muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7586, Karar No: 2025/2912, Tarih: 17.02.2025

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın müştekiye yönelik eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İzmir 38. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16212, Karar No: 2007/15337, Tarih: 28.11.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/16212 E.  ,  2007/15337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit istemine ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ile 3. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kambiyo senedine dayalı menfi tespit istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 16.12.2004 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 28/11/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16365, Karar No: 2012/22994, Tarih: 14.06.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/16365 E.  ,  2012/22994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, itirazın iptali ile % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi M.... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirkete ait otelde genel müdür olarak çalıştığını, 01.06.2006 tarihinde şirket yetkilisi ... ... ile davacı arasında davalı şirketin başka bir yerden olan alacağını tahsil etmesi halinde hak edişinin ödenebileceği hususunda bir tutanağın tanzim edildiğini, bu tutanağa istinaden ücret alacağının tahsili amacı ile başlatılan icra takibine davalının itiraz ettiğini ve takibin durduğunu belirterek davalının itirazının iptali ile % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının ibraname gereğince hiç bir alacağının bulunmadığını, genel müdür olarak maaşlarını aldığını, bu davada dayanılan tutanağın şarta bağlı bir sözleşme ile düzenlendiğini, şart gerçekleşmeden anılan sözleşmenin geçerlilik kazanmasının mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, taraflar arasındaki hizmet ilişkisinin davacının 21.03.2006 tarihinde istifa etmesi ile sona erdiği, iş sözleşmesinin sona erdiği tarih itibari ile davacının 12.774,98 TL ücret alacağının bulunduğu, ibranamede belirtilen bu miktarın tamamının davacıya ödenmediği, ... isimli firmadan tahsil olunamayan alacağın sorumlusunun davacı olup olmadığı hususunun ayrı bir hukuki mesele olduğu ve bu durumun davacının ücret alacağının ödenmemesine haklı bir gerekçe teşkil edemeyeceği gerekçesiyle itirazın iptali ile takibin devamına ve takip konusu alacağının % 40'ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının dayandığı alacak miktarının ücret olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının dayandığı alacak miktarının ücret olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacı davalı otelde genel müdür olarak çalıştığını, yüksek bir miktardaki konaklama ücretinin aracı seyahat acentesinden tahsil edilememesinden davalının kendini sorumlu tuttuğunu, bu nedenle 21.03.2006 tarihinde istifa ederek ayrıldığını, kalan alacağı için 01.06.2006 tarihinde davalı yetkilisi ile aralarında tutanak tutulduğunu ileri sürmüştür. Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının çalıştığı 6 aylık sürenin ücret karşılığının 12.774.98 –TL olup bu rakamın iş sözleşmesinin feshinden sonra düzenlenen ve hiçbir ihtirazi kayıt içermeyen ibraname karşılığı ödendiği, davacının da genel müdür olup ibranameyi irade fesadı altında imzaladığını iddia ve ispat edemediği anlaşılmaktadır.

Bu ibraname ile aynı tarihte düzenlenen tutanakta da ibranameye ilişkin bir ihtirazi kayıt olmayıp, ücrete ilişkin atıfta da bulunulmadığı açıkça ortadadır. Bu nedenle mahkemenin davacının 12.774.98 TL ücretinin ödenmediğine ilişkin kabulü isabetli değildir.

Davaya konu icra takibinin dayanağı 01.06.2006 tarihli tutanak başlıklı belge ücret dışında bir alacağı ilişkin olup, bu tutanakta belirtilen alacağın niteliği tartışılıp değerlendirilmemiştir.

Bu itibarla davacının ücret alacağının kabul edilerek takibe esas 01.06.2006 tarihli tutanak içeriğinde belirlenen 10.000 TL'nin dayanağı ve içeriği saptanıp, belirlenecek hukuki duruma göre karar verilmesi gerekirken bu 10.000 TL nin ücret olduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3259, Karar No: 2017/5471, Tarih: 05.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/3259 E.  ,  2017/5471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve ... vekilleri Avukat ... tarafından, davalılar ... ve Rehabilitasyon Merkezi ve ... aleyhine 03/02/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/11/2015 günlü kararın mahkemece maddi hata talebinin reddine dair verilen 24/04/2017 günlü ek kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, harç hesabına ilişkin yapılan maddi hatanın düzeltilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece talebin reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, manevi tazminat istemine ilişkin kararın davacıların isteği üzerine temyiz edilmeyerek kesinleştiğini, Vergi Dairesinden gelen ödeme emrinin incelenmesiyle kararda harcın hatalı hesaplandığını farkettiklerini ileri sürerek, harç hesabına ilişkin maddi hatanın düzeltilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, kesinleşmiş kararın hüküm kısmına yönelik itirazların ancak temyiz yolu ile talep edilebileceği, işbu dosyada yasal süresi içerisinde herhangi bir temyiz talebi bulunmadığı gerekçesiyle ek karar ile talebin reddine karar verilmiştir.

Temyize konu karar, maddi hatanın düzeltilmesi talebinin reddine ilişkin ek karardır. Maddi hatanın düzeltilmesine ilişkin ek kararın temyizi kabil değildir.

Şu halde, temyiz edilme olanağı bulunmayan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5849, Karar No: 2012/2627, Tarih: 09.04.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/5849 E.  ,  2012/2627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 SYM

HÜKÜM : 1- 5237 sayılı TCK'nun 81/1, 62/1 md uyarınca 25 yıl hpc

2- 6136 sayılı yasanın 13/1, 5237 sayılı TCK'nun 62/1, 52/3-4 md uyarınca 1 yıl 3 ay hpc ve 1000.00 TL apc

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık müdafiinin, süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme isteminin, CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnamedeki düşünce gibi reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nin kasten insan öldürme ve 6136 sayılı kanuna muhalefet suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişkin cezalarını azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, katılanlar vekilinin bir nedene dayanmayan; sanık müdafiinin yasal savunmaya vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A- Sanığın 6136 sayılı kanuna muhalefet suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B- Sanığın kasten insan öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; maktulün köyün dışında, kendi ailesine ait mısır tarlası içerisinde, tabancayla uzak atış mesafesinden vurularak öldürülmüş

halde bulunduğu, maktulün kemerinde cep telefonu kılıfının takılı olduğu ancak cep telefonunun bulunamadığı, aynı gün, köyde maktul ile aralarında ilişki bulunduguna dair söylenti olması nedeniyle kuşkulanılan sanığın evinde arama yapılıp beyanının alındığı, sanığın önce olayı inkar ettiği, olay faili meçhul olarak arkştırılırken yaklaşık iki ay sonra, suçta kullanılan tabancayla birlikte sanığın kolluk güçlerine giderek cinayeti kendisinin işlediğini ikrar ettiği, olayın nedeni olarak da, yaklaşık bir yıl kadar önce ahırda kafasına vurulması nedeniyle bayıldığını, kendine geldiğinde maktulün tecavüz ettiğini ve çıplak halde fotoğraflarını cep telefonuyla çektiğini anladığını, maktulden çok defa çektiği uygunsuz fotoğrafları silmesini istemesine karşın maktulün silmediğini, bunları teşhir edeceğini söyleyerek kendisine şantaj yaptığı için maktulle bir kez daha cinsel ilişkiye girmek zorunda kaldığını, maktulün sürekli kendisini gerek cep telefonundan yaptığı aralamalarla gerekse gördüğü yerde laf atarak tacizde bulunduğunu, bu nedenle cep telefon numarasını değiştirmek zorunda kaldığını, ancak maktulün sırnaşıkça eylemlerden vazgeçmediğini, sürekli fotoğraflarını kullanarak birlikte olmak istediğini, kendisinin reddettiğini, olay günü de, eşi ... iline gittiğinden evde küçük çocuklarıyla birlikte olduğu sırada gece saat 22.00 sularında maktulün gelip evin penceresine vurduğunu, sabah 06.00'da görüşelim, bu kez fotoğraflarını sileceğim dediğini, kendisinin de kabul edip sabahleyin maktulle kararlaştırdıkları yere gittiğini ve orada maktulden cep telefonundaki resimleri silmesini istediğini, maktulün silmediğini, tartıştıklarını, maktul, üzerine doğru geldiğinde ise eşine ait tabancayla iki el ateş etmek suretiyle öldürdüğünü, içerisinde resimlerinin bulunduğu maktulün cep telefonunu alarak evine getirip sobada yaktığını savunduğu; öldürme anına ilişkin tanığın bulunmadığı olayda; her ne kadar sanık maktulle aralarında ilişki olmadığını belirtmekte ise de, özellikle sanık ve maktulün cep telefon kayıtlarına göre, olay tarihinden yaklaşık dört ay öncesine kadar yoğun şekildeki karşılıklı görüşmelerinin olmasına karşın, sanığın yaklaşık 4 ay önce aldığı cep telefon numarasıyla maktulün cep telefonu arasında hiç bir görüşmenin bulunmaması, sanığın cep telefon makinesine takılan eşine ait telefon numarası ile maktulün ev, cep ve iş telefonlarının birkaç kez aranmış olmasının sanık tarafından arandığını göstermeyeceği, bu itibarla; savunmanın aksine, sanık ile maktul arasında önce rızaya dayalı bir ilişkinin bulunduğu, son birkaç aylık dönemde ise sanığın maktul ile ilişkisini sürdürmek istemediği, sanığa ait çıplak fotoğrafları cep telefonunda bulunan maktulün ise bunları teşhir edeceği gerekçesiyle sanığı yeniden ilişkiye zorladığı, bunu şantaj aracı olarak kullandığı, olay günü de yine maktulün, geceleyin, eşi evde olmayan sanığın evine gelip pencereye vurmak suretiyle çağırdığı ve sabah buluşmak istediği, sanığın da, olay yerine gittiğinde yine cep

telefonundaki görüntüleri silmesini istediği, olumsuz karşılık verince tabancayla vurup öldürdüğü, maktulün üzerinden aldığı cep telefonunu da imha ettiği, daha sonra kendiliğinden teslim olup faili meçhul olarak araştırılan olayı samimi olarak ikrarda bulunmak suretiyle aydınlattığı, sanığın eylemini maktulden kaynaklanan ve tahrik oluşturan haksız eylemler nedeniyle işlediği anlaşıldığından, tahrik nedeniyle 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 29. maddesi uyarınca alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine, yazılı şekilde tahrik hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden re'sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 09/04/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9960, Karar No: 2015/633, Tarih: 04.05.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/9960 E.  ,  2015/633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

07.04.2009 tarihli iddianameyle sanık hakkında "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık ve mühür bozma" suçlarından kamu davaları açılıp, mahkemece 12.05.2011 tarih ve 2009/463 Esas, 2011/282 sayılı kararla her iki suçtan beraat kararı verildiği, kararların katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.08.2012 tarihli yazısı ile 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca yeniden değerlendirme yapılması için dosyanın mahkemesine iade edildiği, mahkemece yapılan yargılama neticesinde sanık hakkında "mühür bozma" suçundan yeniden hüküm kurulmadığı, katılan vekilinin yeniden değerlendirme sonucu ''elektrik enerjisi hakkında hırsızlık'' suçundan verilen 09.05.2013 tarihli karara yönelik temyizinin de olmadığı anlaşılmakla, katılan vekilinin mühür bozma suçundan verilen 12.05.2011 tarihli ilk karara yönelik temyizine hasren yapılan incelemede:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 04.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10940, Karar No: 2014/14049, Tarih: 18.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/10940 E.  ,  2014/14049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 29/05/2012 tarih ve 2008/147-2012/144 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı-karşı davalılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 16.09.2014 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ile davalı vekili dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin şair ve yazar mirasçıları olduğunu, adı geçen şairin ölümü ile eserler üzerindeki mali ve manevi hakların mirasçılara geçtiğini, davalı ile mirasçıları arasında 1958 yılında akdedilen neşir mukavelesi ile davalıya Yahya Kemal'in eserlerini basma hakkının tanındığını, müvekkillerinin 20/06/2006 ve 07/09/2006 tarihli ihtarnameler ile neşir mukavelesinin feshedildiğinin davalı tarafa bildirdiğini ancak davalı cemiyetin söz konusu eserleri basıp satmaya devam ettiğini, davalı cemiyet yetkililerinin 2006 yılındaki fesih beyanından önce müvekkillerinden telif ücreti kaçırmak amacıyla başka kitaplar için alınan bandrolleri kitaplarına yapıştırdıklarını, fesihden sonra kitapların basımına devam eden davalının son ödemeyi 2006 yılında yaptığını ve bundan sonra her hangi bir ödeme yapmadığını, davalılardan ...' in cemiyet başkanı, ...'in ise yetkili müdür olduğunu ve her ikisinin de diğer davalı ile birlikte müştereken sorumlu bulunduğunu, eserler üzerinde hak devir yetkisi bulunmadığı halde Yapı le anlaşarak 2003 yılından beri bu yayın aracılığı ile kitapların baskısını yaptırdığını, davalıların adlı kitapları basıp dağıtmalarından dolayı müvekkillerinin zarar gördüğünü, her bir kitabın en az 5000 adet basıldığını,8/1 md göre 3 kat hesabı ile şimdilik 9.600 TL maddi tazminatın mirasçıların miras paylarına göre haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek en yüksek ticari faiz ile davalılardan tahsiline, devam eden tecavüzün ref'ine, muhtemel tecavüzün men'ine, davalının ait eserleri çoğaltmasının, yaymasının, satmasının önlenmesine, verilecek kararın gazetede ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiş, davacılar vekili 02/01/2012 havale tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 67.082,25 TL olarak yeniden belirlemiş ve bu tutarın davalılardan tahsilini istemiştir.

./..

./..

Davalı-karşı davacılar vekili, davalılar ... ve ...'in bu davada hasım olarak gösterilemeyeceğini, adı geçen davalıların sözleşmeye taraf olmadıklarını, şair 1958 yılında ölümünden sonra, dernek bünyesinde kurulduğunu, vefat ettiğinde hiçbir kitabının bulunmadığını, müvekkilinin çalışmalar sonucunda 12 eserin kitaplaştırıldığını, basım ve satışının yapıldığını, bu kitaplar üzerinde telif hakkının sadece davacılara ait olmadığını, onlarca yıllık çalışma sonucunda meydana getirilmiş eserlerde eser sahibi olması nedeniyle doğrudan hak sahibi olduğunu, sözleşmeler gereği eserler üzerindeki çoğaltma ve yayma haklarının devredildiğini, 1964 yılında yapılan sözleşmede aynı konunun tekrar zikredildiğini, 50 yıldır devam eden sözleşmelerin feshinin ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğunu, fesihlerde hiç bir haklı neden gösterilmediğini, müvekkilinin 50 yıllık sözleşmelere dayanarak ve tüm telif haklarını uhdesinde tutarak sadece basım ve dağıtım için anlaştığını, böylece eserlerin daha çok satışının sağlandığını, ve davacıların kat kat fazla telif geliri elde ettiklerini, bazı kitaplarda başka kitaplar için alınmış bandrollerin yanlışlıkla yapıştırıldığını savunarak asıl davanın reddini istemiş, karşı dava da ise; davaya konu "adlı kitapların tek eser sahibinin müvekkili olduğunun ve 1958,1959,16964 tarihli sözleşmelerin halen yürürlükte bulunduğunu, davacıların eylemleri nedeniyle müvekkilin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek adı geçen kitaplar hususunda eser sahibi olduğunu ve telif sözleşmelerinin geçerli bulunduğunun tespitini, davalıların çıkardığı muaraza sonucunda kitaplarını, basım ve dağıtım işinden çekilmesinden dolayı müvekkillerinin zararlarının tespitini 1.000 TL maddi tazminatın davacılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.