muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3622, Karar No: 2011/1522, Tarih: 31.01.2011

**9. Hukuk Dairesi         2009/3622 E.  ,  2011/1522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, izin, ücret alacağının

ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili davacının davalı işverene ait işyerinde 21.01.2004-10.10.2007 tarihleri arasındaki dönemde “belge işlem elemanı” olarak çalıştığını, davacının 08.10.2007 tarihinde işyerinde çalıştığını, 09.10.2007 tarihinde özel sebeplerle işyerine gidemediğini, 10.10.2007 tarihinde ise haklı nedene dayalı olarak iş sözleşmesini feshettiğini, parça başı ücretle çalıştığını, kıdem tazminatına esas aylık brüt ücretinin 883,41 YTL olduğunu, davacının 6 günü 08.00-18.00 saatleri arasında, ayda iki pazar günü de yine 08.00-18.00 saatleri arasında çalıştığını, günde 1 saat ara dinlenmesi kullandığını, ancak ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı ile ücret ve fazla mesai ile kullandırılmayan yıllık izin ücretlerinin faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacı işçinin iş sözleşmesini ortada haklı bir neden olmadığı halde feshettiğini, İstanbul'a tayin istediğini, İstanbul'da davacının çalıştığı bölümde eleman ihtiyacı olmaması nedeni ile talebinin kabul edilmediğini, bunun üzerine davacının bir takım bahaneler ileri sürerek iş akdini haksız olarak feshettiğini, davacının davalı işyerinden ayrıldıktan sonra Çorlu'da başka bir yerde çalışmaya başladığını, bunun bile davacının fesih sebeplerinde samimi olmadığını, kıdem tazminatı almak için bahane yarattığını gösterdiğini, davacının parça başı ücretle çalıştığını ve fazla çalışma yapmadığını, fazla mesai sütunu bulunan bordroları ihtirazı kayıtsız imzaladığını, yıllık ücretli izinlerini kullandığını, ücret alacağının bulunmadığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davalı işverene ait işyerinde 21.01.2004-10.10.2007 tarihleri arasındaki dönemde çalışan davacının fesih ihbar bildiriminde fesih nedeni olarak belirttiği nedenlerden sadece fazla çalışma ücretinin ödenmemesi sebebini ispatladığı, zira dava dosyasına ibraz edilen 14.09.2006 ve 01.10.2007 tarihli tutanaklardan ve dinlenen davacı ve davalı tanıklarının beyanlarından, davacının davalı işyerinde fazla çalışma yaptığının anlaşıldığı, ancak mübrez ücret bordrolarında ise davacı işçi lehine fazla çalışma ücreti tahakkuk ettirilmediği, bu durumda davacı tarafından fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle yapılan feshin 4857 Sayılı Yasanın 24/II-e maddesi kapsamında haklı bir fesih olduğu, bu hali ile kıdem tazminatı talep hakkı bulunduğu, fazla mesai, yıllık izin ücret alacağı mevcut olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulü sureti ile kıdem tazminatı ile fazla mesai, yılık izin ücret alacakları hüküm altına alınmıştır.

Hüküm davalı vekili tarafından temyize getirilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı tarafın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2 Fazla çalışma ücretlerinin hesabı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir (İş K. m.41/2). İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı, nispi emredici bir nitelik taşır. Tarafların bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, sözleşmelerle daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücreti ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanır. Son ücrete göre hesaplama yapılması doğru olmaz. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/ 20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönem içinde işçi ücretlerinin miktarı da belirlenmelidir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak bilinmeyen ücretin buna göre tespiti de Dairemiz tarafından kabul görmektedir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanması gibi durumlarda, bilinen son ücretin asgari ücrete oranının geçmiş dönemler yönünden dikkate alınmasının doğru olması doğru olmaz. Bu gibi hallerde ilgili meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler ücretleri sorulmalı ve dosyadaki diğer deliller bir değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık 45 saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak 45 saate kadar olan çalışmaları, fazla sürelerle çalışma olarak adlandırılır (İş K. 41/3.). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde normal çalışma saat ücreti yüzde yirmibeş yükseltilerek ödenir.

4857 sayılı İş Kanunu işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı 1 saat 30 dakika, fazla süreli çalışmada ise 1 saat 15 dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen hallerde, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarında belirli bir yüzde olarak eklenen paraların işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı İş Kanununun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik m. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark işverence ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır.

Yapılan bu açıklamalara göre yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Yapılan bu açıklamalara göre yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/ 25857 E, 2008/ 20636 K., Yargıtay 9.HD. 28.4.2005 gün 2004/ 24398 E, 2005/ 14779 K. ve Yargıtay 9.HD. 9.12.2004 gün 2004/ 11620 E, 2004/ 27020 K.). Fazla çalışma ücretinden indirimi öngören bir yasal düzenleme olmasa da, bir işçinin günlük normal çalışma süresinin üzerine sürekli olarak fazla çalışma yapması hayatın olağan akışına aykırıdır. Hastalık, mazeret, izin gibi nedenlerle belirtilen şekilde çalışılamayan günlerin olması kaçınılmazdır. Böyle olunca fazla çalışma ücretinden bir indirim yapılması gerçek duruma uygun düşer. Ancak, fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden indirim, taktiri indirim yerine, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davacı tarafın kendisini avukat ile temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekir.

Somut olayda davacının parça başı ücretle çalıştığı konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmadığı gibi bu husus dosya kapsamı ile de sabittir. Mahkemece benimsenerek hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın 5 günü 08.00-18.00 saatleri arasında, ayrıca ayda iki cumartesi, bir pazar aynı şekilde çalıştığı kabul edilerek aylık 27, günlük 1,22 saat fazla mesainin ücreti %150 zamlı saat ücreti üzerinden hesap edilmiştir. Ancak yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında parça başı ücretle çalışan davacının fazla mesaisinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödendiğinden fazla çalışma ücretinin sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde tanzim edilen bilirkişi raporuna istinaden talebin kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 31.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4950, Karar No: 2012/13342, Tarih: 19.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/4950 E.  ,  2012/13342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın el atılan bölümünün bedeli ile kalan kısımdaki değer azalışının tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla duruşma için belirlenen 19.06.2012 günü aleyhine temyiz olunan davacı vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davalı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak, temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, davacı vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın el atılan bölümünün bedeli ile kalan kısımdaki değer azalışının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve taşınmazın enerji nakil hattı altında kalan kısmına inşaat izni verilmeyeceğinden bu bölümün mülkiyet bedelinin hesaplanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazdan geçirilen enerji nakil hattının kuzey kısmında kalan bölümünün yüzölçümü ve geometrik durumu dikkate alındığında bu kısımda değer azalışı olamayacağının düşünülmemesi,

2-Taşınmazın enerji nakil hattı geçirilen ve bedeline hükmedilen bölümünün kullanım hakkı davalı idareye ait olmak üzere ... adına tesciline karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, davalı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18591, Karar No: 2014/1484, Tarih: 23.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18591 E.  ,  2014/1484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki uyuşmazlık ticari nitelikteki hasılat kirası sözleşmesinden kaynaklanan rücuen alacak olup mahkemece de bu şekilde nitelendirilmiştir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle, dosyanın görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3888, Karar No: 2013/14519, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/3888 E.  ,  2013/14519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Hükmün davalı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Mahkemece nisbi harcın yatırılmaması nedeniyle davalıya HUMK'un 434. maddesi gereğince eksik harcı tamamlaması için gönderilen muhtıraya rağmen yasal süresinde eksik harç ikmal edilmediğinden bahisle 19.12.2012 tarihli ek karar ile temyizin reddine karar verilmiş, temyizin reddine ilişkin karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan HMK.nun 336. maddesi gereğince kanun yollarına başvuru sırasında da adli yardım talebinde bulunulabileceği, adli yardım talebine konu evrakın her türlü harç ve giderden muaf olacağı ve kanunun yoluna başvuru sırasında adli yardım talebinin bölge adliye mahkemesine veya Yargıtay'a yapılacağı düzenlenmiştir. Davalı tarafından temyizin adli yardım talepli olarak yapılmış olmasına göre mahkemece adli yardım talebinin ve temyiz isteminin değerlendirilmesi için dosyanın ilgili Yargıtay dairesine gönderilmesi gerekirken, adli yardım talebi bulunmasına rağmen HUMK'un 434. maddesi gereğince gönderilen ihtara rağmen harcın ikmal edilmemiş olması nedeniyle temyizin reddine ilişkin verilen karar usul ve yasaya uygun olmadığından temyizin reddine ilişkin 19.12.2012 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, HMK'nun 336 maddesi gereğince adli yardım talebinin incelenmesine geçildi.

Adli yardımı düzenleyen HMK'nun 336/2. maddesi gereğince “Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.”

Davalı tarafından, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuş ise de, adli yardımı gerektiren iddialarını açıklamadığı gibi iddiasını dayandırdığı, yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığına dair mali durumuna ilişkin belgeleri de sunmamıştır. Davalı tarafından adli yardım talebinin haklılığına ilişkin delil sunulmamış olması nedeniyle, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalının temyiz istemine gelince; dairemizce davalı hakkındaki temyizin reddine ilişkin ek karar kaldırılmış ise de, yapılan inceleme neticesinde davalının adli yardım talebi de reddedilmiştir. Adli yardım talebinin reddedilmiş olmasına göre alınması gereken nisbi temyiz harcı alınmadan temyiz incelmesi yapılamayacağından, eksik harcın ikmali için HUMK.nun 434/3.maddesi gereği işlem yapılmak üzere dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİ gerekmiştir.

Davalının temyiz istemine gelince; dairemizce davalı hakkındaki temyizin reddine ilişkin ek karar kaldırılmış ise de, yapılan inceleme neticesinde davalının adli yardım talebi de reddedilmiştir. Adli yardım talebinin reddedilmiş olmasına göre alınması gereken nisbi temyiz harcı alınmadan temyiz incelmesi yapılamayacağından, eksik harcın ikmali için HUMK.nun 434/3.maddesi gereği işlem yapılmak üzere dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİ gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz istemiyle birlikte adli yardım talebi bulunmasına göre, mahkemece eksik harç ikmal edilmediğinden bahisle, temyizin reddine karar verilmesine ilişkin ek karar usule uygun olmadığından TEMYİZİN REDDİNE İLİŞKİN EK KARARIN KALDIRILMASI, davalının adli yardım talebinin REDDİNE, adli yardım talebinin reddedilmiş olmasına göre temyiz harç ve giderleri yatırılmadan temyiz incelemesi yapılamayacağından, eksik harcın ikmali için HUMK.nın 434/4. maddesi gereğince işlem yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi ve davalı tarafından temyiz harcı yatırılmasa dahi, dosya da davacının da temyizi bulunduğundan, dosyanın eksikliğin ikmalinden sonra gönderilmesi için dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31119, Karar No: 2023/989, Tarih: 09.02.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/31119 E.  ,  2023/989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla, sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Kanunu'nun 125 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlularına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede; sanığın müştekiye yönelttiği “tanık başka başka birşey söylüyor sen başka başka bir şey söylüyorsun lan" şeklindeki ifadeler bir bütün olarak değerlendirildiğinde, müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı davranış niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden hükmün bozulması yönünde görüş belirtilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri içermeyen dilekçesinin hakkında verilen mahkumiyet hükmünün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde sanığın yargılanmakta olduğu başka bir dava nedeniyle ... Asliye Ceza Mahkemesinde savunma yaptığı sırada, söylenenleri anlayamadığından bahisle mahkeme hakimi olan müştekiyi kast ederek "tanık başka başka birşey söylüyor sen başka başka bir şey söylüyorsun lan" diyerek hakarette bulunduğu şeklinde iddia olunan olayda, Yerel Mahkemece sanığın üzerine atılı kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçunu işlediği kabul olunarak mahkumiyeti yönünde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın İleri Sürdüğü Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanığın İleri Sürdüğü Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığın hakkında yürütülen başka bir dava nedeniyle ... Asliye Ceza Mahkemesinde savunma yaptığı sırasında, mahkeme hakimi olan müştekiye hitaben "tanık başka başka birşey söylüyor sen başka başka bir şey söylüyorsun lan" şeklindeki sözlerinin kaba ve nezaket dışı davranış sınırlarını aştığı, 10.03.2015 tarihli duruşma zaptı dikkate alındığında, sanığın saygısız tavır ve hareketleriyle uyarıldığı ve hatta kontrolünü kaybetmesi nedeniyle dışarı çıkarılması için infaz koruma memurlarına talimat verildiği, sonrasında tekrar huzura alınmasına rağmen saygısız şekilde davranışlarına devam ettiğinin anlaşılması karşısında, olayın oluş şekline göre eylemlerinin bir bütün halinde müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olduğunun anlaşılması karşısında, Yerel Mahkemece sanığın mahkumiyetine dair takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın temyizi yerinde görülmemiştir.

B. Sair Hususlar Yönünden

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca tekerrür hükümleri uygulanmamış ise de aleyhe temyiz bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamış ve sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

C. Tebliğnamedeki Görüş Yönünden

Yukarıda (A) bendinde açıklanan nedenlerle tebliğnamedeki görüşe oy çokluğuyla iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.02.2023 tarihinde karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık sanığın sözlerinin hakaret suçunu oluşturup oluşturmayacağı noktasındadır.

Söylenen sözlerin suç oluşturup oluşturmadığı ifade özgürlüğü ve katılanın şöhret ve haklarının korunması, yargının tarafsızlık ve otoritesinin sağlanması ile savunma hakkının dokunulmazlığı dengesi perspektifinde, Anayasa ve AİHS hükümleri gözetilerek değerlendirilmelidir.

Anayasa “Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti” kenar başlıklı 26. maddesi,