muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8378, Karar No: 2025/2352, Tarih: 11.02.2025

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Sonuç olarak; suça konu paylaşımlardaki fotoğraf ve yazıların; mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici ağır eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, mahkûmiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Konya 15. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4165, Karar No: 2014/5962, Tarih: 12.05.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/4165 E.  ,  2014/5962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2014/122329

Mahkemesi : Samsun 4. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 29.05.2012

Numarası : 2012/52 - 2012/714

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Eşi ile birlikte yaşadığı evde yapılan haciz işlemi sonrasında anlaşmazlıkları nedeniyle evden ayrıldığını beyan eden sanığın, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle mahcuz malların kaybolmasına sebebiyet verdiği anlaşıldığından eyleminin TCK'nın 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden anılan maddenin 1. fıkrası ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 12.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3717, Karar No: 2013/4088, Tarih: 11.03.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/3717 E.  ,  2013/4088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında (tohum) alım-satım sözleşmesi bulunmakta olup, uyuşmazlık ayıba karşı tekeffül hükümleri uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

14.02.2011 gün ve 27846 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 09.02.2011 gün ve 6110 sayılı bazı kanunlarda değişiklik yapılmasına dair Kanunun 8.maddesiyle Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 01.03.2012 tarihinden itibaren uygulanmaya başlanan iş bölümü kararının Yüksek 13.Hukuk Dairesi için Borçlar Kanunun ikinci kısmında yer alan sözleşmelerden (istisna akdi hariç akdin muhtelif nevilerinden) kaynaklanan davalar bakımından Sulh ve Asliye ayrımının yapılmadığı ve incelemenin bu nedenlerle Yüksek 13.Hukuk Dairesince yapılacağından uyuşmazlık konusu dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 13.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 11.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5117, Karar No: 2011/130, Tarih: 17.01.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/5117 E.  ,  2011/130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının abone olduğu işletmede 12.8.2003 tarih 55578 nolu ve 3.2.2005 tarih 091255 nolu tutanaklar ile kaçak elektrik tüketildiğinin belirlendiğini, kaçak tüketilen enerji bedelinin tahsili için yapılan icra takibine itiraz edildiğini iddia ederek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davalının yokluğunda yapılan yargılama sonucu, işletmede kaçak kullanılan elektrik bedelinin bilirkişi raporuna göre belirlenen 22.916.45.-TL.alacak yönünden davalının itirazının iptaline, fazla istemin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, şirket personelince düzenlenen 12.8.2003 tarihli tutanağa göre, tesisi işleten kişinin ... olduğu ve kurum kayıtlarına girmeden şahsi sayaç takılarak enerji kullanıldığı, yine 3.2.2005 tarihli tutanağa göre de, ...'ın abone olmadan enerji tükettiği yolunda tespit yapılmıştır.

Davalı ... 24.7.2003 tarihinde davacı kuruma verdiği dilekçe ile adresten taşındığını belirterek abonelik işleminin sona erdirilmesini istemiş, davacı kurumda aynı tarihte işletmenin enerjisini keserek aboneliği sonlandırmıştır.

Bu durumda, davalının aboneliği sonlandırdıktan sonra işletmede dava dışı 3.kişi tarafından tutanak içeriklerine göre de abone olunmadan kullanılan enerjiden davalının sorumlu tutulması mümkün değildir. Mahkemece davanın reddi gerekirken, delil takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 17.1.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10460, Karar No: 2013/9465, Tarih: 09.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/10460 E.  ,  2013/9465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ermenek Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/02/2012 tarih ve 2011/162-2012/50 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin minibüsü ile yolcu taşımacılığı yaptığını, davalının ise özel bir rehabilitasyon kuruluşunun işlerini takip ettiğini, engelli çocukların sağlık raporunun alınması için Karaman’a gitmeleri gerektiğini, davalının söz konusu sağlık kuruluşu ile anlaştığını ücreti bu kuruluştan alacağını söyleyerek hastaların Karaman’a götürülüp getirilmesi için davalı ile 1.800,00 TL’ye anlaştıklarını, gidiş geliş sırasında davalıya 220,00 TL elden verildiğini ve yolcuların 30,00 TL yemek bedelini davalı adına ödediğini, davalının bu meblağları ödeyeceğini beyan etmesine rağmen ödemediğini, aleyhinde başlatılan icra takibine haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini, takibin devamını ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacı ile engelli çocukların taşınması konusunda bir anlaşması bulunmadığını, rehabilitasyon merkezinde gönüllü olarak çalıştığını, kendi çocuğu da engelli olduğu için çocuklar bir yere gideceğinde ailelerin isteği ile başlarında gittiğini, rehabilitasyon merkezi kapandıktan sonra ailelerin isteğiyle Karaman’a gidildiğini, minibüs ücretini çocukların ailelerinin vereceğini, davacıya borcu bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tanıklarının beyanlarının birbiriyle uyumlu ve davacı iddialarını destekler mahiyetteki olduğu, davacı ile davalının engelli çocukların Karaman’a götürülüp getirilmesi konusunda anlaştıkları, davacının çocukları üç sefer Karaman’a götürüp getirmesi karşılığı davalıdan 1.800,00 TL alacaklı olduğu, diğer alacak kalemlerinin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile itirazın 1.800,00 TL'lik kısım itibariyle kabulü ile takibin 1.800,00 TL üzerinden devamına, fazlaya ilişkin taleplerin ve inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dava, taşıma ücretinin tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davacı tarafça dava dilekçesine konu edilen taşıma anlaşmalarının yapılması sırasında taraflar arasında senet düzenlenmesinin örf ve adetten olmaması karşısında davada tanık dinlenebileceği kanaatine varıldığı, davacı tanıklarının oluşa uygun, birbirlerinin beyanlarıyla uyumlu, davacı tarafın iddialarını destekler mahiyetteki

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dava, taşıma ücretinin tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davacı tarafça dava dilekçesine konu edilen taşıma anlaşmalarının yapılması sırasında taraflar arasında senet düzenlenmesinin örf ve adetten olmaması karşısında davada tanık dinlenebileceği kanaatine varıldığı, davacı tanıklarının oluşa uygun, birbirlerinin beyanlarıyla uyumlu, davacı tarafın iddialarını destekler mahiyetteki

beyanlarının hükme esas alındığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ancak, TTK’nın 1. maddesinin 2. fıkrasında “Hakkında ticari bir hüküm bulunmayan ticari işlerde mahkeme, ticari örf adete, bu dahi yoksa umumi hükümlere göre karar verir” hükmü düzenlenmiştir. Taşıma işi ise TTK’nın 762. ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup mahkemenin taraflar arasında senet düzenlenmesinin örf ve adetten olmaması karşısında davada tanık dinlenebileceği gerekçesi anılan hüküm karşısında doğru görülmemiştir.

Ayrıca, HUMK’nın 288. maddesi uyarınca hüküm tarihi olan 20.02.2012 itibariyle miktar veya değeri (650) TL’nı geçen hukuki işlemlerin senetle ispat olunması gereklidir. Somut uyuşmazlık yönünden de taşıma sözleşmesinin yazılı olarak düzenlenmesi geçerlik şartı değilse de davacı tarafından talep edilen tazminat miktarı nazara alındığında, taraflar arasında bir taşıma sözleşmesi bulunduğunun davacı tarafça yazılı delille ispatlanması gerektiği açıktır. Davalı, hem taraflar arasında taşıma anlaşması bulunmadığını savunmuş, hem de davacının delillerini kabul etmediğini bildirmiştir. Bu durumda mahkemece, TTK’nın 762 ve devamı maddelerindeki yasal düzenlemeler nazara alınmayıp taşıma anlaşmasının varlığı konusunda HUMK’nın 288. maddesine aykırı olarak tanık dinlenmesi yoluna gidilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09.05.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZI

6762 sayılı TTK’nın 1/2 fıkrası hükmü, ispat hukukuna yönelik bir kanun maddesi olmayıp ticari hükümlerin uygulanma sıralamasına ilişkindir. HUMK’nun 293/4. maddesi ise ispat hukukuna yönelik bir hüküm olup somut olay bakımından taraflar arasında varlığı ileri sürülen sözleşmenin ispatı için “halin icabına ve iki tarafın vaziyetine nazaran senede raptı müteamil olmayan muameleler” bakımından iddiasını ispatlamakla yükümlü olan tarafın tanık ikame etmesine olanak verilmesinde, kural olarak, yasaya aykırı bir durum söz konusu değildir. Ancak, yerel mahkemece, tanık dinlemeye elveren bu halin varlığı konusunda bir araştırma yapılmaksızın doğrudan davacı tanıklarının dinlenmesine karar verilmesi, eksik inceleme ve araştırma sonucu olup, yerel mahkeme kararının bu nedenle bozulması görüşünde olduğumdan Dairemiz çoğunluğunun bozma gerekçesine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/7202, Karar No: 2010/7811, Tarih: 01.07.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/7202 E.  ,  2010/7811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/05/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 140 ada 10 parsel sayılı taşınmazın ¾ pay sahibi A.oğlu B.ile ¼ pay sahibi Ö. kızı H.’nin sağ  mı ölü mü  oldukları  bilinemediği  için 1997 yılında Tekirdağ Defterdarının kayyım tayin edildiğini, kayyımla idare süresinin 10 yılı aştığını ileri sürüp Türk Medeni Yasasının 588. maddesi gereğince adı geçenlerin gaipliğine, tapu kaydının iptali ile anılan kişilere ait payların hazine adına tescili  isteğiyle  hasımsız  olarak  eldeki  davayı   açmıştır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmaz malikleri yönünden 1997 yılında kayyım tayinine  hükmedilse de kararın kesinleşmediği, kayyımla resmen idarenin 2003 yılında başladığı, 10 yıllık yasal sürenin dolmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi   raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, gaiplik kararı  verilmesi, tapu iptali ile hazine adına tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve  toplanan delillerden; çekişme konusu 10 parsel sayılı taşınmazın ¾ pay sahibi A.oğlu B.ile ¼ pay sahibi Ö. kızı H.’nin tüm araştırmalara rağmen bulunamadığı ve Tekirdağ Defterdarı’nın Tekirdağ Sulh Hukuk Mahkemesinin 19.12.1997 tarih, 1997/1132 esas, 1997/1204 karar sayılı ilamı ile kayyım olarak atandığı, kayyımla idare süresinin dolduğu ileri sürülerek gaiplik kararıyla birlikte hazine adına tesciline karar verilmesi isteğiyle eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Gerçekten de, dava konusu 10 parsel sayılı taşınmaz için Tekirdağ Sulh Hukuk Mahkemesinin 19.12.1997 tarih, 1997/1132 esas, 1997/1204 karar sayılı ilamı ile Tekirdağ defterdarının kayyım olarak atandığı, taşınmaz kaydına kayyım atanma şerhinin ise 16.04.2003 tarihinde işlendiği görülmektedir.Bilindiği üzere; 3561 sayılı yasanın 2. maddesinin 1. fıkrası  ile  “Bir kimsenin uzun süreden beri bulunamaması veya oturduğu yerin bilinememesi veya  miras açıldığında sağ olup olmadığı kanıtlanamıyan mirasçının payının resmen yönetilmesi amacıyla kayyım atanmasının gerektiği hallerde, vesayet makamı, bu kimselerin malları üzerinde hazinenin hak ve menfaatinin bulunup bulunmadığını mahallin en büyük  mal memurluğundan araştırır. Hazinenin hak ve menfaatinin söz konusu olduğunun anlaşılması halinde, mahallin en büyük mal memurunu yönetim kayyımı tayin eder”. Ayrıca, aynı yasanın 2. maddesinin 2. fıkrasının ilk cümlesinde de, “ Mallar üzerindeki yönetim görevi sona erinceye kadar, yönetim kayyımı tayin edilen en büyük mal memuru yerine vekalet eden veya atanan kimse de bir karara gerek kalmadan o makama tayin edilmiş sayılır” şeklinde düzenleme getirilmiştir. Yasada fiilen taşınmazların yönetimine başlanılması tarihi öngörülmemiştir.

Bu  durumda,dava konusu taşınmazın re’sen yönetilmeye başlandığı tarihin kayyımlık kararının tapu kaydına şerh verildiği 16.04.2003 tarihi olduğunun kabulü ile 10 yıllık sürenin dolmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olmasının doğru olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle, HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 1.7.2010  tarihinde  oybirliğiyle   karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9332, Karar No: 2014/2654, Tarih: 07.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9332 E.  ,  2014/2654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2013

NUMARASI : 2013/1457-2013/1457

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen karar düzeltme isteminin reddine ilişkin Dairemizin 19.09.2013 gün ve 2188 Esas, 5531 Karar sayılı ilamının davalılar M.. Ç.., B.. B.., H.. T.., Y.. A.., S.. Ö.., S.. E.., S.. B.., K.. E.., F.. A.., A.. G.. ve A.. Y.. vekili tarafından maddi hatanın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Mahkemece, davanın reddine dair verilen kararın, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 21.12.2012 tarih ve 4174 Esas, 7589 Karar sayılı ilamıyla davalılardan V.. K.. hariç diğer davalılar aleyhine bozulması ve davalılardan M.. Ç.., B.. B.., H.. T.., Y.. A.., S.. Ö.., S.. E.., S.. B.., K.. E.., F.. A.., A.. G.. ve A.. Y.. vekilinin karar düzeltme isteminde bulunması üzerine Dairemizin 19.09.2013 tarih ve 2188 Esas, 5531 Karar sayılı ilamıyla karar düzeltme istemine konu miktarın, her bir karar düzeltme isteyen davalı bakımından 8.035,07 TL olduğu belirtilerek, anılan davalılar vekilinin karar düzeltme istemi reddedilmiştir.

Davalılardan M.. Ç.., B.. B.., H.. T.., Y.. A.., S.. Ö.., S.. E.., S.. B.., K.. E.., F.. A.., A.. G.. ve A.. Y.. vekili, maddi hatanın düzeltilmesi isteminde bulunmuştur.

HMK'nın geçici 3. maddesi gereğince uygulanmasına devam edilen 1086 sayılı HUMK'nın 442./1. maddesi "Aynı ilam aleyhine bir defadan ziyade tashihi karar talebi mesmu olmadığı gibi tashihi karar arzuhalinin reddine veya kabuliyle kararı sabıkın tadiline dair sudur eden hükümlere karşı dahi tashihi karar caiz değildir." hükmünü içermektedir.

Anılan hüküm uyarınca, tekrar bir karar düzeltme isteminde bulunulamayacağı, ancak maddi hatanın düzeltilmesinin talep edilebileceği şüphesizdir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 20.09.2000 tarih ve 18-1125 E., 1142 K. sayılı ilamı) Somut olayda, maddi hatanın düzeltilmesi istemi, Dairemizce karar düzeltme konusu miktarın karar düzeltme istemi sınırı altında olduğu sonucuna varılırken, hesaplama hatası yapıldığına ilişkin olup, esasa ilişkin nedenlere dayalı olmadığından, istemin incelenmesine geçilmiştir.

Davalılardan V.. K..'nın 7, karar düzeltme isteminde bulunan davalılar dahil diğer 14 davalının birer dairesi olmak üzere toplam 21 dairenin otopark bedeli ve sığınak (bodrum) bedeli bilirkişi raporunda, 168.736,40 TL olarak hesaplandıktan sonra verilen ıslah dilekçesinde 7 dairenin sığınak (bodrum) bedeli toplamı olan 25.003,76 TL'den vazgeçilerek, geriye kalan 143.732,64 TL'nin tahsili talep edilmiştir. Bu durumda, ıslah dilekçesinde 14 davalının her birinden birer daire için otopark bedeli ve sığınak (bodrum) bedeli olarak 8.035,06 TL'nin tahsili talep edilmiş olup, karar düzeltme isteminin reddinde maddi hata yapılmadığı anlaşıldığından, istemin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılardan M.. Ç.., B.. B.., H.. T.., Y.. A.., S.. Ö.., S.. E.., S.. B.., K.. E.., F.. A.., A.. G.. ve A.. Y.. vekilinin, maddi hatanın düzeltilmesi isteminin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 07.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.