muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9735, Karar No: 2015/10522, Tarih: 14.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/9735 E.  ,  2015/10522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/12/2014

NUMARASI : 2013/160-2014/890

Taraflar arasında görülen davada Adana 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 09/12/2014 tarih ve 2013/160-2014/890 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı S. Nak. Ltd. Şti. vekili ile M.. S.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Ürdün'deki bir alıcıya sattığı 3000 tava kutu bira emtiasının taşınmasını davalılardan A. Ltd. Şti. aracılığıyla üstlendiğini, bu davalının S. Ltd. Şti. aracılığı ile diğer davalı Ö. Ltd. Şti.'nin tırına Adana'dan yüklendiğini, sürücü diğer davalının kusuru ile meydana gelen kazada tüm emtianın hasarlandığını, sözleşmenin 3-1-1'inci maddesine göre taşıyıcı ilk davalının kusursuz sorumlu olduğunun kararlaştırıldığını, tüm davalıların müteselsilen sorumlu olduklarını ileri sürerek, 14.000,00 TL'nin faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı S. Ltd. Şti. vekili, sözleşmenin tarafı olmadıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Ö. Ltd. Şti. vekili, taşıma sözleşmesine göre zararı A. Ltd. Şti.'nin üstlendiğini, taşıtanın muvafakati alınmadığı taşıma işinin başkasına devredilemeyeceğini, sözleşmenin tarafı olmadıklarını, muhataplarının davalı S. Nakliyat olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, hasar miktarının toplam 18.214,20 TL olduğu ve taleple bağlı kalındığı gerekçesiyle, 14.000,00 TL'nin 02/07/2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı S.Nak. Tic. Ltd. Şti. vekili ile M.. S.. temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı S. Nak. Ltd. Şti. vekili ile M.. S.. vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı S. Nak. Ltd. Şti. vekili ile M.. S.. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 928,65 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı M.. S..'den alınmasına, alınmadığı anlaşılan 123,60 TL temyiz başvuru harcı ile 956,35 TL temyiz ilam harcının davalı S. Nak. Ltd. Şti.'den alınmasına, 14/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3412, Karar No: 2014/5793, Tarih: 27.05.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/3412 E.  ,  2014/5793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı asil tarafından 23.12.2013 havale tarihli dilekçe ile "...duruşmadan evvel hâkimin odasında feragatnameler verilirken baskı altında imzaladığını ve hâkim ile yalnız görüşmek istediğini hissettirmesine rağmen, hâkimin gözardı ettiği, ilk duruşmada ve son duruşmada kendisine hitaben hâkimin, belgeleri rızası ile imzaladığını ve inkar etmemesi gerektiğini ve bu şekilde hüküm vermek istediğini belli ettiğini ve ihsası reyde bulunduğu, 3. Aile Mahkemesi Hâkiminin etkisi altında kaldığı, talebe rağmen tedbir nafakasına hükmedilmediğinden tarafsızlığından şüphe duyulduğu..." gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim ...'nün, talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hâkim talebinin reddine ve reddi hâkim talebinde bulunan tarafın HMK 42/4. maddesi uyarınca 1.500.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar, davacı vekili Av. ... tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hakimin reddi için ileri sürülen hususlar H.M.K.’nun 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 27/05/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5699, Karar No: 2010/13148, Tarih: 23.11.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/5699 E.  ,  2010/13148 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av. ... ile davalı vek.Av....'nun gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin Bandırma’da bulunan dava dışı ... San.A.Ş’ne ait arazide inşa edilen ... tesisinin imalatını üstlendiğini, fabrikada kullanılmak üzere davalıdan 2008 yılı Nisan ayında çeşitli tarih ve miktarlarda “HS 650 Slikat kumaş 1000 C” isimli kumaş aldığını, kumaşın en önemli özelliğinin 1000 C sıcaklıkta yalıtım amaçlı izalasyon malzemesi olarak kullanılması olduğunu, bunun davalının düzenlediği faturalarda da ve katologlarda belirtildiğini, tesisin Calciratör ünitesinde kullanılan kumaşların 600 derece sıcaklığa ulaşmadan deforme olduğunu, yalıtım görevini yapmadığını, bundan dolayı diğer ekipmanlarında kullanılamaz durumda olduğunu, zararın tespit raporu ile tespit edildiğini, tespit sırasında ürünün ... Gıda laboratuarında 23 saat süre ile 600 derece fırın sıcaklığına tabi tutulduğunu, test sonunda ürünün renginin değişerek kırılgan bir yapıya büründüğünü, bu hali ile üründen beklenen faydanın sağlanamadığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ayıplı ürün ve yardımcı ürünler nedeniyle 4.000 TL işçilik ve onarım bedeli 3.000 TL’nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 04.05.2009 tarihli dilekçesi ile ürün bedelini 27.500 TL, zarar talebini 70.000 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, önce yetki itirazında bulunmuş, 28.04.2009 tarihli dilekçede de davacının kurduğu ünitede kullanılmak üzere hangi şartlarda ve ne şekilde kullanacağını bildirmeden sadece 1000 C ısıya dayanıklı kumaş istediğini, davacı yapacağı işi gizli tutmayıp ne tür bir yerde kullanılacağını bildirmiş olsa idi kendilerine başka çözüm üretebileceklerini , kumaşın kullanıldığı yerin tambur tabir edilen fırınlar olduğunu, ayıp ihbarının taraflarına yasal sürede yapılmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve tespit raporuna göre davalının sattığı malın ayıplı çıkması nedeniyle sorumlu olduğunu, söz konusu kumaşa ait katologta 1000 C ısıya dayanıklı olduğu belirtilip, bunun dışında kullanım alanlarının ya da kullanılmaması gereken yerlerin belirtilmediğini, davalı vekilince cevap süresi içerisinde cevap dilekçesi sunulmadığı, dilekçede belirtilen hususların savunmanın genişletilmesi mahiyetinde olduğu ve buna muvafakat edilmediğinden itirazların dikkate alınmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasındaki satış sözleşmesi gereğince malların Bandırma’da teslim edileceği ve ifa yerinin Bandırma’da olduğu anlaşıldığından HUMK.nun 10.maddesi uyarınca mahkemece davalının yetki itirazının reddinde isabetsizlik bulunmadığından davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı vekili, 10 günlük cevap süresi içerisinde verdiği dilekçede esasa ilişkin cevap hakkını saklı tutarak yetki itirazında bulunmuş ve 17.03.2009 tarihli ilk oturumda; "öncelikle yetki itirazı hakkında bir karar verilmesini talep ettiklerini, esasa ilişkin itiraz ve beyanlarını yetki ilk itirazı karara bağlandıktan sonra bildireceklerini" açıklamıştır.

Mahkemece, davalı tarafın yetki itirazının reddine karar verildiği, 28.04.2009 tarihli ikinci oturum günü davalı vekili tarafından esas hakkında beyanları içeren dilekçenin de dosyaya sunulmuş olduğu görülmüştür.Başka bir anlatımla davalı vekili henüz yetki itirazı incelenmeden aynı günlü oturumda esasa ilişkin beyanlarını sunmuş bulunmaktadır.

Bu durumda mahkemece davalının esasa ilişkin beyanlarını içeren dilekçenin süresinde verildiğinin ve bu durumun savunmanın genişletilmesi niteliğinde olmadığının kabulü ile cevap dilekçesinde yer alan davalı savunmaları üzerinde durularak araştırma ve inceleme yapılıp, tüm deliller birlikte değerlendirildikten sonra varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, davalı vekilinin cevap dilekçesinin süresinde verilmediği ve bu durumun savunmanın genişletilmesi niteliğinde olup davalının esas hakkındaki savunmalarının dikkate alınamayacağı gerekçesiyle eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin yetkiye yönelik temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 750.00.-TL. duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 23.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1532, Karar No: 2012/11354, Tarih: 07.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/1532 E.  ,  2012/11354 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Yaralama

Hüküm :5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm şikayetçi vekili ile üst Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçi ... tensip ara kararı uyarınca adli raporunun aldırılması için yazılan talimat nedeniyle verdiği 18.06.2008 tarihli beyanında katılma talebi olmadığını bildirmiş ise de, ifadesinin alınması için yazılan ayrı talimat nedeniyle verdiği 31.7.2008 tarihli beyanında katılmak istediğini beyan etmiş olmakla, şikayet ve delillerini sunuduğu 31.7.2008 tarihli beyanına üstünlük tanınması gerekeceğinden tebliğnamedeki (1) nolu görüşe iştirak edilmeyerek, şikayetçinin davaya katılma isteği hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği de nazara alınıp 5271 sayılı CMK'nın 260.maddesi gereğince, katılma istemi karara bağlanmayanlar için yasa yollarının açık olduğu gözetilip, şikayetçinin 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına ve Av. ...'in katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın saat 22:00 sıralarında kamyoneti ile tanık ...'a ait olup, arızalı olması sebebiyle 4-5 gündür Bingöl istikametine doğru sağ bankette park halinde bulunan tankerin yanına, bölünmüş çift şeritli yolun ters şeridine girip, mağdur ...'un beyanına göre farları açık ve kendi beyanına göre de dörtlü sinyal lambaları açık bir şekilde en sağdaki şeridi işgal ederek, park edip ... ile araçtan indikleri bir sırada hakkında düşme kararı verilmiş bulunan ve Bingöl istikametine doğru seyreden ...'un idaresindeki aracın, kamyonetin farlarını son anda fark etmesine rağmen bunu karşıdan gelen ... zannederek sellektör yaptığı ve kurtaramayarak aracı ile sanığın kamyoneti altına girerek kendisinden şikayetçi olmayan ...'un basit tıbbi müdahale ile giderilebilir derecede, ...'ın hayat fonksiyonlarını 4. derecede etkileyecek kemik kırığı olacak şekilde ve kendisinden şikayetçi olan ...'nun hayat fonksiyonlarını 6. derecede etkileyecek kemik kırıkları olacak şekilde yaralanmalarına neden olduğu olayda bilinçli taksir şartlarının oluştuğu gözetilerek hakkında TCK'nın 22/3. maddesinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi ile temel ceza tayin edilirken adli para cezası ve hapis cezası seçeneklerinden hapis cezasının tercih edilmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 50/2. maddesi hükmüne göre hapis cezasının artık adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ile üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7239, Karar No: 2015/4474, Tarih: 31.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/7239 E.  ,  2015/4474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/02/2014 tarih ve 2012/197-2014/59 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 31/03/2015 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, İzmir 10. Noterliği'nin 08/03/2011 tarih ve 4164 yevmiye numaralı tadil sözleşmesiyle, hissesinin tamamını şirket dışı ...'ya devreden müvekkilinin devir bedeli olan 500.000 TL'yi halen tahsil edemediğini ileri sürerek, bu bedelin devir tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın hisse devrinden yaklaşık 1,5 yıl sonra açıldığını, sebepsiz zenginleşmeye dayalı olarak açılan dava yönünden zaman aşımı süresinin dolduğunu, alacak iddiasının gerçek olmadığını, bedelin ... A.Ş. ve ... Ltd. Şti. hisselerinin devri suretiyle ödendiğini, devir işlemlerini yürüten davacı vekilinin ve yeminli mali müşavirin gönderdiği e-maillerin hisse devrinin karşılıklı olarak yapıldığını gösterdiğini, devir alınan hisselerin davacı tarafından nominal bedelle satıldığını, bu bedelin 200.000 TL'sinin ödendiğini, 300.000 TL'nin ödenmediğini bildirerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporu kapsamından, 05/03/2011 tarihli mail'de geçen taslak protokol ve bu protokolün varlığını destekleyen tarafların ortak tanığı ...'ın beyanları ve kısmen diğer tanıkların beyanları kapsamından,... ailelerinin her üç şirketteki ortaklıkları sonlandırmak amacıyla biraraya geldikleri ve yapılan görüşmeler sonucunda 05/03/2011 tarihli protokolün kararlaştırıldığı, ancak tarafların birbirine aşırı güvenmesinden dolayı protokolün imza altına alınması ihtiyacının dahi hissedilmediği ve bu protokolün tatbikine başlandığı, bu amaçla ...'na ait ... A.Ş'deki hissenin davacının oğlu olan .. ... devrinin ve ...'nun ... Ltd. Şti'deki hissesinin yine ... devredilmesi, davalının annesi İmer Uslu'ya ait .. A.Ş'deki hissenin davacının diğer oğlu olan... devredilmesi,... A.Ş'deki hissesinin davacıya devredilmesi, ... ... Ltd. Şti'deki hissesinin... devredilmesi yine bir çok taşınmazın taraflarca karşılıklı devir işleminin gerçekleştirilmesinin söz konusu olduğu, tüm bu devirlerin protokolün fiilen hayata geçirildiği ve taraflar arasında herhangi bir para alışverişi söz konusu olmadan bu devir işlemlerinin yapıldığı, ancak taraflar arasında daha sonra pürüzlerin çıkması ve ...

Tansaş'ın kiracı olduğu gayrimenkuldeki ... ailesine ait %12,5'luk hisseyi almadan %30'luk hisseyi devretmeyeceğini beyan etmesi üzerine işlerin tıkandığı ve protokole bağlı müteakip işlemlerin yapılamadığı, bu durumda taraflar protokol hükümlerini ihlal ettiği ve fiilen protokol ortadan kalkmış olduğundan artık tarafların protokol öncesine dönerek herkesin yaptığı devir işleminin iptalini istemesi gerekirken, yapılan devir işlemleri için herhangi bir para ödenmesi söz konusu olmadığı halde devirlerin para karşılığı yapılmış gibi devir sözleşmesindeki bedelin talebi yerinde olmadığından, davaya konu ... Kolektif Şirketi'ndeki devir işlemi de protokole uygun olarak bedelsiz yapıldığından, ortaya çıkan ihtilaftan sonra davacının sözleşmedeki bedeli talep etmesinin yerinde olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 31/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10156, Karar No: 2020/21012, Tarih: 22.12.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/10156 E.  ,  2020/21012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.