muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/11473, Karar No: 2025/3648, Tarih: 18.03.2025

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (694 sayılı KHK) 136. maddesi ile 5235 sayılı Kanun'a eklenen "Yargı çevresinin değişmesi" başlıklı Ek madde 1 şöyledir:

“Bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinin 25 inci madde uyarınca değişmesi halinde, bu değişikliğin uygulanması için Resmî Gazetede belirlenen tarihten önce ilk derece mahkemelerince verilen kararların istinaf incelemesinde, karar tarihi itibarıyla yetkili bölge adliye mahkemelerince yargı çevresinin değiştiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilemez. Yargı çevresinin değiştirilmesinden önce istinaf incelemesinden geçen dosyalar, yeniden istinaf incelemesine konu edilmesi halinde de ilk incelemeyi yapan bölge adliye mahkemesince sonuçlandırılır.”

C. Değerlendirme

Somut olayda, Ezine Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi sıfatıyla) 17.04.2024 Tarihli ve 2021/125 Esas, 2024/154 Karar sayılı kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurulduğu ve istinaf incelemesine konu kararı veren İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla Bursa Bölge Adliye Mahkemelerinin yargı çevresine dahil olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

18.03.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10011, Karar No: 2015/3316, Tarih: 19.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/10011 E.  ,  2015/3316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/188341

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2013

NUMARASI : 2009/653 (E) ve 2013/83 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun beyanına göre müştekiye ait aracın camının açık olduğunun belirtildiği gibi, 25/05/2009 tarihli olay yeri inceleme raporuna göre araç camının ya da kilidinin zorlandığına dair bir ifadenin bulunmaması karşısında, suça konu aracın sol ön camının açık olup olmadığının müştekiye sorulması, açık olduğunun belirlenmesi halinde eylemin TCK'nın 141/1. maddesinin, açık olmadığının belirtilmesi halinde aynı Yasa'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilmeden eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13732, Karar No: 2014/19132, Tarih: 30.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/13732 E.  ,  2014/19132 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bucak 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 13.03.2014

No : 2011/167-2014/88

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozmaya uyarak yazılı biçimde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanun’un 79 maddesine dayalı eldeki davada yapılan yargılama sonucunda; “Davanın Reddine” dair kararın, Dairemizin 27.01.2011 tarih 12155 /945 sayılı ilamı ile; “... dava konusu dönemde okulda çalışan müdür, müdür yardımcısı, öğretmen ve diğer çalışanların beyanlarına başvurulmalı, gerekirse, hizmet tespiti davalarının niteliği gereği resen delil araştırması yapılmalı ve çalışıldığı iddia edilen süreler yönünden kuşkuya yer verilmeyecek şekilde hüküm oluşturulmalıdır” gerekçeleriyle bozulması üzerine, bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonunda; “... çalışmayı ispat edecek nitelikte herhangi bir belgenin tespit edilemediği, davalı kurumda hizmetli ihtiyacının ve ayrıca bir kadronun bulunmadığı, davacının okul aile birliği ve veliler tarafından yardım amacıyla görevlendirildiğinin tanıklarca ifade edildiği, dolayısıyla davalı işveren ile davacı arasında hizmet ilişkisi ile zaman ve bağımlılık unsurlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ispat edilemediği” gerekçeleriyle yine davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bozma sonrası sürdürülen yargılama sürecinde, mahkemece beyanlarına başvurulan müdür ve öğretmen tanıkların beyanlarından, davacının 1998-1999 ve 1999-2000 döneminde çalıştığı, çalışılan dönem sonunun belirlenmesi bakımından 2000 yılı ve sonrasında görev yapan müdür, müdür yardımcıları, ana sınıfı öğretmenleri ile var ise kadrolu hizmetli beyanlarına resen başvurulmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, bozmaya uyulduğuna göre, bozma gerekçelerine uygun olarak yargılama yapma ve hüküm verme zorunluluğu doğduğundan, bozma gerekçesinde belirtilen ilke ve esaslar nazara alınarak ileri sürülen talepler yönünden yargılama yapılıp hüküm kurulmalıdır. Bu halde, okulların eğitim ve öğretime açık olduğu süreler dikkate alınarak ve davacının 1998-1999 döneminden itibaren çalışılmaya başladığı hususu gözetilerek, az yukarıda yazılı şekilde, çalışılan dönem sonu da belirlenmek suretiyle karar verilmesi gereği gözetilmeksizin, davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

O halde; davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacı iadesine, 30.09.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1140, Karar No: 2024/7120, Tarih: 04.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/1140 E.  ,  2024/7120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/411 E., 2016/549 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan, CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatlerine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; eksik inceleme yapıldığına dair süre tutum dilekçesi ile kararı temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 11.04.2014 günü gece saat 20.25 sıralarında aydınlatmasız meskun mahal dışında, sanık ...'in sevk idaresindeki minibüs ile bölünmüş karayolunda seyir halindeyken olay mahalline geldiğinde yolun solundan orta refüjden kaplamaya girerek yolun sağına geçiş yapmak isteyen koyu renk giyimli mağdur yayaya çarptığı, çarpmanın etkisiyle savrularak orta şeride düşen mağdura aynı istikamete gitmekte olan sanık ...'in idaresindeki çekici ve çekiciye bağlı yarı römorkun geçmesi sonucu öldüğü olayda, kaza tespit tutanağı, trafik bilirkişi raporu ile İstanbul Trafik İhtisas Dairesi raporlarında ölenin tamamen kusurlu olduğu, sanıkların ise meydana gelen olayda atfı kabil kusurlarının olmadığı belirlenmiş olup mahkemece kabul edilerek sanıkların beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından taksirlerinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek sanıklar hakkında verilen beraat kararı verildiği anlaşılmakla, Sarayköy Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15987, Karar No: 2012/17518, Tarih: 27.12.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/15987 E.  ,  2012/17518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından, davalı borçlu hakkında, kira parasının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine, davalı borçlunun vaki itirazı üzerine, davacı alacaklı, icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş olup, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 25.9.2006 – 25.9.2016 dönemi arasına ait yazılı kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralananın kullanım şekli “otel” (üç yıldız işletme belgeli) olarak belirtilmiş, yıllık kira miktarı ise 75.000,00 TL olarak kararlaştırılmıştır. Aynı taraflar arasında düzenlenen ek sözleşme ile sözleşme süresinin 9 yıl olacağı, ilk 4 yıl kira alınmayacağı, sonraki 5 yılın kirasının ise yıllık 250.000 USD olduğu hüküm altına alınmıştır. Davacı tarafından 11.8.2011 tarihinde başlatılan icra takibinde ödenmeyen 30.7.2011 tarihli bir adet kira bedeli olan 125.000 USD nin tahsili istenilmiş olup, ödeme emrinin tebliği üzerine davalı borçlu tarafından kira sözleşmesine karşı çıkılmaksızın borcu bulunmadığı, Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmekte olan uyarlama davası bulunduğu belirtilerek itiraz edilmiştir. Mahkemece her ne kadar kira sözleşmesinin üzerinde turizm işletme belgesi bulunduğu, bu sebeple taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası niteliğinde olup, ödeme emrinde 60 günlük ödeme süresi verilmesi gerekirken 30 günlük süre verilmiş olması nedeniyle hem alacak, hem de tahliye yönünden davanın reddine karar verilmiş ise de, esasen yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir.

Tahliye yönünden yapılan incelemede; Davaya konu kiralananın Borçlar Kanunu’nun hasılat kirası hükümlerine tabi olabilmesi için işletme ruhsatnamesi ile kiraya verilmesi gerekir. Kira sözleşmesinde taşınmazın kullanım şeklinin “üç yıldız işletme belgeli otel” olması tek başına kira ilişkisinin hasılat kirası olduğunu göstermez. Dosyada taşınmazın işletme ruhsatı ile kiralandığına dair herhangi bir beyan ve iddia bulunmamaktadır. Mahkemece kiralananın işletme ruhsatının kimin üzerine olduğu hususunun araştırılarak oluşacak sonuca göre tahliye açısından değerlendirme yapılması gerekirken bu husus üzerinde durulmadan yazılı gerekçe ile tahliye isteminin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Alacağa yönelik temyiz itirazlarına gelince; Sözleşmede kararlaştırılan günün gelmesi ile kira parası istenebilecek olup, mahkemece sözleşme koşullarına göre kiranın istenebilir olup olmadığı üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile alacağın da reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28298, Karar No: 2012/29697, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/28298 E.  ,  2012/29697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla çalışma ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... ... İnşaat Sanayii ve Ticaret A. Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalıların Ulaştırma Bakanlığı ve Devlet ... Yollarının açtığı ihale neticesinde ...- ... 2. Etap Hızlı Tren Projesi Kesim 1 ve Kesim 2 yapımı edimini üstlendiğini, davacının bu kapsamda işyeri olan tünellerde çalıştığını, hizmeti süresince her gün sabah 07.00'de işe başladığını, öğlen otuz dakika yemek molası verdiğini, başkaca ara dinlenmesi kullanmadan akşam 19.00'a kadar çalıştığını, onbeş günde bir vardiya değiştiğini, gündüzcülerin gece çalışmaya devam ettiklerini, buna göre gündüzcü olanların Pazar günü 19.00'da işi bıraktığını, Pazartesi günü 19.00'da ... başı yaptıklarını, gece çalışanların ise Pazar günü saat 07.00'de işi bırakıp Pazartesi günü sabah 07.00'de ... başı yaptıklarını, gece vardiyasında çalışanların da otuz dakika yemek molası dışında ara vermediklerini, yani davacının çalışılan her gün günde üç saat otuz dakika fazla çalışması olduğunu, ayda yirmialtı gün (bazen her gün) çalışma olduğundan davacının aylık en az yaklaşık doksanbir saat fazla çalışmasının bulunduğunu, dini bayramlardan ... bayramında üç gün, kurban bayramında dört gün izin kullandıklarını, resmi tatil günlerinde ise çalıştıklarını, ayda dört gün izin kullanması gerekirken çalıştığı süre içerisinde bu izinlerin elliiki gününü kullanamadığını belirterek müvekkilinin fazla mesai, hafta tatili ve resmi tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davacının müvekkili şirketler nezdinde demiryolu inşaatında çalıştığını, bütün alacaklarının banka hesabına yatırıldığını, zaman zaman fazla mesai yaptığını, ne kadar fazla mesai yaptıysa bu miktarı müvekkilinin hesapladığını ve yine davacının banka hesabına yatırdığını, davacının iddia ettiği gibi öğle yemekleri için otuz dakika mola verilmediğini, 1,5 saat yemek arası kullandırıldığını, taleplerin gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yargılama sırasında dinlenen tanık anlatımları, ibraz edilen kayıt ve belgeler değerlendirilerek bilirkişi raporuna göre talepler hüküm altına alınmıştır.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; davacı işçinin fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, yargılama sırasında dinlenen tanık anlatımları, ibraz edilen kayıt ve belgeler değerlendirilerek bilirkişi raporuna göre talepler hüküm altına alınmıştır.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; davacı işçinin fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Tanık anlatımlarıyla kanıtlanan fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği Dairemizin istikrarlı bir uygulaması halini almıştır. Dosya içeriğine göre, takdiri deliller arasında yer alan tanık beyanları ile ispatlanan fazla mesai ücreti, hafta tatili ve resmi ... tatili ücreti alacaklarının indirim yapılmaksızın kabulü dosya içeriğine uygun düşmektedir. Öte yandan delil durumuna göre hükme dayanak bilirkişi raporunda yapılan % 15 indirim seviyesi yeterli değildir. Yapılan işin niteliği de dikkate alınarak, işçinin hasta ve mazeretli olabileceği günler için mahkemece daha yüksek bir oranda indirime gidilerek anılan alacaklar hesaplanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8918, Karar No: 2013/13637, Tarih: 05.11.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/8918 E.  ,  2013/13637 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-2. cümle, 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, eşinin borcundan dolayı haczedilip yediemin olarak kendisine bırakılan mahcuz malı ayrıldığı eşinin evinde bırakarak evi terk etmesine rağmen evden ayrılacağı yönünde icra dairesine bir bildirimde bulunmayarak mahcuzun kaybolmasına sebebiyet verdiği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, sanığın eyleminin TCK'nın 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek TCK'nın 289/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 05.11.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sayın çoğunluk ile aramızdaki hukuki uyuşmazlık eşinin borcundan dolayı haczedilip yediemin olarak kendisine bırakılan çamaşır makinasını, eşi ile aralarındaki tartışma üzerine evden ayrılırken müşterek hanede bırakan ve evden ayrılacağı yönünde icra dairesine bildirimde bulunmayan sanığın muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan cezalandırılıp cezalandırılamayacağına ilişkindir.

Yerel mahkeme sanığı TCK'nın 289/1-2. cümlesi uyarınca cezalandırmış, sayın çoğunluk ise sanığın eyleminin TCK'nın 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı sonucuna ulaşmış, suç niteliğinde yanılgıya düşüldüğü gerekçesiyle, hükmün bozulmasına karar vermiştir.

TCK'nın 289/1. maddesinde hacizli mal üzerinde tasarrufta bulunan yediemin, maddenin 3. fıkrasında ise malın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranılması sonucu kaybolmasına veya bozulmasına neden olan hacizli malın muhafazası ile görevli kişi cezalandırılmaktadır. Maddenin 1. fıkrasındaki suç kasten, 3. fıkrasındaki suç ise taksirle işlenebilen bir suçtur. Çoğunluk ile aramızda sanığın eyleminin TCK'nın 289/1. maddesindeki suçu oluşturmadığı yönünde bir anlaşmazlık bulunmamaktadır. Dairemizin benzer olaylardaki ortak görüşü sanığın bu eyleminin maddenin 1. fıkrasındaki tasarruf niteliğinde olmadığı yönündedir.

Sanık mahkemede "eşimle aramızda tartışma çıktı eşim beni evden gönderdi ben babamın evine gittim, 3 senedir babamın evinde yaşıyorum, eşimden haberim yoktur, beni evden gönderince haciz yapılan evden taşınmış, benim suç işleme kastım yoktur, yapabileceğim bir şeyim de yoktu, evden beni kovmuştu" diye savunmada bulunmakta; Temyiz dilekçesinde ise özetle; " üç yıldır müşterek haneden ayrılmış durumdayım. Boşanma safhasında geldik. Ayrıca borçlu olan eş adres değiştirmiş. Yeni taşındığı adreste mahcuz mal hazır bulunmaktadır. Mahcuz mal halen ... mahallesi ... Bulvarı ... Apartmanı 2-B Blok 11. Kat No: 45 Melikgazi adresindedir" demektedir. Dosya içerisinde sanığın savunmasının aksine bir delil olmadığı gibi bu konuda yerel mahkeme tarafından yapılan bir araştırma da bulunmamaktadır. Öncelikle sanığın savunmasının doğruluğu araştırılmalıdır. Şöyle ki;

Taksirli suçlarda suçun unsurları: İradi bir hareket, neticenin gerçekleşmesi, neticenin istenmemesi, neticenin öngörülebilir olması ve sonuç ile sanığın hareketi arasında bir illiyet bağının bulunmasıdır. Somut olayda hacizli malın kaybolması veya bozulması, yani netice, sanığın aksi sabit olmayan savunmasına göre gerçekleşmemiştir. Gerçekleşmeyen bir neticeden dolayı sanığı sorumlu tutmak mümkün değildir. Yine TCK'nın 22. maddesinin 2. fıkrasında taksirle hareket "dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak" olarak tanımlanmıştır. Taksirli suçun varlığından bahsedebilmek için icrai veya ihmali nitelikteki davranışın objektif özen yükümlülüğünü ihlal etmesi gerekir. Objektif özen yükümlülüğünü sadece kanun veya mevzuatla getirilen kurallar belirlemez, ayrıca toplumsal hayattaki genel tecrübe kuralları da belirler. Türk toplumunun yapısı düşünüldüğünde eşi tarafından babasının evine gönderilen sanıktan muhafaza etmekle görevlendirilen ev eşyasını yanında alıp götürmesi beklenemez. Bu anlamda yine taksirli suçlarda gerekli unsur olan sanığın kusurlu davranışı da sözkonusu değildir. Sanık içinde bulunduğu şartlar itibariyle, dikkat ve özen yükümlülüğünü yerine getirebilecek durumda değildir.

Tartışılacak bir başka husus, yedieminin hacizli mal üzerindeki fiili hakimiyetini bırakarak örneğin eşin boşanması, evden ayrılması ya da işçinin işyerinin iflası nedeniyle işten çıkarılması, işten ayrılması hallerinde icra dairesine bildirimde bulunmaması sonucu suçun unsurlarının oluşup oluşmadığına ilişkindir. Aslında yedieminin asıl görevi hacizli malı aynen muhafaza etmek ve korumak ile istenildiğinde iade etmektir. Hukuki müessesinin dayanağı olan vedia sözleşmesine göre, icra dairesine bildirimde bulunma yükümlülüğü sözkonusu değildir.

Bu yükümlülüğün TCK'dan kaynaklandığı ileri sürülebilir ise de, icra dairesine bildirimde bulunmasına rağmen hacizli mal üzerinde 3. bir kişi tarafından tasarrufta bulunması halinde sanık sorumluluktan kurtulacak mıdır? Sanığa verilen görev malın muhafazası iken, görevinin icaplarını yerine getirmeyen sanık, bu durumda bildirimde bulunursa sorumluluktan kurtulacak, görevini yerine getirmediği halde sorumlu tutulmayacaktır. Sorunun çözümünde esas alınması gereken ilke icra dairesine bildirimde bulunmak değil, malın muhafazası için dikkat ve özen yükümlülüğünün objektif olarak yerine getirtilip getirilmemesi olmalıdır. Yedieminden bu yükümlülüğün yerine getirilmesi beklenebiliyor ise, yükümlülüğü yerine getirmediği için hacizli malın kaybolması, bozulması sözkonusu olmuşsa, kişi cezalandırılmalı; aksi takdirde beraatine karar verilmelidir. Somut olayda hacizli malın muhafazasının sanıktan objektif olarak beklenmesi mümkün gözükmemektedir.

Yukarıda bahsedilen bilgiler ışığında; eşinin borcundan dolayı haczedilip kendisine yediemin olarak bırakılan ev eşyasını müşterek hanede bırakarak eşi tarafından baba evine gönderilen sanığın eyleminin, eşya üzerinde tasarrufta bulunma olarak kabul edilemeyeceği, sanığın savunmasında belirttiği gibi hacizli malın mevcut olup olmadığının araştırılması gerektiği, malın mevcut olmadığı belirlense dahi objektif olarak mahcuzu muhafazası beklenemeyecek olan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun sanığın TCK'nın 289. maddesinin 3. fıkrasına göre cezalandırılmasına ilişkin görüşlerine katılmıyorum. 05.11.2013