muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3395, Karar No: 2011/14055, Tarih: 16.11.2011

Mahkemece yapılan yargılama sonunda toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre;taraflar arasında imzalanan Finansal Kiralama Sözleşmesinde yetki şartı bulunduğundan davalının yetki itirazına itibar edilmediği, davaya konu edilen pancar söküm makinesinin teslim olunduğuna dair teslim tesellüm belgesi bulunmadığı, davacı vekilinin pancar söküm makinesine ilişkin taleplerinden feragati nedeni ile davanın bu kısma dair feragat nedeni ile reddi gerektiği, davaya konu olan traktör yönünden ise Finansal Kiralama Kanunu'nun 23 ve 24.maddesi ve sözleşme şartı gereğince, yasal 60 günlük verilen süre içinde kira bedellerinin ödenmesi, aksi halde sözleşmenin fesih edilmiş sayılacağına dair Beşiktaş 3.Noterliği'nin 23/06/2009 tarih ve 22163 Yevmiye nolu ihtarnamenin davalıya tebliğine rağmen borcun ödenmediği ve emtianın da iade edilmediği, davalının temerrüde düştüğü, davacının akdi feshetme hakkının doğduğu gerekçesiyle davanın kabinli traktöre ilişkin kısmının kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, temyiz dilekçesi ekinde taraflar arasında imzalanmış olan 05.05.2010 günlü “Teslim Tesellüm Belgesi ve Muvafakatname” başlıklı belgeyi ibraz etmiş olup, mahkemece anılan bu belge değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 16.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8949, Karar No: 2021/22752, Tarih: 28.09.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/8949 E.  ,  2021/22752 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Tehdit suçundan sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1-1. cümle ve 62/1. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/10/2020 tarihli ve 2019/1338 esas, 2020/694 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında " Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/12/2017 tarihli ve 2017/19084 esas, 2017/28185 karar sayılı ilâmında; " ..Sanığa isnat edilen suçların, CMK'nın 253/3. maddesi kapsamında birlikte işlendiği hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Çözülmesi gereken sorun, hüküm kurulurken uzlaştırma kapsamında olmayan suçtan beraate hükmolunması halinde, sübutunda sorun olmayan ve müstakilen uzlaştırma kapsamında olan suçla ilgili nasıl bir yol izleneceğidir.Bu bağlamda, her iki suçtan yargılama devam ederken hakimin uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi veya bu düşünceyle tefrik kararı vermesi durumunda, uzlaştırma kapsamında olmayan suç açısından beraat kararı verileceği izlenimi oluşabileceği cihetle, bu hususun ihsası rey olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceğinin belirlenmesi gerekir.Bu sorunun CMKnın 226. maddesinde düzenlenen ek savunma konusuyla birlikte değerlendirilmesi gerekir. Anılan madde "Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez. (2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır. (3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir. (4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafiie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır." biçimdedir. Maddeden de anlaşılacağı üzere suçun hukuki niteliği değişir ya da cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirir durumun ortaya çıkması halinde hakim sanık ya da müdafiine ek savunma hakkı tanıyacaktır ancak, bu durum yasal düzenleme nazara alındığında hakim açısından ihsası rey olarak nitelendirilemeyecektir.Bu düzenlemeye kıyasen, uzlaştırmaya tabi olan bir suçla uzlaştırmaya tabi olmayan bir suçun yargılaması devam ederken, hakimin uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi veya bu düşünceyle tefrik kararı vermesi durumunda uzlaştırma kapsamında olmayan suç açısından ihsası reyde bulunduğundan bahsedilemeyecektir.Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nın 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nın 254

.Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nın 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nın 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerekecektir…" şeklinde açıklamalara yer verildiği, bu bağlamda hüküm kurulurken uzlaştırma kapsamında olmayan suçtan beraat kararı verilmesi halinde, uzlaştırma kapsamında bulunan suç yönünden dosyanın soruşturma bürosuna gönderilebileceği, bu durumun ise ihsası rey olarak nitelendirilmeyeceği;

Somut olayda, sanığın üzerine atılı bulunan ve uzlaşmaya engel olan üst soya karşı basit yaralama suçu bakımından beraat kararı verilmesi ve basit tehdit suçu yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/3. maddesinde yer alan “Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmamış olması karşısında, 5271 sayılı Kanun’un 254/1. maddesindeki “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca tehdit suçu bakımından uzlaştırma işleminin yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. " denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme ;

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. ve devamı maddelerinde düzenlenen uzlaştırma müessesesinde 24/11/2016 tarihinde kabul edilen 6763 sayılı Yasa ile köklü değişiklikler yapılmıştır. 6763 sayılı Kanun 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe girmiştir.

6763 Sayılı Kanun ile değişiklik öncesi şikayete bağlı suçlar ile şikayete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın kasten yaralama (üçüncü fıkra hariç olmak üzere TCK'nın 86.maddesi), taksirle yaralama (TCK'nın 89. maddesi), konut dokunulmazlığının ihlali (TCK'nın 116. maddesi), çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (TCK'nın 234. maddesi), ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması (TCK'nın 234. maddesi, dördüncü madde hariç) ve özel kanunlarda uzlaşmaya tabi olduğu belirtilen suçlar uzlaşmaya tabi suçlar idi. Bu genel kuralın istisnası olarak da soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olsa da etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar uzlaşma kapsamında değildi. Ana kuralın bir diğer önemli istisnası da uzlaştırma kapsamına giren bir suçun uzlaşma kapsamına girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi durumu idi ki, bu durumda da uzlaşma hükümlerinin uygulanmayacağı yaptırım altına alınmıştır.

Ayrıca CMK'nın 254. maddesinde de: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, uzlaştırma işlemleri 253. maddede belirtilen esas ve usule göre, mahkeme tarafından yapılır.” hükmü düzenlenmiştir.

Bu madde de, 6763 sayılı Kanun ile: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253. maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklinde değiştirilmiştir.

Bu madde de, 6763 sayılı Kanun ile: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253. maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklinde değiştirilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunmayan üst soya yönelik kasten yaralama suçu ile birlikte işlendiği iddia edildiğinden, CMK 253/3. maddesine göre uzlaşma kapsamında bulunmadığı, ancak yapılan yargılama neticesinde sanığın üst soya yönelik kasten yaralama suçundan beraat etmesi karşısında, tehdit suçunun uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinde öngörülen yönteme uygun biçimde uzlaştırma işlemi yapılmadan sanık ... hakkında tehdit suçundan mahkumiyet hükmü kurulması hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/10/2020 tarihli ve 2019/1338 esas, 2020/694 sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-b fıkrası gereğince sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9384, Karar No: 2024/6034, Tarih: 18.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9384 E.  ,  2024/6034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1584 E., 2023/1521 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Mersin 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/744 E., 2021/79 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlere karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davlı erkek vekili dava dilekçesi ile; kadının erkeği aldattığını ileri sürerek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) öncelikle 161 inci maddesi olmadığı takdirde 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, karar verilmesini, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesini ve ortak çocuk için aylık 2.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakası ile müvekkili lehine 200.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekili cevap - karşı dava dilekçesi ile; davacının evlendikten sonra 2012 yılına kadar çoğunlukla Mersin dışında otellerde konakladığını, müvekkilinin çok istemesine rağmen kadını yanında götürmediğini, 2016 yılında davacının işten çıkartıldığını, bunun üzerine fazlasıyla alkol alarak müvekkiline eziyet etmeye başladığını, "Ben bunalımdayım, seninle yaşayamıyorum, iş bulup gideceğim, evlilik hayatı bana göre değil, bekarlığa alıştım, sana ve görüntüne dayanamıyorum, güdük" gibi sözler söylediğini, 2016 Aralık ayında Lukoil firmasında çalışmaya başlayarak İstanbul'a yerleştiğini, 2017 yılında Türkiye Petrolleri A.Ş. satış direktörlüğüne atandığına, müvekkilinin bizi de götür demesine rağmen "Önümü göremiyorum, sene sonunda ev alıp sizi götüreceğim" dediğini; ancak bir türlü müvekkilini ve çocuğunu yanına almadığını, davacının İstanbul'daki bekar hayatı alkollü sınırsız dolaşımı ve gece hayatından vazgeçmediğini, müvekkilini umursamadığını, müvekkilinin CV si incelendiğinde iyi yetiştirilmiş, iyi eğitim almış birisi olduğunu, dilekçedeki iddiaların gerçek dışı olduğunu, bir senaryo olduğunu, davacının alkole düşkün, asabi, öfke kontrolü olmayan egosu yüksek, marka düşkünü, küfürbaz biri olduğunu, müvekkilinin çalışmasına izin vermediğini, müvekkilini sürekli zor kullanıp ezdiğini, müvekkilinin telefonunu ve hattını kendisinin aldığını, şifrelerini kendisinin oluşturduğunu ve her şeyi kontrol ettiğini, müvekkiline yönelik fiziksel, psikolojik ve cinsel şiddete varan eylemlerde bulunduğunu, bu şekilde müvekkilini tek başına yaşamaya zorladığını, kadına yönelik "Şişko, kısa boylu, güdük, düdük, hizmetçi gibisin, İstanbul'da güzel karılarla yaşa gel buraya seni gör hayat mı bu, pişirdiğin yenmez, küçük beyinli, oteller daha iyi, senin yanında nefes alamıyorum, atsam atamam, satsam satamam" şeklinde aşağılayıcı beyanlarda bulunduğunu, erkeğin üst düzey bir geliri olup yaklaşık 20.000,00 TL civarı ve fazlası gelire sahip olduğunu, değişik kadınlarla en pahalı restoranlar ve barlarda alkol kullandığını, en lüks kıyafetleri giydiğini, pazar günlerini İstanbul'da sevgilisi ile geçirdiğini, müvekkiline nakit hiç para vermediğini, evde kurabiye pasta yaparak satıp gelir sağladığını, ekonomik şiddet uyguladığını, müvekkilinin Adana'da evlilik terapistine gittiğini, bir gün telefonuna baktığında kendisini aldattığını yazışmalardan öğrendiğini, Kıbrıs'ta eskort kadın aradığını gördüğünü, "bugüne kadar seni on kez aldattım" dediğini, müvekkilinin boşanmak istediğini söylediğinde baskı ve dayatma ile boşanma protokolü imzalatmaya çalıştığını, müvekkilinin bunu kabul etmediğini, davacının bir senaryo yarattığını, bahsedilen kişinin müvekkilinin spor hocası olduğunu, arkadaşlıkları bulunduğunu, davacının da bunu bildiğini, müvekkilinin hiçbir şeyi gizlemediğini, zaten tüm şifrelerin davacının kontrolü altında olduğunu, hayatının açık olduğunu, 17.09

.09.2018 tarihinde müvekkilinin çocuğunu okula götürdüğünü, öğlen spor dersi için hazırlanırken arkadaşının arayarak sana uğrayayım birlikte spora geçelim dediğini, müvekkili hazırlanırken kapı çaldığını, davacının bir olay varmışçasına küfür etmeye ve bağırmaya başladığını, "Seni öldüreceğim, zina var zina, zina var zina diye bağıracağım, Mersinde duymadık insan bırakmayacağım, herkese orospuydu diyeceğim, oğlumun velâyetini istemiyorum, maddî manevî tazminat talebim yoktur diye imza vereceksin yoksa seni yaşatmam" dediğini, bu esnada müvekkili banyoya gittiğinde nefes borusunu sıkıp kafasını duvara vurarak müvekkilini darp ettiğini, ambulansa aranarak ilk müdahelenin yapıldığı, müvekkilini notere gitmeye zorladığını, fakat müvekkilinin arabadan inmeyip hastaneye giderek rapor aldığını, sürekli müvekkilinin ailesini telefonla tehdit ettiğini, müvekkilinin ortak konuta döndüğünde kilidini değiştirmiş olduğunu gördüğünü, tutanak tutulduğunu, evi açtırdığında ise evdeki kasaların boşaltılmış ve ziynet eşyaları ile paraya el konulduğunu gördüğünü, müvekkili lehine koruma kararı verildiğini, davacının madden ve manen müvekkilini incittiğini, sadakatsiz davranan tarafın davacı olduğunu, maddi menfaatleri öne alarak 8 ay plan yapıp bir senaryo ile boşanma davası açtığını belirterek davanın reddine, karşı boşanma davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, müvekkili lehine 500.000,00 TL maddî, 500.000,00 TL manevî tazminata, ayrıca 5.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilerek 10.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, ayrıca düğünde takılan altınların, evdeki kasada bulunan karşı tarafın aldığı ziynetlerin aynen iadesine, şimdilik 1.000,00 TL altın bedelinin faizi ile birlikte davacıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin asıl davası yönünden; toplanan delillere ve özellikle İl Emniyet Müdürlüğünden getirtilen otel kayıt bilgilerine göre kadının dava dışı H.K. isimli şahısla zina eylemini gerçekleştirmiş olduğu, süre gelen zina eyleminde yasal hak düşürücü 6 aylık sürenin zinanın sona ermesinden itibaren başlayacağı, son eylem tarihi olan 17.09.2018 tarihine nazaran da 02.10.2018 tarihinde açılan davanın yasal hak düşüm süresi içerisinde ikame edildiği, özel boşanma sebebi gerçekleşmiş ve ispatlanmış olduğu için artık ikinci sebebe gidilemeyeceği ve genel boşanma sebebinin şartlarının mevcut olup olmadığına bakılmayacağı, kadının karşı boşanma davasının incelenmesinde; erkeğin olay günü kadını basit tıbbi müdahale gerektirecek şekilde yaraladığı ve ölümle tehdit ettiği, kadının da dava açmakta haklı olduğu, kusur dağılımında kadının ağır, erkeğin ise az kusurlu olduğu gerekçesiyle her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile ortak çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuk için 16.01.2019 tarihli ara kararı ile yükseltilerek takdir edilen aylık 1.500,00 TL tedbir nafakasının hüküm tarihi olan 05.03.2021 tarihi itibariyle aylık 3.500,00 TL artırılarak aylık 5.000,00 TL tedbir nafakası olarak hüküm kesinleşinceye kadar devamına, hüküm kesinleştikten sonra bu miktar nafakanın iştirak nafakası olarak devamı, erkek için 30.000,00 TL manevî tazminata, 16.01.2019 tarihli ara kararı ile kadın yararına yükseltilerek takdir olunan aylık 2.500,00 TL tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar aynen devamına, kadının yoksulluk nafakası ve tazminat taleplerinin reddine, kadının ziynet eşyalarına ilişkin davasına gelince; davalı-karşı davacı kadın her ne kadar ziynet eşyalarının evde bulunan kasada olduğunu, 18.09.2018 tarihinde evin anahtarının kilidinin davacı erkekçe değiştirildiğini, bu hususun kolluk tutanağı ile sabit olduğunu belirtmiş ise de; hayatın olağan akışı gereği tarafların evdeki kasanın dışında bir bankada kasa kiraladıkları, bu durumun evde değerli eşya saklanmasına karşılık çok daha güvenli bir yöntem olduğu, aslolanın bu tür kıymetli emtianın kiralık kasada muhafaza edileceği, kaldı ki kadının gerek iddia konusu yaptığı ziynetlerin tamamının varlığını gerekse bunların ortak hanede bulunan kasada olduğunu ve davalı erkekte kaldığını usulünce ispat edemediği, banka kayıtlarına göre kiralık kasaya son olarak giriş yapan kişinin davalı kadın olduğu, olağan olanın bu eşyaların davacı kadının zilyetliği altında bulunması gerektiği dolayısıyla ziynet eşyalarının erkeğin uhdesinde bulunduğu ve iade edilmediği hususunun yöntemince ispatlanamadığı, her ne kadar dinlenen tanık ..

... altınların evde kasada kaldığını ve damadı tarafından götürüldüğünü beyan etmiş ise de; tanık beyanının tüm delillerle birlikte değerlendirildiğinde soyut ve ispata elverişsiz olduğu bu sebeple ispat bakımından dikkate alınamayacağı gerekçesiyle kadının sübut bulmayan ziynet eşyalarına ilişkin davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; kusur belirlemesinin hatalı olduğunu, tarafına yüklenen vakaların gerçekleşmediği gibi ispatlanamadığını, kadının tedbir nafakasına ihtiyacı olmadığını ileri sürerek, kusur belirlemesi, karşı davanın kabulü, kadın yararına bağlanan tedbir nafakasının miktarı, ortak çocuk için bağlanan tedbir ve iştirak nafakasının miktarı, erkek yararına hükmedilen manevî tazminat miktarı yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından; kusur belirlemesi, asıl davanın kabulü, erkek yararına manevî tazminat takdiri, kadının maddî ve manevî tazminat ile yoksulluk nafakası taleplerinin reddi, ziynet alacağı davasının reddi yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava dosyası içeriğine, dosyadaki yazılara göre; İlk Derece Mahkemesi kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir aykırılığın bulunmadığı, davanın esası ile ilgili hükme etki edecek tüm delillerin dava dosyası içerisine toplandığı, kanunun olayda uygulanmasında hata edilmediği, bu nedenle inceleme konusu kararda asıl ve karşı davanın kabulü kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun yine kusur belirlemesinin doğru olduğu, tarafların boşanmaya neden olan olaylardaki kusur dereceleri, tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın satın alma gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile boşanma yüzünden zedelenen mevcut veya beklenen menfaatlerin kapsamı ile günün ekonomik şartlarına göre erkek yararına manevî tazminat takdirinin doğru, miktarının uygun ve yerinde olduğu, yasal şartları oluşmadığından kadının maddî ve manevî tazminat ile yoksulluk nafakası talebinin reddi kararının doğru olduğu, ortak çocuğun yaşı, eğitim durumu, ülkenin geçim şartları, paranın satın alma gücü dikkate alındığından ortak çocuk yararına bağlanan tedbir ve iştirak nafakası miktarı ile kadın yararına bağlanan tedbir nafakası miktarının uygun ve yerinde olduğu, kadının ziynet alacağı davası ile ilgili olarak İlk Derece Mahkemesinin davanın reddi kararının ve gerekçesinin usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; kusur belirlemesi, karşı davanın kabulü, kadın yararına bağlanan tedbir nafakasının miktarı, ortak çocuk için bağlanan tedbir ve iştirak nafakasının miktarı, erkek yararına hükmedilen manevî tazminat miktarı yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.