muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/39123, Karar No: 2013/17040, Tarih: 04.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/39123 E.  ,  2013/17040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti ile yüzde beş fazlaya dair alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 04.06.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, 5953 sayılı Basın İş Kanunu kapsamında davalı şirkette kameraman olarak çalıştığını çalışma hayatı boyunca sürekli olarak ağır bir şekilde fazla mesai yaptığını Bayram tatillerinde ve hafta tatillerinde çalıştığını yıllık izinlerini tam kullanamadığını, fiilen gazetecilik mesleğine başladığı tarih nazara alındığında kıdem tazminatı yasal sınır olan 5 yıllık sürenin dolmuş olduğunu, beyanla kıdem tazminatı, izin ücreti, fazla mesai ücreti, fazla mesai ücretinin %5 fazlalığı genel tatil ücreti, genel tatil ücreti alacağının %5 fazlalığı hafta tatili ücreti ve hafta tatili alacağı ücretinin %5 fazlalığının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı işveren, davacının 4857 sayılı Yasa kapsamında çalıştığını, fazla mesai alacağı, genel tatil ücreti alacağı, hafta tatili ücreti alacağını izin ücreti alacağının olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davacının 18/09/2003 tarihinde davalı iş yerinde kameraman olarak çalışmaya başladığı 5953 sayılı basın iş Yasası kapsamında çalıştığı 19/08/2007 tarihinde askerlik nedeniyle ayrıldığı davalı iş yerinde 5 yılın altında çalıştığından kıdem tazminatına hak kazanmadığı, fazla mesai yaptığı genel tatillerde çalıştığı ancak ücretinin ödenmediği anlaşılmakla hesaplanan fazla mesai ücreti genel tatil ücretinden % 30 oranında indirim yapılarak ve yine yüzde beşlerden % 95 oranında indirime gidilerek isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde her iki taraf vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı yasal süresi içinde her iki taraf vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçi 5953 sayılı Yasa kapsamında gazeteci olup ilgili Yasanın ek 1. maddesinde günlük çalışma süresi 8 saat olarak belirlenmiştir. Hükme esas alınan raporda davacının günde 12 saat olan çalışmalarından ara dinlenmesi düşüldükten sonra günlük 7.5 saatin fazlası fazla çalışma olarak hesaplanmıştır. Günde 8 saat yerine günlük çalışma süresinin 7.30 saat olarak kabulüyle günde 2.5 saat yerine 3 saat üzerinden hesaplamaya

gidilmesi ve buna göre fazla çalışma ücreti ile yüzde beş fazlaya dair alacağın fazla hesabı hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Basın İş Kanununda bazı işçilik alacakları için öngörülen günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından indirim konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanunun 14 üncü maddesinde bahsedilen ücret ile Ek 1 inci maddesinde sözü edilen hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerle yapılan çalışma ücretlerinin gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceği hükme bağlanmıştır. Anılan düzenlemelerde sözü edilen alacaklar için ödeme tarihi de belirlenmiş olmakla, yüzde beş fazla ödemeye hak kazanmak için işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi de gerekmez.

5953 sayılı Yasada bir kısım işçilik alacakları için öngörülen günlük yüzde beş fazlasıyla ödeme kuralının mahiyeti tartışmalara neden olmuş ve özellikle indirim uygulanıp uygulanamayacağı sorunu ortaya çıkmıştır. Konu, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kuruluna intikal ettirilmiş ve 1973/4-6 sayılı içtihadı birleştirme kararında yüzde beş fazla ödeme parasının önce niteliği üzerinde durulmuş, faiz ya da tazminat olmadığı, uyulması zorunlu bir kamu hükmü olduğu kararda belirtilmiştir. Bahsi Geçen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında, günlük yüzde beş fazlasıyla ödeme kuralının yüksek oran bir oran içermesi sebebiyle vaktinde ödenmeyen ücretler bakımından karşılıklı kusur durumları gözetilerek Borçlar Kanununun 44 üncü maddesi uyarınca bir indirime gidilmesi gerektiği kabul edilmiştir.

Borçlar Kanunun 44 üncü maddesinde, “Mutazarrır olan taraf zarara razı olduğu yahut kendisinin fiili zararın ihdasına veya zararın tezayüdüne yardım ettiği ve zararı yapan şahsın hal ve mevkiini ağırlaştırdığı takdirde hakim, zarar ve ziyan miktarını tenkis yahut zarar ve ziyan hükmünden sarfınazar edebilir. Eğer zarar kasden veya ağır bir ihmal veya tedbirsizlikle yapılmamış olduğu ve tazmini de borçluyu müzayakaya maruz bıraktığı takdirde hakim, hakkaniyete tevfikan zarar ve ziyanı tenkis edebilir” şeklinde düzenlemeye yer verilmiş olmakla, Dairemiz anılan hüküm paralelinde günlük yüzde beş fazla ödemelerden indirime gitmektedir. İndirim oranının tespitinde gazetecinin fazla çalışma saatleriyle ilgili talepleri yönünden gecikilen süre, hesaplamaya konu olan asıl alacak tutarları ve günlük yüzde beş fazlasının belirlenen miktarı da gözetilmektedir.

5953 sayılı Kanunda bazı alacakların gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödenmesi gerektiği yönündeki düzenlemenin amacı, gazetecinin ücret ve diğer bazı işçilik alacaklarını güvence altına almak ve kitleleri doğru bilgilendirme gibi önemli bir görevi de olan gazeteciye belli bir oranda iş güvencesi sağlamaktır. Gerçekten gazetecinin emeğinin karşılığı olan hakları yeterince güvence altına alınmadığı taktirde, göreviyle ilgili konularda bağımsızlığı ve hatta tarafsızlığından söz edilemez. Bu nedenle yasakoyucu gazeteciler yönünden ücret ve bazı diğer hakları koruma çabası içine girmiştir. Düzenleme ile hedeflenen amaç, gazetecinin ücret ve diğer işçilik haklarının gününde ödenmesini sağlamaktır. İşverenin yasa hükmüne uyması durumunda günlük yüzde beş fazla ödeme bakımından bir yaptırım gündeme gelmez. Buna karşın ödemelerin gecikmesi halinde günlük yüzde beş fazla ödeme kuralı yıllık % 1825 oranına karşılık geldiğinden, kısa süre içinde önemli miktara ulaşabilmektedir. Söz konusu hüküm gazeteci yönünden de bir zenginleşme aracı olarak kullanılmamalıdır.

5953 sayılı Kanunda öngörülen bazı alacakların gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceğine dair kuralın Anayasa’ya aykırılığı itiraz olarak ileri sürülmüştür. Anayasa Mahkemesinin 12.8.2008 gün ve 2005/28 E, 2008/122 K. sayılı kararında, ücret ve fazla çalışma ücretlerin gününde ödenmeme koşuluna bağlı olan söz konusu yaptırımın, kamuoyunu doğru bilgilendirme görevi olan gazetecileri işverene karşı koruma amacını taşıdığı ve gazetecilerin basın özgürlüğünün sağlanması noktasında önemli bir işlev gördüğü açıklanmış ve aykırılık istemi oybirliği ile reddedilmiştir.

Fazla saatlerde çalışma karşılığı olan asıl alacaklardan yapılan indirim oranında günlük yüzde beş fazla ödeme miktarlarının da indirilmesi gerektiği açıktır. Günlük yüzde beş fazla ödeme miktarları, gerçekleşen ve kabulü gereken asıl alacak miktarlarının gününde ödenmemesinden kaynaklanmış olmakla, günlük yüzde beş fazlasının da doğrudan hüküm altına alınan asıl alacak miktarlarına göre tespiti gerekir. Bundan başka yukarıda sözü edilen gerekçelerle günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından oransal indirime gidilmelidir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, yüzde beş fazla ödeme tutarlarından yapılan indirim sonucu reddine karar verilen miktar bakımından davalının kendisini vekille temsil ettirmesi durumunda davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemelidir (Yargıtay 18.11. 2008 gün 2007/32530 E, 2008/31205 K.).

Somut olayda, dava fesihten yaklaşık bir ay sonra açılmıştır. Bu nedenle fazla çalışma asıl alacağı 16.942,03 TL olarak hesaplandığı halde mahkemece % 95 oranında indirime gidilerek fazla mesai ücretinin yüzde beş fazlası 19.931,68 TL olarak hüküm altına alınmıştır. Genel tatil ücreti 823,421 TL olmakla aynı indirimle yüzde beş fazlası 975,41 TL olarak kabul edilmiştir. Sözü edilen gecikme süresine ve kabul edilen miktarlara göre yapılan indirim fazladır. Asıl alacağın biraz fazlası tutarında yüzde beş fazla ödeme tutarı kabul edilmiştir.

Dairemizin uygulamalarına göre gecikme süresi de dikkate alınarak asıl alacak tutarının 4-5 katı civarında bir yüzde beş fazla ödeme tutarı kabul edilmelidir (Yargıtay 9.HD. 10.04.2012 gün, 2009/33344 E, 2012/12060 K.).

Mahkemece yukarıdaki bent uyarınca hesaplanacak olan fazla çalışma ücreti ile daha önce belirlenmiş olan genel tatil asıl alacaklarına göre belirlenmesi gereken günlük yüzde beş fazla ödemeye dair alacaklardan % 85-90 arası bir oranda indirime gidilmeli ve sonunca göre bir karar verilmelidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, taraflar yararına takdir edilen 990.00 TL.duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18263, Karar No: 2015/3408, Tarih: 12.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/18263 E.  ,  2015/3408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada.... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/05/2014 tarih ve 2013/238-2014/147 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "yörük" ibareli 18, 29 ve 31.sınıftaki Salam, sosis, sucuk, füme et, kavurma, pastırma, taze et, sakatat, dondurulmuş et ve et ürünleri, köfte, ham deri, kılıflık barsak, yem katkı maddelerinden (et unu, et-kemik unu ve rendering yağı) ürünlerini içeren 16.05.1995/159989 (4565) sayılı tanınmış markanın sahibi olduğunu, davalının 19.03.2011 tarihinde kötüniyetli biçimde görsel, fonetik, işitsel ve umumî intiba olarak müvekkilinin "yörük" ibareli markasına iltibas ve tecavüz oluşturacak, ayrıca haksız rekabet yaratacak ve tanınmışlığından istifade edecet nitelikte 29, 35 ve 43.sınıf ürün ve hizmetleri içeren içeren "..." ibareli marka tescil başvurusunda bulunduğunu, 2011/22411 kod numarası verilen başvurunun Resmî Marka Bülteni'nde ilânı üzerine tanınmışlık, kötüniyet, iltibas ve haksız rekabet vakıalarına dayalı olarak başvurunun reddi arzusunu içeren itirazlarının önce Markalar Dairesi ve nihaî olarak da ... tarafından 2013/M-4567 sayılı kararla reddedildiğini ileri sürerek, hukuka aykırı kurum kararının iptaline ve davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı... vekili, tescilli markayla başvuru konusu işaret arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede benzerlik olup olmadığının tespitinde işaret ve markanın bütünsel olarak analiz edilmeleri gerektiğini, görsel, işitsel ve anlamsal olarak "..." sözcüğünü içeren başvuru konusu işaretin davacının "yörük" ibareli markası ile ortalama alıcıları iltibasa düşürebilecek derecede benzer bulunmadığını ifade ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., başvurunun ücretinin ödenmemesi sebebiyle hükmünü yitirdiğini, bu sebeple davanın düşünülmesini, ayrıca ... kararı doğrultusunda davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporu kapsamından tescilli bir marka ile başvuru konusu işaret arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede görsel, sescil ve anlamsal benzerlik olup olmadığının tespitinde her iki işaretin ayırt edici ve baskın

.../...

unsurları nazara alınarak münferit unsurlardan ziyade bütünü itibariyle bıraktıkları izlenimin nazara alınması gerektiği, iltibas değerlendirmesinin önce işaretlerin, sonra mal ve hizmetlerin benzerliği şeklinde bir sıralama yerine, her ikisinin bir arada ve birbirine nitelik olarak etkisi de gözetilerek birlikte yapılmasının icap ettiği, davacının markasının asıl ve ayırt edici unsurunun "yörük" ibaresinden oluştuğu, anılan kelimenin yargılama konusu ürünler bakımından derhâl ve doğrudan doğruya ürünlerin cinsini, vasfını veya herhangi bir hâlini belirtmediğinden somut ve soyut olarak ayırt edicilik vasfının bulunduğu, davalı başvurusunun konusu olan işaretin "..." ibaresinden oluştuğu, asıl ve ayırt edici unsurlarından birinin de "yörük" sözcüğü olduğu, ... ibaresinin "yörük" sözcüğü yanında bulunmasının ayırt edicilikte yeterli farklılık yaratmadığı ve anlamsal, görsel ve sescil olarak iki işaret arasında var olan genel izleminden doğan benzerliğin etkilerini geri plâna atmaya elverişli olmadığı, başvuru kapsamında yer alan 29/1. sınıftaki et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri ile 43/1. sınıftaki yiyecek ve içecek sağlanması hizmetlerinin davacının markasının kapsamında yer alan Salam, sosis, sucuk, füme et, kavurma, pastırma, taze et, sakatat, dondurulmuş et ve et ürünleri, köfte ürünleriyle aynı türden olduğu, zira dağıtım kanallarının aynı olduğu, birbirlerini tamamlama ve biri yerine diğerinin ikame edilmesi olanağının bulunduğu, öte yandan bu ürünlerden bir kısmının yiyecek ve içecek sağlanması hizmetinin sunulduğu işletmelerde doğrudan sunulması olanağının bulunduğu, buna karşın başvuru kapsamındaki diğer mal ve hizmetlerin davacının markasının kapsamındaki ürünlerle aynı türden sayılamayacağı, bu sebeple 43/1.sınıftaki hizmetler bakımından aksi yöndeki bilirkişi görüşüne bu yönden katılma olanağının bulunmadığı, normal düzeyde bilgilendirilmiş, makûl ölçüde dikkatli, işaret ve markayı aynı anda görüp detaylarını karşılaştıramayan ve daha önce yararlandığı ürün ve hizmetlerle ilgili markanın göz ve kulağında kalan izine dayanarak sonraki 29/1 ve 43/1.sınıftaki ürün ve hizmetlerle satın alımlarında aynı markayla sunulan mal ve hizmetlerden satın almak veya yararlanmak isteyen ortalama düzeydeki alıcıların bu marka ve işaretin farklı işletmelere ait iki ayrı marka olduğunu algılamalarının mümkün olmadığı, anılan ürünlerle ilgili satın alma süresi içersinde davacının "yörük" ibareli markalarıyla sunulan 29/1 ve 43/1.sınıftaki ürün ve hizmetleri satın almak yahut hizmetlerden yararlanmak isterken davalının "..

.sınıftaki ürün ve hizmetlerle satın alımlarında aynı markayla sunulan mal ve hizmetlerden satın almak veya yararlanmak isteyen ortalama düzeydeki alıcıların bu marka ve işaretin farklı işletmelere ait iki ayrı marka olduğunu algılamalarının mümkün olmadığı, anılan ürünlerle ilgili satın alma süresi içersinde davacının "yörük" ibareli markalarıyla sunulan 29/1 ve 43/1.sınıftaki ürün ve hizmetleri satın almak yahut hizmetlerden yararlanmak isterken davalının "..." işaretiyle sunulan ürünleri satın alma veya hizmetlerden yararlanma yönünden tercihte bulunabilecekleri, bir kısım alıcıların bu ürünler yönünden iki farklı marka karşısında bulunduğunu algılayabilse bile marka ve işaretin birbirleriyle idarî ve ekonomik olarak bağlantılı şirketlere ait olduğu yönünde algılamada bulunulmalarının kaçınılmaz olduğu, bu hâlin öteden beri kullanılan davacı markasının tüketiciler nazarında tesis ettiği imajın transferi sonucunu doğuracağı, bu halin davacı aleyhine haksız rekabet yaratacağı, açıklanan sebeplerle davacının 556 sayılı KHK'nın 8/b.maddesi hükümlerine dayanarak davalı başvurusunun tesciline itiraz edebileceği; buna karşın kalan ürün ve hizmetler bakımından iltibas doğmasının mümkün bulunmadığı, aksinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, aralarında bir işletmesel bağlantılandırma kurulmasının da mümkün bulunmadığı, iltibas yaratmayan aynı işaretin farklı mallar için tescilinin kötüniyetli bir yaklaşım olarak kabul edilemeyeciği, öte yandan davacı markasının tanınmışlık vasfının da bulunmadığı, bu sebeple farklı tür mallar bakımından da başvurunun engellenmesinin mümkün bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, ... 2013/M-4567 sayılı kararının, 2011/22411 sayılı başvuru kapsamında yer alan 29/1.sınıftaki et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri ile 43/1.sınıftaki yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri bakımından iptaline, sair yönlerden iptal isteminin reddine, davalı başvurusu hükmünü yitirip marka olarak tescil edilmediğinden hükümsüzlük istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ile davalı .... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ile davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPE'den alınmasına, 12/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6321, Karar No: 2022/7856, Tarih: 07.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/6321 E.  ,  2022/7856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 25.02.2021 tarih ve 2019/476 E. - 2021/222 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı ...A.Ş (Tarişbank) vekili, davalıların müvekkili bankanın çeşitli kademelerinde çalıştıklarını, davalılardan ...'ın genel müdür, ...'ün kredilerden sorumlu genel müdür muavini, ...'in ise krediler müdürlüğü yaptığını, davalıların görevde bulunduğu esnada bankanın ...Şubesi kredi müşterisi Aba Amb. San. Tic. A.Ş. firmasına kullandırılan kredilerde birçok usulsüz ve mevzuata aykırı işlemin banka teftiş kurulunun yapmış olduğu denetimde tespit edildiğini, firmanın bilançosunun çok kötü durumda olmasına rağmen kredi kullandırılması, üstelik açılan kredinin çok kısa bir sürede limit arttırılarak riskin çok yüksek miktarlara ulaşması, bütün bu olumsuzluklara rağmen gerçek anlamda değeri olmayan teminatların alınması, 04/08/1997 tarihinde İzmir 14. İcra Müdürlüğü'nden şubeye gönderilen Yapı Kredi Bankası'nın alacaklı olduğu takibe ilişkin dava konusu firma hakkındaki haciz ihbarnamesine rağmen firmanın yaşadığı ödeme güçlüğü kesin olarak ortaya çıktığı halde bu tarihten sonra şubeye gelen ihracat bedellerinin müvekkili banka alacağına mahsuben depo edilmeyip firmaya ödenmesi, davalıların bu ödemeye olur vermesi gibi işlemler olduğunu, borçlu firma hakkında açılan icra takiplerinde aciz vesikaları alındığını, bu arada firmanın iflasının istendiğini, kredinin tahsilinin mümkün olmadığını ileri sürerek, davalıların neden oldukları mevzuata aykırı usulsüz işlemler nedeniyle oluşan toplam 2.945.000.000.000.- TL ana para, 2.925.000.000.000.- TL faiz olmak üzere toplam 5.870.000.000.000.- TL banka zararının dava tarihinden itibaren en yüksek işletme kredisi faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini istemişir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu kredilerin açıldığı dönemde yürürlükte olan 3182 sayılı Bankalar Kanunu'nun 86.II maddesinde “Türk Ticaret Kanununun sorumluluğu gerektiren hükümleri saklıdır.” düzenlemesi ile TTK hükümlerine atıf yapıldığı, kural olarak yönetim kurulu üyelerinin şirket adına yaptıkları işlemlerden dolayı kişisel olarak sorumlu tutulamayacakları ancak TTK’nın 336. maddesinde belirtilen hallerde ortaklığa ve ortaklık alacaklılarına karşı kusursuz olduklarını ispat etmedikçe tüm yöneticilerin oluşan zarardan müteselsilen sorumlu olacakları, yönetim kurulu üyelerinin görevlerini ifaları sırasında bir zarar oluşmuşsa, bu zararın üyelerin kusurlu eylemi sonucunda meydana geldiğinin kabulünün gerektiği, somut uyuşmazlıkta davalılardan ...'ın 01/07/1993-07/07/1997 tarihleri arasında genel müdür/yönetim kurulu üyesi olduğu, diğer davalıların da bankada muhtelif görevlerde bulundukları, davalı yönetim kurulu üyesi ve genel müdür ile diğer davalıların özen borcunu ihlal ederek kredi tahsis edilmemesi gereken kişilere kredi tahsis ettikleri, olumsuz istihbarat raporlarına rağmen yeterli teminat almadan kredi açtıkları açılan kredinin ödenmediği, alacak için yapılan icra takiplerinin kısmen sonuçsuz kaldığı ve bankanın alacağı tutarın bir kısmı hakkında aciz vesikası düzenlendiği, zarar ile yönetim kurulu üyelerinin özen borcunun ihlali arasında uygun nedensellik bağının mevcut olduğu, davalıların bu kararların alınmasında kusursuz olduklarını ispatlayamadıkları, kredilerin 1994-1997 yılları arasında açılıp kullanıldığı, davalıların bu dönemde görevde oldukları ve sorumluluğun maddi şartlarının gerçekleştiği, 5411 sayılı Yasa'nın 133.-141. ve geçici 16. maddesi gereğince davanın zamanaşımına uğramadığı, bunun yanında dava konusu edilen olay ile ilgili düzenlenen müfettiş raporunun disiplin kuruluna 25/09/2001 tarihinde iletildiği, banka yönetiminin TMSF'ye devredilince 11/07/2002 tarihinde yapılan genel kurulda sorumluluk davası açılmasına karar verildiği, bu husus göz önüne alındığında davanın açıldığı 16/01/2002 tarihi itibariyle 6762 sayılı TTK'nın 309. maddesinde belirtilen öğrenme tarihi ile ilgili 2 yıllık zaman aşımı süresinin dolmadığı, zararı doğuran fiilin vukuu tarihi açısından zamanaşımı başlangıcının kredi açılması ve kredi limitlerinin sürekli olarak yükseltilmesi nedeniyle zararlandırıcı eylemin devam ettiği göz önüne alınarak son olarak kredi limitinin yükseltilmesinin onaylanmasına yönelik 30/01/1997 tarihli 3 sayılı yönetim kurulu kararı tarihi olarak kabulünün gerektiği, söz konusu tarih ile dava tarihi arasında 6762 sayılı TTK nun 309. maddedeki 5 yıllık sürenin de dolmadığı ve davanın 6762 sayılı TTK'nın 309