muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4886, Karar No: 2021/2588, Tarih: 09.03.2021

2- Gerekçeli kararın hüküm kısmında suç isminin müsnet suçtan farklı yazılması,

Kabule göre de,

1- Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

Basit yargılama usulüne dair esasları düzenleyen ve hükümden sonra (24.10.2019 tarihinde) yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı "basit yargılama usulü" başlıklı CMK'nin 251/3. maddesinin sadece bir usul hükmü olmadığı, aynı zamanda maddi ceza hukukuna dair bir hüküm olduğu, bu nedenle basit yargılama usulünün yürürlük tarihini gösteren Geçici 5/(1)-d. maddesinde yazılı "hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalar yönünden" kısmının Anayasa ve uluslararası sözleşme metinlerinde düzenlenen "suç ve cezaların kanuniliği" ve "lehe kanun" ilkelerine aykırı olduğu, Anayasa'ya ve tarafı olduğumuz temel haklara dair uluslararası sözleşmelere (ve özellikle AİHS'ye) aykırı bu durumun Yüksek Yargıtay tarafından dikkate alınması gerektiği anlaşılmakla,

Mahkemece sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikteki "basit yargılama usulünün" uygulanma şartları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi mecburiyeti,

2- 5237 sayılı TCK’nin 52/4 maddesi uyarınca taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edilebileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, olarak 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3305, Karar No: 2012/16598, Tarih: 12.07.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/3305 E.  ,  2012/16598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret alacağı ile izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında ücret alacağı miktarı uyuşmazlık konusudur.

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverenden 39.600,00 TL ücret alacağı bulunduğunu belirterek tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Dava dilekçesindeki bu talep yargılamanın ilerleyen aşamalarında açıklanıp ayrıntıları bildirilmemiştir. Davacı tarafından delil olarak muavin defter kayıtları, çıkışlı personel hesap cetveli ve banka ekstrelerine dayanılmıştır. Muavin defter kayıtları ve banka ekstreleri, ücret alacağı hususunda kuşkuya yer vermeyecek bir veri içermemektedir. Çıkışlı personel hesap cetvelinde ise davacının ücret alacağı 26,528 TL olarak gösterilmiştir. Davalı tarafından da bu miktarın ödenmiş olduğu usulüne uygun kanıtlanamadığından, ücret alacağının bu miktar üzerinden kabul edilmesi gerekir. Yazılı şekilde ve talebin de üzerinde bir rakamın ücret alacağı olarak hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1857, Karar No: 2015/30188, Tarih: 26.10.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/1857 E.  ,  2015/30188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/308046

MAHKEMESİ : Van 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2010

NUMARASI : 2009/311 (E) ve 2010/186 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

1-Sanık S.. S.. hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık S.. S.. müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Gevaş Kaymakamlığı Köylere Hizmet Götürme Birliğinin muhasebe kısmında çalışan sanık S.. S..'un suça konu ihale evrakları, ödeme emirleri ve eklerinde yer alan belgelere kaymakam, yazı işleri müdürü ve muhtarlar adına sahte imza atması, beraat eden diğer sanıklardan bu evraklar karşılığında kesilen faturaları alıp, fatura bedellerini bankaya yatırması, akabinde beraat eden sanıkların bankadan çektikleri paralardan %18 lik KDV payını kestikten sonra bu paraları sanığa teslim etmeleri biçiminde gerçekleşen eylemde; dosya içerisinde yer alan 19.01.2010 tarihli Gevaş Kaymakamlığı Köylere Hizmet Götürme Birliği'nden gelen yazı içeriğine göre sanığın geçici işçi statüsünde olduğunun, suça konu evrakları düzenleme ile ilgili ayrıca resmi bir görevlendirmesinin olmadığının bildirilmesi karşısında düzenlediği suça konu belgeler yönünden sanığın kamu görevlisi sayılamayacağı cihetle; eyleminin memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmün 1. fıkrası tümden çıkarılarak yerine “sanığın eylemine uyan 5237 Sayılı TCK.nun 204/1. maddesi gereğince, suçun işleniş şekli ve özelliği, sanığın güttüğü amaç ve saik nazara alınarak, sanığın takdiren 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,” “Sanığın aynı suç işleme kararının icrasından olarak, farklı tarihlerde aynı suçu işlediği anlaşıldığından, cezasının TCK.nun 43. maddesi gereğince takdiren ¼ oranında arttırılarak, sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,” ve “Sanığın suçu samimi ikrarı ve duruşmadaki iyi hali lehine takdiri indirim sebebi kabul edilerek, cezasından TCK.nun 62. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına” denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık S.. S.. hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık S.. S.. müdafii ile sanıklar N.. Y.., A.. T.., M.. S.., S.. S.., Ş.. Ç.., Y.. S.. ve K.. A.. hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan beraat hükümlerine karşı katılan vekili ve sanık A.. T.. müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a)Sanık S.. S.. hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık S.. S.. müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde açıklandığı gibi, “Dolandırıcılık suçunun, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun nitelikli hali olarak kabul edilmiştir. Banka veya kredi kurumları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri, bir güven kurumu olan bu kurumlara olan güveni sarsacağından bu kurumların araç olarak kullanılmasını suçun, nitelikli hâli saymıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gereklidir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Somut olayda; sanık S.. S..'un hazırladığı sahte belgeler ile beraat eden diğer sanıklardan aldığı fatura karşılığı bedelleri bankaya yatırması, akabinde beraat eden sanıkların bankadan çektikleri paralardan %18 lik KDV payını kestikten sonra bu paraları sanığa teslim etmeleri biçiminde gerçekleşen eylemde; sanığın bankayı sadece ödeme aracı olarak kullandığı cihetle; 5237 sayılı Yasanın 158/1-f fıkrasının uygulanamayacağı ve yine mahkemenin hüküm gerekçesinde bankaya yatırılan miktarın 95.551 TL olduğunu belirtmesine karşın hüküm fıkrasında elde edilen menfaat olarak 112.318 TL yazarak çelişkiye düşmesi karşısında; elde edilen menfaatin ne kadar olduğu bilirkişi raporu ile tespit edilmesinden sonra kamu kurum ve kuruluşları aleyhine işlenen dolandırıcılık suçu nedeniyle sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Yasanın 158/1-e maddesinin tatbiki ile cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Sanıklar N.. Y.., A.. T.., M.. S.., S.. S.., Ş.. Ç.., Y.. S.. ve K.. A.. hakkında özel belgede sahtecilik suçundan yapılan yargılamada ise; sanıklar Y.. S.., Ş.. Ç.. ve M.. S.. kolluk aşamasında alınan beyanlarında faturalar karşılığında mal ve hizmet alımının olmadığını belirtmelerine karşın savcılık ve mahkeme beyanlarında bu beyanlarından dönmeleri, sanık S.. S..'un kolluk aşamasında kendisine getirilen faturalar karşılığında hiçbir mal ve hizmet alımı yapılmadığı yönündeki beyanının aksine savcılık ve mahkeme aşamasında faturalar karşılığında aldığı malları Van ilinde sattığını beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, beraat eden tüm sanıkların işyerlerine ait kayıtların incelenmesi ve mal ve hizmet karşılığı kesildiği iddia olunan faturaların gerçekte bir mal alım satımı nedeniyle düzenlenip düzenlenmediğinden belirlenmesi, sahte olduklarının tespiti halinde eylemin 213 sayılı Yasaya muhalefet suçunu oluşturduğu da dikkate alındıktan sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tespit edilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık S.. S.. müdafii, sanık A.. T.. müdafii ile katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1816, Karar No: 2021/1034, Tarih: 09.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1816 E.  ,  2021/1034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 11.12.2019 tarih ve 2019/372 E. -2019/452 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin davalılar vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı Ana Gıda A.Ş.’nin (sonradan BUNGE GIDA ile birleşen-devir alınan) 29. sınıflardaki mallarda kullanılmak üzere 06.12.2011 tarihinde 2011/105159 sayı ile “OLİO GUSTO” ibareli bir markanın tescili için diğer davalı TPMK’ya bir başvuruda bulunduğunu, müvekkilinin bu başvuruya müvekkili adına tescilli birçok “LİO” ve "OLIO” ibareli markaların varlığını gerekçe göstererek itiraz ettiğini, davalı TPMK'nın itirazı reddederek tescilin devamına karar verdiğini, oysa davalı başvurusu ile müvekkili markalarının benzer olduğunu, mal ve hizmetlerin de benzer olduğunu, ortalama tüketicilerin söz konusu markayı müvekkilinin seri markası gibi algılamalarının mümkün olduğunu, tüketicilerin markaları karıştırma ihtimalinin bulunduğunu, müvekkili markasının tanınmış marka olduğunu, davalı başvurusunun müvekkili markasından haksız yararlanmaya neden olabileceğini ifade ederek, Türk Patent Enstitüsü Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu’nun 14.04.2014 gün ve 2014-M-5376 sayılı kararının iptali ile davalı tarafından 2011/105159 sayı ile başvurusu yapılan “OLIO GUSTO” ibareli markanın reddine ve tescil edilmiş ise hükümsüzlüğüne ve sicil kaydının terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı kurum vekili; Türk Patent Enstitüsü Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu’nun 14.04.2014 gün ve 2014-M-5376 sayılı kararını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı firma vekili; davacı markaları ile müvekkili başvurusunun benzer olmadığını, tüketicilerin markaları karıştırma ihtimalinin bulunmadığını, müvekkili markasının davacının seri markası gibi algılanmasının mümkün olmadığını, OLIO ibaresinin “yağ” anlamına geldiğini, bu ibarenin zeytin yağları için ayırt ediciliği bulunmadığını, müvekkili markasındaki “GUSTO” ibaresinin ayırt edicilik sağladığını, somut olayda 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesindeki şartların sağlanmadığını, davacının markalarının tanınmışlığını ispat edemediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; Mahkememizin 02.12.2015 tarih ve 2014/259 esas - 2015/274 karar sayılı kararında geçen TPMK YİDK'nın 2014-M-5376 sayılı kararının 2011/105159 başvuru numaralı "OLIO GUSTO+şekil" ibareli marka başvurusunun 29. sınıfında yer alan "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri., Kuru bakliyat., Hazır çorbalar, bulyonlar., Zeytin, zeytin ezmeleri., Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, Kuru yemişler., Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin., Yumurtalar, yumurta tozları., Tıbbi amaçlı olmayan ve tamamlayıcı gıda maddeleri (polen, proteinler, karbonhidratlar dahil), Patates cipsleri." emtiaları yönünden YİDK kararının iptaline yönelik karar kesinleşmekle aynen uygulanmasına, yine dava konusu Türk Patent'in 2014-M-5376 sayılı YİDK kararında geçen dava konusu 2011/105159 sayılı markanın kapsamında yer alan "Süt ve süt ürünleri, (tereyağı dahil), yenilebilir bitkisel yağlar" yönünden de davanın kabulü ile YİDK kararının bu kısımlar yönünden de iptaline bu kısımlar yönünden markanın hükümsüzlüğüyle bu kısımlar yönünden sicilden terkin edilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmişlerdir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 49,50 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 09.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14343, Karar No: 2019/22220, Tarih: 03.12.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/14343 E.  ,  2019/22220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluş, tüm dosya kapsamı, sanığın tevil yollu ikrarı ve müşteki ile tanık ...'ın olayın sıcaklığı ile alınan ilk beyanlarının uyumlu olması, ayrıca bu beyanları destekleyen yargılama aşamasındaki sanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı suçu işlediği, bu nedenle mahalli mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 03.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/2973, Karar No: 2003/3078, Tarih: 05.05.2003

6. Hukuk Dairesi 2003/2973 E., 2003/3078 K.

**6. Hukuk Dairesi 2003/2973 E., 2003/3078 K.**

**- İKİ HAKLI İHTAR

- KİRANIN ÖDENMESİ ZAMANI**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 75 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iki haklı ihtar nedeniyle kiralananın tahliyesine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının Mayıs-Haziran 2001 ayları kirasını ödememesi nedeniyle kendisine iki kez ihtarname tebliğ ettirildiğini, ödemelerin ihtar tebliğlerinden sonra yapıldığını, bu şekilde iki haklı ihtara sebebiyet verildiğini belirterek kiralananın tahliyesini istemiştir. Davalılar vekili, Mayıs 2001 ayı kirasının ödeneceği zamanlarda davacının iş hanına hiç uğramadığını ihtar tebliğinden sonra gelip kirayı aldığım, Haziran 2001 ayı kirasınında 4.6.2001 gününde ödenmesine rağmen davacının paranın yıpranmış olduğundan bahisle iade ettiğini, ihtarın tebliğinden sonra aynı paraları alarak sonraki tarihli makbuz düzenlediğini, iki haklı ihtarın oluşmadığını, davanın reddini savunmuştur.

Borcun ödenmesi için bu ayın başı ya da sonu saptanmışsa bundan, ayın birinci ve sonuncu günü anlaşılır. (BK. 75) Taraflar arasında akdedilen 1.5.1997 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kıra sözleşmesinde kira paralarının "ay başında peşin" ödeneceği kararlaştırılmıştır. O halde "Ay başında peşin" tabiri kiraların ayın birinci günü ödeneceği anlamındadır, burada davalıya ödeme için üç günlük süre ilave edilmesi söz konusu değildir. Davacı Mayıs 2001 ayı kirası için 7.5.2001 tarihinde keşide ettiği ihtarnameyi 8.5.2001 tarihinde tebliğ ettirmiş, davalı bu ayın kirasını ihtarname tebliğinden sonra 12.5.2001 tarihinde ödemiş olduğundan bu ihtar haklıdır. Haziran 2001 ayı kirası da 4.6.2001 tarihinde keşide edilen ihtarname ile istenmiştir, ihtarnamenin keşide edildiği tarihte Haziran 2001 ayı kirası muaccel durumdadır, ihtarname davalılara 5.6.2001 tarihinde tebliğ olunmuş ve kira parası da 6.6 2001 tarihli makbuz ile ödenmiş bulunduğundan bu ihtar da haklıdır. Davada iki haklı ihtar gerçekleştiğinden mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, bundan zühul ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428. maddesi uyarınca hükmün (BOZULMASINA) ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 5.5.2003 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8959, Karar No: 2021/4215, Tarih: 25.05.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/8959 E.  ,  2021/4215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık ve ... Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, ... Cumhuriyet savcısının bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya içeriğine göre; olay günü saat 00:30 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile kazadan yaklaşık 1 saat 17 dakika sonra yapılan alkol muayenesine göre 1,92 promil alkollü vaziyette meskun mahal içi, iki yönlü, altı metre genişliğindeki asfalt yolda seyir halindeyken, otomobilin sağ ön far ve çamurluk kısmı ile önünde aynı istikamette seyreden ...'nın idaresindeki otomobilin arka sol far ve tampon kısmına çarpması şeklinde meydana gelen ve sanığın asli kusurlu olarak ...'nın otomobilinde yolcu olarak bulunan ...'in basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda,

Sanığın üzerine atılı taksirle yaralama suçu TCK'nın 89. maddesinde hükme bağlanmış olup aynı maddenin 5. fıkrası gereğince, 1. fıkrası kapsamı dışında bulunan bilinçli taksir hali hariç şikayete tabi olduğu, müşteki ... hükümden sonra temyiz aşamasında 13.06.2016 tarihli dilekçe ile şikayetinden vazgeçtiği, sanıkta 13.06.2016 tarihli dilekçe ile şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiğini bildirdiği, dosya içeriği itibariyle de CMK'nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartların bulunmadığı anlaşılmakla; hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; sanık hakkındaki davanın TCK'nın 73/4. ve CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE, 25.05.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2054, Karar No: 2021/4952, Tarih: 10.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2054 E.  ,  2021/4952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 28/06/2018 gün ve 2018/255 - 2018/540 sayılı kararı onayan Daire'nin 05/03/2020 gün ve 2018/5026 - 2020/2392 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Mersin’de hasat sonrası hububat, bakliyat tohum ve yağlı tohum gıda işleme teknolojisi sanayisi için makineler üreten bir şirket olduğunu, makine mühendisi olan davalının 11.11.2013 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını, 04.05.2015 tarihinde istifa ederek işten ayrıldığını, davalının işten ayrıldıktan sonra Mersin’de aynı sektörde ve aynı iş kolunda faaliyet gösteren AKY Technology Makina Reklamcılık San. ve Tic. Ltd. Şti.'de 09.05.2015 tarihinde işe başladığını, müvekkil şirket ile davalı arasında 06.11.2014 tarihli Personel Çalışma Gizlilik Sözleşmesi ve yine 06.11.2014 tarihli AR-GE Gizlilik ve Sınai Mülkiyet Sözleşmesi imzalandığını, sözleşme uyarınca davalının müvekkil şirketten ayrıldıktan sonra aynı sektörde ve aynı iş kolunda iş yapan başka bir firmayla müvekkili firmadaki bilgileri kullanarak 5 yıl süre ile çalışamayacağını kabul ettiğini, davalının sözleşmeye aykırı davrandığını ileri sürerek, 100.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 10,30 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 520,95 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 10/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.