muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28846, Karar No: 2016/1901, Tarih: 26.01.2016

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, işyerinde sendikal ayrımcılık uygulandığı iddia edilmiş ise de, iddianın somut olarak ispatlanamadığı, işverenin sendikal faaliyet ilgili işçilere bilgi vermesinden sonra bazı işçilerin kişisel tercihleri kapsamında sendika üyeliğinden istifa ettikleri, istifa kararını verirken de sendikal faaliyet nedeni ile işyerinin kapanabileceği ve kendilerininde işsiz kalacağı kaygısı taşıdıkları, ancak bu kaygının oluşmasında işverenin tehdit veya yönlendirmesinin varlığının ispatlanamadığı, tanık olarak dinlenen sendikalı işçilerin dahi somut bir baskı ve ayrımcılığı açıklanmadığı, kişisel ve sübjektif değerlendirmeler nedeniyle ayrımcılık yapıldığı yönündeki beyanların sendikal nedenlerle baskı baskıyı kanıtlamaya yeterli olmadığı, fazla çalışma ve randıman kartı uygulamaları nedeniyle ücret yönünden de sendika üyelerinin aleyhine bir uygulama yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacının sendikal tazminat isteminin yasal dayanağı, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş sözleşmesi Kanunu’nun 25. Maddesidir. Maddeye göre;

Madde 25 – (1) İşçilerin işe alınmaları; belli bir sendikaya girmeleri veya girmemeleri, belli bir sendikadaki üyeliği sürdürmeleri veya üyelikten çekilmeleri veya herhangi bir sendikaya üye olmaları veya olmamaları şartına bağlı tutulamaz.

(2) İşveren, bir sendikaya üye olan işçilerle sendika üyesi olmayan işçiler veya ayrı sendikalara üye olan işçiler arasında, çalışma şartları veya çalıştırmaya son verilmesi bakımından herhangi bir ayrım yapamaz. Ücret, ikramiye, prim ve paraya ilişkin sosyal yardım konularında toplu iş sözleşmesi hükümleri saklıdır.

(3) İşçiler, sendikaya üye olmaları veya olmamaları, iş saatleri dışında veya işverenin izni ile iş saatleri içinde işçi kuruluşlarının faaliyetlerine katılmaları veya sendikal faaliyette bulunmalarından dolayı işten çıkarılamaz veya farklı işleme tabi tutulamaz.

(4) İşverenin fesih dışında yukarıdaki fıkralara aykırı hareket etmesi hâlinde işçinin bir yıllık ücret tutarından az olmamak üzere sendikal tazminata hükmedilir.

Dosya kapsamındaki bilgi, belge ve tanık beyanlarından davacı ve diğer çalışanların Teksif sendikasına üyelik işlemlerini yapmalarının ardından sendika ile davalı işverenin 2013 yılı Mart ayında görüşme yaptığı, bu görüşmenin akabinde şirket yetkilisinin 19.04.2013 tarihinde yaptığı toplantıda “ sendika yüzünden fabrikayı kapatıyorum” şeklinde beyanda bulunduğu, bunun üzerine 19-22-24-25.04.2013 ve devamı günlerde sendikaya üye işçilerin bazılarının iş saatleri içerisinde davalı işverence noter masrafları karşılanmak üzere sendika üyeliğinden istifa ettirildikleri anlaşılmıştır.

Mahkemece sendikal ayrımcılık uygulandığının somut şekilde ortaya konulamadığı gerekçesi ile sendikal tazminat talebi reddedilmiş ise de; yapılan araştırma yetersizdir.

Mahkemece sendikal ayrımcılık uygulandığının somut şekilde ortaya konulamadığı gerekçesi ile sendikal tazminat talebi reddedilmiş ise de; yapılan araştırma yetersizdir.

Mahkemece yapılacak iş; davacıya ait iş yeri özlük dosyası, Teksif sendikası ile gerekli yazışmaların yapılarak işçilerin üyelik bilgilerini gösterir belgelerin ve ayrıca sendikaya üye olan ve olmayan işçilere farklı oranlarda zam yapılıp yapılmadığının tayini için banka kayıtlarının getirtilerek değerlendirmeye tabi tutulmalıdır.

Mahkemece eksik araştırma ile yazılı şekilde talebin reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3152, Karar No: 2019/4758, Tarih: 24.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3152 E.  ,  2019/4758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 11/05/2017 tarih ve 2015/363 E. - 2017/190 K.

sayılı kararın davacı vekili ve davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine-kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 29/03/2018 tarih ve 2017/1492-2018/360 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı kurum vekili ve ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili adına tescilli "EVET" asıl unsurlu tanınmış markaların bulunduğunu, davalı gerçek kişinin 2014/9946 sayılı "NEVET" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, anılan başvuruya müvekkilince yapılan itirazın nihai olarak YİDK kararıyla reddedildiğini, başvuru konusu ibare ile müvekkili markaları arasında karıştırılmaya yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, markaların aynı sınıflarda tescilli olduğunu, davalının, müvekkilinin itibarından haksız yararlanma amacı taşıdığını, başvurunun müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını, başvurunun kötü niyetli olduğunu, tescili halinde müvekkilinin itibarının zarar göreceğini ileri sürerek YİDK’nın 2015-M-5921 sayılı kararının iptalini, tescili halinde başvuru markasının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili; başvuru markası ile davacı markaları arasında karıştırılmaya yol açacak düzeyde benzerliğin bulunmadığını, başvuru markasındaki farklılıkların yeterli ayırt ediciliği sağladığını, “EVET” ibaresinin zayıf ibare olduğunu, tanınmışlığın sonuca etkisinin bulunmadığını, kurum kararının hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı kurum vekili; başvuru markası ile davacı markaları arasında karıştırılmaya yol açacak düzeyde benzerliğin bulunmadığını, başvuru markasındaki farklılıkların yeterli ayırt ediciliği sağladığını, “EVET” ibaresinin zayıf ibare olduğunu, tanınmışlığın sonuca etkisinin bulunmadığını, kurum kararının hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... cevap dilekçesi sunmamıştır. İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında benzerliğin bulunmadığı, somut olayda, “Yenilebilir bitkisel yağlar. Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil). Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar. Hazır çorbalar, bulyonlar” emtiası yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi koşullarının oluştuğu, bunun dışında kalan “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Kuru bakliyat. Zeytin, zeytin ezmeleri. Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin. Yumurtalar, yumurta tozları. Patates cipsleri.” emtiası yönünden ise iltibas koşullarının oluşmadığı, yine 556 sayılı KHK'nın 8/4 maddesi koşullarının bulunmadığı, kötü niyetin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'nın 2015-M-5921 sayılı kararının 29. sınıfta yer alan ''yenilebilir bitkisel yağlar, süt ve süt ürünleri (tereyağ dahil) kurutulmuş konservelenmiş dondurulmuş pişirilmiş tütsülenmiş salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler salçalar hazır çorbalar bulyonlar'' emtiası yönünden iptaline, başvuru markası tescil edilmediğinden hükümsüzlük konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili ve davalı kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davacı vekili ve davalı kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; başvuru markası ile davacı markaları arasında, “Yenilebilir bitkisel yağlar. Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil). Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar. Hazır çorbalar, bulyonlar” emtiası yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas tehlikesinin olduğu, davacının “EVET” esas unsurlu markasının, margarin ve yağ ürünlerinde 556 sayılı KHK'nın 8/4. maddesi anlamında tanınmış olduğu, bu hususun davalı kurum nezdinde tescil edildiği, davacı markasının tanınmış olduğu ürünlerin gıda sektörüne dahil olduğu, başvuru kapsamında yer alıp da davacı markalarının kapsamlarındaki mallarla benzer görülmeyen “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Kuru bakliyat. Zeytin, zeytin ezmeleri. Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin. Yumurtalar, yumurta tozları. Patates cipsleri.” malların davacının tanınmış olduğu gıda sektörüne dahil olduğu, aynı iş yerlerinde satışa sunulan söz konusu ürünler üzerinde başvurunun tescili halinde, davacı markalarının tanınmışlığından ve imajından haksız yararlanılmanın kaçınılmaz olduğu, ayırt edici niteliklerinin zedelenmesinin söz konusu olacağı, anılan mallar mallar yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/4. maddesi koşullarının somut olayda gerçekleştiği gerekçesiyle davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüyle ilk derece mahkemesinin kararın kaldırılmasına, davanın kabulüyle YİDK’nın 2015-M-5921 sayılı kararının iptaline, başvuru markası tescil edilmediğinden hükümsüzlük hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı kurum vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekili ve ... vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 24/06/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11634, Karar No: 2013/3638, Tarih: 11.03.2013

**9. Ceza Dairesi         2012/11634 E.  ,  2013/3638 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

Hüküm : 1- TCK’nın 142/1-a, 143, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

2- TCK’nın 116/2-4, 62, 53. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

3- TCK’nın 152/1-a, 62, 53. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Mala zarar verme ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun kamu kurumu niteliğinde olan ... Öğretmenevine karşı işlenmiş olması ve uzlaşmayı düzenleyen 5271 sayılı CMK'nın 253/1 ve devamı fıkraları hükmü karşısında tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Açlığını gidermek için ... Öğretmen Evinin pencere camlarını kırıp içeriye giren sanığın sadece gereksinimi kadar köfte yemesi ve Öğretmen Evinden bunun dışında bir eşya almamış olması karşısında; suçun işleniş biçimi, olayın özelliği, suça konu malın değeri de gözetilmek suretiyle sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin tatbiki gerekirken yasal olmayan gerekçe ile uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 11.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21148, Karar No: 2023/2423, Tarih: 23.02.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/21148 E.  ,  2023/2423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/847 E., 2021/1442 K.

HÜKÜM/KARAR : İstinaf Başvurusunun Kabulü ile Davanın Reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Turgutlu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/6 E., 2018/840 K.

Taraflar arasındaki basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davalı ... yönünden davanın kısmen kabulüne, davalılar ... ve ... yönünden husumet nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ile davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalıların istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın davalı ... ve ... yönünden pasif husumet nedeniyle reddine, davalı ...Ş. yönünden esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 11.10.2022 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen gün ve saatte davacı vekili Avukat ... geldi, davalılar adına gelen olmadı. Davacı vekilinin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen 23.02.2023 gününde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin hamile kadını tekmeleme olayında Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2016/7866 soruşturma sayılı dosyasından verilen talimat ile 08.12.2016 tarihinde göz altına alınıp daha sonra Turgutlu Sulh Ceza Hakimliği'nin 2016/214 sorgu sayılı kararı ile tutuklandığını ancak daha sonra ortaya çıkan güvenlik kamerasında olayda kullanıldığı iddia edilen araç ile müvekkiline atılı suç arasında bağlantı kurulan müvekkiline ait aracın olay günü ikamet adresinde olmasının tespit edilmesiyle Turgutlu Sulh Ceza Mahkemesinin 2016/2640 D.İş sayılı kararı ile serbest bırakılıp Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 15.12.2016 tarihli kararı ile de hakkında takipsizlik kararı verildiğini, müvekkilinin yüzünün gizlenmeden verildiğini, yapılan haberler nedeniyle müvekkilinin bir çok olumsuz yorum ve hakarete varan ifadelere maruz kalmasına sebebiyet verildiğini, müvekkilinin suçsuzluğunun kanıtlanıncaya kadarki süreçte gerek kimlik bilgilerinin gerekse fotoğraflarının kamuoyu ile paylaşılmasından dolayı saygınlığının azaldığını belirterek 200.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkili ... yönünden sorumlu yazı işleri müdürü olduğundan, müvekkili ...'in ise eser sahibi olmaması sebebiyle husumet itirazında bulunduklarını, dava konusu haber yönünden ise davacı hakkında soruşturma işlemlerine başlanıp tutuklama kararı verildiğini, yargı kararına uygun haber yapıldığını, bahsi geçen yayındaki hiçbir ifade ve hiçbir eylemin hukuka aykırı olmadığını ve eleştiri sınırları dışına çıkmadığını, talep edilen manevi tazminat miktarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Türkiye Gazetesi'nin 10.12.2016 tarihli yayınının 9. sayfasında "Saldırgan Yakalandı, 6 ay önce de başka kadını tekmelemiş" başlığı altında davacının açık şekilde yüz fotoğrafının yayınlandığı, isminin yazılarak davacının teşhir edildiği, habere konu hamile bayanı davacının tekmelediği yönünde beyanlar içerdiğinin anlaşıldığı, haberde kullanılan ibareler ve haberin bütünlüğü nazara alındığında eleştiri, iddia ve haber sınırlarının aşılarak ve davacının fotoğrafının yayınlanarak doğrudan davacının kişiliğine yönelik biçimde ve davacıyı toplum nezdinde küçük düşürmeye meylettiğinin anlaşıldığı gerekçesi ile 10.000,00 TL tazminatın davalı ...Ş.'den tahsiline, davalı ...'ın davaya konu gazetenin sorumlu müdürü, davalı ...'in ise eser sahibi olmadığı gerekçesi ile anılan davalılar yönünden husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; dava konusu haberin müvekkilin yüzünün ve isminin açık bir şekilde yayınlanarak müvekkilinin kişilik haklarını ağır şekilde ihlal etmesi sebebiyle diğer davalılar haber müdürü ... ve sorumlu müdür ...'a da husumet yöneltildiğini, söz konusu davalılar yönünden davanın husumetten reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, davacının daha önce başka bir kadını tekmelediği gibi asılsız bir iddiayı gerçekmiş gibi lanse ederek haber yapılmasındaki amacın kamuoyunu haberdar etmek değil davacıyı karalamak ve küçük düşürmek olduğunu, bu yayınların davacının şeref ve haysiyetine saldırı niteliğinde olduğunu, haberde davacının yüzünün açık bir şekilde gösterildiğini, anayasal güvence altındaki masumiyet karinesinin dikkate alınmadığını belirterek hükmedilen manevi tazminatın yetersiz olduğunu belirtmiştir.

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde; muhabirin haber verirken tahkikat yapamayacağını, muhabirin yapacağı şeyin olayın beliriş biçimine göre haber yapmak olduğunu, bahsi geçen yayındaki hiç bir ifadenin hiç bir eylemin hukuka aykırı olmadığını, eleştiri sınırları dışına çıkılmadığını, davacının talep ettiği ve hükmedilen manevi tazminatın fahiş olduğunu, davanın esastan reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu haberin adli bir olaya ilişkin olduğu, güncel ve verildiği tarihteki görünürdeki gerçeğe uygun olarak yazıldığı, basının soruşturma makamları dışında ayrıca maddi gerçekliği araştırmasının beklenemeyeceği, olayın niteliğinden dolayı toplumsal ilginin de bulunduğu, davacının ismi ve görüntüsü suç şüphelisi olarak basında yer aldıktan iki gün gibi kısa süre sonra suçun şüphelisi olmadığının tespit edilerek suçun şüphelisi olmadığı yönünde de yazılı ve görsel medyada yayın yapılmış olması göz önünde tutulduğunda kimliğinin ve fotoğrafının yayınlanmasının suçsuzluk karinesini ihlal ettiğinin kabul edilemeyeceği, haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı, haber verilirken kullanılan ifade şeklinin sert eleştiri sayılabilecek ağırlıkta olduğu, özle-biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, bu itibarla dava konusu yayının davacının kişilik haklarına hukuka aykırı şekilde zarar verecek nitelikte olduğunun kabulünün mümkün görülmediği gerekçesi ile davacının tüm istinaf nedenleri yerinde görülmediğinden istinaf başvurusunun esastan reddine, davalılar vekilinin istinaf isteminin kabulüyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davacının açtığı manevi tazminat davasının davalılar ... ve ... yönünden husumetten reddine, davalı ...Ş. yönünden esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; ... Ve ... yönünden husumetten ret kararının hatalı olduğunu, 5187 sayılı kanunda belirtilen hukuki sorumluluğu bulunan kişiler arasında bulunmadığı halde dahi meydana gelen zarardan sorumlu tutulması gerektiğine ilişkin Yargıtay kararlarının mevcut olduğunu, davacının daha önce başka bir kadını tekmelediği gibi asılsız bir iddianın gerçekmiş gibi lanse edilerek haber yapıldığını, müvekkilinin isminin ve yüzünün tamamen deşifre edilerek "6 ay önce de başka kadını tekmelemiş" başlığı ile haber yapmanın basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini, haberin kamuoyunu haberdar etmekten öte müvekkilini karalamak ve küçük düşürmek niteliğinde olup şeref ve haysiyetine saldırı niteliğinde olduğunu, haberin bu şekli ile anayasal güvence altındaki masumiyet karinesinin dikkate alınmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, basın yoluyla 10.12.2016 tarihinde yapılan haberin veriliş şekli, içeriğinde yer alan ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı teşkil edip etmediği, buradan varılacak sonuca göre davalının manevi tazminatla sorumlu tutulup tutulamayacağı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, Türk Medeni Kanunu’nun 24 üncü maddesi ile Türk Borçlar Kanunu’nun 58 inci maddesi, 5187 sayılı Basın Kanunu.

3. Değerlendirme

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Değerlendirme bölümünde açıklanan sebeplerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Duruşmada vekille temsil olunmayan davalılar yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

23.02.2023 tarihinde Üye ... ve Üye ...'nın karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1982 Anayasası'nın 28. maddesinde basın özgürlüğü teminat altına alınmıştır. 26. ve 27. maddesinde ise basın özgürlüğünün sınırlan çizilmiştir. Basın özgürlük sınırları;

-Milli güvenlik,

-Kamu düzeni,

-Kamu güvenliği,

-Cumhuriyetin temel nitelikleri,

-Devletin ülkesi ve milleti ile ilgili bölümlerin korunması,

-Suçların önlenmesi,

-Suçluların cezalandırılması,

-Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması,

-Başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi,

Şeklinde belirlenmiştir. Avrupa İnsan Haklan Sözleşmesi'nin 10. maddesi de bu

mihvaldedir.

Basın haber yaparken;

-Gerçeklik

-Güncellik

-Kamu Yararı

-Konu ile ifade arasındaki düşünsel bağlılık

-Anayasa'nın 38. maddesinde teminat altına alman masumiyet karinesi hususlannı gözönüne alarak haber yapmalıdır.