muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1548, Karar No: 2013/346, Tarih: 05.07.2013

765 sayılı TCK'nun 495. maddesinin ikinci fıkrasında; "bir malın yağması esnasında veya akabinde fiili icra veya itmam etmek veya malı kaçırmak yahut kendisini veya şerikini cezadan kurtarmak için mal sahibine veya vaka mahalline gelen başkasına karşı cebir ve şiddet veya tehdit icra eden kimse hakkında da aynı cezaya hükmolunur" biçiminde hüküm altına alınan "yağmaya dönüşen hırsızlık" suçuna; "mal, zilyedin tasarruf olanağı ortadan kalktığı anda alınmış olacağından bu ana kadar yapılan cebir veya tehdit, hırsızlığı yağmaya dönüştürür. Mal alındıktan yani hırsızlık suçu tamamlandıktan sonra bunu geri almak isteyen kişiye karşı cebir veya tehdide başvurulması halinde artık yağma suçundan söz edilemez. Hırsızlık suçuna konu malın geri alınmasını önlemek amacına yönelik olarak kullanılan cebir veya tehdit ayrı suçların oluşmasına neden olur. Bu durumda gerçek içtima hükümlerinin uygulanması gerekir" gerekçesiyle 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanunda yer verilmemiştir. Bunun sonucu olarak, mağdurun hırsızlığa konu mal üzerindeki zilyetliği sona erene kadar kullanılan cebir ya da tehdit, hırsızlığı yağmaya dönüştürürken, hırsızlık suçu tamamlandıktan sonra kullanılan cebir veya tehdit, eylemi yağmaya dönüştürmeyecek, hırsızlık ve kasten yaralama veya tehdit gibi iki ayrı suçun oluşmasına neden olacaktır.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Sanığın, suça konu altınları aldığı anda bu durumu fark eden mağdur peşinden koşmuş, bu sırada olay yerinde bulunan polis memuru tanık da sanığı takip etmiştir. Sanık yakalanmasını ve altınların geri alınmasını önlemek amacıyla kendisini kesintisiz bir şekilde takip eden mağdur ile tanığa silah doğrultmuş ve takip etmemeleri hususunda tehdit etmiştir. Dolayısıyla sanığın mağdurun işyerinden aldığı altınlarla kaçarken, kendisini yakalamaya ve altınları geri almaya çalışan mağdur ile tanığa silah doğrultması fiili, bir bütün olarak yağma suçunu oluşturmaktadır.

Öte yandan neticesi harekete bitişik bir suç olan yağmanın oluşabilmesi için cebir ya da tehdidin, malın alınmasını veya teslimini sağlamaya yönelmiş bulunması veya alınması ya da teslimini sağlama sırasında gerçekleşmiş olması gerekmektedir. Yağma suçu; mağdurun zilyetliğine son vermek ve onu mal üzerindeki zilyetlikten doğan haklarını kullanamaz hale getirmekle oluşacağından, mal alındığında tamamlanmış olur.

Öte yandan neticesi harekete bitişik bir suç olan yağmanın oluşabilmesi için cebir ya da tehdidin, malın alınmasını veya teslimini sağlamaya yönelmiş bulunması veya alınması ya da teslimini sağlama sırasında gerçekleşmiş olması gerekmektedir. Yağma suçu; mağdurun zilyetliğine son vermek ve onu mal üzerindeki zilyetlikten doğan haklarını kullanamaz hale getirmekle oluşacağından, mal alındığında tamamlanmış olur.

148. madde gerekçesinde de; "malın teslim edilmesi veya alınması, suçun konusunu oluşturan mal üzerinde mağdurun zilyetliğine son verilmesini, mağdurun bu eşya üzerinde zilyetlikten doğan tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hâle gelmesini ifade eder. Mal, zilyedin tasarruf olanağı ortadan kalktığı anda alınmış olacağından, bu ana kadar yapılan cebir veya tehdit, hırsızlığı yağmaya dönüştürür" denilmektedir. Buna göre yağma suçunun tamamlanabilmesi için mağdurun suça konu mal üzerindeki zilyetliğine son verilmesi gereklidir. Olayımızda sanığın, kuyumcu dükkanından aldığı altınları üzerinde bulundurduğu sırada silahını kendisini takip eden mağdur ve tanığa doğrulttuğunun, dolayısıyla yağmanın; "malın alınması" unsurunun gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, suçun teşebbüs aşamasında kaldığından söz etmek de mümkün değildir.

Bu itibarla, sanığın eylemini yağma olarak vasıflandıran ve bu yönde uygulama yapan yerel mahkeme hükmü ile bu hükmü onayan Özel Daire kararı isabetli olup, itirazın reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi S. B..; "Olay tarihinde şikayetçiye ait kuyumcu dükkanına gelen sanığın, bileziklere baktığı, tezgahta bulunan altınları alarak kaçmaya başladığı, cam kırılma sesini duyan ve olay yerinden geçmekte olan polis memurunun sanığı kovalamaya başladığı, şikayetçinin de kovalamaya katıldığı, polis memurunun dur ikazında bulunup havaya ateş ettiği, durmayan sanığın 'üzerime gelmeyin' diyerek silah gösterdiği elinde kalan altınları atarak kaçtığı ve polis memurunun kovalamaya devam ettiği, gelen polis ekibinin sanığı yakaladığı olayda uyuşmazlık suç vasfının tayinine ilişkindir.

765 sayılı TCK'nun 495/2. maddesinde yer alan yağma fiilinin akabinde mal kaçırmak veya cezadan kurtulmak amacıyla olay yerinde bulunanlara cebir, şiddet veya tehdit icra edenlerin yağma suçuyla cezalandırılacağına ilişkin dolaylı yağma suçu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununa alınmamıştır. Bu nedenle hırsızlık suçu tamamlandıktan sonra cebir veya tehdit halinde hırsızlık ve tehdit suçu oluşacaktır. Bu nedenle somut olayda öncelikle hırsızlık suçunun tamamlanıp tamamlanmadığı, tamamlanmış ise tehditin hırsızlık suçunun tamamlanmasından önce mi, sonra mı işlendiği, yağma suçunun kabulü halinde bu suçun tamamlanıp tamamlanmadığı belirlenmelidir.

TCK'nun 141. maddesinin gerekçesinde taşınır malın alınmasıyla hırsızlık suçunun oluşacağı belirtilmiştir. Failin yarar sağlamak amacıyla hareketi yeterli olup, fiilin çıkar sağlaması şart değildir. Almak fiilinden maksat, suçun konusunu oluşturan mal üzerinde mağdurun zilyetliğine son verilmesi, mağdurun suç konusu eşya üzerinde zilyetlikten doğan tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hale gelmesidir. Bu tasarruf olanağı ortadan kaldırılınca suçta tamamlanır. Suçun tamamlanması için failin suç konusu taşınır eşyayı egemenliği altına alması zorunlu değildir.

Öte yandan yağma suçu, kullanılan cebir veya tehditin etkisiyle mağdurun malı teslim etmesi veya alınmasına karşı koymaması halinde oluşur. Cebir-tehdit sonucu mal faile teslim edilmeli veya alınmalıdır. Mağdurun zilyetliğine zorla son verilmelidir. Eşya, zilyedin tasarruf olanağı ortadan kalktığı anda alınmış olacağından, bu ana kadar yapılan cebir veya tehdit hırsızlığı yağmaya dönüştürür. Taşınır mal alındıktan yani hırsızlık tamamlandıktan sonra eşyayı geri almak isteyene karşı cebir veya tehdit gösterilmesi halinde yağma suçu oluşmayıp hırsızlık ve cebir/tehdit suçu oluşacaktır.

Somut olayda altınların alınıp dükkandan çıkarılmasıyla şikayetçinin zilyetlikten doğan tasarruf hakkını kullanması olanaksız hale geldiğinden hırsızlık suçu tamamlanmıştır. Eşyanın geri alınması için sanığın kovalanması ve bu esnada silah gösterilmesi ayrıca tehdit suçunu oluşturacaktır.

Sayın çoğunluk, yağma suçunun oluştuğunu ve tamamlanmış bulunduğunu kabul etmiştir. Ancak yağma suçunun ne zaman tamamlandığı, suçun teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığı genel kuruldaki görüşmeler sırasında açıklığa kavuşturulmamıştır. Olayı bir film şeridi gibi aşağıdaki tabloda canlandırıp izlediğimizde;

Sanık, dükkandan aldığı bileziklerle kaçmaya başlamış, sokakta bulunan polis memuru ve dükkandan çıkan şikayetçi, kısa süre sonra sanığı kovalamışlar, sanık kaçarken silahını gösterip tehdit ederek kaçmış, 200 metre sonra yakalanmıştır. TCK'nun 141 ve 148. madde gerekçeleri ve hırsızlık suçunun alma unsuru birlikte değerlendirildiğinde dükkandan çıktığında hırsızlık suçu oluşmuştur. Ancak 'alma' unsurunun hakimiyet altında alma şeklinde kabulü halinde, devamlı takip nedeniyle hakimiyet altına alma gerçekleşmediğinden hırsızlık suçu tamamlanmamıştır ve hırsızlığa teşebbüs ile silahlı tehdit suçu oluşmuştur, yağma suçu gerçekleşmemiştir.

Genel Kuruldaki görüşmelerde sayın çoğunluk tarafından yağma suçunun ne zaman tamamlandığı açıklanmadığı ve yağmanın tamamlandığı kabul edildiğinden silahla tehditden sonra suçun tamamlandığının kabul edildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, tehdit sırası ve sonrasında takip devam ettiğine ve sanık yakalandığına göre yağma suçu neden tehdit öncesi tamamlanmamış da tehdit sonrası tamamlanmıştır? Tehdit ederek kaçtığı için mi tamamlanmıştır? Yakalandığı için mi tamamlanmıştır? Dükkandan çıktığında ve silah gösterdiğinde almanın henüz gerçekleşmediği, dolayısıyla hırsızlık suçunun tamamlanmadığı çoğunluk tarafından kabul edildiğine göre tehdit fiilinden sonra da eylem aynı şekilde devam ettiği, devamlı takip olduğundan yağma suçu da tamamlanmamıştır. Bu nedenle hırsızlık suçunun tamamlanmadığı, hırsızlık ve tehdit suçlarının oluşmadığının kabulünde ise yağma suçunun da tamamlanmayıp teşebbüs aşamasında kaldığının kabulü zorunlu olduğundan çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.07.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13130, Karar No: 2023/20835, Tarih: 12.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/13130 E.  ,  2023/20835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/378 E., 2015/637 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Kovuşturma aşamasında davaya katılmak istediğini bildiren şikâyetçinin katılma isteği hakkında karar verilmeyerek 5271 sayılı Kanun'un 238 inci maddesinin üçüncü fıkrasına aykırı davranılmış ise de aynı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince suçtan zarar gören şikâyetçinin katılan, vekilinin de katılan vekili sıfatıyla davaya kabulüne karar verilerek, dosya görüşüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkeme kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sebebe dayanmamaktadır

III. OLAY VE OLGULAR

1. Öğretmen olan sanığın, öğrencisi olan katılana "Gözümden düştün, dayak atsam kötü laf etsem anlamazsın, bana hiç bir şey olmaz, seni böyle mi terbiye ettiler benden özür dileyeceksin." iddiasıyla açılan davada sanığın beraatine karar verilmiştir.

2. Sanık ikrarı ve katılan anlatımları iddiayı doğrulamaktadır.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığın, katılana yönelik söylediği kabul edilen sözlerin katılanın onur şeref ve saygınlığını rencide edici nitelikte olmadığı, ağır eleştiri niteliğinde ve savunma hakkı kapsamında olduğuna ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Sebepler Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8777, Karar No: 2012/11557, Tarih: 29.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/8777 E.  ,  2012/11557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/02/2012 tarih ve 2011/1076-2012/166 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Tekirdağ 2.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.09.2008 gün ve 2008/483 Esas, 2008/754 Karar sayılı çek iptaline ilişkin kararın ortadan kaldırılmasını (iptalini) talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın usul ve esas yönünden reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı uyarınca açılan davanın çek iptali kararının kaldırılması davası olup 6100 sayılı HMK’nun 4. maddesine göre belirlenen sulh hukuk mahkemesinin görevi kapsamında kalmadığı gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, talep halinde ve karar kesinleştiğinde dosyanın görevli ve yetkili Tekirdağ Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 29.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4510, Karar No: 2023/4974, Tarih: 16.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/4510 E.  ,  2023/4974 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

16.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4562, Karar No: 2011/12227, Tarih: 04.07.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/4562 E.  ,  2011/12227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerinden dava dışı TEİAŞ’a ait olan ikinci bir enerji nakil hattı geçtiği anlaşıldığından, önceki hattan kaynaklanan değer düşüklüğü hesaplanıp, taşınmaz bedelinden indirildikten sonra, dava konusu enerji nakil hattının irtifak değerinin tespit edilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde önceki hat gözönüne alınmaksızın fazlaya karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6523, Karar No: 2018/8600, Tarih: 03.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2017/6523 E.  ,  2018/8600 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Dikkat veya özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu tüketilecek şeylere zehir katma veya bozma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12.06.2018 tarihli ve 2015/9-1190 esas, 2018/274 karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; atılı suçtan doğrudan zarar görmeyen Tarım ve Köy İşleri Bakanlığının kamu adına davaya katılma hak ve yetkisi bulunmadığından, mahkemece yanılgılı biçimde verilen katılma kararının hukuki değerden yoksun olması nedeniyle, hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, müşteki kurum vekilinin temyiz isteğinin REDDİNE, 03/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/302, Karar No: 2023/373, Tarih: 21.06.2023

**Ceza Genel Kurulu         2021/302 E.  ,  2023/373 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY DAİRESİ: (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

SAYISI : 2687 ve 4697

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Çocuğun cinsel istismarı suçundan şüpheli ... hakkında Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13.02.2018 tarihli ve 12398-5183 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara ilişkin şikâyetçi Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilince yapılan itiraz üzerine inceleme yapan Gaziantep 2. Sulh Ceza Hakimliğince 29.03.2018 tarih ve 2687 sayı ile, şikâyetçi ... tarafından yapılan itiraz üzerine inceleme yapan Gaziantep 4. Sulh Ceza Hâkimliğince 26.06.2018 tarih ve 4697 sayı ile; itirazların reddine karar verilmiştir.

Kesin nitelikte olan bu kararlara yönelik olarak Adalet Bakanlığının 10.12.2019 tarihli ve 13890 sayılı kanun yararına bozma talebine istinaden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 13.12.2019 tarihli ve 126192 sayılı ihbarname ile;