muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/571, Karar No: 2024/14916, Tarih: 20.11.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/571 E.  ,  2024/14916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında hakaret suçundan verilen hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; belge ve tutanak niteliğindeki deliller gerekçe gösterilerek karar verilmek suretiyle savunma yapma hakkının elinden alındığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık savunması, Facebook çıktıları ve tüm dosya kapsamından; sanığın mahkumiyetine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı, savunma hakkının ihlalini doğuracak şartların somut olayda gerçekleşmediği anlaşılmakla, sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşılmakla, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın yazdığı sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

20.11.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın yazdığı sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. madde de belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki temel tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın hukuki dayanağının olması ve meşru bir amaca yönelik olması yetmez. Burada müdahalenin demokratik toplumda gerekli olup olmadığının da incelenmesi gerekir. Demokratik toplumun gerekleri hoşgörü, açık fikirlilik şeklinde değerlendirilmeli yine yapılan müdahalenin demokratik toplumda acil bir toplumsal talebe dayanması ve ölçülü olması gerekir.

... /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezaalmasının ardından "soyguncu belediye başkanı" olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (... /Polonya ,18235/02, 19.12.2006)

.../Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran ..., geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (.../Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Somut olayımızda, söylenen sözler nedeniyle yapılan müdahalenin demokratik toplumda hangi zorlayıcı bir toplumsal talebe dayandığı anlaşılamamaktadır. Böyle bir zorlayıcı toplumsal talebe karşılık geldiği söylenemez. Yine ifade özgürlüğü ile başkasının şöhret ve haklarının çatıştığı noktada değerlendirme yapılırken takdir hakkının ifade özgürlüğünden yana kullanılması gerekir.

Sanığın sözlerinin hedefindeki kişi siyasetçi olup eleştiriye katlanma konusunda normal vatandaşlara göre daha hoşgörülü olmalıdır. Sözlerin kaba, nezaket dışı olduğu konusunda bir kuşku bulunmamaktadır. Ancak yarışan haklar tartılırken takdir hakkının ifade özgürlüğünden yana kullanılması gerekir. Sanığın söylediği sözlerden dolayı sonuç olarak 11 ay 20 gün hapis cezası ile mahkum edilmesinin zorunlu bir toplumsal ihtiyaca karşılık geldiği söylenemeyeceği gibi bu sözlerden dolayı hapis cezası ile cezalandırılmasının orantılı olmadığı düşüncesiyle kararın bozulması yerine onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2013/27723, Karar No: 2014/24215, Tarih: 01.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/27723 E.  ,  2014/24215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/312060

Mahkemesi : Söke 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 04/10/2012

Numarası : 2011/6 - 2012/441

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tescilli yapının koruma alanı içerisinde inşai ve fiziki müdahale kapsamında ruhsat verme yetkisinin koruma kurullarına ait olmasına rağmen, sanıklara bina yapımı için ruhsat veren belediye görevlileri hakkında zamanaşımı içerisinde gereğinin yapılması mümkün görülmüştür.

İzmir 2 numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 03.02.2001 tarih ve 9799 sayılı kararıyla korunması gerekli kültür varlığı olduğu kabul edilen ve mülkiyeti Vakıflar Genel Müdürlüğü'ne ait olan, Aydın ili, Söke ilçesi, Yenicami mahallesi, Şadırvan sokak, .. ada, .. sayılı parselde bulunan Hacı Ziya Bey Camii'nin bitişiğindeki parsel olan ... sayılı parselin sanıklardan N.. C..'a ait olduğu, sanık N.. C.. ve oğulları olan sanıklar Efkan ve A.. C.. tarafından bu arazide bulunan eski binanın yıkılması ve yerine yeni bina yapılması için Söke Belediyesine başvurdukları, Söke Belediye Başkanlığı'nca düzenlenmiş 09.04.2009 tarihli yapı ruhsatına dayanılarak eski binanın yıkımı ve yeni binanın temel kazısı işlerine başlandığı, temel kazısı işi sırasında, bitişik parselde bulunan tescilli caminin kuzey ve kuzeydoğu çevre duvarının bir kısmının yıkılmasına neden olunduğu, bu durumun yerinde inceleme yapan Aydın Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu görevlilerince tespit edildiği ve ilgili Koruma Bölge Kurulu'nun 14.05.2009 tarih ve 2096 sayılı kararıyla, yıkılan duvarın yeniden yaptırılması ile sorumlular hakkında suç duyurusunda bulunulmasına karar verildiği, her ne kadar sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanunun 65/a. maddesinde düzenlenen suçtan dava açılmış ise de; sanıklarda bir kültür varlığına zarar verme kastının bulunmadığı, duvarın kasıtlı bir eylem ile yıkılmadığı, zemin kazısı esnasında dayanıklığı azalan duvarın yıkılmasına neden olunduğu, ayrıca yıkılan duvarın özgün mimari malzemeli ile yeniden yapıldığı, bu durumun Vakıflar Genel Müdürlüğü görevlilerince düzenlenmiş 08.09.2009 tarihli raporunda ve Aydın Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu görevlilerinin 28.09.2009 tarihli raporlarında belirlendiği, yine

ilgili Koruma Bölge Kurulu'nun 29.09.2009 tarih ve 2334 sayılı Kararıyla da yıkılan duvarın yeniden yapılmasının uygun bulunduğunun kabul edildiği, tüm bu nedenlerle sanıklarda tescilli kültür varlığına zarar verme kastının bulunmadığı, ancak 05.11.1999 tarih ve 664 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu ilke kararında belirtildiği üzere, tescilli taşınmaz kültür varlıklarına cephesi bulunan taşınmazlarda yapılacak her türlü inşai faaliyetin ilgili Koruma Kurulunun iznine tabi olduğu, bu nedenle 24 sayılı parselde bulunan tescilli camiye cephesi bulunan 38 sayılı parsele yapılan inşaata başlanmadan önce ilgili Koruma Bölge Kurulu'ndan izin alınmadığı ve alınmış bir onaylı projeye dayanılmadan inşaatın yapıldığı, yetkisiz kurumlardan verilen iznin suç kastını ortadan kaldırmayacağı böylece sanıkların eylemleri ile 2863 sayılı Kanunun 65/b. maddesinde düzenlenen suça uyan eylemlerinin sabit olduğu, ancak dosya kapsamında 24 sayılı parselde bulunan Hacı Ziya Bey Camiinin korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı ilan edilmesine dair kararların mahallinde mutad vasıtalarla duyurusunun yapıldığına dair tutanakların bulunmadığı ve sanıkların davaya konu yerin tescilli kültür varlığının koruma alanı içerisinde kaldığını bilmediklerine dair savunmaları karşısında, sanıkların olay mahallinde ne zamandır ikamet ettiklerinin, koruma kararına ilişkin Kurul kararının, mahallinde usulüne uygun şekilde ilan edilip edilmediğinin, ilan edilmiş ise edilme tarihinin araştırılması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Hükümde sanıklar hakkında, 2863 sayılı Kanunun 65/b. maddesi gereğince verilen 5 gün karşılığı adli para cezasının, TCK'nın 62.madde uyarınca indirilip 4 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlendiği, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince günlüğü 50 TL den hesaplanmak olmak üzere neticede 200 TL adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken 250 TL adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, sanıklar hakkındaki hükümlerin isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8966, Karar No: 2015/31672, Tarih: 08.06.2015

**10. Ceza Dairesi         2014/8966 E.  ,  2015/31672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2014/299199

Mahkeme : KONYA 3. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 16/07/2014 - 2014/104 esas ve 2014/429 karar

Suç : Zincirleme olarak uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipinin doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sivil giyimli iki kolluk görevlisinin 25.07.2013 tarihinde 40 TL verip sanık İbrahim'den 0,086 gram, 17.08.2013 tarihinde 20 TL verip sanıklar İbrahim ve Ahmet'ten 0,052 gram, sanık Ahmet'ten 18.08.2013 tarihinde 20 TL verip 0,123 gram ve 23.08.2013 tarihinde de 10 TL verip 0,135 gram eroin aldıkları; kolluk görevlilerinin gerçek iradelerinin uyuşturucu madde satın alma değil, suç delilini elde etme olduğundan, somut olayda “uyuşturucu madde satma”nın gerçekleşmediği; böylece sanıkların hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, birden çok kez uyuşturucu madde sattıkları kabul edilerek sanıklar hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

Yasaya aykırı, sanıkların müdafileri ve sanık İbrahim'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12457, Karar No: 2019/7786, Tarih: 26.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/12457 E.  ,  2019/7786 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 50/1-a, 4, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde ''belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına'' karar verilebileceğinin belirtilmesine karşın kaynak ustalığının meslek veya sanat icrası olarak sayılmayacağı gözetilmeden “sanığın meslek ve zanaatın gerektirdiği dikkat ve özen hükümlerine aykırı davranışı dolayısıyla mahkum olduğu dikkate alınarak, sanığın TCK'nın 53/6. maddesi gereği 4 ay süre ile meslek veya sanat icrasınından yasaklanmasına,” karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükümden 7. paragrafın çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün; DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5025, Karar No: 2024/6844, Tarih: 26.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5025 E.  ,  2024/6844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/656 Esas, 2023/729 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. ... ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/27 E., 2020/366 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin gıda alanında başta "Ülker" olmak üzere ana 320 marka ve binlerce ürün çeşidinin bulunduğunu, “Caramio” markasının ilk kez 2001 yılında tescil edildiğini, 2003 yılında “Caramio” ambalajının da marka olarak tescil edildiğini, müvekkilinin markasını mesnet göstererek davalı şirketin 2018/07352 sayılı ambalaj tasarımına yaptıkları itirazın davalı TÜRKPATENT Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun (YİDK) kararıyla nihai olarak reddedildiğini, oysa dava konusu tasarımın kullanılan renk kombinasyonu, düzenleme tarzı itibariyle müvekkilinin markasına benzediğini, tüketicilerin genel olarak renk kombinasyonlarına ve ürün şekillerine dikkat ederek ürünleri satın aldığını, müvekkilinin ambalaj tasarımının en önemli unsurunun kahverengi zemin olduğunu, tüketicilerin bu ürünü rengi ile ayırt ettiğini, aynı sektörde faaliyet gösteren davalının "Caramio" markalı ürünlerden haberdar olmamasının mümkün olmadığını, davaya konu tasarım başvurusunun kötü niyetle yapıldığını, dava konusu tasarımın kullanıldığı ürünler ile ilgili davalı firma aleyhine müvekkilince ikame edilen davanın devam ettiğini ileri sürerek YİDK'in 12.07.2019 tarih ve 2019/T-344 sayılı kararının iptali ile 2018/07352 nolu tasarımın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... Gıda Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; müvekkili adına davalı Kurum nezdinde tescilli “Karamelli” ve “Karamela” ibareli markalarının ve tasarımlarının bulunduğunu, ürünün karamelli ve çikolatalı bir ürün olduğunu, bu nedenle çikolatayı temsil eden kahverengi ve karameli temsil eden sarı rengin kullanıldığını, renklerin ürünü tasvir ettiğini, davacıya ait üründeki çikolatanın üstünde "Caramio" ibaresi yazarken müvekkilinin tasarımında herhangi bir yazı bulunmadığını, müvekkilinin tasarımının farklı olduğunu, tasarımların bilgilenmiş tüketici nezdinde en fazla küçük ayrıntı olarak nitelenebilecek derecede farklı olmaları gerektiğini, küçük ayrıntıyı aştığı zaman artık sonraki tasarımın yeni ve ayırt edici olduğundan bahsedilebileceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI