muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4968, Karar No: 2024/1277, Tarih: 20.02.2024

... “Beton, taş veya mermerden yapılmış anıtlar, heykeller, Metalden olmayan prefabrik yüzme havuzları, Akvaryum kumları” malları ile 37 nci sınıfında yer ... “Temizlik hizmetleri, dezenfeksiyon hizmetleri, haşere ilaçlama hizmetleri, temizlik araçları ve makinelerinin kiralanması hizmetleri, ... araçları servis istasyonu hizmetleri (bakım, tamir ve akaryakıt dolumu), ... araçlarının bakımı ve tamiri hizmetleri, gemi inşaatı hizmetleri, ... taşıtlarının bakım ve tamiri hizmetleri, Mobilyalara ilişkin döşeme, tamir, restorasyon hizmetleri, Isıtma, havalandırma ve su tesisatının kurulması (tesis edilmesi), bakımı ve tamiri hizmetleri Giysilerin temizliği, bakımı ve tamiri hizmetleri, Sınai makinelerin ve cihazların, büro makinelerinin ve cihazlarının, haberleşme cihazlarının, elektrikli ve elektronik cihazların tesisi, bakımı ve tamiri hizmetleri, Asansör tamiri ve bakımı hizmetleri, Saat tamiri hizmetleri, Madencilik, ... çıkarma hizmetleri, Ayakkabı, çanta, ... tamiri hizmetleri,” yönünden hükümsüzlük koşullarının oluşmadığı, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrası koşullarının da somut olayda bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 2017/46459 nolu markanın 19 uncu sınıftaki “Bu sınıfa dahil biçimlendirilmemiş halde malzemeler; kum, çakıl, mıcır, asfalt, zift, çimento, kireç, alçı, sıva, beton, blok mermer, Beton, alçı, ..., kil, taş, mermer, ahşap, plastik veya sentetik malzemelerden imal edilmiş ve şekil almış yapı/inşaat/yol yapımı ve benzer amaçlı malzemeler, metalden olmayan binalar/yapılar, yapı elemanları, direkler, bariyerler, tabii veya sentetik ısı ile yapıştırılabilen kaplamalar, çatılar için ziftli kartonlar, ziftli kaplamalar, ahşap ve sentetik malzemeden kapı ve pencereler. Yollar için metal, mekanik ve aydınlatmalı olmayan trafik işaretleri, İnşaatlar için cam ürünleri,” malları ile 37 nci sınıftaki "İnşaat hizmetleri, inşaat araç - gereçlerinin ve iş makinelerinin kiralanması hizmetleri," yönünden kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken ilk derece mahkemesi tarafından davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin hatalı bulunduğunu, müvekkiline ait markanın tanınmış marka olduğu ispat edildiği halde, ilk derece mahkemesi tarafından bu hususun kabul edilmemesinin ve buna göre hüküm kurulmasının yerinde olmadığını, zira hükümsüzlüğüne karar verilmeyen emtia yönünden de müvekkilinin kullanımı bulunduğu gibi bu emtianın müvekkilinin ... faaliyet alanları olan "inşaat" ve "turizm" ile yakından irtibatlı olduklarını, bu nedenle davanın 19 uncu ve 37 nci sınıflarda yer ... tüm emtia yönünden kabul edilmesinin gerektiğini ileri sürerek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı tarafın gerek dava dilekçesinde gerekse istinaf başvuru dilekçesinde yer verdikleri üzere madencilik sektöründe en ufak bir faaliyetlerinin bulunmadığını, yargılama aşamasında hiçbir şekilde madencilik/mermer üretimi alanında faaliyetleri olduğunu ortaya koyamadığını, davacı markalarının tanınmışlığının kanıtlanmadığını, davacıya ait markanın kullanılmadığı bu alanlarda hükümsüzlük koşullarının oluştuğunu, davacı tarafın tescil ... son beş yılda fiilen kullandığını kanıtlamadığı inşaat hizmetleri ile müvekkiline ait markanın tescil kapsamı içinde olan ve fiilen kullandığı 37 nci sınıf kapsamında kalan "madencilik, ... çıkarma hizmetleri" ve 19 uncu sınıf kapsamındaki emtia ilişkilendirilmek suretiyle karıştırılma ihtimali bulunduğu yönündeki tespitin hatalı olduğunu, yerel mahkeme tarafından bu konuda verilen kısmen kabul kararının kabul edilemeyeceğini ileri sürerek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile marka hükümsüzlüğünün düzenlendiği 6769 sayılı Kanun'un 25 ... maddesinin yedinci fıkrasında davalı tarafın cevap dilekçesindeki beyanlarının kullanmama defi niteliğinde bulunduğu, davacının markasını kullandığı mal ve hizmetler gözetilerek, mal ve hizmetler arasındaki benzerliğin değerlendirilmesi yoluna gidildiği, davacının anılan markasının marka kapsamındaki "inşaat hizmetleri" yönünden kullanıldığı kanıtlandığından yalnızca bu hizmetler ile dava konusu markanın kapsamındaki mal ve hizmetler karşılaştırılması gerektiği, her ne kadar dosyada mevcut ilk bilirkişi raporunda anılan markanın, turizm sektöründe de kullanıldığı açıklanmış ise de markanın kapsamında bu hizmetler yer almadığından bu hizmetler yönünden bir değerlendirme yapılmasına gerek görülmediği, ilk derece mahkemesince, 19 uncu sınıftaki "Yollar için metal, mekanik ve aydınlatmalı olmayan trafik işaretleri" malları yönünden de marka kapsamları benzer kabul edilmiş iseler de, anılan malların inşaat hizmetleri ile yukarıda açıklanan biçimde bir benzerliği bulunmadığı, anılan malların trafik işaretleri olduğu, bu malların inşaat hizmetleri ile bir ilgisi bulunmadığı, davalı vekilinin anılan yönden istinaf itirazının yerinde görüldüğü, "Yollar için metal, mekanik ve aydınlatmalı olmayan trafik işaretleri" yönünden de davanın reddine karar vermek gerektiği, dava konusu markanın kapsamında yer ... 37 nci sınıftaki "İnşaat hizmetleri, inşaat araç - gereçlerinin ve iş makinelerinin kiralanması hizmetleri" ile davacının markasını ciddi biçimde kullandığı inşaat hizmetlerinin aynı/benzer oldukları, dava konusu markanın kapsamındaki 37 nci sınıfta yer ... "Isıtma, havalandırma ve su tesisatının kurulması (tesis edilmesi), bakımı ve tamiri hizmetleri.Madencilik, ... çıkarma hizmetleri." ile inşaat hizmetleri arasında benzerlik bulunduğu, ısıtma, havalandırma ve su tesisatının kurulması (tesis edilmesi), bakımı ve tamiri hizmetleri, inşaat hizmetlerinin bir parçası olup bu yönden birbirlerini bütünleyici/tamamlayıcı hizmetler olduğu, sektörde inşaat hizmetleri ve ... hizmetlerinin neredeyse çoğu zaman bu alanda faaliyet gösteren şirketlerce faaliyet konuları kapsamında beraber yürütüldüğü, hatta pek çok şirketin ticaret unvanlarında ortak olarak "inşaat ve madencilik" ibarelerine yer verildiği, bu hizmetler yönünden de markanın hükümsüz kılınması gerektiği, davacı vekilinin bu yöne ilişkin istinaf itirazlarının yerinde görüldüğü gerekçesiyle davacı ve davalı vekillerinin istinaf başvurularının kabulü ile Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen kararın kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile davalı adına tescilli 2017/46459 sayılı "AZURA" ibareli markanın, 19. sınıftaki “Bu sınıfa dahil biçimlendirilmemiş halde malzemeler: kum, çakıl, mıcır, asfalt, zift, çimento, kireç, alçı, sıva, beton, blok mermer. Beton, alçı, ..

. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen kararın kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile davalı adına tescilli 2017/46459 sayılı "AZURA" ibareli markanın, 19. sınıftaki “Bu sınıfa dahil biçimlendirilmemiş halde malzemeler: kum, çakıl, mıcır, asfalt, zift, çimento, kireç, alçı, sıva, beton, blok mermer. Beton, alçı, ..., kil, taş, mermer, ahşap, plastik veya sentetik malzemelerden imal edilmiş ve şekil almış yapı/inşaat/yol yapımı ve benzer amaçlı malzemeler; metalden olmayan binalar/yapılar, yapı elemanları, direkler, bariyerler, tabii veya sentetik ısı ile yapıştırılabilen kaplamalar, çatılar için ziftli kartonlar, ziftli kaplamalar, ahşap ve sentetik malzemeden kapı ve pencereler. İnşaatlar için cam ürünleri.” malları ile 37 nci sınıftaki "İnşaat hizmetleri, inşaat araç - gereçlerinin ve iş makinelerinin kiralanması hizmetleri. Isıtma, havalandırma ve su tesisatının kurulması (tesis edilmesi), bakımı ve tamiri hizmetleri, Madencilik, ... çıkarma hizmetleri." yönünden kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının otelcilik, turizm ve inşaat alanında çalıştığını, madencilik ve mermer alanında faaliyette bulunmadığını, buna ilişkin bir delil sınulmadığını, madencilik ve inşaatın farklı sınıflar olduğunu, benzer kabul edilemeyeceğini, karıştırılma ihtimali olmadığını, faaliyet alanları arasında benzerlik bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi, 25 ... maddesinin yedinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/26265, Karar No: 2022/4756, Tarih: 16.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/26265 E.  ,  2022/4756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

UYAP'tan yapılan incelemede karar tarihinde sanığın Bursa H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda başka suçtan hükümlü olarak bulunduğuna dair kaydın bulunması nedeniyle SEGBİS aracılığı ile hazır edildiği anlaşılan sanığın yüzüne karşı verilen 28/01/2016 tarihli hükmün yasa yolu bildiriminde CMK'nın 263'ncü maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltılması nedeniyle, sanığın 08/02/2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Caminin şadırvanında bulunan musluk başlarının çalınması şeklinde gerçekleşen eylemde, dosya kapsamından anlaşılamaması nedeniyle mahallinde keşif yapılarak şadırvanın bulunduğu yerin etrafı çevrili eklenti niteliğinde bir yer olup olmadığı tespit edilerek eklenti olduğunun tespiti halinde sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu, eklenti olmadığının tespiti halinde ise aynı Kanun'un 142/1-a maddesine uyan suçu oluşturacağı gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve nitelikli hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin Sarıyer 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 30/12/2010 tarihli ve 2009/307 Esas, 2009/1372 Karar sayılı ilamı tekerrüre esas olduğu halde, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18607, Karar No: 2016/12271, Tarih: 27.10.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/18607 E.  ,  2016/12271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, olay tarihinde küçük olan (reşit olmayan) ...'in haksız eyleminden dolayı küçük...'ın yaralanması nedeniyle, davacıların uğramış oldukları maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın haksız fiilden kaynaklanan tazminat talebine ilişkin olduğu, bu tür davalara asliye hukuk mahkemesi sıfatıyla bakıldığı ancak davacının davayı aile mahkemesi sıfatıyla açtığı anlaşıldığından, dava dilekçesinin görev yönünden reddine, talep halinde dava dosyasının ...su Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, velayet altındaki küçüğün, üçüncü kişilere zarar vermesi halinde bu zararın tazmini için açılan maddi ve manevi tazminat davasında hangi mahkemenin görevli olduğu noktasında toplanmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun "Sorumluluk" başlığını taşıyan 369. maddesinde aynen; "Ev başkanı, ev halkından olan küçüğün, kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur. Ev başkanı, ev halkından akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunanların kendilerini ya da başkalarını tehlikeye veya zarara düşürmemeleri için gerekli önlemleri almakla yükümlüdür. Zorunluluk halinde gerekli önlemlerin alınmasını yetkili makamdan ister." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, ev başkanı ev halkından olan küçüğün, kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur.

Maddenin açık ifadesinden de anlaşıldığı gibi, üçüncü kişilere verdikleri zararla ev başkanını sorumluluk altına sokanlar; küçük, kısıtlı ve akıl hastalığı veya akıl zayıflığı olan kimselerdir. Eş söyleyişle, ev başkanının MK.369/1'den doğan bu sorumluluğu, her şeyden önce şahıs itibariyle sınırlı olup, sadece küçük ve kısıtlıların haksız davranışları ile başkalarına verdikleri zararlardan sorumludur.

Maddenin açık ifadesinden de anlaşıldığı gibi, üçüncü kişilere verdikleri zararla ev başkanını sorumluluk altına sokanlar; küçük, kısıtlı ve akıl hastalığı veya akıl zayıflığı olan kimselerdir. Eş söyleyişle, ev başkanının MK.369/1'den doğan bu sorumluluğu, her şeyden önce şahıs itibariyle sınırlı olup, sadece küçük ve kısıtlıların haksız davranışları ile başkalarına verdikleri zararlardan sorumludur.

Bu nedenledir ki, ev başkanı özen ve gözetim görevini yerine getirmemesinden dolayı üçüncü kişilerin uğradığı zararı tazminle sorumludur ve bu sorumluluk hukuksal nitelikçe kusursuz sorumluluktur. Dolayısıyla, ev başkanının bu sorumluluktan kurtulabilmesi ancak, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle küçüğü gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmesi ile mümkündür.

Tüm bu açıklamalar göstermektedir ki, ev başkanının sorumluluğu yasal dayanağını Türk Medeni Kanunu’nun Aile Hukukunu düzenleyen ikinci kitabında yer alan 369. maddeden almakta; aynı zamanda hukuksal nitelikçe de aile hukuku hükümleriyle sıkı sıkıya bağlantılı bulunmaktadır.

Sorumluluğun kaynağı böylece ortaya konulduktan sonra yargılama yöntemi ve dolayısıyla da göreve ilişkin düzenlemeler irdelenmelidir.

Aile mahkemelerinin kuruluşu, görevi ve yargılama usulleri; 4787 sayılı “Aile Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun” ile düzenlenmiş ve Kanunun 1.maddesinde “Amaç ve Kapsam” başlığı altında; “Bu Kanunun amacı, aile mahkemelerinin kuruluş, görev ve yargılama usullerini düzenlemektir. Bu Kanun, aile hukukundan doğan dava ve işleri görmek üzere kurulan aile mahkemelerine dair hükümleri kapsar.” Hükmüne; Yine 4.maddesinde de “Aile Mahkemelerinin Görevleri” başlığı altında Aile mahkemelerinin gördüğü dava işler belirtilmiştir.

Hal böyle olunca; 4721 sayılı Kanunun 369. maddesi, Kanunun ikinci kitabının ikinci kısmında yer almakla, bu maddeye dayalı aile hukukundan doğan uyuşmazlıkların çözümü de “Aile Mahkemeleri”nin görev alanına girmektedir.

Nitekim, eldeki dava da 4721 sayılı Kanunun 369. maddesine dayalı olup, Aile Mahkemesi sıfatıyla Asliye Hukuk Mahkemesinde açılmıştır.

Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak sözkonusu olmaz.

O halde, mahkemece davaya Aile Mahkemesinde bakılması gerektiği gözetilerek öncelikle ayrı Aile mahkemesi varsa dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine, yoksa davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak sözkonusu olmaz.

O halde, mahkemece davaya Aile Mahkemesinde bakılması gerektiği gözetilerek öncelikle ayrı Aile mahkemesi varsa dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine, yoksa davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20361, Karar No: 2013/4788, Tarih: 14.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/20361 E.  ,  2013/4788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın katılan ...'ın işyerini telefon ile arayıp köfte, ayran ve kadayıf siparişi verdiği, yanında 100 TL parasının olduğunu söyleyerek para üstünün ona göre getirilmesini istediği, komi olarak çalışan ...'ın siparişleri ... ... yanına götürdüğü, sanığın sadece para üstünü alarak, ilerde poşetlerinin kaldığını, onları alıp geleceğini söyleyip ortadan kaybolduğu şeklinde gerçekleşen eylemde dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nun 53.maddesi uyarınca sanığın belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasının kasten işlenen suçtan dolayı hapis cezası ile mahkumiyetin kanuni sonucu olması nedeniyle infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyeti bulunduğu halde 5237 sayılı TCK.nun 58.maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 365 tam gün olarak tayin edilmesi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 365 tam gün olarak tayin edilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık aynı kanunun 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; TCK.nun 157.maddesi uyarınca kurulan hükümde yer olan 365 gün adli para cezasının 5 gün olarak tayin edilmesi ve aynı yasanın 52/2.maddesine göre günlüğü 20 TL'den sonuç adli para cezasının 100 TL'ye indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.