muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8333, Karar No: 2024/2016, Tarih: 28.02.2024

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 tarihli ve KYB-2022/33455 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “...Dosya kapsamına göre, anılan idari yaptırım kararına karşı kabahatli vekili tarafından yapılan itiraz üzerine, Elazığ 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 22/08/2022 tarihli kararı ile itirazın süresinde yapılmadığından bahisle usulden red karar verildiği anlaşılmış ise de,

Somut olayda, İzzetpaşa Mah. Şehit Binbaşı Sabri Sokak No:3/c Elazığ adresinde faaliyet gösteren Akdeniz Köfte Salonu isimli iş yerinde Elazığ İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü görevlilerince 20/03/2018 tarihinde yapılan kontrolde alınan çiğ et numuneleri üzerinde yapılan analiz sonucunda, bahse konu etlerin Türk Gıda Kodeksine aykırı olması nedeniyle kabahatli hakkında düzenlenen 17/05/2018 tarihli idari yaptırım kararının anılan işyeri adresine 21/05/2018 tarhinde tebliğ edildiği, kabahatli vekilinin dilekçelerinde özetle, söz konusu işyerinin kahabatli ... tarafından 2017 yılında Uğur Söylemez isimli kişiye devredildiğini, bu hususun Elazığ Defterdarlığı Hazar Vergi Dairesi Müdürlüğü Elektronik Yoklama Sistemi E-Yoklama fişi ile de sabit olduğunu, kabahatlinin sözkonusu işyeri ile bir alakası olmadığından söz konusu işyeri adresine yapılan tebligat ve bildirimlerden de haberi olmadığını, bu itibarla söz konusu idari para cezasının bilahare öğrenilmesini takiben verilmiş olan 27/06/2022 tarihli itiraz dilekçesinin süresinde olduğunu belirtmesi ve dosyada kabahatli vekili tarafından ibraz edilen sureti bulunan anılan belge incelendiğinde de kahabatli ...'ün söz konusu adresteki iş yerini idari yaptırım kararı düzenlenmesinden önce 03/08/2017 tarihinde terk ettiği ve aynı adreste Uğur Söylemez isimli kişinin mükellef olarak faaliyet gösterdiğinin belirtilmesi karşısında, Mahkemesince kabahatlinin idari yaptırım kararından ne zaman haberinin olduğu, işyeri adresine yapılan tebligatın geçerli olup olmadığı, bunun sonucunda başvurunun süresinde yapılıp yapılmadığı ve işyerinin kabahat eyleminin işlendiği tarihte kim tarafından işletildiğinin tespitine ilişkin öncelikle ilgili kamu kurumlarından resmi bilgi ve belgelerin getirtilmesi ile anılan tarihlerdeki işyeri yetkili ve çalışanların beyanlarına başvurulmasından sonra, kabahatli vekilinin başvurusunun süresinde olup olmadığı yönünde bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir...” yönündeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Kanun'un 309/3. maddesindeki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Kanun'un 309/3. maddesindeki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriklerindeki hususlar yerinde görüldüğünden talebin KABULÜNE,

2.Elazığ 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31.08.2022 tarihli ve 2022/2889 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-a maddesi uyarınca, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesi için dosyanın, Hâkimliğine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3195, Karar No: 2024/4685, Tarih: 14.05.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/3195 E.  ,  2024/4685 K.**

**"İçtihat Metni"**

Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...’ın, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair İstanbul 25. İcra Ceza Mahkemesinin 28.01.2020 tarihli ve 2019/235 Esas, 2020/58 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 07.03.2024 gün ve 94660652-105-34-11150-2022-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.04.2024 gün ve KYB-2024/31961 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1-Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.09.2009 tarihli ve 2009/16.HD-188 Esas, 2009/205 Karar sayılı ilamında ''...borcun taksitler halinde ödenmesinin taahhüt edilmesi halinde, ilk taksitin ödenmemesi ile taahhüdü ihlal suçu oluşacak ve borçlunun 3 aya kadar hapsen tazyikine karar verilecektir. Hapsen tazyik yaptırımında amaç, bir yükümlülüğün yerine getirilmesini sağlamak olduğundan, alt sınırdan belli bir ceza belirlenmesi gerekmemekte, yükümlülük yerine getirilene kadar ve en çok 3 ay süreyle kişinin yükümlülüğüne uygun davranması için zorlanması söz konusu olmaktadır. Ceza Genel Kurulunun 30.01.2007 gün ve 16-12 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, ilk taksitin ödenmemesi üzerine, borçlunun hapsen tazyik ile cezalandırılmasından sonra, bu cezanın infazı sırasında söz konusu taksiti ödemesi halinde tahliye edilecek, ancak sonraki taksiti ödememesi halinde eylemi yeniden yaptırımı gerektirecektir. Ancak, ilk taksitin ödenmemesi üzerine 3 aya kadar hapsen tazyik kararının tamamının infazı halinde takip eden taksitlerin ödenmemesi durumunda artık borçlunun cezalandırılması olanağı kalmayacaktır. Bir başka anlatımla, ilk taksitin ödenmemesi nedeniyle maddede öngörülen cezanın tamamının infazı halinde, yaptırım uygulama olanağı kalmadığından, diğer taksitlerin ödenmemesi ayrıca bir taahhüdü ihlal kabahatini oluşturmayacaktır..'' şeklinde belirtildiği üzere;

Sanığın İstanbul 12. İcra Müdürlüğünün 2016/41411 Esas sayılı dosyasında, 15.08.2018 tarihinde vermiş olduğu taahhüdü ihlâl etmesi eyleminden dolayı İstanbul 26. İcra Ceza Mahkemesinin 10.10.2019 tarihli ve 2018/459 Esas, 2019/394 sayılı kararıyla 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verildiği, anılan kararın kesinleşmesini müteakip 12.02.2020 tarihinde infazına başlandığı ve infazın tamamlanarak 11.05.2020 tarihinde tahliye edildiği, sanığın tazyik hapsinin tamamını infaz ettiği anlaşılmakla, sanık hakkında aynı ödeme taahhüdü nedeniyle yapılan ikinci şikâyet nedeniyle mahkemesince önceden verilen tazyik hapsi kararının tamamının infaz edildiği gözetilmeksizin, sanığın beraati yerine, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde,

2-Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 18.04.2017 tarihli ve 2017/2610 Esas, 2017/3528 karar sayılı ilâmında yer alan, "Taahhüt konusu borcun, sanığın yetkili temsilcisi olduğu Ces Akvaryum Su Ürünleri Yem San. Tic. Ltd. Şirketi’ne ait olduğu, ödeme emrinin adı geçen şirket hakkında düzenlendiği, ödeme taahhüdünü ihlâl suçunda taahhütte bulunan kişinin bizatihi borçlu sıfatını haiz olması gerektiği, üçüncü bir şahsın taahhütte bulunması için borcu icra kefaleti ile yüklenmesi gerektiği cihetle, somut olayda sadece şirketi borçlandırıcı işlem yapma ve temsil yetkisi bulunan sanığın taahhüde konu şirket borcundan dolayı kişisel sorumluluğu bulunmadığı cihetle, atılı suçun yasal unsurları bulunmadığı gözetilmeyerek itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde..." şeklindeki açıklamalara nazaran, sanığın ... Petrol Nak. İnş. Gıda İzol. San. Ve Tic. A.Ş. isimli şirketin yetkilisi olduğu, borcun üstlenildiğine dair icra kefaleti olmadığı anlaşılmakla, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, İstanbul 25. İcra Ceza Mahkemesinin 28.01.2020 tarihli ve 2019/235 Esas, 2020/58 Karar sayılı kararının CMK’nın 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık hakkında borçlunun ödeme şartını ihlâli eyleminden dolayı hükmolunan tazyik hapsinin kaldırılmasına, bu eylemle ilgili olarak sanık hakkında verilen tazyik hapsi infaz edilmekte ise derhal salıverilmesine,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin cezanın kaldırılmasını gerektirdiği belirlendiğinden,

"Sanık ...’ın, üzerine atılı borçlunun ödeme şartını ihlâl suçunun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince BERAATİNE,"

"Yargılama giderinin müşteki üzerinde bırakılmasına,"

Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.05.2024tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1756, Karar No: 2015/8751, Tarih: 29.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1756 E.  ,  2015/8751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 9. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2010/84-2013/223

Taraflar arasında görülen davada Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15/05/2013 tarih ve 2010/84-2013/223 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl ve birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin EPDK'nın 07.07.2005 tarihli kararı ile İ. ve T. şehirlerinde doğal gaz dağıtım faaliyetini yapmak üzere dağıtım lisansı aldığını, birleşen davada davalı olan A. Enerji Elektrik Üretim A.Ş'nin doğal gaz ihtiyacını karşılamak üzere sözleşme yapıldığını, 01.05.2008 tarihinden itibaren de adı geçen bu şirkete doğal gaz sevkıyatına başlanıldığını, sevk edilen doğal gazın 25C'ye kadar ısıtılarak tüketiciye verildiğini, ısıtma işlemi için dahili gaz kullanıldığını, bu durumun maliyeti yükselttiğini, taşınan doğal gazın asıl davada davalı şirkete ait olması nedeni ile bu maliyet farkından ithalatçı firma olan asıl davada davalının hem de tüketici olan birleşen davada davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek; asıl ve birleşen davalarda ayrı ayrı 1.112.896,67 TL'nin 31.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan tahsilini telep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı vekili, yanlar arasında sözleşme bulunmadığını, maliyet fazlası var ise bunun A. Enerji Elektrik Üretim A.Ş'den istenmesi gerektiğini, müvekkilinin doğal gazı iletim lisansı sahibi vasıtasıyla tüketicilere ulaştırıldığını, davacının tüketicilere tedarikçilerden gelen doğal gazı EPDK tarafından tespit edilen tarife üzerinden taşıma yükümlülüğünün bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davalı vekili ise, müvekkilinin davacıdan EPDK tarafından belirlenen tarifelerdeki ücretler kapsamında gaz iletimi hizmeti satın aldığını, bu tarifelerde yer alan hesaplama bedelleri dışında bedel ödeme yükümlüğünün bulunmadığını, taraflar arasında tarife dışı ödemeye ilişkin bir sözleşmenin de olmadığını savunmuştur.

Birleşen davada davalı vekili ise, müvekkilinin davacıdan EPDK tarafından belirlenen tarifelerdeki ücretler kapsamında gaz iletimi hizmeti satın aldığını, bu tarifelerde yer alan hesaplama bedelleri dışında bedel ödeme yükümlüğünün bulunmadığını, taraflar arasında tarife dışı ödemeye ilişkin bir sözleşmenin de olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; tedarikçi olan S. Enerji A.Ş'nin tedarik ettiği doğal gazı tüketiciye davacı şirket vasıtasıyla ilettiği, bu işlemin de EPDK'nın düzenlediği ücret üzerinden gerçekleştirildiği, bu nedenle davacının iddia ettiği maliyet farkından asıl davada davalının sorumlu tutulamayacağı, birleşen davada davalı A. Enerji Elektrik Üretim A.Ş. açısından ise davacının iletim işini üstlendiği tüketicinin ilettiği doğal gazı kullanacağı tesisten ve bu tesislerde kullanılan doğal gazın standartlardan daha üst ısıda talep edileceğinden haberdar olduğu, EPDK'nın iletim işine ilişkin düzenlemelerinde doğal gazın ısıtılmasına ilişkin ek ücret belirlenmediği, davacının böyle bir öngörü ile maliyet artışını hesap ederek iletim işini kabul etmeden evvel davalı A. Enerji Elektrik Üretim A.Ş'den ek ücret talep edebileceği ancak davacı ile davalı A. Enerji Elektrik Üretim A.Ş. arasında ek ücret ödeneceğine dair bir anlaşma yapılmadığı, bu nedenle davacının birleşen davada davalıdan da ısıtma bedelini isteyemeyeceği gerekçesiyle; asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin davalı S.. A.. aleyhine açılan asıl davaya yönelik tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin birleşen davaya yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava dilekçesinde, İ. ve T.'de doğalgaz dağıtım faaliyetinde bulunmak üzere 4646 Sayılı Doğal Gaz Piyasası Kanunu ve ilgili mevzuat uyarınca dağıtım lisansı verilen davacı şirketin davalı A.Elektrik Üretim A.Ş'nin Kemalpaşa tesislerinde kullandığı doğal gazı iletim faaliyetinde bulunduğu, adı geçen davalı şirketin standart doğal gaz teslim sıcaklığı 15 santigrat derece olmasına rağmen doğal gazın en az 18 santigrat derecede teslimini talep ettiği, istenen sıcaklığın altında doğalgaz alınması halinde ise sistemlerinin çalışmayacağının bildirildiği, bu suretle davacı şirketin doğal gazın sıcaklığının 15 santigrat derecenin üzerine çıkarılması için dahili kullanım gazı kullanarak davalı şirketin talebini yerine getirdiği, dahili kullanım gazı nedeniyle oluşan maliyetin davalı şirketçe karşılanması gerektiği ileri sürülmüştür. Davalı A.. A.. tarafından davacı şirkete gönderilen 02.09.2009 tarihli yazıda gazın türbin giriş sıcaklığının en az 18 santigrat derece, Santral RMS çıkış sıcaklığının ise kış aylarında en az 26, yaz aylarında ise en az 23 santigrat derece olması gerektiği, aksi takdirde türbinlerin arıza yaptığı ifade edilmiş, 12.10.2010 tarihli yazı ile de EPDK'nın görüşü nazara alınarak, taşıma bedeli dışında bir bedel ödenmeksizin Kemalpaşa Santralı RMS çıkış sıcaklığının kış ayarında en az 26 santigrat derece, yaz aylarında ise en az 23 santigrat derece olarak gazın sağlanmasına devam edilmesi istenmiştir. Dava dışı B. G. C. tarafından davacı şirkete hitaben yazılan 21.04.2009 tarihli yazıda ülkemizde özel bir anlaşma olmaması durumunda doğal gaz teslim sıcaklığının 15 santigrat derece olduğu belirtilmiş, B. Doğal Gaz Kalite Şartnamesinde kimyasal kompozisyon açıklanırken m3 : 15 santigrat derece ve 1,01325 Bar mutlak basınçtaki 1 m3 gazın hacmine tekabül eder ifadelerine yer verilmiştir. Bilirkişi raporunda da teknik şartnamelere göre doğal gazın teslim sıcaklığının 15 santigrat derece olduğu, davacının sunduğu kayıtlara göre davacının davalı A. Elektrik Üretim A.Ş'nin Kemalpaşa RM/A tesislerindeki teslim sıcaklıklarının 06.05.2008 tarihinden 27.11.2008 tarihine kadar 15 derecenin üzerinde (örneğin Ekim Kasım aylarında en fazla 25 sentigrat derece), 28.11.2008 tarihinden 31.12.2008 tarihine kadar geçen sürede 22 gün 15 derecenin üzerinde (en fazla 19 santigrat derece) olduğu, davalının sunduğu sıcaklık değerlerine bakılırsa da davacının gazı çoğunlukla 30 santigrat derecenin üstünde bir sıcaklıkla teslim ettiği bildirilmiştir. Şu halde, davacının davalı A. Elektrik Üretim A.Ş'nin talebini dikkate alarak taşınan gazı ısıtarak teslim ettiği, teknik şartnamelere göre 15 santigrat derece olan doğal gazın teslim sıcaklığının altında veya üstünde doğal gaz talep edilmesi halinde gazın soğutulması veya ısıtılması için kullanılan dahili kullanım gazı bedelinin taşıyana ödenmesi gerektiği, EPDK Doğal Gaz Piyasası Dairesi Başkanlığı'nın 05.04.2010 ve 11.01

. Şu halde, davacının davalı A. Elektrik Üretim A.Ş'nin talebini dikkate alarak taşınan gazı ısıtarak teslim ettiği, teknik şartnamelere göre 15 santigrat derece olan doğal gazın teslim sıcaklığının altında veya üstünde doğal gaz talep edilmesi halinde gazın soğutulması veya ısıtılması için kullanılan dahili kullanım gazı bedelinin taşıyana ödenmesi gerektiği, EPDK Doğal Gaz Piyasası Dairesi Başkanlığı'nın 05.04.2010 ve 11.01.2013 tarihli dahili kullanım gazının taşıma bedelinin bir unsuru olduğu yönündeki görüş yazılarının dağıtım şirketleriyle tedarikçiler arasındaki taşıma hizmetleri sözleşmelerinde uygulanacağı, dolayısıyla işbu görüş yazılarının birleşen dava tarafları ararasındaki uyuşmazlıkla ilgili bulunmadığı, doğal gazın yüksek ısıda teslimi davalı A. Elektrik Üretim A.Ş'nin faydasına bulunduğundan sebepsiz zenginleştiği kabul edilmelidir. Böylece; doğal gaz teslim sıcaklığının davalı A.. A..'nin talebiyle davacı tarafından kullanılan dahili kullanım gazı ile arttırıldığı nazara alınarak davacının işbu maliyet bedelinin davalı A.. A.. tarafından ödenmesi gerektiği kabul edilmeli; doğal gaz teslim sıcaklıkları belirlenerek, davacının doğal gaz teslim sıcaklığının yükseltilmesi için yaptığı maliyetin hesaplanması amacıyla bilirkişi incelemesi yapılması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle, birleşen davanın reddi yönünde hüküm tesisi doğru olmamış, davacı vekilinin birleşen davaya yönelik temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin davalı S.. A.. aleyhine açılan asıl davaya yönelik tüm temyiz itirazlarının reddiyle, asıl davada verilen davanın reddine dair kararın ONANMASINA, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin A.. A.. aleyhine açılan birleşen davaya yönelik temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 29/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4834, Karar No: 2020/4476, Tarih: 21.09.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/4834 E.  ,  2020/4476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketten buğday tohumu aldığını, usulüne uygun olarak ekim yapmasına rağmen tohumun süresinde çıkmaması üzerine davalıya müracaat ettiğini, davalı şirket yetkililerinin sorunun tohumdan kaynaklanmadığını söylediklerini, bu kez Karataş Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/32 D. iş sayılı dosyasında tespit yaptırdığını, buna göre fazlaya dair hakkı saklı kalmak üzere 25.190,50 TL zararın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmişse de, Dairemizin 26.01.2016 tarih ve 2014/43883 Esas - 2016/1483 Karar sayılı ilamı ile, "...1-Davacı, eldeki dava ile satın aldığı buğday tohumlarının ayıplı çıkması nedeniyle uğradığı zararının davalıdan tahsilini istemiş, Mahkemece davaya konu tohumların ayıplı olup olmadığı yönünde bilirkişi incelemesi yapılmaksızın eldeki dava açılmadan önce Karataş Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/32 D.İş sayılı dosyasındaki rapor esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Karataş Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/32 D.İş sayılı dosyasında tespit işleminin davalının yokluğunda yapıldığı ve davalının tespit sonucu düzenlenen bilirkişi raporuna itiraz ettiği anlaşılmaktadır. Delil tespiti davalının yokluğunda yapıldığından ve bilirkişi raporunu davalının kabul etmemesi nedeniyle de davacının yaptırdığı tespitin davalı aleyhine delil olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

O halde mahkemece, davalının tespit işlemine yaptığı itiraz ile yargılama sırasında ileri sürdüğü savunması da değerlendirilmek suretiyle uzman bir bilirkişi veya heyetinden taraf, hakim ve Yargıtay’ın denetimine elverişli rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre hüküm tesisi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi usul ve

O halde mahkemece, davalının tespit işlemine yaptığı itiraz ile yargılama sırasında ileri sürdüğü savunması da değerlendirilmek suretiyle uzman bir bilirkişi veya heyetinden taraf, hakim ve Yargıtay’ın denetimine elverişli rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre hüküm tesisi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi usul ve

yasaya aykırı olup bozma nedenidir..." gerekçesi ile bozulmuş, bu sefer de mahkemece bozma ilamına uyulup yeniden bilirkişi raporu alınarak davaya konu zararın tohumun yapısı ve özelliklerinin ayıplı olup olmamasından kaynaklandığının net olarak tespit edilemeyeceği anlaşıldığından ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir. Tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde, delil tespit raporu ve aldırılan bilirkişi raporları arasında çelişki olduğu, çelişkinin giderilmediği açıktır. Bozma sonrası alınan 24.01.2017 tarihli bilirkişi raporunda "ilk ve ek raporda belirtilen zarar durumu saptaması bilimsel verilerle desteklenmemiştir" denilerek teknik açıdan yetersiz rapor hazırlandığı şeklinde görüş bildirildiği anlaşılmıştır. O halde Mahkemece, Ziraat Fakültesinin ilgili bölümünden konusunda uzman bilirkişilerden oluşacak bilirkişi heyetinden, delil tespiti ve bilirkişi raporları arasındaki çelişkiyi giderici, nedenlerini açıklayıcı, taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2- Bozma nedenine göre, davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte bozma sebebine göre davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 35,90 TL temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.