muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7913, Karar No: 2012/12149, Tarih: 09.07.2012

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşme uyarınca, davalının davacıya ait enerji nakil hattından kendisine şebeke tesis etmesi ve bu tesisten başka aboneleri yararlandırması nedeniyle Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi kapsamında davacıya hat katılım payını ödemekle yükümlü bulunduğu, ödenmesi gereken meblağın, bu konuda piyasada mevcut bir cari fiyat bulunmadığından mevzuatta öngörülen ilkelerden hareketle takdir edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 3.500 TL ana paraya dava tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmek suretiyle 9.542 TL'nin davalıdan tahsiline, ana paraya yönelik fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalı şirketin dava konusu enerji nakil hatlarını davacı dışındaki abonelerine elektrik sağlamak için kullanmasına ve bu kapsamda davalının sorumluluğunun kanundan doğmasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, davacıya ait enerji nakil hatlarının, davacıya katılım payı ile işletme ve bakım bedeli ödenmeksizin davalı tarafından kullanıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkin olup yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere davacı taraf kendi mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarının, davalı tarafça bedeli ödenmeksizin kullanıldığını ileri sürmüş, davalı vekili ise söz konusu hatların bir kısmının müvekkili tarafından diğer abonelere elektrik enerjisi sağlamak için kullanıldığını kabul etmiştir. 01.03.2003 tarihine kadar yürürlükte bulunan Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesinde "Teşekkül veya şirket, abonenin hizmetlerini aksatmamak koşuluyla; abonenin mülkiyetindeki branşman çıkışından bir başka istek sahibine elektrik satabilir. Abone mülkiyetindeki branşman hattından, teşekkül veya şirketin abonesi olarak enerji alacak bir başka abone, teşekkül veya şirketin o yıla ait enerji nakil hattı kilometrik birim fiyatına göre hesaplanan hat katılım bedelini branşman hattı sahibine ödemek zorundadır." denildikten sonra aynı yönetmeliğin 19. maddesinde bu bedelin ne şekilde tespit edileceği düzenlenmiştir. 01.03.2003 tarihinde yürürlüğe giren Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 8. maddesinde de benzer şekilde düzenleme yapılmış ve hat katılım bedelinin hangi kriterlere bağlı olarak belirleneceği ayrıntılı şekilde gösterilmiştir. Açıklanan yönetmelik hükümleri karşısında, davacıya ait enerji nakil hatlarının davalı tarafça kullanıldığı da uyuşmazlık konusu olmadığından davacının söz konusu enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında katılım payı istemesi mümkün olup esasen bu husus mahkemenin de kabulündedir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, abonelere ait enerji nakil hatlarının yeni bir abone tarafından kullanılması halinde eski aboneye ödenmesi gereken hat katılım payı bedelinin davalı tarafça belirlenmediği, davacı kurumun yönetim kurulu kararı ile belirlediği hat katılım bedelinin hangi esaslara dayandığının belirsiz olduğu açıklandıktan sonra herhangi bir hesaplama yapılmaksızın davacının talep edebileceği hat katılım payı tutarının 3.500 TL olduğu belirtilmiştir. Gerekçesiz ve denetime açık olmayan işbu rapor, hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. O halde mahkemece, öncelikle davalı şirketin dava konusu hat katılım bedelini belirleyip belirlemediğinin tespit edilmesi, şayet belirlenmemiş ise yukarıda anılan yönetmelik hükümlerindeki kıstaslar dikkate alınmak suretiyle uzman bir bilirkişi kurulundan davaya konu hat katılım bedelinin tespiti konusunda ayrıntılı ve denetime elverişli rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

3-Ayrıca, dava konusu edilen katılım payı ve bakım gideri alacağı bakımından davalı şirketten faiz istenebilmesi için öncelikle davalı şirketin temerrüde düşürülmesi gerekmektedir. Mahkemece, bu husus araştırılmadığı gibi harçlandırılarak müddeabih haline getirilmemiş birikmiş faiz alacağının hüküm altına alınmış olması da doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle de taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

4-Öte yandan, davacı tarafça söz konusu enerji nakil hatlarının işletme ve bakım ücretlerinin de tahsilinin istenilmiş olmasına rağmen mahkemece bu konuda olumlu olumsuz bir değerlendirme yapılmaması da doğru olmamış, hükmün bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan (1) nolu bentte yazılı nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, kararın (2) ve (3) nolu bentlerde yazılı nedenlerle taraflar, (4) nolu bentte yazılı nedenle ise davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 09/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16641, Karar No: 2014/10526, Tarih: 03.07.2014

**17. Hukuk Dairesi         2012/16641 E.  ,  2014/10526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, ... 27. İcra Müdürlüğünün 2010/28984 sayılı takip dosyasından siciline haciz şerhi işlenen maden sahasının müvekkiline ait olduğunu, sahanın 6.12.2010 tarihli Maden Sahası Devir Sözleşmesi ile borçludan satın alındığını, 14.1.2011 tarihinde Maden işleri Genel Müdürlüğüne muracaat edildiğini, devir işleminin bir takım eksiklikler nedeniyle 8.3.2011 tarihinde gerçekleştirilebildiğini ileri sürerek devir işlemi gerçekleşmeden sicile işlenen haciz şerhinin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haczin devirden önce konulduğunu, maden işletmesini devir alan davacı şirketin 7.3.2011 günlü yönetim kurulu kararında madenin tüm hak ve borçlarıyla devir alındığından beyan edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemesce 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 5/2.maddesine göre maden huhsatları ve buluculuk haklarının devir edilebileceği, durumun maden siciline şerh edilmesi ile devir işleminin tamam olduğu, 8.3.2011 tarihinde devir işleminin sicile tescil edilerek tamamlandığı, haciz şerhinin ise daha önceki tarihli olduğu, madenin tüm borçlarıyla birlikte devir alındığının davacı şirketin yönetim kurulu kararıyla da sabit olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı 3.kişi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4,05 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 3.7.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4015, Karar No: 2024/6497, Tarih: 18.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4015 E.  ,  2024/6497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/368 Esas, 2023/405 Karar

HÜKÜM : Davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. ... ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/234 E., 2020/215 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "Ziyafet" esas unsurlu tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı gerçek kişinin "LEZZET İÇİNDE ZİYAFET LİZ" ibareli marka başvurusuna yaptıkları itirazlarının nihai olarak YİDK tarafından reddine karar verildiğini, oysa dava konusu başvuru ile müvekkili markaları arasında iltibasa neden olacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, tescil edilmek istenen 29. sınıf mallar ile bu malların satışına ilişkin 35. sınıf hizmetler yönünden emtia benzerliği şartının da gerçekleştiğini, dava konusu başvurunun müvekkilinin seri markalarından bir olarak algılanacağını, dava konusu başvurunun kötü niyetli bulunduğunu ileri sürerek, YİDK'ın 2019-M-3900 sayılı kararının 29. sınıf mallar ile bu malların satışına ilişkin 35. sınıf hizmetler yönünden iptali ile dava konusu markanın anılan mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, taraf markaları arasında iltibasa neden olacak bir benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, "LEZZET İÇİNDE ZİYAFET LİZ" ibareli dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet "ZİYAFET" ibareli markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, tarafların marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığından iltibas koşullarının oluşmadığı, davacının 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin 3, 5 ve 9 uncu fıkralarına dayalı iddialarının da yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, dava konusu "LEZZET İÇİNDE ZİYAFET LİZ" ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet "Ziyafet" asıl unsurlu markaları arasında, uyuşmazlık konusu olan 29. sınıf mallar ile bu malların satışına özgü 35. sınıf perakendecilik hizmetleri yönünden, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca iltibas koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, dava konusu Türkpatentin kararının 29. sınıfta yer alan "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Kuru bakliyat. Hazır çorbalar, bulyonlar. Zeytin, zeytin ezmeleri. Hayvansal kaynaklı sütler; bitkisel kaynaklı sütler; süt ürünleri (tereyağı dahil). Yenilebilir bitkisel yağlar. Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar. Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin. Yumurtalar, yumurta tozları. Patates cipsleri." malları ve 35. sınıfta yer alan " Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Kuru bakliyat. Hazır çorbalar, bulyonlar. Zeytin, zeytin ezmeleri. Hayvansal kaynaklı sütler; bitkisel kaynaklı sütler; süt ürünleri (tereyağı dahil). Yenilebilir bitkisel yağlar. Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar. Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin. Yumurtalar, yumurta tozları. Patates cipsleri. mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)" hizmetleri yönünden kısmen iptaline, dava konusu başvuru tescil edilmediğinden hükümsüzlük konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, karar davalı TÜRKPATENT vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

Uyuşmazlık, davalının "LEZZET İÇİNDE ZİYAFET LİZ" ibareli başvuru markası ile davacının itirazına mesnet "ZİYAFET" esas unsurlu markaları arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca benzerlik ve dolayısıyla karıştırılma ihtimali bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

Uyuşmazlık, davalının "LEZZET İÇİNDE ZİYAFET LİZ" ibareli başvuru markası ile davacının itirazına mesnet "ZİYAFET" esas unsurlu markaları arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca benzerlik ve dolayısıyla karıştırılma ihtimali bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince taraf markalarının benzemediği ve iltibas tehlikesi bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince ise iltibas oluşacağı gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

6769 sayılı Kanun'un 6 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereğince; tescil başvurusu yapılan bir markanın, tescil edilmiş veya önceki tarihte başvurusu yapılmış marka ile aynılığı ya da benzerliği ve kapsadığı mal veya hizmetlerin aynılığı ya da benzerliği nedeniyle, tescil edilmiş veya önceki tarihte başvurusu yapılmış marka ile halk tarafından ilişkilendirilme ihtimali de dâhil karıştırılma ihtimali varsa itiraz üzerine başvuru reddedilir.

Markaların karıştırılmasından söz edebilmek için dava konusu marka ile itiraza mesnet markalar arasında hedef tüketici kitlesi (orta düzeydeki) yönünden markaların görsel, işitsel ve kavramsal özellikleri dikkate alarak genel ve bütünsel açıdan benzerlik ihtimali olması, yine tescilli marka ile tescil olunmak istenen işaret arasında markayı taşıyan her iki ürünün işletmesel kökeninin aynı veya birbirleriyle bağlantılı (idari-ekonomik) işletmeler tarafından üretilmiş olabileceği noktasında bağlantı kurulması (ilişkilendirilme) ihtimalinin bulunması gerekir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelindiğinde; davalının başvuru markası "LEZZET İÇİNDE ZİYAFET LİZ" ibaresinden oluşmakta olup, davacının itirazına mesnet markaları "ZİYAFET" esas unsurludur. Davacının itirazına mesnet markalarında bulunan ZİYAFET kelimesinin tanımlayıcı ve ayırt ediciliğinin düşük olduğu gözetildiğinde, markaların bütünsel olarak karşılaştırılmasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede benzerlik bulunmadığı, Bölge Adliye Mahkemesince her ne kadar Dairemizin 27.02.2018 tarihli, 2016/8010 E., 2018/1478 K. sayılı kararı emsal olarak gösterilmişse de iş bu kararda zikredilen başvuru markası ile somut olayımızdaki başvuru markasının faklı olduğu anlaşıldığından Bölge Adliye Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davalı Türk Patent ve Marka Kurumu yararına bozulması gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı Türk Patent ve Marka Kurumu'nun temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.09.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13595, Karar No: 2018/6620, Tarih: 07.06.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/13595 E.  ,  2018/6620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz dilekçesi kapsamına göre sadece sanık ... yönünden temyiz istemi bulunduğu anlaşılmakla bu sanık yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Gerekçeli karar başlığında ve iddianamede suç tarihinin ''16.09.2009'' yerine ''21.05.2009'' yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mahkemenin bozma ilamı doğrultusunda sanıkların eylemlerinin dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmaları nedeniyle mahcuzun kaybolmasına neden oldukları şeklindeki gerekçesine, kabulüne ve dosya kapsamına göre, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmaları nedeniyle mahcuzun kaybolmasına neden oldukları anlaşılan sanıklar hakkında TCK.nun 289/3. maddesi uyarınca önödeme bildirimi yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde TCK.nun 289/1. maddesi uyarınca mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, CMUK.nun 325. maddesi uyarınca bozmanın hükmü temyiz etmeyen sanık ...’e teşmiline, 07.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20748, Karar No: 2015/33132, Tarih: 01.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/20748 E.  ,  2015/33132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Belediyeden özel halk otobüsü güzergahı alan davalı Şirket nezdinde otobüs şoförü olarak çalıştığını ve iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ..., zamanaşımı ve husumet itirazında bulunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket, davacının iki dönem halinde çalışmasının bulunduğunu ve her iki çalışmasının da kendi isteği ile işten ayrılmak sureti ile sonlandığını, günde sekiz saati aşan çalışması bulunmadığını, fazla çalışma yapılmışsa karşılığının imzalı bordro ile ödendiğini ve davacının fesihte ibraname vererek işvereni ibra ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının alacaklarından davalı ... sorumlu tutulamayacağından davalı ... yönünden davanın reddine, davalı Şirket bakımından ise davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hafta tatili ile genel tatil ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hafta tatili ile genel tatil ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davacının fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacağı taleplerinin; anılan taleplerin davacı tarafından otobüs hareket formları ile ispatlanacağı belirtilmesine rağmen dosyaya sunulmaması, davacı tanıklarının hizmet süresi ve çalışma saatleri yönünden çelişkili ve hesaplamaya elverişsiz beyanlarının olması, ayrıca davacının muavinlik yaptığı veya araç bakım işinde çalıştığı yönünde beyanları olması ve bildirdikleri çalışma sürelerinin şoförlere ilişkin olması sebebiyle davacının otobüslerin çalışma saatine göre iş yapmamış olabileceği hususları da dikkate alınarak reddedildiği anlaşılmaktadır. Davacı tanık anlatımları çelişkili ve hesaplamaya elverişsiz ise de davalı tanıklarının da fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil çalışmasını doğrulayan beyanları bulunmaktadır. Davacının, davalı işveren işyerinde bir dönem muavin ve bir dönem araç bakım işinde çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir. Davacının muavin olarak çalıştığı dönemler davalı işverenden sorularak tespit edilmeli ve muavin olarak çalıştığı dönemle sınırlı olarak işyerinde muavin olarak çalıştığı anlaşılan davalı tanık anlatımlarına göre sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ile anılan alacakların reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3990, Karar No: 2025/5385, Tarih: 09.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/3990 E.  ,  2025/5385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/766 E., 2022/884 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/1386 E., 2021/13 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığına dayalı maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine, karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin eşi ...'nın davalı işverene ait işyerinde çalışmakta iken meslek hastalığına tutulduğunu ve bu hastalık neticesi 16.06.2010 tarihinde öldüğünü, olayda davalı işverenin kusurlu olduğunu, davacının murisi kaybetmesi nedeniyle elem ve ızdırap duyduğunu, bu nedenle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere davacı eş ... için 1,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden yürütülecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, ölümün meslek hastalığı sonucu olmadığını, usul ve yasaya aykırı olarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "..."SGK'dan getirtilen belgelere göre davacı murisinin 16.06.2010 tarihinde vefat ettiği, Bartın Devlet Hastanesi Sağlık Kurulu Raporu ve BEÜ Uygulama ve Araştırma Hastanesi Göğüs Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığı ve SGKB Ankara Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün raporu ile sigortalının ölümünün tutulduğu meslek hastalığı ve buna bağlı komplikasyonlar sonucu olmadığına karar verildiği, sigortalının hak sahiplerinin itirazı üzerine YSK'nın 04.02.2019 tarihli Raporu ile mevcut belgelere göre sigortalının ölümünün meslek hastalığı sonucu olduğuna oy birliği ile karar verildiği anlaşılmıştır.

Raporlar arasındaki çelişki nedeniyle murisin sağlığındaki mesleki son maluliyet oranı nazara alınarak Adli Tıp Kurumundan da rapor aldırılması yoluna gidilmiş, Adli Tıp 1. İhtisas Kurulunca düzenlenen 29.08.2019 tarihli raporda kişinin ölümünün akciğer kanseri ve gelişen komplikasyonları sonucu meydana gelmiş olduğu, kişinin ölümünün meslek hastalığına bağlı olmadığına oy birliği ile karar verilmiştir.