muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10998, Karar No: 2014/16075, Tarih: 20.05.2014

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacının Rize İl Kültür Müdürlüğü’nün temizlik işlerini, hizmet alım sözleşmesi çerçevesinde alt işveren olarak yürüten davalı işveren nezdinde çalışırken davalı alt işverenin yeni açılan ihaleyi kaybetmesi üzerine ihaleyi yeni kazanan dava dışı alt işveren yanında çalışmaya devam ettiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Mahkemenin gerekçeli kararında, davalı alt işveren tarafından tanzim edildiği belirtilen işten ayrılma bildirgesi davalı alt işveren tarafından değil, dava dışı alt işveren tarafından düzenlenmiştir. Davalı alt işveren tarafından ihalenin kaybedilmesinden sonra davacının iş sözleşmesinin feshi yönünde bir işlem yapıldığı kanıtlanmış değildir. Ayrıca dinlenen her iki taraf tanıkları da davacının iş akdinin feshedilmediğini, ihaleyi kazanan yeni şirkette çalışmasına devam ettiğini beyan etmişlerdir. Bu durumda; davacının işyeri devri ile yeni alt işveren yanında çalışmasına devam ettiği anlaşılmakla fesihten söz edilemez. Bu itibarla feshe bağlı olarak talep edilebilen kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izinlere ait alacak taleplerinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13280, Karar No: 2024/10450, Tarih: 06.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/13280 E.  ,  2024/10450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/619 E., 2024/1120 K.

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 66. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/364 E., 2023/571 K.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesinin 04.04.2024 tarih ve 2024/619 E., 2024/1120 K. sayılı kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, Yargıtay 9. Hukuk Dairesince yapılan değerlendirmede "...davacının temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığı ..." gerekçesiyle adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nın 337 nci maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmış olup, Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sosyal hukuk devletinin bir gereği olarak kabul edilmiş olan adli yardım, ekonomik bakımdan yetersiz olan kimselere, yargı organları önünde haklarını arayabilmeleri veya savunma yapabilmeleri için parasal kolaylıklar sağlanması anlamına gelir. Bu anlamdaki kolaylıklar yargılama giderlerinden muafiyet ve ücretsiz hukuki yardım sağlanması yoluyla gerçekleştirilebilir (Pekcanıtez H./ Özekes M./ Akkan M./ Taş Korkmaz H.: Pekcanıtez Usul Medeni Usul Hukuku, Cilt III, İstanbul 2017, s. 2410-2411).

Adli yardım 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardımın şartları “ödeme gücünden yoksun olma” ve “talebin açıkça dayanaktan yoksun olmaması”dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1).

Adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/2). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Somut olayda adli yardım talebine ilişkin temyiz dilekçesi ve içeriği dikkate alındığında; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmamıştır.

Açıklanan nedenle Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, davacı vekilinin yerinde bulunmayan itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin yerinde görülmeyen itirazlarının HMK’nın 337/2 nci maddesi gereğince REDDİNE,

06.11.2024 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/219, Karar No: 2024/8115, Tarih: 01.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/219 E.  ,  2024/8115 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1081 E., 2023/1490 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara Batı 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/344 E., 2022/161 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve aile konutu şerhi konulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'ilere, karar verilmiştir.

Kararın davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı erkek asıl dava dilekçesinde; kadının kıskanç olduğunu, erkeği aşağıladığını ve hakaret ettiğini belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin babaya verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; erkeğin kadına fiziksel şiddet uyguladığını, hakaret ettiğini, müvekkilinin ailesi ve arkadaşları ile görüşmesini engellediğini, müvekkilini evden attığını belirterek asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, ortak çocuklar için aylık ayrı ayrı 300,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın için aylık 1.400,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 10.000,00 TL maddî ve 20.000,00 TL manevî tazminata, ortak konuta aile konutu şerhi konulmasını talep ve dava etmiş; 14.02.2022 tarihli ıslah dilekçesiyle, ortak çocuklar yararına aylık ayrı ayrı 1.500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, müvekkili yararına aylık 1.400,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, nafakalara ÜFE oranında artış uygulanmasına, yasal faiziyle 500.000,00 TL maddî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "... kadının; eşini aşırı kıskandığı, sürekli yaşamını başkalarının yaşamıyla kıyasladığı, ''çok yetersiz bir insansın, istediğimi alamıyorsun'' diyerek erkeği aşağıladığı, erkeğe hakaret ettiği; erkeğin de kadına fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, kadının ailesi ve arkadaşlarıyla görüşmesini engellediği, kadını evden attığı, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte geçimsizliğin bulunduğu, boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin daha ağır, kadının daha az kusurlu olduğu,... kadının yapılan sosyal ekonomik durum araştırmasına göre; herhangi bir işte çalışmadığı, gelirinin de bulunmadığı, ... kadın vekilinin aile konutu şerhi konulması talebinin tarafların tapuya bizzat giderek talepte bulunulabileceği şeklindeki düzenleme göz önüne alınarak ..." gerekçesiyle her iki davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, baba ile ortak çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuklar yararına hükmedilen aylık 300,00 TL tedbir nafakasının karar tarihinden itibaren aylık 650,00 TL arttırılarak iştirak nafakası olarak devamına, kadın yararına aylık 350,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, nafakaların her yıl ÜFE oranında artırılmasına, kadın lehine yasal faiziyle birlikte 25.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata, kadının aile konutu şerhi konulması talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-karşı davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; erkek ile tanık Yeliz Odabaşı arasında görülen ceza davasında erkeğin beraat ettiğini, tanığın ise tehdit suçundan ceza aldığını, bu nedenle aralarında husumet bulunduğundan gerçeğe aykırı beyanda bulunduğunu, kadının ağır kusurlu olduğunu, kadının çalıştığını, iştirak nafakalarının miktarlarının fahiş olduğunu, müvekkilin maaşının değişkenlik gösterdiğini ileri sürerek kusur belirlemesi, iştirak nafakalarının miktarları, yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda kadına nazaran daha fazla kusurlu olduğu, erkeğin tanık beyanlarında yer alan sair vakıalardan sonra evlilik birliği devam ettiğinden erkeğin bu vakıalar yönünden kadını affettiği, en azından yaşanılanları hoşgörü ile karşıladığı, açıklanan nedenlerle bu vakıaların kusur belirlemesinde dikkate alınamayacağı, bu itibarla İlk Derece Mahkemesince boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin, kadına nazaran daha kusurlu olduğuna yönelik verilen kararın isabetli olduğu, ortak çocuklar hükmedilen iştirak nafakalarının miktarı isabetli bulunduğu, kadının SGK kaydı da dikkate alındığında çalıştığı, asgari ücretten fazla gelirinin bulunduğu, kadın yararına uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerektiği ve İlk Derece Mahkemesince kadın yararına maddî tazminata hükmedilmesi ve tazminat miktarlarının da isabetli görüldüğü gerekçesiyle istinaf başvurusunun yoksulluk nafakası yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bendinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiş, erkeğin sair istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; erkeğe yüklenen kusurların kanıtlanamadığı, hükmedilen tazminatın hukuka aykırı olduğu gibi, ekonomik gücü ile orantılı olmayacak ölçüde fahiş olduğunu, erkeğin çalışmış olduğu kurumdan almış olduğu maaşın dışında başkaca bir gelirinin bulunmadığı, hükmedilen iştirak nafakasının maaşından mahsubundan sonra kalan bakiye ile geçimini temin etmesinin bile olanaksız hale geldiğini ileri sürerek kusur belirlemesi, iştirak ve tazminatlar yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, iştirak nafakası, kadın yararına hükmedilen tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 182 nci ve 330 uncu maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-karşı davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27011, Karar No: 2017/18956, Tarih: 23.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/27011 E.  ,  2017/18956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, iş aktinin davacı tarafından haklı nedenle feshedildiğini, 1.300,00 TL maaş ile nakliyat seferlerinde mikser kamyon şoförü olarak çalıştığını, ücretinin her ay banka hesabına yattığını, aylık 480,00 TL fazla çalışma ücreti ödendiğini, haftanın 7 günü resmi dini tatiller de dahil 08:00-23:00/24:00 hatta bazen 02:00 saatleri arasında çalıştığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, husumet ve zamanaşımı itirazlarının bulunduğunu, davacının maaşının belirli olduğunu, belirsiz alacak davası açılamayacağını, davacının 3 dönem olarak aralıklı şekilde müvekkili şirkette çalıştığını, ilk 2 dönemde işten ayrılırken tazminatını aldığını, en son dönemde istifa ettiğini ve ibraname verdiğini, 01/08/2008 tarihinden önce müvekkilinde çalışması olmadığını, haftada bir gün izin kullandığını, fazla mesai ücretinni bordrolarda görüldüğü üzere ödendiğini, davacının ileri sürdüğü çalışma temposunun hayatın gerçeklerine aykırı olduğunu, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, hesaplamalar konusunda bilirkişiden rapor ve ıslahtan sonra yapılan zamanaşımı defi nedeniyle ek rapor alındığı, rapor dosya kapsamına uygun bulunarak hükme esas alındığı, davacının davalıya ait işyerinde aksi davacı tarafından ispatlanamayan kurum kayıtlarına göre 01/02/2007 - 22/08/2007, 01/09/2007 - 31/07/2008, 01/08/2008 - 07/05/2011, 06/10/2011 - 06/06/2012, 05/06/3013 - 27/11/2013 tarihleri arasında çalıştığı, ücret bordrolarına göre 1.650,00 TL aylık brüt ücret aldığı, 4857 sayılı İş Kanununun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerinin son ücret üzerinden ödeneceğinin hükme bağlandığı, davacının yasa gereğince 70 gün yıllık izin hakkının bulunduğu, 52 gün iznini kullandığı, bakiye 18 gün kullanmadığı izninin bulunduğu, bakiye yıllık izinlerin kullandırıldığının yada karşılığı ücretinin ödendiğinin ispat yükü kendisine düşen davalı işveren tarafından imzalı yıllık izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlanamadığı, davacının raporda hesaplandığı miktarda yıllık izin ücret alacağına hak kazanacağı, 4857 sayılı İş Kanunun 41. maddesine göre haftalık 45 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağı, fazla çalışma yaıldığının işçi tarafından her türlü delille, ücretlerinin ödendiğinin işveren tarafından yazılı belgelerle ispatlamasının gerektiği, fazla çalışma yaptığını iddia eden işçinin bu iddiasını işyeri kayıtları, işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları gibi belgelerle ispatlayabileceği gibi belge bulunmaması durumunda tanık beyanları ile ispatlayabileceği, işçinin fiilen yaptığı işin niteliğine ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığının araştırılması gerektiği, yine 47. maddesinde, kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödeneceğini hükme bağlandığı, bu günlerde çalışıldığının ispat yükü kendisine düşen davacı işçi tarafından her türlü delille ispatlanabileceği, karşılığı ücretin ödendiğinin ispat yükü kendisine düşen davalı işveren tarafından yazılı belgelerle ispatlanabileceği, yine 46. maddesinde işçinin, tatil gününden önce aynı yasanın 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla yedi günlük zaman dilimi içinde 24 saat dinlenme hakkının bulunduğunun düzenlendiği işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağının da 46/2

. maddesinde işçinin, tatil gününden önce aynı yasanın 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla yedi günlük zaman dilimi içinde 24 saat dinlenme hakkının bulunduğunun düzenlendiği işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağının da 46/2. maddesinde düzenlendiği, davacının tanık beyanlarına göre haftada 36 saat fazla mesai yaptığı, ancak davacı vekilinin dava dilekçesinde ayda 480,00 TL fazla çalışma ücretinin ödendiğini belirttiği, bilirkişi ek raporunda bu ödemenin kabul edilmesi halinde davacının fazla çalışma ücretinin ödendiğinin kabul edildiğinin belirtildiği, bu talebin reddi gerektiği, davacının dini bayramlar dışındaki bayram ve genel tatil günlerinde ve hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek bilirkişi tarafından davalı tarafından ileri sürülen zamanaşımı def'i de değerlendirilerek bu alacak miktarlarının hesaplandığı, geniş kapsamda ücret niteliğinde bulunan fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili alacağının dava ve ıslah tarihinden itibaren geriye doğru 5 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, raporda hesaplanan alacak miktarından bir kişinin yılın tamamında bu şekilde çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olması, izinli, raporlu, mazeretli olup çalışamayacağı günler nedeniyle %30 oranında takdiri indirimi yapılması gerektiği, Yargıtay uygulaması gereğince takdiri indirim nedeniyle reddedilen kısım üzerinden davalı lehine vekalet ücreti takdir edilemeyeceği tüm dosya kapsamından anlaşılmakla davanın kısmen kabulü ile fazla çalışma alacağı talebi ile fazla taleplerin reddine karar vermek sonuç ve kanaatine varıldığı gerekçesi ile fazla mesai ücreti haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davacıya aylık 480,00 TL fazla mesai ücreti ödendiği, Kanun'a göre bu ödemenin yetersiz olduğu, başkaca fazla mesai ücreti ödenmediği belirtilmiştir. Davacı fesih ihtarında davacının aylık 1.350,00 TL ücret üzerinden çalıştığını, bu ücreti dışında her ay sabit şekilde fazla mesai alacağına mahsuben 480,00 TL'nın elden ödendiğini belirtilmiştir. Davacı vekili temyizinde 480,00 TL fazla mesai ödemesinin son dönem için geçerli olduğunu, yıllar içinde asgari ücretin artması gibi ödenen sabit fazla mesai ücretinin arta arta en son dönemde 480,00 TL olduğunu, yani, önceki dönemlerde de aylık 480,00 TL fazla mesai ücreti ödendiğinin kabul edilemeyeceğini belirtmiştir. Dava dilekçesinde veya davacı ihtarında açıkça belirtilmese de davacının sabit ödendiğini belirttiği fazla mesai ücretinin yıllar içinde aynı kalması mantıken mümkün değildir. Zira bordrolardaki ücret dönemlere göre artış göstermektedir, buna göre, fazla mesai ücretinin sabit verildiği kabul edilir ise önceki dönemlerde verilen sabit fazla mesai ücreti en son dönemdekinden düşük olmalıdır. Bu nedenle tüm dönemlerde 480,00 TL sabit fazla mesai ücreti verildiği kabul edilemez. 480,00 TL'nın fesih tarihindeki asgari ücrete oranına göre önceki dönemlerde verilen sabit fazla mesai ücreti hesaplanmalı ve fazla mesai alacağından mahsup edilmelidir.

Diğer yandan, Dairemiz tarafından evvelce benzer dosyaların birlikte incelenmesi sırasında bordrolardaki tahakkukların saat 18:00'den sonra yapılan mesailere ilişkin olduğu, bordroların saat 18:00'e dek yapılan çalışmadaki fazla mesaiyi kapsamadığı anlaşılmış olup, bu durum da dikkate alınmalıdır.

Ayrıca, Dairemizin 2016/20161 Esas sayılı dosyasının incelenmesi esnasında, 2016/20161 Esas sayılı Dairemiz kararından da anlaşılacağı üzere bordrolardaki fazla mesai tahakkuklarının her ay maktu ve sembolik olduğu, bu nedenle sadece mahsubunun gerektiği o dosya için belirtilmiş olup, eldeki dosya bordrolarındaki fazla mesai tahakkukları incelenmeli, maktu ve sembolik olduklarının anlaşılması halinde bordronun ait olduğu ayın dışlanması değil, fazla mesai tahakkukunun mahsubu yoluna gidilmelidir.

Ayrıca, Dairemiz tarafından evvelce incelenen benzer mahiyetteki bir kısım dosyalarda, hafta tatillerinde yapılan ara dinlenmesi düşüldükten sonra 7,5 saati aşan fiili çalışmanın fazla mesai süresine eklenmediği tespit edilmiştir. Yeniden bozmaya sebebiyet verilmemesi ihtimalinin önüne geçilmesi için bu husus da uygun düştüğü ölçüde eldeki dosyada gözetilmelidir.