muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4897, Karar No: 2012/21274, Tarih: 20.06.2012

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29471, Karar No: 2016/2307, Tarih: 02.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/29471 E.  ,  2016/2307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ............. Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, ............. .................. Limited Şirketinin ortakları oldukları ve 2008 yılının Mayıs ayında katılan şirketten satın alınan malzeme karşılığında yetkili müdür sıfatıyla sanık .... .....'in 30/10/2008 ve 30/11/2008 tarihli iki ayrı 100.000 TL bedelli çekleri imzalayarak katılan şirkette görevli .................' verdiği, çeklerin süresinde ödenmemesi üzerine katılanın başlattığı icra takibine sanık ................'in, keşide tarihinde kendisinin yetkili olduğunu belirterek imza itirazında bulunduğu, bu suretle sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

İleri vadeli olarak tanzim edilen çekler üzerinde bulunan keşide tarihi itibarıyla sanık ...............'in müdürlükten azledilerek, sanık .................'in yetkili müdür olarak atandığı ve bu hususun Türkiye Ticaret Sicil Gazetesi'nin 04/09/2008 tarihli sayısında yayınlandığı, sanık ...............'in ifadesinde, keşide tarihinde kendisinin yetkili müdür olduğunu ve sanık .............'in müdürlükten azledilmeden önce söz konusu çekleri imzaladığını bilmediğini beyan ettiği, kaldı ki ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.03.1998 tarih ve 6/8-69 E. K. sayılı kararında da açıklandığı üzere; önceden doğmuş bir zarar veya doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunulması halinde zarar veya borç kandırıcı nitelikteki davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla, sanıkların üzerlerine atılı suçtan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 02/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3095, Karar No: 2019/9302, Tarih: 22.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/3095 E.  ,  2019/9302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacı işçinin iş akdinin haklı neden olmaksızın sona erdirildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmişlerdir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekillerinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.Somut olayda, iş yeri devri söz konusu olup davacının şirket ... nezdinde geçen çalışması ise 31.12.2012 tarihinde son bulmuştur. Davacının iş sözleşmesi dava dışı ... Temizlik ve Ltd şti 'nde çalıştığı sırada feshedilmiştir.

Bu halde davalı ...'nun Feshe bağlı haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluğunun bulunmadığı, kıdem tazminatı yönünden ise kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumlu olduğu, fazla mesai ve hafta tatili yönünden ise devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sorumlu olduğu ve devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı kabul edilerek hüküm kurulması gerekirken mahkemece yazılı gerekçe ile dava konusu edilen alacakların tamamından ve tüm çalışma süresinden davalı ...'nun sorumlu olduğu belirtilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacının fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının tanık beyanları doğrultusunda haftanın 6 günü çalışmasının bulunduğu belirtilerek haftalık 3 saat fazla mesai çalışmasının bulunduğu kabul edilmiştir.Taraf beyanlarından anlaşıldığı üzere davacı davalı işyerinde veri otomasyon görevlisi olarak çalışmıştır. Davalı tarafça davacının kendisine verilen otomasyon şifresi ile yaptığı işlemlere ilişkin bilgilerin ... ortamında mahkemeye sunulduğu görülmüştür.Bu halde mahkemece davalı tarafça sunulan... içerikleri incelenerek davacının fazla mesai ücreti alacağının hesaplanması gerekirken husumetli tanık beyanlarına itibar edilerek sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ... Ltd. Şti'ye yükletilmesine, 22/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9385, Karar No: 2015/19129, Tarih: 02.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/9385 E.  ,  2015/19129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Marmaraereğlisi Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2014

NUMARASI : 2014/235-2014/349

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dosya içerisinde mevcut 19.09.2014 tarihli Kadastro Müdürlüğünce gönderilen dava konusu taşınmaza ait kadastro krokisine göre taşınmaz üzerinden Enerji Nakil Hattı geçirildiği tespit edilmiş olup;

1-Dava konusu taşınmazdan geçirilen Enerji Nakil Hattının taşınmazın tapu kaydına işlenip işlenmediği ilgili Tapu Müdürlüğünden sorulduktan,

2-Dava konusu taşınmazdan geçirilen Enerji Nakil Hattından dolayı taşınmazda oluşan irtifak alanının ne kadar olduğu hususunda teknik bilirkişiden krokili ek rapor alındıktan,

3-Enerji nakil hattının niteliği belirlenerek tesis eden idareden sözkonusu hatta ilişkin tüm belgeler ilgili idareden getirtildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8987, Karar No: 2023/3783, Tarih: 05.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/8987 E.  ,  2023/3783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/237 E., 2022/111 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen prime esas kazancın tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, dava dilekçesinde, üvekkilinin davalıya ait iş yerinde 28.05.2007-31.03.2012 tarihleri arasında aralıksız olarak çalıştığını, 31.03.2012 tarihinde emekli olarak iş yerinden ayrıldığını, brüt 13.580,75 TL. tutarındaki kıdem tazminatının ödemelerin bir yıl sonra yapılacağı gerekçesi ile ödenmediğini, müvekkilinin yaptığı incelemede 28.05.2007 tarihinden 31.08.2010 tarihine kadar geçen sürede SGK'ya bildirilen ücretinin kendisine ödenen gerçek ücretinden daha eksik gösterildiğini, fazla mesai ücretlerinin büyük çoğunluğunun bildirilmediğini, göstermeli olarak bildirilen birkaç fazla mesainin ücretinin de müvekkilinin ücretine yansıtılmadığını yani ödenmediğini, resmi tatil ücretlerinin ise hiç bildirilmediğini ve kendisine ödenmediğini tespit ettiğini, müvekkilinin Burhaniye 2. Noterliği 2567 yevmiye nolu ve 20.04.2010 tarihli ihtarla işverene ihtar çektiğini, ihtarın tebliği tarihinden itibaren 3 gün içerisinde kendisine ödeme yapılmasını, aksi takdirde yasal yollara başvurulacağı hususunu ihtaren bildirdiğini, ihtarnamenin davalıya 21.04.2012 tarihinde tebliğ edildiğini ve bu tarihten itibaren davalı tarafından müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını, müvekkilinin 31.03.2012 tarihinde emekli olarak işten ayrıldığında brüt ücretinin 3.212,74 TL. olduğunu iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline, sigorta primine esas kazancının tespit edilerek primlerinin eklenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde, kıdem tazminatı konusunda bir itirazlarının bulunmadığını, müvekkili şirketin fazla mesai çalışması yaptırmadığını, istisnai olarak fazla mesai yapıldığında fazla mesai ücretinin bordrolara yansıtıldığını ve işçiye ödemesinin yapıldığını, müvekkili şirketin resmi tatil günlerinde çalışma yaptırmadığını, istisnai olarak çalışılmış ise bu çalışmanın bordrolara yansıtıldığını ve işçiye ödemesinin yapıldığını, dava dilekçesinde ücretin ve fazla mesailerin bordroya tam olarak yansıtılmadığından bu hususun emekli maaş miktarını etkilediğinden bahisle bu farkların ilgili kuruma ödenmesine karar verilmesinin talep edildiğini, bu şekilde bir talebin mümkün olmadığına, bu hususun talep edilemeyeceğini, işçilik alacağı davası ile prime esas ücret miktarını eksik bildirildiğine ilişkin davanın aynı davada görülemeyeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

2.Davalı SGK vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin15.01.2015 tarihli ve 2012/31 E. 22015/28 K. sayılı kararıyla, davanın kısmen kabulü ile Kıdem tazminatı talebinin kısmen kabulü ile 532,70 TL nin iş akdinin fesih tarihi olan 31.03.2012 tarihinden itibaren işleyecek ve hesaplanacak en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, 50,215,27 TL fazla mesai alacağından işçinin raporlu, mazeretli, izinli olduğu günler ile çalışılmayan günler gözönünde bulundurularak Borçlar Kanunun 51 ve 52 maddeleri gereğince takdiren %30 indirim yapıldıktan sonra fazla mesai ücret alacağına ilişkin talebin kısmen kabulü ile 35.150,69 TL nin. dava tarihi olan 20.05.2012 tarihinden itibaren işleyecek ve hesaplanacak en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya dair istemin reddine, 1.483,33 TL genel tatil alacağından işçinin raporlu, mazeretli, izinli olduğu günler ile çalışılmayan günler gözönünde bulundurularak Borçlar Kanunun 51 ve 52 maddeleri gereğince takdiren %30 indirim yapıldıktan sonra genel tatil alacağına ilişkin talebin kısmen kabulü ile 1.038,33 TL dava tarihi olan 20.05.2012 tarihinden itibaren, işleyecek ve hesaplanacak en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya dair istemin reddine, karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı taraf vekillerince temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı taraf vekillerince temyiz isteminde bulunmuştur.

2. 9. Hukuk Dairesinin 20.12.2017 tarihli ve 2015/18296 E. 2017/21836 K. sayılı ilamında 6- "...Davacı, dava dilekçesi ile SGK’ya eksik bildirilen ücret ve fazla mesai ücretlerinin priminin davalı tarafından ilgili kuruma ödenmesine karar verilmesini talep etmiş olup bu hususta mahkemece olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir. Bu talepler sosyal güvenlik hakkına ilişkin olup, işçilik alacaklarına ilişkin davanın sonucuna bağlıdır. Yapılacak iş bu talepleri tefrik edip, işçilik alacaklarına ilişkin kararın kesinleşmesini beklemektedir. Tefrik edilecek davada hak alanı doğrudan etkileneceğinden dava SGK'na ihbar edilmelidir...." denilmek suretiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla;"... Dosya içerisinde bulunana alacak davasına ilişkin dava dilekçesinin ekinde 2 numara ile gösterilen 2007-2010 tarihleri arasındaki dönemlere ilişkin borçlu alacaklı sütunları ve dönemleri gösterilen, davacı tarafça sunulduğu anlaşılan evrakların alacak davasında dönemsel ücretin tespiti hususunda delil olarak kullanılmadığı, alacak davasındaki hesaplamanın tarafların kabulündeki son ücret üzerinden oranlanarak hesaplandığı görülmekle bu yöntemle verilen karar Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiği anlaşılmıştır. Yine söz konusu evrakların herhangi bir imza içermemesi dönemsel ücretin ispatı hususunda yazılı delil ve yazılı delil başlangıcı niteliği taşımayacağı hususu da söz konusu durum ile birlikte değerlendirildiğinde aylık ücretin tespiti hususunda yazılı delil ve delil başlangıcına ilişkin ispatın sağlamadığına kanaat getirilmiştir.

İşçilik alacağına ilişkin kesinleşen mahkeme kararına esas 21.12.2018 havale tarihli bilirkişi raporuna bakıldığında fazla mesai alacağı ve UBGT alacağı hesabı tanık beyanları doğrultusunda yapıldığı fazla çalışmalar yönünden bordrolarda gösterilen tahakkuk dönemlerinin dışlandığı anlaşılmış söz konusu alacağın hesabının tanık beyanlarına dayandığı anlaşılmıştır. Bu durumda söz konusu alacakların hesabında yazılı delil veya delil başlangıcı kullanılmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, prime esas kazancın tespitine yönelik eldeki davada; işçilik alacağı dosyası celp edilip, kesinlemiş ise ödenmesi koşuluyla, ödemenin yapıldığı ayın prime esas kazanç matrahına dahil edilmesi; hizmet akdinin daha önceki bir tarihte sona ermiş olması karşısında ise, yapılan ödemelerin çalışmanın geçtiği son ayın prime esas kazancında gözetilmesi gerektiği hususu dikkate alınmak suretiyle bir karar verilmelidir. (Yargıtay 10. Hukuk dairesi 2020/1918E, 2022/094K)