muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5, Karar No: 2016/5, Tarih: 13.05.2016

Eldeki uyuşmazlıktaki çözümlenmesi gereken sorun; yeni yürürlüğe giren hükümlerin mevcut uyuşmazlıklara uygulanıp uygulanmayacağı ve asıl önemlisi davaya ilk derece mahkemesi sıfatı ile bakan ve esastan karar veren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun, göreve ilişkin bozmadan sonra bu kez ilk derece mahkemesi sıfatıyla karar verece olan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi kararını temyiz mahkemesi sıfatıyla inceleyip incelemeyeceği noktasında düğümlenmektedir.

Genel Kural; her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre görülmesi ve çözümlenmesidir. Hukuk Genel Kurulunun 2006/11-58 E, 2006/225 K. ve 2007/11-189 E., 2007/193 sayılı kararlarında belirtildiği gibi, davanın açıldığı sırada görevli mahkemenin dava açıldıktan sonra görevlinde yapılan değişikliğin artık o davayı etkilememesi gerekir. Bir dava görevli mahkemede doğru olarak açıldıktan sonra, görevle ilgili değişiklikler artık bu davayı etkilememelidir. Zira görevli mahkemede dava açıldıktan sonra yapılan değişiklik, görevsizlik kararı verilmesine neden olursa, o davanın yeni görevli kılınan mahkemeye (Yargıtay 4. Hukuk Dairesi) gönderilmesi gerekecek ve gereksiz yere zaman ve gerekiyorsa masraf da yapılmış olacaktır. Esasen kişiler dava açtıkları tarihteki mahkemeyi bilerek dava açmak durumundadırlar; bu kişilerden (davacı) müstakbel veya muhtemel Kanun değişikliklerini de tahmin ederek dava açmaları beklenemez. Aksi halde böyle bir uygulama hukuki ve güven ilkesi ile de bağdaşmayacaktır. Herkes dava açıldığı sırada bağlı olduğu mahkeme ve hakim önünde yargılanma, hak arama hakkına sahiptir. Daha sonra yapılan değişikliklerle mahkemenin ve hakimin değiştirilmesi hukuk devleti kavramı ile bağdaşmayan sonuçlar doğurabilir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu somut olayda hem ilk derece mahkemesi sıfatıyla esastan karar vermiş olacak, hemde Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin bozmadan sonra esastan veya usulden vereceği kararın temyiz mercii olarak anılan uyuşmazlık hakkında karar vermek zorunda kalacaktır ki, bu da hem ihsası rey itirazlarını, hemde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun bu uyuşmazlıkta hem ilk derece mahkemesi olarak hemde temyiz mahkemesi olarak karar verilmesi gibi bir sorunu da ortaya çıkaracaktır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 142. maddesine görev; "mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri Kanunla düzenlenir." Anayasa'nın "Kanuni hakim güvencesi" başlığını taşıyan 37. maddesi, "Hiç kimse Kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz" hükmünü öngörmektedir. Uygulamada ve bilimsel çevrelerde Kanuni hakim güvencesi; uyuşmazlığı yargılayacak ve çözecek olan mahkemenin, o uyuşmazlığın doğmasından önce Kanunen belli olması şeklinde tanımlanmıştır. 1982 Anayasası'nı kabul eden Danışma Meclisinin Anayasa Komisyonunun gerekçesinde, "bu suretle davanın olaydan sonra çıkarılacak bir Kanunla yaratılan bir mahkeme önüne getirilmesi yasaklanmakta yani kişiye yahut olaya görev kişiyi yahut olayı göz önünde tutarak mahkeme kurma imkanı ortadan kaldırılmaktadır. Bu ise tarafsız yargı merciinin ilk gereğidir" denilmektedir. Dikkat edilecek olursa Anayasa'daki bu düzenleme hukuk ya da ceza davaları veya Yüksek Yargı yerleri yönünden herhangi bir ayrım gözetmemiş olup, uyuşmazlığın doğduğu tarihte, bu uyuşmazlığı çözecek olan mahkemenin belli olması durumunda, yargılama yapacak veya yargılamaya devam edecek mahkemeyi gösteren yasal bir düzenleme yapılmadığı takdirde, davanın mutlaka bu mahkeme tarafından çözüme kavuşturulması gerektiği Anayasa buyruğudur.

Şu durumda 13/04/2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun'un 3. maddesindeki göreve ilişkin düzenlemede görev hususunda eldeki davalara ilişkin herhangi bir hüküm bulunmadığından, her uyuşmazlık meydana geldiği tarihte bu işe bakacak olan mahkemece, olayımızda Hukuk Genel Kurulunca çözümleneceğinden, başka bir anlatımla her dava açıldığı koşullara görev görülüp, çözüleceğinden, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ilk derece mahkemesi sıfatıyla görevli, Yargıtay Büyük Genel Kurulu da temyiz mahkemesi sıfatıyla görevle olduğundan işin esasının incelenip karara bağlanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun görev yönünden oluşan bozma kararına katılmıyorum.

4. Hukuk Dairesi Üyesi

KARŞI OY

Hukuk Genel Kurulu'nun HMK'nun 47. maddesi gereğince ilk derece mahkemesi olarak bakıp karara bağladığı işbu dava süresince, yani davanın kendisine intikalinden hüküm verilinceye kadar geçen sürede görevli bir heyet olduğu konusunda çekişme bulunmamaktadır.

Ancak hüküm verildikten sonra HMK'nun 47. maddesi 01.04.2015 tarihli ve 6644 sayılı kanunla değiştirilerek Hukuk Genel Kurulu'nun ilk derece mahkemesi olarak yürüttüğü bu görev 4. Hukuk Dairesi ile 3. Hukuk Dairesi'ne verilmiştir. Hukuk Genel Kurulu da bu değişiklikten sonra elinde bulunan derdest dosyalar bakımından doğal olarak görevsizlik kararı vermiştir.

Anılan değişiklik HMK'nun 47. maddesinde meydana gelmiştir. HMK'nun zaman bakımından uygulanmasına ilişkin 448. maddesinin amir hükmüne göre "Bu kanun hükümleri tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır."

Anılan değişiklik HMK'nun 47. maddesinde meydana gelmiştir. HMK'nun zaman bakımından uygulanmasına ilişkin 448. maddesinin amir hükmüne göre "Bu kanun hükümleri tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır."

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nca temyiz incelemesi yapılan Hukuk Genel Kurulu kararı hüküm verilmekle tamamlanmış bir muhakeme işlemidir. Bu itibarla HMK'nun 47. maddesindeki değişiklikten etkilenmesi söz konusu değildir.

O halde temyiz incelemesi yapılan Hukuk Genel Kurulu kararının esasının incelenerek bu yönde bir karar verilmesi gerekirken; eldeki davaya zaman bakımından uygulanması mümkün olmayan kanun değişikliğine dayanılarak anılan kararın Hukuk Genel Kurulu'nca görevsizlik kararı verilmesini teminen bozulmasının yerinde olmadığı görüşünde olduğumdan saygıdeğer çoğunluğun görüşüne muhalifim. 13.05.2016

19. Hukuk Dairesi Üyesi
Yargıtay — Esas No: 2015/29047, Karar No: 2016/12654, Tarih: 05.12.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/29047 E.  ,  2016/12654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan vekilinin vekalet ücreti yönündne hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, yapılan incelmede;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13/1. maddesi uyarınca, kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücretinin sanığa yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasına "hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13/1. madde ve fıkrası uyarınca 1.500,00 TL vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine" cümlesi yazılmak suretiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5764, Karar No: 2015/33439, Tarih: 24.12.2015

**10. Ceza Dairesi         2015/5764 E.  ,  2015/33439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2015/207016

İtiraz Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtiraz Yazısının Tarihi - Sayısı : 11/12/2015-2015/207016

İtiraz Edilen Daire Kararı : Dairemizin 22.10.2015 tarihli 2015/4317 esas ve

2015/32630 karar sayılı bozma kararı

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 05/05/2015 tarihli 2014/376 esas ve 2015/138 karar sayılı kararı

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

A) KONUYLA İLGİLİ BİLGİLER :

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık hakkında, Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılama sonucu 05/05/2015 tarihinde 2014/376 esas ve 2015/138 karar sayı ile mahkûmiyet kararı verilmiş, hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce 22/10/2015 tarihinde 2015/4317 esas ve 2015/32630 karar sayı ile sanık hakkındaki hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca, Dairemizin bu kararına itiraz edilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ :

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz yazısında özetle;

Suç tarihinde Güven Timleri Şube Müdürlüğü ekiplerinin saat 13.30 sıralarında B.. Z.. M.. C.. S.. içerisinde bulunan E.. İlköğretim Okulu ve civarında yapılan çalışmalarda saat 13.35 sıralarında eşkal bilgisine göre 20-21 yaşlarında, 175-180 cm boylarında, üzerinde siyah renkli eşofman giyimli bir şahsın sürekli E.. İlköğretim Okulu'nun civarlarında dolaştığı ve eşkal bilgileri verilen şahsın tedirgin hareketler sergileyerek şüpheli bir şekilde sürekli arkasına bakarak yürüdüğü görülerek ortaya çıkan makul şüphe üzerine fiziki takip altına alındığı, sanığın saat 13.45 sıralarında halen bahse konu okul civarında olduğu ve okul civarından ayrılmadığının görülerek ortaya çıkan suç şüphesi nedeniyle yapılan kaba üst aramasında; her biri ayrı ayrı satışa hazır şekilde paketlenmiş biçimde bulunan toplamda 14 eroin olduğu anlaşılan uyuşturucu madde ele geçirilmiştir.

Mevcut ani gelişen duruma göre emniyet görevlileri tarafından alınan bu ham istihbari bilginin ayrıca, adli arama kararı veya yazılı adli arama emrinin talep edilecek bir somut delile dayanmadığı ve adli arama kararı veya yazılı adli arama emrinin talep edilecek aşamada bulunmadığı, mevcut usul ve yasalara göre görevlilerin sadece ham bilginin doğru

olup olmadığı konusunda istihbari çalışmada bulunabilecekleri, bu aşamada ham istihbari bilginin doğru çıkması sonucu ele geçirilen uyuşturucu maddeleri yok etmesi söz konusu olabileceğinden, suç delilleri görevliler tarafından suç üstü halinde kaba üst araması ile elde edilmiş ve muhafaza altına alınmıştır. Bu nedenle bu aşamada yapılan işlem hukuka uygun olduğundan dolayı;

Sanık M.. E.. hakkında elde edilen delillerin hukuka uygun olarak kabul edilmesi ve sanığa verilen mahkûmiyet hükmünün onanması istenmiştir.

C) CUMHURİYET BAŞSAVCISININ İTİRAZIYLA İLGİLİ YASA HÜKÜMLERİ :

Sanık M.. E.. hakkında elde edilen delillerin hukuka uygun olarak kabul edilmesi ve sanığa verilen mahkûmiyet hükmünün onanması istenmiştir.

C) CUMHURİYET BAŞSAVCISININ İTİRAZIYLA İLGİLİ YASA HÜKÜMLERİ :

1- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi:

(1) Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, resen veya istem üzerine, ilamın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kurulu'na itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

(2) (05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkra) itiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

(3) (05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanunla eklenen fıkra) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderir.

D) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ :

Dairemizin itiraza konu olan kararının, itiraz yazısında ileri sürülen tüm nedenler tartışılıp değerlendirilerek verildiği ve kararda bir yanlışlık bulunmadığı anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülmemiştir.

İtirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine karar vermek gerekmektedir.

E) KARAR : Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının yerinde görülmediğine,

2- 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE,

24/12/2015 tarihinde, oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7167, Karar No: 2018/2274, Tarih: 20.03.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/7167 E.  ,  2018/2274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların kooperatif eski yöneticileri olduklarını, kooperatifteki eksik ve hatalı imalatların yapımı konusunda dava dışı ... Ltd. şirketi ile anlaştıklarını, yapılacak iş için yükleniciye 27.906,00 TL tutarında çek ve bono verilmesine rağmen işin yarım bırakılması nedeniyle, kooperatifin 4.949,20 TL. zarara uğradığını, ayrıca ... isimli yükleniciye de bir kısım işlerin yapımı karşılığında 45.913,00 TL tutarında senet verildiğini, işin 12.950,54 TL'lik bölümünün yapılarak yarım bırakıldığını, kooperatifin 32.952,45 TL zarara uğratıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 37.901,65 TL'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, 27.04.2007 tarihli ıslah dilekçesi ile dava tarihinden itibaren faiz isteminde bulunmuştur.

Davalı ... vekili, yüklenicilere fazladan bir ödeme yapılmadığını, 1.000,00 TL dışında peşin ödeme de yapılmadığını, yükleniciye verilen 4 adet toplam 11.200,00 TL’lik çekin geri alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.Davalı ... vekili, yüklenici firmaya fazla ödeme yapılmadığını, 1.000,00 TL dışında peşin ödemede bulunulmadığını, yarım kalmış bir iş varsa sorumlusunun yeni yönetim olduğunu, savunarak, davanın reddini istemiştir.Davalı Veysel Yelken, davaya cevap vermemiştir.Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalıların davacı kooperatifi toplam 28.361,65 TL zarara uğrattığı gerekçesiyle, bu miktarın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline dair kararın dairemizin 28.05.2012 tarihli ilamıyla bozulduğu bozma ilamına uyan mahkemece yapılan yargılama, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulü ile 4.949,20 TL alacağın davalılardan müteselsilen alınarak davacı tarafa ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.Mahkemece bilirkişi raporlarında zararın ortaya çıkmasında her iki tarafın da kusurlu olduğu bildirilmesine rağmen zararın ortaya çıkmasındaki tüm kusur davacıda olduğu düşüncesiyle sonraki yükleniciden kaynaklanan zarara ilişkin talebin tümden reddi doğru olmamıştır. Bilirkişi raporunda tarafların müterafik kusurlu olduğu belirtilmiş olmasına rağmen TBK md.51 tartışılmadan hüküm kurulmuş olması bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan denetçilerin davayı kooperatifi temsilen açmalarına rağmen karar başlığında davacı taraf olarak temsilcilerin gösterilmesi isabetsiz olmuştur.SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2811, Karar No: 2010/3158, Tarih: 22.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/2811 E.  ,  2010/3158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 5. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.05.2008 tarih ve 2006/1136 - 2008/623 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin ortağı olup borcu bulunmamasına rağmen ihraç etme maksadıyla genel kurula davet yazısı ile birlikte yönetim kurulu tarafından 1.727,00YTL borcu olduğunun bildirdiğini, bu borcun nereden kaynaklandığını ve dökümünü istemesine rağmen gerekli bilgi ve belgenin verilmediğini ileri sürerek, müvekkilinin davalı kooperatife borcunun bulunmadığının tespitine ve % 40 kötü niyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının aidat borcu bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davada ispat yükü davalıda olup, davalının savunmalarını kanıtlar şekilde dosyaya herhangi bir delil ibraz etmediği, dava konusu borcun bulunup bulunmadığının tespiti için bilirkişi incelemesi yaptırılmak üzere defter ve belgelerin ibrazı için davalıya tanınan kesin süre içinde istenilen kayıt ve bilgilerin sunulmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının davalıya dava konusu edilen 1.727,00 YTL borcunun bulunmadığının tespitine, %40 tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacının davalı kooperatife borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, bilirkişi incelemesine esas olmak üzere davalı kooperatifin 2000 ila 2005 yılı defterleri ve muavin kayıtlarının ibrazı için verilen kesin sürede istenilen kayıt ve bilgilerin sunulmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de 20.05.2008 tarihli ek bilirkişi raporunda davalı kooperatifin 2000 ila 2005 yıllarına ait yevmiye ve defteri kebirin ibraz edildiği, ancak defterlerle ilgili muavin kayıtların ibraz edilmediği bildirilmiştir. Davalı kooperatifin defterleri ibraz edildiğine göre davalı kooperatif vekilinden kooperatif ortaklarının ödemelerinin kayıtlarının nasıl tutulduğu, her ortak için ödemelerini gösterir defter mi tutulduğu, ortağın pay defterindeki kaydına mı işlendiği hususu açıklattırıldıktan sonra davacının ödemelerinin 31.12.2005 tarihinden önceki genel kurul kararları çerçevesinde değerlendirilmesi ve davacının borcunun bulunup bulunulmadığının tespiti için bilirkişi raporu aldırıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 22.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/429, Karar No: 2018/68, Tarih: 27.02.2018

**Ceza Genel Kurulu         2014/429 E.  ,  2018/68 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 09.05.2011

Sayısı : 35-436

Hırsızlık suçundan sanık ...'ın TCK'nun 141/1, 62/1, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Kayseri 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 09.05.2011 gün ve 35-436 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 01.04.2014 gün ve 11715-12061 sayı ile;

"Sanığın gözaltında geçirdiği sürenin 5271 sayılı CMK'nın 232/2-d maddesine muhalefet edilerek gerekçeli karar başlığında gösterilmemesi yerinde giderilebilir eksiklik olarak değerlendirilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Olay günü, katılana ait koyun sürüsünün içinde bulunan kullanım ve tahsis gereği açık alanda bırakılan bir adet çoban köpeğinin koyunlar otlatıldığı sırada çalındığının anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde aynı Yasanın 141/1. maddesi gereğince uygulama yapılması,

2- Sanığın Cumhuriyet savcılığında ve Kayseri 5. Sulh Ceza Mahkemesince alınan 27.12.2010 tarihli ifadelerinde, suçunu samimi bir şekilde ikrar ederek, katılana ait suça konu köpeği amcası...'ın evine bıraktığını beyan ettiği, katılanın da 09.05.2011 tarihli duruşmada, köpeğin sanığın amcasının evinde bulunarak, kolluk tarafından kendisine teslim edildiğini, herhangi bir zararının olmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 168/1. maddesinde yazılı bulunan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Kabule göre de;

5237 Sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasında yer alan ve koşullu salıverme tarihine kadar süren hak yoksunluğunun sadece sanığın 'kendi altsoyu' üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından olduğunun gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması," isabetsizliklerinden ceza süresi bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulması kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 23.04.2014 gün ve 232120 sayı ile;

5237 Sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasında yer alan ve koşullu salıverme tarihine kadar süren hak yoksunluğunun sadece sanığın 'kendi altsoyu' üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından olduğunun gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması," isabetsizliklerinden ceza süresi bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulması kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 23.04.2014 gün ve 232120 sayı ile;

"...Sanık açık alanda otlamakta olan sürünün başındaki çoban köpeğini almıştır. İddia ve kabule göre sürüden alınan küçükbaş hayvan yoktur. Bu duruma göre eylem, TCK'nun 142. maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendindeki 'Barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyük veya küçükbaş hayvan hakkında' kapsamına girmemektedir. Zira köpek bilindiği gibi büyük veya küçükbaş hayvan kapsamında değildir. Büyükbaş hayvandan kasıt sığır ve benzerleri; küçükbaş hayvandan kasıt ise koyun ve benzerleridir.

Yüksek Dairenin tavsif ve kabulünde olduğu gibi TCK'nun 142. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendine bakıldığında ise; 'Adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında' ibaresinin yer almakta olduğu görülmektedir. Âdet veya tahsis veya kullanımı gereği suça konu köpeğin açıkta bırakılmak zorunda olduğu kabul edilebilirse de, canlı köpek bir eşya sayılamayacağından bu fıkra hükmünün de uygulanması mümkün değildir. Zira, eşya sözlük anlamı itibarıyla 'türlü amaçlarla kullanılan insan yapısı, taşınabilir cansız nesnelerin bütünü' manasına gelmektedir. Bu tanıma göre, canlı köpeğin eşya olarak tanımlanması mümkün değildir ve dolayısıyla maddenin gerekçesinde de belirtildiği şekilde, tarlalarda bırakılan tarım araçları, inşaat yerine yığılan malzeme olarak örneklenen bu fıkradaki eşya kapsamına ve dolayısıyla bu bent içerisine girmez. Bu durumda eylemin basit hırsızlık olarak nitelendirilmesi ve Yüksek Dairenin (1) numaralı bozma nedeninin ilamdan çıkarılması gerektiği" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 29.05.2014 gün ve 20411-19322 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin TCK'nun 142/1-e maddesine mi yoksa aynı Kanunun 141/1. maddesine mi uyduğunun belirlenmesine ilişkin olup eylemin basit hırsızlık suçunu oluşturduğunun kabulü hâlinde 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamında kalıp kalmadığının da değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın, katılana ait, arazide otlayan sürünün başındaki çoban köpeğini çaldığı anlaşılmaktadır.