muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/28489, Karar No: 2015/31266, Tarih: 05.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/28489 E.  ,  2015/31266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 15. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/07/2013

NUMARASI gerekmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi açmış olduğu bu davada, kıdem, ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi isteklerinde bulunmuştur.

Davalı işveren, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, yasal çalışma sınırlarının aşılmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiş hükmü davalı temyiz etmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili duruşma istekli olarak temyiz etmiştir. İşin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17.02.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü davalı adına Avukat Didem Muzoğlu gelmiş, başka gelen olmamıştır. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenmiş, Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor ile dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir (İş K. m.41/2). İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı, nispi emredici bir nitelik taşır. Tarafların bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, sözleşmelerle daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücreti ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanır. Son ücrete göre hesaplama yapılması doğru olmaz. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/ 20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönem içinde işçi ücretlerinin miktarı da belirlenmelidir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak bilinmeyen ücretin buna göre tespiti de Dairemiz tarafından kabul görmektedir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanması gibi durumlarda, bilinen son ücretin asgari ücrete oranının geçmiş dönemler yönünden dikkate alınmasının doğru olması doğru olmaz. Bu gibi hallerde ilgili meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler ücretleri sorulmalı ve dosyadaki diğer deliller bir değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık 45 saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak 45 saate kadar olan çalışmaları, fazla sürelerle çalışma olarak adlandırılır (İş K. 41/3.). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde normal çalışma saat ücreti yüzde yirmibeş yükseltilerek ödenir.

4857 sayılı İş Kanunu işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı 1 saat 30 dakika, fazla süreli çalışmada ise 1 saat 15 dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen hallerde, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarında belirli bir yüzde olarak eklenen paraların işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı İş Kanununun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik m. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark işverence ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır.

Yapılan bu açıklamalara göre yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Yapılan bu açıklamalara göre yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/ 17722 E, 2010/ 3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/ 25857 E, 2008/ 20636 K.). Ancak fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, davacının sabit ücretin yanı sıra sefere ve kat edilen kilometreye göre prim aldığı dosya içeriği ile sabittir. Bu nedenle fazla çalışma ücretinin zamsız kısmının yüzde usulü ödenen ücretler içinde ödendiği kabul edilmeli ve hesaplama yukarıdaki ilkeler doğrultusunda sadece % 50 zam kısmına göre yapılmalıdır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ücretin asgari ücrete kadar olan kısmı için % 150 zamlı ücrete göre hesaplama yapılmış, asgari ücretin üzerinde yapılan ödemeler için ise % 50 zam kısmına göre fazla çalışma hesabına gidilmiştir. Dairemizin uygulamalarına göre ücretin sabit olan ve yüzdeye ait kısmının bu şekilde ayrıştırılması ile hesaplama yapılması hatalıdır. Sabit ücret ve yüzdelerden oluşan ücretin tamamı hesaplamaya esas alınmalı ve fazla çalışma ücreti, sadece % 50 zam kısmına göre belirlenmelidir. Gerekirse bu yönde ek hesap raporu alınarak bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarda gösterilen nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11336, Karar No: 2023/2048, Tarih: 13.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/11336 E.  ,  2023/2048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/67 E., 2015/465 K.

SUÇLAR : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.06.2022 tarihli ve 2021/12391 Esas, 2022/8910 Karar sayılı temyiz isteminin reddi kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.06.2022 tarihli ve KD-2016/54995 sayılı itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.12.2022 tarihli ve 2022/6 -472 Esas, 2022/822 Karar sayılı ilâmı ile Yargıtay 6. Ceza Dairesinin temyiz isteminin reddi kararının kaldırılmasına karar verilmesi üzerine yapılan inceleme neticesinde;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Salihli Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2014 tarih ve 2013/7677 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 144/1-b, 143, 116/1-2-4 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından açılan kamu davasının mağdurun şikayetinden vazgeçmesi nedeniyle düşürülmesine dair Salihli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2015 tarihli ve 2014/67 Esas, 2015/465 Karar sayılı kararının o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi sonrasında, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.06.2022 tarihli ve 2021/12391 Esas, 2022/8910 Karar sayılı kararı ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310. maddesinde öngörülen 1 haftalık yasal sürenin geçmesi nedeniyle aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca reddine karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı üzerine de Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 06.10.2022 tarihli ve 2022/6306 Esas, 2022/13266 Karar sayılı gönderme kararı ile dosyanın incelenmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.12.2022 tarihli kararı ile Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.06.2022 tarihli ve 2021/12391 Esas, 2022/8910 Karar sayılı temyiz isteminin reddi kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, bir hukukî ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla hırsızlık” yapılması halinin bağımsız bir suç olarak değil, hırsızlık suçunun “daha az cezayı gerektiren hali” olarak değerlendirilmesi gerektiği, 5237 sayılı Kanun'un 142/4. maddesi uyarınca, hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlâli veya mala zarar verme suçlarının işlenmesi halinde bu suçlar nedeniyle şikâyet şartının aranmayacağının hükme bağlandığı, sanığın işlemiş olduğu hırsızlık suçu şikâyete tabi ise de, hırsızlık suçunun işlenmesi sırasında gerçekleştirilen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun şikâyete tabi olmadığı, kaldı ki suçun geceleyin işlenmesi nedeniyle geceleyin iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun zaten şikâyete bağlı olmadığı anlaşıldığından sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan cezalandırılması yerine, şikâyetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mağdurun ... Odun Köfte Salonu isimli iş yerinin sahibi olduğu, sanığın 5-6 ay kadar bu iş yerinde gece bekçisi olarak çalıştığı, olay tarihinden bir hafta kadar önce de işi bıraktığı, mağdurun 06.12.2013 günü sabah iş yerine geldiğinde iş yerinin mutfak kısmında asılı bulunan 15-18 kg civarında sucuk kangalların, buzdolabı içinde bulunan 30-35 kg kadar etin, 12 kg çayın ve 6-7 kg tereyağının yerinde olmadığını görmesi üzerine iş yeri kamera kayıtlarını incelediğinde, 1 hafta kadar önce işten ayrılan sanık ...'un hırsızlığı gerçekleştirdiğini gördüğü, ayrıca masa üzerine 3 adet A4 kağıdına, ... tarafından karmaşık şekilde yazılmış olan notların bırakılmış olduğunu, olay nedeniyle zararının 1.700,00 TL civarında olduğunu belirttiği, sanığın alınan savunmasında, söz konusu iş yerinde 8 ay gece bekçisi olarak çalıştığını, ancak kendisine sigorta yaptırmadıklarını ve kış ortasında işten çıkarttıklarını, 8 aylık alacağı olan 5.000,00- 6.000,00 TL. yerine 150,00 TL. verip işten çıkartıldığını, bunu gururuna yediremediğini ve çalındığı belirtilen malzemelerin hepsini alarak 1.200,00 TL'ye sattığını beyan ettiği, yapılan yargılama esnasında mağdurun şikâyetten vazgeçtiği anlaşılmıştır.

2. 09.12.2013 tarihli CD çözümleme tutanağı içeriğine göre olayın gece saat 01.00 sıralarında sanık tarafından gerçekleştirildiği tespit edilmiştir.

3.Sanık suçunu ikrar etmiş, mağdur yargılama aşamasında şikâyetinden vazgeçmiştir.

IV. GEREKÇE

2. 09.12.2013 tarihli CD çözümleme tutanağı içeriğine göre olayın gece saat 01.00 sıralarında sanık tarafından gerçekleştirildiği tespit edilmiştir.

3.Sanık suçunu ikrar etmiş, mağdur yargılama aşamasında şikâyetinden vazgeçmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 144/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikâyete bağlı olduğu, mağdurun şikâyetten vazgeçmesi ile hırsızlık suçundan açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerektiği, hırsızlık suçundan açılan kamu davasının düşürülmesi neticesinde iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun uzlaşmaya tabi hale geldiği, soruşturma aşamasında mağdura imzalattırılan 06.12.2013 tarihli uzlaşma formunda suç adının bulunmaması nedeniyle uzlaşma teklifinin usulüne uygun olarak yapılmadığı ayrıca sanığa da uzlaşma teklifinde bulunulmadığı anlaşılmakla sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hüküm bu nedenlerle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Salihli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2015 tarihli ve 2014/67 Esas, 2015/465 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23283, Karar No: 2013/31785, Tarih: 11.12.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/23283 E.  ,  2013/31785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, silahla tehdit ve hakaret suçlarından kurulmuş hüküm olmadığından temyiz incelemesine konu edilememiş, ancak bu suçlar bakımından zamanaşımı içinde karar verilebileceği gözetilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Asliye Hukuk Mahkemesince verilen karara karşın, tanıklar ... ve ...'in, sanıkların sınır kazıklarını yerinden söktüklerini belirtmeleri ve jandarma marifetiyle tutulan tutanağın da bu durumu desteklemesi karşısında, yerinde görülmeyen gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve katılan ...'in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9256, Karar No: 2016/3975, Tarih: 11.04.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/9256 E.  ,  2016/3975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/01/2015 tarih ve 2014/280-2015/6 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "..." ibaresinden oluşan markaların sahibi olduğunu, davalı Şirketin, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “...” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı ...’ye başvuruda bulunduğunu, 2011/76626 kod numarasını alan başvurunun, Resmi Marka Bülteni'nde ilanı üzerine müvekkili tarafından ...'na itirazda bulunulduğunu, ancak itiraz yerinde görülmeyerek reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak ... tarafından reddedildiğini, oysa, müvekkilinin markaları ile başvurunun karıştırılma ihtimali bulunacak düzeyde benzer olduğunu, bu nedenle davaya konu kararın hukuka aykırı olduğunu belirterek, 2014-M-6158 sayılı ... kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili ve davalı Şirket vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, dava konusu başvurunun kapsamında 29. sınıftaki "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Kuru bakliyat. Hazır çorbalar, bulyonlar. Zeytin, zeytin ezmeleri. Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil). Yenilebilir bitkisel yağlar. Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler. Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin. Yumurtalar, yumurta tozları. Tıbbi amaçlı olmayan ve tamamlayıcı gıda maddeleri (polen, proteinler, karbonhidratlar dahil). Patates cipsleri" mallarının bulunduğu, itiraza dayanak markaların ise aynı şekilde standart karakterlerle büyük harfle yazılmış kelime markası oldukları ve "..." sözcüğünden meydana geldikleri itiraza dayanak bu markalarında 130756 sayılı itiraza dayanak marka kapsamında 29. sınıfta yer alan "nebati yağ, zeytinyağı, ayçiçek yağı" emtiasının bulunduğu, 2002/24559 sayılı itiraza dayanak marka kapsamında ise 3,30, 31,32 mallar yanında 29. sınıfta yer alan çekişmeli gıda maddelerinin aynı veya aynı tür olarak yer aldığı, başvuru standart karakterle yazılmış “...” ibaresinden oluşurken; itiraza dayanak markaların da standart karakterle yazılı "..." kelimelerinden oluştuğu, başvurunun ay ve çevresinde görülen ışık çemberi anlamını taşıyan, "..., ..., ..." gibi, aynı kökten gelen isimlerden biri olduğu, bu yönüyle ortalama tüketicinin başvuruyu kavramsal olarak hiçbir duraksamaya yer olmaksızın bir bayan adı olarak kavrayıp "..." şeklinde iki hecede telaffuz edeceği, ismin yaygın olmaması da gözetildiğinde, vurgunun bilinen bayan adlarından bu kelimeyi ayıran son hece olan "..." sözcüğü üzerinde ortaya çıktığı, itiraza dayanak markaların ise, yine "...." şeklinde iki hecede okunacak ve ay kökünden türetilen isim ya da kullanımlar dilimizde çok yaygın bulunduğundan, vurgunun son hece olan "san" sözcüğü üzerinde toplandığı, bu sözcüğünde "..." sözcüğünden türetme, "... gibi, şanlı, görkemli, parlak" anlamına gelen bir erkek ismi olduğu, dosya kapsamında sunulan deliller ve davacı iddiaları çerçevesinde, davacının itiraza dayanak markalarının yoğun bir kullanımla yüksek seviyede ayırt edicilik taşıyan ya da tanınmışlık kazanmış markalar olmadığı gibi, dilimizde ay sözcüğünden türetilen çok sayıda erkek ve bayan isimlerinin olması yaygın kullanımının bulunması karşısında, davacı markalarının yüksek ayırtediciliğe sahip ibareler olmadığı gibi, tanınmışlığının da ileri sürülemediği, bu nedenle kavramsal olarak özellikle cinsiyet farkıyla birlikte bir bayan adının başvuruya konu edilmesi dolayısıyla söz konusu başvurunun ortalama 29

. sınıftaki çekişmeli malların tüketicisi bakımından işitsel, görsel ve özellikle kavramsal olarak davacı markalarından yeterince uzaklaştığı, kelimeden ibaret her iki taraf markasında da genel izlenimin ve ortalama tüketicinin sözcükleri yan yana koymadan elde edeceği intibanın kavramsal ve anlam olarak mevcut farklılık üzerinde yoğunlaşacağı bu itibarla ticari, idari, ekonomik bir bağlantı kurulması riskinin ya da ciddi bir ihtimalin bulunduğundan söz edilemeyeceği, ortalama tüketicilerin başvuru ile redde mesnet markaları taşıyan mal /hizmetlerin aynı işletmeden veya ekonomik veya ticari olarak bağlantılı işletmelerden geldiği yanılgısına düşmesi; biri yerine diğerini alması riskinin dahi bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3438, Karar No: 2012/6380, Tarih: 18.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/3438 E.  ,  2012/6380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İnegöl Sulh Hukuk ve Eskişehir 2.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir." ve 22.maddesinde ise " Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, Eskişehir 2.Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adaylarının ... Bakım Rehabilitasyon ve Aile Danışma Merkez Müdürlüğünde koruma altına alındığı ve yerleştirildiği gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiş ise de adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine ve Ekişehir 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin 30.07.1990 tarihli koruma altına alınmasına dair ilama göre, ...'in ... Bakım Rehabilitasyon ve Aile Danışma Merkez müdürlüğüne yerleştirilmeden önce "..." adresinde ikamet ettiği anlaşılmıştır.

Bu durumda, Türk Medeni Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına göre uyuşmazlığın, Eskişehir 2.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedi

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Eskişehir 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 18.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9189, Karar No: 2017/11041, Tarih: 09.10.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/9189 E.  ,  2017/11041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikkat veya özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu kaçmaya neden olma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Vekaletnamesinde temyizden feragate yetkisi olan sanık müdafiinin, 23.06.2016 tarihli verdiği dilekçe ile temyizden vazgeçtikleri anlaşılmakla mahalline gönderilmek üzere dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE 09.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.