muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10593, Karar No: 2021/9791, Tarih: 07.10.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/10593 E.  ,  2021/9791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ANKARA 5. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; sol gözünde meydana gelen kanlanmanın temizlenmesi için davalı hastanede başhekim olan davalı ... tarafından ameliyat edildiğini, sonrasında ameliyat esnasında göze uygulanan ve belli bir süre gözde kalması gereken silikonun çıkarılması için davalı hastaneye tekrar gittiğini, ancak silikonun çıkarılması halinde gözde sarkma olacağı gerekçesiyle silikonun çıkarılmadığını, bu durumdan rahatsız olması üzerine, gittiği (ameliyata konu rahatsızlığı da tespit eden) Ankara Numune Hastanesinde gözünün arkasında bulunan damarlardan birinin ameliyat esnasında kesildiğinin ve gözünün artık görmeyeceğinin belirtildiğini, sol gözünün artık görmediğini, meydana gelen olayın tamamen doktor hatasından kaynaklandığını, yapılan yanlış işlem neticesinde gözünü kaybettiğini ileri sürerek; fazlaya dair talep ve hakları saklı kalmak, kaydıyla şimdilik 1.000 TL maddi ve 150.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar; kusurlarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

İlk derece mahkemesince; Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığından alınan 02/11/2017 ve 30/05/2018 tarihli ek raporlarıyla; davacının 29/10/2011 tarihinde yapılan vitrektomi ve silikon uygulanması ameliyatı sırasında ve sonrasında göz içinde herhangi bir damar yaralanması ve yaralanma bulgusunun olmadığı, ameliyat sonrasındaki muayenelerinde damar yaralanması ve yaralanma bulgusunun olmadığı, sol göz içerisinde ameliyat sırasında herhangi bir damar kesildiğine dair tıbbi belge mevcut olmadığı, şahsın her iki gözünde de ortaya çıkan görme kaybının hastada 2008 yılında 16 yıldır mevcut olan şeker hastalığın komplikasyonu olan "Diabet Retinopati" hastalığı nedeniyle meydana geldiği, yapılan ameliyat ve görmüş olduğu tedavi nedeniyle kurum veya hekim kusurunun olmadığı gerekçesiyle verilen, davanın reddi kararına karşı, davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş, bölge adliye mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı doktorun ve çalıştığı hastanenin özen yükümlülüğüne aykırı davranması sebebiyle uğramış olduğu zarar nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Davanın temeli vekalet sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığına dayandırılmıştır (TBK 502-506 md.).

Vekil, vekalet borcunu bizzat ifa etmekle yükümlüdür. Vekil üstlendiği iş ve hizmetleri; vekalet verenin haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle yürütmekle yükümlüdür. Vekilin özen borcundan doğan sorumluluğunun belirlenmesinde, benzer alanda iş ve hizmetleri üstlenen basiretli bir vekilin göstermesi gereken davranış esas alınır.

Mahkemece, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığında görevli öğretim üyelerinden alınan rapor yeterli görülmüş ve hükme esas alınmış ise de; davaya konu uyuşmazlığın göze yapılan vitrektomi ve silikon uygulanması ameliyatı sırasında meydana gelen damar yaralanmasına ilişkin spesifik bir konu olduğu nazara alındığında, aralarında göz hastalıkları ve cerrahisi uzmanı ile (davacının şeker hastası olması sebebiyle) dahiliye uzmanının yer almadığı bilirkişi heyeti tarafından hazırlanmış olan ek raporların hüküm vermeye yeterli olmadığı ortadadır. O halde mahkemece, konusunda uzman göz hastalıkları ve cerrahisi ile dahiliye uzmanın üniversite öğretim üyelerinden oluşturulacak üç kişilik bilirkişi kurulundan, dava konusu olayda davalılara atfı kabil bir kusur olup olmadığı hususunda, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması ve ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 07/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2276, Karar No: 2012/4600, Tarih: 16.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/2276 E.  ,  2012/4600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25.II/g ve h fıkraları uyarınca davacının işine bildirimsiz olarak son verildiğini, davacının devamsızlık yaptığına dair düzenlenen tutanaklarda 30/03/2009 ve 13/04/2009 tarihlerinde mazeretli olarak işe gelmediğini, 30/03/2009 tarihinde davacının eşinin Manavgat Devlet Hastanesi'nde doğum yaptığını, mazeretini bildirdiğini ancak belediyenin mazereti kabul etmediğini, erkek işçiye eşi doğum yaptığında 4587 sayılı Kanun'dan kaynaklanan üç günlük sürenin verilmesi gerekirken davacının davalı tarafından bu tarihlerde devamsızlık yaptığını belirttiği, doğumun ertesi günü 31.03.2009 tarihinde izin istediğinde işinin arttırıldığını diğer çocuğu kucağında çalıştığını tanıklar tarafından görüldüğünü, 13/04/2009 tarihinde davacının yeni doğan çocuğunu sarılık tedavisi için hastaneye götürmek için izin almak istediğini izin verilmediğini, 13/04/2009 tarihinde çocuğunu acile götürmek mecburiyetinde kaldığını, 14/04/2009 tarihinde işe gelmesine rağmen 13/04/2009 tarihi itibariyle işten çıkarıldığının bildirildiğini, iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine ve buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davacının iş akdinin 4857 sayılı Kanun'un 25/ll-g ve h maddeleri uyarınca feshedildiğini, feshine kendi davranışları ile sebep olan davacının iddialarının gerçeklere uygun olmadığını iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacı işçinin 30/03/2009, 31/03/2009 ve 13/04/2009 tarihlerinde mazeretsiz ve izinsiz olarak işe gitmediği, mazereti var ise de bunu bildirdiğine dair bir belgenin dosyada bulunmadığı davacı hakkında tutulan tutanakları doğrulayan davalı tanık beyanlarına itibar edilmesi gerektiği, devamsızlıktan haklı nedenle feshedildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 25 II-(g) bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü, yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermemektedir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 25 II-(g) bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü, yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermemektedir.

Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır. İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. Toplu iş sözleşmesinde ya da iş sözleşmesinde genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. Toplu iş sözleşmesinde ya da iş sözleşmesinde genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

Somut olayda 12.04.2006-14.04.2009 tarihleri arasında davalı belediyede temizlik işçisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesi davalı işveren tarafından 15.04.2009 tarihli bildirim ile 30-31 Mart 2009 ve 13 Nisan 2009 tarihlerinde izinsiz ve mazeretsiz olarak davacının devamsızlık yapması nedeniyle ayrıca 07-08-09 Nisan 2009 tarihli tutanaklara göre verilen işi yavaşlatarak, isteksiz ve gelişigüzel çalıştığından 4857 sayılı Yasanın 25/II-g- h maddeleri gereğince 14.04.2009 tarihinde feshedilmiştir. 30.03.2009 tarihinde davacının eşinin doğum yaptığı dosyaya sunulan doğum raporu ile sabittir. Eşi doğum yapan erkek işçinin 31 Mart 2009 tarihi dahil olmak üzere 3 gün kanuni izin hakkı bulunduğu, davacının izin istediği ancak kabul edilmediği ve o tarihte çalıştığı; davacı tanık beyanında; davacının üç yaşlarında çocuğu yanında yerleri süpürdüğünü gördüğünü sorduğunda eşinin doğum yaptığını ancak başkanın izin vermemesi sebebi ile bakacak kimsesi bulunmadığını söylediğini beyan etmiştir. Davacının 13.04.2009 tarihinde yeni doğan çocuğunun sarılık olması nedeni ile hastaneye acile götürdüğü, hastane girişinin davacı tarafından yapıldığı labaratuar sonuçları için istem yapılan tarihin 13.04.2009 olduğu, çocuk doktoru tarafından 13.04.2009 tarihinde reçete yazıldığı, davacının feshe dayanak yapılan 30 Mart 2009- 31 Mart 2009 – 13 Nisan 2009 tarihlerindeki devamsızlıklarının geçerli mazerete dayandığı; davacının işi yavaşlattığı, işi gelişigüzel yaptığına ilişkin hakkında tutulan tutunaklar konusunda ise davacının savunmasının alınmadığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshi için 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/ II-g-h maddesindeki koşullar oluşmadığından davanın kabulü yerine hatalı değerlendirme ile reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 136,70 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 16.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19692, Karar No: 2020/15575, Tarih: 05.11.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/19692 E.  ,  2020/15575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ...'ın, müştekiler ... ve ...'yü kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Sanığın, müşteki Musa'yı kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) sayılı kararları ile, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve yine 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

b) Sanığın aşamalarda, müştekilerin arkadaşı olan ...'a laf atmaları üzerine tartıştıklarını savunması, müştekilerin ise daha önceden tanımadıkları sanık ve arkadaşları ile aralarında tartışma olduğunu ifade etmeleri karşısında, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunda taraflar arasında farklı beyanların bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu

Dairemizin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün asgari oranda uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2) Suça sürüklenen çocuk ...'in, müştekiler ... ve ...'yü kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2) Suça sürüklenen çocuk ...'in, müştekiler ... ve ...'yü kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki Musa'yı kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/1, 86/3-e maddeleri gereğince, mağdur ...'ı kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/2, 86/3-e. maddeleri uyarınca kamu davası açıldığı, TCK’nin 86/1, 86/3-e. maddeleri gereğince silahla basit tıbbi müdahale ile giderilmeyecek nitelikte kasten yaralama suçunun uzlaşma kapsamında bulunmaması ve 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesinin 2. cümlesine göre; “Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması halinde uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” hükmü nedeniyle mağdur ... yönünden uzlaşmanın mümkün olmadığı ancak; 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesinin 2. cümlesinin 24.10.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile aynı mağdura karşı işlenen suçlarla sınırlandırıldığı, bu haliyle suça sürüklenen çocuğun, mağdur ...'a yönelik gerçekleştirmiş olduğu ''silahla basit kasten yaralama suçunun'' uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk ile mağdur ... arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre yargılamaya devamla hüküm kurulması lüzumu,

b) Suça sürüklenen çoçuk Kadir'in kollarından tuttuğu müşteki Musa'ya, sanık ...'ın bıçak ile vurarak hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaraladığı olayda; mahalli mahkemece sanık ve suça sürüklenen çocuğun birlikte ve iştirak iradesi içerisinde müşteki Musa'yı yaraladığının kabulü karşısında, suça sürüklenen çoçuk Kadir hakkında, müşteki Musa'yı kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nin 87/1-d-son maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

b) Suça sürüklenen çoçuk Kadir'in kollarından tuttuğu müşteki Musa'ya, sanık ...'ın bıçak ile vurarak hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaraladığı olayda; mahalli mahkemece sanık ve suça sürüklenen çocuğun birlikte ve iştirak iradesi içerisinde müşteki Musa'yı yaraladığının kabulü karşısında, suça sürüklenen çoçuk Kadir hakkında, müşteki Musa'yı kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nin 87/1-d-son maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

c) Suça sürüklenen çocuğun aşamalarda, müştekilerin arkadaşı olan ...'a laf atmaları üzerine tartıştıklarını savunması, müştekilerin ise daha önceden tanımadıkları sanık ve arkadaşları ile aralarında tartışma olduğunu ifade etmeleri karşısında, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunda taraflar arasında farklı beyanların bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas 367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Dairemizin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin suça sürüklenen çocuk lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün asgari oranda uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

d) Suça sürüklenen çocuğun fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmadığı ve dosyada mevcut adli sicil kaydına göre de daha önceden hapis cezasına mahkum edilmemiş olduğu anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerde hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nin 50/3. maddesindeki zorunluluk gereğince 5237 sayılı TCK'nin 50/1. maddesinde düzenlenen seçenek tedbirlerden birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince ceza miktarı açısından suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 05.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18636, Karar No: 2015/4267, Tarih: 16.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/18636 E.  ,  2015/4267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davacılar desteğinin sürücüsü olduğu davalıya trafik sigortalı aracın tek taraflı kaza yapması sonucu desteğin vefat ettiğini belirterek ıslahla birlikte davacı baba ... için 13.346,74 TL, davacı anne ... için 15.976,96 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalıya müracaat tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacılar desteğinin kazanın oluşumunda tamamen kusurlu olduğunu, bu nedenle davacıların tazminat talep edemeyeceğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile davacı ... için 15.976,96 TL, davacı ... için 13.346,74 TL destekten yoksun kalma tazminatının 01/03/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 91/1.maddesinde, “işletenlerin, bu kanunun 85/1 maddesine göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası yaptırmaları zorunludur”, aynı yasanın 85/1 maddesinde, “bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yararlanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, araç işletenin bu zarardan sorumlu olacağı”, aynı yasanın 85/son maddesinde ise, “işleten ve araç işleticisi teşebbüsün sahibi, aracın sürücüsünün veya aracın kullanılmasına katılan yardımcı kişilerin kusurundan kendi kusuru gibi sorumludur.” hükümlerine yer verilmiş, Karayolları Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının A-1.maddesinde de, “sigortacı bu poliçede tanımlanan motorlu aracın işletilmesi sırasında bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermesinden dolayı 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na göre işletene düşen hukuki sorumluluğu, zorunlu sigorta limitlerine kadar temin eder” şeklinde ifade edilmiştir.