muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1712, Karar No: 2022/9402, Tarih: 13.12.2022

6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 207. maddesine göre; satış sözleşmesi, satıcının, satılanın zilyetlik ve mülkiyetini alıcıya devretme, alıcının ise buna karşılık bir bedel ödeme borcunu üstlendiği sözleşmedir. Taşınır sözleşmesinde satıcının taşınırı teslim etmek ve mülkiyeti alıcının üzerine geçirmek gibi asıl borcu yanında satılan malı saklama ve gerektiğinde taşıma masraflarını ödeme borcu gibi tali nitelikte borçları da bulunmaktadır.

Anılan Kanunun “Ayıptan Sorumluluk”a ilişkin 219.maddesinde: “Satıcı, alıcıya karşı herhangi bir surette bildirdiği niteliklerin satılanda bulunmaması sebebiyle sorumlu olduğu gibi, nitelik veya niteliği etkileyen niceliğine aykırı olan, kullanım amacı bakımından değerini ve alıcının ondan beklediği faydaları ortadan kaldıran veya önemli ölçüde azaltan maddi, hukuki ya da ekonomik ayıpların bulunmasından da sorumlu olur. Satıcı, bu ayıpların varlığını bilmese bile onlardan sorumludur.” hükmü yer almaktadır.

Ayıba karşı tekeffül borcu, satıcının mülkiyeti geçirme borcunun tamamlayıcısıdır. Satıcı, malın değerini veya yararını azaltan eksikliklerin bulunmadığını ayrıca ... etmese bile, bu borç kanunen mevcuttur. Satıcı satış sözleşmesine konu taşınır malın niteliği ve kullanım amacı bakımından malın değerini ve kullanım amacını azaltan veya ortadan kaldıran mülkiyet hakkının sonucu olan tasarrufi işlemler yapmasını engelleyen bir eksikliğin bulunmamasını sağlama borcu altındadır. Satıcının bu borcunun söz konusu olabilmesi için satılanda bu çeşit eksikliklerin var olduğunu bilmesi gerekmediği gibi satılandaki bulunması gereken vasıfları ayrıca zikir ve vaad etmesine de gerek yoktur.

Ayıba karşı tekeffül borcuna ait 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 219 ila 226. maddeleri arasında belirtilen koşullarının gerçekleşmesiyle, alıcı aynı Kanunun 227 ve devamı maddeleri kapsamında kendisine tanınan seçimlik haklarını satıcıya karşı kullanabilecektir.

Alıcı, satılan malın ayıbının bulunması halinde TBK’nun 227. maddesine göre satılanı redde hazır olduğunu beyanla sözleşmeden dönme, satılanı alıkoyup ayıp oranında satış bedelinde indirim isteme, aşırı bir masrafı gerektirmediği takdirde, bütün masrafları satıcıya ait olmak üzere satılanın ücretsiz onarılmasını isteme, imkân varsa, satılanın ayıpsız bir benzeri ile değiştirilmesini isteme hakları mevcuttur. Alıcının genel hükümlere göre tazminat isteme hakkı saklıdır. Satım sözleşmesinden dönme beyanı, bozucu yenilik doğuran bir hak niteliğinde olup, bir irade açıklaması olarak, satıcıya vardığı anda hükümlerini doğurur ve sözleşmeyi geçmişe etkili olarak ortadan kaldırır. Dönme üzerine sözleşmenin geçmişe etkili olarak ortadan kalkmasının doğal bir sonucu olarak, tarafların edimlerinin karşılıklı olarak aynı anda ifası gerekir. 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 229. maddesi 1. bendi gereği, satış sözleşmesinden dönen alıcı, satılanı, ondan elde ettiği yararları ile birlikte satıcıya geri vermekle yükümlüdür.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; eldeki davada davacı, aracın ayıpsız misliyle değiştirilmesini istemiştir. Dosya kapsamından aracın ilk olarak 01/08/2011 tarihinde dava dışı ... Filo Yönetim Hizmetleri A.Ş. tarafından satın alındığı, akabinde davacının da 11/06/2015 tarihinde aracı adı geçen dava dışı şirketten satın aldığı, bu haliyle taraflar arasında bir alım satım ilişkisi olmadığı anlaşılmakla olayımızda TBK’nın 227. maddesinin uygulanması mümkün değildir. O halde davacının talebini akidine yöneltmesi gerektiği, davacının aracı satın alırken servis kayıtlarından araçtaki ayıbı bilebilecek durumda olduğu da açıktır. TBK’ya göre ayıptan alıcıya karşı sadece satıcı sorumludur. Hal böyle olunca Bölge Adliye Mahkemesince davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 371. maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, 8.400 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 13/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4900, Karar No: 2021/7146, Tarih: 27.05.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/4900 E.  ,  2021/7146 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye Mahkemesi : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davacı ve davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine dair hüküm verilmiştir.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı ve davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı, davalı işveren yanında 02.06.2002-28.11.2011 tarihleri arasında hizmet süresinin tesbitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 02.06.2002-01.01.2008 tarihleri arasında bağımsız işyeri olmadığı gibi vergi kaydı da olmadığını şirket faaliyetinin sona ermesinden sona bağımsız olarak 25.12.2007 tarihinde işe başladığını, davacının iddiaya konu dönemde Işıl Sağlık Hiz. Ltd. Şti.'nin ortağı olup çalışmalarını şirket tüzel kişiliği olarak yürüttüğünü, davalı tarafından sunulan 08.06.2007 tarihli pos servis formunda işyeri adının Işıl Sağlık Hizmetleri yazdığını, 30.09.2007 tarihli tebliğ zarfında tebliğ yapılan muhatabın Işıl Sağlık Şirketi olduğunu, diğer belgelerde davalının adının geçmesinin şirket ortağı olmasından kaynaklandığını, dava tarihi olan 26.06.2013 günü esas alındığında 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini davanın usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının kurum kayıtlarının tetkikinde, davacı adına 2002 yılına ait yapılmış olan herhangi bir bildirime rastlanılmadığını, sigortalılığın oluşumu yönünden fiilen çalışma olgusunu varlığının zorunlu olduğunu ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi kararının özeti: "davanın kısmen kabulü ile; davacının davalı ...'a ait işyerinde 13/05/2005 - 16/01/2008 ve 16/09/2011 - 31/10/2011 tarihleri arasında çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine..." karar verilmiştir.

İSTİNAF :

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin 02/06/2002-28/11/2011 tarihleri arasında ve kesintisiz davalı yanında çalıştığını, yerel mahkemece eksik inceleme ile karar verildiğini, yerel mahkeme kararının kaldırılarak müvekkilinin 2002 yılından itibaren davalı yanında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

İSTİNAF :

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin 02/06/2002-28/11/2011 tarihleri arasında ve kesintisiz davalı yanında çalıştığını, yerel mahkemece eksik inceleme ile karar verildiğini, yerel mahkeme kararının kaldırılarak müvekkilinin 2002 yılından itibaren davalı yanında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkemece husumet itirazının değerlendirilmediğini, müvekkilinin iddia edilen dönemde bağımsız çalışması olmadığını, hak düşürücü sürenin geçmiş olduğunu, davacının davalı yanında sürekli ve kesintisiz bir çalışması olmadığını, çalışmanın blok olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığını beyan ile yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; sigortalı olmak için fiilen çalışma olgusunun varlığının zorunlu olduğunu, çalışmanın hiçbir kuşkuya yol açmayacak şekilde somut ve inandırıcı delillerle ispatlanması gerektiğini beyan ile yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddini istemiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince; Dosya kapsamı, delil durumu itibariyle, Antalya 1. İş Mahkemesi 2013/862 Esas 2018/432 Karar sayılı kararında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesi bakımından usul ve esas yönünden yasaya aykırı bir durum bulunmamasına göre, taraf vekillerinin istinaf başvurusunun HMK'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum temyiz dilekçesinde özetle; çalışma olgusunun somut olarak ortaya konulması gerektiğini, huzurdaki davada tanık beyanlarının çalışmanın ortaya konulması açısından yetersiz olduğu belirterek verilen kararı temyiz etmişlerdir.

Davalı işveren temyiz dilekçesinde özetle; yerel mahkemece husumet itirazının değerlendirilmediğini, müvekkilinin iddia edilen dönemde bağımsız çalışması olmadığını, hak düşürücü sürenin geçmiş olduğunu, davacının davalı yanında sürekli ve kesintisiz bir çalışması olmadığını, çalışmanın blok olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığını beyan ile davanın reddini istemiştir.

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; “Davacının sigortalılığının tespit edildiği dönemde, ortada bir şirket tüzel kişiliği varken, davada ve istinaf incelmesinde hiç değerlendirmeye alınmaması, davaya dahil edilmemesi hukuken hatalıdır. Şirketin davaya dahil edilmeden yargılamanın yürütülmesi ve karar verilmesi, eksik inceleme sayılacağı gibi müvekkilim aleyhine durum yaratmakta ve haklarına engel olunmaktadır. Ortada bir şirket vardır, müvekkilim dışında şirketin başkaca ortağı vardır ancak tüm bunlar yok sayılarak sadece ve sadece müvekkilimin sorumlu tutulması ve onun hakkında karar verilmesi, ağır sonuçları bulunan bu duruma tek başına katlanması sonucunu doğurmakta olup bu haliyle alınan karar usul, yasa ve hakkaniyete aykırıdır.” açıklamaları ile verilen kararı temyiz etmişlerdir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın Yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan ... bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Hizmet tespiti davalarının amacı, hizmetlerin karşılığı olan sosyal güvenlik haklarının korunmasıdır. Hizmet akdine dayalı çalışma olgusunun ispatında delil sınırlandırması yoksa da davacının Kurum sicil dosyası, işyeri özlük dosyası temin edilip işyerinin Kanunun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlendikten sonra iddia edilen çalışmanın başlangıç ve bitiş tarihleri, hangi işyerinde ne iş yapıldığı, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliği, prime esas kazanca tabi ücretin ne olduğu, çalışmanın sürekli, kesintili, mevsimlik olup olmadığı eksiksiz bir şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır.

Taraf tanıklarının sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre dinlenilmeli, re’sen araştırma kapsamında sadece taraf tanıkları ile yetinilmeyip mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve postabaşı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Öte yandan 506 sayılı Kanunun 4. maddesinde; “sigortalıları çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler” işveren olarak tanımlanmıştır. “Çalıştıran” olgusu, tespiti istenen sürelere ilişkin hizmet akdinin tarafı konumunda olan ve hizmet akdini düzenleyen “işvereni” ifade etmektedir. Hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmada, kısacası, davanın sübutu ve verilen kararın infazı açısından, işverenin kim olduğunun bilinmesinde Yasal zorunluluk vardır. Bu nedenle, sigortalının taraf olduğu hizmet akdinin hangi işverenler tarafından düzenlenmiş olduğu tespit edilip, hizmet tespitine yönelik davanın, anılan Yasa'nın 79/10. maddesine göre, sigortalıyı fiilen çalıştıran işverenlere yöneltilmesi gerekir.

Eldeki davada, davacı adına 17/01/2008-15/09/2011 tarihleri arasında 1137817.07 sicil sayılı davalıya ait işyerinden kuruma hizmet bildirildiği, davalı ... unvanlı işyerinin 17.01.2008 tarihinde kanun kapsamına alındığı 30.09.2011 tarihinde kanun kapsamından çıkarıldığı, 2008 /1-12 ayları arası bordroların mevcut olduğu, davacının diş hekimliği yardımcı personel olmak üzere uyuşmazlık konusu dönemde birçok eğitimlere ilişkin sertifikalarının bulunduğu; 17/08/2006 tarihinde davalıya ait internet aboneliği formunda müşteri olarak davacının imzasının bulunduğu, 13/05/2005 ve 28/06/2007 tarihli iki ayrı servis formunda davalının ve şirketin isminin altında davacının imzasının bulunduğu; Maliye Bakanlığı tarafından gönderilen 30/09/2006 tarihli tebliğ evrakının davacı tarafından alınmış olduğu; 15/05/1997 tarihinde davalının ortağı olduğu Işıl ... Sağlık Hizmetleri Ltd. Şirketinin ... Mah. 2. Sok. ... İş Merkezi No:20 Antalya adresinde kurulmuş olduğu, şirketin faaliyet konusu diş hekimliği dalındaki bütün branşlarda tedavi hizmetleri yapmak olarak belirtildiği, şirketin 14/02/2014 tarihi ile münfesih sayıldığı; davalının ilk defa 25/12/2001 tarihinde ... Mah. 2. Sok. ... İş Merkezi No:20 Antalya adresinde şahsi olarak işyeri açtığı, 31/10/2011 tarihinde buradan taşındığı ve işyerini terkettiği, tekrar ... Mah. ...... Cad. ... İş Merkezi No: 202 Antalya adresinde 17/05/2012 tarihinde işe başladığı; davalının 10/04/1996-31/05/1997 tarihleri arasında da diş hekimliği faaliyeti nedeniyle de vergi mükellefi olduğu; limited şirketinin vergi kaydının 01/08/1998 tarihinde başlayıp 31/12/2007 de re'sen terk etmiş olduğu, davalının vergi kaydının 25.12.2007 tarihinde başladığı 17.05.2012 tarihinde terk ettiği anlaşılmaktadır.

Davacının 02.06.2002-28.11.2011 arası dönemde davalı nezdinde sürekli çalıştığını iddia etmesi karşısında, mahkemece, hizmet tespitinin 13/05/2005 - 16/01/2008 ve 16/09/2011 - 31/10/2011 tarihleri arasında tespit edildiği, davacının davalı iş yerindeki çalışmasının varlığı anlaşılmakta ise de öncelikle hangi dönemde hangi işveren yanında hizmet edildiğinin tespit edilmesi gerekmektedir. Bu kapsamda dosya arasına alınan bir kısım belgelerden ve alınan beyanlardan adı geçen dava dışı Işıl ... Sağlık Hizmetleri Ltd. Şirketinde davacının çalışıp çalışmadığının araştırılmadığı, davacının tüm hizmetlerinin geçtiği iş yerinin davalı yanı mı, yoksa dava dışı Işıl ... Sağlık Hizmetleri Ltd. Şirketi mi olduğu araştırılmalı, söz konusu dava, dava dışı şirket hak alanını ilgilendirdiğinden HMK 124. madde gereğince husumet yöneltilerek davaya dahil edilmeli, gösterecekleri deliller toplanarak değerlendirilmeli, davalıların işverenlik sıfatı irdelenmeli, elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı ve davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ve davalılardan ...'a iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 27/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1051, Karar No: 2023/3820, Tarih: 12.09.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1051 E.  ,  2023/3820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2814 E., 2022/2083 K.

KARAR : Kararın kaldırılarak kısmen yeniden esas hakkında hüküm tesisi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/339 E., 2020/495 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı davanın kabulüyle tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine, kadının ziynet alacağı davasının ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı-karşı davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüyle kararın kaldırılarak kısmen yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, sair istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; erkeğin küçük düşürücü söz ve davranışlarda bulunduğunu, kadına ve kadının ailesine ağır hakaretler ettiğini, fiziksel şiddet ve psikolojik baskı uyguladığını, ev eşyalarını kırarak zarar verdiğini, nereye gittiğini söylemeden evden ayrıldığını, tek başına tatil yaptığını, öldürmekle tehdit ettiğini, harçlık bırakmadığını, evin giderlerini karşılamadığını, eve yatmadan yatmaya geldiğini, kadının aile ziyaretlerini kısıtladığını, çarşı, pazara gitmesine izin vermediğini, en son fiziksel şiddet uygulayıp eve almadığını belirterek, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, kadın yararına aylık 750,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 20.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata, ortak konutun tapu kaydına aile konutu şerhi konulmasına, düğünde takılıp arsa alınırken bozdurularak iade edilmeyen 11 adet bileziğin aynen iadesine, olmadığı takdirde bedelinin erkekten tahsiline, ortak konutun tedbiren kadına tahsisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; kadının erkeğe hakaret ettiğini, küçük düşürücü söz ve davranışlarda bulunduğunu, aşağıladığını, ütü, yemek, temizlik yapmadığını, saygı göstermediğini, evi ile ilgilenmediğini belirterek, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda kadının kusurlu olduğundan bahisle asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, erkek yararına 50.000,00 TL manevî, 50.000,00 TL maddî tazminata, hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin, sık aralıklarla evden gittiği, uzun süre gelmediği, eşinin ve evinin ihtiyaçlarını karşılamadığı, eşini yalnız bıraktığı, kadının ise; evin temizliğini yapmadığı, pislikten eve girilmediği, erkeğe hakaret ettiği böylece evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesiyle asıl ve karşı davanın kabulüyle 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, eşit kusurlu olmaları nedeniyle tarafların maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine, tarafların sosyal ve ekonomik durumları göz önünde bulundurularak kadının tedbir nafakası talebinin reddine, ziynet alacağı davasının kadın tarafından ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne, cins ve miktarı gerekçeli kararda ayrıntılı olarak belirtilen ziynet eşyalarının kadına aynen iadesine, iade mümkün değil ise 22.870,00 TL bedelin erkekten alınarak kadına ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, kadının aile konutu şerhi konulmasına dair davasının ise hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde; İlk Derece Mahkemesi kararının erkeğin kabul edilen karşı davası, kusur belirlemesi, tedbir nafakası ile maddî ve manevî tazminat talebinin reddi, yoksulluk nafakası talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi, ziynet alacağı davasının reddedilen kısmı ile aile konutu şerhi davasında aleyhine hükmedilen vekâlet ücreti yönünden kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç