muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4387, Karar No: 2010/5548, Tarih: 22.04.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/4387 E.  ,  2010/5548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar Orman Yönetimi, ... ..., ... ve . ... ... ile davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, ... Mevkii 103 ada 3 parsel sayılı 20800,00 m² ile 103 ada 6 parsel sayılı 12300,00 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, belgesizden ... ... ve ... Yelgin’in ormandan açma yaparak zilyetliklerinde bulundurmaları nedeniyle 3 nolu parsel çayır niteliğiyle, 6 nolu parsel kargir ev ve bahçe ve tarla niteliğiyle Hazine adına tespit edilmişlerdir. Davacı ... Yönetimi 27.02.1989 tarihinde ... Kadastro Mahkemesinde 103 ada 6 nolu taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla, yine davacılardan ... ... zilyetlik iddiasıyla, davacılar ... ve Müşterekleri ise tapu kaydı ve vergi kaydına dayanarak 6 nolu taşınmazın kadastro tespitine itirazda bulunmuşlardır. Yine ... ... ve ... ve Müşterekleri tarafından 103 ada 3 nolu parsel hakkında aynı iddialarla açılan dava mahkemenin 2002/166 esas sayılı dosyasından ayrılarak ayrı esasa kaydedilmiş, daha sonra ... Kadastro Mahkemesinin 1999/1 esas sayılı dava dosyamızla birleştirilmiştir.... Kadastro Mahkemesince verilen yetkisizlik kararı sonrası dosya ... kadastro Mahkemesine gönderilmiş, bu mahkemece kesin süre içerisinde keşif giderleri yatırılmadığından davanın reddine ilişkin verilen karar Orman Yönetiminin temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 1999/1954-2191 sayılı 11.03.1999 günlü kararıyla özetle: “yasa ve yerleşmiş Yargıtay uygulamalarına aykırı olan ara kararları sonucu verilen önel ve kesin önellere dayanılarak, keşif giderlerinin yasal sürede yatırılmadığından söz edilerek davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu” gereğine değinilerek bozulmuştur. Bozma kararından sonra, ... önce ...’ya daha sonra Karlıoava’ya bağlanarak dosya bu şekilde Karlıova Kadastro Mahkemesine devredilmiştir. Mahkemece; taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğu ve ... ... ve mirasçılarının fiili kullanımında bulundukları gerekçesiyle ... ... tarafından açılan davanın kabulü ile dava konusu 103 ada 3 ve 6 parsel sayılı taşınmazların tespitlerinin iptali ile veraset ilamındaki payları oranında ... ... mirasçıları adına tapuya kayıt ve tesciline, ... ... dışındaki diğer davacılar tarafından açılan davaların reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi ile davacılar ..., ..., ... ve .... ... ve davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporlarına göre mahkemenin değerlendirmesi yerinde değildir.

Şöyle ki; çekişmeli taşınmazların çevresinde bulunan 103 ada 1, 2, 4, 5 nolu parsellerin, ...’lerin dayandığı temmuz 1949 tarihli 49 nolu meşelik sınırlı, 4595 m² yüzölçümlü tapu ile yine meşelik sınırlı 7 ve 8 tahrir nolu 11.000 m² yüzölçümlü vergi kayıtlarına dayanarak ve ... ...’ın zilyetliğinin malik sıfatıyla olmadığı kiracı sıfatıyla olduğu gerekçeleriyle kadastro mahkemesinin kesinleşen 2000/166 esas sayılı dosyasıyla ... oğulları ..., ... ve ... ... mirasçıları adına tespit edilip kesinleştiği anlaşılmaktadır. 103 ada 1, 2, 4, 5 nolu parsellerin toplam yüzölçümlerinin 29900 m² olup, revizyon gören tapu kaydı ve vergi kaydı miktarından çok fazla olduğu, dava konusu ... Köyü 103 ada 3 ve 6 nolu parsellerin ormandan açıldığından söz ederek tespit edildiği, hükme esas alınan orman bilirkişi kurulu raporunda çekişmeli taşınmazlardan 3 nolu parsel üzerinde halen kümeler halinde ... ağaçlarının bulunduğunun bildirildiği, bu parsellerin güneyinde bulunan taşınmazların yörede 1988 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında orman olarak tapulama harici bırakıldığı gözönünde bulundurulduğunda dava konusu 103 ada 3 ve 6 nolu parsellerin öncesinin ... ormanı olup yer yer tarla haline getirildiği, halende ... ağaçlarının parseller üzerinde yer aldığı, ... ağacı tohumu, ağır tohumlu ağaçlar grubu içerisinde yer aldığından tohum kanatlarının olmaması nedeni ile uzak mesafelere rüzgar v.s. gibi etkenlerle taşınarak çalılık alanlar içerisinde çimlenip yetişmesinin mümkün görülmediği, dolayısı ile davalı taşınmaz üzerindeki meşenin daha önceki yıllarda tahrip edilmiş olduğu, ... fotoğraflarının bu senelerde çekilmiş olduğu, fakat daha sonraki yıllarda toprak altında kalan kök ve yüzeyde bulunan gövde kesitlerinden çıkan kök ve sürgünlerinden yeniden bugün üzerinde görülen ... ormanının meydana geldiği bilimsel gerçekliği karşısında orman sayılan yerlerden oldukları anlaşılan taşınmazların orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle ... olduğu gibi hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Davacılar ..., ..., ... ve H. ... ...’in temyiz itirazlarının REDDİNE,

2- Davacı ... Yönetimi ve davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıran Orman Yönetimine iadesine 22/04/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7423, Karar No: 2013/26057, Tarih: 21.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/7423 E.  ,  2013/26057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA: Davacı-karşı davalı vekili, davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin ve fazla mesai ücret alacaklarının davalı işverenden, davalı-karşı davacı vekili ise birleşen dosyada davacı-karşı davalı işçiden verdiği zararın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine dair verilen kararın davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 24.12.2012 gün ve 2010/36643 Esas, 2012/43805 Karar sayılı kararı ile “hizmet akdi ve görev tanımında, davacının (karşı davalının) kasa ve stokların denetimi ve gözetiminden birinci derecede sorumlu olduğu, 15.04.2009 günü yapılan sayım sonucunda ortaya çıkan kasa açığını kabul ettiği, bundan sonra 04.06.2009 günü işverence dışarıdan görevlendirilen kişilerce yaptırılan sayım sırasında davacının (karşı davalının) çağırıldığı, sayım başladıktan sonra işyerine gelip sayım bitmeden işyerinden ayrıldığı, sayım bittikten sonra kasada yine açık tespit edilmesi üzerine davacının (karşı davalının) ve tüm çalışanların savunmasının istendiği, davacının (karşı davalının) savunma yapmaktan imtina ettiği, işverence İş Kanunu'nun 26 ncı maddesindeki 6 işgünlük hak düşürücü süre dolmadan aynı gün iş sözleşmesinin haklı nedenle bildirimsiz olarak feshedildiği, davacının (karşı davalının) işyerindeki görevi ve ilk sayımdaki açığı kabul etmesi, işyerinde sürekli kasa açığı çıkması dikkate alındığında işveren yönünden güven duygusunun temelinden çöktüğü ve haklı nedenle bildirimsiz fesih koşulu gerçekleştiği halde, mahkemece eylemin geçerli nedenle bildirimli fesih sebebi oluşturacak boyutta değerlendirilerek kıdem ve ihbar tazminatı talebinin kabul edilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “davacının imzasını içeren tutanağın 15.04.2009 tarihli olduğu; 2009/Haziran ayındaki fesih tarihi itibariyle İş Kanunu 26. maddedeki hak düşürücü sürenin geçtiği; 04.06.2009 günlü devir sayımı esnasında ise davacının iş sözleşmesinin sayım bitmeden işverence feshedildiği; bu konuda beyanları alınan tanıkların anlatımlarında da akdin, sayım devam ederken feshedildiği; sayıma davacının yerine görevlendirilmiş olan yeni mağaza müdürünün de katıldığı, davacının sayımın tamamlanmasını beklemeden mağazadan ayrılmasının, iş sözleşmesinin işverence feshedilmiş olmasının doğal sonucu olarak gerçekleştiği, görülen işin niteliği gereği zaman zaman stok eksiğinin, açığın çıkabileceği bir işletmesel risk olarak işverenliğin de kabulünde olduğu, ortaya çıkan açığın bir kısmında işi özensiz ifa, ihmal gibi kusur dereceleriyle davacının da sorumluluğunun bulunduğu değerlendirildiğinde dahi, bu durum söz konusu haklı fesih nedeninin unsurlarını karşılamadığı, kaldı ki, birleşen dava yönünden karşı davacı işverenin alacak talebi ilk hüküm içeriğinde mahkememizce reddedilmiş olduğu halde, işveren ...-... Paz. ve Teks. San. A.Ş

...-... Paz. ve Teks. San. A.Ş. nin bu yönden temyiz sebeplerinin reddi ile bu yöndeki red kararının bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşmesi ve karşılıklı talepler arasındaki bağlantı ve etki gözetildiğinde de, davacı işçinin tazminat alacaklısı olduğunun kabulü gerektiği” gerekçesi ile fesih konusundaki bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “hizmet akdi ve görev tanımında, davacının (karşı davalının) kasa ve stokların denetimi ve gözetiminden birinci derecede sorumlu olduğu, 15.04.2009 günü yapılan sayım sonucunda ortaya çıkan kasa açığını kabul ettiği, bundan sonra 04.06.2009 günü işverence dışarıdan görevlendirilen kişilerce yaptırılan sayım sırasında davacının (karşı davalının) çağırıldığı, sayım başladıktan sonra işyerine gelip sayım bitmeden işyerinden ayrıldığı, sayım bittikten sonra kasada yine açık tespit edilmesi üzerine davacının (karşı davalının) ve tüm çalışanların savunmasının istendiği, davacının (karşı davalının) savunma yapmaktan imtina ettiği, işverence İş Kanunu'nun 26 ncı maddesindeki 6 işgünlük hak düşürücü süre dolmadan aynı gün iş sözleşmesinin haklı nedenle bildirimsiz olarak feshedildiği, davacının (karşı davalının) işyerindeki görevi ve ilk sayımdaki açığı kabul etmesi, işyerinde sürekli kasa açığı çıkması dikkate alındığında işveren yönünden güven duygusunun temelinden çöktüğü ve haklı nedenle bildirimsiz fesih koşulu gerçekleştiği halde, mahkemece eylemin geçerli nedenle bildirimli fesih sebebi oluşturacak boyutta değerlendirilerek kıdem ve ihbar tazminatı talebinin kabul edilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile verilen karara karşı yerel mahkemece “davacının imzasını içeren tutanağın 15.04.2009 tarihli olduğu; 2009/Haziran ayındaki fesih tarihi itibariyle İş Kanunu 26. maddedeki hak düşürücü sürenin geçtiği; 04.06.2009 günlü devir sayımı esnasında ise davacının iş sözleşmesinin sayım bitmeden işverence feshedildiği; bu konuda beyanları alınan tanıkların anlatımlarında da akdin, sayım devam ederken feshedildiği; sayıma davacının yerine görevlendirilmiş olan yeni mağaza müdürünün de katıldığı, davacının sayımın tamamlanmasını beklemeden mağazadan ayrılmasının, iş sözleşmesinin işverence feshedilmiş olmasının doğal sonucu olarak gerçekleştiği, görülen işin niteliği gereği zaman zaman stok eksiğinin, açığın çıkabileceği bir işletmesel risk olarak işverenliğin de kabulünde olduğu, ortaya çıkan açığın bir kısmında işi özensiz ifa, ihmal gibi kusur dereceleriyle davacının da sorumluluğunun bulunduğu değerlendirildiğinde dahi, bu durum söz konusu haklı fesih nedeninin unsurlarını karşılamadığı, kaldı ki, birleşen dava yönünden karşı davacı işverenin alacak talebi ilk hüküm içeriğinde mahkememizce reddedilmiş olduğu halde, işveren ...-... Paz. ve Teks. San. A.Ş

...-... Paz. ve Teks. San. A.Ş. nin bu yönden temyiz sebeplerinin reddi ile bu yöndeki red kararının bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşmesi ve karşılıklı talepler arasındaki bağlantı ve etki gözetildiğinde de, davacı işçinin tazminat alacaklısı olduğunun kabulü gerektiği” gerekçesi ile direnilmiş olup, davacının doğrudan ihmal ve kusurunun ortaya konmadığı, stok eksikliği ve fazlalığının her zaman yaşandığı, karşı davanın reddedildiği de dikkate alındığında direnmenin doğru olduğu, yerel mahkemesince bu hususun düzeltildiği anlaşıldığından, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 21.10.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1916, Karar No: 2015/18120, Tarih: 28.05.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/1916 E.  ,  2015/18120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/348851

MAHKEMESİ : Emet Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2013

NUMARASI : 2013/27 (E) ve 2013/121 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık M.. Y.. hakkında, M.. A..'a karşı gerçekleştirdiği basit yaralama suçundan kamu davası açıldığı halde hüküm kurulmamış ise de, her zaman hüküm kurulması mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

1) Sanıklar hakkında hakaret suçlarından kurulan hükümler ile, sanıklar Ş.. A..'ın M.. Y..'e karşı, M.. Y..'in Ş.. A..'a karşı, M.. Y..'in de M.. A..'a karşı kasten yaralama suçları yönünden kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar M.. Y.., M.. Y.. ve Ş.. A..'ın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık M.. Y.. ile M.. Y..'in Ş.. A..'a karşı kasten yaralama suçları yönünden kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

a) Mahkemece sanık Ş.. A..'ın burnunda meydana gelen kırığın sanık M.. Y.. tarafından olay öncesi başka bir yerde yapıldığı gerekçesi ile sanık M.. Y..'in eylemi TCK'nin 86/2, 3-e kapsamında değerlendirilmiş ise de; dosya içeriğine göre, bu olaydan önce sanık Mesut'un katılan sanık Ş.. A..'ı darp ettiğine dair herhangi bir iddia ve delil bulunmadığı gibi, alınan doktor raporununda da katılan sanık Ş.. A..'daki burun kırığının önceden oluşan kırık olduğuna dair bir bulguya rastlanılmadığı, aksine iddia ve tüm delillerden

katılan sanık Ş.. A..'ın burnunun katılan sanık M.. Y.. tarafından 02.08.2009 tarihinde meydana gelen bu olayda kırıldığı, buna göre Sulh Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararı da dikkate alınarak sanık Mesut'un TCK'nun 86/1 ve 87/3 maddeleri gereğince cezalandırılması yerine TCK'nin 86/2 maddesi ile cezalandırılarak sanığa eksik ceza tayin edilmiş olması,

b) Sanık M.. Y.. hakkında, Emet Sulh Ceza Mahkemesince verilmiş CMK'nin 231. maddesine dair herhangi bir hüküm bulunmamasına rağmen, bu hususta mahkemesine bildirimde bulunulmasına karar verilmek suretiyle hükümlerin karıştırılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15985, Karar No: 2015/1051, Tarih: 02.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/15985 E.  ,  2015/1051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/03/2014 tarih ve 2009/164-2014/64 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yazarı olduğu ve daha önce kitaplarda yayınlanmış olan "...", "..." ve "...." adlı eserlerin, davalı yayınevi tarafından basılan "....." adlı kitapta izinsiz olarak kullanıldığını, davalıların eyleminin 5846 sayılı Yasa çerçevesinde müvekkilinin mali ve manevi haklarına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, şimdilik 1.000,00 TL maddi, 5000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket ve ... vekili, dava konusu kitabın ders kitabı olarak kullanıldığını ve eğitim-öğretim amacı ile çeşitli yazarların eserlerinden iktibas sınırlarını aşmamak kaydıyla yapılan alıntılara da yer verilerek düzenlenmiş bir kitap olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının eser sahibi olduğu ..., ..., .... adlı eserlerden 3 metin alınıp davalı yayın evinin .... tarafından ders kitabı olarak belirlenen ...... adlı kitapta işlenmek suretiyle kullanıldığı sabit ise de, yapılan işlemin iktibas serbestisi kapsamında olduğu ve davacının eserden kaynaklanan haklarına zarar görmesine neden olmadığı, FSEK'te belirtilen manevi tazminata ilişkin olguların da davaya konu fiilde gerçekleşmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3352, Karar No: 2019/569, Tarih: 16.05.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2015/3352 E.  ,  2019/569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 4. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 07.02.2013 tarihli ve 2010/533 E., 2013/79 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 15.04.2014 tarihli ve 2013/8617 E., 2014/8159 K. sayılı kararı ile;

“...Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak fesih edildiğini ileri sürerek, ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ödenmeyen ücret alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının izinsiz ve mazeretsiz olarak devamsızlık yaptığından, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-g. maddesine göre iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işverenin davacının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İş sözleşmesinin, işçinin işyerine devamsızlıkta bulunması sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

4857 sayılı Kanun'un 25 II- (g) bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü, yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermemektedir. Devamsızlığın haklı bir sebebe dayanması halinde işverenin derhal ve haklı sebeple fesih imkanı bulunmamaktadır.

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermemektedir. Devamsızlığın haklı bir sebebe dayanması halinde işverenin derhal ve haklı sebeple fesih imkanı bulunmamaktadır.

Somut olayda, davacının 18 ve 19 Mayıs 2010 tarihlerinde devamsızlık yaptığı sabit olup, izin aldığını veya haklı bir mazeretinin bulunduğunu ispatlamış değildir. Bu durumda, işveren tarafından yapılan fesih haklı sebebe dayanmaktadır. Öte yandan, işçi veya işveren bakımından haklı fesih sebeplerinin ortaya çıkması halinde, iş sözleşmesinin diğer tarafının sözleşmeyi haklı sebeple fesih yetkisinin kullanılma süresi sınırsız değildir. 4857 İş Kanunu'nun 26. maddesinde işverenin öğrendiği tarih ve olayın gerçekleştiği tarih başlangıç esas alınmak üzere iki ayrı süre öngörülmüştür. Bu süreler içinde fesih yoluna gitmeyen işçi ya da işverenin feshi, haklı bir feshin sonuçlarını doğurmaz. Bu süre, feshe sebep olan olayın diğer tarafça öğretilmesinden itibaren altı iş günü ve herhalde fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren bir yıl olarak Kanunda belirlenmiştir. Altı iş günlük süre işçi ya da işverenin haklı feshe sebep olan olayı öğrendiği günden itibaren işlemeye başlar. Olayı öğrenme günü sayılmaz ve takip eden iş günleri sayılarak altıncı günün bitiminde haklı fesih yetkisi sona erer. İşverenin tüzel kişi olması durumunda altı iş günlük süre feshe yetkili merciin öğrendiği günden başlar. Bu konuda müfettiş soruşturması yapılması, olayın disiplin kurulunca görüşülmesi süreyi başlatmaz. Olayın feshe yetkili kişi ya da kurula intikal ettirildiği gün, altı iş günlük sürenin başlangıcını oluşturur.

Temyize konu davada, davalı taraf 21.05.2010 tarihinde davacının savunmasını almış ve 27.05.2010 tarihinde iş sözleşmesini feshetmiştir. Bu halde, 21.05.2010 günü soruşturma devam etmekte olup, o gün itibariyle hak düşürü süre işlemeye başlamayacağından fesih, altı iş günlük hak düşürücü süre içerisinde yapılmıştır. Kaldı ki, anılan süre içinde iş günü olmayan pazar günü de bulunduğundan, altı iş günlük süre dolmadan fesih yapılmıştır.

Davacı taraf, 19 Mayıs'ın resmi tatil olduğundan işe gitmek zorunluluğu olmadığını ileri sürmüştür. Oysa iş günü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. Toplu iş sözleşmesinde ya da iş sözleşmesinde genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde sözkonusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır. Nitekim, davacıya ait iş sözleşmesinin 10. maddesinde davacının bayram ve genel tatillerde çalışmayı kabul ettiği yer almaktadır. Ayrıca, davacının davalıya ait diyaliz merkezinde çalışan tek laborant olduğundan, genel tatillerde de çalıştığı şahit beyanları ve tüm dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulduğunda, kıdem ve ihbar tazminatı isteminin de reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir...”