muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6824, Karar No: 2024/9434, Tarih: 26.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/6824 E.  ,  2024/9434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1209 Esas, 2024/1787 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/165 E., 2024/145 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun/HMK) 336/3 üncü hükmü uyarınca, davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 üncü ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1.Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a)Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337/2 hükmü uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay (12). Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2.Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366.maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344. maddesi uyarınca;

a)Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b)Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3.Verilen kesin süre içinde;

a)Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b)Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3.Verilen kesin süre içinde;

a)Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Adli yardım talebinin REDDİNE,

2.Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

26.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2809, Karar No: 2017/3626, Tarih: 29.03.2017

**16. Ceza Dairesi         2016/2809 E.  ,  2017/3626 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Cumhurbaşkanına hakaret

Hüküm : TCK'nın 299/1, 299/2, 62, 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, eğitim sistemi ile ilgili düzenledikleri basın açıklaması sırasında Cumhurbaşkanı ...'a atfen hazırlanan ve içeriği itibariyle eleştiri sınırları içerisinde değerlendirilmesi gereken pankartı tutmaktan ibaret eylemlerinin demokratik toplumun zorunlu unsurlarından olan eleştirme, yorumlama işlevi ve Anayasanın 26, Avrupa İnsan Hakları Sözleşemesinin 10. maddeleri, AİHM'nin bu yöndeki Lingens/Avusturya kararı ile .../Türkiye kararı da dikkate alındığında, ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı anlaşılmakla, sanığın unsurları itibariyle oluşmayan müsnet suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 29.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5622, Karar No: 2023/1475, Tarih: 16.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5622 E.  ,  2023/1475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2015 tarihli ve 2015/326 Esas, 2015/1016 Karar sayılı kararı ile sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 18.05.2018 tarihli ve 14-2015/321162 numaralı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edildiği anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle, sanık hakkında eksik incelemeyle yeterli ceza verilmeden karar verildiğine, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanmamasının ve alt sınırdan hüküm kurulmasının usul ve kanuna aykırı olduğuna, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin haksız olarak uygulandığına ve uygulanmaması gerektiğine, kararın sanık aleyhine bozulması için hükmü temyiz ettiklerine ilişkindir.

B. Sanığın Temyiz İsteği

Özetle, hakkında yapılan suçlama ve tanzim edilen iddianameyi kabul etmediğine, verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, otobüste muavin olarak görev yaptığına, geçmişe yönelik benzer veya başka bir suçtan hakkında işlem yapılmadığına, aileye yardımcı olmak amaçlı hareket ettiğine ancak mağdurenin koltuk seçmesine mani olma veya belirli bir numaraya geçmesi için baskı ve yönlendirme yapmadığına, otobüsün kalabalık olduğuna, kalabalık bir ortamda ve görevli muavin olarak elle temas yaratacak hareketinin olmadığına, isnat edilen suçun unsurlarının oluşmadığına, kesinlikle bakış ve elle temasın olmadığına, anlatıldığı şekilde şoföre şikayet olmadığına, şikayet olsa tutanak tutulacağına, eksik incelemeyle karar verildiğine, erteleme hakkından yararlandırılmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine, kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü sanığın muavin olarak çalıştığı şehirler arası otobüste mağdure ile mağdurenin annesi olan katılanın yolculuk yaptıkları, mağdurenin aynı otobüste yolcu olan tanık Seda'nın yanına geçtiği, sanığın ısrarla mağdurenin arka koltuğa geçmesini istediği, mağdure arka koltuğa geçtiğinde sanığın mağdurenin yanına gelerek mağdurenin elini tutması ve elini mağdurenin bacağının üzerine koyması üzerine mağdurenin sanığı ittirerek annesinin yanına kaçması şeklinde anlatılan eylemde sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılmasına karar verildiği görülmüştür.

2. Mağdurenin samimi beyanları, sanık ile mağdurenin daha önceden tanışmadıkları nazara alınarak aralarında mağdurenin sanığa suç atmasını gerektirir herhangi bir husumetin bulunmadığı gözetilip mevcut delillerle sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğunun kabulü ve eylemin aynı anda gerçekleştiği gerekçesiyle 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanmasına yer olmadığına karar verilerek hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiş, sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen ve aşağıda belirtilen husus dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan hüküm kurulmasına rağmen hüküm fıkrasında suç adının "Sarkıntılık suretiyle çocuğa yönelik cinsel saldırı" suçu olarak yazılması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 36. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2015 tarihli ve 2015/326 Esas, 2015/1016 Karar sayılı kararına yönelik sanık ile katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının birinci bendinde yer alan "...sarkıntılık suretiyle çocuğa yönelik cinsel saldırı suçu sabit olduğundan..." ibaresinin "...sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçu sabit olduğundan..." şeklinde değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38410, Karar No: 2019/493, Tarih: 17.01.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/38410 E.  ,  2019/493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın kovuşturma evresinde, psikolojik sorunları nedeniyle ilaç kullandığını beyan etmesi ve temyiz dilekçesine Ataköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesince düzenlenen ve “şizoaffektif bozukluk" tanısı ile cezai ehliyetinin bulunmadığı belirtilen, 05.10.2012 tarihli sağlık kurulu raporunu eklemesi karşısında, TCK'nın 32. maddesi gereğince “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış ya da önemli ölçüde azalmış olup olmadığı” hususunda sağlık kurulu raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5282, Karar No: 2016/2401, Tarih: 03.03.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/5282 E.  ,  2016/2401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... ... ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/12/2014

NUMARASI : 2014/807-2014/365

Taraflar arasında görülen davada .... ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/12/2014 tarih ve 2014/807-2014/365 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı/karşı davalı vekili, 65 ton ağırlığındaki müvekkiline ait .. .. .... .... makinasının, davalı/karşı davacı .... Ağır Nakliyat Ltd. Şti'ye ait araç ve bağlı yarı römorka yüklenmesi sırasında kaza meydana geldiğini, kazanın davalıya ait aracın frenlerinin boşalarak yokuş aşağı kaymasından kaynaklandığını, aracın park veya imdat freni sistemi olmadığını, takozla desteklenmesi gerektiğini, emniyetli bir yükleme yapmak için araç şoförünün aracın başında bulunmak zorunda olduğunu, davalı şirketin çalışanının bu yönde bilgilendirmesi gerektiğini, yüklemede davalı çalışanlarının kusurlu olduğunu, diğer davalıların şirket yetkilisi ve şoför olduğunu ileri sürerek, şimdilik kazada hasarlanan kazık makinasının tamiri masrafı, 76 günlük çalıştırılamamasından kaynaklanan zarar, yıkılan duvarın onarımı ve kazada ölen şirket çalışanı .... .... için özel sağlık sigortası kapsamında yapılan tedavi masrafları toplamı olan 180.680,76 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiş, davalı/karşı davacı .... Ağır Nakliyat Ltd. Şti. vekili karşı dava dilekçesinde; müvekkilinin çekici ve tırının 78 ton taşımaya elverişli olduğunu, tır ve çekicinin yükleme yapılmak amacı ile park edilmediğini, yükleme yapılırken yere indirilmesi gereken ayakların indirilmediğini, kaymanın bu sebeple meydana geldiğini, aracın sürücüsünün yüklenecek araçtaki arızanın uzun süreceğinin anlaşılması nedeni ile işvereninden izin alarak yükleme yerinden ayrıldığını, arıza giderildikten sonra yükleme yapmak için haber verilmediğini, aracın karşı taraf şirket çalışanları tarafından emniyetsiz bir şekilde yükleme yapılması yüzünden kazanın meydana geldiğini, park-imdat freni eksikliğinin kusur olmadığını, aracın kullanıcısı .... .... aleyhine açılan ceza davasının beraat kararı ile sonuçlandığı, kusurun tamamen müteveffa davacı şirket çalışanı .... ....na ait olduğunu, müvekkilinin aracında meydana gelen hasarın 54.080 TL olduğunu, 42.000 TL de 60 günlük çalıştırılamamasından kaynaklanan zarar oluştuğunu iddia ederek, 96.080 TL nin davacı/karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı/karşı davalı vekili, karşı davanın zamanaşımı ve esas yönünden reddini istemiştir.

Davacı/karşı davalı vekili, karşı davanın zamanaşımı ve esas yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, kazanın meydana gelmesine eğimli arazide davalı/karşı davacıya ait tır ve çekicinin yükleme rampasına yükleme için yanaştırıldığı halde vitesinin boşa alınıp el freninin çekilip iniş yönüne göre tır ve çekiciye amacına uygun takoz konulmamasının sebep olduğu, kazaya konu olan çekici ve tırın sürücüsünün .... .... olduğu, kazada davalı/karşı davacı .... Ağır Nakliyat Ltd. Şti.nin çalışanı .... .... % 75, davacı/karşı davalı .... .... ve Deniz İnşaat A.Ş. çalışanı müteveffa .... ....nun % 25 kusurlu olduğu, davacı/karşı davalıya ait .. .. .... .... makinasının onarım tutarının 60.421,57 TL, onarım süresince kazanç kaybının 45.600 TL, duvar hasar onarımının 1.638,36 TL, .... ....nun hastane masraflarının 34.118,98 TL olmak üzere toplam 141.778,91 TL olduğu, davalı/karşı davacıya ait çekici ve römorkun hasar/pert total bedeli ile onarım bedeli ve kazanç kaybı toplamının 38.580 TL olduğu, davalı .... ....’ün meydana gelen kaza ile ilgisinin bulunmadığı, davalı .... ....’nın şirketin hak ve borçlarından kaynaklanan uyuşmazlık nedeni ile pasif husumet ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davalılar .... .... ve .... .... aleyhine açılan davanın reddine, asıl davada davalı şirket yönünden olmak üzere asıl ve karşı davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan alınıp yekdiğerine verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 494,14 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı-karşı davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 5.476,97 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı-karşı davacıdan alınmasına, 03/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3844, Karar No: 2019/37216, Tarih: 13.11.2019

**7. Ceza Dairesi         2019/3844 E.  ,  2019/37216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere, tasfiye, aracın müsaderesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1.Tüm dosya kapsamı ve olay yeri tespit tutanağının incelenmesinde; sanıklarda iki ayrı araca yüklenmiş çay, tohum, gıda maddesi ve şekerlemenin ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda; sanık ... ve sanık ...'ın aşamalardaki savunmalarında sevk ve idarelerindeki araçlarda ele geçen eşyaların kendilerine ait olduğunu kabul etmeleri, sanık ...'ın ise her iki araçta ele geçen ve kendisine ait olan tohumları taşıması için sanıklara ayrı ayrı verdiğini kabul etmesi nedeniyle; sanıkların kaçakçılık eylemine fikir ve eylem birliği içerisinde katıldıklarına ve suça iştirak ettiklerine dair delil elde edilememesi karşısında; 5607 sayılı Yasanın 4/2.maddesinde düzenlenen suçun üç veya daha fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi koşulunun gerçekleşmediği ve sanıkların eyleminin bireysel kaçakçılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, toplu kaçakçılıktan artırım yapılarak fazla ceza tayin edilmesi,

2. Suça konu eşyanın 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi yollamasıyla TCK'nun 54/4. maddesi gereğince müsaderesi yerine, "TCK'nun 54/1. maddesi uyarınca müsaderesine, tasfiye edilmişse tasfiye bedelinin Hazine'ye irat kaydına" karar verilmesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekili ve sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12251, Karar No: 2014/12949, Tarih: 18.12.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/12251 E.  ,  2014/12949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/229921

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. (Kapatılan Üsküdar 1.) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2012

NUMARASI : 2010/55 Esas, 2012/80 Karar

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık S.. G.. hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik itirazın Üsküdar 1. Ağır Ceza Mahkemesince 11/06/2012 gün 2012/745 Değişik iş sayılı kararla reddine karar verildiği anlaşılmakla incelemenin katılanın diğer sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar H.. G.., E.. V.., H.. E.. ve M.. V.. hakkında kurulan beraet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraet hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılanın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık S.. E.. hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince;

Sanığın CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına engel teşkil eden kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olay günü avukat olarak görev yapan katılanın kesinleşen icra takibi için yanında icra memuru ve polis olduğu halde S.. G..'ün oturduğu eve gittiği, zilin çalınması ve kapının açılmasından sonra sanığın "avukat kim" diye sorduğu, icra memurunun katılanı göstermesi ve Y.. Y..'ın "benim" demesi üzerine burnuna yumruk atmak suretiyle kasten yaraladığı, tarafsız tanık konumunda bulunan icra memuru M.. P.. ile polis memuru Emrah Yaşkeçeli'nin beyanlarından anlaşılmakla; şartları oluşmadığı halde, daha az ceza almaya yönelik, oluşa uygun düşmeyen savunmaya itibar edilerek TCK'nın 29. maddesinin uygulanması,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.