muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/207, Karar No: 2016/2733, Tarih: 07.03.2016

Somut olayımıza döndüğümüzde, sanığın eylemi ile ilgili bir kuşku yoktur. Mağdurun, kartını ATM'ye takıp şifresini de girdikten sonra işlem yapmak istediği sırada yardım etme bahanesi ile yaklaşan sanık, mağduru lafa tutup dikkatini dağıttıktan sonra ATM'ye takılı olan ve işlem yapmaya hazır haldeki kartı, para çekme tuşlarına basarak çıkan parayı da mağdura fark ettirmeden almak suretiyle kullanarak eylemini tamamlamıştır. Mağdur ise, kartının bu sırada kullanıldığını fark etmemiş, bilahare kontrol ettiğinde durumun farkına vararak sanıktan şikayetçi olmuştur.

Hırsızlık suçu ile TCK.nun 245/1. maddesinde düzenlenen suç arasındaki

fark incelendiğinde; hırsızlıkta, zilyedin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malın, kendine veya başkasına yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alınması halinde suç oluşmaktayken, Banka ve Kredi Kartlarının Kötüye Kullanılması suçları ise, başkasına ait bir banka veya kredi kartının veya kart bilgilerinin her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması ve sahibinin rızası olmaksızın kullanılmak suretiyle yarar sağlanması halinde oluşmaktadır.

Sayın çoğunluk ile düşülen görüş farklılığı, sanığın mağdura ait kartı ele geçirip geçirmediği noktasında oluşmaktadır. TCK.nun 245/1. maddesinin, mağdura ait kart veya kart bilgilerinin bir şekilde ele geçirilmiş olma koşulunu getirdiği doğrudur. Ancak, sadece kartın veya kart numarasının fiziki olarak ele geçirilmesiyle sınırlama yapmanın doğru olmadığı düşüncesindeyim. Kart veya kart numarası üzerinde tasarrufta bulunuyor olabilme, işlem yapabilme imkanının olması durumlarında da yasal koşulun gerçekleştiğinin kabulü gerekmektedir. Zira somut olayda da olduğu üzere sanık, mağdura ait kartın ATM'ye takılı olmaması halinde söz konusu işlemi gerçekleştirip mağdurun parasını çekemeyecekti. Yani mağdurun parasını, ancak mağdurun kartını bir şekilde kullanarak çekebilmiştir.

TCK.nun 245/1. maddesinde “...her ne suretle olursa olsun...” diyerek yasa koyucu, kartın ele geçirilme şeklinin bu suçun oluşumu bakımından önemli olmadığını, hukuka aykırı ele geçirmelerde ise, ayrıca o suçtan da cezalandırılabileceğini ifade etmek için kullanmıştır. O halde sanık, mağdurun kartını yağma veya hırsızlık suretiyle ele geçirebileceği gibi bu suçları işlemeden de kartı elde etmiş olabilir.

Olayımızda ise hırsızlık suçundan söz edebilmek için, sanığın kart ile ilgili hiç bir işlem yapmamış olması gerekirdi. Mağdurun yaptığı işlemler neticesinde para haznesine düşen parayı veya mağdurun cebindeki parayı alıp kaçması durumlarında hırsızlık suçu oluşacaktır. Oysa mağdur, olay anında parasının sanık tarafından çekilip alındığının farkında bile değildir. Mağdurun mal varlığındaki azalma, kartının sanık tarafından kullanımı sayesinde olduğundan, burada hırsızlık suçundan önce, daha özel nitelikteki TCK.nun 245/1. maddesinde düzenlenen suç düşünülmelidir.

Bu açıklamalardan sonra, sanığın ATM'de işlem yapmakta olan mağdura yardım etme bahanesiyle yaklaşarak onu lafa tutup dikkatini dağıttıktan sonra ATM'de takılı kartı kullanmak suretiyle söz konusu parasını çekmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin, sayın çoğunluğun kabulü gibi hırsızlık suçunu değil, TCK.nun 245/1. madde ve fıkrasında düzenlenen, gerçek bir kartın kötüye kullanılması suçunu oluşturacağı düşüncesindeyim. Bu itibarla, yerel mahkemenin kararında bir isabetsizlik

bulunmadığından onanmasına karar verilmesi gerekirken, eylemin hırsızlık suçunu oluşturacağından bahisle bozulmasına karar verilmesi şeklindeki düşünceye iştirak edemiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/24084, Karar No: 2012/28834, Tarih: 27.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/24084 E.  ,  2012/28834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tekirdağ 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünde hükümlü ... ...'in, Hak-İş adına göndermek istediği mektubun 2. sayfasının birinci paragrafının 3, 4, 5. satırlarında suç ve suçluyu övmek, yüceltmek ifadelerine yer verilmesi sebebiyle Ceza İnfaz Kurumları Yönetmeliği ve Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzük'ün 91/3. maddesi uyarınca söz konusu satırların karalanmak suretiyle fotokopisinin ve mektubun diğer kısımlarının aslının ilgilisine gönderilmesine dair, anılan Cezaevi Disiplin Kurulu Başkanlığının 09.08.2010 tarihli ve 2010/577 sayılı sakıncalı mektup değerlendirme kararına yönelik itirazın kabulü ile kararın iptaline ilişkin, Tekirdağ İnfaz Hakimliğinin 01.10.2010 tarihli ve 2010/749-723 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin, (TEKİRDAĞ) 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.10.2010 tarihli ve 2010/1187 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, Tekirdağ 1 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu/hükümlü ... ...'in göndermek istediği bir adet taahhütlü mektubun ikinci sayfasının birinci paragrafının 3, 4 ve 5. satırlarında yer alan ifadelerin suç ve suçluyu övücü ve yüceltici içerik taşıması sebebiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 91/3. maddesi gereğince söz konusu satırların karalanmak suretiyle fotokopisinin ve mektubun diğer kısımlarının aslının ilgilisine gönderilmesine dair kurul kararına yapılan itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, ceza infaz kurumlarının kanunla belirlenmiş kendine özel şartları ve kuralları olan kurumlar olduğu, kişi hürriyetinin kanundan kaynaklanan yetkiye dayanılarak kısıtlandığı kurumlarda, belirli bir disiplin ve düzenin sağlanmasının da yine mevzuat gereğince zorunlu olduğu, disiplin kurulunun kanuna dayanarak yaptığı değerlendirmede hukuka aykırı bir durum bulunmadığı gözetilmeksizin Tekirdağ İnfaz Hakimliğince yazılı şekilde itirazın kabulüne karar verilmesinde ve bu karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 04.06.2012 gün ve 33243 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 25.06.2012 gün ve KYB-2012/158961 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının 11.08.2010 tarihli kanun yararına bozma talebi üzerine, dosyayı inceleyen Yüksek 9. Ceza Dairesinin 05.01.2012 gün, 2011/12510 esas, 2012/265 sayılı kararı ile eksikliğin giderilmesi için dosyanın Adalet Bakanlığına tevdii üzerine 04.06.2012 tarihinde yeniden kanun yararına bozma talebinde bulunulması nedeniyle Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu kararlarına göre kanun yararına bozma talebini inceleme görevi dosyada eksiklik gören Yargıtay Yüksek ( 9. ) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin görevsizliğine, dosyanın ilgili Daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4463, Karar No: 2016/9244, Tarih: 08.11.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/4463 E.  ,  2016/9244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.04.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 23.10.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 08.11.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Dava, yükleniciden temlik alınan şahsi hakka dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, davalılar arasında akdedilen Ankara 50. Noterliğinin 03.05.2002 tarih 6874 yevmiye numaralı kat karşılığı arsa satım ve inşaat yapım sözleşmesi ile mülkiyeti davalı kooperatife ait bulunan, 43233 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerine 2 blok ve 76 daireden oluşan site inşaatının yapımı işinin davalı müteahhitçe üstlenildiğini, davalı müteahhit firmanın kendisine ait olacak taşınmazlardan B Blok 33 numaralı bağımsız bölümü, 78.000,00 TL bedel karşılığında müvekkillerinin murisi ...’a sattığını, bedelinin tamamen ödendiğini belirterek taşınmazın tapu kaydının iptali ile müvekkilleri adına kayıt ve tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, sözleşme uyarınca borcun kooperatif tarafından ifa edilebilmesi için öncelikle davalı firmanın eser yapma borcunu tam olarak ifa etmesi gerektiğini, satım sözleşmesinin davacı ile diğer davalı Yelken İnş. arasında akdedildiğini, satım sözleşmesinin müvekkili açısından bağlayıcılığı bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 90.maddesi gereğince; süreler, kanunda belirtilir veya hâkim tarafından tespit edilir. Kanunda belirtilen istisnai durumlar dışında, hâkim kanundaki süreleri artıramaz veya eksiltemez. Hâkim, kendisinin tespit ettiği süreleri, haklı sebeplerle artırabilir veya eksiltebilir; gerekli gördüğü takdirde, bu konudaki kararından önce tarafları da dinler.

Aynı yasanın 94.maddesi gereğince; kanunun belirlediği süreler kesindir. Hâkim, tayin ettiği sürenin kesin olduğuna karar verebilir. Aksi hâlde, belirlenen süreyi geçirmiş olan taraf yeniden süre isteyebilir. Bu şekilde verilecek ikinci süre kesindir ve yeniden süre verilemez. Kesin süre içinde yapılması gereken işlemi, süresinde yapmayan tarafın, o işlemi yapma hakkı ortadan kalkar.

Aynı yasanın 94.maddesi gereğince; kanunun belirlediği süreler kesindir. Hâkim, tayin ettiği sürenin kesin olduğuna karar verebilir. Aksi hâlde, belirlenen süreyi geçirmiş olan taraf yeniden süre isteyebilir. Bu şekilde verilecek ikinci süre kesindir ve yeniden süre verilemez. Kesin süre içinde yapılması gereken işlemi, süresinde yapmayan tarafın, o işlemi yapma hakkı ortadan kalkar.

Kanun ya da hakim tarafından tayin edilmiş olan kesin süre içerisinde yerine getirilmeyen bir işlemin bu süre geçtikten sonra yerine getirilmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Kesin süre içerisinde yerine getirilmeyen işlem bazen davanın kaybedilmesi sonuçlarını da doğurmaktadır. Davaların uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere konan kesin süre kuralı, kanunun amacına uygun olarak kullanılmalı, davanın reddi için bir araç sayılmamalıdır.

Bu nedenle de hakim tarafından kesin süre verilirken;

1-Kesin süreye konu işlemin gerekli ve tarafların yerine getirebileceği bir işlem olması,

2-Verilen sürenin işlemin yapılması için yeterli ve makul bir süre olması, duruşma gününe kadar kesin süre nedeniyle yapılacak işlem sonrası başka bir işleme gerek yok ise bu sürenin takip eden duruşma gününe kadar verilmesi,

3-Yapılması gereken iş veya işlemler birer birer, varsa masraflarının da miktarıyla birlikte açıkça gösterilmesi,

4-Sürenin kesin olduğu ve sonuçlarının tarafa açıklanması zorunludur.

Somut olayda; davacı vekili 18.06.2015 tarihli duruşmada bilirkişi raporundan belirtilen eksikliklerin tamamlanacağını belirterek süre talep etmiş, mahkemece davacı vekiline gelecek celseden 1 hafta öncesine kadar bilirkişi raporunda belirtilen eksiklikleri tamamlamış ise ( kat karşılığı inşaat sözleşmesi doğrultusunda tüm bloklardaki ortak yerler ile tüm dairelerin ayıp eksik işlerinin inşaat projeye göre tamamlanma oranını gösterir ) tespit raporu sunmak üzere süre verilmesine, sunmadığı takdirde dosya kapsamına göre karar verileceğinin ihtarına (ihtarat yapıldı.) şeklinde süre verilmiş 23.10.2015 tarihli celseye davacı vekili mazeret sunmuş mahkemece mazeretin kabulüne karar verilip davanın reddi yönünde aynı celse hüküm kurulmuş ise de verilen süre usulüne uygun kesin süre değildir.

Davacının inşattaki eksikliklerinin tamamlandığına ilişkin iddiaları dikkate alınarak mahkemece yeniden keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 1.350 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1662, Karar No: 2015/6111, Tarih: 19.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/1662 E.  ,  2015/6111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Alacak istemine ilişkin olarak açılan davada .... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi ile .... 3. Asliye Ticaret Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taraflar arasında düzenlenen limited şirket devir sözleşmesi uyarınca davalının hisse devir bedelini ödemediği iddiasıyla alacak istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, ticaret şirketleri ve ortaklığın devri konularının Ticaret Kanunu'nda düzenlendiği gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Ticaret Mahkemesi tarafından ise, şirketle ortak arasındaki ilişkinin devirle sona erdiği, hisse devir bedelinin tahsili istemiyle açılan davada Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Dava açıldığı tarihte yürürlükte olan 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 4/1 maddesine göre, her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ile tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın; bu Kanunda öngörülen hususlardan doğan hukuk davaları ticari dava sayılır. Aynı Kanunun 5/1 maddesine göre ise "Aksine hüküm bulunmadıkça, dava olunan şeyin değerine veya tutarına bakılmaksızın asliye ticaret mahkemesi tüm ticari davalar ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işlerine bakmakla görevlidir.

Somut olayda dava, taraflar arasında düzenlenen limited şirket devir sözleşmesi uyarınca davalının hisse devir bedelini ödemediği iddiasıyla alacak isteminden kaynaklanmakta olup, Türk Ticaret Kanununda düzenlenen hususlardan doğan ve ticari dava niteliğinde olan uyuşmazlığın Ticaret Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19/06/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3188, Karar No: 2020/840, Tarih: 02.03.2020

**1. Ceza Dairesi         2018/3188 E.  ,  2020/840 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten yaralama ve kardeşini kasten öldürme suçlarından Aksaray Ağır Ceza Mahkemesinin 12/09/2014 tarihli ve 2014/1321 değişik iş sayılı içtima kararı ile 18 yıl 4 ay hapis cezasına hükümlü ...'ın açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinde bulunması üzerine, adı geçen hükümlünün Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğindeki şartları taşımadığına dair Pozantı M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 06/07/2017 tarihli ve 2017/991 sayılı kararına yönelik şikâyetin reddine ilişkin Tarsus İnfaz Hâkimliğinin 12/07/2017 tarihli ve 2017/895 esas, 2017/847 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/07/2017 tarihli ve 2017/670 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin "Kapalı kurumdan açık kuruma ayrılacak hükümlüler" başlıklı 6. maddesinde yer alan,

(1) Hükümlülerden; a) (Değişik bent: 22/08/2015-29453 S.R.G. Yön./1. md.) Toplam cezaları on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve yukarı olanlar ise (Değişik ibare: 22/2/2017 - 29987 S.R.G. Yön./1. md.) onda birini kurumlarda infaz edip, iyi hâlli olan ve koşullu salıverilme tarihine yedi yıl veya daha az süre kalanlar, b) Müebbet hapis cezasına mahkûm olup, koşullu salıverilme tarihine beş yıl veya daha az süre kalanlar, c) Cezaları yüksek güvenlikli kapalı kurumlar veya diğer kapalı kurumların yüksek güvenlikli bölümlerinde infaz edilenlerden toplam cezalarının üçte birini bu kurumlarda iyi hâlli olarak geçiren ve koşullu salıverilme tarihine üç yıl veya daha az süre kalanlar, açık kurumlara ayrılabilir.

(2) Açık kurumlara ayrılabilmek için, ayrıca;

a) (Değişik bent: 18/08/2016 - 29805 S.R.G. Yön./1. md.) 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 142, 148, 149, 188 ve 190 ıncı maddeleri ile 1/3/1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 403, 404, 491/3-4, 492, 493, 494, 495, 496, 497, 498 ve 499 uncu maddelerinden mahkûm olanların koşullu salıverilme tarihine beş yıldan az süre kalması,

b) (Değişik bent: 18/08/2016 - 29805 S.R.G. Yön./1. md.) 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 102 ve 103 üncü maddeleri ile eşe karşı işlenen 82/1-d, 86/3-a ve 96/2-b maddeleri ve 1/3/1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 414, 416/1, 418/1 maddeleri ile eşe karşı işlenen 449/1, 456 ve 457/1 maddelerinden mahkûm olanlar ile adli suçlardan hükümlü olup yabancı uyrukluların koşullu salıverilme tarihine üç yıldan az süre kalması,

c) 29/7/2003 tarihli ve 4959 sayılı Topluma Kazandırma Kanunu, 30/7/1999 tarihli ve mülga 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleri ile Mücadele Kanununun 14 üncü maddesi ve 5237 sayılı Kanunun 221 inci maddesinden yararlananların koşullu salıverilme tarihine iki yıldan az süre kalması,

c) 29/7/2003 tarihli ve 4959 sayılı Topluma Kazandırma Kanunu, 30/7/1999 tarihli ve mülga 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleri ile Mücadele Kanununun 14 üncü maddesi ve 5237 sayılı Kanunun 221 inci maddesinden yararlananların koşullu salıverilme tarihine iki yıldan az süre kalması,

ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması, şartı aranır.

(3) Birden fazla cezanın toplanarak infazı hâlinde, açık kuruma ayrılmada esas alınacak suç, koşullu salıverilme tarihine en az sürenin arandığı suçtur.

(4) Açık kuruma ayrılma süresini dolduranlar hakkında altı aylık deneme süresinin tamamlanması beklenmeden açık kuruma ayrılma kararı alınabilir." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, Pozantı Cumhuriyet Başsavcığınca düzenlenen 14/04/2017 tarihli ve 2017/7-796 sayılı müddetnameye göre hükümlünün koşullu salıverilme tarihinin 22/05/2023 olduğu, Pozantı M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 06/07/2017 tarihli ve 2017/991 sayılı kararı ile hükümlünün kardeşine karşı kasten öldürme suçunu işlediği gözetilmeden, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 82/1-d maddesinde düzenlenen eşe karşı kasten öldürme suçunu işlediğinden bahisle anılan Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 2. maddesinin (b) fıkrası uyarınca açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımadığına ve koşullu salıverilme tarihine son 3 yıl kala 22/05/2020 tarihinde açık ceza infaz kurumuna ayrılabileceğine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 31/05/2018 gün ve 94660652-105-01-4413-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/07/2017 tarihli ve 2017/670 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7558, Karar No: 2009/2305, Tarih: 20.04.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/7558 E.  ,  2009/2305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı T.Elektrik İletim A.Ş. (TEİAŞ) ile davalılar 1-... Enerji Taah. Tic. San. A.Ş. (... ... A.Ş.) 2-... 3-... 4-... 5-... 6-... 7-... ... Birleşen 2003/124 Esas sayılı davada davacı T.Elektrik İletim A.Ş. (TEİAŞ) ile davalılar 1-... 2-... Birleşen 2004/454 Esas sayılı davada davacı ... Enerji Taah.Tic.San.A.Ş.(... ... A.Ş.) ile davalı T.Elektrik İletim A.Ş. (TEİAŞ) arasındaki davadan dolayı ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 22.12.2006 gün ve 2002/772-2006/619 sayılı hükmü onayan Dairemizin 18.07.2008 gün ve 2007/5124-2008/4941 sayılı ilamı aleyhinde davalı- birleşen dosya davacısı ... Enerji Taah.Tic.San.A.Ş. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442. maddesi hükmünce 195,00 TL para cezası ile bakiye 3,40 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalı birleşen dosya davacısı ... Enerji Taah.Tic.San.A.Ş.‘ne yükletilmesine, 20.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.