muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/22428, Karar No: 2012/11323, Tarih: 28.05.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/22428 E.  ,  2012/11323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın düz kontak yapmak için yakınana ait aracın kablolarını da kopardığı anlaşılmakla, sanık hakkında zamanaşımı içerisinde Cumhuriyet Savcılığı tarafından mala zarar verme suçundan işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yakınanın kapılarını kilitleyerek park ettiği aracının kapıları açılıp düz kontak yapılmak sureti ile çalındığı, suça konu aracın bulunup yakınana teslim edildiğinde, yakınanın 11.10.2007 tarihli ek ifadesinde “... aracını; farları kırılmış ve düz kontak yapılmış olarak teslim aldığını” ifade ettiği, 07.05.2008 tarihli mahkeme beyanlarında ise "yaptığı incelemede kapının herhangi bir alet yardımıyla açıldığını, kilitlerin kırık olmadığını "söylediği; olay yeri inceleme raporunda "sol ön kapı kilidinin sert bir cisimle zorlanarak açılıp girildiğinin” belirtildiği, sanığın ise olayı tam hatırlamamakla birlikte kendisinin daha önce 3-4 arabaya kapılarını bıçak ile açarak girdiğini, parmak izi çıktığına göre bu araca da girmiş olabileceğini söylediğinin anlaşılması karşısında, yakınanın beyanları ile sanığın tevilli ikrarı ve olay yeri tutanağı arasındaki çelişki giderilip; gerektiğinde zabıt mümziilerinin beyanları alınıp, suçun işleniş şekli duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin olarak saptanıp sonucuna göre hukuki vasfın tayini gerektiği dikkate alınmadan, eksik incelemeyle yetinilip yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Ayrıntıları Dairemizin 07.03.2012 gün ve 2009/2162 – 2012/5171 sayılı ilamında açıkça belirtildiği üzere, Mahkemece 5271 sayılı Yasası’nın 150/3. maddesi uyarınca, Baroya yazı yazılarak 12-18 yaş grubunda bulunan sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden mali geliri bulunmadığı anlaşılan sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 28.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3463, Karar No: 2014/4695, Tarih: 19.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3463 E.  ,  2014/4695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edremit 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2008/516-2013/167

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat M.C.. gelmiş, davalılardan gelen olmadığından, onların yokluğundan duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı kooperatif vekili, davalıların müvekkili kooperatifin eski yöneticileri olup, görev yaptıkları dönemde yasal olmayan harcamalar yaptıklarını ileri sürerek, şimdilik 10.000,00 TL'nin tahsilini talep ve dava etmiş, daha sonra davasını 41.204,00 TL olarak ıslah etmiş, 13.10.2006 tarihli duruşmada da, davalılardan S.. S.. hakkındaki davasından feragat etmiştir.

Davalılar vekili, davacı kooperatif kayıtlarında herhangi bir usulsüzlük bulunmadığını, ilgili belediyeye olan borcun kooperatifin maddi kaynakları yeterli olmadığı için ödenemediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 19.06.2008 gün, 2007/6409 E., 2008/8243 K. sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davalıların davacı kooperatifin eski yöneticileri olup davacıya karşı müteselsilen sorumlu oldukları, BK'nın 168/II. maddesi uyarınca, alacaklının diğerlerinin zararına olarak borçlulardan birinin durumunu iyileştirirse bunun sonuçlarına katlanması gerektiği, davalılardan S.. S.. yönünden davadan feragat edildiği, bu kişi tarafından yapılan bir ödeme olduğuna ilişkin bir beyan olmadığı gibi buna ilişkin bir belge de mevcut olmadığı, adı geçen davalının sözleşmede imzasının olmadığı yolundaki beyanın kendisini mütesilsil sorumluluktan kurtaran bir durum olmadığı, müteselsil sorumlulardan biri hakkındaki feragatın diğer sorumlular yönünden de teselsülden feragat niteliği taşıdığı ve diğer davalıların da sorumluluktan kurtuldukları gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 145/II. maddesi uyarınca borçlulardan biri ifa ve takas dışında bir sebeple borçtan kurtulunca diğer borçlular ancak halin veya borcun mahiyetinin müsait olduğu nisbette bu kurtuluştan faydalanacaktır. Buradaki "Hâl" deyimi özellikle alacaklının iradesini yorumlamaya elverişli bulunan özel olayları ifade eder. Maddeye göre ifa ve takas dışındaki borçtan kurtulma sebeplerinin yalnız bir borçlu

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 145/II. maddesi uyarınca borçlulardan biri ifa ve takas dışında bir sebeple borçtan kurtulunca diğer borçlular ancak halin veya borcun mahiyetinin müsait olduğu nisbette bu kurtuluştan faydalanacaktır. Buradaki "Hâl" deyimi özellikle alacaklının iradesini yorumlamaya elverişli bulunan özel olayları ifade eder. Maddeye göre ifa ve takas dışındaki borçtan kurtulma sebeplerinin yalnız bir borçlu

için vuku bulması halinde diğer borçluların da bundan yararlanabilecekleri prensip olarak kabul edilmekte, ancak bu yararlanmanın ne nisbette olacağı halin icabı ve borcun mahiyetine tabi kılınmaktadır (Bkz. Tekinay-Akman-Burçoğlu-Altop Borçlar Hukuku Genel Hükümler 7. baskı S. 303-304). Aynı Kanun'un 147/II. maddesi uyarınca alacaklı müteselsil borçlulardan birinin durumunu diğerinin zararına olarak iyileştirirse bunun sonuçlarını kendi yüklenir. Bundan maksat; eğer alacaklı kendisine borçlulardan biri tarafından verilen teminatı elden çıkarırsa ve mesela sahibine geri verirse ifada bulunan diğer borçlunun rucû hakkı tehlikeye düşmüş olur. Alacaklı bundan sorumludur (Bkz. Yukarıda adı geçen eser S. 321).

Somut olayda, davacı kooperatif davalılardan S.. S.. hakkındaki tazminat davasından 13.10.2006 tarihinde feragat etmiştir. Ancak bu feragatın diğer davalıları da kapsamadığı hem davacının feragattaki amacından hem de BK'nın 145/II. madde hükmünden anlaşılmaktadır.

Nitekim, tüm davalılar hakkında Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesi'nde zimmet suçundan açılan davada mahkemece 14.02.2013 gün, 2009/83 E., 2013/67 K. sayılı hükümle; sanıklardan (davalı) S.. S..'ın davacı kooperatifteki görevinden 05.05.2011 tarihinde istifa ettiği, suça konu eylemlerin ise bu tarihden sonra meydana geldiği gerekçesi ile beraatine, diğer sanıklar (davalılar) Ş.. K.. ve A.. Ç..'in ise görevi kötüye kullanmak suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ve hüküm 08.04.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece davacı kooperatifin davalı S.. S.. hakkındaki feragat beyanındaki amacının sadece bu kişiye yönelik olduğu ve bu davalının davacı kooperatifi zarara uğratan eylemlerle bir ilgisinin bulunmadığının Ceza Mahkemesi kararı ile tespit edildiği, Ceza Mahkemesi'nin maddi olaylarla ilgili tespitinin Hukuk Mahkemesini de bağlayacağı gözden kaçırılarak, yanılgılı düşüncelerle yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29666, Karar No: 2016/2546, Tarih: 15.02.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/29666 E.  ,  2016/2546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi alacağı, ücret farkı alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 14.11.2006 tarihinden 06.05.2010 tarihine kadar davalılar nezdinde plastik ve ambalaj işinde işçi olarak çalıştığını, 06.05.2010 tarihinde her hangi bir sebep göstermeden işten çıkarıldığını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram-genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi, ücret farkı alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davacının işyerinde 03.05.2008 tarihinden 20.05.2010 tarihine kadar çalıştığını, davacının asgari ücretle çalışırken ücretine zam yapılmasını talep ettiğini, zam isteği kabul edilmeyince işi bıraktığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalıya ait iş yerinde 14/11/2006 - 06/05/2010 tarihleri arasında 3 yıl 5 ay 22 gün çalıştığı, iş akdinin davalı işveren tarafından geçersiz olarak bildirim yapılmadan önelsiz olarak feshedildiği gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram- genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi, ücret alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının 14.11.2006 – 06.05.2010 tarihleri arasındaki tüm çalışma döneminin davalı tasfiye halinde .... nezdinde geçmediği, davacının bu şirkette geçen çalışmasının bilirkişi raporu ve hizmet tespit davası uyarınca 14.11.2006 – 30.04.2008 tarihleri arası olduğu görülmüştür. Davalı tasfiye halinde.... ...i.’nin iş yerini bu tarihten sonra diğer davalı ...’e devrettiği anlaşılmıştır.

Yukarıda yazılı yasal düzenlemeler ve ilke kararı uyarınca; devreden işveren devir tarihindeki çalışma süresi ve ücret seviyesi üzerinden sorumludur. Ayrıca devreden işverenin feshe bağlı haklar olan ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretinden de sorumluluğu bulunmamaktadır.

Fazla mesai ücreti, ulusal bayram- genel tatil ücreti açısından ise devir tarihine kadar doğmuş olan bu alacaklardan, devir tarihinden itibaren 2 yıl ile süreyle sorumluluğu söz konusudur.

Bu açıklamalar karşısında; mahkemece davacının ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretinden devreden işveren olan Tasfiye halinde ...nin sorumlu tutması hatalıdır. Fazla mesai ücreti, ulusal bayram- genel tatil ücreti açısından ise sorumluluk 2 yıl süreyle olduğundan yeniden değerlendirme yapılması gerekmektedir.

3- Tasfiye memuru ...’in işçilik alacaklarından şahsi sorumlu olmadığı gözetilmeden tasfiye memurunun sorumluluğunu doğuracak şekilde karar başlığında davalı olarak gösterilerek hakkında hüküm kurulması hatalıdır.

4- Mahkemece ıslah dilekçesinin davalı ... vekiline tebliğ edilmeksizin hüküm kurulması hukuki dinlenilme hakkının ihlalidir.

5- Kıdem ve ihbar tazminatı dışındaki alacaklara hükmedilirken net mi, yoksa brüt mü olduklarının hüküm fıkrasında belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11349, Karar No: 2012/13029, Tarih: 22.05.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/11349 E.  ,  2012/13029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 22.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16991, Karar No: 2014/9510, Tarih: 13.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/16991 E.  ,  2014/9510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/264729

MAHKEMESİ : Konya 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/04/2009

NUMARASI : 2008/317 (E) ve 2009/818 (K)

SUÇ : Bedelsiz senedi kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Bedelsiz senedi kullanma suçunun oluşabilmesi için;sanığın elinde borçlusunca bedelinin tamamı yada kısmen ödenmiş bir senet olmalı ve bunu kısmen veya tamamen ödenmemiş gibi tahsile sokması veya bir başkasına devretmesi gerekmektedir. Borcun bir bölümü ödenmiş ve geri kalan miktar için elinde tuttuğu senedi, tümü veya kalandan fazla miktarı için kullanan sanığın fiili de bedelsiz senedi kullanma suçunu oluşturacaktır.

Sanığın, Konya ilinde faaliyet gösteren M... Tarım Ürün. Madencilik İnş. Nakliyat Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti'nin münferiden imzaya yetkili müdürü olduğu, 09/12/2006 tarihinde Tokat ili, ... ilçesi sebze haline gelerek katılana patates tohumu sattığı, katılanın karşılığında sanığa 06/12/2006 tanzim, 10/01/2007 vade tarihli, 4.965 TL bedelli senedi imzalayarak verdiği, katılanın senette borçlu olduğu miktarı PTT havaleleri aracılığıyla ödemesine karşın sanığın senedi Ö. S. isimli şahsa ciro ettiği, bu şahsın da 18/01/2007 tarihinde Konya 7. İcra Müdürlüğü'nün 2007/546 esas sayılı dosyası ile katılan ve sanık aleyhine icra takibi başlattığı iddiasıyla yapılan yargılama sonucunda; sanığın suça konu senedi bedelinin ödenmesinden sonra ciro etmesi halinde bedelsiz senedi kullanma suçunun oluşacağı, bedelin ödenmesinden önce ciro etmesi halinde ise atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluşmayacağı da dikkate alınarak, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, senette sanıktan sonra ciranta olarak görünen Ö. S. tanık olarak beyanlarına başvurularak, suça konu senedin kendisine hangi tarihte ciro edildiği sorulduktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/929, Karar No: 2019/9795, Tarih: 19.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/929 E.  ,  2019/9795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Kapatılan Pendik adli emanetin 2010/1270 sırasında kayıtlı bulunan resmi belgede sahtecilik suçuna konu nüfus cüzdanı aslının denetime olanak verecek şekilde dosya içinde bulundurulmadığı görülmekle; belge aslı eklenerek, iadesi için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2167, Karar No: 2020/10679, Tarih: 15.04.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/2167 E.  ,  2020/10679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/08/2019 gün ve 2019/424 E. 2019/305 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 15/04/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5198, Karar No: 2013/15561, Tarih: 07.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5198 E.  ,  2013/15561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Karar verilmesine yer olmadığı

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, İzmir I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 15/12/1994 tarih ve 5537 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescilli bölgede kaçak bina inşa ettiği iddiasıyla hakkında 28/08/2006 tarihli iddianame ile dava açıldığı, yapılan yargılama sonunda Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13/12/2006 tarih 2006/186 Esas ve 2006/331 sayılı kararı ile mahkumiyet kararı verildiği, hükmün gerekçe kısmında “binanın henüz temel atma ve birinci kat duvarlarının tuğla ile örülmüş halde iken keşif esnasında yapılan tespit ve bilirkişi raporlarına ekli resimlerden de anlaşılacağı üzere binanın tamamen bitirilmiş olduğu ve ev olarak kullanılabilir hale getirildiği”nin belirtildiği, kararın sanık müdafii tarafından temyiz edildiği, bu sırada, 27/11/2008 tarihli yapı tatil zaptı ile sanık tarafından 10x6,60 metre ebatlarında zemin + 2 kat inşa edildiğinin tespit edildiği, bu zapta istinaden sanık hakkında 23/04/2009 tarihli iddianame düzenlendiği, yapılan yargılama neticesinde, Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12/02/2010 tarih 2009/178 esas 2010/78 sayılı karar ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ve bu kararın 10/03 2010 tarihinde kesinleştiği, Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesi'nin sanık müdafii tarafından temyiz edilen 2006/186 Esas sayılı dosyasında bozma sonrası yapılan yargılamada, sanık hakkında aynı dava konusuna ilişkin daha önce verilmiş ve kesinleşmiş karar bulunduğu gerekçesi ile, yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği ve anılan kararda isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında, aynı eylem nedeniyle daha önce verilmiş ve kesinleşmiş karar bulunduğu gerekçesiyle davanın reddi yerine, yeniden karar verilmesine yer olamadığına şeklinde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (1). bendinden “yeniden karar verilmesine yer olmadığına” ibaresinin çıkartılarak yerine “davanın reddine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.