muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4860, Karar No: 2015/12299, Tarih: 19.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4860 E.  ,  2015/12299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2002/363-2013/268

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.07.2013 gün ve 2002/363-2013/268 sayılı kararı bozan Daire’nin 04.12.2014 gün ve 2013/18708-2014/18968 sayılı kararı aleyhinde davalılar B.. T.., İ.. Ö.. ile A.. Y.. Mirasçıları; S.. Y.., S.. D.. ile İ.. K.. vekilleri ve davalılar M.. A.., N.. A.., K.. A.. tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankada genel müdür ve yönetim kurulu üyesi olarak görev yapan davalıların, görev yaptıkları sırada İzmir Merkez Şubesi kredi müşterilerinden ........ A.Ş. ve grup firmalarına kullandırılan kredilerin zayıf teminatlar içermesine, olumsuz istihbarat raporlarına ve kredi değerliliği bulanmamasına rağmen kredi tahsis ederek müvekkili bankanın zararına sebep olduklarının 16.08.1999 tarihli soruşturma raporu ile belirlendiğini ileri sürerek, yapılan ıslah sonucu 6.121.373,00 TL zararın temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı H.. S..t dışındaki davalılar vekilleri ve davalılar, davanın zamanaşımı ve esas yönlerinden reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalılar B.. T.., İ.. Ö.. ile A.. Y.. mirasçıları S.. Y.., S.. D.. ve İ.. K.. vekilleri ve davalılar M.. A.., N.. A.., K.. A.. karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar B.. T.., İ.. Ö.. ile A.. Y.. Mirasçıları; S.. Y.., S.. D.. ile İ.. K.. vekilleri ve davalılar M.. A.., N.. A.., K.. A..'ın HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar B.. T.., İ.. Ö.. ile A.. Y.. Mirasçıları; S.. Y.., S.. D.. ile İ.. K.. vekilleri ve davalılar M.. A.., N.. A.., K.. A..'ın karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenlerden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5834, Karar No: 2011/6084, Tarih: 18.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/5834 E.  ,  2011/6084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.11.2008 gün ve 2007/741-2008/515 sayılı kararı bozan Daire’nin 18.01.2011 gün ve 2009/2231-2011/306 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2001 yılını da kapsayan dönemde müvekkili şirketin sırasıyla Genel Müdür Yardımcısı, Genel Müdür Vekili ve Genel Müdür olarak görev yaptığını, davalının usulsüz işlemleri nedeniyle şirketin vergi cezası aldığını, 2001 yılı için vergi incelemesi yapılıp, sonucunda belirlenen usulsüzlüklerden doğan şirketin anılan zararından davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek, şimdilik 50.000, 00 TL’nın tazminini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilince temyiz edilen karar Dairemizin 18.01.2011 tarihli kararında yazılı gerekçeyle davacı yararına bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 18.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11379, Karar No: 2024/5263, Tarih: 29.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/11379 E.  ,  2024/5263 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/239 E., 2015/134 K.

Bakanlık vekilinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317. maddesi uyarınca hükmü temyiz etme hak ve yetkisinin bulunmadığı görülmüştür.

Diğer temyiz istekleri yönünden; sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1.a, 103/2, 103/3.c, 43/1, 53/1 maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesinin kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdurenin Vekilinin Temyiz İsteği

Söz konusu kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Mağdurenin ayrıntılı beyanı ile kriminal rapora göre sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Mağdurenin ayrıntılı beyanı ile kriminal rapora göre sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20/2. maddesi gereğince davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesi uyarınca kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağınından Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığından İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Mağdure Vekili İle O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında, katılan mağdure vekili ile o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, üye ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.05.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Daire çoğunluğunca sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan beraat hükmünün onanmasına karar verilmiş ise de;

Sanık ile mağdurenin baba kız olup aynı evde kaldıkları, intikal tarihinden önceki üç yıllık dönemde özellikle katılan annenin çalışıyor olması nedeniyle evde olmadığı zamanlarda ya da gece vakti işi sebebiyle eve geç gelen sanığın mağdurenin yanına giderek önceleri kendi cinsel organını mağdurun anüs bölgesine kısa aralıklarla birden çok kez sürttüğü, son bir yıllık dönemde de kendi cinsel organını mağdurenin anüs bölgesine krem sürmek suretiyle birden çok kez soktuğu, şikayet tarihinden 15 gün kadar önce gerçekleşen en son olaydan sonra mağdurenin sanığın spermlerinin kendisine ait bir giysiye bulaştığını belirtip delil olarak ibraz edilmesi üzerine bu giysideki meni lekelerinin sanığa ait olduğunun DNA incelemesiyle belirlendiği, sanığın öz kızı tarafından kendisine neden böyle bir isnatta bulunulduğunu bilmediğini ancak küçük kızına aldığı akıllı telefon sebebiyle kıskançlık duyması, bazen haber vermeden eve geç geldiği için ona kızması ve kendi telefonunda bir kadına ait mesaj görüp annesine haber vermesi gibi nedenlerle aralarının iyi olmadığını savunmuş ise de bahsedilen olayların mağdurenin kendisini de toplum içerisinde küçük düşürecek ve ileride belki de evlenmesine dahi engel olabilecek mahiyetteki bir eylemi isnat etmesine sebep olabilecek bir husumet boyutunda olmadığı, olayın mağdurenin öğretmenine anlatması ve onun ihbar etmesi üzerine adli mercilere intikal ettiği nazara alındığında gerek mağdure gerekse annesinin sanığa komplo kurmalarının ve iftira atmalarının akla yatkın olmadığı, kaldı ki mağdurenin kazağında sanığa ait sperm bulunmasının sanık tarafından izah edilemediği, intikal tarihinde 12 yaşında olan mağdurenin sanığın spermini temin ederek ona komplo kurmasının mümkün bulunmadığı, mağdurenin olayın oluşuna ilişkin başlangıçtan beri istikrarlı ve güven verici anlatımlarında yaşına uygun olarak yaşamış olduğu hadiseleri anlatmaya çalıştığı, mağdurenin yer zaman ve ayrıntı belirten beyanlarının samimi ve inandırıcı olduğu, mağdurenin yaşadığı olayları anlatırken eylem sayısı hakkında abartılı ifadeler kullanmasının yaşadığı olay ve soruşturma ortamında yaşından kaynaklı heyecan ve tasvirlere yansımasının da olağan kabul edilebileceği, mağdurenin yaşı gözetildiğinde anal yoldan fiili livataya maruz kalması halinde 10-15 günlük kısa bir süre sonucu bu izlerin kaybolabileceğinin tıbbi olarak kabul edildiği, bu itibarla soruşturma sırasında alınan mağdureye ait raporda herhangi livata bulgusu bulunmayışının normal kabul edilmesi gerektiği, kaldı ki mağdurenin anlatımına göre sanığın krem sürerek anal ilişkiye girdiği hususu nazara alındığında anal bölgede iz kalmamasının normal olduğu, yine Ümraniye Eğitim Araştırma Hastanesinde 16/01/2013 tarihindeki muayene ve tedaviye ilişkin epikriz raporunda mağdurenin anal fissür kaynaklı rahatsızlığının olduğuna dair bulguların oluşu ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanığın üzerine atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun sabit olup hükmün bozulması gerektiği kanaatinde

kaldı ki mağdurenin anlatımına göre sanığın krem sürerek anal ilişkiye girdiği hususu nazara alındığında anal bölgede iz kalmamasının normal olduğu, yine Ümraniye Eğitim Araştırma Hastanesinde 16/01/2013 tarihindeki muayene ve tedaviye ilişkin epikriz raporunda mağdurenin anal fissür kaynaklı rahatsızlığının olduğuna dair bulguların oluşu ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanığın üzerine atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun sabit olup hükmün bozulması gerektiği kanaatinde olduğumdan beraat hükmünün onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum
Yargıtay — Esas No: 2009/12465, Karar No: 2012/18352, Tarih: 30.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/12465 E.  ,  2012/18352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 215/1, 62, 53, 58. maddeleri gereğince mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, hoşa gitmeyen fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle; sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5590, Karar No: 2021/13101, Tarih: 27.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/5590 E.  ,  2021/13101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; Ankara Atatürk Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezinde koruma altında bulunan 15 yaşından küçük mağdurun 08.03.2015 tarihinde kaldığı yurttan kaçarak sanığın Eskişehir’de bulunan ikametine gittiği ve 26.06.2013 tarihinde gece vakti sokakta tek başına dolaşırken kolluk güçlerince bulunup ...‘na teslim edilene kadar sanık ile aynı evde birlikte kaldıkları olayda, 15 yaşından küçük çocuğun rızasının hukuken geçerli olmadığı dikkate alınarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılmak suçunun yasal unsurları oluştuğu anlaşılmakla sanığın 5237 TCK.nın 109/1, 109/3-f ve 109/5 maddeleri gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 27.04.2021 gününde oybirğiyle karar verildi.