muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/19273, Karar No: 2022/2414, Tarih: 14.02.2022

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davalı ...’ye karşı açılan davanın 2918 sayılı Yasa’nın 86/1. maddesi gereğince reddine, davalı ...’ye karşı açılan davada: maddi tazminat isteminin kabulüne, trafik kazası nedeniyle oluşan maddi zararın karşılığı olarak 162.227,95 TL maddi tazminatın davalı ...’den olay tarihi olan 25.07.2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne, trafik kazası nedeniyle oluşan manevi zararın karşılığı olarak 7.500,00 TL manevi tazminatın davalı ...’den olay tarihi olan 25.07.2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; karar davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi olanağı bulunmamasına göre davalı ... vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yerinde görülmeyen temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; bozma ilamı sonrasında Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan alınan 28/09/2018 tarihli raporda; davalı ...'nin kaza tarihi olan 25/07/2005 öncesine ait dönemde psikolojik bir rahatsızlığının bulunduğuna dair bir bilginin (bu tarih öncesi hastalığına dair bir teşhis veya uygulanmış tedavisi) olmadığı, ancak davalı ...'nin 27/06/2018 tarihinde yapılan muayenesi, dava dosyasındaki tıbbi belgelerin incelenmesinde; kişide devri bir psikoz olan ve fiili ehliyetini müessir mahiyette (mani, depresyon) nöbetleri ile seyreden ve arada tam bir akli sağlık içinde bulunduğu (serbest ara devre)lerden oluşan bipolar bozukluk (remisyonda) saptandığı, tıbbi belgelerde kişinin olay tarihi olan 25/07/2005 tarihinden 1 gün sonra Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde 26.07.2005-08.09.2005 tarihleri arasındaki hastane yatışında “İki Uçlu Mizaç Bozukluğu. Manik Epizod” tanısı ile tedavi edildiğinin anlaşıldığı, dava dosyasındaki tıbbi belgeler, sanık-tanık ifadeleri ve olayın oluş şekli incelendiğinde kişinin olay tarihinde fiili ehliyetini ortadan kaldıracak mahiyet ve derecedeki mani dönem içinde olduğu tıbbi kanaatine varıldığı, bu duruma göre; ...’nin kaza tarihi olan 25/07/2005 tarihinde fiil ehliyetini haiz olmadığı kanaatine varıldığı bildirilmiştir.

İstanbul Bakırköy Prof.Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 04/02/2018 tarihli yazısında ise; "Sağlık Bakanlığı Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü'nün "Ruh hastalarının sevk ve takipleri" konulu 13.10.2005 tarih ve 2005/155 sayılı genelgesinde "25.04.1938 tarih ve 3890 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Polis Vazife ve Salahiyet Nizamnamesi'nin 24. maddesine, 17.12.1983 tarih ve 18254 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Jandarma Teşkilatı Görev ve Yetkileri Yönetmeliği'nin 52. maddesine göre ruhsal bozukluğu olan ve başkalarına saldırma ihtimali bulunan hastaların sevklerinde, polis teşkilatının yetkili olduğu yerlerde polis; jandarma teşkilatının yetki sahasında olan yerlerde jandarma desteği, sevk iş ve işlemlerinden sorumlu olmamaları ve sadece hastaya ve sevk sırasında görevli olan sağlık personeline refakat etmeleri şartıyla alınabilir" dendiğinden: Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Başkanlığının 12.02.2014 tarih ve 2014/02 sayılı genelgesine göre de "ağır ruhsal bozukluğu olan hastaların kendilerine ve çevrelerine zarar verme riskinin yüksek olduğu alevlenme dönemlerinde psikiyatrik acil durum olarak değerlendirilmeleri gerektiği, bu durumlarda hastaların acil yardım hizmetlerinden faydalanmaları gerektiği, psikiyatrik acil durumlarda

hastaneye sevklerin ambulans ya da hasta nakil aracı ile yapılacağı" belirtildiğinden kişinin Bipolar Bozukluk denilen ruhsal hastalığın manik ya da psikotik özellikli manik atağında, psikiyatrik acil durum olması sebebiyle, özel araçla hastaneye naklinin güvenli olmadığı, hastaneye getirilmesi için kolluk görevlisi eşliğinde sağlık görevlileri ile birlikte hasta nakil aracı ile hastaneye naklinin sağlanmasının daha uygun olduğu, kişinin yakınları tarafından alınan tedbirlerin yeterli olmadığı görülmüştür." hususlarının bildirildiği anlaşılmıştır.

Davalı baba ...’nin 26.09.2016 tarihli duruşmada; "... Olay sırasında oğlum ilk defa sinir krizi geçirdi, daha öncesinde böyle bir olay olmamıştı, bu nedenle şaşkındım, hemen ambulansı ve jandarmayı aradım, ... kendisini denize doğru attı, oraya doğru koştu, beş jandarma kendisini zor zaptetti, jandarma bana onu hastaneye getir dedi, bende hastaneye getiremem beş jandarma zor zaptediyor dedim. Yayla sahilinde Hüseyin Pehlivan adında bir doktor var ona götürdük, orada da saldırgan şekildeydi, jandarmaya dedim ki bu haliyle saldırgan oraya getiremem dedim, Hüseyin Pehlivan iğne yaptı, bu sırada ben içeriye girmedim korktum, saldırgandı. ...'ı jandarma siteye getirdi, bana da dediler ki şimdi devlet hastanesine götürebilirsin sakinleşti bişeyi yok dediler bende jandarmaya bu duruma güvenemeyeceğimi, çocuğun saldırgan halini de gördüğümü bu nedenle çocuğu benim götüremeyeceğimi söyledim. Buna rağmen ... ile ... adlı kişiler jandarmaya itafen dediler ki biz onunla gideriz, dediler, benim jandarmaya söylediğim şey şu oldu bu iki arkadaşta benimle gelecek olsa bile bu çocuğu ellerinden ve ayaklarından bağlayın ancak öyle giderim dedim. Halbuki Mustafa ve Zeynel ise ya hocam öyle şey mi olur biz varız yanında ne gerek var dediler. Jandarma Yayla köyünün dışına çıkamayacağını ancak beni Yayla köyüne kadar takip edeceklerini söylediler. Bunun üzerine beni Yayla köyünün sonuna kadar takip ettiler. Araba ile Şabanmeraya doğru geliyorduk ki jandarma bizi terkettikten yaklaşık 2 km sonra oğlum ... yanında Zeynel oturduğu halde bir anda el frenini yolda biz giderken çekti. Akabinde aracın sol ön lastiği patladı, sonra araç sola çekti, arkadan gelen araç bize çarptı, ..." şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür.

Bozma ilamı uyarınca mahkemece kazada tarafların kusurlarının yeniden değerlendirilmesi için Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinden 27/08/2020 tarihli raporun alındığı, raporda: davaya konu kaza tarihinde ...'nin "fiil ehliyetini haiz olmadığı" yönündeki ATK 4. İhtisas Kurulu raporu, dosya içeriğinde ...'nin kaza tarihi olan 25.07.2005 öncesine ait dönemde bahse konu rahatsızlığının bulunduğuna dair bir bilgi (bu tarih öncesi hastalığına dair bir teşhis veya uygulanmış tedavisi) bulunmaması, davalı ...'nin ifadesinde de oğlunun önceki dönemlerde bu şekilde rahatsızlığının bulunduğuna dair bilgi bulunmaması göz önünde bulundurulduğunda, olay günü sakinleştirici iğne yapıldığını belirttiği oğlunun hastaneye götürülmesi sırasında, oğlunun kaza esnasında bulunduğu şekilde bir davranışta bulunabileceğinin davalı ... tarafından ne kadar öngörülebilir bir durum olduğunun ve bundan ne kadar sorumlu tutulabileceği hususunun takdiri Mahkemeye bırakılarak mevcut verilerle 23.02.2015 tarih 1125 sayılı rapordaki kusur oranı dağılımının aynen geçerli olduğu, sonuç olarak davaya konu trafik kazasında; davalı sürücü ...'nin kusursuz, karşı araç sürücüsü davadışı Hamit Köse'nin kusursuz, psikolojik rahatsızlık yaşayan ...'nin, seyir halindeki aracın el frenini çekmiş olması durumunun %100 oranında kazaya etken olduğu kanaatine varılmıştır;

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun İşletenin veya Araç İşleticisinin Bağlı Olduğu Teşebbüs Sahibinin, Sorumluluktan Kurtulması veya Sorumluluğun Azaltılması başlıklı 86/1. maddesinde; “İşleten veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibi, kendisinin veya eylemlerinden sorumlu tutulduğu kişilerin kusuru bulunmaksızın ve araçtaki bir bozukluk kazayı etkilemiş olmaksızın, kazanın bir mücbir sebepten veya zarar görenin veya bir üçüncü kişinin ağır kusurundan ileri geldiğini ispat ederse sorumluluktan kurtulur.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, davalı ...’nin kaza tarihinde sinir krizi geçirdiği, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan alınan 28/09/2018 tarihli rapora göre ...’da bipolar bozukluk saptandığı ve kaza tarihi olan 25/07/2005 tarihinde fiil ehliyetini haiz olmadığı kanaatine varıldığı, İstanbul Bakırköy Prof.Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 04/02/2018 tarihli yazısında ise; ağır ruhsal bozukluğu olan hastaların kendilerine ve çevrelerine zarar verme riskinin yüksek olduğu alevlenme dönemlerinin psikiyatrik acil durum olarak değerlendirilmesi gerektiği, bu durumlarda hastaların acil yardım hizmetlerinden faydalanmaları gerektiği, psikiyatrik acil durumlarda hastaneye sevklerin ambulans ya da hasta nakil aracı ile yapılacağı, ...’ın kaza tarihinde geçirdiği sinir krizinin psikiyatrik acil durum olması sebebiyle, ...’ın özel araçla hastaneye naklinin güvenli olmadığı, kolluk görevlisi eşliğinde sağlık görevlileri ile birlikte hasta nakil aracı ile hastaneye naklinin sağlanmasının daha uygun olduğu, ...’ın yakınları tarafından alınan tedbirlerin yeterli olmadığı hususlarının bildirildiği anlaşılmıştır.

Buna göre kazanın oluşumunda araç işleten davalı ...’nin kaza tarihinde sinir krizi geçiren ...’ı kolluk görevlisi eşliğinde sağlık görevlileri ile birlikte hasta nakil aracı ile hastaneye nakletmesi gerekirken gerekli önlemleri almayarak kendi özel aracıyla hastaneye götürmesi eylemi nedeniyle kusurlu olduğu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 86/1. maddesinde araç işletenin kazanın üçüncü bir kişinin ağır kusurundan ileri geldiğini ispat ederse sorumluluktan kurtulacağı hüküm alıntına alınmış olmakla birlikte, davalı ...’nin kazanın oluşumunda kusurlu olduğu anlaşılmasına göre olayımızda anılan Kanun maddesinin uygulanma imkânının olmadığı görülmüştür.

Şu durumda mahkemece; araç işleten davalı ...’nin kazanın oluşumunda kusurlu olduğu, bu nedenle meydana gelen zarardan ve tazminattan davalı ... ile birlikte sorumlu olduğu düşünülmeksizin, davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 8.377,72 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 14/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4141, Karar No: 2018/9872, Tarih: 22.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/4141 E.  ,  2018/9872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların murisinin bankalarından tüketici kredisi kullandığını, kredi borcu sona ermeden evvel murisin vefat ettiğini, kalan borç nedeniyle mirasçıların sorumlu olduğunu, alacağın tahsili için başlattığı takibe haksız itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptaline, takibin devamına ve asıl alacağın %20'sinden az olmamak kaydıyla icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalılar, borcun murisin kendi hayat sigortasından karşılanması gerektiğinden, davanın reddini dilemişlerdir.

Davalıların murisi Bağkur'dan emekli olabilmek için taksitleri maaşından ödenmek üzere 19/08/2008 tarihli 22.000,00TL bedelli 7 yıl vadeli tüketici kredisi çekmiş, 14/02/2013 te murisin vefat etmesi üzerine aylık taksitlerin ödenmediği gerekçesiyle banka öncelikle asıl borçlu murise, ölümü öğrenmesiyle birlikte de davalılara ihtarname çekerek borcun ödenmesini istemiştir. Bu arada banka hayat sigortası tarafı olan ...Emeklilik A.Ş.'ye de kredi taksit tutarlarının ödenmesi için başvurmuş, 26/06/2013 tarihli verilen cevabi yazıda 5754471 nolu poliçenin başlangıç tarihinin 19/08/2012 olduğunu, ...Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesinde "Beyan yükümlülüğünün kasıtlı ihlalinde sigortacı riziko gerçekleşmiş olsa bile sözleşmeden cayabilir ve prime hak kazanır." hükmüne istinaden sözleşmeden cayılmış olup sigorta bedelinin tazmin edilemeyeceğini ve primin iade edilemeyeceğini bankaya bildirmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile itirazın kısmen iptaline, takibin 13.878,87 TL üzerinden devamına, 13.878,87 TL nin %20'si oranında icra inkar tazminatına karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6762 sayılı TTK'nın 1290. maddesi( 6102 sayılı TTK 1435,1439 ve 1440. maddeler) her ne kadar mal sigortalarına ilişkin bulunmakta ise de, Yargıtay'ın yerleşik kararları ile hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Hatta anılan bu düzenleme, ...Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi ile sözleşme hükmü halini almıştır.

Sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 6762 sayılı TTK'nın 1290. maddesi( 6102 sayılı TTK 1435,1439 ve 1440. maddeler) her ne kadar mal sigortalarına ilişkin bulunmakta ise de, Yargıtay'ın yerleşik kararları ile hayat sigortalarında da uygulanmaktadır. Hatta anılan bu düzenleme, ...Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi ile sözleşme hükmü halini almıştır.

Gerek TTK’nın 1290. maddesi ve gerekse ...Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi düzenlemesine göre sigorta şirketinin sorusu üzerine veya her hangi bir soru sorulmadan (dolayısı ile buna ilişkin bir form doldurulmadan) sigortalı, sözleşmesinin yapılması sırasında kendisinin bildiği ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını gerektirecek bütün halleri sigortacıya bildirmekle yükümlü olup, formun doldurulmamış olması sigortalının sağlığına ilişkin konularda sigortacıya bildirimde bulunma yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz. Şayet sigortalı tarafından var olan hastalık kasten bildirilmemiş ise sigortacının sözleşmeden cayma hakkı söz konusudur.

Somut olayda, taraflar arasındaki uyuşmazlık, poliçenin düzenlenmesi sırasında sigortalının kalp hastalığı ve iddia edilen diğer hastalıklarının olup olmadığı, sigortalının önceki hastalıkları ile ölümü arasında illiyet bağının olup olmadığı, bu hastalıkları kasten gizleyip gizlemediği, dolayısı ile ihbar yükümlülüğüne aykırı davranıp davranmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya içinde bulunan tıbbi geçmişe ilişkin bilgilerden ve tanık beyanlarından dava dışı murisin 2000 yılından beri kalp, yüksek tansiyon ve böbrek hastalığı sebebi ile takip edildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece hesap uzmanı bilirkişiden rapor alınmış olup, doğru beyan mükellefiyetinin ihlali sonucunu doğurup doğurmadığının araştırılması yönünde müteveffanın sigorta poliçesi yapılırken gizlediği belirtilen hastalığı ile ölüm nedeni arasında illiyet bağı olup olmadığı bunun sonucunda poliçesin geçerli olup olmadığı (TTK'nın 290.md) hususunun müteveffanın hastane kayıtları ve ilgili belgelere göre uzman doktor bilirkişi (ATK) marifetiyle bu konuda araştırma yapılmaksızın hüküm kurulmuş olması doğru olmadığından, yukarıda açıklanan hususlar değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken aksi düşüncelerle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olduğundan bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18161, Karar No: 2014/11608, Tarih: 19.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/18161 E.  ,  2014/11608 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/48416

MAHKEMESİ : Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2011

NUMARASI : 2011/488 (E) ve 2011/677 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mağdurun yaralanması ile ilgili Gaziantep Devlet Hastanesinden olaydan sonra alınan 15.07.2011 tarihli geçici raporda “ sağ kulaktan başlayıp çeneye doğru inen yaklaşık 3 X 10 cm'lik derin kesi” tespit edildiği, hükme esas alınan ve plastik genel cerrah uzman hekim tarafından hazırlanan 07.09.2011 tarihli raporda “yüzde sabit iz kalır, yüzünde sürekli değişikliği neden olur, basit tıbbi tedavi ile iyileşmez” şeklinde rapor düzenlendiği; yüzde sürekli değişikliğin ne olduğu anlatılmayan ve adli tıp kriterlerine göre yüzde sabit iz yönünden değerlendirmenin olaydan 6 ay sonra yapılması gerektiği gözetilmeden, mağdurun tüm tedavi evrakları temin edilerek adli tıp şubesinden nitelikli yaralanma ile ilgili hususlara ilişkin rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yetersiz rapor ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.03.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/715, Karar No: 2019/2470, Tarih: 01.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/715 E.  ,  2019/2470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 03/05/2017 tarih ve 2015/391 E. - 2017/181 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince verilen 23/11/2017 tarih ve 2017/1020-2017/1054 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “MİS” ibareli tanınmış markanın sahibi olduğunu, davalı şirketçe yapılan 2012/104137 sayılı “MİRSÜT” ibareli marka tescil başvurusuna, iltibas, tanınmışlık ve kötüniyet vakıalarına dayalı olarak yaptıkları itirazın nihai olarak ... tarafından reddedildiğini, kurum kararının haksız ve hukuka aykırı olduğunu, zira, “MİRSÜT” ibaresindeki “SÜT” kelimesinin tanımlayıcı unsur olup, markanın esas ve baskın unsurunun "MİR" ibaresi olduğunu, "MİR" ibaresinin de müvekkilinin markasında yer alan "MİS" ibaresinin son harfinin değiştirilerek yaratıldığını, müvekkilinin markasında kullanılan yeşil ve beyaz renklerin de davalı markasında aynen kullanıldığını, yazım stili ve elips şeklinin de birebir taklit edildiğini, davalının "MİRSÜT" markasının müvekkilinin "MİS" ibareli markaları ile 29, 30 ve 35. sınıfta yer alan mal ve hizmetler yönünden ayırt edilmeyecek kadar benzer bulunduğunu, müvekkilinin "MİS" markasının Paris Sözleşmesinin 1. mükerrer 6. maddesi ile 556 sayılı KHK'nın 8/4 maddesi anlamında tanınmış marka olduğunu ileri sürerek, davaya TPMK ... kararının iptalini ve davalı şirkete ait markanın hükümsüz kılınmasını istemiştir.

Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin başvurusunun unvanındaki "MİRİOGLU" ibaresi ile yapılan iş olan "SÜT" ibarelerinin birleşmesinden oluştuğunu, müvekkilinin başvurusu ile davacının markalarının benzer olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin başvurusunun unvanındaki "MİRİOGLU" ibaresi ile yapılan iş olan "SÜT" ibarelerinin birleşmesinden oluştuğunu, müvekkilinin başvurusu ile davacının markalarının benzer olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davalının "MİRSÜT+şekil" unsurlu marka başvurusu ile davacının "MİS" unsurlu tescilli markaları arasında 29. ve 30. sınıftaki tüm mallar ile 35. sınıfta yer alan "müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için malların "et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Kuru bakliyat, hazır çorbalar, bulyolar, zeytin, zeytin ezmeleri, yenilebilir bitkisel yağlar, kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler (gıda maddesi olarak hazırlanan polen dahil). Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin. Yumurtalar, yumurta tozları. Patates cipsleri. Kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esasla içecekler. Makarnalar, mantılar, erişteler. Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar. Bal, arı sütü, propolis. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler. Mayalar, kabartma tozları. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler. Sakızlar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz. Hububat (tahıl) ve mamulleri. Pekmez." bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)" hizmetleri yönünden biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sescil olarak, ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerliğin bulunduğu, yukarıda belirtilen mal ve hizmetlerin davacı marka kapsamında da yer aldığı, göze çarpan unsurun MİR-MİS şeklinde ön plana çıktığı, taraf markaları arasında iltibas oluşturmayan mallar ve hizmetler yönünden ise davalının marka başvurusu nedeniyle davacının süt ve süt ürünleri konusunda tanınmış kabul edilecek markasından haksız yararlanacağı, onun ayırt edici karakterine zarar vereceği, tanınmışlığından istifade edeceği iddialarının kanıtlanmadığından, 556 sayılı KHK'nın 8/4. maddesindeki koşulların oluşmadığı ve davalı başvurusunun kötü niyetle yapıldığının da kanıtlanmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı TPMK ...'nın 2015-M-9037 sayılı kararının dava konusu 2012/104137 sayılı markanın kapsamında yer alan 29. ve 30. sınıftaki tüm mallar ile 35. sınıfta yer alan ve kararda gösterilen bir kısım hizmet yönünden iptaline ve davaya konu başvuru markasının yukarıda zikredilen 29, 30 ve 35. sınıftaki emtialar yönünden markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekillerince ayrı ayrı istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.