muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/114, Karar No: 2011/150, Tarih: 28.06.2011

Yargılama aşamasında, “Olay gecesi nişanlım Ç. ve kız arkadaşımız Ş. ve diğer sanık S. olduğu halde Alsancak ...Pastanesi önündeydik ve yürüyorduk ben Ç. ile bir konudan dolayı tartışıyordum, pek önemli bir konu değildi, ben önden yürüyordum, Ç.ile S. arkadan geliyordu, biraz sonra arkadaşım S.’un ‘N.’ diye bağırdığını duydum geri dönüp baktığımda hepsi erkek olan grubun S.’u ve Ç.’yı aralarına alarak bir şeyler konuştuklarını ve gülüştüklerini gördüm mahiyetini anlayamadım, yanlarına gittim, ‘tanışıyor muyuz’ dedim içlerinden birisi ‘bir kızın hakkından gelemiyor musunuz’ dedi, ben de ‘saçmalamayın’ dedim, karşı grup üç kişiydi, çok rahat konuşuyorlar ve gülüşüyorlardı önce ben şaka yapıyorlar sandım, içlerinden D. adlı genç ‘bir kızı taşıyamıyorsanız taşımayın’ dedi, daha sonra ben Ç.’nın kolundan çekerek ‘yürü gidelim’ dedim fakat içlerinden D. adlı kişi Ç.’nın koluna yapıştı bırakmadı o arada diğer iki kişi S.’a saldırdı ellerinde bir şey yoktu, bu durum karşısında ben yakındaki arabamızın anahtarlığının yanına açacak olarak da kullandığım küçük bir çakı vardı, 2-3 cm’likti, elimdeydi, aslında biz arabaya binip gidecektik, D., Ç.’nın kolundan çekip bana saldırmak istedi, ikimiz birbirimize girdik, kız arkadaşımı aradan çıkarmak ve kendimi korumak için çakıyı rastgele salladım, çakı çok kısa olduğundan vücuduna girmez diye düşünmüştüm, korkutmak için sallamıştım, bu arada Ç. kurtuldu, Ç.’nın gittiğini görünce ben de olay yerinden kaçtım, araba orada kaldı yine o arada sanık S., T. ile boğuşuyordu, S.’u kurtarmak için yanlarına gittiğimde kavga hemen hemen bitmişti, T.’ya sallamadım, S. ile beraber olay yerinden kaçtık, S.’ta da maskot kapsamında çakıdan vardı, ancak S.’un çakıyı salladığını görmedim, D. ile boğuştuğumuz sırada yerde yuvarlanmıştık, bir kızı taşıyamıyorsanız sözünü ben bırakın gidin diye anladım, yani ‘bize bırakın’ diye algıladım” şeklinde anlatımda bulunmuştur.

Kollukta susma hakkını kullanan sanık S.S.. Sulh Ceza Mahkemesinde alınan ifadesinde: “ … İki kızla birlikte dördümüz önce Bornovada bir yerlerde oturduk, sonra sahile geldik, saat 22.30 sıralarıydı, kokoreç yemek istedik sonra vazgeçtik, kızlar saatin geç olduğunu söylediler gitmek istediler, bırakma teklifimizi kabul etmediler, taksi ile göndereceğimiz sırada ben büfeye gittim, ben büfede iken bağrış çağrışları duydum, kızlar ve N.’ın olduğu yerde bir münakaşa olduğunu gördüm, koşarak yanlarına gittim, giderken birisinin eli de arkada olacak şekilde bıçak tuttuğunu görünce N.’a dikkat etmesi için bağırdım, kızlar süratle taksiye bindiler, bende N.’ı alarak kaçmak istedim, koşarak uzaklaştık, iddia edildiği gibi kimseyi bıçaklamış, yaralamış değilim” ,

Yargılama aşamasında ise, “Ben ve N. İzmir’i bilmeyiz, daha önce hiç gelmemiştim, Kocaeli Üniversitesi Meslek Yüksekokulunda öğrenciyim, atılı suçu kabul etmiyorum. Sanık N.’la 9-10 yıllık arkadaşlığım var. N. bana arabasıyla İzmir’e sevgilisine görmeye gideceğini söyledi, ‘gel’ dedi ben de kabul ettim. İzmir’e geldik çevreyi bilmiyorduk. N..ın uzun zamandır birlikte olduğu nişanlısı olduğunu sandığım Ç. ve yine kız arkadaşı Ş. dördümüz buluştuk. Önce İnciraltı’na gittik, daha sonra Alsancak’a geldik. Araba ile gelirken Ç. ile N.tartışıyorlardı. Ç. yüzü asıktı. Alsancak’ta bir lokantada oturduk. Ç.yemek istemedi. Ş. da yemedi. O zaman ben de istemedim. N. da yemek yemekten vazgeçti, dışarı çıktık. Yürürken yine Ç. ile N.tartıştılar. Ça.’nın morali çok bozuktu. N. da önden ve Ş. ile yürümeye başladı. Biz geride Ç. ile kaldık. Ç. ağlıyordu hatta çantasını yere attı. Pastanenin önündeki insanlar bize bakmaya başladı. Ç.’ya ‘herkes bize bakıyor yeter artık gidelim’ dedim. Çantasını aldım, eline verdim. O sırada üç kişilik bir grup bize bakarak el kol hareketi yapıp gülüyorlardı. Huzurdaki T.’nın orada olup olmadığını hatırlamıyorum çünkü gece yarısı idi. Bu şekilde Ç. ile uğraşırken bu grup -bir kızı taşıyamıyorsan bırak- gibi laflar attı. N.’a baktım ortalıkta yoktu. Korktum çünkü çevreyi tanımıyordum. Daha sonra N. ve Ş..nın gittiği yöne doğru yöneldim. O sırada üç kişinin içinden iki kişi bana doğru üzerime geldi. Ben korktum. Yine ‘kızı bırak taşıyamıyorsan’ gibi laflar ettiler o arada bana vurdular. Dudağım kanadı. Ağzıma kan tadı gelince iyice korktum. ‘N..’ diye bağırdım. O arada N. göründü. N.gelirken birisi ona saldırdı. Boğuşmaya başladılar iki kişi de bana saldırmıştı. N.’ın elinde bıçak görmedim. Bende maskot mahiyetinde de olsa hiçbir çakı yoktu. N.’ta var mı bilmiyorum. N.koşarak geldi ve bana saldıran kişilerden birisi ile tartışmaya başladı, ondan sonra kavgaya tutuştular. N..eli ile karşı tarafa doğru sallıyordu. Kavga ettiği kişi kaçtı. Ben N.’a gidelim dedim. Ondan sonra koştuk kaçtık arabaya binip gittik, olay sırasında N. gelmeden önce ben T. ile yumruklaştım hatta yere düşerken yüzüne vurduğumu iyi hatırlıyorum. Bende çakı ya da bıçak yoktu” biçiminde savunma yapmıştır.

765 sayılı TCY’nda eksik teşebbüs - tam teşebbüs ayrımına yer verilmiş ve Yasanın 61. maddesinde eksik teşebbüs “Bir kimse işlemeyi kasdeylediği bir cürmü vesaiti mahsusa ile icraya başlayıp da ihtiyarında olmayan esbabı maniadan dolayı o cürmün husulüne muktazi fiilleri ikmal edememiş ise”; 62. maddesinde ise tam teşebbüs, “Bir kimse işlemeği kasdettiği cürmün icrasına taalluk eden bütün fiilleri bitirmiş, fakat ihtiyarında olmayan bir sebepten dolayı o cürüm meydana gelmemiş ise…” biçiminde tanımlanmıştır.

5237 sayılı TCY’nda ise bu ikili ayrıma son verilerek teşebbüs Yasanın 35. maddesinde; “Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” şeklinde tanımlanmıştır.

Şu durumda, bir suça teşebbüsten bahsedilebilmesi için işlenmesi kast edilen suç açısından elverişli bulunan hareketlerle doğrudan doğruya icra hareketlerine başlanması, ancak elde olmayan nedenlerle hareketlerin tamamlanamamış veya neticeye ulaşılamamış olması gerekmektedir.

Öte yandan, suça teşebbüsle ilgili değerlendirme yapılabilmesi failin hangi suçu işlemeyi kastettiğinin belirlenmesini gerektirir. Buna sübjektif unsur denir. Failin gerçekleştirdiği davranış ile bir suçu işlemeye teşebbüs edip etmediğini, eğer etmişse hangi suça teşebbüs ettiğinin saptayabilmek için öncelikle kastın varlığının belirlenmesi gerekir. Başka bir deyişle, tıpkı tamamlanmış suçta olduğu gibi, teşebbüs aşamasında kalan suçta da, işlenmek istenen suç tipindeki bütün unsurlar failce bilinmelidir. (İçel Suç Teorisi, Prof. Dr. Kayıhan İçel, Prof. Dr. Füsun Sokullu-Akıncı, Doç. Dr. İzzet Özgenç, Doç. Dr. Adem Sözüer, Doç. Dr. Fatih S. Mahmutoğlu, Doç. Dr. Yener Ünver, s.315.).

Bu husus, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.06.1990 gün ve 101-156 sayılı kararında da, “Teşebbüste aranan kast, icrasına başlanmış cürmü teşebbüs aşamasında bırakma kastı olmayıp, söz konusu suçu tamamlamaya yönelmiş kasttır” şeklinde açıklanmıştır.

Kasten yaralama suçu ile kasten öldürmeye kalkışma suçu arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayanır.

Dolayısıyla çözülmesi gereken konu, sanığın kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğuna ilişkindir.

TCY’nın 21/1. maddesine göre, suçun yasal tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.07.2003 gün ve 196-212; 30.09.2003 gün ve 226-229; 08.07.2008 gün ve 88-184 ile 31.03.2009 gün ve 248-82 sayılı kararları ile de bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğu da; suç nedeni, kullanılan aletin cinsi, kullanılış şekli, isabet alınan bölge, darbe adedi ve şiddeti, failin suçtan önceki ve sonraki davranışları, aradaki husumet, hedef seçme olanağının bulunup bulunmadığı, mağdurdaki yaraların yerleri ve nitelikleri, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmak suretiyle saptanması gerektiği belirtilmiştir.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında tüm dosya içeriği birlikte değerlendirildiğinde;

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında tüm dosya içeriği birlikte değerlendirildiğinde;

İstanbul’da cafe-bar işleten sanık N..ile üniversite öğrencisi S..’un İzmir’e gelip, Manisa Celal Bayar Üniversitesinde okuyan kız arkadaşları Ç. ve Ş..ile buluştukları, önce bir yerde bir miktar alkol alıp kokoreç yemeğe gittikleri, Ç. ile N.’ın tartışmaları yüzünden huzurlarının kaçtığı, yemek yemeden kalktıkları, İzmir’in eğlence merkezi olan Alsancak Semtindeki Kıbrıs Şehitleri Caddesi üzerinde, saat 23.30 sularında yürümeye başladıkları, Ç..’nın sinirli halini sürdürdüğü, Ç.’ya öfkelenen N.’ın da Ş. ile birlikte önden yürüdüğü, S.’un da Ç.’yı yatıştırmaya çalıştığı, Ç.’nın bağırarak çantasını yere attığı, o sırada aynı caddede mühendislik fakültesi mezunu olan mağdurlar T. ve D..’nın yanlarında tanık M.olduğu halde yürüdükleri, biraz alkollü olan bu kişilerin birbirlerine okul anılarını anlatarak yüksek sesle konuşup gülüştükleri, çantasını yere atan Ç..’nın bağırıp çağırmalarını gören bu üç gençten D.’nın, “bir kızı taşıyamıyorsan bırak git” şeklinde söz söylediği, M.’in de “höyt” diye bağırdığı, duruma ve sarf edilen sözlere alınan S.’un “bize mi söylüyorsun” diye döndüğü, ancak karşısında üç kişi olduğu için önden gitmekte olan N.’a seslendiği, S.’un katılan T.’nın üzerine yürüyüp göğsüne bir yumruk vurması ile kavgaya tutuştukları, olay yerine koşan N.’ın elinde bulunan ve ele geçirilemeyen kesici ve batıcı bir alet ile mağdur D.’ya vurmaya başladığı, N.’ın yere düşen D.’ya karşı darbelerine devam ederek 15 adedi yaşamı tehlikeye sokmayacak şekilde ve basit müdahale ile giderilebilecek nitelikte, göbek sol yanındaki bir adedinin ise yaşamı tehlikeye sokacak düzeyde olmak üzere 16 yerinden bıçakladığı, ardından T.ile kavga eden S.’un yanına gittiği ve T.ya da vurarak aynı aletle birisi yaşamı tehlikeye sokacak şekilde, diğeri tehlikeye sokmayacak ama basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek düzeyde T.’yı da yaraladığı, olay sonrası mağdurların yaya olarak Alsancak Devlet Hastanesine gittikleri, sanıkların da N.’a ait ... marka araçla kaçtıkları, çevredeki vatandaşların ihbarı üzerine olay yerine gelen ekiplerin tanık F..’ın göstermesi ile önce olay yerine yakın bir yerde taksiye binmek üzere olan tanıklar Ç. ve Ş.’yı, sonra da Sahil Bulvarı üzerinde araçla ilerlemekte olan sanıkları yakaladıkları anlaşılmış olup, açıklanan bu oluş konusunda Özel Daire ile yerel mahkeme arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Sanık N.’ın mağdur D.’yı 1 adedi yaşamını tehlikeye sokacak düzeyde, 15 adedi ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde 16 yerinden yaraladığı, herhangi bir engel neden bulunmadığı ve eylemine öldürücü etkinlikle devam etme olanağı olduğu halde, diğer darbeleri ölüm sonucunu yaratmayacak biçimde sürdürdüğü, sonra D.’yı bırakıp, S. ile T.’nın yanına giderek, onları ayırmaya çalıştığı ve mağdur T.’yı da 1 tanesi yaşamını tehlikeye sokacak düzeyde diğeri ise yaşamını tehlikeye sokmayacak ancak basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde 2 yerinden yaraladığı, sanık S.’un ise mağdur T.’yı yaşamını tehlikeye sokacak şekilde bir darbe ile yaraladığı somut olayımızda, arala¬rında önceye dayalı öldürmeyi gerektirecek husumetleri olmayan ve çıkan tartışma nedeniyle gece geç saatlerde aniden gelişen ve hedef seçme olanağı bulunmayan kavganın hareketli ortamında, ele geçmeyen kesici aletlerle mağdurları yaralayan sanıkların eyleminde, Yargıtay Ceza Genel Kurulu ile 1. Ceza Dairesinin süreklilik kazanmış uygulamaları ile hayati tehlike yaratan isabetlerin bir adetle sınırlı kalması gibi hususlar birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların öldürme kastıyla hareket ettikleri kuşkulu kalmaktadır.

Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “in dubio pro reo” yani “kuşkudan sanık yararlanır” kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, yargılama sürecinde toplanan kanıtların bir kısmına dayanılarak ve diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan olası kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir olasılığa dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan, varsayıma dayalı olarak hüküm vermek anlamına gelir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük veya küçük bir olasılığa değil, her türlü kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır. Adli hataların önüne geçilebilmesinin başka bir yolu da bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, sanıklar N. ve S.’un mağdurlar D.a ve T.’yı öldürme kastları ile hareket ettiklerini gösteren kesin ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığından, eylemlerinin kasten yaralama olarak kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkemece kanıtların hatalı değerlendirilmesi ve dosya kapsamına uymayan gerekçeler ve kabulle, sanıkların eylemlerinin öldürmeye kalkışma olarak nitelendirilmesi suretiyle direnme kararı verilmesi ve hüküm kurulması isabetsiz olup, direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Genel Kurul Üyesi, “sanıkların eylemlerinin adam öldürmeye kalkışma suçunu oluşturduğu” görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla, yerel mahkemece kanıtların hatalı değerlendirilmesi ve dosya kapsamına uymayan gerekçeler ve kabulle, sanıkların eylemlerinin öldürmeye kalkışma olarak nitelendirilmesi suretiyle direnme kararı verilmesi ve hüküm kurulması isabetsiz olup, direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Genel Kurul Üyesi, “sanıkların eylemlerinin adam öldürmeye kalkışma suçunu oluşturduğu” görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.12.2010 gün ve 417-369 sayılı direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.06.2011 günü oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4066, Karar No: 2009/7147, Tarih: 30.04.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/4066 E.  ,  2009/7147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna ve 2/B madde uygulamasına itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi ... Köyünde zilyetliği bulunan taşınmazın 6831 Sayılı Yasa hükümlerine göre 2005 yılında yapılan ve 31.05.2005 tarihinde ilan edilen orman kadastro çalışmalarında orman sınırları içine alındığını belirterek orman sınırları dışına çıkarılması istemi ile 6 aylık askı ilan süresi içinde dava açmıştır. Mahkemece çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olması nedeni ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6 aylık ilanı içinde açılan orman kadastrosuna ve 2/B madde uygulamasına itiraza ilişkindir.

... ... köyünde yapılan orman kadastro çalışmasına çok geniş yüzölçümlü olarak orman sınırları içine alınan taşınmazın çeşitli bölümlerine gerçek kişiler tarafından çok sayıda dava açılmış, mahkemece kurulan hükümlerin temyiz incelemesi yapılmak üzere daireye gönderilmiş, dairemizin değişik tarihlerdeki iade kararları ile tüm dosyalarda dava konusu olan taşınmazların orijinal memleket haritası üzerinde kadastro paftası ile çakıştırılmak suretiyle bulundukları yerlerin gösterilmesi istenmiş ve mahkemenin 2005/375 (Dairemizin 2009/4067 E.) sayılı dosyası klavuz kabul edilerek bu dosya üzerinde iade gereği uzman orman ve fenni bilirkişiler tarafından yerine getirerek orijinal memleket haritası üzerinde (kadastro paftası ile çakıştırılmış olarak) çekişmeli taşınmazların konumları işaretlenmiştir. Orman kadastrosuna itiraz davasının yargılaması sırasında ... Köyünde 2006 yılında tesis kadastrosunun yapıldığı, 2004 yılında orman kadastro sınırları içine alınan ve bazı bölümleri hakkında orman kadastrosunu itiraz davaları devam eden taşınmaza 308 ada 1 parsel numarası verilerek ve yüzölçümü de 31.714.344.44 m2 olarak hesaplanıp tesbit tutanağı düzenlenmeden 3402 Sayılı Yasanın 22/4 maddesi gereğince işlem yapılarak tapu kütüğüne aktarılarak 02.06.2006 tarihinde tapu siciline orman niteliği ile tescil edildiğinden davaya konu taşınmazın bulunduğu yer 308 ada 1 sayılı parselin kadastro çapı içinde gösterilmiştir.

Toplanan deliller, uzman bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamından çekişmeli ... mevkiindeki (A) işaretli bölümün % 20-35 meyilli olduğu, üzerinde maki elemanlarının bulunduğu, ... mevkiindeki (B) işaretli bölümün ise meyilinin %55 olduğu üzerinde 80-100 yaşında 9 adet meşe ve kızılçam ağacı ile yabani ağaçlar ve meyva ağaçlarının bulunduğu, (A) işaretli bölümün 4 yönden orman kadastro çalışmasında tahdit içinde bırakılan ormanlık alan ile çevrili ve ormanlık alanın devamı olduğu, eski tarihli resmi belgelerde yeşile ... ibreli ağaç rumuzlu ormanlık alanda yer aldığı, 6831 Sayılı Yasanın 17/2 maddesi gereğince orman içi açıklık niteliğini taşıdığı, (B) işaretli bölümün ise memleket haritasında kısmen yeşil kısmen açık alanda gözükmesine rağmen işaretlendiği yerde ibreli ağaç rumuzunun bulunduğu, Dairemizin 2008/5389 2008/8060 sayılı ilamında "ormancı bilirkişiler ... ..., ... ile jeolog bilirkişi ... tarafından düzenlenen 02.02.2007 tarihli raporun 1. bölümünde taşınmazın üzerinde 05-06 kapalılıkta meşe türü ağacının bulunduğu, alt tabakada çeşitli türde ... ve meşe sürgünlerinin mevcut olduğu, toprağının orman toprağı niteliğinde olduğu açıklandıktan sonra raporun 10. bölümünde aynen "Davalı taşınmazın memleket haritasındaki rumuzlara göre çalılık alanlar içerisinde kaldığı görülmekte ise de taşınmaz üzerinde bulunan meşe ağaçlarının mevcudiyeti, harita tanzimine müstenit olan ... fotoğrafının çekimi sırasında bu ağaçların kesilmiş olduğu sadece çalılık örtünün kaldığı kanaati uyanmıştır. Şöyle ki; meşe ağacı tohumu, ağır tohumlu ağaçlar grubu içerisinde yer aldığı ve tohum kanatlarının olmaması nedeni ile uzak mesafelere rüzgar v.s. gibi etkenlerle taşınarak çalılık alanlar içerisinde çimlenip yetişmesi mümkün görülmemektedir. Dolayısı ile davalı taşınmaz üzerindeki meşenin daha önceki yıllarda tahrip edilmiş olduğu, ... fotoğraflarının bu senelerde çekilmiş olduğu, fakat daha sonraki yıllarda ... altında kalan kök ve yüzeyde bulunan gövde kesitlerinden çıkan kök ve sürgünlerinden yeniden bugün üzerinde görülen meşe ormanının meydana geldiği bilimsel bir gerçektir." şeklinde bilimsel açıklamalarda bulunulduğu "belirtilmekte olup ,halen taşınmazın üzerinde bulunan meşe ve ... ağaçları da çekişmeli taşınmazın orman niteliğinde bulunduğunu göstermekte olduğundan, davacının 6831 Sayılı Yasanın 11/1 maddesinde anılan ve orman kadastrosuna itiraz davası açmanın koşulu olan "hak sahipliğini" de kanıtlayamadığı saptanarak davanın reddi yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla davacı gerçek kişinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 30.04.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/596, Karar No: 2023/6837, Tarih: 11.09.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/596 E.  ,  2023/6837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/388 E., 2015/778 K.

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.04.2015 tarihli ve 2014/388 Esas, 2015/778 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 51 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53

üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca erteli 5 ... hapis ve 125 gün karşılığı 2.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, kaçak eşyanın tasfiye bedelinin Hâzineye irad kaydına ve nakil aracının müsaderesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanık hakkında netice ceza olarak 5 ... hapis cezası verildikten sonra hapis cezası ertelenmesine rağmen, gerekçesiz olarak denetim süresinin 1 yıl 8 ... olarak belirlenmesine, kısa süreli hapis cezası ertelenmesine rağmen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin dördüncü fıkrasına aykırı olarak hak yoksunluğu uygulanmasına ve sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesindeki seçenek yaptırımlara çevrilmesinin tartışılmamasına ilişkindir.

2.Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği, nakil aracının müsadere edilmesi gerektiğine, erteleme kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna, re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulmasına ilişkindir.

3.Sanığın temyiz isteği, her türlü şüpheden uzak delil bulunmaması sebebiyle hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken mahkûmiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR