muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4358, Karar No: 2025/2801, Tarih: 24.04.2025

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının itirazına mesnet “...” ibareli markalarının kullanımını ispatlayamadığından SMK'nın 19 ve 25. maddeleri uyarınca YİDK iptali ve hükümsüzlük davası bakımından SMK'nın 6/1 hükmü bağlamında yapılacak iltibas değerlendirmesinde dikkate alınamayacak ise de, bilirkişi raporunda da vurgulandığı üzere, davacının “Şekil+ ...” markasının başta “et ürünleri ve lahmacunlar” olmak üzere kebap türü ürünlerin tüketicilere servis edildiği restoronlar zincirinde SMK'nın 6/5 hükmü anlamında tanındığı, dava konusu başvuru ile davacının tanınmış “...+ŞEKİL” ibareli markası arasında asli unsurları olan “...” ibaresinin ortaklığından kaynaklanan yüksek düzeyli benzerlik bulunduğu, bu durumda davalının dava konusu “... ... 1974+ŞEKİL” ibareli markayı davacının tanınmış olduğu “kebap türü et ürünleri ve lahmacunlara yönelik yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri” ile çok benzer olan “... sucuğu” emtiasında kullanması halinde, davacı aleyhine haksız bir yararın sağlanabileceği, davacı markasının itibarının zarar görebileceği veya ayırt edici karekterinin zedelenebileceği, bu nedenle Mahkemece SMK'nın 6/5 hükmü uyarınca davanın kabulüne karar verilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçeleriyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esas yönünden reddine karar verilmiş, hüküm, davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı gerçek kişinin 2019/64567 sayılı “... ... 1974+ŞEKİL” ibareli marka tescil başvurusuna karşı, davacının “...” ve “...” esas unsurlu markalarını mesnet göstererek yapmış olduğu itirazın nihai olarak reddine dair YİDK kararının iptali ile 2019/64567 sayılı markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı harcın istekleri halinde davalılara iadesine, 24.04.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41625, Karar No: 2017/11601, Tarih: 24.10.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/41625 E.  ,  2017/11601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Hakaret

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığın, Gaziantep 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/723 E., 2014/8 K. Sayılı ilamı ile bir başka suçtan hakkında akıl hastalığı nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verildiğini temyiz dilekçesinde belirtmesi ve dosya içinde sanığın Adana Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne sevki uygun olduğuna dair psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenmiş rapor bulunması karşısında, suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca, “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/10/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25173, Karar No: 2012/24737, Tarih: 09.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25173 E.  ,  2012/24737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde çalışmakta iken iş akdinin Yönetim Kurulu'nun 12.03.2011 tarih ve 06/01 sayılı toplantısında alınan karar uyarınca 14.03.2011 tarihinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17-18 maddeleri kapsamında feshedildiğini, 14.03.2011 tarihli yazıda fesih nedeninin verimsizlik olarak gösterildiğini, ancak fesih öncesinde davacıdan savunma alınmadığını, savunma alınmamasının tek başına feshin geçersizliği sonucunu doğuracağını, davacının işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili konumunda olmadığını, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunmadığını, Türkiye Jokey Kulübü Derneği Tüzüğü'ne göre de işveren vekili sıfatının bulunmadığını, her ne kadar genel müdür yardımcısı ise de bu sıfatının şekli olduğunu, münferiden karar alma ve uygulama yetkisinin bulunmadığını, belirterek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine, sekiz aylık brüt maaş tutarında işe başlatmama tazminatı ile dört aylık boşta geçen süre ücretinin tespitine, yargılama giderleri ile avukatlık ücretinin davalıya yüklenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 19.11.2002 tarihinde davalı kulüpte İnşaat ve Teknik İşler Müdürlüğünde inşaat mühendisi olarak göreve başladığını, 01.01.2008 tarihinde de Lojistik ve Yatırımlardan sorumlu genel müdür yardımcısı olup iş sözleşmesinin feshedildiği 14.03.2011 tarihine kadar işyerinde bu görevde çalıştığını, davacının ...'nin Genel Müdür Yardımcısı olup 4857 sayılı Kanun'un 18/son maddesi gereğince işveren vekili olup iş güvencesi kapsamında kaldığını, birinci derece imza yetkilisi olup tek başına kulüp adına yapılan işlemleri imzalama ve kulübü temsil yetkisinin bulunduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece incelenen işyeri kayıtlarına göre davacının davalı işyerinde genel müdür yardımcısı olarak çalıştığı, dosyada bulunan organizasyon şemasına göre mali işler ve insan kaynakları bölümlerinin davacıya bağlı olup davacının doğrudan genel müdüre bağlı olduğu anlaşılmakta ise de dosyada bulunan organizasyon şemasına göre davacının işletmede üst düzey yönetici konumunda olup doğrudan genel müdüre bağlı çalıştığı, ancak işçi alma ve işçi çıkarma başta olmak üzere işletmenin günlük işleyişi ve faaliyetleri ile ilgili her türlü kararın doğrudan doğruya yönetim kurulu tarafından alındığı, yönetim kurulunun sürekli ve düzenli olarak işletmenin günlük işleyişini yürüttüğü, yönetim kurulunun onayı olmaksızın işletmenin günlük işleyişine ilişkin kararları almaya genel müdürün dahi yetkili olmadığı, bu nedenle davacının iş güvencesi kapsamında olduğu, verimsizlik nedeniyle iş sözleşmesi feshedilen davacının fesih öncesinde savunmasının alınmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafça süresi içinde temyiz edilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesine göre işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işletmenin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir. İşletmenin tümünü sevk ve idare eden genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamazlar. Dosyaya sunulan ve itiraz edilmeyen organizasyon şemasına göre davalı işyerinde genel müdür yardımcıları doğrudan genel müdüre, genel müdür de yönetim kuruluna bağlı olarak çalışmaktadır. Davacı genel müdür yardımcısı olarak çalışmaktadır. Davacıya bağlı olan birkaç birim mevcuttur. Davacı lojistik ve yatırımlardan sorumlu genel müdür yardımcısı olup işletmenin bütününü sevk ve idare anlamında sorumluluğa sahiptir. Davacının 4857 sayılı Kanun'un 18/son maddesi gereğince işveren vekili yardımcısı olduğu ve iş güvencesinden yararlanamayacağı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Mahkemece bu yönler gözetilmeden davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle 4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi uyarınca mahkeme kararının bozularak ortadan kaldırılması ve Dairemizce aşağıda yazılı olduğu gibi hüküm oluşturulması gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 230,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 230,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 09.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9449, Karar No: 2015/6872, Tarih: 27.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9449 E.  ,  2015/6872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ün beraatine, sanık ...'nin mahkumiyetine ilişkin hükümler, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-)Sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından faillerin kusurunun bulunmadığı gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıkların atılı suçtan beraatlerine dair kararda hüküm fıkrasında uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. ve 2. bendindeki “karşısında” ibaresinden sonra gelmek üzere “CMK'nın 223/2-c” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-)Sanık ...'in beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde sanık ...'in idaresindeki otomobil ile meskun mahalde, iki yönlü yolda, gündüz vakti saat 14:30 sıralarında seyri sırasında, aracının direksiyon hakimiyetini kaybederek gidiş yönüne göre sağında kalan elektrik direğine çarpması sonucunda aracın spin atıp burnunun geldiği yönü gösterir şekilde kaldırımdaki elektrik direğinden 6 metre uzaklıkta durduğu, sanık ... ve araçtaki iki yolcunun araçtan inerek çarptıkları elektrik direğinin bulunduğu taraftaki ağaçlık alana geçip yardım bekledikleri sırada, yolun kenarına gelip beklemekte olan yaralılara su götürerek yardımda bulunmak isteyen...’nun, o yönde yaralılara doğru yürüdüğü sırada araba çarpması sonucu sallanan elektrik direğindeki fincanından kurtulan elektrik telinden geçen elektrik akımının ölenin vücudundan geçmesi nedeniyle solunum ve dolaşım yetmezliğinden dolayı öldüğü olayda;sanığın eylemi ile ölüm arasında nedensellik bağı bulunduğu gözetilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi;

Kanuna aykırı olup katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; 27.04.2015 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Kanuna aykırı olup katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; 27.04.2015 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Sanık ...’in ...’nun ölümünde kusurunun bulunmadığını düşündüğümüzden aşağıdaki gerekçelere sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşlerine katılmıyoruz.

Şöyle ki:

1-Sanık...dikkatsiz ve özensiz bir şekilde kullandığı araç ile yoldan çıkarak yol kenarındaki elektrik direğine çarpması sonucu oluşan olayda kusuru vardır. Ancak yaralılar şikâyetçi olmadığından bu olay dava konusu edilmemiştir. Bu kazadan sonra sanık...ve yanındaki yararlılar yol kenarında ambulans beklerken yaklaşık 5 dakika sonra elektrik telinin düşmesi sonucu yardıma gelenlerden biri olan ölen ... elektrik çarpması sonucu ölmüştür.

2-Taksirin unsurlarından olan neticenin öngörülebilir olması da bu olayda gerçekleşmemiştir. Taksirli suçlarda toplumun kendisine yüklediği dikkat ve özen vazifesini ihlal ederek zararlı neticeye sebep olan ferdin cezalandırılacağı kabul edilmiştir. Söz konusu vazifenin yerine getirilmesi, her vazifenin yerine getirilmesinde aranan bir imkânın varlığına bağlıdır. İşte bu imkân neticenin öngörülebilir nitelikte olmasıdır. Bu bakımdan öngörebilmenin imkânsız olması durumunda taksirden söz edilemez. Gerçekten öngörülemeyen bir neticeye engel olunabilmesi de düşünülemez. Engel olunabilmesi düşünülemeyen bir neticeden de faili kusurlu tutmak mümkün değildir. (Hakan Hakeri, Ceza Hukuku Genel hükümler, 10.Baskı, s.227) Olayımızda hem sanık, hem de yardıma gelen diğer tanıklar ve ölen elektrik telinin düşebileceğini öngörmemişlerdir. Öngörülmesi mümkün olmayan bir olayda da dikkat ve özen yükümlülüğüne uyulmadığı da ileri sürülemez. Böylece öngörülemeyen bir olayda taksirin unsurlarından olan dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılığın bulunduğu da söylenemez.

3-Sanık ...’in kusurlu hareketi ile trafik kazası meydana gelmiş, bu kazada sanığın aracının elektrik direğine çarpması sonrası telin kopması ile ölüm arasında illiyet bağı vardır. Ancak illiyet bağının olması sanığın hukuki sorumluluğu sonucunu doğurur. Buna mukabil taksirinin diğer unsurları olan yukarda sözünü ettiğimiz unsurlarından dikkat ve özen görevinin yerine getirilmemesi ve neticenin öngörülebilir olması koşulları gerçekleşmemiştir. İlliyet bağının olması hem sanık ... hem de elektrik idaresinin hukuki sorumluluğu sonucunu doğurur, ancak ceza hukuku anlamında taksirin bütün unsurları bu olayda gerçekleşmediğinden sanığın ölümle sonuçlanan bu kazadan dolayı sorumlu tutamayız.

Sonuç olarak; meydana gelen ölüm olayında sanığın kusuru bulunmadığından mahalli mahkemenin beraat kararı sonuç itibariyle doğrudur. Sayın çoğunluğun taksirin bir unsuru olan illiyet bağının olayda bulunduğundan hareketle sanığın taksirle öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine dair bozma görüşlerine açıkladığımız bu nedenlerden dolayı katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/8562, Karar No: 2017/3213, Tarih: 08.05.2017

**16. Hukuk Dairesi         2016/8562 E.  ,  2017/3213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ... Mahallesi çalışma alanında bulunan... ada... parsel sayılı 5.144,09 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmazın eşit hisselerle Bekir evlatları ..., ..., ... ve ...’in fiili kullanımında bulunduğu şerhi yazılarak tarla vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine vekili, taşınmazın taşlık, çalılık, fundalık, niteliğinde olduğunu, taşınmaz üzerinde herhangi bir kullanımın bulunmadığını iddia ederek kullanım şerhinin iptali istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 28192 ada 22 parselde davalıların kullanımının bulunmadığı, boş, çalılık, kayalık olduğu sübuta erdiğinden davalılar adına olan kullanım şerhi kaydının iptaline karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli 28192 ada 22 parsel sayılı taşınmazda davalıların kullanımının bulunmadığı, taşınmazın boş, çalılık, kayalık olduğunun sübuta erdiği kabul edilmek suretiyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmuş ise de; varılan sonuç yasal düzenlemelere uygun düşmemektedir. Çekişmeli taşınmaz üzerinde, Kadastro Müdürlüğünce 3402 sayılı Yasa'nın Ek-4. maddesi gereği kullanım kadastrosu yapılmıştır. Dava tarihinden önce 26.04.2012 tarihli 28275 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6292 sayılı Kanun'un 9. maddesinin 2. bendi ile; "Bu Kanuna göre yapılacak işlemler sonuçlanıncaya kadar 2/B alanları hakkında Hazine tarafından kişiler aleyhine açılması gereken davalar açılmaz, açılmış ve devam eden davalar durdurulur." hükmü getirilmiştir. Somut olayda Hazine, 6292 sayılı Kanun'un yürürlüğünden sonra 03.07.2014 tarihinde, taşınmazın kullanıcısız olduğu iddiasıyla kullanıcı şerhinin terkini istemiyle dava açmıştır. Hal böyle olunca; 6292 sayılı Kanun'un 9/2. maddesi göz önüne alınarak Hazinenin talebinin davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davalılar ... ve müşterekleri vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalılara iadesine, 08.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/99, Karar No: 2020/4877, Tarih: 10.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/99 E.  ,  2020/4877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne dair verilen 23.10.2019 tarih ve 2019/872 E.- 2019/1043 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı kurum ve davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin tanınmış "TORKU", "TORKU DAVET" ve "DAVET" ibareli markaların sahibi olduğunu, davalı gerçek kişinin ise "DAVETRİK" ibaresinin tescili için diğer davalı kuruma başvurduğunu, müvekkilince bu başvuruya yapılan itirazın davalı kurum tarafından nihai olarak reddedildiğini, oysa müvekkili markaları ile dava konusu başvuru arasında görsel, işitsel ve kavramsal bakımdan iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik olduğunu, dava konusu başvurunun müvekkilinin seri markalarından biri olarak algılanacağını, davalı gerçek kişinin kötüniyetli başvuru yaptığını ileri sürerek, YİDK'in 2016-M-634 sayılı kararının iptaline, dava konusu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, iptali istenen kararın usul ve yasaya uygun olduğunu, başvuru konusu ibare ile davacının itirazına mesnet markalara arasında iltibasa yol açacak bir benzerliğin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin dava konusu başvurusu ile davacı markaları arasında iltibasa yol açacak düzeyde bir benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, ilk olarak davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin kararı istinaf etmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce incelenerek, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmakla birlikte yeniden esas hakkında davanın reddine karar verilmiş; akabinde anılan karar yine davacı vekilince temyiz edilmekle Dairemizin 2018/2231 E. - 2019/3706 K. sayılı ilamıyla bozulmuştur.