muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6518, Karar No: 2017/13752, Tarih: 28.11.2017

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Kamu görevlilerinin, görevlerini yerine getirirken performanslarını etkilemeyi ve kamuoyunun bu kişilere olan güvenine zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı ve hakaret içerikli saldırılara karşı korunmaları gerekmektedir. Zira, kamu görevlileri, siyasetçilerden farklı olarak, kendilerini kamuoyunun denetimine açmamakta; ayrıca görevlerini yerine getirirken kamuoyunun güvenine ihtiyaç duymaktadırlar. Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin bizatihi kişiliği ya da şöhreti olmayıp, o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Sonuç olarak, olayın öncesinde ve sonrasında sanığın başkaca bir fiili ve sözlü davranışının bulunmadığı d.ikkate alınarak, sanığın söylediği sözlerin müştekilerin onur, şeref ve saygınlığını tahkir edici boyutta olmayıp, ağır eleştiri niteliğinde olduğu, aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değerin ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebileceği değerlendirilerek, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, hükümlülük kararı verilmesi,

Kanuna aykırıve sanık ... müdafinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/11/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15793, Karar No: 2013/18231, Tarih: 03.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/15793 E.  ,  2013/18231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyarak ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davacı, davalı şirkete ait otelde 2006 yılının 10. ayından, 2009 yılının 5. ayına kadar teknik servis müdürü olarak 2.250,00 TL ücretle kesintisiz çalıştığının ve eksik bildirilen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiş, mahkemece, davacının 10.10.2006 – 19.05.2009 tarihleri arasında davalı işyerinde kesintisiz çalıştığının, 10.03.2007 – 03.05.2007 tarihleri arasında 62 günlük hizmet süresinin bildirilmediğinin; 10.10.2006 – 31.12.2006 tarihleri arasında 1.200,00 TL, 01.01.2007 – 31.12.2007 tarihleri arasında 1.400,00 TL, 01.01.2008 – 31.12.2008 tarihleri arasında 1.700,00 TL, 01.01.2009 – 19.05.2009 tarihleri arasında 2.250,00 TL net aylık ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir. Davacının aldığı ücretler belirlenirken, ihtilaf konusu 2006, 2007 ve 2008 yıllarına ilişkin, Türkiye Otelciler Federasyonu'nun emsal ücret listesindeki yazılı miktarlar, 2009 yılına ilişkin ise ( davalı şirket tarafından kabul edilmeyen ), "Yelken Hotel Personel Listesi" başlıklı 31.05.2009 tarihli listede yer alan miktar esas alınmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 20.10.2010 T., 2010/10-480 E., 2010/523 K. sayılı ilamında belirtildiği üzere, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 79/10. maddesidir.

Bu kapsamda hizmet tespitine yönelik davalarda, davacı işçinin çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ...’na (Devredilen SSK), davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık, ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel

Kurulu’nun 2005/21–409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. (HMK m. 200) maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık, ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel

Kurulu’nun 2005/21–409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. (HMK m. 200) maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür .

506 Sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. (HMK m. 200) maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 Sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır ( Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.10.2010 gün, 2010/10–481 E. ve 2010/524 K.; 19.10.2011 gün, 2011/10–608 E. ve 2011/649 K.; 19.06.2013 gün, 2012/10–1617 E. ve 2013/850 K. sayılı kararlarında da aynı hususlar vurgulanmıştır ).

Mahkemece, davacının tespitine karar verilen süredeki prime esas kazançlarının belirlenmesinde yukarıdaki esaslar dahilindeki deliller celp edilip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

O hâlde, davalılar avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Ufba Turizm İnş. ve Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine, 03.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/28660, Karar No: 2013/1692, Tarih: 28.01.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/28660 E.  ,  2013/1692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Sanık ... beraat, sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin verilen kararın 5271 sayılı Yasanın 231/12. maddesi uyarınca itiraz yolu açık olup temyizi olanaklı olmadığından, itiraz merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelmesine gelince;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanıkların hırsızlık suçunu işlemeye karar verip mağdurun işyeri önüne geldikleri, sanık ...'ın motosikletle dışarıda beklediği diğer sanığın işyerine müşteri gibi girerek mağdurdan suça konu cep telefonunu incelemek için aldığı, daha sonra işyerinden çıkarak birlikte olay yerinden motosikletle kaçtıkları, mağdurun peşlerinden koştuğu ama yakalayamadığının anlaşılması karşısında sanığa atılı suç sübuta erdiği halde, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 28.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6024, Karar No: 2021/3995, Tarih: 16.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/6024 E.  ,  2021/3995 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı iş yerinde aşçıbaşı olarak çalıştığını, her yıl Ekim ayı sonu itibariyle iş bittikten sonra devam eden sonraki yıl için de mevsimlik olarak çalışmalarının devam ettiğini, tekrar aynı işine başlayacağı söylenmiş ise de davalı tarafça çağrılarak kendisi ile çalışmayacaklarını, yerine bir başkası ile anlaştıklarını söylediklerini, fazla mesai ücretinin ödenmediğini, alacaklarının ödenmesi için talepte bulunduğunu ancak kendisine ödeme yapılmayacağının ifade edildiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, belirsiz alacak eda davası olarak açmasını kabul etmediklerini, davacının çalışmakta olduğu süre içinde işçilikten kaynaklanan tüm hak ve alacaklarını almış bulunduğunu, imzaladığı ibraname ile davalı şirketten hiçbir hak ve alacağının kalmadığını beyan ettiğini, kendi rızasıyla istifası nedeniyle gerçekleştiğini, davacı tarafın alacağı bulunmamakla birlikte talep edilen alacaklarının zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, dinlenen tanık beyanlarından davacının istifasını gösterir dilekçenin davalı işverenin baskısı altında imzalandığı, bu nedenle istifası geçersiz sayıldığı, mevsim başında davacıyı işe başlatmaması haksız fesih olarak nitelendirildiği, bu durumda davacı çalışmış olduğu mevsim süreleri için kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, işyeri bakımından otel işletmesi olduğu ve davalı tarafından günlük işe giriş ve çıkışları gösterir turnike bulunduğuna dair beyanı bulunmadığı, tanık beyanlarından davacının haftalık azami çalışma süresi olan 45 saatin üzerinde bir çalışma gerçekleştiği, miktarlar bakımından 15/03/2017 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir,

İstinaf başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, fazla çalışma ücreti alacağı talebinin niteliği itibariyle belirsiz alacak davası olarak açılmasının mümkün olduğu, kıdem ve ihbar tazminatı yönünden taraflar arasındaki giydirilmiş ücret miktarının ihtilaflı olduğu, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.05.2019 tarih, 2016/22-1166 esas 2019/566 karar sayılı son kararı kapsamında, belirsiz alacak davasının koşulları bulunmuyor ve fakat kısmi dava açılabilmesi mümkün ise, bu durumda, mahkemece, açılmış olan davanın kısmi dava olarak nitelendirilmek suretiyle görülüp karara bağlanması gerektiğinin kıdem ve ihbar tazminatı talebine ilişkin olarak nazara alınması gerektiği, davalı vekilinin davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığından bahisle usulden reddedilmesi gerektiği yönündeki istinaf itirazı yerinde görülmediği, istifa dilekçelerinin özel nedenlerinden dolayı ayrılmak istediğine ilişkin soyut beyan niteliğinde olduğu, muhasebeden işçilere imza attırıldığı, atılmazsa maaşlarından olunacağı yönündeki tanık beyanları nazara alındığında bu belgelerin geçerli olmadığı, davacının sezon sonu çıkışının verildiği, yeni sezonda çağrılacağı veya işe başvuru tarihi veya başlama tarihini gösteren askı işleminin bulunmadığı, dosya delillerine göre davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı hakkının bulunduğu, davacının giydirilmiş ücretinin hesaplanmasında hatalı yön bulunmadığı, taraflar arasında imzalanmış ve fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde hüküm içeren bir iş sözleşmesi bulunmadığından davalı vekilinin bu konudaki istinaf itirazı yerinde olmadığı, davacının aşçıbaşı olarak çalıştığı, işyerinde işyerinde davacının üstü pozisyonunda müdür ve bu silsilede çalışanların bulunacağı açık olup mesaisini kendi belirleyen üst düzey yönetici olarak kabul edilemeyeceği, ücret bordrolarındaki tahakkukların çalışılan genel tatiller için ödenen ücretler olup, bordrolarda fazla mesai tahakkuku bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince davacının işinin niteliği ve tanık beyanları değerlendirilerek sonuca gidilmesinde hatalı yön bulunmadığı, davacının fazla çalışması tanık beyanlarıyla belirlendiğinden ve davacının sürekli aynı şekilde fazladan çalışma yapılması hayatın olağan akışına aykırı olduğundan, işçinin mazeretli, izinli veya hasta olabileceği günler dikkate alınarak takdiri indirim yapılması gerekirken hakkaniyet indirimi yapılmaksızın hüküm tesisi hatalı olduğu gerekçesiyle %30 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak davacının brüt 60.170,37 TL. fazla çalışma ücreti alacağının hüküm altına alınması gerektiği, davacının talep artırım dilekçesi üzerine ileri sürülen zamanaşımı definin sonuca bir etkisi olmadığı halde mahkemece ıslaha karşı zamanaşımı def'i nedeniyle ek hesaplama yaptırılarak buna göre davacının brüt 94.983,21 TL

.170,37 TL. fazla çalışma ücreti alacağının hüküm altına alınması gerektiği, davacının talep artırım dilekçesi üzerine ileri sürülen zamanaşımı definin sonuca bir etkisi olmadığı halde mahkemece ıslaha karşı zamanaşımı def'i nedeniyle ek hesaplama yaptırılarak buna göre davacının brüt 94.983,21 TL. fazla çalışma ücreti alacağı talebinin kısmen kabulüne karar verilmesi hatalı olduğu, davacı tarafça buna karşı istinaf kanun yoluna başvurulmadığından bu konuda re'sen düzeltim yapılması mümkün olmadığı, İlk Derece Mahkemesinin zamanaşımı nedeniyle reddettiği kısım üzerinden davalı yararına vekalet ücreti hükmedilmesi mümkün olmadığı, hakkaniyet indirimi nedeniyle reddedilen kısım sebebiyle de davalı yararına vekalet ücreti ve yargılama gideri hesaplanıp hükmedilmeyeceği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Fazla mesai yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen söz konusu alacakların ödendiği varsayılır.

Fazla mesainin ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla mesaisi olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda; davacı işçi sezonluk olarak 22.04.2010- 04.11.2014 yılları arasında davalı işyerinde aşçıbaşı olarak çalışmış olup Mahkemece hükme esas teşkil eden bilirkişi raporunda işyerinde çalışma düzenini gösterir kayıt bulunmadığı belirtilerek fazla çalışma alacağı tanık beyanlarına göre tüm çalışma dönemi için hesaplanmıştır. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Tanıkların kendi çalıştığı dönemde görgüye dayalı bilgileri bulunması nedeniyle beyanları sadece davacı ile birlikte çalıştığı dönem için fazla çalışmayı ispatlamış olacağından fazla mesai alacağının tanıkların çalıştığı dönemlerle sınırlı olarak hesaplanması gerekmektedir. Açıklanan nedenlerle, dinlenen davacı tanıklarının işyerinde çalıştığı sürelerin tespit edilerek çalıştıkları süre ile sınırlı olarak fazla mesai alacağının hesaplanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,16.02.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21049, Karar No: 2012/3826, Tarih: 21.03.2012

**9. Ceza Dairesi         2009/21049 E.  ,  2012/3826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : TCK'nın 152/1-c, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Elektrik Dağıtım A.Ş'de çalışan sanıkların enerji nakil hattına zarar verdiğinden bahisle kavak ağaçlarını kestiklerini savunmaları, ... Elektrik Dağıtım A.Ş'nin 21.09.2007 tarihli yazısında da enerji nakil hattının altındaki ağaçlar nedeniyle sık sık elektrik kesintilerinin olduğunun bildirilmesi karşısında, konusunda uzman bilirkişi marifetiyle suça konu ağaçların enerji nakil hattına zarar verip vermediği belirlenmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 21.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11709, Karar No: 2018/9565, Tarih: 20.09.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/11709 E.  ,  2018/9565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hacizli malların satış günü satış mahallinde hazır etmeyen ancak ikametinde muhafaza ettiğini iddia eden sanığın savunmasının doğruluğunun saptanması bakımından, mahcuz malların suç tarihinde mevcut olup olmadığı, teslim amacı dışında tasarrufta bulunulup bulunulmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolması veya bozulmasına neden olup olmadığı araştırılmadan eksik soruşturma ve yazılı gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğudan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uyglanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.