muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/25588, Karar No: 2012/13145, Tarih: 02.07.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/25588 E.  ,  2012/13145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...'ın suç arkadaşı ... ile çaldığı kozmetik eşya ile birlikte mağazadan çıktıkları sırada kendilerini takip eden mağaza görevlilerince yakalandıkları ancak yakınanın aşamalarda alınan samimi beyanlarına göre, hırsızlığa konu işyerinden sanıklar ile beraber suça karışan kimliği belirlenemeyen 2 şahsın toplam 1000 TL civarında bakım kremlerini çalarak olay yerinden kaçtığının anlaşılması karşında; suçun tamamlandığı gözetilmeden yazılı şekilde sanık hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, Sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13582, Karar No: 2011/2796, Tarih: 09.03.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/13582 E.  ,  2011/2796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında 3.575.-TL kira parasının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalının itiraz etmesi üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece itirazın kaldırılmasına, tahliyeye ve itiraza konu miktarın %40'ı olan 2880.-TL icra inkar tazminatının davacıya verilmesine karar verilmesi üzerine hüküm davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delilere ve kararın dayandığı gerekçeye göre davalının temyiz itirazlarının tahliye yönünden reddi ile kararın tahliyeye ilişkin kısmının onanmasına karar verilmiştir.

2-Davalı borçlunun alacak yönünden temyiz itirazlarına gelince; davacı alacaklı 19.11.2009 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 01.08.2003 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanarak Temmuz 2008 kirası 575.-TL, Nisan 2009 kirası 600 TL, Haziran 2009 kirasından bakiye 200.-TL, Temmuz 2009 kirası 600.-TL, Ağustos 2009 kirası bakiye 200.-TL, Eylül 2009 kirasından bakiye 200.-TL, Ekim 2009 kirası 600.-TL, Kasım 2009 kirası 600.-TL olmak üzere toplam 3.575.-TL kira parasının tahsilini istemiştir. Takibe dayanak yapılan 01.08.2003 başlangıç tarihli kira sözleşmesinde aylık kiranın 260.-TL olduğu ve her ayın beşinci gününe kadar peşin ödeneceği hüküm altına alınmıştır. Davalıya ödeme emri tebligatı 20.11.2009 tarihinde yapılmıştır. Davalı borçlu süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında kira borcunu ödediğini beyan etmiştir. Davalı borçlunun bankaya 04.08.2008 tarihinde Temmuz kirası açıklaması ile 575.-TL ve 23.11.2009 tarihinde 400.-TL ödemede bulunduğu görülmüştür. Mahkemece 04.08.2008 tarihinde 575.-TL ve 23.11.2009 tarihinde 400.-TL olarak yapılan ödemelerin asıl alacaktan indirildikten sonra itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte yazılı nedenle davalının temyiz itirazlarının reddi ile kararın tahliye yönünden ONANMASINA, 2 no'lu bentte yazılı nedenle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacak yönünden BOZULMASINA, onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 9.3.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3266, Karar No: 2014/8338, Tarih: 22.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3266 E.  ,  2014/8338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2013/174-2013/538

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı A.. S.. vekilince duruşmalı, davacı vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Avukat Işıl Çetin'in gelmiş diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalıların müvekkili kooperatifin ortakları olduklarını ve kooperatifçe .. ada .. parselde inşaa edilen villalarda oturduklarını, davalılardan A.. S..’in villasına ait sonradan imal edilen duvarın, diğer davalı tarafından alınan mahkeme kararıyla yıkıldığını, ancak yıkım sırasında kooperatif şerefiye paftalarında yer alan ve kooperatif tarafından yaptırılmış olan kısımların da yıkıldığını ileri sürerek, kooperatife ait duvara vaki müdahalenin önlenmesi ile şerefiye paftalarında yer aldığı şekilde yeniden yapılarak eski hale getirilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı A.. S.., kooperatif tarafından imal edilen bahçe duvarında fazlalık olduğu gerekçesi ile diğer davalıca alınan yıkım kararının icra müdürlüğünce infaz edildiğini, infaz sırasında tüm bahçe duvarının yıkıldığını, yıkımın kendi kusurundan kaynaklanmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı A.. A.., davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalılardan A.. A.. tarafından daha önce açılan men'i müdahale ve kal davası sonucunda verilen hükmün İcra Müdürlüğü tarafından infazı sırasında dava konusu taşınmazda oluşan projeye aykırılıklar nedeniyle kusuru bulunmayan bu davalıya yönelik davanın husumet yönünden reddine, diğer davalıya yönelik davanın kabulü ile yıkılan duvarın şerefiye paftasında yer alan şekli ile uygun hale getirilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı A.. S.. ve katılma yoluyla davacı kooperatif vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı A.. S.. ve davacı vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davalı A.. S.. ve katılma yoluyla davacı kooperatif vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı A.. S.. ve davacı vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı A.. S.. ve davacı vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı A.. S..'den alınarak davacıya verilmesine, davacıdan alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalı A.. S..'den alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27524, Karar No: 2017/6812, Tarih: 01.06.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/27524 E.  ,  2017/6812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile 08/06/2014 tarihinde devre mülk satış sözleşmesi imzaladığını, henüz ödeme yapmadığını, devre mülkün tesliminin yapılmadığını belirterek 08.06.2014 tarihli devremülk sözleşmesinin iptalini ve sözleşme nedeniyle borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir.

Davalı, duruşmada davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Davanın KABULÜNE, 08.06.2014 düzenleme tarihli İD 03164 sözleşme numaralı devre mülk satış vaadi sözleşmesinin iptaline, 1. S Nolu 20.06.2014 tarihli 500,00 TL bedelli, 2. S Nolu 25.07.2014 tarihli 100,00 TL bedelli, 3. S Nolu 25.08.2014 tarihli 100,00 TL bedelli, 4. S Nolu 25.09.2014 tarihli 100,00 TL bedelli, 5. S Nolu 25.10.2014 tarihli 100,00TL bedelli, 6. S Nolu 25.11.2014 tarihli 100,00TL bedelli, 7. S Nolu 25.12.2014 tarihli 100,00 TL bedelli, 8. S Nolu 25.01.2015 tarihli 100,00 TL bedelli, 9. S Nolu 25.02.2015 tarihli 100,00 TL bedelli, 10. S Nolu 25.03.2015 tarihli 100,00 TL bedelli, 11. S Nolu 25.04.2015 tarihli 100,00 TL bedelli, 12. S Nolu 25.05.2015 tarihli 100,00 TL bedelli, 13. S Nolu 25.06.2015 tarihli 100,00 TL bedelli, 14. S Nolu 25.07.2015 tarihli 200,00 TL bedelli, 15. S Nolu 25.08.2015 tarihli 200,00 TL bedelli, 16. S Nolu 25.09.2015 tarihli 200,00 TL bedelli, 17. S Nolu 25.10.2015 tarihli 200,00 TL bedelli, 18. S Nolu 25.11.2015 tarihli 200,00 TL bedelli, 19. S Nolu 25.12.2015 tarihli 200,00 TL bedelli, 20. S Nolu 25.01.2016 tarihli 200,00 TL bedelli, 21. S Nolu 25.02.2016 tarihli 200,00 TL bedelli, 22. S Nolu 25.03.2016 tarihli 200,00 TL bedelli, 23. S Nolu 25.04.2016 tarihli 200,00 TL bedelli, 24. S Nolu 25.05.2016 tarihli 200,00 TL bedelli, 25. S Nolu 25.06.2016 tarihli 200,00 TL bedelli, 26. S Nolu 25.07.2016 tarihli 300,00 TL bedelli, 27. S Nolu 25.08.2016 tarihli 300,00 TL bedelli, 28. S Nolu 25.09.2016 tarihli 300,00 TL bedelli, 29. S Nolu 25.10.2016 tarihli 300,00 TL bedelli, 30. S Nolu 25.11.2016 tarihli 300,00 TL bedelli, 31. S Nolu 25.12.2016 tarihli 300,00 TL bedelli, 32. S Nolu 25.01.2017 tarihli 300,00 TL bedelli, 33. S Nolu 25.02.2017 tarihli 300,00 TL bedelli, 34. S Nolu 25.03.2017 tarihli 300,00 TL bedelli, 35. S Nolu 25.04.2017 tarihli 300,00 TL bedelli, 36. S Nolu 25.05.2017 tarihli 300,00 TL bedelli, 37. S Nolu 25.06.2017 tarihli 300,00 TL bedelli, 38. S Nolu 25.07.2017 tarihli 1.665,00 TL bedelli, 39. S Nolu 25.08.2017 tarihli 1.665,00 TL bedelli, 40. S Nolu 25.09.2017 tarihli 1.665,00 TL bedelli senedin davalıdan alınarak davacıya VERİLMESİNE karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, 08.06.2014 tarihli devremülk satış sözleşmesinin iptali ve borçlu olmadığının tespiti istemiyle eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, taraflar arasında 08.06.2014 tarihli devremülk satış vaadi sözleşmesi tanzim edildiği, cayma hakkının başlangıç süresi hizmetin ifasından sonra başlayacağı, cayma hakkının kullanımının usule uygun olduğu, cayma hakkının kullanımı ile sözleşmenin kendiliğinden geriye dönük olarak ortadan kalkacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysa ki taraflar arasında imzalanan devremülk satış sözleşmesinin “SÖZLEŞME KONUSU” başlıklı 2. maddesinde 'İş bu sözleşmenin konusu; satıcı mülkiyetindeki ... ili, ... ilçesi, ... mevkii, 363 parselde kayıtlı arsa üzerinde inşa edilmekte olan “... ... TERMAL SAĞLIK MERKEZİ” isimli tesiste yer alan ve ayrıntıları aşağıda belirtilen, mesken olarak kullanıma tahsisli olan bağımsız bölümlerin devremülk olarak satışı ile tapu devrinin şartları ve şeklinin düzenlenmesidir.' şeklinde ifade edilen hükümle taraflar arasında devremülk satış sözleşmesi yapıldığı ve söz konusu sözleşmenin resmi şekil şartına tabi olduğu ve taraflar arasında imzalanan sözleşmenin resmi şekilde yapılmadığından geçersiz sözleşmeye dayalı olarak tarafların verdiklerini iade edecekleri gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken az yukarıda belirtilen hatalı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması usulün 438/son maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle yerel mahkemenin kararının gerekçesi yönünden düzeltilerek ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15114, Karar No: 2013/2164, Tarih: 06.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/15114 E.  ,  2013/2164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanığın, müşteki ile ortak aldıkları tohum ekme makinasını kullanma hususunda aralarında tartışma başladığı, yaşanan tartışma neticesinde sanığın tohum ekme makinasının sağ tarafında bulunan iki adet kazanına sert bir cisim ile vurarak zarar verdiği şeklinde gerçekleşen eyleminin mala zarar verme suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20103, Karar No: 2024/11863, Tarih: 16.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/20103 E.  ,  2024/11863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1182 E., 2018/1697 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER :İlk derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak mahkûmiyet hükümleri kurulması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 141/1. maddesi kapsamında olduğu, uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 142/2-h maddesinin 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği ve suç tarihinin 22.01.2018 olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın, dosya kapsamına ve olay yeri fotoğraflarına göre etrafı duvarla çevrili kapısı bulunan cami bahçesi içerisindeki şadırvana ait muslukların çalınması eylemlerinin suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesine uyduğu ve 6545 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten sonra 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi ile hükümler kurulması gerektiği gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-a maddesi ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 5271 sayılı Kanun'un 307/4. maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/73, Karar No: 2019/4021, Tarih: 20.03.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/73 E.  ,  2019/4021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Haczin yapıldığı tarihten sonra annesinin yanına taşındığını beyan eden sanığın savunmasının doğruluğu araştırılıp, teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı ya da İcra Dairesine mahcuzları bulundurduğu evden ayrıldığını bildirmeyerek dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle mahcuzların kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmış olması halinde sanığın hukuki durumunun ön ödeme kapsamında olan TCK.nun 289/3. maddesi de dikkate alınarak takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6177, Karar No: 2017/90, Tarih: 23.01.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/6177 E.  ,  2017/90 K.**

**"İçtihat Metni"**

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan Buca Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'ın firar ettiği gerekçesiyle Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 08/04/2016 tarihli ve 2016/758 sayılı Kararının onaylanması talebinin reddine ilişkin İzmir 1. İnfaz Hâkimliğinin 15/04/2016 tarihli ve 2016/2420 esas, 2016/2478 sayılı Kararına yönelik itirazın reddine dair İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/05/2016 tarihli ve 2016/910 değişik iş sayılı Kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre hükümlünün adli para cezasından çevrili hapis cezasını infaz etmekte olduğu, açık ceza infaz kurumunda bulunduğu sırada firar etmesi nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verilerek infaz hakimliğinin onayına sunulması üzerine, Karşıyaka İnfaz Hâkimliğince, 5275 sayılı Kanunun 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 106/3. maddesi gereğince, adli para cezasının hapis cezasına dönüştürülmesinden sonra doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmesi gerektiği gerekçesiyle iade kararının iptaline dair karar verilmiş ise de;

5275 sayılı Kanunun 14/4. maddesinde “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar ve hükümlü oldukları suçtan başka bir fiilden dolayı haklarında tutuklama kararı (İptal ibare: Anayasa Mah. 09.04.2014 tarih ve 2014/26 E. ve 2014/78 K.) (...) olanlar ile yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları saptananlar, kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler. Bu karar, infaz hâkiminin onayına sunulur.” şeklinde düzenlemeye yer verildiği, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin Kapalıya İade başlıklı 12.maddesinde “a) Haklarında 5271 sayılı Kanunun 100. maddesine göre tutuklama kararı verilenler, b) Firar edenler, c) Kınamadan başka disiplin cezası alanlar, ç) 5. madde gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler, d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar, e) Kapalı kuruma dönmek isteyenler, f) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar, kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur.” şeklinde hükme yer verildiği, anılan yönetmeliğin 12. madde düzenlemesinde “yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilen hükümlüler” dışında infazın doğrudan açık ceza infaz kurumunda yapılması yönünden herhangi bir ayrım yapılmadığı, 5275 sayılı Kanunun 14/4. maddesinde de kapalıya iade kurumunda doğrudan açık ceza infaz kurumuna gönderilen hükümlüler yönünden ayrıma gidilmediği, her ne kadar firar eden hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iade edileceği yönünde anılan kanun hükmünde düzenleme öngörülmediği düşünülebilir ise de, firar eyleminin 5275 sayılı Kanunun 44

. maddesinde de kapalıya iade kurumunda doğrudan açık ceza infaz kurumuna gönderilen hükümlüler yönünden ayrıma gidilmediği, her ne kadar firar eden hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iade edileceği yönünde anılan kanun hükmünde düzenleme öngörülmediği düşünülebilir ise de, firar eyleminin 5275 sayılı Kanunun 44. maddesinde hücre disiplin cezasını gerektirir eylem olarak düzenlendiği, açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı kurumdan açık ceza infaz kurumlarına nakledilen yada doğrudan açık ceza infaz kurumlarına gönderilen hükümlü statüsünde bulunmasının kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönünden farklılık arz etmeyeceği, aksi yorumun kanun koyucunun öngörmediği bir ayrımın yorum yoluyla vazedilmesi sonucunu doğuracağı, firar gibi bir eylemi gerçekleştiren hükümlünün cezasının infazının bizatihi risk içerdiği, daha sıkı infaz koşullarını haiz infaz kurumunda cezasının infaz edilmesinin infaz hukukunun amacı ve ruhuna uygun düşeceği cihetle, somut olayda açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi kararının onaylanması gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 14/11/2016 gün ve 94660652-105-35-7511-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;