muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9113, Karar No: 2023/2309, Tarih: 30.03.2023

3. Sanık ... savunmasında özetle; sanıklardan ...'in aracılığıyla tanıştığı Arnavut ... adlı kişiden, üzerinde kendi fotoğrafı bulunan ancak Eren Darıcı'nın kimlik bilgilerine göre düzenlenmiş sürücü belgesini aldığını, sanık ... ve temyiz dışı sanıklar ... ve İlhan adına sürücü belgesi düzenlenmesine aracılık ettiğini beyan etmiştir.

4. Sanık ... savunmasında özetle; sanık ...'ı ...ile tanıştırdığını ancak suça konu sürücü belgelerinin düzenlenmesine aracılık etmediğini beyan etmiştir.

5. Sanık ... savunmasında özetle; suça konu sürücü belgesini temyiz dışı sanık ... aracılığıyla aldığını, sürücü kursuna gitmediğini ve sınavlara girmediğini beyan etmiştir.

6. Sanık ... savunmasında özetle; sanık ... aracılığıyla sanık ...'a sürücü belgesi yaptırdıklarını beyan etmiştir.

7. Sanık ... savunmasında özetle; kendi adına ve kardeşi İlhan adına düzenlenen suça konu sürücü belgelerini sanık ...'dan aldığını beyan etmiştir.

8. Sanık ... savunmasında özetle; adına düzenlenen sürücü belgesini ağabeyi ...'dan aldığını beyan etmiştir.

9. Mahkemece, suça konu sürücü belgelerinin mühürlerinin tam ve aldatma kabiliyetini haiz oldukları belirtilip yüklenen suçu işledikleri kabul edilen sanıklar Serkan, Ramazan ve Bekir hakkında mahkûmiyet, temyiz dışı sanıklar İlhan, ... ve ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Soruşturma aşamasında alınan ve duruşmada okunan ekspertiz raporlarında suça konu sürücü belgelerinin aldatma kabiliyetini haiz olduklarının belirtilmesi, gerekçeli kararda "mahkememizce de incelenen bu sürücü belgelerinin aldatma kabiliyetine haiz olduğu" ibaresinin yer alması karşısında, duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip yüklenen suçun sübutu yönünden vicdani kanıyla ulaşan Mahkemenin kabulünde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, Tebliğnamenin bozma isteyen (1) numaralı görüşüne iştirak edilmemiştir.

B. Sanık ... ve Müdafii ile Sanık ...'nın Temyiz Sebepleri Yönünden

1. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... ve müdafii ile sanık ...'nın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıdaki hususlar dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıdaki hususlar dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

a) Adli emanette kayıtlı suça konu belgelerin dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi uyarınca müsaderelerine hükmedilmesi,

b) Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan ilamın "2009/210" olan Esas numarasının hüküm fıkrasında "2009/213" şeklinde yanlış yazılması,

c) Yargılama gideri olarak hesaplanan miktarın 5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin dördüncü fıkrasına 6352 sayılı Kanun’un 100 üncü maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktarın altında kaldığı gözetilmeden hazine yerine sanık ...'a yükletilmesi, Hukuka aykırı bulunmuşur.

C. Sanık ...'in Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 14.12.2020 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun’un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde

zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Sanık ... ve ... Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Gaziosmanpaşa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2015 tarihli ve 2013/73 Esas, 2015/307 Karar sayılı kararına yönelik sanık ... ve müdafii ile sanık ...'nın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının (D) bendindeki "TCK'nun 54. maddesi gereğince müsaderesi ile" ibarelerinin çıkarılması hüküm fıkrasının (B) bölümünde tekerrür uygulamasına ilişkin paragrafta yer alan "2009/213" ibaresinin çıkartılarak yerine "2009/210" ibaresinin eklenmesi ve yargılama giderlerine ilişkin (E) bendinin hüküm fıkrasından çıkarılıp yerine “8,00 TL yargılama giderinin hüküm tarihi itibarıyla 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106 ncı maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den daha az olması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince hazineye yükletilmesine” ibaresinin yazılması suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünde (C) bendinde açıklanan nedenle Gaziosmanpaşa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2015 tarihli ve 2013/73 Esas, 2015/307 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünde (C) bendinde açıklanan nedenle Gaziosmanpaşa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2015 tarihli ve 2013/73 Esas, 2015/307 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2609, Karar No: 2025/1140, Tarih: 20.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2609 E.  ,  2025/1140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI :2021/1868 Esas, 2024/27 Karar

vekili Avukat ...

HÜKÜM :Ret

SAYISI :2020/404 E., 2021/329 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 2005/20564 sayılı markanın sahibi olduğunu, "Meşhur Adıyamanlı Çiğköfte Ömer Usta" markası ile faaliyetlerine devam ettiğini, taraflar arasında imzalanan 01.01.2017 tarihli ve 05.02.2018 tarihli franchise sözleşmeleri ile davacının ismi ve tabelası altında çiğ köfte satılması hususunda anlaştıklarını, davalının franchise verenin temin edeceği çiğ köfte dışında kendi ürettiği ya da üçüncü bir şahıstan alacağı çiğ köfteyi satamayacağının, sözleşme hükümlerine aykırı davranılması halinde maddi ve manevi zararlar haricinde 10.000,00 Euro tazminat ödeyeceğinin kararlaştırıldığını, davalının 21.12.2017 tarihinden beri davacı şirketten çiğ köfte almamasına rağmen davacının ismini, markasını ve tabelasını kullanarak çiğ köfte satışı yaptığını ve müşterilere verilen fişin başlık kısmında "M. Adıyaman Çiğköftecisi'' yazdığını, davalının, davacı markasını kullanarak başka bir yerden çiğ köfte alması veya kendisinin çiğ köfte yapıp satması ile davacıya ait olan ürünleri kullanmasının açıkça sözleşmenin ihlali sonucu doğurduğunu, davacının markasına tecavüz oluşturduğunu ileri sürerek, davalının, davacının markadan ve ticaret unvanından doğan haklarına tecavüz teşkil eden fillerinin durdurulmasını, marka tecavüzünün önlenmesini, davacıya ait tescilli markanın kullanıldığı tabelaların sökülmesini, davalının kullandığı tespit edilen tüm basılı evrak ve ürünlerin toplatılmasını, davalının aldığı mallara ait ödenmeyen 27 adet faturadan kaynaklanan 8.549,56 TL'nin ve davalının haksız eylemleri nedeniyle 10.000,00 Euro karşılığı 58.800,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı şirket ile 10.05.2015 tarihli sözleşme düzenlenerek çiğ köfte satışına başlandığını, davalının sözleşme koşullarını yerine getirmesine rağmen asıl davacının davalıya ürün temin etmediğini, davalının davacıya fazladan 15.000,00 TL ödeme yaptığını, Ankara 9. Sulh Hukuk Mahkemesince yapılan tespitte satışa sunulan çiğ köftenin davacıya mı yoksa başka bir üçüncü kişiye mi ait olduğuna dair bir belirleme olmadığını, 21.12.2017 tarihinden sonra 05.02.2018 tarihinden itibaren taraflarca yeni bir sözleşme düzenlendiğini, davalının sözleşmeye aykırı davranışı bulunsaydı davacının yeni bir sözleşme düzenlemeyeceğini, sözleşme süresinde geliştirilen uygulama gereği davacının bayilerin istediği ürünü temin edememesi ve ivedi durumların oluşması halinde davacının diğer bayilerinden mal alınarak satışa devam edildiğini, davalının temin ettiği çiğ köftelerin yine davacı tarafından üretimi yapılan çiğ köfteler olduğunu, franchise veren tarafından bu sözleşmelerin tek taraflı olarak hazırlandığını, sözleşme kapsamındaki cezai şartın fahiş olduğunu ve müdahalenin gerektiğini, davalının sözleşmeyi ihlal etmediğini, kusuru bulunmadığını, sürekli zarar ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan deliller ve aldırılan bilirkişi raporuna göre taraflar arasında yapılan 01.01.2017 tarihli franchise sözleşmesinin 01.01.2017 - 31.12.2018 tarihleri arasında, 05.02.2018 tarihli sözleşmenin ise 5 yıl süre ile düzenlendiği, sözleşmenin feshedildiğinin davacı tarafından davalıya bildirilmediği, davalının devam eden sözleşme uyarınca markayı kullandığı, bu nedenle davacının markadan ve ticaret ünvanından doğan haklara tecavüz iddialarının yerinde olmadığı, karşı tarafın ispat ve hukuki dinlenilme hakkını ihlal eden sözleşme hükümlerinin geçersiz olduğu, davalı tarafından 2016 yılı içinde Akbank hesap ekstrelerine göre davacı şirkete toplamda 68.525,00 TL ödendiği ayrıca 03.03.2016 tarihinde 12.000,00 TL ve 17.05.2016 tarihinde 2.000,00 TL olmak üzere toplamda 14.000,00 TL tutarında ödeme yapıldığı, 2017 yılı içinde davacı şirkete ait ticari defterlerde davalıdan 54.350,00 TL tahsilat yapıldığı, davalı tarafından tutulan işletme defterlerinde sadece gelir (satış) ve gider (alış) işlemleri kaydının yer aldığı ve davalıya ait incelemesi yapılan 2016, 2017, 2018 yıllarında davacı şirketten yapmış olduğu alımların yıllar itibariyle listelenmiş hali incelendiğinde, davalı tarafından 2016 yılında davacı şirketten toplamda KDV dahil 68.674,42 TL, 2017 yılında 53.247,63 TL tutarında alım yapıldığı, davacı şirket tarafından davalıya ödendiği iddia olunan 19.684,96 TL ile davacı tarafından davalıya düzenlenen KDV dahil 4.312,46 TL tutarlı fatura konusu malın davalıya teslim edildiği hususlarının ispat edilemediği, dava tarihi itibariyle davalının davacıdan 16.991,16 TL tutarında alacaklı olduğu, davacının davalıdan alacaklı olduğunun ispatlanamadığı, davacının fazla ödeme almasına rağmen karşılığında ürün çıkışı yapmadığı, mevcut durumun ortaya çıkmasına kendi kusuru ile sebebiyet verdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflarca düzenlenen 01.01.2017 ve 05.02.2018 tarihli franchise sözleşmeleri ile davacıya ait markanın davalı tarafından kullanılmasına izin verildiği, dava tarihinden önce sözleşmenin feshedildiği davacı tarafından davalıya ihtar edilmediğinden, sözleşmeye istinaden kullanımına devam eden davalının, davacının marka ve ticaret unvanından doğan haklarına tecavüz ettiğinden söz edilemeyeceği, tarafların ticari defterleri üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi üzerine düzenlenen denetime elverişli bilirkişi raporu ile davacının davalıdan alacaklı olmadığının tespit edildiği, buna göre davacının faturadan kaynaklanan alacak talebinin yerinde olmadığı, sözleşmenin franchise alanın yükümlülüklerini düzenleyen 2. maddesi uyarınca davalının kendisinin ürettiği ya da üçüncü kişiden temin ettiği çiğ köfteyi satması mümkün olmamasına karşın, sözleşmeye aykırı satış gerçekleştirdiği kendi ticari defterleri ile sabit ise de, davacının ticari defterlerine göre davalıdan fazla ödeme aldığı halde davalıya mal vermeyerek davalının sözleşmeye aykırı davranışına kendi kusurlu eylemi ile sebebiyet verdiğinden cezai şart talep edemeyeceği, davalının mahkemece ticari defterlerini sunmak ya da yerlerini bildirmek hususunda tanınan tercih hakkı dahilinde ve verilen kesin süre içeresinde ticari defterlerinin yerini bildirdiği, bu durumda davalının ticari defterlerinin mahkemece delil olarak dikkate alınmasında ve bu kabullerle davanın reddine karar verilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hakkına ve ticaret unvanına tecavüzün önlenmesi, faturadan kaynaklanan alacak ve franchise sözleşmesinin feshi nedeniyle cezai şart alacağı istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 20.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20583, Karar No: 2015/6860, Tarih: 28.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/20583 E.  ,  2015/6860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sonucunda ... ada 1 ve 2 parsel sayılı 15.432,25 ve 3.0 ... ,60 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar beyanlar hanesinde 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca ... adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, ... ada 1 parsel üzerindeki 2 adet 2 katlı ev 1970 yılından beri davalı-davacı ... ile davalı ...'ın, aynı ada 2 parsel ve üzerindeki ... bahçesinin davacı-davalılar ..., ..., ... ve ...'nin kullanımında olduğu belirtilerek bahçe niteliği ile davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı-davalılar ... ve arkadaşları; ... ada 1 parsel sayılı taşınmazın murisleri ...'tan kaldığını öne sürerek tüm mirasçılar adına, davalı-davacı ...; ... ada 2 parsel sayılı taşınmazın 1971 yılından bu yana kendi kullanımında olduğunu öne sürerek dava açmıştır. Dosyaların birleştirilerek yapılan yargılama sırasında Bahri, Işıltan ve ... her iki taşınmaz hakkında miras paylarının bulunduğu iddiasıyla davaya katılmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacıların ve müdahillerin davalarının kabulü ile; çekişmeli taşınmazların ... adına tapuya tesciline, ... ada 1 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı, 84 pay üzerinden 2'şer payın davacı-davalılar ..., ..., ... ve ..., ..., 1'er payın Işıltan ve ...'ın, 72 payın ... ve ...'ın kullanımında olduğu, üzerindeki yapılar ve binaların ... ve ...'a ait olduğu, ... ada 2 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı, elbirliği mülkiyeti hükümlerine göre davacı-davalılar ..., ..., ... ve ..., ..., Işıltan ve ..., ... ve ...'ın kullanımında olduğunun beyanlar hanesine yazılmasına karar verilmiş, hüküm davacı-davalılar ... ve arkadaşları vekili, davalı-davacı ... ve davalı ... vekili ile müdahiller tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenlerden alınmasına, 28.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2675, Karar No: 2013/4690, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/2675 E.  ,  2013/4690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen kadastro tesbitine itiraz davası sırasında davacı vekili tarafından 12.02.2013 tarihli dilekçe ile "...Davacı tarafından açılan 46 adet dava dosyasında bilirkişi incelemesi dahi yapılmadan davanın reddine karar verildiğinden ihsası reyde bulunduğu...” gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim Mustafa Karabay (42411)'ın, talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından, "...Talebin kanunda belirtilen hiçbir sebebe dayanmadığı, temyizi kabil olarak verilen önceki kararlar nedeniyle yapıldığı..." gerekçesiyle reddi hâkim talebinin REDDİNE ve reddi hâkim talebinde bulunan taraf hakkında H.M.K.'nun 42/4 maddesi uyarınca 500.- TL disiplin para cezası uygulanmasına ilişkin verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar H.M.K.’nun 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden olmadığı gibi benzer bir davada kanunî zorunluluk nedeniyle açıklanan hüküm gerekçelerinin temyize konu dosya kapsamındaki dava ile ilgili olarak görüşünü açıklamak ve ihsası reyde bulunmak şeklinde değerlendirilemeyeceği, her davanın kendi içindeki delillere göre değerlendirilmesi gerektiğinden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının ...'e yükletilmesine 29/04/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2747, Karar No: 2013/3200, Tarih: 18.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/2747 E.  ,  2013/3200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haklı nedenle feshedilmesine neden olduğu ileri sürülen davalı işyeri çalışanı ....ın davacıya “kocanın kim olduğu belli değil, orusbu, çingene, dangalak, çirkef” dediğini iddia etmesi nedeniyle davacı ile bu şahıs arasında kavga çıktığı, davacının bu şahsı şikayet ettiği ve Trabzon C. Başsavcılığınca soruşturma yapıldığı belirtilmesine rağmen, bu dosyanın dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmaktadır. İncelenmesine gerek görüldüğünden ilgili dosyanın tasdikli bir örneğinin eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.02.2012 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/394, Karar No: 2017/1847, Tarih: 20.02.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/394 E.  ,  2017/1847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın, ibadete ayrılmış yer kapsamında kalmayan şadırvanda abdest alan müştekinin, şadırvan askısında asılı bulunan ceketinin cebindeki parayı ve cüzdanı çalması şeklindeki eyleminin, TCK'nın 141/1. maddesine uyduğu gözetilmeden yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle aynı Kanunun 142/2-h maddesiyle uygulama yapılması,

2) T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 671 sayılı Kanun Hükmündeki Kararnamenin 32. maddesi ve bozma nedeni dikkate alınarak, sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse derhal salıverilmesi için Çankırı Cumhuriyet Başsavcılığı'na yazı yazılmasına, 20.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.