muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2476, Karar No: 2013/9557, Tarih: 23.05.2013

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davacının dava konusu ettiği miktarda bir ödemeyi üreticiye yaptığını ispatlayamadığı gibi davalıdan bu miktarda bir alacağının mevcut olduğunu da kanıtlayamadığı, mevcut bulunmayan bir alacağın temlik de mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, satıcının ayıplı mal satışından dolayı sorumluluğu hükümlerine dayanılarak açılmıştır. Davacı şirket, davalıdan aldığı tohumları dava dışı üreticilere sattığını ancak onların ayrı ayrı ayıp ihbarında bulunmaları üzerine üreticilere ödemeler yapmak zorunda kaldığını ileri sürerek yaptığı bu ödemeleri davalıdan tahsilini istemiştir. Bu durumda mahkemece öncelikle ayıp iddiası üzerinde durularak dava konusu edilen tohumların ayıplı olup olmadığı yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılıp, ayıplı olduğunun saptanması halinde ayıbın niteliğine göre somut olayda uygulanması gereken 6762 sayılı TTK'nun 25/3 maddesi uyarınca süresinde ve usulüne uygun ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı belirlenerek gerektiğinde ayıp nedeniyle yapıldığı iddia edilen ödemeler yönünden daha ayrıntılı araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle toplanacak deliller hep birlikte değerlendirilip, varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 23.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/120, Karar No: 2024/8436, Tarih: 28.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/120 E.  ,  2024/8436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI :2023/1654 Esas, 2023/1226 Karar

HÜKÜM :Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2022/288 E., 2022/350 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

SAYISI :2023/1654 Esas, 2023/1226 Karar

HÜKÜM :Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2022/288 E., 2022/350 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin, 2002 yılında kurduğu "... OKULLARI" ile eğitim sektöründe faaliyet gösterdiğini, müvekkilinin “...” ibareli çok sayıda tescilli markasının bulunduğunu, davalının 2016/72141 numaralı “yüce ... yıldız peyniri” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, davacının başvuruya itirazı üzerine Markalar Dairesi Başkanlığınca bir kısım malların başvuru kapsamından çıkartıldığını, davacının bu karara itirazı üzerine nihai olarak Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu kararıyla itirazlarının reddedildiğini, davaya konu markanın tescili halinde müvekkilinin markaları ile iltibas doğacağını, davaya konu marka ile müvekkili markalarının benzer olduğunu, dava konusu markanın esas unsurunun “...” ibaresi olduğunu, yine yeşil renk, ağaç ve çiçek unsurlarını ihtiva ettiğini, dava konusu markada, davalı şirketin sınırsız sayıda seçenek özgürlüğü olduğu halde, müvekkilinin tanınmış markaları ile özdeşleşen yeşil, beyaz ve şekil unsuru kombinasyonunu markasında kullanmasının müvekkiline ait markalar ile benzeştirme amacı taşıdığını, davalı şirkete ait davaya konu markanın, imaj transferinin tamamen müvekkili şirkete ait markalara benzediğini, taraf markalarının 29. sınıfta benzer olduklarını, 29. sınıfa ilişkin malların bir kısmı çıkartılırken, diğer kısmının çıkartılmamasının yerinde olmadığını, müvekkilinin 2010/28470, 2010/29056 ve 2010/30364 sayılı markalarının 29. sınıfta tescilli olduğunu, davalıya ait markada yer alan “et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Hazır çorbalar, bulyonlar. Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil)” emtiasının müvekkiline ait 2010/29056 ve 2010/30364 sayılı markalarda açıkça yer aldığını, ancak YİDK kararında bu markaların değerlendirme kapsamına alınmadığını, 29. sınıftaki emtianın birbiri yerine ikame edilebilir olduklarını, müvekkilinin ... markalarının aynı zamanda T/02430 sayısı ile tanınmış marka statüsünde tescilli olduğunu, tanınmış markaların farklı mal ve hizmetler yönünden yapılan başvuruları da engelleyebileceğini, dolayısıyla tanınmış markanın benzeri olan bir işaretin tescilinin talep edilmesi halinde, başvurunun sırf tanınmışlıktan ötürü dahi reddedilmesi gerektiğini, davaya konu başvurunun kötüniyetli olduğunu ileri sürerek 2017-M-9482 sayılı YİDK kararının iptali ile 2016/72141 başvuru numaralı “yüce ... yıldız peyniri” ibareli markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; “...” ibaresinin davacının tekeline bırakılmasının kabul edilebilir olmadığını, müvekkili şirketin ticaret unvanını yıllardan beri kullandığını, bu durumun davacı markalarına tecavüz olarak adlandırılmasının kötüniyetli olduğunu, müvekkilinin çok sayıda tescilli markasının bulunduğunu, bu markaların “...” ve “yücedoğa” esas unsurlarına sahip olduğunu, davacının 29. maddede tescilli olduğunu ileri sürdüğü markaların, markaların asıl sahibi olan ... Şirketler Grubu Holding A.Ş.’den devir suretiyle alınmış olduğunu, zaten müvekkilinin de markalarının aynı şirketten devraldığını, davacının iddialarının aksine “...” ibaresini 29. sınıfta yıllardan beri kullanmadığını, müvekkili markalarının sadece “...” ibaresinden oluşmadığını, farklı bulunduğunu, markanın bütün olarak şekil ve sözcük unsurundan oluştuğunu, şekil unsurunun ayırt edici olması halinde markanın da bütün olarak ayırt edicilik kazanabileceğini, markaların parçalara ayrılarak karşılaştırılmalarının doğru olmayacağını, taraf markalarının hitap ettikleri tüketici kitlesinin tamamen bilinçli tüketicilerden oluştuğunu, taraf markaları arasında markasal veya işletmesel bağlantı kurulmasına neden olacak bir karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, müvekkilinin tamamen kendi özgü unsurları ile ayırt edici niteliğe sahip markasının, ilgili sektörde de yoğun kullanım sonucu tanınır hale geldiğini, ... ibaresinin pek çok firma tarafından marka olarak ya da ticaret unvanı olarak kullanıldığını, hal böyleyken gerçekleştirilen itirazların yerinde olmadığını, taraf markalarının kolaylıkla ayırt edilebilir olduklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu 2016/72141 sayılı marka kapsamında kalan 29. sınıftaki “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Hazır çorbalar, bulyonlar. Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil). Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar. Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin.” emtiası açısından da davacının önceki tarihli markalarından işlem dosyasına mesnet tuttuğu ve davalı Kurumca da benzer görülen 2010/28470 sayılı marka arasında ve yine davacının hükümsüzlük iddialarına mesnet 2010/30364 ve 2010/29056 sayılı markaları arasında 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca iltibas ihtimalinin bulunduğu, davacının 43. sınıfta tescilli bulunan “...” esas unsurlu (2014/110273, 2013/28034, 2013/27968 vs dayanak markaları) markaları açısından da Yüksek Yargı kararları uyarınca dava konusu markada kalan 29. sınıf emtia bakımından benzerlik ve iltibas ihtimalinin mevcut olduğu, davacının ... markalarının tanınmışlığının dava konusu emtialara sirayet edecek mahiyette olmadığı, bu nedenle 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası şartlarının oluşmadığı, dava konusu marka başvurusunun kötüniyetle gerçekleştirildiğinin ispatlanamadığı, davalının, müktesep hak iddialarına dayanak önceki tarihli herhangi bir markasının, uyuşmazlık konusu 2016/72141 sayılı marka yönünden davalı lehine müktesep hak oluşturmayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne, YİDK'nın 01.11.2017 tarih 2017-M-9482 sayılı kararının davacının itirazının reddiyle ilgili kısım yönünden iptaline, davalı adına tescilli 2016/72141 sayılı yüce ... yıldız peyniri+şekil ibareli markanın tescilli olduğu 29. sınıf ürünler yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiş, hüküm davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının başvuru konusu yaptığı 2016/72141 sayılı, "... yıldız peyniri+şekil" ibareli markası kapsamında kalan 29. sınıftaki “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Hazır çorbalar, bulyonlar. Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil). Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar. Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin.” emtiası açısından, davacının önceki tarihli "..." esas unsurlu markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibas ihtimalinin bulunduğu, diğer yandan davalının, müktesep hak iddialarına dayanak önceki tarihli herhangi bir markasının, uyuşmazlık konusu 2016/72141 sayılı marka yönünden davalı lehine müktesep hak oluşturmayacağı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü ve sicilden terkini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine, aşağıda yazılı harcın istek halinde davalılara iadesine, 28.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6392, Karar No: 2011/10317, Tarih: 21.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/6392 E.  ,  2011/10317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 23.09.2010 gün ve 10708-11159 sayılı bozma kararında özetle; "Dava konusu ... köyü 101 ada 1 parsel içinde bulunan (A) işaretli (686 m2) taşınmaz hakkında açılan davanın kabulüne karar verilmişse de, davacının tutunduğu tescil kararı ile oluşan Şubat 2007 tarih 1 nolu tapu kaydının güney komşusu 168 ada 22 parsele revizyon gördüğü, kaydın kuzeyinin çalılık ve kayalık okuduğu, Asliye Hukuk Mahkemesi dosyasındaki ziraat bilirkişi raporunda da bu yönün çalılık olarak açıklandığı, keşif tarihi olan 24.04.1998 tarihi ile dava tarihi olan 2008 yılı arasında 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresinin dolmadığı, bu nedenle davanın reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine ve dava konusu parselin kayalık-çalılık niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, taşınmaz üzerindeki binanın davacıya ait olduğunun beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı içinde bırakılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimi ve gerçek kişiye ayrı ayrı yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 21/09/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5163, Karar No: 2015/12386, Tarih: 23.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/5163 E.  ,  2015/12386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/11/2014 tarih ve 2014/493-2014/298 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı .... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı; eşi ...'un 08.04.2013 tarihinde ....'nden 3 yıl vadeli kredi kullandığını, aynı gün ... tarafından kendisine hayat sigortası yapıldığını ancak 26.04.2013 tarihinde eşinin vefat ettiğini, eşinin vefatı üzerine kredi kullandığı .....'ye giderek yapılan hayat sigortasına istinaden vefat tazminatının ödenmesini talep ettiğini, ancak talebinin reddedildiğini, ... tarafından verilen cevapta eşinin 30.03.2011 tarihinde ...'nde kronik obstrüktif akciğer hastalığı, akut bronşit tanısı bulunduğundan ve kredi kullanımı sırasında genel şartların C.2 -sözleşmenin yapılması sırasında beyan yükümlülüğü-maddesini ihlali nedeniyle ödemeyi red ettiklerini, ancak eşinin ölüm belgesinde de görüleceği üzere kalp krizi sonucu vefat ettiğini, ayrıca ölüm nedeni ile beyan edilmediği iddia olunan hastalık arasında herhangi bir illiyet bağı bulunmadığını iddia ederek 15.913,00 TL vefat tazminatının ölüm tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sigortalının hastalığını gizlediğini, sigortalıda mevcut olan risk davalı tarafça bilinseydi sigorta sözleşmesinin düzenlenmeyeceğini, poliçe kapsamında sigorta ettirenin Hayat Sigortası Genel Şartları'nın C.2.2 maddesi uyarınca beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığını, bu durum karşısında müvekkilinin yasal cayma hakkını kullandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili, sigortalının hastalığını gizlediğini, sigortalıda mevcut olan risk davalı tarafça bilinseydi sigorta sözleşmesinin düzenlenmeyeceğini, poliçe kapsamında sigorta ettirenin Hayat Sigortası Genel Şartları'nın C.2.2 maddesi uyarınca beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığını, bu durum karşısında müvekkilinin yasal cayma hakkını kullandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki uyuşmazlığın, form doldurulmamasının sonucu olarak sigortalının doğru beyan yükümlülüğüne aykırı hareket edip etmediği ve poliçenin düzenlenmesi sırasında sigortalının gizlenen hastalığı olup olmadığı, bu hastalığı kasten gizleyip gizlemediği, dolayısı ile ihbar yükümlülüğüne aykırı davranıp davranmadığı hususlarında olduğu, sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünün, Yargıtay'ın yerleşik kararları ile hayat sigortalarında da uygulandığı, anılan bu düzenlemenin Hayat Sigortası Genel Şartları'nın C-2.2. maddesi ile sözleşme hükmü halini aldığı, formun doldurulmamış olmasının sigortalının sağlığına ilişkin konularda sigortacıya bildirimde bulunma yükümlülüğünü ortadan kaldırmadığı,bu itibarla bilirkişilerin sigorta sözleşmesinin yapılması sırasında davalı Sigorta Şirketi tarafından yönetmelik gereği form düzenletılmediği bu nedenle doğru beyan yükümlülüğünün ihlal edilmediğine ilişkin görüşünün mahkemece kabul görmediği, bu itibarla sigortalıya ait tüm tedavi kayıtları üzerinde yapılan bilirkişi incelemesi ile, sözleşme anında sigortalının savunmada geçen hastalığının bulunup bulunmadığı, mevcut olduğunun tespiti halinde gizlenip gizlenmediği, ölüm rizikosu ile bildirilmeyen hastalık arasında illiyet olup olmadığı konusunda İç Hastalıkları Uzmanı ve Kardiyoloji Uzmanı bilirkişilerden alınan rapor ve ek rapora göre sözleşme imzalanmadan önce sigortalının KOAH hastası olmadığı, eforlu EKG testinde sorun olmadığı, önceden var olan Diabetes Mellitus hastalığı ile ölüm arasında illiyet bağı da bulunmadığından ölümün sigorta poliçesi teminatı kapsamında olduğu kabul edilerek davanın kabulüne, sigortanın red yazısı temerrüt tarihi kabul edilerek bu tarihten itibaren faiz işletilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı .... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı .... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 815,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı .... 'den alınmasına, 23/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2585, Karar No: 2018/7231, Tarih: 12.11.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2585 E.  ,  2018/7231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; davacının ... mahallesi 736 sok. no:5 ... adresinde bulunan Işıl Sitesi D-E Blok 4. Kat No:17 numaralı bağımsız bölüm maliki olduğu, mimari proje kapsamında genel kurul tarafından yapılan yönetim projesi ve yönetim planına göre her bağımsız bölüm maliki için ortak yerlerden olan otoparkta uygun bir yer ayrıldığı ve bağımsız bölüm numaralarının yazılı olduğu tabelalarla bu yerlerin işaretlendiği, 2. bodrum katta araçların parkı için ayrılmış kapalı garajda "17" yazılı tabelanın davalı yönetim tarafından asıldığı, davacının kendisine ait otopark alanının bu yerde olmadığından daha sonra haberdar olduğu, davacının fiili olarak kullanmakta olduğu alanın mahkeme kararı bulunması sebebiyle yönetim tarafından 13 nolu daire malikine tahsis edildiği, bahsi geçen durum dolayısıyla ve garajda her hangi bir boş araç yeri bulunmaması sebebiyle davacının dairesine ait otopark hakkını kullanamadığı, ... 40. Noterliği aracıyla site yönetimine ihtarname gönderildiği, gönderilen ihtarnameye verilen cevapta 13 nolu bağımsız bölüm malikinin boşaltmış olduğu ve araç yerinin davacıya ait olduğunun belirtildiği, 13 nolu bağımsız bölüm malikinin onaylı mimari projede otopark olmayan ve bu niteliği taşımayacak bir bölümü kullanmak zorunda bırakılması sebebiyle dava açtığı, bu nedenle site yönetiminin ihtarnamede belirtildiği mahkeme kararı dolayısıyla diğer malikin boşalttığı otopark vasfı olmayan alanın davacıya ait olduğunun kabulünün mümkün olmadığı belirtilerek davacının maliki olduğu 17 numaralı bağımsız bölüme tahsis edilmiş olan kısmın tespiti ile davacının otopark hakkını kullanmasına engel olacak şekilde yönetim tarafından mimari projeye aykırı olarak asılan tabelaların kaldırılarak keyfi uygulamanın sonlandırılması, davacıya ait bağımsız bölüm numarasının mimari proje 2. bodrum kat planı çerçevesinde otoparktaki tahsisli kısmına asılmasına karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece; tadilat projesinin 28.04.2015 tarihinde onaylandığı, 1. ve 2. bodrum katın kapalı garaj olarak düzenlendiği, 52 adet otopark alanının numaralandırılmış olduğu, davaya konu otoparkın 2. bodrum katta G1-G2 Aksı ile GG-GI aksları arasında olduğu ve keşif sırasında 21 numaralı levhanın asılmış olduğu görülmüştür. Onaylı mimari projenin asıl olduğu kat malikleri veya yönetim kararı ile bunun değiştirilemeyeceği gerekçesiyle onaylı mimari projeye göre davacıya ait 17 nolu otopark yerinin 21 no olarak levhanın asılmış olduğu davalı vekilince yönetim kurulu tarafından yer taksiminin yapıldığı bildirilmiş ise de mimari projeye aykırı düzenlemenin yapılamayacağı gözetilerek davanın kabulüne, 2 bodrum katta 21 nolu otopark kullanımında bulunulan yerin levhasının kaldırılarak 17 nolu otopark levhasının konulmasına ve 17 nolu bölüm malikinin kullanımına bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, mimari projede kendilerine bırakılan otopark alanının tespiti ile müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle dava konusu anataşınmaza ait onaylı mimari projede, davaya konu 17 numaralı otopark yerinin, 2. bodrum katta 16 numaralı otoparkın solunda gösterildiği, ancak yerinde yapılan incelemede 17 numaralı park yerine 21 numaralı park levhasının asılı olduğu, dava konusu 17 numaralı otopark levhasının, onaylı projede araba geçiş güzergahındaki yan duvara asılmış bulunduğu, onaylı projede buranın otopark yeri olarak gösterilmediği tespit edilmiş olup kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Mahkemece, yapılmasına hükmedilen işlemlerin yerine getirilmesi için davalı tarafa Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi hükmü uyarınca uygun süre verilmemesi doğru değil ise de, bu eksikliğin giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasındaki “2 bodrum katta 21 nolu otopark kullanımında bulunulan yerin levhasının kaldırılarak 17 nolu otopark levhasının konulmasına ve 17 nolu bölüm malikinin kullanımına bırakılmasına,” cümlesinden sonra gelmek üzere “tüm bu işler için davalıya 7 gün süre verilmesine” cümlesi yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 12/11/2018 günü oy birliği ile karar verildi.