muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5780, Karar No: 2025/1539, Tarih: 05.02.2025

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "..Mahkemece, SGK'dan belgeler, raporlar, grafiler, filmler, hasta yatış dosyaları, meslek hastalığı tahsis dosyası, bağlanan gelirin PSD tablosu getirtilmiş, ilgili hastanelerden murise ait tedavi kayıtları celp edilmiş, mesai listesi sunulmuş, murisin ölüm belgesi ve nüfus kaydı alınmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yapılan yargılamada; dosya, Bölge Adliye Mahkemesi kararı doğrultusunda, ATK'da yetkili üst kurul olan İstanbul Adli Tıp 3. Üst Kuruluna gönderilmiş, 16.06.2022 tarih, 2022/117 Karar sayılı raporu ile kişinin ölümünün KOAH ve pnömoniye bağlı gelişen komplikasyonlar sonucu olduğu, kişinin ölümünün meslek hastalığı sonucu olmadığının tespit edildiği anlaşılmış, gerekli hukuki ve teknik verileri içermekte olup denetime elverişli, dosya kapsamı ile oluşa uygun bulunan işbu Adli Tıp 3. Üst Kurulu raporu hükme esas alınmıştır.

Davacı vekilinin bu rapora itirazları ile tıp fakültelerinin göğüs Hastalıkları Bölümünden seçilecek profesör düzeyindeki uzman öğretim üyesi bilirkişilerden oluşan konseyden yeniden rapor aldırılması talebine ilişkin, söz konusu itiraz ve talepler Mahkememizce soyut, gerekçesiz ve dayanaksız olduğundan dikkate alınmamış ve son celsede bu itiraz ve taleplerin reddine karar verilmiştir.

Dava, destekten yoksunluk nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Murisin öldüğü 20.02.2014 tarihinden itibaren dava tarihine kadar TBK. 146. maddesinde belirtilen ve bu olayda uygulanması gereken on yıllık süre geçmediğinden davalının zamanaşımı itirazı yerinde olmadığından dikkate alınmamış ve davanın esasına girilmiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacı murisi ...'nun 20.02.2014 tarihinde 74 yaşında vefat ettiği, en son maluliyet oranının % 42,4 olduğu ancak Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezi, Yüksek Sağlık Kurulu ve birbirini teyit eden Adli Tıp 1. İhtisas Kurulu ve Adli Tıp 3. Üst Kurulu raporlarında; ölümünün meslek hastalığı sonucu olmadığının tespit edildiği anlaşılmıştır. Davacı tarafça murisin ölümünün meslek hastalığı sonucu olduğuna ilişkin aksi yönde herhangi bir delil de sunulmayarak bu husus ispat edilemediğinden..." gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; ATK Üst Kurulunda pnomokonyoz meslek hastalığı konusunda uzman bulunmadığını, kurulda tek göğüs hastalıkları uzmanının ihtisas alanının belli olmadığını, raporun hem tıbbi hem hukuki açıdan yetersiz olduğunu, rapor düzenlenebilmesi için konunun uzmanlarından oluşan heyetten rapor alınması gerektiğini, ölümün KOAH ve pnömoniye bağlı gelişen komplikasyon sonucu olduğunu, meslek hastalığının KOAH'a etkisinin tıbben kabul edildiğini, AYM'nin davanın muğlak ifadeler içeren rapora dayalı reddinin hukuk güvenliği ilkesine aykırı olduğunu, murisin 1990 yılında maluliyetinin %42,4 olduğunu, ölüm tarihine kadar tüm tedavilerinin sürekli solunuma bağlı kronik akciğer hastalıkları olduğunu, pnömokonyozun maluliyete neden olduğu ilerlemediği görüşünün tedavi belgelerine aykırı olduğunu, murisin meslek hastalığı komplikasyonları dışında tedavi görmediğini, sigortalıda tespit edilen KOAH ve pnomoninin mesleki çalışma şartlarına bağlı olduğunu, itirazlarına rağmen ATK Üst Kurulundan rapor alınması ile yetinilmesinin yerinde olmadığını; kronik akciğer hastalığı ve pnömoniye bağlı gelişen komplikasyonların ölüme etkisi olup olmadığının üzerinde hiç durulmadığını, ATK'da görevli tek göğüs hastalıkları uzmanının uzmanlık alanının tüberküloz olduğunu, meslek hastalıkları ve pnomokonyoz konusunda hiç bir uzmanlığı olmayan tek göğüs hastalıkları uzmanının görüşü alınarak düzenlenen raporun tıbbi ve hukuki açıdan yeterli olmadığını, kurulda yer alan diğer üyelerin dava konusu ile ilgili bir uzmanlıkları bulunmadığını, rapora bu yönden yapmış oldukları itirazlar ve emsal içtihatlar gereğince bu durumun ve raporun müvekkili aleyhine yorumlanmaması ve ölümün mesleki olduğuna karar verilmesinin, aksi takdirde Anayasa Mahkemesinin 12.12.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 2013/146 E. 2014/137 K. sayılı ve 11.09.2014 günlü kararı gereğince tıp fakülteleri konseyinden rapor alınmasına yönelik taleplerine rağmen eksik inceleme sonucu davamızın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, usul ve yasaya aykırı kararın kaldırılmasına ve dosyada kişinin meslek hastalığı ve koplikasyonları dışında başka bir sebepten öldüğüne dair bir iddia ve bu iddiayı teyit edecek aleyhe bir delil bulunmadığından, kişinin ölüm anına ve ölüm sebebine ilişkin tıbbi belgelere rağmen otopsi yapılmamış olmasından dolayı ölüm sebebinin meslek hastalığı sonucu meydana gelip gelmediğinin tespit edilemediği şeklinde belirtilen kanaatin, emsal içtihatlar gereğince davacı aleyhine yorumlanmaması ve ölüme mevcut meslek hastalığının etkisi ve katkısı olup olmadığının tespiti açısından kuşku ve çelişkiye yer vermeyecek şekilde yeraltı meslek hastalıkları konusunda profesör düzeyinde uzman bilirkişilerden oluşacak bilirkişi kurulundan rapor alınmak üzere dosyanın tıp fakültesinin ana bilim dalı başkanlığına gönderilmesi gerektiğini belirterek kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, meslek hastalığına dayalı hak sahibinin maddi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, özellikle davacı murisinin meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının ilk olarak 27.08.1986 tarihinde %10,10 olarak belirlendiği en son 09.10.1990 tarihinde %42,4 oranı olarak belirlendiği, Sosyal Güvenlik Kurumunun 03.11.2017 tarihli kararı, Yüksek Sağlık Kurulunun 13.06.2018 tarihli kararı ile Adli Tıp 1.İhtisas Kurulunun 04.12.2019 tarihli raporu ile Adli Tıp 3. Üst Kurulunun 16.06.2022 tarihli raporunda da davacının ölümünün meslek hastalığı sonucu olmadığı yönünde görüş bildirildiği, böylelikle davacı murisinin ölümünün meslek hastalığı nedeniyle meydana geldiğini kanıtlayacak delil olmamakla, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20147, Karar No: 2015/634, Tarih: 21.01.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/20147 E.  ,  2015/634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, manevi tazminat, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, asgari geçim indirimi, ücret, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, tazminat ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, Ocak 2012 ücret alacağı, asgari gecim indirimi ve manevi tazminat alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, kıdem tazminatına hak kazandığı, ihbar tazminatına hak kazanamadığı, fazla çalışma yaptığı, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatillerde çalıştığı, ücret alacağı olduğu, yıllık izin ücreti alacağı bulunmadığı gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağı olup olmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

3-Mahkemece, davacı tanıklarının beyanlarına göre, davacının günlük bir saat ara dinlenmesinin düşümüyle haftalık altmışiki saat çalıştığı, kırkbeş saatin düşülmesiyle, haftalık onyedi saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporundan, haftalık onyedi saat fazla çalışma yapıldığı hususuna nasıl ulaşıldığı anlaşılamamaktadır. Davacı tanıkları ise, davacının mazeretli işçiler yerine ayda kaç kez görevlendirildiğine, görevlendirilen işte kaç saat mesai yaptığına dair açıklamada bulunmamışlardır. Hal böyle olunca, davacı tanıklarına anılan hususlar sorularak, bilirkişiyede, bulunan haftalık fazla mesai süresine nasıl ulaşıldığı denetime elverişle olacak şekilde açıklattırılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

4-Davacı tanıklarının beyanlarından, davacının hafta sonlarında, diğer işçilerin işe gelmediği günlerde çalıştırıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, hafta sonu çalışmaları fazla çalışma ücretinin hesabında da dikkate alınarak fazla çalışma ücreti hesaplanmış, hafta tatili çalışma süresi ile fazla çalışma süresi denetime elverişli şekilde ayrıştırılarak hesaplanmamıştır. Bu durumda, davacının, hafta tatillerinde çalıştığı süreler ve fazla çalışma yaptığı süreler ayrı ayrı belirlenerek, mükerrer ödemeye yol açmayacak şekilde ve denetime elverişli olarak anılan alacak tutarları belirlenerek sonucuna göre karar verilmelidir.

5-Mahkemece, davacının beyanına göre, tüm ulusal bayram genel tatillerde çalıştığı kabul edilmiş ise de, davacı ve davalı tanıklarının beyanlarına göre, davacının hafta içi çalışma günlerine denk gelen ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığı anlaşılmaktadır.Bu durumda, çalışma süresi içinde hafta içine denk gelen ulusal bayram genel tatil günleri tesbit edilerek bu günlerde çalışma olduğunun kabul edilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1199, Karar No: 2013/6706, Tarih: 07.05.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/1199 E.  ,  2013/6706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... müdahil ... ile Hazine ve ... Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kısmen reddine ve kısmen açılmamış sayılmasına dair ...(Kapatılan) Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 30.12.2011 gün ve 3/182 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava dilekçesinde mevkii ve sınırlarını açıkladığı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında tapulama harici taşlık olarak bırakıldığını, 35 yıl kadar önce vekil edeni tarafından imar-ihya edildiğini, 15 yıl kadar önce de bir kısmına ağaçlandırma yaptığını, geri kalan kısmını tarla olarak kullandığını açıklayarak dava konusu yerin vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu yerin mera vasfı gösterdiğini, taşlık ve kayalık niteliğinde bulunduğunu, % 35-40 meyilli yer niteliğinde olup, kazanmayı sağlayan zilyetlikle edinilecek yerlerden olmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Tüzel Kişiliği'ne, dava dilekçesi yöntemine uygun bir biçimde tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamıştır.

Taşınmazın sınırları içerisinde yer aldığı ... Köyü Tüzel Kişiliği'ne katılma dilekçesi tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamıştır.

Mahkemece, “…dava konusu yerin kadastro çalışmaları sırasında tapulama harici taşlık olarak bırakıldığı, kadastronun 1987 yılında kesinleştiği, Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesine göre 10 yıllık har düşürücü sürenin geçtiğini…” gerekçe göstermek suretiyle davanın reddine, müdahil ... tarafından açılan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi üzerine hüküm, yalnızca davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro öncesi zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK’nun 713, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Dava, kadastro öncesi zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK’nun 713, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, 10 yıllık hak düşürücü süre geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Uyuşmazlık konusu ve tescili istenen taşınmaz komşu parsellerin kadastro tutanaklarına göre 1987 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle taşlık niteliğiyle tapulama harici bırakıldığı anlaşılmıştır. Tespit dışı bırakılan yerler hakkında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesinde yer alan 10 yıllık hak düşürücü sürenin uygulama olanağı bulunmamaktadır. Çünkü anılan Kanunun 12/3. maddesinde; “Tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıl geçtikten sonra, kadastrodan öneki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz” denilmektedir. Bu durum karşısında anılan fıkrada belirtilen hak düşürücü sürenin uygulanabilmesi için kadastro sırasında taşınmaz hakkında kadastro tutanağının düzenlenmiş bulunması ve askı ilanından sonra kadastro tutanağının kesinleştiği tarihten ya da Kadastro Mahkemesi'nde haklarında dava açıldıktan sonra hükmün kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıllık hak düşürücü süre geçirildikten sonra kadastrodan önceki hukuki nedenlere dayanılarak dava açıldığı taktirde hak düşürücü süreden açılan davaların reddi mümkündür. Somut olayda, taşınmaz hakkında kadastro tutanağı düzenlenmemiş olup, tespit harici bırakılan bir yer olduğundan koşulların oluşması halinde TMK’nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesi gereğince edinilmesi mümkündür. Davalı Hazine vekili, cevap dilekçesinde taşınmazın “mera, taşlık, kayalık ve bor alanlardan olduğunu % 35-40 meyile sahip bulunduğunu…” ileri sürdüğüne göre bu savunma üzerinde durularak kadim ve tahsisli mera araştırmasıyla taşlık ve kayalık yer olması nedeniyle 3402 sayılı Kanunu'nun 17. maddesinde imar ve ihya için öngörülen tüm koşulların saptanması, TMK’nun 713/4 ve 5. fıkraları gereğince gerekli yerel ve gazete ilanlarının yapılması, gerekli tüm koşulların araştırılıp belirlenmesi ondan sonra oluşacak duruma göre bir karar verilmesi gerekirken uygulama yeri bulunmayan hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

Davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK’nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/813, Karar No: 2023/4728, Tarih: 14.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/813 E.  ,  2023/4728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Parada sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık ... hakkında bozma üzerine olmak üzere sanıklar ..., ... ve ... kurulan hükümler; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bandırma Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.11.2014 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında; Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının 24.02.2015 tarihli iddianamesiyle Sanık ... ve sanık ... hakkında; Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.03.2015, 08.05.2015 ve tarihli iddianameleri ile sanık ... hakkında ;Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 24.04.2015 tarihli iddianamesiyle sanıklar ... ve ... hakkında ;Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.05.2015 tarihli iddianamesiyle Sanıklar ..., ... ve ... hakkında parada sahtecilik suçundan cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin 04.03.2015 tarih, 2014/373 esas, 2015/51 karar sayılı kararıyla sanık ... hakkında parada sahtecilik suçundan 1 yıl 8 ay hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine kararı verilmiş, bu kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 04.07.2019 tarihli ilamıyla; "....UYAP ortamından yapılan sorgulamaya göre sanık hakkında parada sahtecilik suçundan açılan Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/38 esas ve Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/ 223 esas sayılı başka dava dosyalarının da bulunduğu anlaşılmakla, suçun niteliği itibariyle temadi eden suçlardan olması dikkate alınarak mükerrer cezalandırılmasının önlenmesi bakımından, ilgili dava dosyaları ile parada sahtecilik suçundan getirtilerek hukuki veya fiili kesinti bulunup bulunmadığı, suç işleme kararları ile tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Bandırma Ağır Ceza Mahkemesi'nin 20.11.2019 tarih, 2019/245 Esas, 2019/348 Karar sayılı kararıyla dosyanın inceleyemeye konu dosya ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

4. Bozma ilamında bahsi geçen Bursa 5.Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/38 Esas sayılı dosyasının UYAP üzerinden incelenmesinde suç tarihinin 17.07.2014 tarihi olup sanık ...'in parada sahtecilikten aynı gün yakalanarak gözaltına alındığı ve ertesi gün tutuklandığı, böylece fiili kesinti gerçekleştiğinden bu eylemin ayrı bir suç oluşturduğu anlaşılmakla ; anılan dava dosyasının bu dosya ile birleştirilmemesi, sonuca etkili görülmemiştir.

4. Bozma ilamında bahsi geçen Bursa 5.Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/38 Esas sayılı dosyasının UYAP üzerinden incelenmesinde suç tarihinin 17.07.2014 tarihi olup sanık ...'in parada sahtecilikten aynı gün yakalanarak gözaltına alındığı ve ertesi gün tutuklandığı, böylece fiili kesinti gerçekleştiğinden bu eylemin ayrı bir suç oluşturduğu anlaşılmakla ; anılan dava dosyasının bu dosya ile birleştirilmemesi, sonuca etkili görülmemiştir.

5. Sakarya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.03.2015 tarih, 2015/103 Esas, 2015/112 Karar ve aynı mahkemenin 14.05.2015 tarih, 2015/168 Esas, 2015/177 Karar sayılı kararıyla sanık ... hakkındaki dava dosyalarının 2015/85 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmesinin ardından 08.04.2016 tarih, 2015/85 esas, 2016/144 karar sayılı kararıyla mahkemelerinin 2015/85 esas sayılı dosyasının incelemeye konu dosya ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

6.Bursa 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 23.11.2021 tarihli kararı ile parada sahtecilik suçundan,

A.Sanık ... hakkında; 2 yıl 1 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası , 2 yıl 6 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası,

B. Sanık ... hakkında; 2 yıl 2 ay 20 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası,

C. Sanık ... hakkında; 2 yıl 1 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası,

D. Sanık ... hakkında 2 yıl 6 ay hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II.TEMYİZ SEBEPLERİ :

A. Sanık ...'un temyiz isteği; savunma hakkının kısıtlandığına ve eski hale getirme talebine ilişkindir.

B. Sanık ...'nun temyiz isteği, atılı suçu işlemediğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

C. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği,sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkindir.

D. Sanık ...'ın temyiz isteği somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR :

A. Bandırma Cumhuriyet Başsavcılığının 25.11.2014 tarihli iddianamesi ile açılan davaya konu olay; sanık ...'in 16.07.2014 günü Erdek ilçesinde bulunan katılanlar ... ve ...'in işyerlerinden alışveriş yapıp ... Bankasının 06.08.2014 tarihli raporuna göre sahte ve iğfal kabiliyeti bulunan aynı seri nolu iki adet 200,00 TL'yi piyasaya sürdüğüne ilişkindir. Sanık 17.07.2017 tarihinde yakalanıp ifadesinin alınmasının ardından serbest bırakılmıştır.

B. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 18.05.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında açılan davaya konu olay;

1. Arkadaş olan sanıkların 22.07.2014 günü temyiz dışı sanık ...'ın annesine ait araçla Bursa'ya gelerek şikayetçi ...'a yukarıda (A) bendinde açıklanan olayda suça konu paralarala aynı seri numaralı olan sahte 200,00 TL'lik banknot verdikleri ,

2. 05.10.2014 günü sanık ...'ın yediği yemek karşılığında sanık ...'ten aldığını söylediği sahte parayı katılan ...'ya verdiği,