muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5160, Karar No: 2024/7072, Tarih: 03.10.2024

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, markaya tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti ile men'i istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 149 uncu maddesinin birinci fıkrası, 150 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 156 ncı maddesinin üçüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

1.İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Kanun'un 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2.Davacı, dava dilekçesinde marka ihlalinin ve haksız rekabetin tespiti ve durdurulmasının yanında uğradıkları zararın miktarının belirlenebilmesi için davalının gerçekleştirdiği marka ihlali ve haksız rekabetle ilgili belgeleri mahkemeye sunmasına karar verilmesini talep etmiştir. 6769 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin üçüncü fıkrasında hak sahibinin, sınai mülkiyet hakkının ihlali iddiasına dayalı tazminat davası açmadan önce, delillerin tespiti ya da açılmış tazminat davasında uğramış olduğu zarar miktarının belirlenebilmesi için, sınai mülkiyet hakkının kullanılması ile ilgili belgelerin, tazminat yükümlüsü tarafından mahkemeye sunulması konusunda karar verilmesini mahkemeden talep edebileceği düzenlenmiştir. Anılan fıkradaki “tazminat davası açmadan önce” ibaresi nazara alındığında hak sahibinin henüz tazminat isteminde bulunmadan marka hakkının ihlalinin tespitini talep ettiği işbu davada zarar miktarının belirlenebilmesi için delil tespiti niteliğinde sınai mülkiyet hakkının kullanılması ile ilgili belgelerin, tazminat yükümlüsü tarafından mahkemeye sunulması konusunda karar verilmesini isteyebileceği gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken davacının tazminat talebinin bulunmadığı gerekçesiyle anılan istemin reddine karar verilmesi yerinde görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacıya iadesine,03.10.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9707, Karar No: 2016/1298, Tarih: 05.02.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/9707 E.  ,  2016/1298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın Beyazıt camiinin girişinde bulunan şadırvanda abdest alan şikayetçinin şadırvana astığı ceketinden cüzdan çalması biçiminde gerçekleşen eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması, her iki maddede öngörülen cezaların aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden ve sabıkasına esas İstanbul 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20.06.2006 tarih, 891-1081 sayılı ilamı uyarınca mükerrir olan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 05/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17422, Karar No: 2015/14343, Tarih: 09.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/17422 E.  ,  2015/14343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2014

NUMARASI : 2012/453-2014/280

Davacı F.. Y.. vekili Avukat G.. G.. tarafından, davalılar E.. Ö.. ve diğerleri aleyhine 15/10/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, ".. " isimli internet sitesinde ''.. '' ve ''...'' başlıklı haberler ile kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, davaya konu haberin basın özgürlüğü sınırları içerisinde hazırlanmış, güncel bir haber olduğunu, haberin yayınlanmasında kamu yararı ve toplumsal ilgi mevcut olduğunu belirterek, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava dışı R.. A.. ile yapılan röportajı yayımlayan davalı gazetenin davacıyı beste hırsızlığı ile itham ettiği, röportaj sırasında soruları ile R.. A.. davacının beste hırsızlığı kesin olgulara dayalıymış gibi bu doğrultuda yönlendirdiği ve kesin haber görüntüsü oluşturduğu, ifade özgürlüğünün sınırlarının aşıldığı belirtilerek, istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı B.. K.. 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında A.. Ö.. bölümü ile T.. K.. 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır

Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava dosyasının incelenmesinde; davalılardan E.. Ö.. tarafından dava dışı besteci ve şarkıcı R.. A.. ile yapılan röportajda; R.. A.. S.. A.. ait bazı şarkıların bestesinin kendisine ait olduğu, bestelemiş olduğu şarkılar nedeniyle telif ücreti alamadığı, S.. A.. nun evinde yapılan toplantı sırasında evin tuvaletinde yapılan beste için S.. A.. 'nun söz yazdığı fakat şarkının hepsi benim diyerek sahip çıkmak istediği şeklinde açıklamalarda bulunduğu; davalı tarafından R.. A.. K.. T.. kanalında 19/01/2008 tarihinde yayınlanan ''... '' isimli programda yapmış olduğu açıklamalara ilişkin kayıt içeriğinin dosyaya delil olarak sunulduğu ve bilirkişi tarafından çözümü yapılan program kaydının incelenmesinde, dava konusu haberde yer alan aynı iddiaların R.. A.. tarafından ileri sürüldüğü anlaşılmaktadır.

Gelişim biçimi yukarıda açıklanan somut olayda; davacı ile dava dışı R.. A.. arasında basına yansıyan ve R.. A.. tarafından dile getirilen iddiaların yayına konu edildiği, davalı yazar E.. Ö.. tarafından da dava dışı R.. A.. bu yönde sorular sorulduğu ve yapılan röportajın gazetede yayınlandığı anlaşılmaktadır. Şu halde, davacı F.. Y..'ın (S.. A.. ) ünlü bir sanatçı ve bestekar olduğu, hakkında yapılacak haber ve yayınların toplumun ilgisine haiz olduğu, basının bu yöndeki iddiaları sorması ve bunu yazmasının gazetecilik mesleğinin gereği olduğu, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, basın özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı ve davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığının kabulü ile istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulü yerinde olmamış, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bente açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, davacının temyiz itirazlarının ise (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15241, Karar No: 2013/673, Tarih: 04.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/15241 E.  ,  2013/673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sırasında davacılar vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen tapu iptal ve tescil davası sırasında davacılar vekili tarafından “hukukçu bilirkişinin heyetten çıkarılması taleplerinin reddedildiği ve bu ara karara karşı esas hükümle birlikte kanun yoluna başvurulabileceğinin hâkim tarafından söylendiği, bunun mümkün olması için davanın reddinin gerektiğinden hâkimin ihsası reyde bulunduğu” gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim Salih Aşkın (40185)'ın, talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine talebi inceleyen merci tarafından, ihsası reyde bulunmanın söz konusu olmadığı ve H.M.K'nun 36. maddesinde sayılan red sebeplerinin bulunmadığı gerekçesiyle talebin reddi ile H.M.K.'nun 42/4. maddesi uyarınca 500.- TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hâkimin reddi için ileri sürülen sebepler işin esası yönünden temyiz sebebi olup, H.M.K.’nun 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 04/02/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4482, Karar No: 2021/7333, Tarih: 22.12.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/4482 E.  ,  2021/7333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TRABZON BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 4. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Trabzon Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 08.10.2019 tarih ve 2018/53 E. - 2019/371 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne dair Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce verilen 17.01.2020 tarih ve 2020/7 E. - 2020/57 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılardan ALJ Otomotiv AŞ'nin Toyota Türkiye distribütörü olduğunu, davalılardan Ayyapı firmasının müvekkilinin aracına servis hizmeti veren firma olduğunu, müvekkilinin 21/07/2016 tarihinde satın aldığı aracın, alındığı tarihten beri sayısız kez aynı arıza için servise gitmek zorunda kaldığını, aracın ilk olarak 20/10/2016 tarihinde servise çekme ve titreme şikayetiyle götürüldüğünü, ancak sorunun giderilemediğini, daha sonra aracın yaptığı kaza nedeniyle 15/12/2016 tarihinde servise gittiğini ve onarımının yapıldığını, servisten sonra da araçta titreme ve çekmenin devam ettiğini belirterek dava konusu aracın "0" km misli ile değiştirilmesine, bu talep uygun görülmezse aracın alım tarihinden itibaren ödenen satın alma bedelinin faiziyle birlikte iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili; dava konusu taleplerin zamanaşımına uğradığını, müvekkili şirketin Toyota yetkili (bayii) ve yetkili servisi olduğunu, davacının aracını müvekkili şirketten satın aldığını ancak daha sonra müvekkili şirket ile herhangi bir işleminin söz konusu olmadığını, davacı tarafın aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesini veya araç bedelinin iadesini talep etme hakkının bulunmadığını, davalının aracında kullandığı lastiklerin önerilen tipte olmadığını bu nedenle aracın aerodinamik yapısının bozulduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı Ayyapı Otomotiv İnşaat Tur. A.Ş. vekili; dava konusu aracı davacıya satanın müvekkili şirket olmayıp araca sadece servis hizmeti verdiğini, davacı tarafın aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesini veya araç bedelinin iadesini talep etme hakkının bulunmadığını, davacının aracın bedelinin ödenmesi halinde talep ettiği faizin başlangıç tarihinin hatalı olduğunu savunarak davanın müvekkili şirket yönünden husumetten reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Ayyapı Otomotiv İnşaat Tur. A.Ş. vekili; dava konusu aracı davacıya satanın müvekkili şirket olmayıp araca sadece servis hizmeti verdiğini, davacı tarafın aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesini veya araç bedelinin iadesini talep etme hakkının bulunmadığını, davacının aracın bedelinin ödenmesi halinde talep ettiği faizin başlangıç tarihinin hatalı olduğunu savunarak davanın müvekkili şirket yönünden husumetten reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davacı şirketin ... plakalı 2016 Model Toyota Marka Hilux D/CAB 4\*4 Adventura modeli aracı bayii olan davalı ...Ş'den 21/07/2016 tarihinde toplam 89.568,01 TL karşılığında satın aldığı, aracın trafiğe çıktıktan sonra ilk olarak 20.10.2016 tarihinde servise "çekme ve titreme" şikayeti ile gittiği, sorunun servisçe giderilemediği, teknik bilirkişi raporunda da dava konusu aracın sola çekmesinin kullanıcı hatasından ileri gelmediği, araç üzerinde yapılan ölçümlerde aracın şasesinde çarpılma olduğu, aracın sola çekmesinin nedeninin bu çarpılma olduğu, çarpılmanın aracın 15.12.2016 tarihinde sol tekerden aldığı hasar sonrası oluştuğu, aracın sıfır olarak satılırken ayıplı olmadığı, davalı Ayyapı Otomotiv servisinde tamirinden sonrasında aracın şasesindeki çarpılmanın onarılamadığı ve aracın sola çektiği, bu haliyle güvenle kullanmanın mümkün olmayacağı, davalı Ayyapı Otomotiv'in yapmış olduğu onarım hizmetinin hatalı olduğu, ayıplı hizmet nedeni ile dava konusu araçta meydana gelen değer kaybının 13.650.-TL ve mevcut zararın onarım bedelinin de 8.125,89 TL olacağı, davalı yetkili servisin ayıplı hizmeti nedeni ile meydana gelen zararın tazmininden Satış Sonrası Hizmetler Yönetmeliği'nin 14. maddesinin 1. fıkrasınıdaki "Üretici veya ithalatçılar, yetkili servis istasyonlarının ayrı bir tüzel kişiliği olsa dahi, satış sonrası hizmetlerin sağlanmasından ve yürütülmesinden yetkili servis istasyonları ile birlikte müteselsilen sorumludur" düzenlemesi uyarınca her iki davalının da araçta meydana gelen hizmet ayıbından sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacının ayıplı hizmet oranındaki bedel indirim hakkı olan 13.650.-TL ile mevcut zararın onarım bedeli olan 8.125,89 TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı davalılar vekilleri istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuşlardır.

Karara karşı davalılar vekilleri istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuşlardır.

Bölge Adliye Mahkemesince; davacı asilin şirket ve TTK'nın 16/1 hükmü gereğince tacir olduğu, dava konusu araç satımının ticari iş olduğu ve tüketici mevzuatının uygulanamayacağı, uygulanması gereken mevzuatın 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 219 vd maddeleri olduğu, satın alınanın ayıplı çıkması halinde alıcının başvuracağı kişinin satıcı olacağı, TBK'nın 227/1 hükmündeki seçimlik hakların sadece satıcıya karşı kullanılacağı, bunun için de satılanın ayıplı olmasının zorunlu olduğu, araçtaki sorunun kaynağının araç şasesindeki çarpılma olduğu ve araçta meydana gelen ve kasko kapsamında işlem yapılan hasardan kaynaklandığı, aracın satım esnasında ayıplı olmadığı, bu sebeple davacının davalı satıcı olan ALJ Otomotiv A.Ş.'nin TBK'nın 219 vd. hükümleri kapsamında sorumluluğundan bahsedilemeyeceği, davalı servis Ayyapı Otomotiv İnş. Tur. A.Ş.'ye de husumet yöneltilemeyeceği gözetilmeliyken, haklarında zararın tazminine karar verilmesi hukuka uygun görülmemiş ve davalıların istinaf başvurularının kabulüyle, mahkeme kararının kaldırılarak davanın ALJ Otomotiv A.Ş. yönünden esastan, davalı Ayyapı Otomotiv İnş. Tur. A.Ş. yönünden husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 22/12/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/735, Karar No: 2020/445, Tarih: 23.06.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2017/735 E.  ,  2020/445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki "memur işleminin iptali" isteminden dolayı yapılan inceleme sonunda, Malatya 1. İcra (Hukuk) Mahkemesince verilen şikâyetin reddine ilişkin karar şikâyetçi (davacı) üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına direnilmiştir.

2. Direnme kararı şikâyetçi (davacı) üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. İNCELEME SÜRECİ

Üçüncü Kişi İstemi:

4. Şikâyetçi (davacı) üçüncü kişi vekili 17.01.2014 tarihli talep dilekçesinde; Malatya 3. İcra Dairesinin 2013/27 E. sayılı dosyasında haczedilerek satışa çıkarılan menkul malların, Malatya 3. Noterliğinin 16.11.2012 tarihli ve 33799 yevmiye nolu ticari işletme rehni sözleşmesiyle müvekkili adına rehinli olması sebebiyle icra takip dosyasına sundukları talep dilekçesi ile rüçhanlı alacaklı olduklarına dair karar verilmesini talep ettiklerini, ancak icra memurunun 07.01.2014 tarihli işlemle taleplerini reddettiğini ileri sürerek icra memurunun 07.01.2014 tarihli işleminin kaldırılarak, ticari işletme rehni nedeniyle rüçhanlı alacaklı olduklarının kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Alacaklı Cevabı:

5. Alacaklı vekili 28.02.2014 tarihli cevap dilekçesinde; haczedilen menkullerle rehinli olduğu iddia edilen menkullerin aynı olmadığını, rehin sözleşmesinin muvazaalı olduğunu beyan ederek talebin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararı:

6. Malatya 1. İcra (Hukuk) Mahkemesinin 06.03.2014 tarihli ve 2014/41 E., 2014/118 K. sayılı kararı ile; talep dilekçesine ek ticaret sicil belgesine göre ticari işletme rehin sözleşmesinin sicile tescil edildiği, yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre ticari işletme rehninin kurulduğu fabrika binasındaki eşyanın ve makinelerin ayırt edici özelliklerinin mutlaka rehin sözleşmesinde veya ekindeki listede gösterilmesinin zorunlu olduğu, somut olayda ibraz edilen demirbaş listesinin benzer eşya ve makinelerden farklı olduğuna yönelik ayırt edici hiç bir özelliğinin yazılmadığı, seri veya üretim numaralarının bu listede belirtilmediği, dolayısıyla takip dosyasında haczedilen makine ve taşınır malın ticari işletme rehni kapsamında kaldığının net olarak söylenemeyeceği, bu durumda icra müdürünün rüçhanlı alacak kaydına ilişkin talebi reddetmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Malatya 1. İcra (Hukuk) Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikâyetçi (davacı) üçüncü kişi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 12. Hukuk Dairesince 25.11.2014 tarihli ve 2014/21385 E., 2014/28252 K. sayılı kararı ile;