muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/10623, Karar No: 2006/14696, Tarih: 09.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/10623 E.  ,  2006/14696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine ve katılan Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği Kurtpınar Belediyesi sınırları içinde İncirli mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, babası tarafından imar ihya edilerek kendisine devredildiğini ve kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, fen bilirkişi raporunda (A) ve (C) harfli 4696 m2 ve 4993.50 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar hakkındaki davanın kabulü ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine ve katılan Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi 1956 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Mahkemece dava konusu taşınmazlar üzerinde davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinme koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu kabulü dosya içeriğine ve toplanan delillere uygun düşmemektedir. Davacı çekişmeli taşınmazın 1970 yılında babası tarafından imar ve ihya edilerek zilyetliğinde iken kendisine verildiği ve halen de zilyetliğinde bulunduğu iddiası ile dava açmıştır. Taşınmaz yörede 1956 yılında yapılan genel arazi kadastro çalışmalarında taşlık, kayalık ve çalılık yerler olması nedeniyle tescil harici bırakıldığı kadastro müdürlüğünün yazılarından ve kadastro paftasından anlaşılmaktadır. Uzman orman bilirkişi raporunda taşınmazın 1957 tarihli memleket haritasında taşlık ve kayalık alanda kaldığı, ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise, çekişmeli taşınmaz üzerinde halen imar ihya ve temizleme çalışmalarının devam ettiği, zira toprağın alt tabakasındaki kayaların yeryüzüne çıktığı, bu nedenle temizleme ihtiyacının doğduğu, erozyona açık olduğu açıklanmaktadır. Ayrıca, taşınmaza komşu 1047 ve 1057 sayılı parselleri 1996 ve 1997 yıllarında devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle ihdasen oluşan tapu kayıtlarıyla ilgili idari tahkikat tutanaklarının dayanağı krokilerde taşınmazların bulunduğu yerlerin yol boşluğu olarak gösterildiği görülmektedir.

Medeni Yasanın 713. maddesi gereğince tapusuz bu taşınmazın tescilince karar verilebilmesi için öncelikle taşınmazın tarıma elverişli yeni tescile tabi yerlerden olması ve zilyetliğin de 20 yıla ulaşması halinde, 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi gereğince de orman sayılmayan ve devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden masraf ve emek sarfı ile imar ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmazların 14. maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına tesciline karar verilebileceği öngörülmektedir. Dosya kapsamından, çekişmeli taşınmazlar üzerindeki imar ihyanın tamamlanmadığı, toprağın alt tabakasındaki kayaların yeryüzüne çıkması nedeniyle halen temizleme ve imar ihya çalışmalarının devam ettiği gibi komşu 1047 ve 1057 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtları ile ilgili 1997 tarihli idari tahkikat tutanakları ekindeki krokilerde çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerin yol boşluğu olarak gösterildiği, dolayısıyle taşınmazlar üzerindeki imar ve ihya işlemlerinin tamamlanmadığı ve dava tarihine kadar da 20 yıllık zilyetlik süresinin dolmadığı, Medeni Yasanın 713 ve 3402 Sayılı Yasanın 17. maddelerindeki koşullar davacı yararına gerçekleşmediği anlaşıldığından mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazine ile müdahil Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine 09/11/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3554, Karar No: 2007/6602, Tarih: 25.10.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/3554 E.  ,  2007/6602 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan gecikme tazminatının tahsili istemine ilişkindir.

BK’nın 19.maddesine göre; sözleşmeler, yasalara, kamu düzenine, ahlâk ve âdaba aykırı olamazlar. Keza, 20.madde uyarınca da, sözleşmenin konusunun da gayrımümkün olmaması gerekir. Aksi takdirde, yapılan sözleşme, mutlak butlan ile bâtıl sayılır.

Somut olayda, taşınmazın ruhsatsız yapıldığı, dolayısı ile kamu düzenine ve İmar Yasasına aykırı olduğu tartışmasızdır. Öte yandan, sözleşmenin yapıldığı tarihte bu inşaatın ruhsata bağlanıp bağlanamayacağı araştırılmamıştır. Eğer sözleşmenin yapıldığı tarih itibariyle davacıların arsası üzerine ruhsata bağlı bir bina yapılamayacağı saptanırsa, yapılan sözleşme, mutlak butlanla bâtıl olur.

Dolayısı ile sözleşme tarihi itibariyle imar planı olmayan ve ruhsata bağlanması mümkün bulunmayan bir inşaatın yapımını, arsa sahipleri isteyemeyeceği gibi, yüklenici de üstlenemez. Zira, böyle bir sözleşmenin konusu imkânsız sayılır ve mutlak butlanla bâtıl addedilir.

Bu itibarla mahkemece yapılması gereken iş; yukarıdaki açıklamaların ışığı altında araştırma yapılmasından ve sonucuna göre bir hüküm kurulmasından ibarettir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 500,00 YTL duruşma vekâlet ücretinin davacılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 25.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/597, Karar No: 2021/1197, Tarih: 15.02.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/597 E.  ,  2021/1197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : 1) Sanığın yaralama suçundan mahkumiyetine dair; Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/01/2017 gün ve 2016/115 Esas, 2017/13 Karar sayılı kararı

2) İstinaf başvurusunun esastan reddine dair; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 02/11/2017 gün ve 2017/1481 Esas, 2017/1670 Karar sayılı kararı

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 02.11.2017 gün ve 2017/1481 Esas, 2017/1670 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmolunan cezanın 5 yıl hapis cezasının üzerinde olması nedeniyle kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Olay günü aynı merada koyun güden sanık ...’ın katılan ...’ın çobanlığını yapan...’e koyunları başka yerde gütmesini söylemesi ile başlayan tartışmada sanığın av tüfeğinin dipçiği ile vurarak ...in burnunu kırdığı, ...in durumu katılan ...’e bildirmesi üzerine sanık ile katılanın önce telefonda tartıştıkları, daha sonra katılan ile katılanın eşi ...ve kardeşi ...'ın olay yerine geldikleri, buradaki tartışmada katılan ve yakınlarının sanığa sopa ile vurarak dişlerinin kırılmasına neden oldukları, sanığın ise av tüfeği ile uzak atış mesafesinden katılana doğru bir el ateş ederek katılanı sağ bacağının kesilmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda;

İlk derece mahkemesince hükmün gerekçe kısmında sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 27/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılarak uygulanmamasına karar verilmesi ve dosya kapsamına göre de 5237 sayılı TCK’nin 27/2. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmaması nedeniyle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/2-b maddelerine göre belirlenen 9 yıl 27 ay hapis cezasından TCK’nin 62. maddesine göre (1/6) oranında indirim yapılırken 8 yıl 16 ay 15 gün hapis cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 7 yıl 28 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 02.11.2017 gün ve 2017/1481 Esas, 2017/1670 Karar sayılı “istinaf başvurusunun esastan reddine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme aykırı olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 02.11.2017 gün ve 2017/1481 Esas, 2017/1670 Karar sayılı “istinaf başvurusunun esastan reddine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme aykırı olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14732, Karar No: 2011/6092, Tarih: 14.04.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/14732 E.  ,  2011/6092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin feshine ilişkin kararın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, eczacı olduğunu ve 2006 yılında açtığı eczane için sözleşme yapmak üzere kamu kurumlarına müracaat ettiğini, dava dışı Emekli sandığı ve Bağkur ile sözleşme yaptığını, S.S.K. nın müracaatına cevap vermediğini, daha sonra üç kurumun SGK adı altında birleştiğini, davalı ... nın 05/10/2007 tarihli yazısı ile muvazaalı olarak eczane işlettiği gerekçesi ile sözleşmeyi feshettiğini, ceza davasında beraat ettiğini ileri sürerek feshin iptalini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının ceza mahkemesinde yargılanıp beraat ettiğini, eczanenin reçeteyi getiren hastanın kendisi olup olmadığını kontrol yükümlülüğünün bulunduğu, davacı tarafça ileride haklı çıktığı takdirde, bu ilac bedelinin davalı kuruma ödeneceğinin açık olduğu, davacıya yüklenecek usulsüzlük bulunmadığından davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davacı eczacıya gönderdiği 05/10/2007 tarihli yazıda, davacının ceza mahkemesinde yargılandığı ve o davada ... eczanesini işleten şahsın davadışı ...... olduğu, davacının diploma sahibi olduğu ,davacı ......nın verdiği vekaletname ile kamu kurumlarıyla sözleşme yapıldığının belirlendiği, davacı Aydının muvazaalı olarak eczane işlettiğinin sabit 2010/14732 2011/6092

Davalı, davacı eczacıya gönderdiği 05/10/2007 tarihli yazıda, davacının ceza mahkemesinde yargılandığı ve o davada ... eczanesini işleten şahsın davadışı ...... olduğu, davacının diploma sahibi olduğu ,davacı ......nın verdiği vekaletname ile kamu kurumlarıyla sözleşme yapıldığının belirlendiği, davacı Aydının muvazaalı olarak eczane işlettiğinin sabit 2010/14732 2011/6092

olduğu gerekçesiyle sözleşmenin feshine karar verildiğini bildirdiği anlaşılmaktadır. Bu itibarla davalının, davacı eczacının muvazaalı olarak eczane işlettiği olgusuna dayalı olarak sözleşmeyi feshettiğinin kabulü zorunlu olup, davacıda muvazaa olmadığı gerekçesiyle feshin iptalini talep etmiştir. Sözleşmenin feshi muvazaa olgusuna dayandırıldığı içinde, olayda muvazaa olup olmadığının mahkemece araştırılıp değerlendirilmesi gerekir . Oysaki mahkemenin gerekçeli kararında, sözleşmenin feshine neden olarak gösterilen muvazaa iddiası hususunda bir gerekçe bulunmamakta olup, dava konusu yapılmayan nedenlere dayalı olarak dava reddedilmiştir. Ceza mahkemesi kararında ,... eczanesini işleten şahsın davadışı şahıs olduğu ve davacının sadece diploma sahibi olarak olayda yer aldığı gerekçesiyle davacının beraatine karar verilmiştir. Hal böyle olunca, taraflar arasında düzenlenen sözleşmelerin bu konudaki hükümleri ile dosyadaki diğer bilgi ve belgeler ve ceza mahkemesi dava dosyası değerlendirilip tartışılmak suretiyle, muvazaa olayının var olup olmadığı, muvazaanın varlığı halinde bu hususun sözleşmeler kapsamında feshe sebep olup olmayacağı ve hangi tarihli sözleşme ile hangi fesih süresinin uygulanacağının belirlenmesi ve hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekir. Mahkemenin değinilen bu yönleri gözardı ederek yetersiz inceleme ve araştırma ile davada dayanılan maddi olgulara uygun olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 19.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16065, Karar No: 2013/9140, Tarih: 09.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/16065 E.  ,  2013/9140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi(Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesi)

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Atılı suç nedeniyle sanığın kusurunun bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6860, Karar No: 2012/8070, Tarih: 26.03.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/6860 E.  ,  2012/8070 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan tazminat isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.3.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21047, Karar No: 2011/42481, Tarih: 22.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/21047 E.  ,  2011/42481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı, mühür bozmak

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan vekilinin yüzüne karşı 03.11.2008 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'nın 310/1.maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra temyiz ettiği anlaşılmakta ise de; Katılan vekilinin yüzüne karşı verilen kararda temyiz süresinin kararın tefhiminden itibaren başlaması gerektiği halde tefhim veya tebliğden itibaren başlayacağı bildirilmek suretiyle yanıltıldığından katlan vekilinin temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 22.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7524, Karar No: 2025/1974, Tarih: 05.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/7524 E.  ,  2025/1974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1399 E., 2019/1637 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; atılı suçu işlemediğine, tekerrüre esas alınan ilamda uzlaşma gerçekleştiğinden davanın düştüğüne, usul ve yasaya aykırı olan kararın açıklanan ve re'sen dikkate alınacak nedenlerle bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında somut olayda; sanığın katılana yönelik Facebook sayfasındaki paylaşımlarının, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

2.Kabule göre de; tekerrüre esas alınan ilamın yeniden ele alınarak uzlaşma nedeniyle düşme kararı verildiğinin Ulusal Yargı Ağı Projesi kayıtlarından anlaşılması karşısında, sanığın tekerrüre esas ilamları araştırılarak 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.02.2025 tarihinde karar verildi.