muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/20047, Karar No: 2012/45474, Tarih: 08.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/20047 E.  ,  2012/45474 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/262821

MAHKEMESİ : Aliağa Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2009

NUMARASI : 2009/59 (E) ve 2009/561 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İlköğretim okulunun müdür vekili olan T.. C..’ın, olay günü 16.00 da okuldan ayrıldığını, temizlik görevlilerinin okulu kaçta kapattıklarını bilmediğini ve sabah saat 08.10 da müdür yardımcısının araması üzerine hırsızlık olayının farkına vardıklarını beyan etmesi ve “kuşkudan sanık yararlanır” kuralı uyarınca eylemin gündüzün işlendiğinin kabulü gerektiği, sanığın ilköğretim okulunun dış kapısını sert bir cisimle kanırtarak, 2. katta bulunan müdür odasının kapı kilidini kırıp, odadaki çelik kasayı yangın baltası ile parçalayıp içindeki 1500,00 TL parayı çalması şeklindeki eyleminin 765 sayılı TCK.nun 493/1, 522 (pek fahiş), 55/3. maddeleri ile sanığın uzlaşmayı kabul etmemesi karşısında 5237 sayılı TCK.nun 142/1-a, 31/3, 116/2, 31/3 ve 152/1-a, 31/3. maddelerine uyan suçları oluşturacağı ve kamu malına zarar verme ile işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulacak hükümlerde, 5237 sayılı Kanunun 50/3. maddesi gereğince, daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş ve 18 yaşını doldurmamış olan sanık hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezasının aynı Kanunun 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunlu olduğu dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK.nun sanık lehine olacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2269, Karar No: 2013/9339, Tarih: 22.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/2269 E.  ,  2013/9339 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı bankada güvenlik görevlisi olarak 13/06/2007-31/01/2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haklı bir sebep olmadan feshedildiğini, ibraname karşılığı kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yemek ücreti ödendiğini, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, resmi tatil ücreti ile yıllık izin ücretinin ödenmediğini, yemek ücretinin de eksik ödendiğini, gün içinde vardiyalı olarak çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, yıllık izin, fazla çalışma, resmi tatil, hafta tatili ve yemek ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının bankadan ayrılırken tüm alacaklarını aldığını, bankayı ibra ettiğini, çalıştığı süre boyunca günde iki saat fazla mesai yapmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, taraflar arasında imzalanan hizmet sözleşmesinin ikinci maddesine göre hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve fazla mesai ücretlerinin aylık ücrete dahil olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, ücret bordroları birlikte değerlendirildiğinde; davacının 13/06/2007-31/01/2011 tarihleri arasında davalı işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, hizmet sözleşmesine göre yılda 270 saatlik fazla mesainin aylık ücrete dahil olması nedeni ile yıllık 270 saati aşan şubede çalıştığı dönemde haftalık 8,24 saat, şube dışında çalıştığı dönemde haftalık 2,31 saatlik fazla mesai yapması nedeni ile fazla mesai alacağı olduğu, haftada 1 gün izin kullanması nedeni ile hafta tatili alacağı olmadığı, resmi tatillerde çalışma yapılmaması nedeni ile resmi tatil alacağı olmadığı, yemek ücretinin günlük 10,80 TL ödeneceğine dair bir düzenleme olmaması nedeni ile bakiye yemek ücret alacağı olmadığı, izin ücretinin davalı tarafından banka hesabına yatırılmış olması sebebi ile izin ücreti alacağı olmadığı, tahakkuk yapılan bordrolar dışlandıktan sonra bilirkişi raporunda belirlenen fazla mesai ücretinden mazeretli ve raporlu olunan günler nedeni ile çalışılamayan günlerinde olabileceği dikkate alınarak takdiren %30 oranında indirim yapılmak suretiyle 330,41 TL fazla mesai alacağı olduğu kabul edilerek karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Somut olayda; mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ibraz edilen bordrolardan 2007, 2008, 2009, 2010 yıllarına ait bir kısım bordrolarda ve Ocak 2011 bordrosunda bir miktar fazla çalışma alacağı tahakkuk ettirildiğinden bu aylara ilişkin fazla mesai alacağı hesaplaması yapılmamıştır. Ancak davacının bordrolarda imzası bulunmamakla beraber davalı taraf bordrolarda tahakkuku yapılan fazla mesai ücretlerinin davacıya ödendiğini de ispatlayamamıştır. Bu nedenle davacının bu yıllara ilişkin fazla mesai alacağının dışlanarak hesaplanmaması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; davalının bordrolarda tahakkukunu yaptığı fazla mesai alacağı ücretlerinin davacıya ödendiğine dair delillerini sunması için davalı tarafa usulüne uygun bir süre verilmeli ve davalı tarafın sunacağı delillere göre fazla mesai alacağı konusunda bir karar vermektir.

3-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yapılacak iş; davalının bordrolarda tahakkukunu yaptığı fazla mesai alacağı ücretlerinin davacıya ödendiğine dair delillerini sunması için davalı tarafa usulüne uygun bir süre verilmeli ve davalı tarafın sunacağı delillere göre fazla mesai alacağı konusunda bir karar vermektir.

3-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Aktin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret, işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.

Somut olayda; davacının 19 günlük yıllık izin alacağına hak kazandığı ve karşılığının da Ocak 2011 bordrosunda tahakkuk ettirilerek davacı hesabına yatırılmış olması nedeniyle yıllık izin alacağı talebinin reddine karar verilmiştir.

Ancak mahkemece itibar edilen belge bir bilgisayar çıktısı olup ilgili banka tarafından da onaylanmamıştır. Bu nedenle davacıya yıllık izin alacağının ödenip ödenmediği anlaşılamamaktadır.

Mahkemece, bilgisayar çıktısında ödemesi gösterilen yıllık izin alacağının davacıya ödendiğine dair delillerini sunması için davalı tarafa usulüne uygun bir süre verilmeli ve davalı tarafın sunacağı delillere göre yıllık izin alacağı konusunda bir karar verilmelidir.

Mahkemece eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 22.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7999, Karar No: 2014/14450, Tarih: 24.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/7999 E.  ,  2014/14450 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 28/01/2014 tarih ve 2011/1008-2014/64 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı e ait ve davacı şirkete nakliyat tenezzüh tekneleri poliçesi tahtında sigortalı olan teknenin davalıya ait çekek alanına sözleşme ile 3 aylık bir süre için çekildiğini, bir gece çıkan fırtına nedeni ile teknenin devrildiğini, teknede 24.104,64 TL hasar tespit edildiğini, hasar bedelinin 16.03.2011 tarihinde sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve hakları saklı kalmak kaydıyla 24.104,64 TL tazminat alacağının ödeme günü olan 16.03.2011 tarihinden itibaren önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranı üzerinden işleyecek temerrüt faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili davalı şirketinin meydana geldiği ifade edilen hasar ile ilgili hiçbir akdi ve kanuni sorumluluğunun olmadığını, davacı sigortalısı ile müvekkili davalı şirket arasında akdedilen çekme&atma ve karapark sözleşmesinin ayrılmaz bir parçası olan maddesine göre karada konumlanan teknenin açık donanımı üzerine sarılı vaziyette yelken bırakılıyorsa hava ve diğer koşulların etkisiyle bu yelkenin kendiliğinden kısmen ya da tamamen açılması ve bunun getireceği tehlikelere karşı gerekli her türlü emniyet tedbirinin alınması tekne sahibinin sorumluluğunda olduğunu, olayın tekne üzerinde sarılı bırakılan yelkenlerin açılmaması için gerekli emniyet tedbirler alınmadığı için, fırtınada tekne yelkenlerinin açıldığını ve teknenin devrildiğini, aynı Yönetmeliğin 134. maddesine göre de müvekkili davalının meydana gelen zarardan sorumlu tutulamayacağının aşikar olduğunu, ayrıca zarar miktarının, fahiş ve kabul edilemez olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, çekek yerinde karada bulunan teknede meydana gelen zararın, kuvvetli fırtınaya karşı tedbir alınmaması sebebiyle meydana geldiği, bu tedbirlerden birinin yelkenlerin donanımda konumlandırılması olduğu ve tekne sahibinin sorumluluk alanına girdiği, ikincisinin ise teknelerin konumlarını, onları tehlikelerden koruyacak biçimde ayarlaması gerektiği, bunun da tersane sahibinin sorumluluk alanına girdiği, somut olayda, bu sebeplerin zararın meydana gelmesinde eşit ölçüde rol oynadığı gerekçesi ile 12.052,32 TL tazminat alacağının ödeme günü olan 16.03.2011 tarihinden itibaren işleyecek önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranı üzerinden işleyecek temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1. Mahkeme ilamı, davacı vekiline 04.03.2014 tarihinde tebliğ edilmiş olup, karar aynı vekil tarafından, HUMK'nın 432/1 nci madde hükmünde yazılı 15 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra 14.04.2014 günü temyiz edilmiştir. Aynı Yasa’nın 432/4 ncü maddesi uyarınca süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.03.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince Yargıtay tarafından da bu yönde karar verebileceğinden, davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddi gerekmiştir.

2. Dava, nakliyat tenezzüh tekneleri poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, bilirkişi heyetinden alınan rapora itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmiştir. Ancak, davalı vekili tarafından rapora karşı ciddi itirazlarda bulunulmuş, bu itirazlar nedeniyle mahkemece ek rapor alınmadığı gibi, itirazlara ne sebeple itibar edilmediği de gerekçeli kararda tartışılmamıştır. Ayrıca, davalı ... şirketinin ödediği meblağdan sorumlu olmayıp, ancak kusuru nispetinde gerçekleşen hasar tutarından sorumludur. Mahkemece hasar tutarı konusunda rapor alınmaması da doğru olmamıştır. Bu durumda, mahkemece davalının ciddi itirazlarını karşılayan ve gerçek hasar miktarını belirleyen ek rapor veya yeni bir bilirkişi heyetinden rapor alınarak, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin temyiz isteminin, HUMK'nın 432/4. madde hükmü gereğince süre yönünden REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 24/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/40992, Karar No: 2013/28818, Tarih: 11.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/40992 E.  ,  2013/28818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, açılan davanın haksız ve mesnetsiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş akdini feshinin haksız olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu

bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.