muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9482, Karar No: 2025/4109, Tarih: 04.03.2025

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu sözlerin siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyet kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,04.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19270, Karar No: 2012/41320, Tarih: 04.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/19270 E.  ,  2012/41320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezanın türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'un 318. maddesi uyarınca REDDİNE,

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Katılanın ... Devlet Hastanesinden alınan 21.03.2007 tarih 27152 no.lu ve 30.03.207 tarih 4313 no.lu raporlarında yaralanma neticesinde deplase nazal fraktür ve hafif derecede burun eğriliği bulunduğu basit tıbbi müdahale ile iyileşir şeklinde rapor düzenlendiği, yüzde sabit izden bahsedilmediği, yargılama sırasında mahkemece raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi yönüyle Van Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınan 28.05.2008 tarih 386 no.lu raporda katılandaki mevcut yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğu bildirildiğine göre, katılanda meydana gelen yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olup olmadığının tesbiti yönünde Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulun'dan rapor alınmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi;

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 04.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24884, Karar No: 2013/1340, Tarih: 21.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/24884 E.  ,  2013/1340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elazığ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu limited şirket aleyhine bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emri tebliği üzerine borçlunun yasal sürede icra mahkemesine başvurarak imzaya ve borca itiraz ettiği anlaşılmıştır.

TTK'nun 542.maddesi göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanunun 321.maddesine göre geçerli bir yönetim kurulu kararına dayanmaksızın temsilci tayin edilen kişilerin şirket adına yapacağı işlemler geçersiz olur. Zira, TTK'nun 539.maddesine göre atanan müdürler, esas itibariyle ticari mümessil niteliğinde olduklarından bir başka kişiyi ticari mümessil tayin etme yetkisine haiz değillerdir. Ayrıca TTK'nun 545.maddesine göre de, sözleşmede aksine hüküm olmadıkça ticari mümessiller ile bütün işletmeyi idare selahiyetine haiz olan ticari vekiller, şirketi oluşturan ortaklar kurulu kararı ile tayin olunabilirler.

Somut olayda şirket ortaklar kurulu kararı ile ....in müdür olarak atandığı, senedi imzaladığı iddia olunan ve bu müdür tarafından vekaletname ile yetki verilen .....'in şirket ortaklar kurulu kararı ile verilmiş şirketi borçlandırma yetkisi bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu sebeple ...... tarafından borçlu şirketi bağlayıcı bono düzenlenemez. Kaldı ki mahkeme kabulünde olan vekaletnamede bono düzenleme konusunda yetki de verilmemiştir.

O halde mahkemece, takip dayanağı bonodaki imzanın borçlu şirket yetkilisi .....'e ait olmadığı yöntemince yapılan bilirkişi incelemesi ile tespit edildiğine ve vekil .....'in imzaladığı bonodan dolayı şirket sorumlu tutulamayacağına göre, borçlu şirketin borca itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken  yazılı şekilde reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan HMK'nun 297. maddesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereği hükümde "gerekçeli kararın yazıldığı tarihin" yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2232, Karar No: 2015/19490, Tarih: 23.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/2232 E.  ,  2015/19490 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

12. Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Y A R G I T A Y İ L A M I

Esas No : 2015/2232

Karar No : 2015/19490

Tebliğname No : 12 - 2014/204471

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi : .... . Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 25/02/2014

Numarası : 2013/300 - 2014/14

Sanıklar : 1-S... , 2-... 3-...

Katılan : Kültür ve Turizm Bakanlığı

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Suç Tarihi : 13/04/2013

Hüküm : CMK'nın 223/2-c. maddesi gereğince beraat

Temyiz Eden : Katılan vekili

Tebliğnamedeki düşünce : Onama

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A-)Sanıklar ...,... hakkında verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

... Kaçakçılık ve Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü görevlilerince yapılan istihbari çalışma neticesinde, 66 KA 332 plakalı araç içerisinde tarihi eserlerin olduğu bilgisinin elde edilmesi üzerine, olay günü .... Cumhuriyet Başsavcılığının yazılı arama emri doğrultusunda sanık Halil Sülüs'ün 66 KA 332 plakalı aracının ....-....karayolu üzerinde durdurulduğu, araçta yapılan aramada aracın bagajında davaya konu 10 adet el yazması eski kitabın bulunduğu, araçta yolcu olarak bulunan ve kitapların sahibi olduğunu beyan eden sanık ....'in rızasıyla verdiği kitaplar hakkında alınan 13.04.2013 tarihli .... Müze Müdürlüğü raporunda, kitapların Osmanlıca ve Arapça yazılmış, el yazması kitap ve Kuran-ı Kerim olduklarının, 2863 sayılı Kanun kapsamında bulunduklarının tespit edildiği, her ne kadar kitapları 20 gün önce bir çöplükten bulduğunu beyan eden sanık ....'in yanında, araç sürücüsü sanık ....ve araçta yolcu olan sanık .... hakkında da 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de; sanıkların verdikleri ifadelerinde, kitapların kendilerine ait olmadıklarını, .... da işlerinin olması nedeni ile ....iline araçlarıyla gitmek üzere anlaştıklarını, sanık ....'in de davaya konu kitapları ciltletmek için kendileri ile gelmek istediğini, yolda seyrederlerken polisler tarafından durdurulduklarını, atılı suçlamayı kabul etmediklerini beyan ettikleri, sanık ....'in de verdiği ifadelerin bu yönde olduğu, 20 gün kadar önce çöpte bir bez torba içerisinde davaya konu kitapları bulduğunu, bakımlarını yaptırıp geride kalan çocuklarına bırakmak istediğini, bu nedenle Ankara'ya giden diğer sanıklarla gidip

./.

kitapları ciltletmek istediğini beyan ettiği, tüm dosya kapsamından sanıklar .... ve Halil Sülüs'ün beyanlarının doğru olmadığına, eylemleri sabit görülen sanık ....'in eylemlerine iştirak ettiklerine dair, mahkumiyetlerine yeterli ölçüde delillerin elde edilemediği ve yargılama neticesinde mahkemece beraatlerine karar verilmesinde bir aykırılığın olmadığı anlaşılmakla,

./.

kitapları ciltletmek istediğini beyan ettiği, tüm dosya kapsamından sanıklar .... ve Halil Sülüs'ün beyanlarının doğru olmadığına, eylemleri sabit görülen sanık ....'in eylemlerine iştirak ettiklerine dair, mahkumiyetlerine yeterli ölçüde delillerin elde edilemediği ve yargılama neticesinde mahkemece beraatlerine karar verilmesinde bir aykırılığın olmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda, sanıkların üzerlerine atılı suçu işlemediklerinin sabit olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sanıklar .... ve Halil Sülüs'ün beraatlerine ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B-)Sanık .... hakkında verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-.... Kaçakçılık ve Organize Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü görevlilerince yapılan istihbari çalışma neticesinde, 66 KA 332 plakalı araç içerisinde tarihi eserlerin olduğu bilgisinin elde edilmesi üzerine, olay günü .... Cumhuriyet Başsavcılığının yazılı arama emri doğrultusunda 66 KA 332 plakalı aracının ....-....karayolu üzerinde durdurulduğu, yapılan aramada aracın bagajında davaya konu 10 adet el yazması eski kitabın bulunduğu, araçta yolcu olarak bulunan ve kitapların sahibi olduğunu beyan eden sanık ....'in rızasıyla verdiği kitaplar hakkında alınan 13.04.2013 tarihli .... Müze Müdürlüğü raporunda, kitapların Osmanlıca ve Arapça yazılmış, el yazması kitap ve Kuran-ı Kerim olduklarının, 2863 sayılı Kanun kapsamında bulunduklarının tespit edildiği, bu tespitler üzerine sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, sanık ....'in verdiği ifadelerinde, 20 gün kadar önce çöpte bir bez torba içerisinde davaya konu kitapları bulduğunu, bakımlarını yaptırıp geride kalan çocuklarına bırakmak istediğini, bu nedenle Ankara'ya giden diğer sanıklarla gidip kitapları ciltletmek istediğini beyan ettiği, davaya konu eserler hakkında Sanat Tarihi ile Fen ve Edebiyat Bölümleri öğretim görevlilerinden alınan 10.02.2014 tarihli bilirkişi raporunda, eserlerin Arapça ve Osmanlıca yazılmış, el yazması Kuran-ı Kerim ve kitaplar olduklarının, 4 adet eserin 2863 sayılı Kanunun 23/a. bendinde tanımlanan, taşınabilir kültür varlıkları olduklarının, ancak eserlerin müze envanterlerine alınıp, teşhir edilmesinin gerekmediğinin, diğer eserlerin ise günümüze yakın zamana ait ve 2863 sayılı Kanun kapsamında bulunmayan eserler olduklarının belirtildiği anlaşılmakla,

2863 sayılı Kanun kapsamında olduğu tespit edilen dört eserle ilgili olarak, bir eserin hem etnoğrafik nitelikte olup hem 2863 sayılı Kanun kapsamı dışında ve ayrıca tasnif ve tescil dışı bulunmasının mümkün olmadığı, zira “tasnif ve tescil dışı olma” ifadesinin korunması gerekli görülmeyen varlıklar için kullanılabileceği, etnoğrafik nitelikteki kültür varlıklarının ise 2863 sayılı Kanun'da korunması gerekli taşınır kültür ve tabiat varlıkları arasında sayıldığı, 2863 sayılı Kanun kapsamı dışında olan objelerin Kanun tarafından koruma altına alınmayan, söz konusu Kanunun konusunu oluşturmayan varlıklar olduğu, yine bir eserin hem 2863 sayılı Kanun kapsamında bulunup hem de tasnif ve tescil dışı olmasının da mümkün bulunmadığı, dolayısıyla, 2863 sayılı Kanunun 23/a. maddesi kapsamında oldukları belirlenen dört eser yönünden sanığın eylemlerinin sabit olduğu, davaya konu eserlerin sanık tarafından ticari maksatla satın alındığına, kabul edildiğine ve satışa arz edildiğine dair dosyada somut ve kesin bir delil de bulunmadığı, bu bakımdan sanığın eyleminin 2863 sayılı Kanunun 67/1. maddesinde düzenlenen “bildirim yükümlülüğüne aykırılık” suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, atılı suçtan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

./.

2-2863 sayılı Kanunun 23/a maddesinde, korunması gerekli taşınır kültür ve tabiat varlıkları arasında sayılan etnoğrafik nitelikteki kültür varlıklarının serbestçe bulundurulamayacağı, aynı Kanunun 25/1. maddesi uyarınca, tasnif ve tescile tabi tutulan korunması gerekli etnoğrafik nitelikteki kültür varlıklarından müzelere alınması gerekli görülmeyenler ile bu nitelikte olup da sahiplerince müzelere satılmak istenmeyen taşınır kültür varlıklarının “tescile tabi taşınır kültür ve tabiat varlığı belgesi” düzenlenerek sahiplerine iade edileceği, başka bir deyişle suça konu eserin etnoğrafik nitelikte kültür varlığı olmasının, bu varlığın serbestçe bulundurulabileceği anlamına gelmediği, somut durumda suça konu dört adet eserin 2863 sayılı Kanunun 23/a maddesi uyarınca tasnif ve tescile tabi, etnoğrafik nitelikte bulunmaları ve sanığın “tescile tabi taşınır kültür ve tabiat varlığı belgesi” olduğuna dair bir savunmasının da mevcut olmaması karşısında, sanıktan ele geçirilen eserden 2863 sayılı Kanunun 23/a. maddesi kapsamında olduğu belirlenen dört adet eserin 2863 sayılı Kanunun 75. maddesi uyarınca müzeye teslimine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, sanığa iadesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, sanık ....'in beraatine ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3488, Karar No: 2025/3335, Tarih: 12.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/3488 E.  ,  2025/3335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1355 Esas, 2024/674 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/161 Esas, 2023/506 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtay'a aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davacının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

12.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8554, Karar No: 2024/1121, Tarih: 05.02.2024

**4. Hukuk Dairesi         2023/8554 E.  ,  2024/1121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/2940 Değişik İş, 2016/2940 Karar

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : 2016/İHK-1775

Tic. Ltd. Şti.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dosyanın Daire'nin 28.03.2022 tarihli kararıyla STK 20167İ.1199 sayılı ilgili dosyanın istenmesi için geri çevrildiği, anılan dosyanın eklendiği ancak bu kez de temyize konu asıl dosyanın gönderilmediği, bu kez 28.03.2022 tarihinde Daire'ce asıl dosyanın istenmesi için yeniden geri çevirme yapıldığı, mahkemece asıl dosya eklenmeden, içerikleri UYAP ortamına aktarılmadan yeniden ilgili dosya eklenerek dosyanın iade edildiği, geri çevirmenin gereğinin yerine getirilmediği görülmekle;

Temyize konu edilen 2015/0016767 E. 2016/İHK-1775 sayılı İtiraz Hakem Heyeti dava dosyasının aslının gönderilmesi, içeriğinin UYAP ortamına aktarılması için yeniden geri çevrilmesi gerekmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksikliklerin hakim nezaretinde giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE,

05.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23148, Karar No: 2018/9531, Tarih: 19.09.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/23148 E.  ,  2018/9531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Davalı kadın, dilekçeler aşamasından sonra 16.12.2015 tarihli ön inceleme duruşmasında yoksulluk nafakası talebinde bulunmuş, aynı celse hazır bulunan davacı taraf, kadının bu talebine açık muvafakatlarının bulunmadığını beyan etmişlerdir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 141. maddesinde iddia ve savunmanın hangi aşamaya kadar genişletilebileceği yahut değiştirilebileceği hüküm altına alınmıştır. Taraflar dilekçeler aşaması dışında ancak karşı tarafın "açık muvafakati" ve "ıslah" yolu ile iddia ve savunmalarını genişletip yahut değiştirebileceğine göre (HMK m. 141/1) açık muvafakatin ve ıslahın yokluğu halinde tarafların, iddia ve savunmalarını genişletip değiştiremeyeceği kanunun emredici hükmüdür. Davacının anılan talebe "açık muvafakatinin” olmadığı konusunda ise bir duraksama yoktur. O halde davalının bu davada Hukuk Muhakemeleri Kanununun 141. maddesinde gösterilen süreden sonra yoksulluk nafakası (TMK m. 175) talep edemeyeceği gözetilerek davalının yoksulluk nafakası isteği hakkında süresinden sonra talep edildiğinden bahisle "karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilmesi gerekirken, kesin hüküm oluşturacak şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7.maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm bölümünün yedinci bendinin hükümden tamamen çıkarılmasına, yerine yedinci bent olarak "Davalı tarafın yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün DÜZELTİLMİŞ şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.09.2018 (Çrş.)