muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3487, Karar No: 2019/13620, Tarih: 12.09.2019

Uzlaştırma, 6763 sayılı Kanun'la değişik CMK'nın 253. maddesinde ayrıntılarıyla düzenlenmiş, mahkeme tarafından uzlaştırmaya ilişkin anılan Kanunun 254. maddesinde" (1)Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir. (2)Uzlaşma gerçekleştiği takdirde, mahkeme, uzlaşma sonucunda sanığın edimini def’aten yerine getirmesi halinde, davanın düşmesine karar verir.

Edimin yerine getirilmesinin ileri tarihe bırakılması, takside bağlanması veya süreklilik arzetmesi halinde; sanık hakkında, 231 inci maddedeki şartlar aranmaksızın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilir. Geri bırakma süresince zamanaşımı işlemez. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra, uzlaşmanın gereklerinin yerine getirilmemesi halinde, mahkeme tarafından, 231 inci maddenin onbirinci fıkrasındaki şartlar aranmaksızın, hüküm açıklanır. " denilmiştir.

Uzlaştırmanın asıl olarak soruşturma evresinde yapılması gereken bir işlem olduğu, kovuşturma aşamasında uzlaştırma hükümlerinin uygulanmasının ise istisnai olarak Cumhuriyet savcısı tarafından uzlaştırma usulü uygulanmaksızın dava açılması veya suçun uzlaştırma kapsamında olduğunun ilk defa duruşmada anlaşılması halinde mümkün olduğu kabul edilmelidir.

Uzlaştırma usulü uygulanmaksızın dava açılması veya suçun uzlaştırma kapsamında olduğunun ilk defa duruşmada anlaşılması halinde uzlaştırmanın uygulanması gerekmekte olup uzlaşma başarıyla gerçekleşir ve edim bir defada yerine getirilirse kamu davasının düşmesine karar verilecektir.

İncelenen dosyada;

Sanığın, dosyası yaş küçüklüğü nedeniyle tefrik edilen ... ile birlikte tren garının yasak olan bölgesine girdiği, bunu gören ve garda güvenlik görevlisi olarak görev yapan mağdurların kendilerini çıkardıkları, bu sırada sanığın yaralandığı ve bir müddet sonra yeniden olay yerine gelerek, diğer sanıklarla birlikte ellerinde demir sopalarla mağdurların gıyabında onları öldüreceğini belirtip silahla tehdit ettiği iddiasıyla TCK'nın 106/2.a.c, 43/2. maddeleri uyarınca, uzlaşma kapsamında bulunmayan silahla tehdit suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davasının açıldığı, yargılama sırasında suçun hukuki niteliğinin değişme ihtimaline binaen sanığa, TCK'nın 106/1, 43. maddeleri uyarınca ek savunma hakkı tanındığı, yapılan kovuşturma neticesinde sanığın, İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10/12/2018 tarihli ve 2018/141 esas, 2018/1055 sayılı kararıyla, TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesi, 43/2-1, 29 ve 62. maddeleri kapsamında ölümle tehdit suçundan 6 ay 7 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği, kovuşturma aşamasında mağdurlar ve sanık arasında uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmediği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamı, kanun yararına bozma istemi ve tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde;

Sanığa isnat olunan ve TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesinde düzenlenen tehdit suçu, 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34 ve 35. maddeleriyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 253 ve 254. maddelerinde yapılan değişiklik çerçevesinde uzlaştırma kapsamına alınmıştır. Çözülmesi gereken sorun, uzlaşma kapsamında bulunmayan silahla tehdit suçundan kamu davası açıldıktan sonra, ek savunma hakkı tanınmasının ardından suçun hukuki niteliği değiştirilerek, uzlaşma kapsamında bulunan ölümle tehdit suçundan yargılamaya devam edilirken nasıl bir yol izleneceğidir. Bu bağlamda, yargılama devam ederken, hakimin ek savunma verdikten sonra uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak, dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi durumunda, ek savunma hakkı tanınan suçtan mahkumiyet kararı verileceği izlenimi oluşabileceği cihetle, bu hususun ihsası rey olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceğinin belirlenmesi gerekir.

5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi, "Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları

gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez. (2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır. (3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir. (4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır." biçimdedir. Maddeden de anlaşılacağı üzere, suçun hukuki niteliği değişir ya da cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirir durumun ortaya çıkması halinde hakim sanık ya da müdafiine ek savunma hakkı tanıyacaktır ancak, bu durum yasal düzenleme nazara alındığında hakim açısından ihsası rey olarak nitelendirilemeyecektir.

Bu açıklamalar çerçevesinde, kovuşturma evresinde suçun hukuki niteliğinin değişme ihtimali nedeniyle sanığa, uzlaşma kapsamında bulunan TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesi kapsamındaki tehdit suçundan ek savunma hakkı tanındıktan sonra, CMK'nın 254/1. maddesi uyarınca, uzlaştırma işlemlerinin aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmemiştir.

Açıklanan nedenlerle; sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1, 43/2-1, 29 ve 62. maddeleri gereğince 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10/12/2018 tarihli ve 2018/141 esas, 2018/1055 sayılı kararında isabet bulunmamaktadır.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Açıklanan nedenlerle; sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1, 43/2-1, 29 ve 62. maddeleri gereğince 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10/12/2018 tarihli ve 2018/141 esas, 2018/1055 sayılı kararında isabet bulunmamaktadır.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10/12/2018 tarihli ve 2018/141 esas, 2018/1055 sayılı kesinleşen kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sonraki işlemlerin, CMK'nın 309/4-b maddesi gereğince mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 12/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8689, Karar No: 2015/9132, Tarih: 18.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/8689 E.  ,  2015/9132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MALATYA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/10/2013

NUMARASI : 2012/161-2013/415

Taraflar arasındaki davadan dolayı Malatya 4. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 30.10.2013 gün ve 161-415 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelmesine esas olmak üzere;

Dava konusu 120, 127, 215, 225, 232, 233, 238 ve 398 parsel sayılı taşınmazların ilk tescilinden itibaren tüm maliklerini gösterir tedavüllü çap kayıtlarının (mülkiyet durumunu gösterir tapu kayıtları) ve 19.07.1968 tarihli 3079 yev. akit tablosunun okunaklı suretinin ilgili Tapu Müdürlüğünden istenmesi, evraka eklenmesi geri çevirmeyle istenen hususların eksiksiz evrak arasına alınıp-alınmadığı mahkeme hakimince denetlenmesi ve ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/24, Karar No: 2024/1765, Tarih: 26.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/24 E.  ,  2024/1765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/1065 E., 2023/930 K.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 02.09.2013 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.10.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü, 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasın ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.10.2015 kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 08.04.2021 tarihli kararı ile "…Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün "hükme bağlanmış dosyalarda" uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin (d) bendindeki "hükme bağlanmış" ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesinin uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.09.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü, 58 inci maddeleri ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. Karara sanık müdafii itiraz etmiştir.

4. Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.09.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü, 58 inci maddeleri ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. Karara sanık müdafii itiraz etmiştir.

5. Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü, 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, zorunluluk hali nedeniyle sanığın cezaevine dönemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay Tekirdağ Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nde, hükümlü olarak kalan sanığın kendisine verilmiş olan 7 günlük özel izinden dönmeyerek firar suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın suç tarihinde Tekirdağ Açık Ceza İnfaz Kurumu Kurumunda, hükümlü olarak kalmakta iken talebi doğrultusunda kendisine verilen 7 günlük özel iznin bitimini takip eden 48 saatlik yasal sürede dönmeyerek üzerine atılı suçu işlediği kolluk güçlerince yakalandığı anlaşılmakla ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.10.2023 tarihli ve 2021/1065 Esas sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3323, Karar No: 2021/10360, Tarih: 10.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2019/3323 E.  ,  2021/10360 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Terör örgütü propagandası yapmak suçundan ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/04/2017 tarihli ve 2017/115 esas, 2017/171 sayılı kararı ile 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü ...'ın, cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanuna 6291 sayılı Kanunla eklenen geçici 3/2. maddesi uyarınca kalan cezanın denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazı talebinin reddine dair Siverek İnfaz Hâkimliğinin 02/02/2018 tarihli ve 2018/164 esas, 2018/165 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile hükümlünün cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazına dair Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 23/02/2018 tarihli ve 2018/99 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8/1-ç maddesindeki; “Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, 6. maddenin ikinci fıkrasının (c) ve ç)bendleri dışında kalanlar, açık kuruma ayrılamaz.” hükmü ile aynı Yönetmeliğin 6. maddesinin (ç) bendindeki; “Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması şartı aranır.” ve Geçici madde 3/2. maddesinde, "Koşullu salıverilmelerine bir yıl kala açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkını kazanan hükümlüler, bu infaz usulünden en fazla altı ay süreyle yararlanırlar." şeklindeki düzenlemeler karşısında, şartla tahliye tarihine 6 aydan fazla süre kalan ve bu nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımadığı anlaşılan adı geçen hükümlü hakkında, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 17/04/2018 gün ve 94660652-105-63-3512-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

A-)Hükümlü ...'ın, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.04.2017 tarihli ve 2017/115 esas 2017/171 karar sayılı kararıyla 20.12.2015 tarihinde işlediği terör örgütü propagandası yapmak suçundan 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7/2 ve TCK'nin 43. maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, bu mahkumiyet kararının istinaf yasa yoluna gidilmeksizin 09.05.2017 tarihinde kesinleştiği,

TÜRK MİLLETİ ADINA

A-)Hükümlü ...'ın, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.04.2017 tarihli ve 2017/115 esas 2017/171 karar sayılı kararıyla 20.12.2015 tarihinde işlediği terör örgütü propagandası yapmak suçundan 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7/2 ve TCK'nin 43. maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, bu mahkumiyet kararının istinaf yasa yoluna gidilmeksizin 09.05.2017 tarihinde kesinleştiği,

Cumhuriyet savcılığınca düzenlenen 20.06.2017 tarihli müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihinin 15.09.2018, bihakkın tahliye tarihinin ise 30.04.2019 olarak belirlendiği, 19.06.2017 tarihinde kapalı ceza infaz kurumunda cezasının infazına başlanan hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına karar verildiği, açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlünün 02.02.2018 tarihli dilekçesiyle hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesini istediği,

Siverek Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 02.02.2018 tarihli ve 2018/66 karar sayılı iyi hal tespiti görüş bildirme kararında “...hükümlünün iyi halli hükümlü olduğu, terör örgütü propagandası yapmak suçundan hükümlü olduğundan, koşullu salıverilmesine 6 ay veya daha az süre kalması durumunda denetimli serbestlik yasasından faydalanabileceği, koşullu salıverilmesine 6 aydan fazla süre kalması nedeniyle denetimli serbestlik yasasından faydalanamayacağı, 15.03.2018 tarihinden itibaren faydalanabileceğine” karar verilerek infaz dosyasının İnfaz Hakimliğine gönderildiği,

Siverek İnfaz Hakimliğinin 02.02.2018 tarihli ve 2018/164 esas, 2018/165 karar sayılı kararıyla 6291 sayılı Kanunun 2. maddesi ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanuna eklenen geçici 3/2. maddesi uyarınca koşullu salıverilmesine bir yıl kala açık ceza infaz kurumuna ayrılan hükümlünün, bu infaz usulünden en fazla altı ay süreyle yararlanabileceğinden talebinin reddine karar verildiği,

Hükümlünün bu karara itiraz ettiği,

İtiraz merci olan Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2018 tarihli ve 2018/99 değişik iş sayılı kararı ile hükümlünün itirazının kabulüne, Siverek İnfaz Hakimliğinin 02.02.2018 tarihli ve 2018/164 esas, 2018/165 karar sayılı kararının kaldırılmasına, 5275 sayılı Kanunun 105/A maddesi ile geçici 4. maddesi uyarınca hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

B-) KONU İLE İLGİLİ YASAL MEVZUAT:

3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 3. maddesine göre;

26/09/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 302, 307, 309, 311, 312, 313, 314, 315 ve 320. maddeleri ile 310. maddesinin birinci fıkrasında yazılı suçlar, terör suçlarıdır.

3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 4. maddesine göre;

Aşağıdaki suçlar 1. maddede belirtilen amaçlar doğrultusunda suç işlemek üzere kurulmuş bir terör örgütünün faaliyeti çerçevesinde işlendiği takdirde, terör suçu sayılır:

3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 3. maddesine göre;

26/09/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 302, 307, 309, 311, 312, 313, 314, 315 ve 320. maddeleri ile 310. maddesinin birinci fıkrasında yazılı suçlar, terör suçlarıdır.

3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 4. maddesine göre;

Aşağıdaki suçlar 1. maddede belirtilen amaçlar doğrultusunda suç işlemek üzere kurulmuş bir terör örgütünün faaliyeti çerçevesinde işlendiği takdirde, terör suçu sayılır:

a) Türk Ceza Kanununun 79, 80, 81, 82, 84, 86, 87, 96, 106, 107, 108, 109, 112, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 142, 148, 149, 151, 152, 170, 172, 173, 174, 185, 188, 199, 200, 202, 204, 210, 213, 214, 215, 223, 224, 243, 244, 265, 294, 300, 316, 317, 318 ve 319. maddeleri ile 310. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan suçlar.

b) 10/07/1953 tarihli ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanunda tanımlanan suçlar.

c) 31/08/1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununun 110. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkralarında tanımlanan kasten orman yakma suçları.

ç) 10/07/2003 tarihli ve 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda tanımlanan ve hapis cezasını gerektiren suçlar.

d) Anayasanın 120. maddesi gereğince olağanüstü hal ilan edilen bölgelerde, olağanüstü halin ilanına neden olan olaylara ilişkin suçlar.

e) 21/07/1983 tarihli ve 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 68. maddesinde tanımlanan suç.

3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 2. maddesine göre;

Birinci maddede belirlenen amaçlara ulaşmak için meydana getirilmiş örgütlerin mensubu olup da, bu amaçlar doğrultusunda diğerleri ile beraber veya tek başına suç işleyen veya amaçlanan suçu işlemese dahi örgütlerin mensubu olan kişi terör suçlusudur.

Terör örgütüne mensup olmasa dahi örgüt adına suç işleyenler de terör suçlusu sayılır.

5237 sayılı TCK'nin 6/1-j maddesine göre;

Örgüt mensubu suçlu deyiminden bir suç örgütünü kuran, yöneten, örgüte katılan veya örgüt adına diğerleriyle birlikte veya tek başına suç işleyen kişi anlaşılır.

05.04.2012 tarihli ve 6291 sayılı Kanun ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanuna eklenen 105/A maddesine göre;

(1) Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla;

a) Açık ceza infaz kurumunda cezasının son altı ayını kesintisiz olarak geçiren,

b) Çocuk eğitimevinde toplam cezasının beşte birini tamamlayan,

koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hükümlü hakkında hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, infaz hâkimi tarafından karar verilebilir.