muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17803, Karar No: 2013/11352, Tarih: 17.06.2013

Somut olayda, Mahkemece daha önce verilen karar Yargıtay 9.Hukuk Dairesi’nce görev emirlerinin fazla mesai anlamına gelmediği, günlük ve aylık yazdırma belgelerinin davacı işçilerce doldurulduğu, fazla mesai yaptığına dair belgeye rastlanmadığı, idarenin fazla mesai yapılmaması yolunda talimatı bulunduğu belirtilerek araştırma yapılması gerekliliği vurgulanmıştır.

Bozma sonrası alınan raporda davacının 08-17 saatlerinin dışındaki çalışmaları fazla çalışma olarak kabul edilmiştir. Diğer yandan bilirkişi işçilerin çalışmadan geçirdiği Cumartesi ve Pazar günlerini de çalışma süresinden saymış ve. Cumartesi günleri 4 saat, Pazar günleri 8 saat çalıştığını kabul etmiştir. Davacı tarafından savunulmadığı halde aracın yükleme boşaltma sırasında geçen süreleri de bilirkişi 4 saat çalışılmış olarak kabul etmiştir. Bilirkişi yine dosya da bulunan ve davacı tarafından düzenlenen görev kağıtlarıyla günlük ve aylık randıman ve sarfiyat defterlerinden yola çıkarak, -aracın markası modeli beygir gücü dikkate alınmadan- yüklü iken 30-40 km boş iken 40-50 km hızla seferlerde yol aldığı, çıkış ve varış saatlerinin yol süresini gösterdiği, katedilen mesafeye göre çalışma sürelerini belirlendiği, KTK 98 maddesinde 9 saatlik araç kullanma süresi öngörülmüş ise de bunun üzerinde seyahat edilebildiği gerekçeleriyle bu verileri dikkate alarak haftalık değil sadece dış sefere çıktığı iki tarih aralığındaki sefer sürelerini fazla çalışma olarak kabul ederek hesaplama yapmıştır.

Karayolları Trafik Yönetmeliğine göre ağır vasıta şoförlerinin araç üzerinde çalışma süresinin 9 saati aşamayacağı düzenlemesi mevcuttur. Bilirkişi raporunda aracın davacı tarafından sunulan çıkış ve varış sürelerini dikkate almış olup, ortalama bir hız tespiti yoluna gitmiştir. Davacının günlük mesai saatlerinin üzerinde çalıştığına ilişkin tek kayıt kendisi tarafından düzenlendiği iddia edilen çıkış varış saatlerini gösteren belgedir. Bunun dışında tanıklar tarafından davacının hangi tarihte hangi seferde kaç saat mesai yaptığı, haftalık 45 saatlik çalışma süresinin ne kadar aşıldığına dair beyanları yoktur. Davacının çıkış ve varış saatlerinde sürekli araç kullandığını gösteren takograf kayıtları da yoktur. Dolayısıyla davacının yolda ne kadar dinlendiği bilinmeden sadece çıkış-varış sürelerine bakara bu saatler arasında araç kullandığının kabulü yerinde değildir. Takograf kayıtları da her zaman günde kaç saat sürüş yapıldığına ilişkin yeterli bir kanıt değildir. Bilirkişinin davacı tarafından iddia edilmeyen yükleme boşaltma sürelerinde çalıştığı ve aynı şekilde hafta sonlarında da çalıştığı ispatlanamadığı halde sırf o tarihte başka bir ilde bulunması nedeniyle cumartesi 4 Pazar günü 8 saat çalıştığı şeklinde bir kabul de faraziyeden öteye geçmemektedir. Bilirkişinin günlük 08:00-17:00 saatlerinin dışındaki çalışmaları fazla çalışma olarak hesaplaması, bugüne kadar haftalık 45 saatin üzerindeki çalışmaları fazla çalışma kabul eden yerleşmiş uygulamaların tamamen dışında kabul edilemez bir hesap yöntemidir.

Yukarıda açıklandığı üzere bugüne kadar yerleşik fazla çalışmanın hesaplanmasına ilişkin ilkelerin hiçbiriyle uyuşmayan, sonuçta taraflar arasında ayrıca husumete sebebiyet verebilecek nitelikte faraziyelere dayalı hesap içeren raporun yerinde olmadığı açıktır. Mahkemece mevzuat, dosya kapsamı ve savunmalara da uygun bir şekilde iş hukuku alanında uzman bir bilirkişiden denetime elverişli rapor alınarak sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirmelere dayalı rapor doğrultusunda davanın kabulü bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4207, Karar No: 2010/5872, Tarih: 24.06.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/4207 E.  ,  2010/5872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 5. Sulh Hukuk ve Ermenek Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki, nüfus müdürlüğü yazısından, adrese dayalı nüfus kayıt sisteminde kısıtlı adayının yerleşim yeri olarak bildirilen, ... Caddesi, ... Mahallesi, No:4 ... / ... adresinin kısıtlı adayının kaldığı rehabilitasyon merkezinin adresi olduğu anlaşılmakla ve bakım için kalınan rehabilitasyon merkezi de yerleşim yeri sayılmadığından, yine nüfusa kayıtlı olunan yerin karine olarak yerleşim yeri sayılacağına ilişkin hükümde yürürlükten kaldırılmış olduğundan, kısıtlı adayının rehabilitasyon merkezine gelmeden önceki adresi olan ... Mahallesi, ... Sokak, No : 50 ... / ... adresine göre uyuşmazlığın, ... 5. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 5.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7858, Karar No: 2017/13093, Tarih: 21.11.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/7858 E.  ,  2017/13093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, müştekiye ait bahçe içerisindeki kafesten güvercinleri çaldıktan sonra, şüpheli şahıslar olduğu yönünde yapılan ihbar üzerine, görevlilerce bir başka sokakta yürümekte iken yakalandığının anlaşılması karşısında; söz konusu güvercinlerin müştekinin hakimiyet alanından çıkıp kendi hakimiyet alanına girmesi nedeniyle suç tamamlandığı halde hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 35.maddesi uygulanarak eksik ceza tayin edilmesi,

2-Müştekinin soruşturma aşamasında alınan beyanında, 10 adet güvercinin çalındığını, dokuz adedinin iade edildiğini bildirdiği, sanığın ise soruşturma aşamasında alınan savunmasında 9 adet güvercini çalarak evine doğru gitmekte iken görevlilerce yakalandığını, görevlilerin güvercinleri görmesi üzerine durumu polis ekiplerine anlattığını ve güvercinlerin iade edildiğini beyan ettiği, mahkeme aşamasında da benzer şekilde savunmada bulunup, serbest kaldıktan sonra kendisini affettirmek için müştekiye 2-3 tane daha güvercin götürdüğünü bildirdiği, 30.03.2014 tarihli tutanak içeriğine göre ise , sanık yakalandığında çevrede yapılan araştırma sonucu müştekiye ulaşılıp güvercinlerin iade edildiğinin anlaşılması karşısında; öncelikle tutanak tanıkların dinlenerek, suça konu güvercinlerin müştekiye sanığın yer göstermesi sonucu iade edilip edilmediğinin sorulması, yine müştekiye sanığın aşamalarda sanığın kendisine 2-3 adet güvercin getirip getirmediği, getirmiş ise yargılamanın hangi aşamasında getirdiği tespit edilerek, sanığın yer göstermesi sonucu güvercinler iade edilmiş ve müştekiye başkaca güvercin de vermemiş ise; soruşturma aşamasında kısmi iadeyi sağlamış olması karşısında, TCK'nın 168/1-4. maddesi gereğince müştekinin kısmi iade nedeniyle sanık hakkında ceza indirimine rıza gösterip göstermeyeceği sorularak sonucuna göre, sanığın ayrıca güvercin getirmesi halinde ise doğrudan 168/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı belirlenmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 Sayılı TCK 53. madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza bakımından sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 21/11/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2355, Karar No: 2012/22384, Tarih: 06.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/2355 E.  ,  2012/22384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden ... Köfte'ye yükletilmesine, 06/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24248, Karar No: 2023/2708, Tarih: 01.03.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/24248 E.  ,  2023/2708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Turgutlu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret, Kabul

Taraflar arasındaki yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın davalı ... yönünden husumet yokluğundan reddine, davalı Ciner Medya TV Hizmetleri A.Ş. yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraflar vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf istemi ile davacı vekilinin davalı ...'e açılan davanın pasif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle reddedilmesine yönelik istinaf isteminin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle; davacının manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 08.11.2022 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen gün ve saatte gelen davacı vekili Avukat ... ile davalılar vekili Avukat ... geldiler. Taraflar vekillerinin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen 01.03.2023 gününde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin kamuoyunda oldukça yankı uyandıran "hamile kadını tekmeleme" olayı nedeniyle Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığının soruşturma dosyasında verilen talimat ile 08.12.2016 tarihinde gözaltına alındığını, Turgutlu Sulh Ceza Mahkemesi kararı gereğince tutuklandığını, daha sonra müvekkilinin suçsuz olduğunun tespit edildiği ve serbest bırakıldığını, bu süreçte olayın gerçek faili olan dava dışı ...'ın 12.12.2016 tarihinde gözaltına alındığını ve tutuklandığını, yargılamasının devam ettiğini, ancak müvekkilinin gözaltına alındığı süreçten başlamak üzere adliyeye sevk, tutuklama ve serbest bırakılması sürecinde davalı tarafından yapılmış olan yayınlarda müvekkilinin fotoğrafının paylaşılması suretiyle işlemediği bir suç sebebiyle toplum önünde şeref ve saygınlığının azalmasına ve hatta neredeyse toplumsal bir linç kampanyasının hedefi haline getirilmesine neden olduğunu, müvekkilinin suçsuzluğunun ortaya çıkmasına rağmen "saldırgan serbest bırakıldı" şeklinde haber yapıldığını, müvekkilinin insan içine çıkamaz duruma düştüğünü, eşi ve çocukları ile birlikte yaşadıkları travmayı atlamadıklarını, belirterek 400.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiilin gerçekleştiği tarih olan 10.12.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkilinin sahibi olduğu televizyon kanalında yayınlanan yayınlar için manevi tazminat talep ettiğini, beş adet yayının dava konusu olduğunu, hangi yayın için ne miktarda tazminat istediğini açıklamakla yükümlü olduğunu, haberlerin devletin resmi belgelerine dayanmakta olduğunu, davaya konu olaya ilişkin bakanın ve il emniyet müdürünün açıklamalarda bulunduğunu, bunun tüm detaylarıyla basın organlarında yayınlandığını, ayrıca sonrasında davacının serbest bırakıldığı ve asıl saldırganın tutuklandığı bilgisinin de kamuoyu ile paylaşıldığını, davacının görünen gerçeğe uygun olması nedeniyle tutuklandığını, Yargıtay kararlarında da yayınların görünen gerçeği ve beliriş biçimine uygun olması durumlarında hukuka uygun olduğunun belirtildiğini, ayrıca kabul anlamına gelmemek kaydıyla davacının tazminat taleplerinin fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın ... yönünden husumet yokluğundan reddine, davanın kısmen kabulü ile 8.000,00 TL manevi tazminatın 09.12.2016 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalı Ciner Medya TV Hizmetleri A.Ş.'den alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde; her ne kadar, sorumlu müdür ... yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiş ise de, 6112 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesindeki "Yayından doğan sorumluluk yayını yöneten veya programı yapanla birlikte sorumlu müdüre aittir" düzenlemesi uyarınca davalıların hukuki sorumluluğunun bulunmadığından bahisle haklarındaki davanın husumetten reddine karar verilmesinin isabetsiz olduğunu, haberin "hamile kadına parkta saldırı" manşeti ile birlikte ve davacının yüzünün açık bir şekilde gözüktüğü görüntüleriyle birlikte yayınlandığını, haberin bu şekli ile anayasal güvence altındaki masumiyet karinesinin dikkate alınmadığını, davacının kişilik haklarını zedelediğini, İlk Derece Mahkemesince hükmedilen 8.000,00 TL manevi tazminatı çok az bulduklarını, davalının katlanmakta olduğu manevi zararın hükmedilen manevi tazminat miktarı ile tatmininin mümkün olmadığından bahisle hükmün davacı yararına bozulmasınına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalılar vekili istinaf dilekçesinde; haberin devletin resmi belgelerine dayandığını, yerel mahkeme kararının aksine yayınlandığı tarih itibariyle görünen gerçekliğe uygun olduğunu, güvenilir haber ajansları olan İhlas Haber Ajansı ve Doğan Haber Ajansı tarafından geçilen bültenlere istinaden, 09.12.2016 tarihinde (17:45)-(18:13)-(19:10), 12.12.2016 tarihinde (17:50) ve 13.12.2016 tarihinde ise (18:35) saatlerinde yayınlanan dava konusu haberlerin kamuoyuna duyurulduğunu, toplumsal ilgi barındıran bu haberin içeriğinin, devletin resmi açıklamalarına ve güvenilir haber ajanslarının geçtiği bültene dayanarak o tarih itibariyle görünen gerçeğe uygun bir şekilde kamu ile paylaşıldığını, davacı hakkında tüm basın yayın organlarında benzer mahiyette haberlerin yayınlanmış olmasının toplumsal ilgi ve kamu yararı ilkesinin varolduğunun karinesi olduğunu, haberin ölçülü olduğunu, konu ile ifade arasında düşünsel nedensellik bağının kopartılmadığını, hükmolunan tazminatın fahiş olduğundan bahisle yerel mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin davacının davalı ...'e açılan davanın pasif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle reddedilmesine yönelen istinaf istemi dışındaki tüm istinaf nedenleri yerinde görülmediğinden istinaf isteminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1 fıkra (b-1) bendi gereğince esastan reddine, davalılar vekilinin istinaf istemi ile davacı vekilinin davalı ...'e açılan davanın pasif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle reddedilmesine yönelen istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1 fıkra (b-2) bendi gereğince kabulüne, Turgutlu 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.12.2018 tarih 2018/6 esas 2018/444 karar sayılı kararının kaldırılmasına, düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle; davacının manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili duruşmalı olarak temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili duruşmalı olarak temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; sırf tanımadığı bir kişi ile aynı renk ve marka aracı olduğu için ve tanımadığı kişinin eylemi sebebiyle, ellerinde kelepçe, yüzü ve ismi tam olarak gösterilerek, Türkiye'nin en çok izlenen haber kanallarında "saldırgan" ifadesiyle yayımlanmanın "basın özgürlüğü" kapsamında olağan kabul etmenin hiçbir hukuk düzeninde mümkün görülmediğini, "Daha önce de başka bir kadını darp ettiği" gibi gerçek dışı iddialar ile haber yapmanın basın özgürlüğüne ilişkin hiçbir ilke kapsamına sokulamayacağını, müvekkilinin isminin ve yüzünün paylaşılmasında kamu yararı olduğundan söz edilemeyeceğini, olay ile zerre ilgisi olmayan iddiaların paylaşılmasında kamu yararı bulunmadığını, küçük bir ilçede kolaylıkla gerçekleşmesi mümkün olan ve halihazırda gerçekleşmiş de olan, "hedef gösterme" ve "linç kampanyası" haline getirme amacı söz konusu olduğunu, davacının hakkında yapılan bu haberler sebebiyle çokça müşteri kaybetmiş, maddi ve manevi büyük zarara uğramış, aldığı tepkiler sebebiyle uzunca bir süre evden çıkamaz duruma gelmiş olduğunu, olayın gerçek failinin ise davalılar tarafından ismi ve yüzü sansürlenerek yayımlandığını, müvekkilinin Anayasal çekirdek haklardan olan "lekelenmeme hakkının" ihlal edildiğini belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının hakkında davalı yayın kuruluşuna ait haber kanalında yapılan yayın nedeniyle kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 uncu, 58 inci maddeleri, Anayasa'nın 28 inci ve 38 inci maddesi, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1 inci, ve 3 üncü maddeleri, 6112 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayın Hizmetleri Hakkındaki Kanun'un 1 inci maddesi ve 46 ıncı maddesi

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

8.400,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalılara verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

8.400,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalılara verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.03.2023 tarihinde Üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1982 Anayasası'nın 28. maddesinde basın özgürlüğü teminat altına alınmıştır. 26. ve 27. maddesinde ise basın özgürlüğünün sınırları çizilmiştir. Basın özgürlük sınırları;

- Milli güvenlik,

- Kamu düzeni,

- Kamu güvenliği,

- Cumhuriyetin temel nitelikleri,

- Devletin ülkesi ve milleti ile ilgili bölümlerin korunması,

- Suçların önlenmesi,

- Suçluların cezalandırılması,

- Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması,

- Başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi,

Şeklinde belirlenmiştir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 10. maddesi de bu mihvaldedir.

Basın haber yaparken;

- Gerçeklik

- Güncellik

- Kamu Yararı

- Konu ile ifade arasındaki düşünsel bağlılık

- Anayasa'nın 38. maddesinde teminat altına alınan masumiyet karinesi hususlarını gözönüne alarak haber yapmalıdır.

GERÇEKLİK: Basın haber yaparken objektif sınırlar içerisinde hareket etmelidir. Eleştiri yapılırken objektifliğe ve gerçekliğe bağlı kalınmalıdır. Sansasyon, maddi kaygılar nedeniyle haber sınırı aşılmamalı, yanlış, yersiz, abartılı yorumlarda bulunmamalıdır. Gerçek vaka yanlış bilgilerle tümden yalan haber haline getirmemelidir.

GÜNCELLİK: Olay güncel olmalıdır. AİHM Sunday Times/İngiltere kararında da belirtildiği üzere haberin kolay bozulabilir bir mal kategorisine girdiği, kısa bir süre için bile olsa gecikmesinin haberin tüm ilgi çekiciliğini kaybettireceği prensibi doğrultusunda hareket edilmelidir. Haber gerçek olsa dahi özellikle adli vaka haberlerinin tekrar gündeme getirilmesi defaatle kişilerin toplum nezdinde linç edilmesine neden olmaktadır. Cezalandırma yetkisine sahip olan devletin işlenen suça bir kez müeyyide uygulamasına rağmen güncel olmayan adli haberlerin tekraren yapılması, basına, devlette dahi olmayan mükerrir cezalandırma yetkisinin verecektir.