muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12973, Karar No: 2016/9074, Tarih: 30.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/12973 E.  ,  2016/9074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, kasten yaralama

HÜKÜM : .... hk: TCK 86/1, 87/3, 31/3, 50/1-d, 6 maddesi uyarınca mahkumiyet,

....hk: TCK 152/1-a, 31/3, 50/1-d, 6 maddesi uyarınca mahkumiyet

Kasten yaralama ve kamu malına zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen mahkumiyet hükümleri müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Olay tarihinde... Cezaevinde aynı koğuşta kalan suça sürüklenen çocuklar arasında kavga çıktığı, kavga sırasında suça sürüklenen çocuk ...'ın suça sürüklenen çocuk ...'in burnuna tekme atmak sureti ile kırdığı, ...'inde sinir ile hemen akabinde cezaevine ait kamu malı olduğuna şüphe bulunmayan koğuş camını kırdığı oluş ve dosya kapsamından anlaşılmakla mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,ancak;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında takdiri indirim uygulanmasına karşın maddesinin yazılmamış olması

2-5271 sayılı Kanun’un 325. maddesinde, cezaya veya güvenlik tedbirine mahkûm edilen sanığa yargılama giderlerinin yükletileceği düzenlenmiş ise de; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesinde, her sanığın kendi kendini savunmaktan başka, kendisinin seçeceği ya da mali olanaklardan yoksun bulunuyor ve adaletin selameti gerektiriyorsa, mahkemece görevlendirilecek bir avukatın para ödemeksizin yardımından yararlanma hakkına da sahip olduğu belirtilmiş olup, Anayasa’nın 90. maddesinin son fıkrasında, usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş uluslararası sözleşmelerin kanun gücünde olduğu, Anayasaya aykırılıklarının ileri sürülemeyeceği ve temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası sözleşmelerle kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda uluslararası sözleşme hükümlerinin esas alınacağı belirtilmiştir. Anılan hüküm uyarınca, hâkim, uyuşmazlıklarda, temel hak ve özgürlükleri düzenleyen ulusal kanunlarla, uluslararası sözleşmelerin çelişmesi durumunda, uluslararası sözleşme hükümlerine göre hareket etme durumundadır. Bu açıklamalar ışığında; suça sürüklenen çocukların yargılanmaları sırasında yapılan tebligat masraflarının dosyadaki bilgilerden mali olanaklardan yoksun olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olarak yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocukların müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasının yargılama giderleriyle ilgili 3 no.lu maddesinin çıkarılması, her iki suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin D bentlerinde, uygulanan takdiri indirim maddesi olan TCK 62/1 md nin hükme eklenmesi sureti ile hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22324, Karar No: 2024/4403, Tarih: 03.04.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/22324 E.  ,  2024/4403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/266 E., 2016/875 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 ve 50 nci maddeleri uyarınca 6.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, tutanak tanıklarının aynı beyanda bulundukları, tanık Ü.Ç.'nin beyanına itibar edilmediği, dinleme tutanaklarının hukuka aykırı olarak elde edildiği, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmadığı, suça konu olaydan dolayı sanığa görüş yasağı cezası verildiği için ikinci kez ceza verilemeyeceği, kararın usul ve Yasaya aykırı olup açıklanan nedenlerle bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, ziyaret için geldiği ceza infaz kurumunda müdür olarak görev yapan şikâyetçinin gıyabında "Sizin yaptığınız hukuka aykırı keyfi bir uygulama yapıyorsunuz, geçen hafta savcılık izni ile geldiğimizde de aynı uygulamaya maruz kaldık, O ...'ye benden selam söyleyin ben onu içeri aldığım zaman tutuklandığında ona sınırsız ziyaret yaptıracağım ve sınırlama koymayacağım, merak etmesin içerideki yaptığımız şikâyetlerimiz ona yetmedi herhalde birazda dışardan şikâyet etmek lazım o görür içerde bulunan arkadaşlarımıza da söyleyelim şikâyete devam etsinler. Üç gramlık beyni ile bize müdürlük yapmasın, bizim lafımız size değil arkadaşlar yukarıdakileredir" şeklinde sözler söylemek suretiyle hakaret suçunu işlediği iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanık müdafiinin temyiz sebepleri ile sair yönlerden yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanık müdafiinin temyiz sebepleri ile sair yönlerden yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Sanığın suçlamayı kabul etmemesi, tutanak tanıklarının olayı doğrulamasına karşın tanık Ü.Ç.'nin sanığın iddianameye konu sözleri söylemediğini beyan etmesi karşısında; tanık Ü.Ç.'nin beyanına neden itibar edilmediği açıklanıp tartışılmadan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2.Kabule göre de;

a.5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasında düzenlenen aleniyetin oluşabilmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesinin gerekmesi karşısında,; sanığın hakaret eylemini ceza infaz kurumunun neresinde gerçekleştirdiğinin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi ve sonucuna göre aleniyet öğesinin oluşup oluşmadığının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b.Aleniyetin oluşmadığının kabulü halinde; 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15982, Karar No: 2014/9878, Tarih: 16.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/15982 E.  ,  2014/9878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/07/2013

NUMARASI : 2013/1078-2013/1113

H.. C.. tarafından mirasçılık belgesi istemiyle açılan davasının kabulüne dair Kocaeli 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 24.07.2013 gün ve 1078/1113 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı dava dilekçesinde; torunu B. D.'nun 28.06.2013 tarihinde vefat ettiğini açıklayarak mirasçılık belgesi verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm davacı tarafından özellikle veraset belgesinde miras bırakanın amcası ve halalarına da pay verildiği ancak onların mirasçı olmadığı gerekçesiyle süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dava, mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; TMK'nun 495.maddesinde miras bırakanın birinci derece mirasçılarının onun altsoyu olduğu, çocukların eşit olarak mirasçı oldukları, miras bırakandan önce ölmüş olan çocukların yerini, her derecede halefiyet yoluyla kendi altsoylarının alacağı, TMK'nun 496.maddesinde ise, altsoyu bulunmayan miras bırakanın mirasçılarının ana ve babası olduğu, bunların eşit olarak mirasçı oldukları, miras bırakandan önce ölmüş olan ana ve babanın yerlerini her derecede halefiyet yoluyla kendi altsoylarının alacağı, bir tarafta hiç mirasçı bulunmadığı takdirde, bütün mirasın diğer taraftaki mirasçılara kalacağı düzenlenmiştir. Dosya içerisine celp edilen nüfus kayıtlarının incelenmesi neticesinde muris B. D.'nun 28.06.2013 tarihinde bekar ve çocuksuz olarak vefat ettiği, murisin babası S. D.'nun kendisinden evvel 11.06.2013 tarihinde, annesi Suade'nin ise kendisinden sonra 19.07.2013 tarihinde vefat ettiği anlaşılmaktadır. Muris B. D. ile babası Seyhan ve annesi Suade'nin ölüm tarihleri gözetildiğinde murisin mirasçıları dedesi H.. C.. ile dayıları Ahmet C., M. C. ve teyzesi M. Ş. olup, murisin babası Seyhan'ın kardeşleri olan ve veraset belgesinde kendilerine 3'er pay tayin edilen Hacer, Mukaddes, Muazzez ve Nafiz mirasçı değildirler. Mahkemece açıklanan yönler gözetilmeksizin pay dağılımı yapılması doğru olmamıştır.Davacının temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/III-2 bendi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 0,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 16.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17314, Karar No: 2007/17150, Tarih: 27.12.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/17314 E.  ,  2007/17150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit istemine ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ile 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sebze meyve taşıma işinden kaynaklanan menfi tesbit istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 22/08/2002 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27/12/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19325, Karar No: 2013/435, Tarih: 18.01.2013

**10. Hukuk Dairesi         2011/19325 E.  ,  2013/435 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Davacı, .... Kurulu’nun 26.03.2007 tarihli raporundaki görüş uyarınca oğluna alınan “ayakta dik pozisyonlandırma cihazı” (Motorlu kalkış, motorlu sürüş, .... joystick box outside ve aparatları) bedeli olan 18.390,00 Eurodan, katkı payı düşülerek, kalan kısmının vade farkıyla birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 14.072,81 Euronun, Euro cinsi dövize devlet bankalarının 1 yıl vade için ödediği en yüksek faiz ile, fiili ödeme tarihindeki .... döviz kuru üzerinden hesaplanacak TL karşılığının dava tarihinden yasal faizi ile davalı Kurumdan tahsiline karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın Ek 32. maddesi, “... sürekli işgöremezlik geliri, malullük veya yaşlılık aylığı almakta olanların geçindirmekle yükümlü oldukları çocuklarının ve Kurumdan hak sahibi olarak gelir veya aylık alan çocukların, iyileşmelerine yarıyacak yahut işgöremezliklerini gidermeleri için gerekli görülen protez araç ve gereçleri, Kurumca, 34 üncü maddede belirlenen sağlık yardımları süreleri ile bağlı olmaksızın sağlanır, onarılır ve tespit edilen süre ve şartlarla yenilenir.

Sigortalıların çocuklarına verilecek protez, araç ve gereçlerin bedellerinin % 20'si kendilerince ödenir. Ancak, sigortalıların çocuklarından alınacak katkı miktarı, ödeme tarihindeki 25/8/1971 tarihli ve 1475 sayılı İş Kanununun 33 üncü maddesine göre sanayi kesiminde çalışan onaltı yaşından büyük işçiler için uygulanan aylık asgari ücretin birbuçuk katından fazla olamaz…

Bu madde gereğince verilecek protez, araç ve gereçlerin standartlara uygunluğu dikkate alınarak, türleri, süre ve şartları ile yapılacak ödeme miktarlarına

./....

-2-

ait esaslar Kurumca hazırlanacak yönetmelikle tespit edilir.” Düzenlemesini içermektedir.

Bu madde gereğince verilecek protez, araç ve gereçlerin standartlara uygunluğu dikkate alınarak, türleri, süre ve şartları ile yapılacak ödeme miktarlarına

./....

-2-

ait esaslar Kurumca hazırlanacak yönetmelikle tespit edilir.” Düzenlemesini içermektedir.

506 sayılı Kanunun hastalık sigortasına ilişkin 32. ve devamı maddelerinde yer alan “işgöremezliği giderme” kavramı aktif sigortalıların çalışma hayatına ilişkin bir kavram olup, uyuşmazlığın çözümünde Kanunun Ek 32. maddesinde yer alan “iyileştirme” kavramının da incelenmesi gerekmektedir......’nın 90. maddesi uyarınca usulüne göre yürürlüğe konulmuş anlaşmalar kanun hükmündedir. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası anlaşmalarla Kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası anlaşma hükümleri esas alınır. Bu bağlamda onay kanunu ile yürürlüğe giren ... Sözleşmesinin 10/3. maddesinde; yapılacak yardımların, korunan kimsenin sağlığını korumaya, çalışma gücünü iadeye ve şahsi ihtiyaçlarını karşılayabilme kabiliyetini artırmaya matuf olduğu açıklanmıştır. 506 sayılı Kanunun hastalık sigortası kolundan sağlanacak sağlık yardımlarının kapsamı başlıklı 33. maddesinin son fıkrasında da bu madde gereğince yapılacak sağlık yardımlarının; sigortalının sağlığını koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma amacını güdeceği açıkça belirtilmiş, bir anlamda, onaylanması nedeniyle bağlayıcı hale gelen..... Sözleşmesinin 10/3. maddesi hükmü tekrarlanmıştır. Her iki yasal düzenlemenin açıkça gösterdiği gibi, sigortalı veya hak sahibine “dik pozisyonlandırma cihazı” temini yönünden; aranacak temel unsur; iyileşmesine yardımcı olması unsurudur. İyileşmeye yardımcı olma kavramının ise, açık yasal düzenlemeler uyarınca; sağlığı koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma olarak kabulü zorunludur, aksinin kabulü halinde iyileşme kavramına ilk günkü sağlığına kavuşma anlamının verilmesi halinde, ortez ve protez kullanımının hiçbir zaman mümkün olamayacağı hususu da açıktır.....Kanunu’nun 63. maddesinde de yapılan açıklamalar doğrultusunda düzenleme bulunmaktadır. Buna göre; iş kazası ile meslek hastalığı, hastalık ve analık sonucu tıbben gerekli görülen sağlık hizmetlerinin karşılanması, temini amacıyla Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri içinde (f) bendinde ortez ve proteze yer verilirken, temini için sadece; sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedaviler için gerekli olabilme ifadesi kullanılmıştır.

Kurumun teminle yükümlü olduğu yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun fiyatlı dik pozisyonlandırma cihazına hak kazanılması için gerekli olan “iyileştirme” unsurunun, diğer bir anlatımla sağlığı koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma hususlarının; cihazı kullanacak kişi yönünden, üniversite veya eğitim araştırma hastanelerinin fiziksel tıp ve rehabilitasyon kliniklerinde yatırılarak uygulama ve eğitiminin yapılması sonrasında

../....

-3-

nöroloji, ortopedi ve fiziksel tıp ve rehabilitasyon uzmanlarının da içinde yer aldığı sağlık kurulu raporu ile gerekliliğinin belirlenmiş olması gereklidir.”(....Kurulu’nun 26.03.2007 tarihli raporu uyarınca sigortalı davacının oğlu tarafından kullanılması uygun bulunan cihazın, hastanın tıbben ve fennen iyileşmesine veya iş göremezlik derecesinin azalmasına katkıda bulunmayacağı konusundaki Kurum itirazları üzerinde durularak, hastanın dik pozisyonlandırma cihazı kullanımı gereksiniminin, anılan Hukuk Genel Kurulu kararında da öngörüldüğü üzere konuda uzman bilirkişi kurulu tarafından yapılacak incelemeyle ortaya konulması zorunluluğu bulunmaktadır.

Mahkemenin aldığı heyet raporunda, motorsuz özellikli cihazı kullanma gücünün bulunmadığı belirtilen hastanın özür durumu da gözetilerek, ortopedi ve travmatoloji, fiziksel tıp ve rehabilitasyon, erişkin veya çocuk nörolojisi uzmanlardan oluşturulacak bilirkişi kurulunca hazırlanacak raporda; hastanın dik pozisyonlandırma cihazı kullanma gereksiniminin bulunup bulunmadığı konusunda saptama yapılırken; davacının oğlunun, kullanımına sunulan cihazın “Motorlu kalkış, motorlu sürüş” özelliklere sahip olduğu gözetilerek, hastanın fiziksel durumu, zeka düzeyi, yaşı ve yaşadığı mekan ile psikolojik koşulları da değerlendirilerek motorlu ve diğer özelliklere sahip cihaz kullanması zorunluluğunun bulunup bulunmadığı bilimsel dayanaklarıyla ortaya konulmalıdır. Yapılan inceleme sonucunda, dik pozisyonlandırma cihazı kullanımı gereğinin tespitine karşın, özellikli cihaz kullanımını gerektirir tıbbi zorunluluk ortaya konulamadığı takdirde, özelliği olmayan motorsuz dik pozisyonlandırma cihazı esas alınarak Kurum tarafından karşılanacak bedelin belirlenmesi gereğinin gözetilmemiş olması;

2-Bedelinin tahsili istenen cihaz değerinin tespiti amacıyla....’na yazılan yazı yanıtında, önce bu konuda protokole rastlanmadığı için, ithalatçı firmanın sunduğu belgeler üzerinden değerlendirme yapılarak sonuca varıldığı, sonradan gelen yazıda bir fiyatlandırma belgesine ulaşıldığı ve rayicin 14.543,00 Euro olduğu belirtilmiş olup; Mahkemece de ....’nun sonraki yazısı esas alınarak tahsile karar verilmiştir.

2-Bedelinin tahsili istenen cihaz değerinin tespiti amacıyla....’na yazılan yazı yanıtında, önce bu konuda protokole rastlanmadığı için, ithalatçı firmanın sunduğu belgeler üzerinden değerlendirme yapılarak sonuca varıldığı, sonradan gelen yazıda bir fiyatlandırma belgesine ulaşıldığı ve rayicin 14.543,00 Euro olduğu belirtilmiş olup; Mahkemece de ....’nun sonraki yazısı esas alınarak tahsile karar verilmiştir.

Bedeli dava konusu edilen cihazın, davalı Kurum yönünden de bağlayıcı fiyatının bulunmadığı bildirilmiş olup; davalı Kurum ile protokollü firmaların protokolü dâhilinde olmayan veya Kurumla protokolü olmayan firmalardan temin edilen cihazların Kurum tarafından karşılanabilecek değerinin tespiti konusundaki yöntem gereğince, Sağlık Bakanlığının konuya ilişkin görüşü de alınmak suretiyle rayiç belirlenmesi gereği gözetilmeli; belirlenecek rayiç fiyattan davacıdan alınacak katkı payı da düşülerek, sonucuna göre karar gerektiğinin gözetilmemesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

.../....

-4-

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2015/1574, Karar No: 2015/4686, Tarih: 06.10.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1574 E.  ,  2015/4686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/97308

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 05/02/2014, 2013/150 (E) ve 2014/29 (K)

SUÇ : Eşini öldürmeye teşebbüs

Sanık ..'in eşi mağdure ..'ye yönelik kasten nitelikli öldürmeye teşebbüs suçundan açılan kamu davasına, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20/2 maddesi gereğince katılma hakkı olan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığını temsilen Tekirdağ Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğüne davanın ihbarı ve gerekçeli kararın tebliği, verilirse temyiz dilekçesi ve bu durumda düzenlenecek ek tebliğnameyle birlikte Dairemize iadesi için, dosyanın incelenmeksizin Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na (TEVDİİNE), 06/10/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.