muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9360, Karar No: 2013/12196, Tarih: 28.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/9360 E.  ,  2013/12196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, süresi içinde davacı ve davalı ... Enerji Elektrik Üretim A.Ş. tarafından temyiz edilmesi ve Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi de davalı ... Enerji Elektrik Üretim A.Ş. tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 28.06.2013 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ... Enerji Elektrik Üretim A.Ş. vekili Av.... ve karşı taraftan davacı ... vekili Av.... geldiler, diğer davalı taraftan gelen olmadı, gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalı ... Enerji Elektrik Üretim A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, iş sözleşmesinin işverence haklı bir nedene dayanmaksızın feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, genel tatil, hafta tatili ve işçilik ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... Enerji Elektrik Üretim A.Ş. vekili, davalı şirketin ihale makamı olup husumet yöneltilemeyeceğini, davalı ... Tic.İnş. ve San.Ltd.Şti. vekili, talebe konu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının davalı şirketten herhangi bir alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar yararına redde konu tutar 1.181,00 TL olmakla karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 12/2. maddesine göre 400,00 TL maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken 153,00 TL nispi avukatlık ücretine hükmedilmesi hatalı olup bu durum bozma sebebi ise de, bu eksikliğin giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı HMK’nun 370/2. maddesi uyarınca kararı davalı ... Tic.İnş. ve San.Ltd.Şti.'nin temyiz etmediği de gözetilerek düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının avukatlık ücretleri ile ilgili bendinden “...reddedilen miktar yönünden 153,00 TL ücreti vekaletin davacıdan tahsili ile davalılara verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin çıkarılarak yerine “...karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 12/2. maddesine göre 153,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, 247,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalı ... Enerji Elektrik Üretim A.Ş.'ne verilmesine" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı ... Enerji Elektrik Üretim A.Ş. yararına takdir olunan 990,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalı ... Enerji Elektrik Üretim A.Ş.'ne verilmesine, temyiz harcı peşin alındığından davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalı ... Enerji Elektrik Üretim A.Ş.'ne iadesine, 28.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1867, Karar No: 2020/4355, Tarih: 06.07.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/1867 E.  ,  2020/4355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacılar vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 30.06.2020 Salı günü davacılar vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davacılar murisinin kullandığı banka kredisini teminat altına almak amacıyla davalı tarafından ... Sigorta Poliçesi düzenlendiğini, poliçe süresi içinde kalp krizi sonucu ölümün gerçekleştiğini, ölüm sebebinin şeker hastalığı olmadığını, davalının yapılan başvuruyu reddettiğini ve kredi taksitlerini davacıların ödediğini belirterek 43.852,00 TL. vefat tazminatının, riziko tarihinden işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, poliçe tanzimi sırasında sağlık durumu hakkında ve sigara kullanımı konusunda doğru beyan yükümlülüğüne uyulmadığından zararın teminat dışı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile 31.084,55 TL'nin 14.04.2012 tarihinden işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline dair verilen hükmün, davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 19.12.2016 tarih, 2014/9310 Esas ve 2016/11647 Karar sayılı ilamı ile; "davacılar murisi sigortalıya ait eksik tedavi belgeleri de dosya içine getirtilerek, aralarında kalp-damar cerrahisi konusunda uzman olan bir hekimin de bulunduğu bilirkişi kurulundan, sözleşme anında sigortalının şeker hastalığının bulunup bulunmadığı, mevcut olduğunun tespiti halinde gizlenip gizlenmediği, ölüm rizikosu ile bildirilmeyen bu hastalık ve yine bildirilmeyen sigara kullanımı arasında illiyet olup olmadığı konularında rapor alınıp karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle karar verilmesinin doğru görülmediği" gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada toplanan delillere göre; davacılar murisi sigortalıda poliçe tanziminden önce mevcut olup sigortacıya bildirilmeyen şeker hastalığı ile sigortalının sigara kullanımının ölüm nedeni olan kalp krizinde etkili olduğunun ATK 1. İhtisas Kurulu raporunla bildirildiği; sigortalının beyan yükümlülüğüne uymadığı ve davalının zarardan sorumlu olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, hayat sigortası poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Dava, hayat sigortası poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar murisi ... ile davalı sigorta şirketi arasında 05.01.2011-05.01.2014 tarihleri için hayat sigorta sözleşmesi düzenlenmiş; poliçenin düzenlenmesinden sonra, 06.02.2012 tarihinde sigortalı vefat etmiştir.

Poliçenin tanzim edildiği ve rizikonun gerçekleştiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nun 1290. maddesi ve Hayat Sigortası Genel Şartları'nın C.2.2. maddesi gereği değerlendirme yapılması; bu değerlendirmenin yapılabilmesi için de konusunda uzman doktor bilirkişilerden oluşan heyetten, bildirilmeyen hastalıkla (şeker hastalığı) ölüm nedeni (kalp krizi) arasında illiyet bağı olup olmadığı hususunda rapor alınması gerekliliği, Dairemizin önceki bozma ilamında açıklanmıştır.

Bozma gereği yürütülen yargılamada alınan ve hükme esas kabul edilen, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun 27.06.2018 tarihli raporunda; poliçenin akdinden önce

sigortalıda mevcut olan şeker hastalığının ve sigara kullanımının, ölüm nedeni olan kalp krizine etkisinin olduğu, ancak etki derecelerinin belirlenemeyeceği; ölüm nedeni olan kalp krizine etki eden pek çok risk faktörünün (yaş- aşırı kilo- hareketsiz yaşam- genetik faktörler) daha bulunduğu yönünde görüş bildirildiği görülmektedir.

Sigortalı tarafından imzalanan sağlık beyan formunda, herhangi bir rahatsızlığın olmadığı bildirilmiş; poliçeden önce mevcut olan şeker hastalığı ve sigara kullanımı bildirilmemiştir. Mahkemenin benimsediği bilirkişi heyeti raporunda da açıkça ifade edildiği üzere, poliçe tanziminden önce mevcut olan hastalık, doğrudan ölüm sebebi olmayıp ölüme etki eden rahatsızlıktır. Bu itibarla; doğrudan ölüm sebebi olmasa da, ölümle sonuçlanan kalp krizinin oluşumuna etki eden faktörlerden olan hususların, riskin kapsamı konusunda değerlendirme yapma hakkı bulunan sigortacıya bildirilmesi gerekir.

Bildirim yükümlülüğüne uyulmamasının sonuçlarını düzenleyen ... Sigortası Genel Şartları'nın C.2. maddesinin son cümlesinde "kastın söz konusu olmadığı durumlarda riziko, sigortacı durumu öğrenmeden önce veya sigortacının cayabileceği veya caymanın hüküm ifade etmesi için geçecek süre içinde gerçekleşirse, sigortacı tazminatı o tazminata ilişkin olarak tahakkuk ettirilen prim ile tahakkuk ettirilmesi gereken prim arasındaki orana göre öder" ifadesine yer verilmiş; bu tarz bir durumda proporsiyon hesabıyla tazminatın belirlenmesi kabul edilmiştir.

Somut olayda; ölüm nedeni olan kalp krizine etki eden faktör olduğu tıbbi olarak saptanan (poliçeden önceki) şeker hastalığı ve sigara kullanımı, doğrudan ölüm nedeni olmadığından, bildirimsizlik tazminat hakkını ortadan kaldırmayacak; sadece proporsiyon hesaplı tazminatı gerekli kılacaktır.

Somut olayda; ölüm nedeni olan kalp krizine etki eden faktör olduğu tıbbi olarak saptanan (poliçeden önceki) şeker hastalığı ve sigara kullanımı, doğrudan ölüm nedeni olmadığından, bildirimsizlik tazminat hakkını ortadan kaldırmayacak; sadece proporsiyon hesaplı tazminatı gerekli kılacaktır.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında mahkemece; davacılar murisinin, sigortacı için önemli sayılabilecek bir hususu bildirme yükümlülüğünü ihlali nedeniyle, ... Sigortası Genel Şartları'nın C.2-son maddesi gereği proporsiyon hesabıyla tazminatın belirlenmesi için, beyan edilmeyen risk faktörlerinin bildirilmesi halinde alınabilecek prim tutarının saptanması amacıyla gerekli araştırmanın yapılması; tespit edilecek prim (alınması gereken) ile alınan prim arasındaki orana göre tazminatın hesaplanması için konusunda uzman bilirkişiden rapor alınıp (daha önce alınan raporun çelişkili olduğu ve alınması

gereken prim konusunda bilirkişinin subjektif görüşünü içerdiğinden yetersiz olduğu gözetilip), oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, yazılı biçimde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; 2.540,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacılara verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 06/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6202, Karar No: 2016/6510, Tarih: 16.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6202 E.  ,  2016/6510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı Üniversite ve davalı ..... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı üniversite ve davalı .....'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı üniversite bünyesinde temizlik işçisi olarak çalışırken emeklilik nedeni ile iş akdinin son bulduğunu belirterek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücretinin tahsilini istemiştir.

Davalılar davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, ödenen kıdem tazminatının mahsubunun doğru yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının davalı Üniversitenin alt işverenleri yanında çalıştığı, 31.12.2005 tarihine kadar olan çalışmaları için .... Üniversitesinin ve alt işveren davalı ..... ( eski ünvanı ile.....).’nin davacıyı çalıştırdığı 01.01.2010–31.12.2010 tarihleri arası dönem için kıdem tazminatı ödediği anlaşılmaktadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ödenen kıdem tazminatları mahsup edilmiştir. Ancak bu ödenen kıdem tazminatlarının ödeme tarihinden fesih tarihine kadar hesaplanacak yasal faizi ile birlikte mahsubu gerekirken yazılı şekilde yapılan hesaplamaya itibar edilerek karar verilmesi isabetsizdir.

3-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, değişen alt işverenler arasındaki hukukî ilişkinin tespiti ve bunun işçinin işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı davalı ... işyerinde 30.05.1996 – 31.03.2011 tarihleri arasında değişik şirketler yanında alt işveren işçisi olarak çalışmış olup 23.09.2008 – 31.12.2008 ve 01.01.2010 – 31.12.2010 tarihleri arasında davalılardan ..... ( eski ünvanı ile ......) en son olarak da 17.01.2011 – 31.03.2011 tarihleri arasında davalı Baybora Ltd.Şti işçisi olarak çalışmıştır. Bu durumda davacının asıl işvereninin Belediye, son işvereninin .... olduğu tartışmasızdır.

Somut olayda, davacı davalı ... işyerinde 30.05.1996 – 31.03.2011 tarihleri arasında değişik şirketler yanında alt işveren işçisi olarak çalışmış olup 23.09.2008 – 31.12.2008 ve 01.01.2010 – 31.12.2010 tarihleri arasında davalılardan ..... ( eski ünvanı ile ......) en son olarak da 17.01.2011 – 31.03.2011 tarihleri arasında davalı Baybora Ltd.Şti işçisi olarak çalışmıştır. Bu durumda davacının asıl işvereninin Belediye, son işvereninin .... olduğu tartışmasızdır.

Yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda asıl işveren üniversite ve son işveren .....’nin kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarından tüm hizmet süresi yönünden müştereken müteselsilen sorumlu tutulmaları doğru olmakla birlikte önceki alt işverenlerden olan davalı .....’nin yıllık izin ücreti alacağından sorumlu tutulması ve kıdem tazminatından da devir aldığı süre ve kendi çalıştırdığı süre ile devir ettiği tarihdeki ücret ile sınırlı olarak sorumlu tutulması gerekirken bakiye kıdem tazminatı alacağının tümünden diğer davalılarla birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı .....'ne iadesine, 16/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5203, Karar No: 2011/6322, Tarih: 16.05.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/5203 E.  ,  2011/6322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Yanlar arasındaki 23.01.2006 tarihli kira sözleşmesinin konusu "2005 nissan 20 SC 760" nolu araçtır. Orta yerde Borçlar Kanununun 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kirası ilişkisi var diyebilmek için kiralananın hasılat getiren bir taşınır ya da taşınmaz mal ticari işletme veya hakkın bulunması, kiralananın demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiraya verilmesi gerekir. TTK'nun 11.maddesine göre de ticari işletmeden maksat ticarethane, ya da fabrika yahut ticari şekilde işletilen diğer müesseselerdir. Somut uyuşmazlıkta, 23.1.2006 günlü kira sözleşmesinde soyut "malzeme ve personel taşımak" için araç kiralandığından, kira ilişkisinin hasılat kirası ilişkisi olarak kabulü olanaksızdır. Tarafların sıfatlarına ve mahkeme önüne getirilen uyuşmazlığın niteliğine göre hükme yöneltilen temyiz itirazlarını inceleme görevi, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi gereğince 13.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 07.05.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4729, Karar No: 2024/12291, Tarih: 19.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/4729 E.  ,  2024/12291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/186 E., 2021/2 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. Mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adlî sicil kaydına göre Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.02.2007 tarihli ve 2004/563 Esas- 2007/26 Karar sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerekirken, Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2010 tarihli ve 2009/630 Esas- 2010/636 Karar sayılı kararı ile verilen 4 ay 15 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkralarından sanık hakkında "Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2010 tarihli ve 2009/630 Esas - 2010/636 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınmasına" ilişkin bölümlerin çıkartılarak yerine "Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.02.2007 tarihli ve 2004/563 E.- 2007/26 K. sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının mükerrirliğe esas alınmasına" ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek sürenin, Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.06.2010 tarihli ve 2009/630 Esas - 2010/636 Karar sayılı kararıyla verilen 4 ay 15 günlük hapis cezası süresine göre belirlenmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II. Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;