muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4669, Karar No: 2019/6102, Tarih: 02.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/4669 E.  ,  2019/6102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 05/07/2018 tarih ve 2017/416-2018/244 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 31/08/2013 tarihine kadar davalı kurum bünyesinde öğretmen olarak çalıştığını, davalı kurum nezdinde ÜYEP olarak adlandırılan "üstün yetenekli ve üstün zekalıların eğitimi" konulu bir çalışma ve eğitim bulunduğunu, kurum bünyesinde öğretmenlik görevi yanında, ÜYEP çalışmalarına katıldığını ve söz konusu çalışmanın koordinatörlük görevini yürüttüğünü ancak müvekkil tarafından ÜYEP 1., 2., 3. ve 4. sınıf öğrencilerine derslerde okutulmak üzere hazırlanan bu kitaplarda hiçbir şekilde müvekkilin ismine yer verilmediğini, bu nedenle de FSEK'de düzenlenen manevi hakların ihlal edildiğinden, davalı kurum tarafından bastırılmış olan her bir kitap yönünden ayrı ayrı 2.000 TL olmak üzere toplam 8.000 TL manevi tazminatın kitapların yayın tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı tarafdan tahsilini talep etmiştir

Davalı vekili, davacının müvekkil kurumda öğretmen olarak çalıştığını, ancak dava konusu kitapların müvekkili firmada görev yapan Prof. Dr. Uğur Sak'ın denetiminden geçerek değişiklikler yapılarak hazırlandığını, davacının iddia ettiği gibi hiçbir kitapta davacı tarafından hazırlanan etkinliklere birebir yer verilmediğini, davacının eser sahibi vasfı taşımadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; davacının 4 adet eser vasfında bulunan kitapta ismi belirtilmeksizin hususiyet içerecek şekilde hazırlamış olduğu konu ve şemaların kullanıldığının tespit edildiği, davacının katkısının eser sahipliği hakkı sağlayan fikri bir çaba niteliğinde olduğu, davacının CD de sunduğu ve kitaplarda da bulunduğu saptanan içeriklerin davacı tarafça hazırlandığı, davacının hususiyetinin ortadan kalktığının davalı tarafça ispatlanamadığı, kitaplarda iştirak şeklinde hak sahibi bulunan davacının ismine yer verilmemesinin 5846 sayılı FSEK 15. maddesine aykırılık teşkil ettiği ve manevi tazminat istenebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne, 8.000,00 TL manevi tazminatın 01.04.2014 dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 409,86 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 02/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8962, Karar No: 2007/9480, Tarih: 02.07.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/8962 E.  ,  2007/9480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak istemine ilişkin davada Denizli 1. Asliye Hukuk ve Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 21.05.2004 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, ancak eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 02.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4532, Karar No: 2013/12141, Tarih: 28.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/4532 E.  ,  2013/12141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, müvekkili davacının davalı ... A.Ş. Genel Müdürlüğü'nde istifa ettiği tarihe kadar önce müdür yardımcısı sonra müdür olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca haftanın en az 2-3 günü fazla mesai yaptığını, hafta sonu çalışmalarının bulunduğunu, yıllık izin haklarının sadece bir kısmını kullandığını ve çalıştığı aylara ilişkin ikramiye alacaklarını alamadığını beyan ederek yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve ikramiye alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı banka, davacının müdür pozisyonunda çalıştığını, üst düzey yönetici olması nedeniyle mesaisini kendisinin ayarlayabilecek konumda olduğunu, fazla çalışmanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dava sırasında yıllık izin alacağının davacının banka hesabına yatırılması nedeniyle izin alacağı kalmadığı, davacının üst düzey yönetici olarak bölüm müdürü ünvanı ile yüksek ücretle çalışması nedeniyle mesai saatlerini ayarlayabileceğinden fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği, haftada 1 gün izin kullanması nedeniyle hafta tatiline ilişkin alacağı olmadığı gerekçeleriyle bu alacaklara ilişkin dava reddedilerek ikramiye alacağına ilişkin talep kabul edilmiştir.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep ... doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Davacının davalı kurumun genel müdürlüğü nezdinde kredi kartları satış bölümü müdür yardımcısı ve müdürü olarak çalıştığı hususunda bir anlaşmazlık bulunmamaktadır. Dosyadaki deliller ve tanık beyanlarıyla çalışanın üstünde çalışma şartlarını ve mesai saatlerini yönlendirebilecek konumda üst düzey yöneticiler de olduğu hususunda bir tereddüt bulunmamaktadır. Kaldı ki davalı işveren fazla mesai yaptırmadığına ilişkin iddiasını da doğrulayabilmiş değildir. Davacının mesaisini kendi insiyatifiyle ve tümüyle tek başına belirleyebilecek konumda bulunmadığı hususu göz ardı edilerek fazla mesaiye ilişkin talebinin reddi yönünde karar verilmiş olması yerinde görülmemiştir.

Yapılacak iş; bilirkişiden hesap raporu alınarak hesaplama yaptırıp çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Ayrıca çalışanın yıllık izne ilişkin hakedişlerinin parçalı olarak kendisine kullandırıldığı dönemlerde özellikle hafta tatili günlerinin bu hesaptan düşülmesi ve yıllık izin hesabının bu şekilde yapılması hususunun göz ardı edilmesi de isabetsizdir.

Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.6.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11912, Karar No: 2012/13517, Tarih: 24.05.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/11912 E.  ,  2012/13517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 24.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17121, Karar No: 2013/26571, Tarih: 30.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/17121 E.  ,  2013/26571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

TCK'nın 50/5. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK'un 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Soruşturma aşamasında uzman doktor tarafından düzenlenen 20.09.2008 tarihli raporla, suça sürüklenen çocuk ...'in suç tarihinde üzerine atılı suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamadığının belirtilmesi ve sosyal inceleme raporundan özel rehabilitasyon merkezinde eğitim gördüğünün anlaşılması karşısında, bu suça ilişkin olarak TCK'nın 32. maddesi uyarınca işlediği suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilme ve bu davranışlarla ilgili yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığına ilişikin rapor aldırılması gerekirken aynı mahkemenin suça sürüklenen çocuk ile ilgili başka dosyası nedeniyle aldırılan ve suç tarihini de içermeyen adli tıp raporlarıyla yetinilerek hükümlülüğüne karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3135, Karar No: 2011/4299, Tarih: 02.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/3135 E.  ,  2011/4299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanık ... hakkında: 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 53/6, 63/1. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Sanık ... hakkında: Gaziosmanpaşa 2. Asliye ceza mahkemesi tarafından verilen beraat kararı temyiz edilmeyerek kesinleştiğinden bu sanık hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'nin mahkumiyeti, sanık ... hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına ilişkin hüküm sanık ... müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... ile ilgili olarak yapılan incelemede; sanık hakkındaki beraat kararının temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olması nedeniyle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına şeklindeki kararı temyizi kabil hüküm niteliğinde bulunmadığından adı geçen sanıkla ilgili katılan vekilinin temyiz talebinin CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık ... hakkındaki hükme ilişkin olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15975, Karar No: 2018/3014, Tarih: 12.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/15975 E.  ,  2018/3014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması - Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı ...tarafından ipoteğin kaldırılması hükmü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın, dava dilekçesinde aile konutu üzerinde davalı eş ... tarafından diğer davalı banka lehine ipotek tesis edildiğini ileri sürerek ipoteğin kaldırılmasını talep etmiş, davalılardan banka ise; davacının dava konusu taşınmaz üzerine ipotek konulmasına muvafakat ettiğini ve bu konuda yazılı muvafakatname verdiğini savunmuştur. Mahkemece, "dava konusu taşınmazın aile konutu olduğu konusunda taraflar arasında herhangi bir ihtilaf bulunmadığı, Türk Medeni Kanunu'nun 194. maddesine göre aile konutu üzerine ipotek tesisinin kayıt maliki olmayan eşin açık rızasına bağlı olduğu, açık rızanın noterde düzenlenmiş belge veya noterde imzası tastik edilmiş belge veye kredi sözleşmesi düzenlenirken alınacak muvafakatname veya tapuda ipotek tesis edilirken verilecek muvafakatname şeklinde olması gerektiği ve davacı kadının bu şekilde rızasının alındığına dair bir belge sunulmadığı" gerekçesiyle aile konutu olan taşınmaz üzerine konulan ipoteğin kaldırılmasına ve taşınmaza aile konut şerhi verilmesine karar verilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, "Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.” Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “konulmuş olmasa da” eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma, aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa dahi aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta, aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh "kurucu” değil “açıklayıcı” şerh özelliğini taşımaktadır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “emredici” niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem için verilebilir.

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "açık” olması gerekir.

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "açık” olması gerekir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; dava konusu ipotek işleminin yapıldığı taşınmazın davalılardan erkek eş adına tapuda kayıtlı olduğu ve bu eş tarafından 05.07.2012 tarihinde davalılardan banka lehine ipotek verildiği anlaşılmaktadır. Davalılardan banka cevap dilekçesinde davacı kadının ipoteğe muvafakatinin alındığını savunmuş ve bu işlemle ilgili olarak düzenlendiği iddia olunan muvafakatnameyi dosyaya sunmuştur. Davacı kadın

cevaba cevap dilekçesinde banka tarafından dosyaya sunulan muvafakatnamede yer alan imzayı inkar etmemiş, iradesi sakatlanarak bu belgenin imzalatılmış olabileceğini savunmuştur. Toplanan dellillerle, davacı kadının banka tarafından sunulan muvafakatnameyi iradesi sakatlanarak imzaladığı hususu kanıtlanamadığına göre, muvafakatname içeriği de dikkate alındığında, banka tarafından aile konutu niteliğinde bulunan taşınmaza konulan ipotek işlemine davacı kadının açık rızasının bulunduğunun kabulü gerekir. Gerçekleşen bu durum karşısında yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.03.2018 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2024/14630, Karar No: 2024/13180, Tarih: 17.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/14630 E.  ,  2024/13180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 41. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1975 E., 2022/1753 K.

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 22. İş Mahkemesi

SAYISI : 2015/178 E., 2022/620 K.

Taraflar arasındaki iş kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm verilmesine asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 03.10.2024 tarih ve 2023/4226 Esas- 2024/9517 Karar sayılı kararıyla Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili maddi hatanın düzeltilmesi talepli dilekçesinde; müvekkilinin meslek hastalığının SGK, Yüksek Sağlık Kurulu ve uzman bilirkişi raporu ile tespit edildiğini, SGK tarafından meslek hastalığı tespiti yapılmış olması nedeniyle "meslek hastalığının tespiti" davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığını, Mahkemenin müvekkilinin tüm hastalık kayıtlarını inceleterek uzman bilirkişi heyetinden rapor aldığını ve müvekkilinde meydana gelen maluliyetle davalı işyerinde çalışması arasında illiyet bağını kurduğunu belirterek karar düzeltme taleplerinin kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili tarafından, kararın maddi hataya dayandığı gerekçesi ile ortadan kaldırılması istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) "Hükmün tashihi" kenar başlıklı 304 üncü maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümü şöyledir: "(1) Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. ... "

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun (7036 sayılı Kanun) 7 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince 6100 sayılı Kanun'un kanun yollarına ilişkin hükümleri, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanır.

6100 sayılı Kanun’da ise karar düzeltme yolu düzenlemesine yer verilmediği anlaşılmaktadır. Dosya içeriğine göre Dairemizce temyiz incelemesi sonucunda verilen kararda maddi hata saptanamadığı gibi maddi hataya dayandığı ileri sürülen hususun hukuki değerlendirmeye ilişkin olduğu ve 7036 sayılı Kanun’un 7 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca iş mahkemelerinin kararları ile ilgili Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme istenemeyeceği de dikkate alınarak davacı vekilinin dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi talepli dilekçesinin REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/340, Karar No: 2019/3408, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/340 E.  ,  2019/3408 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.