muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/21214, Karar No: 2016/3321, Tarih: 15.02.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/21214 E.  ,  2016/3321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/54558

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2013/23 (E) ve 2013/208 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında kurulan beraat hükümleri ve sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanıklar ... ve ... müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Sanık ... olay sırasındaki aynı eylemi nedeniyle mağdurda hem kemik kırığı, hem de yüzde sabit iz meydana gelmiş olmakla, TCK’nin 44. maddesi uyarınca daha ağır neticesi olan, TCK’nin 87/1-c-son. maddesindeki yaralanma nedeniyle ceza tayini gerekirken, ayrıca TCK'nin 87/3. maddesinin de uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

b) Katılan sanık ... ile ... konuştukları sırada sanık Hüseyin'in gelerek ... kafa atmak suretiyle ... burnunda kemik kırığı ve yüzünde sabit iz meydana gelecek şekilde TCK'nin 86/1,87/1-c -son maddelerinde düzenlenen yaralama suçunu işlediğinin, bunun ardından ... ...in'in peşinden koşup yakaladığı esnada sanık ... gelerek ... kafasına vurduğunun tanık anlatımlarından anlaşılması karşısında, mağdur ... burnundaki kemik kırığından başka başında darp cebir izine rastlanmadığı, sanık ... ilk darp eylemine iştiraki bulunmayan sanık ... eyleminin TCK'nin 86/2 maddesi kapsamında basit yaralama suçundan öteye geçmediği gözetilmeksizin yazılı şekilde TCK'nin 86/1 maddesinden hüküm kurulması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından, kemik kırığı nedeniyle TCK'nin 87/3 maddesinin uygulanmasına yönelik paragrafın hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2043, Karar No: 2020/1323, Tarih: 11.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2018/2043 E.  ,  2020/1323 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/2, 22/3, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki açık kasa kamyonet ile geceleyin meskun mahal içindeki aydınlatma bulunan çift yönlü yolda saat 19:00 sıralarında seyri sırasında kaza mahalli olan tali yol kavşağına geldiğinde tali yoldan geçiş önceliğine uymadan sola dönmek üzere ana yola çıkan motorsiklet sürücüsüne sola manevra ile orta şerit çizgisine yakın şekilde aracının sağ ön far ve yan kısımdan çarpması sonucu, motorsiklet sürücüsünün hayatını kaybettiği, yolcusu olan katılan ...’nın da hayati fonksiyonlarına etkisi 2. derece kırık ve yüzde sabit iz olacak şekilde yaralandığı, sanığın kaza mahallinden yaklaşık 200 metre öncesinden başlamak üzere okul geçidi, tali yol, sağa sola viraj tabelalarına rağmen hızını azaltmaması sebebiyle tali kusurlu olduğu, olay yerinden kaçan sanığın saat 23:08’te yapılan ölçümde 0,45 promil alkollü olduğu ve kandaki alkol miktarının saatte 0,15 promil azaldığı da dikkate alındığında sanığın kaza saatine göre yaklaşık 1,05 promil alkollü olması nedeniyle bilinçli taksir koşullarının oluştuğunun kabul ve tespit edildiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin cezanın fazla olduğuna, bilinçli taksir koşullarının oluşmadığına ve kusur durumuna, katılanlar vekilinin ise cezanın yetersiz olduğuna yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 11/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2578, Karar No: 2015/7860, Tarih: 08.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2578 E.  ,  2015/7860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TOKAT SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/05/2014

NUMARASI : 2014/95-2014/661

Taraflar arasında görülen davada Tokat Sulh Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 20/05/2014 tarih ve 2014/95-2014/661 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait enerji nakil hatlarından, muvaffakat ve hat katılım payının ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil abonelere enerji nakil hatlarının kullandırılması karşılığında müvekkili kurumca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının ödenmesinin gerektiğini, ancak davalı elektrik dağıtım şirketinin açıklanan yasal prosedüre uymaksızın verici istasyonu enerji nakil hattından, diğer davalıya müstakil abonelik şeklinde enerji kullandırıldığını, bunun karşılığında müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, 3.775,46 TL'nin 24.09.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı Ç. Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili, müvekkili şirketin abonesi konumundaki diğer davalının elektrik enerjisi almış olduğu T.'a ait AG tesisine, davacıya ait olan trafonun AG çıkışından enerji verildiğini, davacıya ait hatta ortak olunmadığını, ayrıca hattın eski maliki Türk Telekom ile T. arasında yapılan abonelik sözleşmesi uyarınca T.ın kendi tesisleri için aldığı enerji karşılığında hat katılım payının ödenmeyeceğini, dava konusu enerji alınan yerin de T.'a ait AG tesisi olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı temsilcisi davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı temsilcisi davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı Ç.'ın dava konusu enerji nakil hattını 24.09.2002 ila 30.10.2007 tarihleri arasında diğer davalıya kullandırdığı elektirik enerjisi sebebiyle işletme ve bakım masrafı adı altında bedel almadığı, bu nedenle davacının bu kalem için bir talepte bulunamayacağı, davalılardan Ç.'ın, davacıya ait enerji nakil hattından kendisine AG şebekesi tesis etmesi ve bu AG tesisinden diğer davalı G.Radyo İletişim Yayıncılık A.Ş.'ne müstakil abonelik tesis ederek enerji kullandırması sebebiye; T. ile T.Telekominikasyon Anonim Şirketi arasında akdedilen 01.07.1996 tarihli elektrik satışına ilişkin sözleşmenin 2. Maddesi ve Elektrik Tarifeleri Yönetmeliğinin 13. maddesine göre AG tesisinden yararlanılan toplam güce göre hesaplayacağı hat katılım payını davacı kuruma ödemekle sorumlu olduğu, enerji nakil hattının kullanımından dolayı kilometrik birim maliyetler ve amortisman süreleri ile davalı AG hattının fiili gücü ve bu husustaki yönetmelikler dikkate alınarak bilirkişilerce davacının 271,50 TL hat katılım bedeli alacağının olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle davanın Ç. Elektrik Dağıtım A.Ş. yönünden kısmen kabulüne, 271,50 TL hat katılım bedelinin 03.07.2008 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalı Ç. Elektrik Dağıtım A.Ş.'den tahsiline, ayrıca 48,87 TL KDV'sinin işbu davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye hat katılım bedeli talebinin reddine, davacının işletme ve bakım masrafları bedelinin tahsili yönündeki talebinin reddine, diğer davalı yönünden davanın reddine dair kararın kesinleşmesiyle işbu davalı yönünden yeniden bir karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13155, Karar No: 2012/13945, Tarih: 12.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/13155 E.  ,  2012/13945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya ... poliçesi ile sigortalı araç içerisinde yolcu olarak bulunmakta iken meydana gelen tek taraflı kazada yaralanarak sakat kaldığını belirterek, 10.000 TL işgöremezlik tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili yetkisizlik itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre sigortanın merkezinin Beykoz'da, sözleşmeyi yapan acentenin Adana'da bulunup, trafik kazasının da Adana'da meydana geldiğinden ve davalının cevap dilekçesi ile seçimlik hakkını bu yönde kullandığından Beykoz Asliye Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan sürekli işgöremezlik tazminatı istemine ilişkin olup davalı kazaya neden olan aracın trafik sigortacısıdır. Motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğu düzenleyen 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 110. maddesi uyarınca, dava, sigortacının merkez ya da şubesinin ya da sözleşmeyi yapan acentenin bulunduğu yerde açılabilir. Somut uyuşmazlıkta dava, ...'de açılmış olup yasa uyarınca Bölge Müdürlüğünün

bulunduğu yer mahkemelerinin de yetkili olduğunun ve HMK.ndaki yetki düzenlemesinin bu özel düzenlemeyi kaldırmadığının kabulü gerekir. Davalı ... şirketinin ...'de bölge müdürlüğünün bulunması nedeniyle, davalının yetki itirazının reddi ile işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 12.12.2012 gününde üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

T.C. Anayasasının 142 maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usullerinin kanunla düzenleneceği",

2918 Sayılı Karayolları Trafik Yasası'nın 110/2 maddesinde "motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davaların, sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentenin bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabileceği",

6100 Sayılı HMK 16 maddesinde de "haksız fiilden doğan davalarda haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesinin de yetkili" bulunduğu öngörülmüştür.

6100 Sayılı HMK 16 maddesinde de "haksız fiilden doğan davalarda haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesinin de yetkili" bulunduğu öngörülmüştür.

T.C. Anayasasının 142 maddesi hükmünden de açıkça anlaşıldığı üzere mahkemelerin görev ve yetkileri ancak kanunla düzenlenebilmektedir. İdari bir kararla mahkemelerin yetki ve görevlerinin tayini mümkün olmadığı gibi yargı kararları ile de yasa ile açıkça yetki verilmeyen bir mahkemenin yorum yolu ile yetkili kılınması da mümkün bulunmamaktadır.

2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK 16 (mülga HUMK 21) maddesine paralel olarak 110/2 maddesi hükmünü getirmiş olup prensip olarak motorlu araç kazalarından kaynaklanan davalara uygulanır. Dolayısıyla işletene (KTK 85), motorlu araçlarla ilgili mesleki faaliyette bulunana (KTK 104) yarış düzenleyicilere (KTK 105) aracı çalan ya da gasp edenlere (KTK 107), sigortacıya (KTK 97) ve işletenle birlikte müteselsil sorumlu olan kişilere (KTK 88) mesela araç sürücüsüne karşı açılacak tüm davalar bu madde kapsamına girmektedir. Şu durum karşısında madde kapsamı dışındaki yerlerden birinde bir dava açıldığı ve yetki yönünden karşı konulduğu takdirde istenilen ve madde kapsamında yer alan mahkemelerden birine dosya gönderilmek üzere yetkisizlik nedeni ile dava dilekçesi red edilmelidir. (Y.4HD. 27.4.1989 gün 1037/4037 sayılı kararı, Karahasan-Tazminat Davaları S.367-369, Nomer, 2918 Sayılı KTK'ya göre motorlu araç işleteninin hukuki sorumluluğu İBD 1992 S.1-3 S.86, Havutçu-Gökyayla, uygulamada 2918 sayılı KTK'ya göre hukuki sorumluluk)

TTK 1301 maddesine dayanılarak açılacak sigorta rücu davalarında ise KTK 110/2 maddesinde öngörülen yetki kuralının uygulanması mümkün değildir. Bu tür uyuşmazlıklarda ise yetki itirazının HMK'da düzenlenen yetki kurallarına göre çözümlenmesi gerekir. (Y.HGK 26.5.1990 gün 319/464 sayılı kararı, Işık Ulaş Sigorta Hukuku S.468)

KTK 110/2 maddesindeki kural sigortacının sorumluluğunun söz konusu olduğu durumlar için öngörülmüş olup bu kural davacı yararına getirilmiştir. Davalı olan sigorta şirketine bu kuraldan yararlanması mümkün değildir. (Çetin Aşçıoğlu-Trafik Kazalarından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları S.394, Işıl Ulaş Uygulamalı Zarar Sigortalar Hukuku S.1052-1053)

Somut uyuşmazlıkta;

Davalıya ...'li araçta yolcu olarak bulunmakta iken meydana gelen tek taraflı kazada yaralanarak sakat kaldığı iddiasıyla davacı tarafından davalı ... aleyhine ... Asliye Hukuk Mahkemesinde tazminat davası açılmış,

Davalı vekili müvekkili şirket merkezinin Beykoz İlçesinde bulunduğunu bildirerek yetki itirazında bulunmuş,

Mahkemece yetki itirazının kabulü ile "mahkemenin yetkisizliğine, Beykoz Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğuna" karar verilmiş,

Somut uyuşmazlıkta;

Davalıya ...'li araçta yolcu olarak bulunmakta iken meydana gelen tek taraflı kazada yaralanarak sakat kaldığı iddiasıyla davacı tarafından davalı ... aleyhine ... Asliye Hukuk Mahkemesinde tazminat davası açılmış,

Davalı vekili müvekkili şirket merkezinin Beykoz İlçesinde bulunduğunu bildirerek yetki itirazında bulunmuş,

Mahkemece yetki itirazının kabulü ile "mahkemenin yetkisizliğine, Beykoz Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğuna" karar verilmiş,

Davacı vekilinin temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda "davalı ... şirketinin ...'de bölge müdürlüğünün bulunduğu, bölge müdürlüğünün şube ve acenteden daha fazla yetkiye haiz olduğu 2918 Sayılı yasanın 110 maddesi gereği şube ve acentenin bulunduğu yer mahkemesinde açılabilen davanın, daha fazla yetkili bölge müdürlüğünün bulunduğu yerde açılmasını engelleyen yasa hükmü bulunmadığı yetki itirazının reddi ile işin esasına girilmesi gerektiği" gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Davacının yaralanması ile sonuçlanın trafik kazasının Adana'da gerçekleştiği, davalı ... şirketinin merkezinin Beykoz'da bulunduğu ... poliçesinin acente tarafından Adana'da düzenlendiği davacının, yerleşim yeri adresinin Adana olduğu konusunda bir uyuşmazlık yoktur.

Davanın açıldığı ... Mahkemesi, 2918 sayılı yasanın 110/2 maddesinde tadat edilen, şirket merkezi-şube-acente veya kazanın vuku bulduğu yer mahkemelerinden biri olmadığı gibi 6100 HMK 16 maddesinde sayılan haksız fiilin işlendiği-zararın meydana geldiği-yahut gelme ihtimalinin bulunduğu veya zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de değildir.

Mahkemelerin yetkisinin ancak kanunla düzenlenebileceğine ilişkin T.C Anayasasının 142.maddesi açık hükmüne rağmen yargı organının kıyas yolu ile yasada sayılmayan yer mahkemesini yetkili mahkeme olarak tayin ve tesbiti mümkün bulunmamaktadır.

Açıklanan gerekçelerle yerel mahkemenin yetkisizliğine ilişkin kararının onanması gerekirken bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2016/7204, Karar No: 2016/6784, Tarih: 17.11.2016

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2016/7204 E.  ,  2016/6784 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş ancak davanın niteliği itibari ile duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı vekilinin, davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatmış olduğu icra takibine, davalı borçlunun yasal süresinde itiraz etmemesi nedeniyle takibin kesinleşmesi üzerine, davacı alacaklı vekili, icra mahkemesine başvurarak, kiralananın tahliyesi isteminde bulunmuştur. Mahkemece kiralananın hâsılat kirası hükümlerine tabi olduğu kabul edilerek ödeme emrinde, borçluya altmış gün süre tanınması gerekirken, otuz günlük süre tanınmış olması nedeniyle, istemin reddine karar verilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 09/01/2015 tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, taraflar arasındaki kira ilişkisinin Borçlar Kanununa göre çatılı işyeri hükümlerine mi yoksa hâsılat kirası hükümlerine mi tabi olduğu konusunda toplanmaktadır. Sözleşmede, kiralanan “ bağımsız bölüm” olarak belirlenmiştir. Kiralananın bu şekilde nitelendirilmiş olması, kiralananın hasılat kirası hükümlerine tabi olduğunu göstermez. Kira ilişkisine Borçlar Kanununun hasılat kirasına dair hükümlerinin uygulanabilmesi için, kiralananın demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiralanmış olması ve işletme hakkının devredilmiş bulunması gerekir. Dosyada bulunan 18.02.2015 tarih 2015/06 sayılı ruhsatının davalı kiracıya ait olduğu anlaşılmaktadır.Buna göre kira ilişkisinin Borçlar Kanununun çatılı işyeri hükümlerine tabi olduğunun kabulü gerekir. Bu itibarla, ödeme emrinde 30 günlük ödeme süresi tanınmasında bir usulsüzlük yoktur. Mahkemece işin esası incelenerek sonucu dairesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9100, Karar No: 2012/16908, Tarih: 13.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/9100 E.  ,  2012/16908 K.**

**"İçtihat Metni"**Adalet Bakanlığı Bilgi İşlem Dairesi Başkanlığınca hazırlanmıştır. İzinsiz olarak kopyalanması ve dağıtılması hukuki sorumluluk gerektirir.

MAHKEMESİ : Mersin 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/02/2012

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı şirketin işyerini başka bir şirkete kiralaması sebebiyle feshedildiği, feshin geçerli nedene dayanmadığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ve hafta sonu tatili ücretlerinin ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, davacının istifa ederek devir alan kurumla iş sözleşmesi yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ve genel tatil ücreti bakımından davanın kabulüne fazlaya ilişkin talepler bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut  herhangi  bir  suretle bir işverenden  başka  bir  işverene                                                               geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.