muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2217, Karar No: 2015/6179, Tarih: 15.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/2217 E.  ,  2015/6179 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/127508

MAHKEMESİ : Amasya Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 26/12/2013, 2011/227 (E) ve 2013/245 (K)

SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs etmek, Kasten Yaralamak, Tehdit, Hakaret

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanıklar S.. L.., S.. Ş.. ve M.. A.. hakkında kasten yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından doğrudan verilen adli para cezaları, miktarları itibarıyla kesin nitelikte olduğundan, suçların vasfına yönelik olmadığı anlaşılan Cumhuriyet savcısı ve sanıklar müdafiilerinin bu hükümlere yönelik temyiz istemlerinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı (REDDİNE) karar verilmiştir.

2-Temyiz başvurularının kapsamına göre, sanık S.. L.. hakkında mağdur Muttalip'e karşı kasten öldürmeye teşebbüs, sanık Emrah hakkında mağdur M. S.'e karşı nitelikli kasten yaralama ve sanık M. S. hakkında mağdurlar S.. L.., S.. Ş.. ile Emrah'a karşı silahla tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılan incelemede,

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık M.. A..'ın mağdurlar S.. L.., S.. Ş.. ve Emrah'a yönelik silahla tehdit, sanık E.. A..'ın mağdur M. S.'e yönelik nitelikli kasten yaralama suçları ile sanık S.. L..'nın mağdur Muttalip'e yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ve tahrike ilişen cezaları azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş; incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik bulunmadığından, Cumhuriyet savcısının sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, sanık S.. L.. ve müdafiinin sübuta, eksik araştırmaya, sanık Emrah müdafiinin sübuta, sanık M. S. müdafiinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A-Sanık M.. A.. hakkında mağdurlar S.. L.., S.. Ş.. ve Emrah'a yönelik silahla tehdit, sanık E.. A.. hakkında mağdur M. S.'e yönelik nitelikli kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan incelemede;

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulamalar yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkralarında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3 maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B-Sanık S.. L.. hakkında mağdur Muttalip'e yönelik eyleminden kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;

B-Sanık S.. L.. hakkında mağdur Muttalip'e yönelik eyleminden kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;

aa)Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın çıkan kavgada hedef seçme olanağı bulunmayan bir durumda, mağdur Muttalip'i bir tanesi batında peritonu delip basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve yaşamsal tehlike oluşturmayacak, biri yüzde sabit eser oluşturacak şekilde toplam dört bıçak darbesiyle yaraladığı anlaşılan olayda, arada öldürmeyi gerektirecek bir geçimsizliğin bulunmayışı, eylemin oluşu ve sonlanma biçimi gözetildiğinde; sanığın fiiline bağlı olarak ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğu ve TCK'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-c-son. maddeleri uyarınca aynı Kanun'un 61'inci maddesine göre, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen zararın ağırlığı da gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılmak sureti ile sonuca etkili olacak şekilde temel cezanın belirlenmesi suretiyle hüküm kurulması yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

bb) 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin iptal edilen bölümler doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 15/12/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8034, Karar No: 2010/6774, Tarih: 14.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/8034 E.  ,  2010/6774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ümraniye Asliye 2.Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ümraniye Asliye 2.Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.07.2008 tarih ve 2006/343-2008/212 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerii tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yapılan sözleşme ile dava dışı kooperatifin 10 blok 1.kat 8 numaralı daireye ait ortaklık hakkını davalıdan devir aldığını, satış bedeli toplam 55 milyar TL’nin ödendiğini, ayrıca kooperatife yapılan ödemelerle müvekkilinden toplam 68 milyar TL paranın çıktığını, sonradan konutun bulunduğu yerin tapusuz olduğunun belirlendiğini, denetim kurulu üyesi olan davalının bunu bildiğini, müvekkilinin gerek kooperatife gerekse kendisine yapılan ödemelerin iadesini istediğini, dava dışı kooperatifin davalıya yapılan ödeme dolayısıyla uhtesine geçen 45.276.00 YTL’yi ödediğini, iade edilmeyen 22.774.00 YTL’nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin durumu bilmediğini, taşınmazın tapusuz olduğunun 7 ay sonra ortaya çıktığını savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davalının dava dışı kooperatifte sahip olduğu ortaklığı davacıya devir ettiği, devrin kooperatifçe kabul edildiği, ancak hisse devrine konu taşınmazın tapusunun Hazine adına kayıtlı olduğu, davacıya devir imkanı bulunmadığı, devir bedeli olarak 55.000 YTL ödediği, tarafların sebepsiz zenginleşmeye dayalı talepte bulunabilecekleri, davacının ortaklıktan ayrıldığı, dava dışı kooperatiften 45.276.00 YTL tahsil ettiği, aradaki farkı davalıdan alabileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 9.724.00 YTL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; Dava, kooperatif ortaklığı devir sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Davalının, kooperatif ortaklığını 16.07.2005 tarihinde davacıya devir ettiği, bu devrin 18.07.2005 tarihinde dava dışı kooperatif yönetim kurulu tarafından kabul edildiği, davacının anılan kooperatiften 13.05.2006 tarihinde istifa ettiği, bu istifanın kabul edilerek davacıya 45.276.00 YTL ödeme yapıldığı hususları çekişmesizdir. Dava dışı kooperatif tarafından dosyaya gönderilen yazıda davacıya iade edilen aidatların 32.226.00 YTL’lik kısmının davalı, kalan 13.050.00 YTL’lik kısmının ise davacı tarafından ödendiği açıklanmıştır. Yapılan yargılama, toplanan kanıtlardan anlaşılacağı üzere, davacı davalıya 55.000.00 YTL devir bedeli ödemiştir. Esasen, mahkemenin kabulü de bu yöndedir. Uyuşmazlığa konu ortaklık kapsamı dairenin bulunduğu taşınmazın tapusunun 2002 yılında 6831 sayılı Yasa’nın 2/B maddesi uyarınca dava dışı Hazine adına tahsis edildiği anlaşılmaktadır. Davalı, ortaklık hakkını devir ettiği dava dışı kooperatifin kurucu ortağı ve aynı zamanda denetim kurulu üyeliği görevi yapmış bir kişidir. Devir tarihinden sonra blokların inşası taşınmazın tapusunun Hazine adına olması nedeniyle durdurulmuştur. Davacı vekili, davalının kooperatifin taşınmazının durumunu bilerek ve gizleyerek ortaklığını müvekkiline devir ettiğini, zararının doğduğunu ileri sürmüştür. Bu durum karşısında, davalının kurucu ortak olduğu ve denetim kurulu üyeliği de yaptığı kooperatifin inşaatlarının yapıldığı taşınmazın Hazine adına olduğunu bilerek ortaklığı davacıya devir ettiği, davacının bu devir nedeniyle meydana gelen zararının, davalıya devir bedeli olarak ödemiş olduğu tutar ile kooperatif ortaklığı nedeniyle ödediği aidatlar toplamının istifa sonrası dava dışı kooperatiften aldığı aidat toplamı farkı kadar olduğu dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 500,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 14.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11305, Karar No: 2015/17037, Tarih: 16.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/11305 E.  ,  2015/17037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı T... vek. Av. T.. Ö.. ile davalılar 1)R.. O.. vek. Av. G.. K.. 2)M.. Y.. aralarındaki itirazın iptali davası hakkında Aksaray 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 13.06.2012 gün ve 2009/76 E. - 2012/241 K. sayılı hükmün davalı M.. Y.. tarafından duruşmalı, davalı R.. O.. vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı asil M.. Y.. gelmiş diğer taraflardan kimse gelmemiş olduğundan, onların yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan asilin sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 11.02.2015 tarihli geri çevirme kararı ile davalı tarafça dosyaya bir örneği sunulan ilk taksidi 10.05.2013 tarihinde başlayan ve toplam 36 takside bağlanan taksitli toplam borç miktarı olarak 92.784,36 TL belirlenen “borcun yeniden yapılandırılmasına ilişkin protokolün” tasdikli bir örneğinin konularak dosyanın yeniden gönderilmesi istenmiş ise de mahkemece geri çevirme kararımızın gereğinin tam olarak yerine getirilmediği, istenen yeniden yapılandırma protokolü yerine, dosyaya tüketici kredisi ödeme planı ve geri çevirme kararımızda istenen belge ile ilgisi bulunmayan bazı belgelerin konulmuş olduğu görülmüştür.

Dairemizin geri çevirme kararında istenen yeniden yapılandırma protokolü davacı bankanın 1...... no'lu kredi borcu ile ilgili olup taraflar arasında düzenlenen protokolün nereden getirtilebileceği davalı M.. Y.. tarafından mahkemeye sunulan 19.03.2015 tarihli dilekçede açıkça belirtilmiştir. Mahkemece bu bilgilerden hareketle heyetçe incelenmesine gerek görülen sözü edilen yeniden yapılandırma protokolünün aslının eklenerek yeniden gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12880, Karar No: 2013/12763, Tarih: 03.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/12880 E.  ,  2013/12763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Asıl davada ortak gider ve aidat bedelinin davalıdan tahsili, birleşen davada ise ortak gider ve aidat hakkında yapılan icra takibine itirazın iptali istenilmiştir. Mahkemece her iki davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı yönetim, asıl davada ortak gider ve aidat bedelinin gecikme tazminatı ile tahsilini, birleşen davada ise davalının ödemediği ortak gider ve aidatlar nedeniyle yapılan takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptalini ve inkar tazminatına karar verilmesini istemiş, mahkemece her iki dava kısmen kabul edilmiştir.

1-Birleşen davada tarafların temyize konu ettikleri miktar ile asıl davada davacı vekilinin temyize konu ettiği reddedilen miktar 1.430 TL.sını geçmemektedir. HUMK.nun 5219 Sayılı Yasa ile değişik 427. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca miktar veya değeri 1.430 TL.yı geçmeyen kararlar kesin olduğundan miktar yönünden temyiz dilekçelerinin REDDİNE,

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Kat Mülkiyeti Kanununun 20/2. maddesindeki yüzde on gecikme tazminatı 5711 sayılı Yasanın 9. maddesi ile 14.11.2007 tarihinden itibaren aylık yüzde beş olarak değiştirilmiştir. Mahkemece bu husus gözetilmeden yazılı şekilde yüzde on gecikme tazminatına hükmedilmesi doğru değil ise de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden mahkemenin gerekçeli kararının hüküm fıkrasının bir nolu bendinde yer alan “itibaren aylık %10” ibaresinin hükümden çıkarılmasına, yerine “14.11.2007 tarihine kadar aylık yüzde on, bu tarihten sonra ise aylık yüzde beş” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edenlerden davalı tarafa yükletilmesine, fazla alınan temyiz peşin harcının ise istek halinde temyiz edenlerden davacı tarafa iadesine, 03.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14592, Karar No: 2024/99, Tarih: 09.01.2024

**4. Ceza Dairesi         2023/14592 E.  ,  2024/99 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/490 E., 2022/954 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 16.08.2023 tarih ve 94660652-105-35-14993-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.09.2023 tarihli ve KYB-2023/94959 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

"...Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/12/2017 tarihli ve 2017/19084 esas, 2017/28185 karar sayılı ilâmında; "...uzlaştırmaya tabi olan bir suçla uzlaştırmaya tabi olmayan bir suçun yargılaması devam ederken, hakimin uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi veya bu düşünceyle tefrik kararı vermesi durumunda uzlaştırma kapsamında olmayan suç açısından ihsası reyde bulunduğundan bahsedilemeyecektir.Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nın 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nın 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerekecektir…" şeklinde yer alan açıklamalar kapsamında, hüküm kurulurken uzlaştırma hükümlerine tabi olmayan suçtan beraat kararı verilmesi halinde, uzlaştırma kapsamında bulunan suç yönünden dosyanın soruşturma bürosuna gönderilebileceği, bu durumun ise ihsası rey olarak nitelendirilmeyeceği,

Somut olayda, sanık hakkında hakaret ve silahla tehdit suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde silahla tehdit suçundan beraatine, hakaret suçu yönünden ise mahkumiyetine karar verilmesi sebebiyle, hakaret suçu yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun ''Uzlaşma" başlıklı 253/3. maddesinde yer alan "...Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmadığı, bu hâli ile hakaret suçu yönünden 5271 sayılı Kanunu’nun 253. maddesindeki esas ve usullere göre uzlaştırma işlemlerinin aynı Kanun'un 254. maddesi uyarınca mahkemesince yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinde;

"(1) Aşağıdaki suçlarda, şüpheli ile mağdur veya suçtan zarar gören gerçek veya özel hukuk tüzel kişisinin uzlaştırılması girişiminde bulunulur:

a) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suçlar.

b) Şikâyete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın, Türk Ceza Kanununda yer alan;

1. Kasten yaralama (üçüncü fıkra hariç, madde 86; madde 88),

2. Taksirle yaralama (madde 89),

3. Tehdit (madde 106, birinci fıkra),

4. Konut dokunulmazlığının ihlali (madde 116),

5. Hırsızlık (madde 141),

6. Dolandırıcılık (madde 157),

7. Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (madde 234),

8. Ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması (dördüncü fıkra hariç, madde 239), suçları.

...

(3) ...Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz." hükümlerine yer verilmiştir.

Ayrıca aynı Kanun'un 254 üncü maddesinde de: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, uzlaştırma işlemleri 253 üncü maddede belirtilen esas ve usule göre, mahkeme tarafından yapılır.” hükmü düzenlenmiştir.

Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçunun uzlaştırma kapsamında bulunmayan ve aynı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen tehdit suçuyla birlikte işlendiği iddia edildiğinden, 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin üçüncü fıkrasına göre uzlaşma kapsamında bulunmadığı, ancak yapılan yargılama neticesinde sanık hakkında tehdit suçundan beraat kararı verilmesi karşısında, hakaret suçunun uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinde öngörülen yönteme uygun biçimde uzlaştırma işlemi yapılmadan mahkumiyet hükümü kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sanık hakkında Yerel Mahkemece hakaret suçundan kurulan kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Aynı Kanun maddesinin 4 (a) fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1664, Karar No: 2019/2374, Tarih: 29.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2017/1664 E.  ,  2019/2374 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Terör örgütüne üye olmak suçundan İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/04/2013 tarihli ve 2012/216 esas, 2013/55 sayılı kararı ile 4 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü ...'nın, iş bu cezasının infazı sırasında, kalan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazı talebinin reddine ilişkin İzmir 1. İnfaz Hakimliğinin 21/02/2017 tarihli ve 2017/931 esas, 2017/991 sayılı kararına karşı İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına, hükümlünün koşullu salıverme tarihine kadar olan kalan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair mercii İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/02/2017 tarihli ve 2017/349 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlünün İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/04/2013 tarihli ve 2012/216 esas, 2013/55 sayılı kararı ile terör örgütüne üye olmak suçundan 4 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına mahkum edildiği, hükümlünün anılan cezanın infazı kapsamında ceza infaz kurumuna 25/09/2014 tarihinde girdiği ve bu kapsamda koşullu salıverilme tarihinin de 24/10/2017 olarak hesap edildiği, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 3. maddesinde yer alan "26/09/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 302, 307, 309, 311, 312, 313, 314, 315 ve 320. maddeleri ile 310. maddesinin birinci fıkrasında yazılı suçlar, terör suçlarıdır." şeklindeki hüküm gereğince hükümlünün terör suçlusu olup Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 6/2-ç. maddesi uyarınca açık ceza infaz kurumuna ayrılmak için "Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması şartı aranır." şeklindeki düzenlemenin mevcut bulunduğu, ayrıca 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesinde yer alan "(1) Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla; a) Açık ceza infaz kurumunda cezasının son altı ayını kesintisiz olarak geçiren, b) Çocuk eğitimevinde toplam cezasının beşte birini tamamlayan, koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hükümlü hakkında hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, infaz hâkimi tarafından karar verilebilir. (2) Açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen iyi hâlli hükümlüler, açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşmasından itibaren en az altı aylık sürenin geçmiş olması durumunda, diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler....", 6291 sayılı Kanunun 2. maddesi ile 5275 sayılı Kanuna eklenen geçici 3/1-2. maddesinde yer alan "(1) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla koşullu salıverilmelerine bir yıldan az süre kalan; a) Açık ceza infaz kurumunda bulunan, b) Kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşıyan, iyi hâlli hükümlülerin talepleri hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilebilir. (2) Koşullu salıverilmelerine bir yıl kala açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkını kazanan hükümlüler, bu infaz usulünden en fazla altı ay süreyle yararlanırlar." ve son olarak 6655 sayılı Kanunun 5. maddesi ile değişik 6411 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile 5275 sayılı Kanuna eklenen geçici 4