muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/50338, Karar No: 2013/8914, Tarih: 14.03.2013

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davalı işveren iş yerini devralan durumunda olup, davacı işçinin 02.02.2005 ve 04.07.2008 tarihleri arası tüm çalışma dönemine ait işçilik alacaklarından sorumludur. Yukarıdaki ilkeler ve açıklamalar doğrultusunda mahkemece yazılı gerekçeyle davacının 01.05.2007 – 04.07.2008 tarihleri arası davalı işverene bağlı olarak çalıştığı döneme ilişkin hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 14/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3731, Karar No: 2015/10854, Tarih: 21.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/3731 E.  ,  2015/10854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EŞME ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/09/2014

NUMARASI : 2013/162-2014/304

Taraflar arasında görülen davada Eşme Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.09.2014 tarih ve 2013/162-2014/304 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, E. İlçesi, A. Köyü'nde bulunan badem ağaçlarının 2013 yılı Nisan aylarında meydana gelen don olayı nedeniyle zarar gördüğünü, zararın tespiti ve karşılanması için davalıya başvurduğunu ancak, davalı tarafından zararın karşılanmadığını, bunun üzerine mahkeme aracılığıyla tespit yaptırdığını ve yapılan tespit neticesinde zararının 6.875,00 TL olduğunun belirlendiğini ileri sürerek, tespit masrafları ile birlikte toplam 7.718,00 TL'nin zararın meydana geldiği tarihten itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının ihbarı üzerine sigortalı badem bahçesinde hasar tespit ekspertiz çalışmaları yapıldığını ve poliçede beyan edilen ağaç başı 5 kg. ürünün bulunmadığı, yapılan sayım ve ölçümler sonucunda ağaç başı 2 kg. ürünün alanda yer aldığı ayrıca, 550 adet badem ağacı da olmayıp, 6\*5 dikim mesafesinde toplam 306 adet badem ağacı ile, 50 adet ayva, 30 adet ceviz ve 20 adet armut ağacının bulunduğunun tespit edildiğini ve ihbarı yapılan don hasarına ilişkin bir bulguya rastlanılmadığını, yokluklarında, tek taraflı olarak yaptırılan tespiti ve alınan tespit raporunu kabul etmediklerini zaten, raporun da hatalı olduğunu, müvekkilinin herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını ancak, tazminat hesabı yapılacak ise poliçe muafiyet ve müşterek sigorta hükümlerinin uygulanması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dinlenilen tanıkların 2013 yılı Mart ayında şiddetli don olayının gerçekleştiği ve donun kendilerine ait olan badem ağaçlarını da etkilediğini samimi bir şekilde ifade ettikleri, her ne kadar bilirkişi raporunda don olayı nedeniyle zararın meydana gelmediği belirtilmiş ise de, raporun mahkemeyi bağlamayacağı, tespit dosyasındaki raporun dikkate alındığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile, tespit masrafları ile birlikte toplam 7.718,10 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Devlet Destekli Bitkisel Ürün Sigortaları Poliçesi'ne dayalı tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda özetlenen gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, davacı dava dilekçesinde; ''... badem ağaçlarının 2013 yılı Nisan aylarında meydana gelen don olayı nedeniyle zarar gördüğü...'', yapılan yargılama sırasında 02/07/2014 tarihli celsede; ''...zararının 23-24 Mart'da olduğu, o gece olan ayaz ve donun ağaçları ve 10-15 gün önce açan çiçekleri vurduğu...'', 08/09/2014 tarihli beyan dilekçesinde ise; ''...don olayı vuku bulduğunda ağaçların tamamen çiçek açtığı, 19 Mart sabahı hemen tarlaya gittiği, çiçeklerin karardığı, köy muhtarı N. S. ile köy halkından O.U.'ı tarlaya çağırdığını..'' beyan etmiş, davacı tanığı O. U. beyanında; ''... olay günü hayvan otlattığını, davacının tarlasının yakınında iken davacının tarlasına gittiğini, çiçeklerin içlerinin karardığını, bir kısmının döküldüğünü gördüğünü...'', davacı tanığı N. S. beyanında; ''... geçen sene Mart ayında köyde don olayı yaşandığını, dondan 5-6 gün sonra tarlaya gittiğini, gittiğinde çiçeklerin büyük kısmının açılı vaziyette olduğunu gördüğünü ve çiçeklerin içlerinin karardığını...'' beyan etmiş, mahkemece hükme esas alınan 24/07/2013 tarihli tespit bilirkişi raporunda ''...badem ağaçlarının çiçeklenme döneminde soğuk (düşük sıcaklık) zararından etkilendiği, don zararının çiçeklenme döneminde özellikle çiçek tomurcuklarından başlayarak hasara neden olduğu, devamında ağaç üzerinde mevcut çiçeklerin bir kısmının yere düştüğü ve bir kısmının da ağaç üzerinde kaldığı ancak, oluşan zarar sonucu meyve bağlama dönemine geçemediği ve verim kaybına neden olacağı düşünülmektedir. Tomurcukların düşük sıcaklıklara en hassas oldukları dönem tomurcuk patlaması dönemidir. Ağacın dalları, yaprakları ve çiçekleri üzerinde yapılan incelemelerde çiçeklerin soğuktan zarar gördüğü ve meyve tutumunun tam olarak sağlanamadığının görüldüğü, badem ağaçlarında oluşan zararın %40 civarında olduğunun tahmin edildiği, badem ağaçlarından elde edilecek verimin optimum şartlar oluştuğu takdirde ağaç başına 5 kg. ürün alınacağı düşünülerek hesaplamaya dahil edildiği, 2013 yılı birim fiyatlarına göre badem çeşidinin kg. fiyatının 6,25 TL olarak hesaplanması neticesinde, sigorta kapsamında 550 adet ağaç bulunması nedeniyle zarar miktarının 6.875,00 TL olduğu...'' belirtilmiş, yargılama sırasında alınan 11/06/2014 havale tarihli bilirkişi raporunda ise; ''..

. ürün alınacağı düşünülerek hesaplamaya dahil edildiği, 2013 yılı birim fiyatlarına göre badem çeşidinin kg. fiyatının 6,25 TL olarak hesaplanması neticesinde, sigorta kapsamında 550 adet ağaç bulunması nedeniyle zarar miktarının 6.875,00 TL olduğu...'' belirtilmiş, yargılama sırasında alınan 11/06/2014 havale tarihli bilirkişi raporunda ise; ''...tespit raporunun ayrıntılı bir rapor olmadığı, ağaçların yaşı ve gelişim durumundan bahsedilmediği, verim düşüklüğünün soğuk zararı (don) olarak açıklandığı oysa, çiçeklerin dökülmesi ve verim düşüklüğünün birçok nedeninin olabileceği, bu nedenle tespit raporunun don zararı olduğuna dair kanaat oluşturmakta yeterli olmadığı, dosya ile birlikte görüntülerin incelenmesi neticesinde ekspertiz raporunun ayrıntılı olarak hazırlandığı ve sigorta poliçesi ile sigorta teminatı içine alınan dava konusu bahçedeki badem ürününde 23/03/2013 hasar tarihinde oluşan don nedeniyle don zararına ait maddi zararın bulunmadığı...'' belirtilmiştir.

Bu durumda, davacının beyanlarının örtüşmediği ve mahkemece alınan bilirkişi raporunda da zararın don zararı olduğuna ait yeterli kanaat oluşmadığı belirtilmekle, mahkemece tesbit raporu ile bilirkişi raporunun da çeliştiği gözetilerek çelişkiyi gideren davacı ve tanık beyanlarını da değerlendiren yeni bir rapor almak gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3579, Karar No: 2016/19499, Tarih: 24.11.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/3579 E.  ,  2016/19499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetlerine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, sanıkların birlikte, fikir ve eylem birliği içerisinde fiil üzerinde ortak hakimiyet kurarak, eylemi birlikte gerçekleştirmeleri nedeniyle, asli fail olarak 5237 sayılı TCK'nin 37/1. maddesi uyarınca sorumlu tutulması usul ve yasaya uygun olduğundan tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine ancak;

1)Sanıklar müdafinin temyiz dilekçesinde ve ekinde sunduğu olay tarihinden önce çekindiği anlaşılan düğün fotoğraflarının incelemesinde, mağdurun burnunun orta kısımında iz ve hafif deviasyon bulunduğu, bu izin olay sırasında sanıkların eyleminden kaynaklanan iz olmadığı şeklindeki savunmaları karşısında bu fotoğraflar ve dilekçede belirtilen mağdurun olay öncesinde tedavi görmesi nedeniyle ... Eğitim ve Araştırma Hastahanesi ile ile ... Üniversitesi Tıp Fakültesinden, ilgili bütün dosya, film ve kayıtlar getirtilip, bunlar da eklenip, mağdurun da sevk edilerek yapılacak muayenesi sonucunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden mağdurun burnunda düğünden önce meydana getirilmiş iz dışında ayrı bir izin meydana gelip gelmediği,bu yeni izin çehrede sabit eser oluşturup oluşturmadığı yönünde ek rapor alınarak,sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesinin gerekmesi,

Kabule göre de;

2)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden  6723 sayılı kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2023/4296, Karar No: 2023/4685, Tarih: 02.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4296 E.  ,  2023/4685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/220 Esas, 2021/695 Karar

KARAR : Açılmamış Sayılmasına

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davacı vekili

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 21. Hukuk Dairesi’nce İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; 14.07.2021 tarihli celsede taraflarca takip edilmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 150 inci maddesi gereğince yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, yasal üç aylık süre içinde yenilenmediğinden bahisle aynı Kanun'un 150 inci maddesinin 5 inci fıkrası uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması sonrasında muhtıra tebliğine rağmen eksik harcın süresinde yatırılmadığından bahisle davacı tarafın temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30.12.2022 tarih ve 2022/13285 Esas, 2022/17073 Karar sayılı kararıyla İlk Derece Mahkemesi kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili karar düzeltme mahiyetli dilekçesinde; Dairemiz kararında maddi hata bulunduğu iddia edilerek maddi hatanın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dosya kapsamından, davacının 25.000,00 TL maddi tazminat talepli olarak açtığı eldeki davada İlk Derece Mahkemesi'nce verilen ilk kararda kazanın meydana gelmesinde %100 oranında davalı ...'nun kusurlu olduğu, davacı ve diğer davalıların kusursuz oldukları, davacının maddi zararının 8.532,62 TL olduğu, davalılardan Axa Sigorta A.Ş.'nin dosyaya sunduğu ödeme makbuzuna göre 15.01.2009 tarihli police kapsamında davacıya 10.800,00 TL ödeme yapıldığı ve bu miktarın davacının maddi zararını karşıladığından bahisle davanın reddine karar verildiği, anılan kararıun davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi'nin 20.03.2018 tarih 2016/15221 Esas, 2018/2618 Karar sayılı kararı ile ödemenin tedavi giderine ilişkin olduğu, bu nedenle bahse konu poliçe getirtilerek içeriğinin değerlendirilmesi suretiyle sonuca gidilmesi gerekirken davacının maddi zararının karşılandığı gerekçesiyle eksik inceleme ve araştırma ile davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğundan bahisle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verildiği, İlk Derece Mahkemesi'nce bozmaya uyulmasından sonra verilen 30.12.2021 tarihli kararla 14.07.2021 tarihli celsede taraflarca takip edilmeyen dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 150 inci maddesi gereğince yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verilmesine karşın yasal üç aylık süre içinde yenilenmediğinden bahisle davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği, anılan kararın davacı vekiline 02.07.2022 cumartesi günü tebliğ edildiği, davacı vekili bu kararı süresinde 18.07.2022 tarihinde temyiz ettiği ancak temyiz ederken temyiz harç ve giderlerinin yatırılmadığı, mahkemece davacı vekiline tebliğ edilmek üzere 04.08.2022 Uyap kayıt tarihli Temyiz Harç- Masraf Tamamlatılması Hakkında Muhtıra düzenlediği, muhtırada “Aşağıda miktarı belirtilen posta giderinin (ve eksik harcın) işlem muhtırasının tebliğ tarihinden itibaren Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 344 üncü maddesine göre bir haftalık kesin süre içinde dosyamıza yatırılması, aksi halde temyiz isteminden vazgeçme sayılacağına karar verileceği ihtar olunur.” şerhinin bulunduğu, anılan muhtıranın davacı vekiline 09.08.2022 tarihinde e-tebliğ yoluyla tebliğ edildiği, ancak davacı vekilinin bir haftalık süre geçtikten sonra 17.08.2022 tarihinde eksik harçları ikmal ettiği, İlk Derece Mahkemesi'nce 15.09.2022 tarihli bir ek karar verildiği, bu ek kararda davacı tarafın muhtırada belirtilen süreden sonra harçları yatırdığı, bu haliyle verilen kesin süre içerisinde muhtıra gereklerinin yerine getirilmediğinden bahisle davacı tarafın temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verildiği, ek kararın davacı vekiline 21.09.2022 tarihinde e-tebiliğ yoluyla tebliğ edildiği, davacı vekili anılan ek kararı süresinde temyiz ettiği, Dairemizce ek kararın mı yoksa asıl kararın mı onandığı belirtilmeksizin 30.12.2022 tarihli kararla İlk Derece Mahkemesi kararının onanmasına karar verilmiştir. Dairemizin onama kararından sonra davacı vekilinin 15.02

.09.2022 tarihinde e-tebiliğ yoluyla tebliğ edildiği, davacı vekili anılan ek kararı süresinde temyiz ettiği, Dairemizce ek kararın mı yoksa asıl kararın mı onandığı belirtilmeksizin 30.12.2022 tarihli kararla İlk Derece Mahkemesi kararının onanmasına karar verilmiştir. Dairemizin onama kararından sonra davacı vekilinin 15.02.2023 tarihli karar düzeltme dilekçesi ibraz ederek dilekçesinde özetle İlk Derece Mahkemesi'nin davanın açılmamış sayılmasına dair kararının onanması kabul edilebilir olmadığını, 14.07.2021 tarihli duruşmaya aynı gün seçenekli olarak şayet beklenilmemesi veya yetişilememesi durumunda mazeretli sayılmaları için bekletme talepli mazeret dilekçesi sunulduğunu ancak mahkemece mazeret dilekçelerini delillendirmediğinden bahisle talebin reddine karar verilerek usule aykırı ara kararla yargılamaya devam edildiği ve dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, 01.07.2021 tarihli bir önceki duruşmada mazeretlerinin kabul edildiğini ve yeni duruşma gününün 14.07.2021 gününe ertelenmiş olmasına rağmen duruşma gününün UYAP'tan öğrenilmesine karar verildiğini, duruşma gününün kendilerine tebliğ edilmediğini, bunun usul ve yasaya aykırı olduğunu, dosyanın 13.04.2021 tarihli duruşmasında davalı ... ile uzlaşma aşamasında olunduğundan uzlaşma sonucunun beklenilmesinin talep edildiğini ve İlk Derece Mahkemesi'nce uzlaşma sonucunun beklenilmesine karar verildiğini, dosyada mahkeme tarafından verilmiş uzlaşma kararının beklenilmesine ilişkin karar bulunmaktayken yine işbu ara kararın da beklenmediğini ve dosyanın işlemden kaldırıldığını, dosyanın işlemden kaldırıldığı 14.07.2021 tarihli celsede duruşmaya hiçbir tarafın katılım sağlamadığını, mahkemece davalılara davayı takip edip etmediklerine ilişkin beyanları sorulmadan, davalıların buna ilişkin beyanı alınmadan dosyanın işlemden kaldırıldığını, yerel mahkemece tarafların hak arama hürriyetinin kısıtlandığını, en önemlisi tarafların uzlaşma aşamasındayken ve mahkemece verilmiş uzlaşmanın beklenilmesine ilişkin ara karar bulunmasına rağmen davalıların bu hususa ilişkin beyanlarının alınmadığını ileri sürdüğü, davacının asıl hükme yönelik temyiz dilekçesinin de aynı hususlara ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

Maddi yanılgının varlığı halinde usuli kazanılmış haktan söz edilemeyeceği ve maddi hatanın düzeltilmesi gerektiği Yargıtay'ın ve Dairemizin yerleşmiş görüşlerindendir.

Dairemiz'in 30.12.2022 tarih, 2022/13285 Esas, 2022/17073 Karar sayılı onama kararında 15.09.2022 tarihli ek kararın mı yoksa 30.12.2021 tarihli asıl kararın mı onandığı belirtilmediği dikkate alınarak, Dairemiz kararında maddi hata yapıldığı anlaşıldığından anılan hususa ilişkin Dairemiz onama kararının ortadan kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

A.Davacı Vekilinin 15.09.2022 Tarihli Ek Karara Yönelik Temyizi Açısından;

6217 sayılı Kanun'un 30'uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 434 üncü maddesinin 3 üncü fıkrası temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamının ödeneceğini, bunların eksik olduğunun tesbiti halinde kararı veren hakim veya mahkemenin başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içersinde tamamlanacağını, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene bildirileceğini ve verilen süre içerisinde tamamlamadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verileceğini hükme bağlamıştır.

Bu hüküm uyarınca gönderilen muhtıranın, hukuki sonuç doğurabilmesi usulünce düzenlenmesine bağlıdır.

Somut olayda mahkemece, davacı tarafa eksik temyiz giderlerinin tamamlanması için çıkarılan muhtırada masrafın yatırılacağı yer tereddüde yol açmayacak şekilde “mahkeme veznesi” olarak gösterilmesi gerekirken “dosyaya yatırılması” ibaresi kullanılmıştır.

Oysa ki, bir işlemin tamamlanması ancak o işlemin yapılacağı merci önünde olur. Mahkemenin muhtıra yazısı bunu sağlamaya yeterli olmayıp, temyiz edeni yanıltacak mahiyettedir.

Somut olayda usulsüz olarak düzenlenmiş muhtıraya dayanılarak İlk Derece Mahkemesi'nce 15.09.2022 tarihli ek kararla davacı tarafın muhtırada belirtilen süreden sonra harçları yatırdığından bahisle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

B.Davacı Vekilinin 30.12.2021 Tarihli Asıl Hükme Yönelik Temyizi Açısından;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, özellikle davacı vekilinin 14.07.2021 tarihli celse için ileri sürmüş olduğu mazeretini yazılı olarak belgelendirmediği bu nedenle mahkemece dosyanın yenileninceye kadar işlemden kaldırıldığı ve yasal sürede yenilenmediği dikkate alındığında, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan nedenlerle;

KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1.Dairemiz'in 30.12.2022 tarih, 2022/13285 Esas, 2022/17073 Karar sayılı kararında maddi hata yapıldığı anlaşıldığından anılan onama kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davacı vekilinin 15.09.2022 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile anılan ek kararın BOZULMASINA,

3.Davacı vekilinin 30.12.2021 tarihli asıl hükme yönelik temyiz itirazları açısından yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Ek karar yönünden 28.09.2022 tarihinde yatırılan temyiz harcı ile karar düzeltme talebi yönünden 16.02.2023 tarihinde yatırılan temyiz harcının talep halinde davacıya iadesine,

Asıl hüküm yönünden aşağıda dökümü yapılan onama harcının davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,02.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.