muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/15069, Karar No: 2012/19038, Tarih: 23.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/15069 E.  ,  2012/19038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 20.05.2010 tarih ve 2007/267-2010/277 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve davalı ... Kargo vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 23.11.2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı ... Kargo vekili Av. ..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline taşıma rizikolarına karşı sigortalı bulunan ilaç emtiasının davalı şirketçe havayolu ile taşınması sırasında (+2) ila (-8) derece arasında muhafaza şartına uyulmayarak yüksek ısıya maruz bırakılması nedeniyle kullanılmaz hale gelmesi sonucu sigorta ettirene 240.133 TL tazminat ödendiğini ileri sürerek, anılan meblağın ödeme tarihinden itibaren reeskont oranındaki temerrüt faiziyle birlikte davalıdan rucuan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin 21.09.2006 tarihli bozma ve 09.02.2007 tarihli karar düzeltme ilamlarına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama sonunda, davalı tarafça taşınan ilaç emtiasının 2 ve 8 dereceler arasında taşınmadığı ve 36 derece gibi yüksek bir sıcaklığa maruz kaldığı, davalının sorumluluğunun sınırlı sorumluluk olup 56.681,94 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile bu miktarın 25.09.2002 ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve Mng Airlines Kargo vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı ... Kargo vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ve davalı ... Kargo vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ... Kargo'ya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 04,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 2.522,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... Kargo'dan alınmasına, 23.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1914, Karar No: 2008/4621, Tarih: 24.03.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/1914 E.  ,  2008/4621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVALILAR : ORMAN YÖNETİMİ - HAZİNE

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Kürünlü Köyü 128 ada 11 parsel sayılı 303.233 m2 yüzölçümündeki taşınmaz orman niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı, Haziran 1957 tarih 17 nolu tapuda adına kayıtlı taşınmazın kadastro sırasında 128 ada 11 nolu orman parseli içinde kaldığı iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin ... bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfiyle gösterilen 11028 m2'lik bölümünün 11 nolu parselden ifrazı ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... ve Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itirazdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece, 128 ada 11 numaralı 303.233 m2 yüzölçümündeki orman parselinin ... bilirkişi Yeliz Birlik ve arkadaşları tarafından düzenlenen tarihsiz raporlarına ekli 1/2000 ölçekli haritada (A) ile işaretli 11028 m2 yüzölçümündeki yerin, davacının tutunduğu Mart 1951 tarih 98 nolu tapu kaydının gittisi olan Haziran 1957 tarih 17 numaralı tapu kaydının kapsamında kaldığı ve orman sayılmayan yerlerden olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuşsa da mahkemece yapılan araştırma ve uygulama yeterli değildir.

Keşifte bilgisine başvurulmayan Orman Mühendisi ... Eğri'nin düzenlediği rapor dava konusu olmayan 118 ada 11 numaralı parselle ilgilidir. Yine keşifte hazır bulunmayan Ziraat Mühendisi ... ... taşınmaz hakkında rapor düzenlemiştir. Davacının tutunduğu tapu kaydı Hazine ve Orman Yönetiminin taraf olmadığı Sulh Hukuk Mahkemesinin 13/11/1950 gün ve 1949/253-119 sayılı tescil ilamı sonucu oluşturulmuştur. Bu tapu kaydının Hazine ve Orman Yönetimini bağlamayacağı dünülmemiş, tescil ilamının dayanağı olan uygulamamış, kroki bulunup bulunmadığı araştırılmamıştır. Diğer taraftan taşınmazın orman sayılan yerlerden olup, olmadığı konusunda yapılan araştırma da yetersizdir.

O halde, Mart 1951 tarih 98 numaralı tapu kaydının dayanağı evraklar içerisinde tescil ilamının dayanağı krokinin olup olmadığı tapu sicil müdürlüğünden sorularak varsa tasdikli örneği ile yine çekişmeli parselin içinde bulunduğu, i-39 a.10-b numaralı kadastro paftasının fotokopi örneği kadastro müdürlüğünden getirtilmeli, bundan sonra; mahkemece, eski tarihli memleket haritası, ... fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen ... ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek bir mühendis ve bir ... elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte ... araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan ... kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; ... yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler ... ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu ... parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı böylesi yapılan araştırma sonucunda taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirlenmesi halinde, tapunun dayanağı krokisi varsa 3402 Sayılı Yasanın 20/A maddesi gereğince yerine uygulanmalı, tapu kaydının güneyinde yazılı ... oğlu ... ... tarlası ile doğusunda yazılı büyük ... sabit sınır olup, bu sınırdan neresi olduğu yerel bilirkişiden sorularak, bu sabit sınırlardan başlanarak tapu kaydına yüzölçümüyle geçerli kapsamı tayin olunmalı, güneyde 128 ada 18 numaralı parselin ... ... adına tespitinin yapılarak kesinleştiği ve bu parselin çekişmeli taşınmaza çok uzak olduğu nazara alındığında tapu kaydı sınırında yazılı ... ..

... oğlu ... ... tarlası ile doğusunda yazılı büyük ... sabit sınır olup, bu sınırdan neresi olduğu yerel bilirkişiden sorularak, bu sabit sınırlardan başlanarak tapu kaydına yüzölçümüyle geçerli kapsamı tayin olunmalı, güneyde 128 ada 18 numaralı parselin ... ... adına tespitinin yapılarak kesinleştiği ve bu parselin çekişmeli taşınmaza çok uzak olduğu nazara alındığında tapu kaydı sınırında yazılı ... ... tarlasının 128 ada 18 numaralı parsel olması halinde dayanılan tapu kaydının çekişmeli taşınmaza uymayacağı gözönüde bulundurulmalı, diğer taraftan tapu kaydının Orman Yönetimi ve Hazinenin taraf olmadığı tescil davası sonucunda Sulh Hukuk Mahkemesince oluşturulduğundan Hazine ve Orman Yönetimini bağlamayacağı ve 6831 Sayılı Yasanın 17/2. maddesine göre de orman içi açıklık ve boşlukların zilyetlik yolu ile özel mülk olarak kişiler adına tescil edilemeyeceği göz önünde bulundurularak, taşınmazın öncesinin ne olduğu, kimden kime kaldığı, kimler tarafından ne şekilde kullanıldığı yerel bilirkişi ve tanıklardan sorulmalı, taşınmazın kuzeyinde bulunan 128 ada 17 parsele uygulanan tapu kaydı ve krokisi uygulanarak tapu kaydı malikini okuyup okumadığı araştırılmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğu gibi, kabule göre de dava konusu taşınmazın kalan bölümü hakkında sicil oluşturulmamış olması da doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Yönetime iadesine 24/03/2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/257, Karar No: 2017/926, Tarih: 10.05.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2016/257 E.  ,  2017/926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 9. Hukuk Dairesi (İlk Derece)

İ

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 9. Hukuk Dairesince;

“Davacı asil dava dilekçesinde özetle;

Davacı vekili olarak görev yaptığı İstanbul 4. İş Mahkemesi'nin 2013/274 esas sayılı dosyasının 09.04.2014 tarihli celsesinde Mahkeme Hakimi ... tarafından ara karar verilmek üzere "gereği düşünüldü" denildiğinde ayağa kalkmaması nedeni ile yaşanan usul tartışmasından sonra salonun mübaşir vasıtası ile boşaltıldığını, oturmaması için sadece kendisinin ve müvekkilinin oturabileceği davacı masası tarafında olan sandalyelerin salonun başka bir tarafına alındığını, olayın müvekkilinin önünde gerçekleştiğini, Hakim ...’in yargılama faaliyeti esnasında kin ve düşmanlık sebebi ile bu şekilde hukuka aykırı karar vermesine neyin neden olduğunun, avukatlık mesleğine ve şahsına neden bu şekilde bir üslup takındığının anlaşılamadığını,

Mevzuata göre ara karar yazdırılırken tarafların ayağa kalkmasının gerekmediğini, yargılama esnasında hangi hallerde ayağa kalkılacağının mevzuatta açıkça bir şekilde belirtildiğini, bunların "yemin" ve "hükmün tefhimi" olduğunu, o celse tanık yeminleri sırasında norma riayet ederek ayağa kalktığını, "yemin" ve "hükmün tefhimi" sırasında ayağa kalkmanın yasal zorunluluk olduğunu, bunun dışında kalan durumlarda, örneğin ara karar okunurken, taraflar ve vekilleri beyanda bulunurken ayağa kalkılmasının mecburi olmayıp, kişilerin tercihine bırakıldığını, hakimin duruşma salonunu boşaltmasının haklı ve makul bir sebebi olmadığını, hakimin kişisel ve keyfi davranarak duruşma salonunu boşalttığını, bu esnada davacı vekili olarak oturduğu sandalyeyi/koltuğu salonun diğer tarafına aldırdığını, Mahkeme hakiminin adalet hizmetinin yürütülmesi sırasında müvekkilinin önünde gerek şahsına, gerekse mesleğine karşı onur kırıcı davranışta bulunduğunu, bu davranışını devam ettirerek kötü muamele boyutuna vardırdığını, gerek ceza yargılamasında ve gerekse hukuk yargılamasında adalet hizmeti yerine getirilirken adil ve sağlıklı bir yargılama yapılması için hakim, savcı ve avukatın işbirliği içinde çalışmakla yükümlü olup, yargının her üç kolunun da kişisel davranış ve duygularla hareket ederek bu çalışma düzeni ve barışını bozmaması gerektiğini, mahkeme hakiminin şahsına ve mesleğine yönelik hukuki dayanaktan yoksun davranışları nedeni ile dava açtığını belirterek, 10.000 TL. manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine Vekili, cevap dilekçesinde özetle;

Davalı Hazine Vekili, cevap dilekçesinde özetle;

Hakimlerin yargılama faaliyetinden dolayı hangi hallerde Devlet aleyhine tazminat davası açılabileceğinin HMK.nun 46. Maddesinde belirtildiğini, somut olayda HMK.nun 46. Maddesinde belirtilen hiçbir halin olmadığını, Hakimin duruşma sırasında agresif tavırlar içerisine girdiğinin, yüksek sesle ve gergin bir ses tonu ile hitap ettiğinin iddia edildiğini, iddia edilen bu davranışın yargısal faaliyet ile ilgili olmadığını, kişisel kusur olarak ele alınabileceğini, bu nedenle Maliye Bakanlığının bu davada hasım mevkiinde olamayacağını, manevi tazminatın koşullarının oluşmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İhbar olunan ... dilekçesinde özetle;

İhbar olunan ... dilekçesinde özetle;

Davacının manevi tazminat talebinin haksız olduğunu, davalı tanıklarının dinlendiği duruşmada ara kararı yazdırılırken daha kıdemli olan davalı vekilinin ayağa kalktığını, ancak davacı vekilinin ayağa kalkmadığını, dalgınlıkla kalkmadığı düşünüldüğünden nazikçe uyarıldığını, ancak davacı vekilinin usulde hüküm olmadığını belirterek kalkmayı reddettiğini, bu olayın mahkeme salonunda taraf vekilleri, tanıklar ve duruşma sırası bekleyen başka avukatlar varken yaşandığını, usul kanununun incelenmesi için duruşmaya ara verildiğini ve salon boşaltıldıktan sonra usul kanununda tarafların oturabileceği koltuk bulunacağına dair de hüküm bulunmadığından davacı vekilinin bulunduğu taraftaki koltukların salonun diğer tarafına alındığını, taraflar tekrar çağrılarak ara kararına devam edildiğini, yaşanan olayın zapta aynen yazıldığını, Mahkemece yada davacı vekili tarafından hakaret olarak kabul edilecek bir davranış yada söz söylenmediğini, davacının tek dayanağının HMK.nun 294/5. Maddesinin mefhumu muhalifi olup, davacının nihai karar olmayan ara kararın yazımı sırasında ayağa kalkılacağına dair hüküm olmadığından kalkması gerekmediği ve kalkmayabileceği düşüncesi ile hareket ettiğini, bu düşüncenin kabul edilemeyeceğini, aksi halde usul kanunlarında yazmayan her şeyin yapılabileceği gibi bir sonucun ortaya çıkacağını, örneğin duruşma salonunda çay içilmez, tost yenmez diye de yazılmadığını, yazmadığına göre bunların yenilip, içilebileceğinin söylenemeyeceğini, duruşma salonunda kimin, nasıl davranacağına, nelerin yapılıp, yapılamayacağına dair hüküm konulmamasının kanunda boşluk sayılamayacağını, Kanun koyucunun çok geniş olan bu alanı bilinçli düzenlemediğini, bu konuda tek bir düzenleme yapıldığını, HMK.nun 32. Maddesinde “yargılamayı hakim sevk ve idare eder, yargılama düzeninin bozulmaması için gerekli her türlü tedbiri alacağının “ belirtildiğini, bu alanda kanunda boşluk olmayıp, bu alanın hakime bırakıldığını, hakimin düzeni sağlamakla görevli olduğunu, bir an kanunda boşluk olduğu düşünülürse MK.nun 1. Maddesi gereğince kanundaki boşluğu doldurma görevinin hakime ait olduğunu, medeni yargılama hukuk tarihi boyunca uygulana gelen bir davranış biçiminin sürdürülmesini istemekte hukuka aykırılık bulunmadığını, davacının vekil olarak açtığı davanın makul sürede bitirildiğini, yaşanan tartışmanın kesinlikle yargılama sürecine ve karara yansımadığını, ara kararı sırasında avukatın ayağa kalkması gerektiği düşüncesinin kişisel bir tavrı olmadığını, kanunun bu yetkiyi hakime tanıdığını, aksini düşünen davacının ayağa kalkma ricasını katı bir tavır ile reddetmesinin sürecin bu şekilde yaşanmasına sebebiyet verdiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili Av.... ön inceleme duruşmasında dava dilekçesini tekrarlamış, yemin ve nihai hüküm dışında ayağa kalkma zorunluluğu olmadığını, ön inceleme duruşmasında naip üye’nin avukatın diyeceklerini kendisinin yazdırmasına izin verilmesinin olumlu olduğunu, HMK.nun 154. Maddesinin tarafların ilgililerin ve vekillerin kendi sözleri ile tutanağa yazdırılmasının asıl olduğunu, istisnai hallerde gerekçesi açıklanmak suretiyle özetleme hakkının tanındığını, ancak Türk yargısının tutanak düzeni gibi tıpkı duruşma inzibatı kültürü gibi, tıpkı duruşma salonu mimarisi gibi usul yasalarında düzenlenmeyen hukuki hurafelerden ve ezberlerden ibaret olduğunu, kendisinin de mesleki refleks olarak mesleki tutarlılık olarak müvekkilinin haklı davasını talebini ve eylemini sürdürmek ve onunla bu anlamda bütünleşmek için oturarak konuşmak, gereği düşünüldü kısmında kısa kararın tefhimini oturarak dinlemek istediğini, ancak tıpkı hakimler, savcılar, katip ve mübaşirler gibi sayısız öğretilmiş çaresizliklerinin bütünü olduğunu, ezberletilen, dayatılan çokta sorgulamadığı avukat rolü ile bulunduğunu, oturarak konuştuğunda mahkemenin buna karşı tutumunu davranışını görebilmeyi arzuladığını, bu tür olayların başka mahkemelerde de gündeme geldiğini, ancak bazı mahkemelerin aksine davrandığını, hatta duruşma salonunun kapılarına, tarafların oturdukları masalara ayağa kalkma zorunluluğu olmadığına ilişkin yazılar yazdıklarını, amaçlarının para olmadığını, olayın davacının müvekkilinin ve diğer avukatların huzurunda geçtiğini, davacının o ortamda rencide edildiğini, onurunun kırıldığını, davacının müvekkili ile aynı durumda olan 8 işçinin davasını alamadığını, mahkemelerin insanı, insan onurunu, yaşamını, mal varlığını, ailesini, mal varlığını, manevi değerlerini ve insana tahsis edilmiş her şeyi korumakla yükümlü olduğunu, bu davanın insan onurunun korunması davası olduğunu, Türk hukuk sisteminin yolu yargıya düşen herkesin hakkını teslim etse bile onurunu çiğnediğini, en çok da avukatların onurunu çiğnediğini, avukatın yargının tek sivil bileşeni olduğunu, bu uygulamalarla avukatlık cılız kaldığı için Türk hukukunun bir adım öne gidemediğini, amaçlarının maddi çıkar sağlamak olmadığını beyan etmiştir.

Duruşmaya yetki belgesi ile katılan davacı vekili Av. Zafer GÖKDEMİR de benzer beyanlarda bulunmuşlardır.

Duruşmalara katılan davacı vekili Av.... ön inceleme duruşmasında Mahkemeye hitapları sırasında ayakta konuşmuş, tahkikat duruşmasında ise aynen “müvekkilin talimatı doğrultusunda ayağa kalkmadan konuşacağım. Hukuk yargılaması olduğu için müvekkilin talimatıyla bağlıyım yaklaşık 20 yıllık avukatım. Duruşma salonunda toplantı masasında duruşma yapıyoruz. Bunu olumlu görüyoruz “ şeklinde beyanda bulanarak duruşma boyunca söz verildiğinde oturarak konuşmuştur.

Duruşmalara katılan davacı vekili Av.... ön inceleme duruşmasında Mahkemeye hitapları sırasında ayakta konuşmuş, tahkikat duruşmasında ise aynen “müvekkilin talimatı doğrultusunda ayağa kalkmadan konuşacağım. Hukuk yargılaması olduğu için müvekkilin talimatıyla bağlıyım yaklaşık 20 yıllık avukatım. Duruşma salonunda toplantı masasında duruşma yapıyoruz. Bunu olumlu görüyoruz “ şeklinde beyanda bulanarak duruşma boyunca söz verildiğinde oturarak konuşmuştur.

Davacı asil ön inceleme duruşmasında ve tahkikat duruşmasında oturarak konuşmuş, ara kararı kurulurken de ayağa kalkmamış, son sözü sorulduğunda “ davaya konu duruşmada ayağa kalkmamasının bir tercih olduğunubelirtmiştir.

Duruşmaya yetki belgesi ile katılan davacı vekili Av. Zafer GÖKDEMİR ise diğer beyanlarının yanı sıra “ Bende oturarak konuşacağım. Bu benim tercihimdir. Yargılama yargılamanın sac ayağından biri olan avukatı hizaya getirme aracı değildir. “ şeklinde beyan da bulunmuştur.

Hem ön inceleme duruşmasında, hem de tahkikat duruşmasında davacı vekilleri ile davacının davaya sebebiyet veren davranışı ile aynı olan bu tavırları Mahkememizce yeni bir usul tartışmasına yol açmamak için dikkate alınmamıştır.

Davacı ve vekilleri ile davalı hazine vekilleri hüküm tefhimini ayakta dinlemişlerdir.

Davaya esas İstanbul 4. İş Mahkemesinin 2013/274 E. 2014/ 339 K. Sayılı dava dosyası incelendiğinde;

Davaya konu İstanbul 4. İş Mahkemesinin 2013/274 E. 2014/ 339 K. sayılı dava dosyasının 09.04.2014 tarihli duruşmasının 1 numaralı kararı aynen “Emsal ücretler için yazılan yazılara cevap gelmediğinden (Bu sırada Gereği Düşünüldü denilmesine rağmen davacı vekili usül hükümlerine aykırı olduğu itirazlarında bulunarak ayağa kalkmayı reddetti, salon mübaşir vasıtasıyla boşaltıldı, davacı vekilinin oturabileceği koltuklar salonun diğer bölmesine alındı, taraflar tekrar huzura alındı.) şeklindedir.

Yerel mahkemede yargılama ön inceleme dahil 4 duruşmada sona ermiştir. Bu duruşmalardan ilk üçüne dosyamızın davacısı ... davacı vekili sıfatı ile katılmış, ilk iki oturumda “ayağa kalkma/kalkmama“ konusunda bir sorun, bir tartışma olmamış, 09.04.2014 tarihli üçüncü oturumda ara kararı yazdırılırken davacının “ tercihimdir “ şeklinde açıkladığı bir nedenle ayağa kalkmaması üzerine yukarıda belirtilen tartışma ve hakimin davacı taraftaki koltukları salonun diğer tarafına taşıtması olayı yaşanmıştır.

Bu olanlar sırasında duruşma hakiminin yada Av. ...’in birbirlerine karşı hakaretamiz sözlerinin olmadığı tartışmasızdır.

Davacı ara kararının yazdırılması sırasında ayağa kalkmadığını, bunun üzerine hakimin oturduğu koltukları karşı tarafa aldırdığını, bu davranış nedeni ile müvekkili ve diğer avukatların huzurunda onurunun kırıldığını, hakimin keyfi davrandığını iddia ederek manevi tazminat talep etmiştir.