muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5147, Karar No: 2018/4638, Tarih: 05.07.2018

2- Davacı vekilinin fen bilirkişi raporunda (Al) ile gösterilen bölüm hakkındaki karar düzeltme istemine gelince; Mahkemece, taşınmazın öncesinin taşlık, kayalık ve çalılık gibi imar-ihyayı gerektirir nitelikte bir arazi olduğu ve taşınmazın imar planına alındığı 1995 yılına kadar ... Kanunu'nun 14. ve 17. madde şartlarının gerçekleşmediği gerekçesiyle yazılı biçimde karar verilmiştir. Ne var ki, dosyadaki teknik bilirkişi raporlarından çekişmeli (Al) bölümünün öncesinin imar-ihyayı gerektirmeyen hali arazi niteliğinde olduğu ve bu bölüm üzerine 1970'lerde ev inşaa edildiği anlaşılmaktadır. Bilindiği üzere 17. madde gereğince imar-ihyayı gerektirmeyen yerlerde sürdürülen zilyetliğin 3402 sayılı Kanun'un 14. maddesinde de yazılı koşulların dava tarihi itibarı ile varlığı halinde taşınmazın kazanılması mümkündür. Ancak, somut olayda (A) ile gösterilen taşınmaz bölümünün ev haricinde kalan bölümünde zilyetliğin hangi tarihte başladığı, ne şekilde ve ne kadar süre ile devam ettiğine ilişkin araştırma ve inceleme ile bilirkişi raporları hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Hal böyle olunca, Mahkemece, ziraat mühendisi, fotogrametri ve harita mühendisi bilirkişi huzuruyla usulünce mahallinde yeniden keşif yapılarak hava fotoğrafları fotogrametri ve harita mühendisi bilirkişi aracılığıyla yeniden incelemesi yapılmalı, ziraat mühendisi bilirkişiden taşınmazın önceki ve hali hazırdaki kullanım durumu, zirai faaliyete konu olup olmadığı, zilyetliğin hangi tasarruflar ile ne kadar süre sürdürüldüğü açıklar rapor alınmalı, öncesinin imar-ihyayı gerektirmeyen çekişmeli bölüm üzerinde davacı yararına dava tarihine kadar 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesi koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılmalı, bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece, bu yanlar göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi; öncesi hali arazi niteliğinde olup, imar-ihya gerektirmeyen taşınmaz üzerinde ev yapmak suretiyle sürdürülen zilyetliğe değer verilebileceğinin ve evin kapsadığı alanda dava tarihine dek 20 yılı aşan süre ile ekonomik amaca uygun zilyetlik bulunduğuna göre, bu kısmın davacı adına tescili gerektiğinin göz ardı edilmesi dahi isabetsiz olup, hükmün açıklanan nedenle bozulması gerekirken sehven onandığı anlaşılmakla davacı vekilinin yerinde görülen karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 04.07.2017 gün ve 2016/3774 Esas ve 2017/5094 Karar sayılı taşınmazın (Al) bölümü hakkındaki onama ilamının ortadan kaldırılmasına, bu bölüm hakkındaki hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.07.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7641, Karar No: 2012/43983, Tarih: 14.11.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/7641 E.  ,  2012/43983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda;sanığın katılana ait kazık ve telleri sökerek zarar verdiği iddia edilen olayda, söz konusu yerin eşine ait olduğunu beyan etmesi karşısında taşınmazın mülkiyetinin kime ait olduğu, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması bakımından konusunda uzman teknik bilirkişilerle olay mahallinde keşif yapılarak, suça konu arazinin kimin mülkiyetinde olduğu kesin olarak tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında belirlenen hapis cezasının ertelenmesi sırasında, denetim süresi içinde sanığın kasıtlı bir suç işlemesi halinde cezanın kısmen veya tamamen infazına karar verileceğinin hüküm altına alınırken uygulanan 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/839, Karar No: 2012/2295, Tarih: 26.03.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/839 E.  ,  2012/2295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin olarak Dairemizin 31.10.2011 gün ve 2011/1059 esas 2011/1401 karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı banka nezdinde altı adet döviz hesabı açtırdığını, bu hesaplara çeşitli tarihlerde toplam 33.050,00 USD yatırıldığını, 05.09.2002 tarihinde para çekmek amacıyla bankaya gittiğinde hesaplarındaki paranın çekilmek suretiyle kapatıldığını öğrendiğini, müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını, davalı banka yetkililerinin gerekli dikkat ve özeni göstermediğini, alacağın tahsili için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, % 40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında davalının iflası üzerine dava, kayıt kabul davasına dönüşmüştür.

Davalı vekili, hesap kapatma işleminin davacı ve üçüncü kişi olan ...'in işbirliği ile gerçekleştirildiği yönünde kuvvetli emare bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iflas tarihi itibariyle davacı alacağının 51.008,61 TL, takip masraflarının da eklenmesi ile toplam alacak miktarının 51.303,45 TL olduğu gerekçesiyle, bu miktarın iflas masasına kayıt ve kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 31.10.2011 tarih, 2011/1059 esas, 1401 karar sayılı ilamıyla, ”bir güven müessesesi olan banka, akdi ilişki gereğince mudiden aldığı parayı güvenle saklamak ve koşulları oluştuğunda yine mudiine iade etmekle yükümlüdür. Mudiin de nüfus cüzdanı ve kimliğini belirleyecek diğer belgeleri korumakta gerekli dikkati göstermesi, şahsi bilgilerinin üçüncü kişilerin eline geçmesinde kusurunun bulunmaması gerekmektedir. Bu durumda, hesap sahibi mudiin de BK'nun 98/II maddesi yollaması ile aynı yasanın 44. maddesi hükmü uyarınca zararın oluşumunda birlikte kusurunun bulunup bulunmadığının değerlendirilmemesi” ve davanın kayıt kabul davası olduğu gözetilerek maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 43,90 TL harç ve takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 26.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13298, Karar No: 2015/166, Tarih: 14.01.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/13298 E.  ,  2015/166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/04/2014

NUMARASI : 2013/198-2014/476

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, yeniden inşa nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01/08/2007 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı kiralananın yeniden inşası nedenine dayanarak 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 350 / 2 maddesi (mülga 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun'un 7/ç maddesi) uyarınca dava açmış, davalı davanın reddini savunmuştur.

Davacı süresinde açtığı dava ile yeniden inşaat nedeniyle kiralananın boşaltılmasını talep etmiştir. Yeniden inşaat nedeniyle kiralananın boşaltılabilmesi için tasdikli projenin ibraz olunması ve bunun mukabilinde projenin mahallinde uygulanması gerekir. Öte yandan dava konusu yere yapılacak binanın ön projesinin,(mimari ve statik projenin) üzerindeki bina yıkılmadığı için onanmaması halinde mahkemece yeniden inşaat nedeniyle açılan tahliye davasında ön proje ile yetinilmesi gerekir. Davacı tarafından dosyaya ibraz edilen ve bilirkişi tarafından dava konusu işyerinin de içinde bulunduğu bina için hazırlanmış olduğu ifade edilen Restorasyon projesinin herhangi bir onayı bulunmamaktadır. Tasdikli proje alınmadan tasdiksiz Restorasyon projesine dayanılarak tahliye kararı verilemez. Bu durumda mahkemece gerekirse Kültür Bakanlığından ön rapor alınarak projenin tasdikinden sonra tahliye hususu değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 14/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3428, Karar No: 2014/7501, Tarih: 09.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/3428 E.  ,  2014/7501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDREMİT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2010/309-2013/118

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar taraf vekillerince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, hukuki ehliyetsizlik nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakanın 17.3.1983 tarihli akitle maliki olduğu 629 parsel sayılı taşınmazın intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini dava dışı A.D. temlik ettiği, ondanda 17.5.2010 tarihinde davalıya devredildiği, murisin 4.4.2010 tarihinde ölümü ile mirasçı olarak davacının kaldığı kayden sabittir.

Davacı, işlem tarihinde murisin ehliyetsiz olduğunu, son kayıt malikininde iyiniyetli olmadığını ileri sürerek tapu iptal ve tescil isteği ile eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, Edremit 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/363 esas sayılı dosyasında davacı tarafından vasiyetnamenin iptali istekli olarak açılan davada, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan alınan 15.8.2012 tarihli ve "murisin 17.9.1982 tarihinde hukuki ehliyete haiz olduğu yönündeki rapor hükme esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de; Adli Tıp Kurumundan alınan 15.08.2012 tarihli raporda; "16.09.1982 tarihli Devlet Hastanesi Sağlık Kurulu raporunda, Bakırköy Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 05.08.1986 tarihli raporunda ve Ruh Sağlığı Hastalıkları Uzmanı tarafından düzenlenen 01.10.1987 tarihli raporlarda akıl hastalığı veya akıl zayıflığına rastlanmadığının belirtildiği, Bakırköy Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 16.08.1988 tarihli ve Gözlem İhtisas Dairesinin 15.01.2002 tarihli raporlarında", tespit edilen akıl hastalığının akit tarihine teşmil ettirilemeyeceği, murisin akit tarihinde telkinlere mukavim olabileceği, A.C. 17.09.1982 tarihinde hukuki ehliyete haiz olduğunun kabulü gerektiği" açıklanmıştır.

Ancak, buna rağmen muris A.C. hakkında başka davalar nedeniyle daha önce alınan Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 16.08.1988 tarihli ve 17.04.2002 tarihli Adli Tıp Kurumu raporlarında, Ayşe Cebeci'nin 1983-1984 ve 1985 yıllarında hukuki işlem ehliyeti olmadığı belirtilmiş, yine Adli Tıp Kurumunun 29.05.1989 ve 15.01.2002 tarihli raporlarında da murisin "1978'den beri akıl hastalığına haiz olduğu, hukuki işlem ehliyetine sahip olmadığına" ilişkin açıklama yapılmıştır.

Bu durumda; gerek Adli Tıp Kurumundan verilen raporlar arasında gerekse bu raporlarla diğer kurumlarca verilen raporlar arasında çelişki olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda; gerek Adli Tıp Kurumundan verilen raporlar arasında gerekse bu raporlarla diğer kurumlarca verilen raporlar arasında çelişki olduğu anlaşılmaktadır.

O halde; 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanununun 15/f.maddesinde; "Adli Tıp Genel Kurulu, Adli Tıp İhtisas Kurulları ile Adli Tıp Kurumu dışındaki sağlık kuruluşlarının verdikleri rapor ve görüşleri arasında da ortaya çıkan çelişkileri, konu ile ilgili uzman üyelerin katılımıyla inceler ve kesin karara bağlar" hükmü gereğince çelişkinin giderilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Öte yandan, 15.01.2002 tarihli Adli Tıp Kurumu raporunda murisin 1978'den beri hukuki ehliyete haiz olmadığına ilişkin görüş bildiren Gözlem İhtisas Dairesi üyelerinden Adli Tıp Uzmanı Dr.F.Nuray C. 15.08.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu Dördüncü Adli Tıp İhtisas Kurulu Başkan vekili olarak verdiği raporda murisin 17.09.1982 tarihinde hukuki ehliyete haiz olduğuna ilişkin çelişkili beyanda bulunduğu anlaşıldığına göre, somut ve hukuki dayanakları belirtilmeden düzenlenen bu raporun hükme esas alınmış olması da isabetli değildir.

Hal böyle olunca; dosyanın tümüyle Adli Tıp Kurumu Genel Kuruluna gönderilerek, belirtilen raporlar irdelenerek aralarındaki çelişkinin giderilmesi, temlik işleminin yapıldığı 17.03.1983 tarihinde miras bırakan A.C. hukuki ehliyete haiz olup olmadığının tespiti, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının temyiz itirazının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4871, Karar No: 2021/10298, Tarih: 02.12.2021

**3. Ceza Dairesi         2021/4871 E.  ,  2021/10298 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütü propagandası yapmak

Hüküm : Her iki sanık hakkında da terör örgütü propagandası yapmak suçundan CMK'nın 223/2-c maddesi gereği ayrı ayrı beraat

Temyiz edenler : Sanık ... ve ... müdafii, O yer Cumhuriyet savcısı

Dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Sanıklar müdafiinin temyiz talebinin vekalet ücreti ile sınırlı olarak yapıldığı belirlenerek;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesinde yer alan "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanıklar yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir." biçimindeki düzenleme ile Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.10.1978-2/324-350 sayılı kararında belirtildiği üzere; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi, vekalet ücretinin tayininde esas ilke olarak sanıkların adedi ya da sanığın birden çok suç işlemiş olmasını değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip edilen davaların adedini esas aldığı ve taraflara yükletilecek avukatlık parasının her dava için ayrı ayrı tayinini öngördüğü, buna göre, ayrı ayrı dava açılmadıkça ücreti vekaletin de ayrı ayrı tayin ve takdiri mümkün bulunmadığı da nazara alınarak kendisini aynı vekille temsil ettiren ve beraatlerine karar verilen sanıklar yararına olmak üzere tek vekalet ücretine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıklar üzerine atılı silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan verilen beraat hükümlerine ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçu 3713 sayılı Terörle mücadele Kanununun 7/2. maddesinde; “(Değişik fıkra: 11.04.2013-6459 S.K./8. md) Terör örgütünün; cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde propagandasını yapan kişi, bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu suçun basın ve yayın yolu ile işlenmesi hâlinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır. Ayrıca, basın ve yayın organlarının suçun işlenmesine iştirak etmemiş olan yayın sorumluları hakkında da bin günden beş bin güne kadar adli para cezasına hükmolunur. Aşağıdaki fiil ve davranışlar da bu fıkra hükümlerine göre cezalandırılır:

a) (Mülga bent: 27.03.2015-6638 S.K./10.md.).

b) Toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1.Örgüte ait amblem, resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2.Slogan atılması,

3.Ses cihazları ile yayın yapılması,

4.Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi,

a) (Mülga bent: 27.03.2015-6638 S.K./10.md.).

b) Toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1.Örgüte ait amblem, resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2.Slogan atılması,

3.Ses cihazları ile yayın yapılması,

4.Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi,

İkinci fıkrada belirtilen suçların; dernek, vakıf, siyasî parti, işçi ve meslek kuruluşlarına veya bunların yan kuruluşlarına ait bina, lokal, büro veya eklentilerinde veya öğretim kurumlarında veya öğrenci yurtlarında veya bunların eklentilerinde işlenmesi halinde bu fıkradaki cezanın iki katı hükmolunur.” şeklinde düzenlenmiştir.

Propaganda; belli bir görüşün, ideolojinin toplum içinde yayılmasını, fikir ve kanaatlerinin kökleşmesini sağlamak için, bu amacın gerçekleşmesine yönelik olarak her türlü maddi ve manevi araca başvurarak telkin, teşvik ve etkide bulunmak olarak tanımlamak mümkündür.

Propaganda yapma fiilinden örgütün övülmesi, kişilerde örgüte sempati duyulmasını sağlayacak hareketler gerçekleştirilmesi, örgütün faaliyetlerine yakınlık sağlayacak duyguların yaratılması, örgüte karşı duyulan düşmanlığın ortadan kaldırılması sonucunu doğuran hareketlerin yapılması, örgütü iyi gösteren biçimde tanıtmak gibi faaliyetler anlaşılabilir.

Ancak bütün bu faaliyetlerin, maddenin son hali gereğince, “Örgütün, cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde” olması gerekir. Böylece maddenin yeni haliyle propagandanın yapılış şekline sınır getirilmiştir. Propagandanın örgütün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini ya meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde yapılması gerekir. Bu durumda her türlü propaganda fiili bu suçun oluşması için yeterli olmayacak ancak maddede sayılan alternatif niteliklere sahip olan propaganda fiilleri suç teşkil edecektir. Propagandanın bu niteliklere sahip olup olmadığı ise her somut olayda hakim tarafından değerlendirilecek bir husustur.

Örgütün propagandasının belirli bir şekilde yapılması şart değildir. Yazılı, sözlü fiillerle olabileceği gibi, gösteri, protesto vb. yollarla yapılması da mümkündür.

Bu suç ancak kastla işlenebilen bir suçtur; taksirle işlenemez. Özellikle maddenin son halinden sonra bu suçun olası kastla işlenemeyeceğini hatta doğrudan kastla işlenebileceğini belirtmek gerekir. Zira failin propaganda yapmaktaki amacı örgütün iyi gösterilmesine, destek görmesine, örgütün toplum nezdinde benimsetilmesine yönelik olmalıdır.

Tüm bu açıklamalar kapsamında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu suç ancak kastla işlenebilen bir suçtur; taksirle işlenemez. Özellikle maddenin son halinden sonra bu suçun olası kastla işlenemeyeceğini hatta doğrudan kastla işlenebileceğini belirtmek gerekir. Zira failin propaganda yapmaktaki amacı örgütün iyi gösterilmesine, destek görmesine, örgütün toplum nezdinde benimsetilmesine yönelik olmalıdır.

Tüm bu açıklamalar kapsamında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanıklar ... ve ...'ın PKK terör örgütü üyesi olan ve 07.01.2016 tarihinde güvenlik güçleriyle girdiği çatışmada ... ili Nusaybin ilçesinde öldürülen Hüseyin Akyüz isimli kişiye ait leşger kıyafetli fotoğrafları paylaşıp "biz seni asla unutmayacağız" şeklinde sosyal medya üzerinde paylaşım yaptıkları, yine ...'ün, Abdullah Öcalan ve PKK sözde bayrağı olan tabutun öldürülen örgüt üyesi Hüseyin Akyüz'ün silahlı ve leşger giyimli resminin bulunduğu videoyu paylaştığı; sanıkların söz konusu sosyal medya paylaşımlarının örgütün cebir ve şiddet içeren eylemelerini övücü ve meşru gösterecek nitelikte olduğu bir bütün halinde değerlendirildiğinde eylemlerinin 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesinde yer alan suçu oluşturduğu nazara alınarak sanıklar hakkında silahlı terör örgütü propagandası yapma suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraatine dair karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 02.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8080, Karar No: 2013/357, Tarih: 09.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/8080 E.  ,  2013/357 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK' nın 89/4, 22/3, 62, 51/1, 53/6. maddeleri gereğincemahkumiyet, erteleme, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Geceleyin, meskun mahal dışı, bölünmemiş iki şeritli yolda yönetimindeki traktörü ile seyir halinde olan sürücü belgesiz sanığın aracını, karşı yönden gelen bir aracın uzun farlarının gözünü alması ve katılanların beyanlarına göre olay anında sanığın traktörünün ışıklarının faal olmaması nedeniyle geç farkedebilen, aynı yönde arkadan seyretmekte olan katılan ...'ın, yönetimindeki oto ile sanığın traktörünün sol arka tekerleğine çarpması sonucu katılan ... sürücüsü ve yolcusu olan diğer katılanın yaralanması şeklinde gerçekleşen olayda, olay sonrası traktörün devrilmiş olması ve keşif esnasında dinlenen kaza tesbit tutanağı mümzisi tanık Semih Yurtsever'in de traktörün ışık aksamında çarpmadan mütevellit kırıklar olduğu yolundaki beyanı birlikte değerlendirildiğinde traktörün ışıklarının çarpma nedeniyle faal olmaktan çıkmış olması da ihtimal dahilinde olduğundan, sanığın gece saatlerinde ışıkları yanmaksızın trafiğe çıkmak suretiyle bilinçli taksirle hareket ettiği kabulüyle sanığın cezasında arttırım yapılmış olması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.