Tarih: 09.04.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/625 E.  ,  2019/7634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Adli tıp kriterlerine göre yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığının tespit edilebilmesi için muayenenin olaydan en az 6 ay geçtikten sonra yapılması gerektiği, mağdurun yaralanmasının yüzünde sabit iz niteliğinde olduğuna dair...Eğitim ve Araştırma Hastanesi plastik cerrahi uzmanınca verilen 17.03.2014 tarihli adli raporun ise; olay tarihinin üzerinden 6 ay geçmeden yapılan muayene sonucu düzenlendiği anlaşıldığından, müştekinin yeniden Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek, yaralanmasının yüzde sabit ize neden olup olmadığı ve TCK’nin 86 ve 87. maddelerindeki ölçütlere göre yaralanmasının niteliği konusunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin raporunun alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre,

2) Mağdur kardeşi ...’ı 5237 sayılı TCK’nin 6/1-f maddesi uyarınca silahtan sayılan falçata ile yüzünde sabit iz oluşur nitelikte birden fazla nitelikli hal ihlal ederek yaralama eylemini gerçekleştiren sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/1. maddesi uyarınca temel cezası belirlenirken, alt sınırdan uzaklaşması gerektiği halde asgari hadden ceza verilmesi suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

3) Sanığın TCK’nin 86/1. maddesi uyarınca verilen temel cezasında eylemin silahtan sayılan falçata ile işlenmesi nedeniyle TCK’nin 86/3-e maddesi uyarınca yarı oranında artırım yapılan paragrafında, mağdurun aynı zamanda sanığın kardeşi olması nedeniyle uygulama maddesi olan TCK’nin 86/3-a maddesinin gösterilmemesi,

4) Sanığın TCK’nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri uyarınca verilen “1 yıl 6 ay hapis cezası”nın mağdurun yüzünde sabit iz oluşması nedeniyle TCK’nin 87/1-c maddesi uyarınca bir kat artırılması sırasında sanığın “2 yıl 12 ay hapis cezası” ile cezalandırılması yerine “3 yıl hapis cezası” ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve yine ek savunma da verilmek suretiyle TCK’nin 87/1-son maddesi uyarınca sanığın cezasının “5 yıl hapis cezası”na çıkartılması ve indirimlerin bu ceza miktarı üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 09.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.

-
Yargıtay — Esas No: 2013/9021, Karar No: 2013/12921, Tarih: 25.10.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/9021 E.  ,  2013/12921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “19.01.2011” yerine “21.01.2010” olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

29.01.2010 tarihli tutanakla kendisine yediemin sıfatıyla teslim edilen hacizli mallardan turuncu renkli koltuk takımının dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle bozulmasına neden olan sanığın eylemi TCK'nın 289/3. maddesinde tanımlanan ve yalnız adli para cezasını gerektiren suçu oluşturacağı gözetilip hakkında önödeme işlemi yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 25.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4770, Karar No: 2007/5367, Tarih: 30.04.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/4770 E.  ,  2007/5367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat istemine ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ile 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, icra takibi dolayısıyla açılan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 24.05.2004 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, ancak eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/42090, Karar No: 2024/3586, Tarih: 19.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/42090 E.  ,  2024/3586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/951 E., 2016/467 K.

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkemenin kararı ile sanık hakkında,

1. Görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci, 53 üncü ve 51 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, verilen cezasının ertelenmesine ve 2 yıl denetim süresi belirlenmesine,

2. Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası yollamasıyla ikinci fıkrası ile 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca, 3.150,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle ve resen görülecek nedenlerle hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Şikâyetçilerin İl Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Müdürlüğüne bağlı polis memurları oldukları ve olay tarihinde devriye görevlerini ifa ettikleri sırada alkollü olduğu anlaşılan sanığın durdurularak kimlik kontrolü yapıldığı ve ilgili trafik birimine haber verildiği sırada sanığın şikâyetçi polis memurlarına yönelik olarak "Daha önceden sizden birinin burnun kırdım yine aynısını mı yapayım. " şeklinde tehdit içerikli sözler sarf ettiği iddiasıyla ve yapılan alkol muayenesinde 119 promil alkollü olduğunun tespiti üzerine sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçu ile trafik güvenliğinin tehlikeye sokma suçlarından açılan davada, şikayetçilerin aşamalardaki beyanlarına 06.10.2015 tarihli olay tutanağına ve sanık hakkında düzenlenen alkol tutanağı ile sanık hakkında alınan adli muayene raporuna göre atılı suçları işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

2. Sanığın atılı suçlamayı kabul etmediği anlaşılmıştır.

2. Sanığın atılı suçlamayı kabul etmediği anlaşılmıştır.

3. 06.10.2015 tarihli olay tutanağı, sanık hakkında alınan 06.10.2015 tarihli adli muayene raporu ile alkol tutanağı dosya içinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Sanığın Temyiz Sebepleri ile Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Tüm dosya kapsamına, 06.10.2015 tarihli olay tutanağı, sanık hakkında alınan 06.10.2015 tarihli adli muayene raporu ile alkol tutanağına göre atılı trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği sabıka kaydına göre hükümlerde 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmaması yönünde Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1. 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suç tipinde; hareketin "cebir veya tehdit" şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceğinin öngörüldüğü ve belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağı göz önüne alınmalıdır.

Açıklamalar ışığında; Mahkemece, sanığın yanında bulunan hakkında kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilen E.Ö.T.'nin muhafaza altına alınmaya çalışıldığı esnada kolundan tutarak "Kardeşimi alamazsınız." dediği ve şikâyetçi polis memurlarına "Daha önceden sizden birinin burnun kırdım yine aynısını mı yapayım." dediği şeklinde tehdit etmek suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilmiş ise de, kolundan tutma eyleminin iddianame anlatımında bulunmaması ayrıca, görevi yaptırmamak için direnme suçunun "cebir veya tehdit" şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceğinin öngörüldüğü ve belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağı, 06.10.2015 tarihli tutanak ile şikâyetçilerin aşamalardaki beyanlarında tehdit sözlerini sanığın yanında bulunan E.Ö.T.'nin söylediği, bu sözlerin sanık tarafından söylendiğine yönelik beyanlarının bulunmaması karşısında, görevi yaptırmamak için direnme suçunda cebir veya tehdit unsurunun ne şekilde gerçekleştiği ve sanığın ne suretle direndiği kanıtlara dayalı olarak açıklanmadan yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

2. 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki alt ve üst sınırlar arasında takdir hakkı kullanılırken alt sınırdan veya makul bir oranda uzaklaşılarak temel cezanın belirlenmesi yerine, kanun maddesinde yer alan ifadelerin tekrarlanması suretiyle temel cezanın üst sınıra yakın belirlenmesi suretiyle aynı Kanun'un üçüncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen orantılılık ilkesi ile hak ve nesafet kurallarına muhalefet edilmesi,

3. 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinde Seri Muhakeme Usulü düzenlenmiş olup bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun' a 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin Anayasa Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararıyla "seri muhakeme usulü" yönünden Anayasanın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinin birinci fıkrasının (a-3) bendi kapsamına giren trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçu yönünden; Anayasanın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 250 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden,

Karar bu yönleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8578, Karar No: 2019/4664, Tarih: 03.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/8578 E.  ,  2019/4664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Aile Mahkemesi tarafından, 09.01.2012 tarihinde dava dışı ... ile müşteki ... arasındaki boşanma davası nedeniyle altı ay uzaklaştırma kararının verildiği, olay tarihinde sanıkların, müşteki ikametinde yok iken ikametin içerisine girerek, müştekiye ait muhtelif eşyaları, aynı gün müştekinin eczanesine de girerek buradan da muhtelif eşyaları çaldıkları olayda; tanık ...’nün alınan beyanlarında, katılan ... ve ...’in eczane ve SPA (Güzellik) salonunu birlikte kullandıklarını ve üst kattan eşyaların sanıklar tarafından taşındığını ancak fiilen eczane olarak kullanılan müştekiye ait alt kattaki bölümden herhangi bir eşya alınmadığını beyan etmesi ile tanık ...’ın eczane bölümünden herhangi bir eşya alınıp alınmadığını bilmediğini ancak üst kattan sanıklar tarafından eşyalar alındığını beyan etmesi ve diğer tanıkların da sanıkların müştekiye ait olan eczane kısmından eşyalar çaldıklarına dair bir beyanlarının bulunmaması karşısında; tanık ...’ın dinlenilmesi, gerekirse suça konu eşyalar ile ibraz edilen belgelerin, işletmelerin defter ve kayıtlarının da bilirkişiye incelettirilerek, alınan eşyaların mülkiyeti hususu netleştirilerek sonucuna göre hükümler kurulması gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de ;

2-Sanık ...’ın katılanın kayın validesi olduğu ve 5237 sayılı TCK'nun 167/1-b maddesi gereğince, hırsızlık suçunun altsoy kayın hısımının zararına işlenmesi halinde, ilgili akraba hakkında cezaya hükmolunamayacağının düzenlenmesi karşısında, şahsi cezasızlık sebebinin varlığından dolayı 5271 sayılı CMK'nun 223/4-b maddesi uyarınca sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmesinin gerektiği,

3-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekili, sanıklar ... ve ... müdafii ve ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6881, Karar No: 2012/8079, Tarih: 26.03.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/6881 E.  ,  2012/8079 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan alacak isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.3.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9645, Karar No: 2015/17404, Tarih: 05.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/9645 E.  ,  2015/17404 K.**

* YARDIM NAFAKASI

* ANNENİN OĞLU ALEYHİNE YARDIM NAFAKASI DAVASI AÇMASI

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 4

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 364

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 365

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin sağlık sorunları nedeniyle çalışamadığını, davalı oğlunun yardımına ihtiyaç duyduğunu belirterek; aylık 500,00 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin 1998 yılından bu yana çalışıp, tüm kazancını evin giderleri için harcadığını, 2008 yılında konut kredisi çekip davacı annesi için bir ev satın aldığını, evin aylık 694,00 TL olan kredi ödemelerini halen ödemeye devam ettiğini, evde davacının diğer oğlu ile birlikte oturduğunu, davacının malullük maaşı aldığını, nafakaya ihtiyacı bulunmadığını, müvekkilinin 2013 yılında evlenmesinden sonra davacının sürekli huzursuzluk çıkardığını, müvekkilinin eşine saldırdığını, müvekkilini ve eşini ölümle tehdit ettiğini, müvekkilinin işinden atılması için çaba sarfettiğini, açılan davanın arka planında davacının, müvekkilinin huzurunu ve aile düzenini bozma çabasının bulunduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile aylık 500,00 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; yardım nafakası istemine ilişkindir.

Temyize konu uyuşmazlık; davacı annenin, davalı oğlundan yardım nafakası talep etme hakkının bulunup bulunmadığı ve mahkemece hükmedilen nafaka miktarının hakkaniyete uygun olup olmadığı hususlarında toplanmaktadır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir.

Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmadığı gibi, aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir.

Kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiş olup, TMK'nın 364/1 maddesinde; herkesin yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt ve üst soyuna nafaka vermekle yükümlü olduğu hükme bağlanmıştır. Aynı Kanun'un 365. maddesinin 2. fıkrasında ise davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.