muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1683, Karar No: 2018/1308, Tarih: 04.07.2018

Davacı vekili ve davalı ... vekilinin temyizi üzerine karar Özel Dairece yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece önceki karardaki gerekçeler tekrar edilerek ve ilk kararda rapordan farklı nitelendirmeler ve gerekçelere yer verildiği, dosyaya yansıyan gerek kurum içi gerek Bakanlık ile yapılan yazışmalar, tesisin niteliği gereği yazışmalara gösterilen özen, mahkemece verilen tedbir kararı, dava konusu faturalara ilişkin süreç içerisinde kısmen tahsilat yapılmış olması hususları birlikte değerlendirildiğinde davalıların bir kusuru olmadığı kanısına varıldığı için yeni rapora gerek görülmediği, kusura ilişkin yapılan hukuki değerlendirme çerçevesinde de zararın tutarı yönünde rapor alınmasının gereksiz görüldüğü belirtilerek direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; yerel mahkemece alınan bilirkişi raporunda sorumluluk şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği konusunda takdirin mahkemeye bırakılmış olması ve mahkemece yapılan hukuki değerlendirme sonucunda davalıların kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması karşısında kurum zararının doğup doğmadığı ve davalıların sorumluluklarının bulunup bulunmadığı hususunda yeni bir bilirkişi heyetinden rapor alınmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümüne geçilmeden önce, konuya ilişkin yasal düzenleme ve ilkelerin ortaya konulmasında yarar vardır:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Bilirkişiye başvurulmasını gerektiren hâller” başlıklı 266. maddesinde;

“Mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Ancak genel bilgi veya tecrübeyle ya da hâkimlik mesleğinin gerektirdiği hukukî bilgiyle çözümlenmesi mümkün olan konularda bilirkişiye başvurulamaz. Hukuk öğrenimi görmüş kişiler, hukuk alanı dışında ayrı bir uzmanlığa sahip olduğunu belgelendirmedikçe, bilirkişi olarak görevlendirilemez.”

hükmü yer almaktadır.

Buna göre genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkesin bilmesi gereken konular ile hâkimlik mesleğinin gereği olarak hâkimin, hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konular dışında kalan ve çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hâllerde bilirkişi oy ve görüşünü alması gerekmektedir.

hükmü yer almaktadır.

Buna göre genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkesin bilmesi gereken konular ile hâkimlik mesleğinin gereği olarak hâkimin, hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konular dışında kalan ve çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hâllerde bilirkişi oy ve görüşünü alması gerekmektedir.

Somut olayda dava dışı Ege Metal Demir A.Ş. ile mülga TEAŞ arasında imzalanan enerji satışı anlaşması gereğince adı geçen şirkete ait ark ocağı ve haddehane tesislerine elektrik sağlandığı, ancak Ege Metal Demir ...nin 1997-1999 yılları arasındaki enerji tüketiminden kaynaklanan borçlarını ödemediği, toplam 29.923.777,79 YTL’ye ulaşan kurum alacağının tahsili için 26.02.2001 tarihinde ilamsız icra takibi başlatıldığı ve firmanın enerjisinin kesildiği, ancak borçlu firmanın talebi üzerine İzmir 3. Asliye Ticaret Mahkemesince 23.02.2001 tarihinde verilen ihtiyati tedbir kararı gereğince kesilmiş bulunan enerjinin açıldığı, borçlu firmanın itirazı üzerine duran takibin devamı için davacı kurumca açılan itirazın iptali davasında, borçlu firmanın açtığı menfi tespit davasındaki kararın kesinleşmesi bekletici mesele yapıldığı için alacağın tahsilinin sağlanamadığı anlaşılmaktadır.

Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığınca düzenlenen 21.01.2002 tarihli soruşturma raporunda borçlu firmanın Mayıs 1997 ve Kasım 1999 dönemleri arasında ödemediği elektrik faturalarını tahsil etmeyen ve firmanın elektriğinin kesilmesi yönünde gerekli girişimlerde bulunmayan personelin mali yönden sorumlu olduğunun belirtilmesi ve alınan Bakan oluru üzerine açılan eldeki davada davacı kurum tarafından görevlerini yerine getirmeyen davalıların zarardan sorumlu oldukları iddiasıyla 12.03.2007 tarihi itibari ile hesaplanan toplam 140.432.952,89 TL kurum zararının davalılar tarafından görev süreleri ile orantılı olarak tazmin edilmesi istenmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sırasında toplanan deliller üzerinden bilirkişi incelemesi yaptırılmış, bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen raporda dava konusu faturaların tahsili ve enerji kesilmesine ilişkin yazışmaların incelenmesinden ve devam eden davaların yargılama sürecinin açıklanmasından sonra haksız fiil sorumluluğunun şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği konusunda takdirin mahkemeye bırakıldığı belirtilmiştir.

Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığınca çıkarılan 09.11.1995 tarihli (Mülga) Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği’nin “Borcunu Zamanında Ödemeyen Abone” başlıklı 50. maddesinin (d) bendinde “Elektrik enerjilerinin kesilmesi sonucunda; telafisi mümkün olmayan zararlara uğrayabilecek olması nedeniyle, ark ocakları, endüksiyon ocakları ve yüksek fırınlarla çalışan entegre demir çelik tesisleri, ayrıca askeri tesisler ile hastanelerin elektrik enerjisi kesilmeden önce Bakanlığın teyidi alınır. Ancak gecikmeden dolayı faiz uygulamasına ilişkin teşekkül veya şirket hakları saklıdır.” şeklinde yapılan değişiklik 13.07.1999 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Davalıların savunmalarında dayandıkları ve enerjinin kesilmesi için Bakanlığın teyidi gerektiğine ilişkin bu yönetmelik değişikliğinin yürürlüğe girdiği 13.07.1999 tarihinden sonraki enerji kesilmesi girişimleri yönünden dikkate alınabileceği hususu yerel mahkemenin de kabulündedir.

Her ne kadar yerel mahkemece yapılan hukuki değerlendirme sonucu davalıların kusuru olmadığı kanaatiyle davanın reddine karar verilmiş ve kararın Özel Daire tarafından bozulması üzerine aynı gerekçelerle önceki kararda direnilmiş ise de, mahkemenin, kurumun zarara uğramasında davalıların kusurunun bulunmadığı yönündeki kanaatine dayanak olarak belirttiği yazışmalar, mahkeme kararları ve kısmi tahsilat yapılması gibi hususların tamamının 1999 yılı ve sonrasına ilişkin olduğu görülmektedir.

Eldeki davanın konusu olan ve davalıların sorumlu olduğu iddia edilen kurum zararının, dava dışı Ege Metal Demir ...nin Mayıs 1997 ve Kasım 1999 dönemleri arasında ödemediği elektrik faturalarına ilişkin olduğu anlaşıldığına göre, kurum zararının doğup doğmadığı ve davalıların sorumluluklarının bulunup bulunmadığının tespiti açısından, belirtilen dönem içerisinde söz konusu faturaların 29.923.777,79 YTL’ye ulaşmasına kadar geçen sürede davalıların görevleri itibariyle üzerlerine düşen yükümlülükleri yerine getirip getirmedikleri, faturaların tahsili için veya firmanın enerjisinin kesilmesi için gerekli girişimlerde bulunup bulunmadıkları hususlarının tespiti önem arz etmektedir.

Ancak belirtilen hususlarda bilirkişi kurulu tarafından yapılmış bir inceleme veya tespit bulunmadığı, bu yönüyle bilirkişi raporunun yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, kurum zararının doğup doğmadığı ve davalıların sorumluluklarının bulunup bulunmadığı hususunda yeni bir bilirkişi kurulundan yukarıda açıklanan olguları yansıtacak biçimde, denetime ve hüküm kurmaya elverişli rapor alınması ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsizdir.

Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı ... Taahhüt A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen Geçici 3. maddeye göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 04.07.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17057, Karar No: 2019/9061, Tarih: 08.10.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/17057 E.  ,  2019/9061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkillerinin murisi ... 18.11.2014 tarihinde vefat ettiğini, murisin ölmeden önce davalı bankadan tüketici kredisi kullandığını, davalı şirkete hayat sigortası yaptırıldığını, müvekkilinin murisinin ölmesi üzerine tazminat almak için davalı şirkete başvurduklarını ancak taleplerinin red edildiğini belirterek, şimdilik 4.540,73 TL'nin reeskont faizi bile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, ölen sigortalının poliçe tanziminden önce hastalığını gizlediğinden kusurlu olduğunu, ölüm nedeni ile belirtilen hastalık arasında illiyet bağı olduğundan tazminat ödeme yükümlülüklerinin ortadan kalktığını belirterek haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamından sigorta şirketlerinin kusursuz sorumluluk esaslarına göre hareket ettiği ve sigorta işleminin yaptıran kişinin meydana gelebilecek herhangi bir kaza ve ani ölüm durumunda sigortanın sağladığı güven

ilkesinden faydalanmak istediği duygusu hareketi ile sigorta işlemlerini yaptırdığı gerekçesi baz alınarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tüketici kredisi nedeni ile hayat sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK'nun 266/1. maddesinde "Mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir" düzenlemesi benimsenmiştir. Somut olayda uyuşmazlık ölen sigortalının ölüm nedeni ile önceden var olan hastalığı arasında uygun illilyet bağı bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır. Mahkemece sigorta hukuku uzmanı Avukat bilirkişiden rapor alınmış olup, doğru beyan mükellefiyetinin ihlali sonucunu doğurup doğurmadığının araştırılması yönünde müteveffanın sigorta poliçesi yapılırken gizlediği belirtilen hastalığı ile ölüm nedeni arasında illiyet bağı olup olmadığı bunun sonucunda poliçesinin geçerli olup olmadığı hususunun müteveffanın hastane kayıtları ve ilgili belgelere göre uzman doktor bilirkişi (ATK) marifetiyle bu konuda araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanarak yazılı şekilde karar verilmesi de usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 08.10.2019 günü oyirliğle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/11019, Karar No: 2013/9914, Tarih: 14.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/11019 E.  ,  2013/9914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06.03.2012 tarih ve 2011/781-2012/186 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ile katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili dava ve ıslah dilekçesiyle tarafların dava dışı Pruva Doğal Ürünler ve Dondurulmuş Gıda San. Nak. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti.'ni kurduklarını, daha sonra müvekkilinin şirketten ayrılıp şirketteki hak ve alacaklarına karşılık senetler aldığını, şirket yetkilisi olan davalı ile davacının belirtilen senetlerin vadesinde ödenmemesi halinde her bir senet için günlük 500,00 TL gecikme zammı ödenmesini öngören bir protokol imzaladıklarını, senetler için bu miktar gecikme zammı öngörülmesinin sebebinin müvekkilinin gerçek alacağının senetlerin toplamı olan 120.000,00 TL'den çok daha fazla olması olduğunu, borçlu şirketin senetleri vadesinde ödemediği için 14 adet senet için icra takibi yapıldığını ve 3.752,78 TL faiz alacağının tahsil edildiğini, protokol gereği 30.05.2007 tarihli senet dışındaki senetlerin hepsinin vadesinden sonra ödendiğini ileri sürerek, günlük 500,00 TL gecikme zammı alacağı olmak üzere 365.000,00 TL'nin ticari faiz ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, bozmada belirtildiği üzere davalının tacir olmadığı gözetilerek 70.000,00 TL cezai şartın takdir edildiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 70.000,00 TL nin ticari faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davalı vekilinin temyizine gelince, dava, taraflar arasında düzenlenen protokole dayalı cezai şartın tahsili istemine ilişkindir.

Dava tarihinde yürürlükte olan 818 Sayılı Borçlar Kanunun 161. maddesi "Akitler, cezanın miktarını tayinde serbesttirler.Ceza, kanuna veya ahlaka (adaba) muğayir bir borcu teyit için şart edilmiş veya hilafına mukavele olmadığı halde borcun ifası borçlun ifası borçlunun mesuliyetini icap etmeyen bir hal sebebiyle gayri mümkün olmuş ise, şart olunan cezanın tediyesi talep edilemez. Hakim, fahiş gördüğü cezaları tenkis ile mükelleftir." hükmünü haizdir.

Dava tarihinde yürürlükte olan 818 Sayılı Borçlar Kanunun 161. maddesi "Akitler, cezanın miktarını tayinde serbesttirler.Ceza, kanuna veya ahlaka (adaba) muğayir bir borcu teyit için şart edilmiş veya hilafına mukavele olmadığı halde borcun ifası borçlun ifası borçlunun mesuliyetini icap etmeyen bir hal sebebiyle gayri mümkün olmuş ise, şart olunan cezanın tediyesi talep edilemez. Hakim, fahiş gördüğü cezaları tenkis ile mükelleftir." hükmünü haizdir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 02.02.2005 tarih 2004/9-795 E.-2005/9 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere kural olarak, taraflar cezai şart miktarını tayinde serbesttirler. Ancak, kararlaştırılan cezai şartın borçlu üzerinde adalete aykırı sonuçlar doğurmaması da gerekir.

Bir olayda, cezai şart miktarının fahiş olup olmadığı belirlenirken;

- Tarafların ekonomik durumları, özel olarak borçlunun ödeme gücü,

- Alacaklının, asıl borcun ifa edilmesi halinde elde edeceği yarar ile, cezai şartın ödenmesinin sağlayacağı yarar arasındaki makul ve adil ölçü,

- Sözleşmeye aykırı davranılması yüzünden alacaklının uğradığı zarar; borçlunun borcunu yerine getirmemek suretiyle sağladığı yarar,

- Borçlunun kusur derecesi ve borca aykırı davranışının ağırlığı,

ölçüt alınmalı ve sonuçta hak, adalet ve nesafet kurallarına uygun bir cezai şart miktarına hükmedilmelidir.

Somut olayda, davacı taraf 120.000,00 TL'lik asıl alacak için 365.000,00 TL cezai şart isteminde bulunmuş, mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak davalının tacir olmadığı da gözetilerek takdiren 70.000,00 TL cezai şarta hükmedilmiş ise de, sözleşmede belirlenen borç 120.000,00 TL olup, tacir olmayan davalı aleyhine asıl borcun yaklaşık %60'ına denk gelecek şekilde borçlu için ekonomik çöküntü (yıkım) yaratan fahiş cezai şarta hükmedilmesi tahakkuk edecek faiz miktarı ile birlikte değerlendirildiğinde, Borçlar Kanunu'nun 161/3. maddesindeki emredici hükmün amaçladığı, adil ve hakkaniyete uygun sonucu ortaya koymaktan uzak ve dolayısıyla da yapılan indirim yetersizdir. Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyulmuşsa da, daha yüksek oranda bir indirime gidilerek cezai şartın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi doğru görülmemiş, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.015,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 14.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1943, Karar No: 2024/5705, Tarih: 18.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/1943 E.  ,  2024/5705 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/239 E., 2023/490 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin birinci fıkrası ve 307. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.11.2023 tarih, 2023/239 Esas, 2023/490 Karar Sayılı kararı ile; Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 05.06.2023 tarih, 2022/6985 Esas, 2023/3896 Karar sayılı "Teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 Türk Ceza Kanunu'un 35. maddesi ile

uygulama yapıldığı sırada meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek alt sınıra yakın ceza tayini yerine, hiç isabet bulunmaması hallerinde uygulanabilecek olan alt sınırdan ceza tayini ve katılanın, sanığın kız kardeşi ...'ın kızı olan yeğeni ...'a yönelik söz ve davranışlarından oluşan haksız eylemlerinden ötürü, sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle asgari oranda ceza indirimi yapılması gerektiği gözetilmeden, cezadan (2/5) oranında tahrik indirimi yapılması suretiyle eksik ceza tayini'' nedenleriyle verilen bozma ilamına uyularak sanık hakkında, 5237 Sayılı Kanun'un 81/1, 35/2,29, 53, 58. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Özetle; öldürme kastının bulunmadığına, hatalı kabul ve delil değerlendirmesine, suç vasfının hatalı belirlendiğine, eksik ve yetersiz gerekçeye, haksız tahrikin derecesine, takdiri indirim nedenlerine ve koşulları oluşmayan tekerrüre ilişkindir.

B.Katılan Vekilinin Temyiz İstemleri Özetle; eksik ceza tayinine ilişkindir.

III. GEREKÇE

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Özetle; öldürme kastının bulunmadığına, hatalı kabul ve delil değerlendirmesine, suç vasfının hatalı belirlendiğine, eksik ve yetersiz gerekçeye, haksız tahrikin derecesine, takdiri indirim nedenlerine ve koşulları oluşmayan tekerrüre ilişkindir.

B.Katılan Vekilinin Temyiz İstemleri Özetle; eksik ceza tayinine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanık ...'un kız kardeşi ...'ın ... ilçesinde köfte dükkanı işlettiği, suç tarihinde cenazeye katılacağından bahis ile dükkanı 01.01.2000 doğumlu kızı ...'e emanet ettiği, aile dostları olan katılan ...'ın dükkana gelerek yaşı küçük temyiz dışı mağdur katılan ...'e kendisine kız bulmasını, çıplak olsalar ve kendisine dokunmuş olsa nasıl tepki vereceğini söyleyerek dükkanın mutfak kısmına gidip ...'in de yanına çağırmak suretiyle taciz içerikli söylem ve davranışlarını sürdürmesi üzerine ...'in arkadaşı tanık ...'ı yanına çağırarak olanları ...'a ve annesi ...'a anlattığı, yiğeni ...'e yönelik taciz eylemini öğrenen sanığın suç tarihinde İstanbul ilinden ...'ya geldiği, katılanı aracına alarak olay yeri olan tarla alanı yanındaki stabilize yol üzerinde götürüp araçtan indiklerinde katılanın önce baş bölgesine daha sonra ise karın kısmından kendisine ait ruhsatsız tabanca ile vurarak adli rapor bulgularına göre basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralanmasına neden olduğunun anlaşıldığı olayda;

2. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, teşebbüsün ulaştığı aşama ile meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığına göre belirlenen cezanın isabetli olduğu, eyleme uyan suç vasfı ile yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmadığı, sanığın adli sicil kaydında yer alan sabıkasının tekerrüre esas olduğu anlaşıldığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.11.2023 tarihli ve 2023/239 Esas, 2023/490 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289. maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302. maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2024 tarihinde karar verildi.