muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4264, Karar No: 2024/217, Tarih: 11.01.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/4264 E.  ,  2024/217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.02.2021 tarihli ve 2020/19 Esas, 2021/97 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 35 nci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca ayrı ayrı 8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.02.2022 tarihli ve 2021/1427 Esas, 2022/350 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin delil bulunmadığına, suç vasfına ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; suç vasfına, yetersiz gerekçeye, beraat kararı verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin delil bulunmadığına, suç vasfına ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; suç vasfına, yetersiz gerekçeye, beraat kararı verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ... ile ...'in baba oğul oldukları, katılan ...'ın eski eşi ... sanık ...'in şu anki eşi olması nedeni ile aralarında husumet olduğu, 23.11.2018 tarihinde sanık ... adına kiraladıkları 34 plaka sayılı araç ile ... ilinden ... ilçesine geldikleri, akşam arabanın içinde yattıkları, katılan ...'in evini bildiğini fakat evine gitmedikleri, ... ilçesinde büyük şadırvanın yanında hurdacıların toplandığı yerde bekledikleri, olay tarihinde 24.11.2018 günü katılanlar ....'ın ... ilçesinden .... Köyüne katılan ...'a ait 45 plakalı araç ile hurda toplamak için geldikleri, bu esnada sanıklar ... ve Berkant'ın katılanların bulunduğu aracı takip ederek peşlerinden geldikleri, katılan ...'ın araçtan indiği, diğer katılanların araçta olduğu, daha sonra sanık ...'in silah ile araçtan inerek 10-12 metrelik mesafeden .... doğru yanında getirdiği ruhsatsız tabanca ile 7 el ateş ettiği, sanığı fark eden katılan ...'ın kendini koruması sonucu herhangi bir yaralanmasının olmadığı, sanık ...'in katılanların olay yerinden kaçması ile sanık ...'ın kullandığı 34 plaka sayılı araç ile olay yerinden uzaklaştıkları anlaşılmıştır.

2. Sanıkların savunmaları, katılan ve tanık beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Olay yeri inceleme raporu, kriminal raporlar, ekspertiz raporları, kolluk tutanakları, adlî raporlar, sanıklara ait nüfus ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin

saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, suç vasfının belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, suç vasfının belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.02.2022 tarihli ve 2021/1427 Esas, 2022/350 Karar sayılı kararında sanık ... müdafii ile sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/946, Karar No: 2006/862, Tarih: 24.03.2006

7. Hukuk Dairesi 2006/946 E., 2006/862 K.

**7. Hukuk Dairesi 2006/946 E., 2006/862 K.**

**- KADASTRO TESBİTİNDEN DOĞAN DAVA

- TESBİT TUTANAĞI**- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 36 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi. Dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi, gereği görüşüldü:

Kural olarak bozma kararına uyulmakla orada belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına kazanılmış hak, aynı doğrultuda yerel mahkeme için zorunluluk dağar.

Bu olgunun ışığı altında somut olaya bakıldığında uyuşmazlığın çözümünde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi için taşınmazlar başında keşif yapılmasının zorunlu olduğu, somut olayda kanıtlama yükümlülüğünün davacı tarafa ait bulunduğu dava dosyanın keşfe hazır hale geldiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Öte yandan hükmüne uyulan bozma kararında öngörülen biçimde araştırma ve soruşturma yapılabilmesi için yerel bilirkişi ve tanıkların ve tesbit tutanağı bilirkişilerinin taşınmazlar başında dinlenmesi zorunludur. Kaldı ki bu hukuksal olguya hükmüne uyulan bozma kararında da değinilmiştir. Öte yandan taşınmaza ilişkin davalarda, yerel bilirkişi ve tanıkların usulün 259. maddesi hükmü uyarınca taşınmaz başında dinlenilmesi zorunludur. Hal böyle olunca keşifte dinlenecek tanıklar ile tesbit tutanağı bilirkişilerine keşif gününden söz edilerek çıkarılacak davetiyelerin, posta giderlerinin de davacı tarafından karşılanması zorunludur. Ne varki, davacı tarafa keşif giderlerini mahkeme veznesine kesin önel içerisinde depo etmesi için yerel mahkemenin 3402 sayılı Kadastro Kanununun 36/1 maddesi hükmü uyarınca çıkardığı ihtara ilişkin belge, usul ve yasa hükümlerine uygun değildir. Gerçekten az yukarıda değinildiği gibi yerel bilirkişi ve tesbit tutanağı bilirkişileri ile dinlenmesi gerekli tanıklar adına keşif gününden söz edilerek çıkartılacak davetiye posta giderlerinden hükmün dayanağı ihtarda söz edilmemiştir. Hal böyle olunca sözü edilen ihtarın hukuksal sonuç doğurması olanaksızdır.

Kaldı ki yerel bilirkişi tesbit tutanağı bilirkişileri ve tanıkların yokluğunda keşif yapılmasa bile bozma kararı gereklerinin yerine getirilemeyeceği kuşkusuzdur. Bu olgu ise dava ekonomisine aykırıdır. Mahkemece bu olgular gözardı edilerek 3402 sayılı Kadastro Kanununun 36. maddesi hükmü gerekçe gösterilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), bozma nedenlerine göre de sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde ilgiliye iadesine, 24.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1308, Karar No: 2015/25654, Tarih: 22.04.2015

**11. Ceza Dairesi         2015/1308 E.  ,  2015/25654 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Bakanlığı ... İşleri Genel Müdürlüğünün 02.02.2015 gün ve 2014-2634/7569 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 23.02.2015 gün ve KYB. 2015/54238 sayılı ihbarnamesi ile;

Muhtelif suçlardan hükümlü ...’ın cezalarının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 99 ve 101. maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay 25 gün hapis cezası olarak toplanmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2014 tarihli ve 2014/289 değişik iş sayılı kararını müteakip, sanığın cezasını Açık Ceza infaz Kurumunda infaz etmekte iken firar ettiğinden bahisle, Açık Ceza infaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 8/1-e, 12/1-b maddeleri uyarınca kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair ... Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 07/08/2014 tarihli ve 2014/2034 sayılı kararına yönelik hükümlü tarafından yapılan itirazın kabulü ile anılan İnfaz Kurumu Müdürlüğünün bahse konu kararının iptaline ilişkin ... İnfaz Hakimliğinin 19/09/2014 tarihli ve 2014/1244 esas, 2014/1397 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 02/10/2014 tarihli ve 2014/1601 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 19/12/2013 tarihli ve 2013/14257 esas, 2013/29604 sayılı benzer bir ilâmında da belirtildiği üzere; Açık Ceza infaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 12/1-b maddesinde yer alan "Açık kurumlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden .......b) firar edenlerin.......kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur.” şeklindeki düzenleme ve aynı Yönetmeliğin 8/1-e fıkrasındaki "...açık kurumlardan firar edenler, açık kurumlara ayrılamaz." şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, bu hükümlerin infazı devam etmekte olan (infazı sırasında firar edilen) ilâm ya da ilamların yanısıra sair ilamları da kapsadığı, firar eylemine konu ilam ile sınırlı tutulmaması gerektiği, sonraki tarihlerde infazına başlanılan veya başlanılacak olan diğer ilamların infazı için de açık infaz kurumuna ayrılmaya engel teşkil ettiği düşünülmekle, merciince belirtilen sebeplere isitinaden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 44/3-1. maddesinde firar etme, hücreye koyma disiplin cezasını gerektiren bir eylem olarak sayılmıştır. Aynı Yasa'nın 14/4. maddesinde yer alan; “açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar ... kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler” hükmü karşısında ise firar eden hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilmeleri gerekmektedir. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 14/2. maddesine dayanılarak hazırlanan Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8/1-e maddesinde ise, kapalı ve açık kurumlardan firar edenlerin açık kuruma ayrılamayacağı hükmüne yer verilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 124. maddesinde, yönetmeliklerin,

kanunların ve tüzüklerin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla çıkartılabileceği öngörülmüştür. Bu kapsamda olmak üzere, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8/1-e maddesinde yer alan firar eylemi nedeniyle açık kuruma ayrılma yasağının, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 44/3-1 ve 14/4. maddeleri çerçevesinde yorumlanması gerekmektedir. Buna göre; hükümlünün, ancak cezasının infazı sırasında firar edilen ilam ve bu ilam ile firar eyleminden önce 5275 sayılı Yasanın 99. maddesi uyarınca içtima ettirilmiş ilamlar için açık ceza infaz kurumuna ayrılamayacağı, ayrılmışsa kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderileceği; bunun dışındaki ilamlar yönünden ise, koşullarının varlığı halinde, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılabileceği kabul edilmelidir.

İncelenen dosya içeriğine göre; hükümlü ... infazı sırasında firar ettiği, ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20.03.2008 tarih, 2008/66 Müt. sayılı kararı ile içtima ettirilen toplam 2 yıl 20 ay hapis cezasını içeren ilamlardan dolayı 06.05.2010 tarihinde ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/485 D. İş sayılı kararı ile şartla tahliyesine karar verildiği, ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nca düzenlenen 23.07.2009 tarihli müddetnamede ise bihakkın tahliye tarihinin 18.03.2011 olduğu; ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 07.11.2012 tarih, 2012/407 D. İş ve 03.07.2014 tarih, 2014/289 D. İş sayılı kararları ile içtima ettirilen toplam 6 yıl 8 ay 25 gün hapis cezası içeren ilamların infazına ise, infazı sırasında firar edilen ve 5275 sayılı Yasanın 99. maddesi uyarınca bu ceza ile içtima ettirilmiş ilamlar nedeniyle şartla tahliye kararı verildikten sonra, 04.05.2012 tarihinden sonra başlanıldığı anlaşılmakla, hükümlünün diğer şartların varlığı halinde açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına bir engel bulunmadığı cihetle; ... İnfaz Hakimliği'nin 19.09.2014 tarih, 2014/1244 esas, 2014/1397 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 02.10.2014 tarih, 2014/1601 D. İş sayılı kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı görülmekle, kanun yararına bozma istemine istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden CMK.nun 309. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 22.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1946, Karar No: 2019/4451, Tarih: 17.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1946 E.  ,  2019/4451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 01/06/2017 gün ve 2017/60 - 2017/505 sayılı kararı onama Daire'nin 19/12/2018 gün ve 2018/5432 - 2018/8100 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin sigortalısının NSM Özel Eğitim Sağlık ve Rehabilitasyon Ltd. Şti'nin işçilerinden olup, iş kazası nedeniyle vefat ettiğini, sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler dolayısıyla kurum alacağının doğduğunu, alacağın tahsilini teminen İstanbul 22. İş Mahkemesinin 2014/557 E. sayılı dosyası ile dava açıldığını, ancak anılan dosyada kendisine husumet yöneltilen şirketin terkin edildiğinin anlaşıldığını ileri sürerek, NSM Özel Eğitim Sağlık ve Rehabilitasyon Ltd. Şti'nin ihyasını talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Müdürlüğü vekili, davanın açılmasına sebebiyet vermeyen müvekkilinin yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulamayacağını savunmuştur.

Dahili davalı ... vekili, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı ve dahili davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre, davaya konu NSM Özel Eğitim Sağlık ve Rehabilitasyon Ltd. Şti'nin İstanbul 22. İş Mahkemesinin 2014/557 esas sayılı dosyasında temsili ve infaz işlemleri açısından ihyasına, ...'in geçici tasfiye memuru olarak atanmasına, dahili davalılar... ve.... hakkındaki davanın pasif husumet nedeniyle reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, davacıdan harç ve ceza alınmasına yer olmadığına, 17/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2014, Karar No: 2013/16397, Tarih: 24.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/2014 E.  ,  2013/16397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Akhisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.10.2011 tarih ve 2009/432-2011/496 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi dahili davalılar vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1974 yılından itibaren gıda sektöründe "ERİŞ" markasını kullandığını, 1994/149139 sayılı "ERİŞ UN", 1998/ 189585 sayılI "ERİŞ YAĞ+Şekil", 2001/21466 sayılı "ERİŞ FLOR MILLS", 2003/3515 sayılı "ERİŞ", 2003/03516 sayılı "ERİŞLER" ibareli tanımış markalarının bulunduğunu, ticaret ünvanında da "Eriş" ibaresinin bulunduğunu, davalı adına tescilli 2004/44387 sayılı "ERİŞİM" markasının müvekkilinin tanınmışlığına ve ayırt ediciliğine zarar verdiğini ileri sürerek, markanın hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine, dava konusu markanın karar tarihinden itibaren kullanılmasının önlenmesine, bu karara aykırı davranması halinde davalı markasını taşıyan ürünlerin toplatılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dahili davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı markasında yer alan "-İM" eki taraf markaları arasındaki iltibas tehlikesini tam olarak giderecek nitelikte bulunmadığı, anlamsal olarak esaslı farklılaşma olmadığı ve aynı nitelikli ürünler üzerinde "ERİŞ-ERİŞİM" ibaresini gören ortalama dikkate sahip tüketicinin taraf markalarını aynı firmaya ait ürünler olduğunu ya da markalar ve tüketici firmalar arasında bağlantı bulunduğunu düşünmelerinin olanaklı bulunduğu, davacı markası ile davalının markası arasında 29. sınıf kuru bakliyat ve kuru bakliyat hariç kurutulmuş, pişirilmiş, konservelenmiş, dondurulmuş sebzeler, 30. sınıf makarna, mantı, erişte..., 31. sınıf tarım ürünleri malları açısından 556 Sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas tehlikesinin bulunduğu ve hükümsüzlük koşullarının oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile markanın

29, 30 ve 31 sınıftaki ürün ve hizmetler bakımından hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, dahili davalılar vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

29, 30 ve 31 sınıftaki ürün ve hizmetler bakımından hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, dahili davalılar vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, markanın hükümsüzlüğü ve markaya tecavüzün önlenmesi istemine ilişkindir. Dosya içinde bulunan mirasçılık belgesine göre, davalı olarak gösterilen marka tescil belgesi sahibi ...'ın dava tarihinden önce 17.03.2009 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır. TMK.'nun 28. maddesi hükmüne göre kişilik, çocuğun sağ olarak tamamıyla doğduğu anda başlar ve ölümle sona erer. Ölüm ile kişilik hakları son bulduğundan, ölü kişi aleyhine dava açılamayacağı gibi, her ne kadar davacı vekili tarafından verilen dahili dava dilekçesiyle mirasçıların davaya dahili sağlanmış ise de, 04.05.1978 gün 4/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği üzere; ölü kişinin mirasçılarına davayı yöneltmek suretiyle davanın yürütülmesi veya ıslah yolu ile de davaya devam edilmesi mümkün bulunmamaktadır. Bu yön gözden kaçırılarak davanın esası hakkında karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28850, Karar No: 2012/36094, Tarih: 01.11.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/28850 E.  ,  2012/36094 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 35/2, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 740 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandınlmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıl süreyle denetim süresine tabi tutulmasına dair Pendik 3.Sulh Ceza Mahkemesinin 07/12/2011 tarihli ve 2010/843 Esas, 2011/1231 sayılı kararına yönelik itirazın süre yönünden reddine ilişkin Pendik 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 21.02.2012 tarihli ve 2012/38 Değişik İş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 28.06.2012 tarih ve 2012/11094-39383 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20.07.2012 tarih ve 2012/186598 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Katılan sanık ve vekilinin yüzüne karşı verilen Pendik 3.Sulh Ceza Mahkemesinin 07.12.2011 tarihli kararına karşı, 7 günlük itiraz süresi içerisinde 14.12.2011 tarihinde Pendik Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Kadıköy Sulh Ceza Mahkemesine katılan sanık vekilince verilen dilekçe ile karara karşı yapılan itirazın süresinde olduğu gözetilmeden, itirazın hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının şartlarının bulunup bulunmadığı yönünden incelenmesi yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünceler yerinde görüldüğünden Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.02.2012 ... ve 2012/38 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (a) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.