muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4383, Karar No: 2023/2717, Tarih: 09.05.2023

Bu haliyle, soruşturmayı yürüten adli kolluk birimi olan ... Mali Şube personeli "suç örgütü, kaçakçılık ve aklama" suçlarını işlediği iddiasıyla...liderliğindeki bir suç organizasyonu hakkında yürüttüğü soruşturmada gerçekleştirilen iletişimin denetlenmesi tedbirinin uygulanması sırasında Rıza Sarraf -Yaşar Aktürk, Rıza Sarraf - Barış Güler, Rıza Sarraf - Mustafa Köse, Rıza Sarraf - Abdullah Happani arasında gerçekleşen 05/04/2013, 07/04/2013, 11/04/2013, 12/04/2013 ve 13/04/2013 tarihli telefon görüşmelerinin suç şüphesi uyandırdığı ve suç unsuru içerdiği gerekçesiyle tape yapılması cihetine gitmiştir. O halde bu haliyle ve iddialara göre söz konusu görüşmelere ait sesler (görüşme içeriği) soruşturma kapsamında sonradan ortaya çıkan İçişleri Bakanı ...'e menfaat temin edileceğine dair rüşvet suçu yönünden tesadüfi bir delil niteliğinde olup, 5271 sayılı CMK'nın 138/2 madde ve fıkrası uyarınca yapılması gereken; bu delilin muhafaza altına alınarak durumun derhal Cumhuriyet Savcısına bildirilmesi, aynı şekilde Cumhuriyet Savcısınca yapılması gereken de olayın bir tarafının Anayasanın 100'üncü maddesi gereği özel soruşturma usulüne tabi Bakan olması hasebiyle özel soruşturma bürosundan sorumlu Başsavcı Vekili ve Cumhuriyet Başsavcısının olaydan haberdar edilerek bilgilendirilmeleri, bu yolla da olayın ve delillerin ivedilikle / bekletilmeksizin Bakan hakkında soruşturma açılmasını takdir edecek yetkili makam olan Türkiye Büyük Millet Meclisine intikal ettirilmesinin sağlanmasıdır.

Nihayet, 2012/125043 sayılı soruşturmada, Çevre ve Şehircilik Bakanı ... ile ilgili olarak soruşturma şüphelisi / hedef şahıs Ali İbrahimağaoğlu ile yapmış olduğu 22/10/2012 tarihli görüşmenin suç unsuru içerdiğinden bahisle iletişimin tespit tutanağı haline getirildiği anlaşılmaktadır. Buna göre, soruşturmayı yürüten adli kolluk birimi olan ... Organize Şube personeli "çıkar amaçlı suç örgütü kurmak ve buna bağlı olarak örgüt faaliyetleri" suçlarını işlediği iddiasıyla Ali İbrahimağaoğlu liderliğindeki bir suç organizasyonu hakkında yürüttüğü soruşturmada gerçekleştirilen iletişimin denetlenmesi tedbirinin uygulanması sırasında dönemin Çevre ve Şehircilik Bakanı ...'ın 22/10/2012 tarihinde gerçekleştirdiği telefon görüşmesinin suç örgütü kurmak, yönetmek ve örgüt faaliyeti çerçevesinde eylemlerde (rüşvet, nüfuz ticareti, imar kirliliğine neden olmak gibi) bulunmak suçu yönünden şüphe uyandırdığı, görüşmede buna dair deliller elde edildiği ve suç unsuru içerdiği gerekçesiyle tape yapılması cihetine gitmiştir. Bu haliyle ve iddialara göre söz konusu görüşmeye ait sesler (görüşme içeriği) soruşturma kapsamında sonradan ortaya çıkan suç işlemek amacıyla örgüt kurmak ve yönetmek suçu yönünden tesadüfi bir delil niteliğinde olup, 5271 sayılı CMK'nın 138/2 madde ve fıkrası uyarınca yapılması gereken; bu delilin muhafaza altına alınarak durumun derhal Cumhuriyet Savcısına bildirilmesi, Cumhuriyet Savcısınca yapılması gereken de olayın bir tarafının Anayasanın 100'üncü maddesi gereği özel soruşturma usulüne tabi Bakan olması hasebiyle özel soruşturma bürosundan sorumlu Başsavcı Vekili ve Cumhuriyet Başsavcısının olaydan haberdar edilerek bilgilendirilmeleri, bu yolla da olayın ve delillerin ivedilikle / bekletilmeksizin Bakan hakkında soruşturma açılmasını takdir edecek yetkili makam olan Türkiye Büyük Millet Meclisine intikal ettirilmesinin sağlanmasıdır.

Oysa ki, somut olayda tesadüfi delil kavramına ilişkin mevzuat ve yargısal içtihatlarla somutlaşan suçun delillendirilmesi uygulamasına uygun hareket edilmediği çok açık ve net olarak gözükmektedir. Dosya kapsamında yargılanan sanıklar her ne kadar savunmalarında Bakanlarla ilgili (rüşvet, nüfuz ticareti vs.,) suç şüphesi yaratan olayların ve buna dair delillerin soruşturma savcısına sözlü olarak mütemadiyen bildirildiğini, savcının bu gelişmelerden ve işlenen suçlardan her daim bilgi sahibi olduğunu, savcı talimatı dışında hareket etmelerinin söz konusu olmadığını ileri sürmüşlerse de, ilk derece mahkemesinde tanık olarak ifadesi alınan soruşturma savcılarından Yılmaz Kıstı'nın 03/01/2019 tarihli duruşmadaki yeminli beyanında, suç tarihinde bizatihi kendi uhdesinde bulunan 2012/120653 sayılı soruşturma evrakının mahiyetinin...ile ilgili kaçakçılık ve daha ziyade 213 sayılı Kanuna muhalefet (vergi usulsüzlüğü) boyutunda olduğunu bildiğini, soruşturmanın ilerleyen safhalarında kolluk görevlilerinin dönemin kabine üyeleri bazı bakanların suça karıştıkları iddialarıyla ilgili kendisine herhangi bir surette bilgi vermediklerini, buna dair iletişim görüşmeleri ve tapelerden bilgi sahibi olmadığını beyan etmesi, öte yandan 2012/125043 sayılı suç soruşturmasında bir dönem görev alan tanık Bekir Gencer'in de benzer mahiyette beyanda bulunması karşısında buna dair sanık savunmalarının temelinden çöktüğü, bundan ayrı olarak adli kolluk görevlisi sanıkların ismi geçen (4) Bakan ile ilgili iddia konusu suçları işledikleri bilgisine ulaşılır ulaşmaz, tesadüfen elde edilen delillerden Cumhuriyet savcısını bilgilendirdiklerine ve bu aşamadan sonra delil toplamaya devam edilip edilmemesi ile ilgili olarak soruşturmanın asli sahibi olan Cumhuriyet savcısından yazılı talimat aldıklarına, Cumhuriyet savcısının da soruşturmaya devam edilmesi yönünde adli kolluk görevlilerine talimat verdiğine dair dava dosyasında yazılı bir belge ve evrak da bulunmadığı, sanıkların da zaten savunmalarında bu yönde bir evrakın varlığından söz etmedikleri anlaşılmaktadır.

Vakıa, bir an için adli kolluk görevlisi sanıkların soruşturma şüphelisi olmayan Bakanlarla ilgili aynı zamanda soruşturma konusu da olmayan bir suçun işlendiği şüphesini ortaya koyan delillere temas etmeleri halinde CMK'nın 138/2 maddesi uyarınca bundan Cumhuriyet savcısını bilgilendirmeleri ihtimalinde Bakanların sıfatı ve iddia konusu suçların niteliğine nazaran Anayasanın 100'üncü maddesi gereği özel soruşturma usulüne tabi olmaları nedeniyle Cumhuriyet savcısınca evrakın uhdesinde tutularak soruşturma yapılması zaten mümkün olmayıp, bu halde soruşturma savcısınca yapılması gereken; olay ve delillerin ivedilikle / bekletilmeksizin Bakanlar hakkında soruşturma açılmasını takdir edecek yetkili makam olan Türkiye Büyük Millet Meclisine intikalinin sağlanması için özel soruşturma Bürosundan sorumlu Başsavcı Vekili ve Cumhuriyet Başsavcısının olaydan haberdar edilerek bilgilendirilmeleri böylelikle soruşturmanın Bakanlar yönüyle özel soruşturma bürosuna devredilmesi olmakla birlikte, bu durum, olayın başka bir boyutunu teşkil etmektedir. Ancak, bu durum, adli kolluk görevlisi sanıkların soruşturmada elde edilen tesadüfi delillerden Cumhuriyet savcısını bilgilendirmedikleri ve bu durumu gizleyerek hedef şahıslar üzerinden Bakanların telefonlarını dolaylı olarak uzun süre dinlemek suretiyle delil biriktirdikleri gerçeğini ortadan kaldırmayacaktır.

5271 sayılı CMK'nın 161/3 maddesinde Cumhuriyet savcısının, yürütülen bir suç soruşturmasına ilişkin olarak adli kolluk görevlilerine emirlerini yazılı olarak ve acele hallerde ise sözlü olarak vereceği, sözlü emrin en kısa sürede yazılı olarak da bildirileceği hükme bağlanmıştır. Bilindiği üzere ceza yargılamasının kovuşturma evresine açıklık ve sözlülük, buna mukabil soruşturma evresine ise gizlilik ve yazılılık ilkeleri hakimdir. Bu itibarla, CMK'nın 138/2 maddesi hükmü aynı Kanunun 161/3 maddesinin emredici hükmü ile birlikte değerlendirildiğinde; bir suç soruşturmasında görev alan adli kolluk görevlilerinin telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi sırasında yapılmakta olan soruşturmayla ilgisi olmayan ve ancak CMK'nın 135/6 maddesinde sayılan katalog suçlardan birinin işlendiği şüphesini uyandıran bir delil elde etmeleri halinde söz konusu delili muhafaza altına alarak durumu Cumhuriyet savcısına bildirmeleri durumunda, Cumhuriyet savcısının muhafaza altına alınan bu deliller ve soruşturmaya ilişkin emirlerini adli kolluk personeline yazılı olarak vermesi gerektiği yahut ilk başta verdiği sözlü emirleri bilahare yazılı hale dönüştürmesi gerektiği zaten yasal bir gereklilik olarak karşımıza çıkmaktadır.

Kaldı ki, gerek soruşturma konuları ve gerekse soruşturmada ismi geçen kişiler yönünden önem arz eden bu nevi bir soruşturmada adli kolluk görevlisi sanıkların iletişimin denetlenmesi tedbirinin uygulanması sırasında karşılaştıkları yeni durum ve olgulardan, Bakanlarla ilgili tesadüf ettiklerini söyledikleri suç görüşmeleri ve rüşvet suçuna işaret eden delillerden soruşturma savcısını sözlü olarak bilgilendirdiklerini ve buna mukabil Cumhuriyet savcısının adli kolluk görevlisi sanıklara tesadüfen elde edilen delillere konu şahıs ve olaylarla ilgili sadece sözlü emir verdiğini düşünmek zaten hukuken, aklen ve mantıken olası gözükmemektedir.

Üstelik, adli kolluk görevlisi olarak yürüttükleri alelade ve sıradan suç soruşturmalarında dahi, görevleriyle alakalı tesis ettikleri işlemler nedeniyle ileride yasal bir sorumlulukla karşılaşmamak ve muhtemel bir suç isnadına muhatap olmamak düşüncesi ve endişesiyle hareket ederek soruşturma sırasında karşılaştıkları olağan / olağandışı her türlü gelişmeden Cumhuriyet savcısını bilgilendirdikleri ve buna mukabil Cumhuriyet savcısından soruşturma ile ilgili aldığı her türlü emir ve talimatı yazılı evraka dönüştürmeye çalıştıkları bilinen adli kolluk görevlilerinin, gerek CMK'da öngörülen yasal gereklilik nedeniyle ve gerekse ülkemizde yerleşik olan bu kolluk / yargı pratiği karşısında Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetinde görev yapan kabine üyelerinden bir kısmının ve en önemlisi görev yaptıkları teşkilatın bağlı olduğu bakanlığın en tepesinde yer alan İçişleri Bakanının isminin geçtiği böyle önemli bir soruşturmada Cumhuriyet savcısından herhangi bir yazılı emir / talimat almadan adli soruşturmaya devam ettiklerine dair savunmalarının zaten inandırıcı bulunması ve bu savunmalara itibar edilmesi mümkün görülmemiştir.

Sonuç İtibariyle; ilk derece mahkemesince kararında da belirttiği üzere “ sanıkların üyesi oldukları FETÖ/PDY silahlı terör örgütünden aldıkları talimat doğrultusunda Türkiye Cumhuriyeti hükûmetini ortadan kaldırma veya kısmen ya da tamamen iş yapamaz hale getirme gayelerini gerçekleştirmek için; kendi kurguladıkları soruşturmalarda mevzuat hükümlerine aykırı şekilde hedef şahıslar üzerinden kabine üyelerinin telefonlarının iletişimin tespiti ve kayda alınmasını sağlayarak uzun süre "dolaylı dinleme" gerçekleştirmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 138/2 maddesinde öngörülen tesadüfen elde edilen delillere ilişkin mevzuat hükümlerine açıkça aykırı hareket ettikleri, yukarıda ifade edildiği gibi Ekonomi Bakanı...'ın yaklaşık 13-14 aylık süreçte toplam 26 adet, İçişleri Bakanı ...'in yaklaşık 7 aylık süreçte toplam 42 adet, Avrupa Birliği Bakanı...'ın 9-10 aylık süreçte toplam 17 adet, Çevre ve Şehircilik Bakanı ..

...'ın yaklaşık 13-14 aylık süreçte toplam 26 adet, İçişleri Bakanı ...'in yaklaşık 7 aylık süreçte toplam 42 adet, Avrupa Birliği Bakanı...'ın 9-10 aylık süreçte toplam 17 adet, Çevre ve Şehircilik Bakanı ...'ın yaklaşık 14 aylık süreçte toplam 66 adet telefon görüşmesinin iletişim tespit tutanağı haline getirildiği dikkate alındığında, Bakanların suça temas ettikleri şüphesinin ilk olarak oluştuğu ve bu suç şüphesine işaret eden kanıtlara ulaşıldığını ilk olarak tespit ettikleri anda bu delilleri muhafaza altına almak suretiyle soruşturma savcısını bilgilendirerek onun vereceği yazılı talimatlara göre hareket etmeleri gerekirken, bu yola gitmeyip, bu şüphelerin oluştuğu tarihlerde soruşturmaları yürüten soruşturma savcılarını bilgilendirmedikleri veya gizledikleri, bilahare soruşturmaları deruhte eden örgüt üyesi eski savcılar Celal Kara ve Mehmet Yüzgeç ile tam bir eylem ve işbirliği içerisinde hareket etmek suretiyle haklarında iletişimin denetlenmesi kararı olmayan Bakanları tamamen örgütsel bir gizlilik içerisinde ve uzun süre dolaylı olarak dinleyerek telefon görüşmeleri içeriklerini iletişim tespit tutanağı haline getirdikleri ve böylelikle anayasal nitelikteki haberleşme hürriyetine de açıkça müdahale teşkil edecek biçimde ısrarla yasa dışı delil elde etme çabası içerisine girdikleri, örgütsel bir faaliyet çerçevesinde ve hukuka aykırı yöntemle elde ettikleri yasa dışı bu kanıtları soruşturma / operasyon savcıları Celal Kara ve Mehmet Yüzgeç ile işbirliği içerisinde hazırladıkları soruşturma fezlekelerinde, Mali Şube tarafından Bakanlarla ilgili düzenlenen hiçbir hukuki dayanağı bulunmayan ayrıntılı suç raporunda ve her iki soruşturmaya ilişkin bilgi notlarında tamamen hukuksuz olarak kullandıkları, görünüşte çıkar amaçlı bir suç örgütü soruşturması yürüttükleri görüntüsü verip, gerçekte amaçladıkları gibi bu soruşturmanın hedef şahısları üzerinden telefon dinlemeleri bahanesiyle Hükûmet üyeleri ile ilgili delil toplayıp daha sonra bu delilleri elde bekletme / biriktirme yöntemiyle hareket ettikleri, böylelikle hakkında dinleme kararı olmayan kişileri, hakkında dinleme kararı olan şüpheliler üzerinden uzun süre dinleyerek "dolaylı dinleme yasağı"na aykırı hareket ettikleri ve bilahare kendileri gibi FETÖ/PDY silahlı terör örgütü üyesi eski savcılar Zekeriya Öz koordinesinde Celal Kara ve Mehmet Yüzgeç ile birlikte soruşturmayı sansasyonel bir biçimde, ilintili olmadığı başka soruşturma dosyaları ile operasyona dönüştürerek soruşturma dosyasında elde edilen arama görüntüleri, fiziki takip tutanakları ve ses kayıtlarını yazılı, görsel ve sosyal medyaya servis edip yayınlanmasını sağlayarak hükûmetin istifasını sağlamayı amaçladıkları kanaatine varılmıştır.” Şeklinde olduğu belirlenmiştir.

4.Tanıklıktan Çekinme Hususundaki Yasal Düzenlemeye Aykırılık;

Bilindiği üzere, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun suç tarihinde yürürlükte bulunan "İletişimin tespiti, dinlenmesi ve kayda alınması" başlıklı, 25/05/2005 tarih ve 5353 SK ile değişik 135'inci maddesinde; "(1) Bir suç dolayısıyla yapılan soruşturma ve kovuşturmada, suç işlendiğine ilişkin kuvvetli şüphe sebeplerinin varlığı ve başka suretle delil elde edilmesi imkânının bulunmaması durumunda, hâkim veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının kararıyla şüpheli veya sanığın telekomünikasyon yoluyla iletişimi tespit edilebilir, dinlenebilir, kayda alınabilir ve sinyal bilgileri değerlendirilebilir. Cumhuriyet savcısı kararını derhâl hâkimin onayına sunar ve hâkim, kararını en geç yirmidört saat içinde verir. Sürenin dolması veya hâkim tarafından aksine karar verilmesi halinde tedbir Cumhuriyet savcısı tarafından derhâl kaldırılır. (2) Şüpheli veya sanığın tanıklıktan çekinebilecek kişilerle arasındaki iletişimi kayda alınamaz. Kayda alma gerçekleştikten sonra bu durumun anlaşılması hâlinde, alınan kayıtlar derhâl yok edilir...",

"Tanıklıktan çekinme" başlıklı 45'inci maddesinde ise; "(1) Aşağıdaki kimseler tanıklıktan çekinebilir: a) Şüpheli veya sanığın nişanlısı, b) Evlilik bağı kalmasa bile şüpheli veya sanığın eşi, c) Şüpheli veya sanığın kan hısımlığından veya kayın hısımlığından üstsoy veya altsoyu, d) Şüpheli veya sanığın üçüncü derece dahil kan veya ikinci derece dahil kayın hısımları, e) Şüpheli veya sanıkla aralarında evlâtlık bağı bulunanlar, (2) Yaş küçüklüğü, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı nedeniyle tanıklıktan çekinmenin önemini anlayabilecek durumda olmayanlar, kanunî temsilcilerinin rızalarıyla tanık olarak dinlenebilirler. Kanunî temsilci şüpheli veya sanık ise, bu kişilerin çekinmeleri konusunda karar veremez, (3) Tanıklıktan çekinebilecek olan kimselere, dinlenmeden önce tanıklıktan çekinebilecekleri bildirilir. Bu kimseler, dinlenirken de her zaman tanıklıktan çekinebilirler" şeklinde hükümler yer aldığı, tanıklıktan çekinme ile ilgili CMK'nın 45'inci maddesinde suç tarihinden sonra da herhangi bir değişiklik yapılmadığı ve hükmün aynen muhafaza edildiği anlaşılmaktadır.

Suç tarihinden sonra, 21/02/2014 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisinde kabul edilerek 06/03/2014 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmak suretiyle yürürlüğe giren 6526 sayılı "Terörle Mücadele Kanunu ve Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"un 12'nci maddesi ile CMK'nın 135'inci maddesinde yapılan değişiklik ile bu maddeye birinci fıkra hükmünden sonra gelmek üzere ikinci fıkra eklenmiş ve madde numaraları buna göre teselsül ettirilmiş, bu bağlamda yasa değişikliğinden önce yasa maddesinin ikinci fıkrasında öngörülen "tanıklıktan çekinebilecek kişilerle olan iletişimin kayda alınması yasağı" bu tarihten sonra 135'inci maddenin 3'üncü fıkrasında düzenlenmiş, bununla birlikte normatif olarak hükmün içeriğinde herhangi bir değişiklik yapılmamış ve yasak aynen korunmuştur.

Madde hükmünden de anlaşılacağı üzere, şüpheli veya sanığın tanıklıktan çekinebilecek kişilerle arasında gerçekleşen iletişimi dinlenemez ve kayda alınamaz, fakat bu iletişimi tespit edilebilir, sinyal bilgileri değerlendirilebilir. Çünkü, suç tarihi itibariyle CMK'nın 135'inci maddesinin 2'nci fıkrasında yer alan ve suç tarihinden sonra 21/02/2014 tarih ve 6526 SK ile yapılan kısmi değişiklikle içeriğinde hiçbir değişiklik yapılmaksızın aynı maddenin 3'üncü fıkrasında düzenlenen hükümde; tanıklıktan çekinebilecek kişiler arasında gerçekleşen iletişimin içeriğine ulaşılmaksızın ve müdahale edilmeksizin yalnızca kimin kiminle görüştüğüne dair bilgiler, bir başka deyişle HTS verilerinin ve yine tanıklıktan çekinebilecek kişiler arasında gerçekleşen iletişimin içeriğine müdahale edilmeksizin yalnızca sinyal bilgilerinin iletişim sistemleri üzerinde bıraktığı izlerin tespit edilerek, bunlardan anlamlandırılan sonuçlar çıkarmak üzere gerçekleştirilen değerlendirme işlemlerinin bir başka deyişle sinyal bilgilerinin elde edilmesi yasaklanmamıştır.

5271 sayılı CMK'nın 135'inci maddesinin suç tarihinde 2'nci fıkrasında yer alan hükmü, lafzi olarak, yalnızca şüpheli veya sanığın tanıklıktan çekinebilecek kişilerle arasında gerçekleşen iletişimin kayda alınması yasağını öngörmekle birlikte, yasağın getirilme amacı uyarınca, bunun yalnızca iletişimin kayda alınmasını değil, kayıt için zorunlu olan dinlemeyi de kapsayacağı kabul edilmektedir. Çünkü kanun koyucunun, tanıklıktan çekinme hakkına sahip olan arasındaki iletişimin denetlenmesi yasağını "içerik öğrenme" ile sınırlı düzenlediği, böylelikle bu kişiler arasında yapılan iletişimin içeriğinin takip edilip öğrenilmesini yasakladığı, iletişimin içeriğinin öğrenilmesinin ise, işin doğası gereği sadece kayda almayı değil, şüphesiz bunun öncesinde dinlemeyi de kapsadığı, bu itibarla CMK'nın 135/3 (suç tarihinde ikinci fıkra) maddesi hükmünün, hem iletişimin dinlenmesini hem de kayda alınmasını yasakladığı kabul edilip benimsenmektedir.

Nitekim, "Ceza Muhakemesi Kanununda Öngörülen Telekomünikasyon Yoluyla Yapılan İletişimin Denetlenmesi, Gizli Soruşturmacı ve Teknik Araçlarla İzleme Tedbirlerinin Uygulanmasına İlişkin Yönetmeliğin" iletişimin dinlenmesi ve kayda alınması tanımına yer veren 4/e maddesinde dinleme ve kayda almanın; "telekomünikasyon yoluyla gerçekleştirilmekte olan konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile diğer her türlü iletişimin uygun teknik araçlarla dinlenmesi ve kayda alınmasına yönelik işlemler" olarak tanımlanması da bu görüşü doğrulamaktadır.

Ceza Muhakemesi Kanununun telekomünikasyon yoluyla iletişimin denetlenmesi başlıklı 135'inci maddesinde öngörülen "tanıklıktan çekinebilecek kişilerle olan iletişimin kayda alınması yasağı"nın kapsamının "iletişimin dinlenmesi ve kayda alınması"nı içerdiği bu şekilde belirlendikten sonra hemen ifade edilmelidir ki, öğretide ve uygulamada bu yasağın kapsamının belirlenmesi noktasında geçmişte zaman zaman birbiriyle çelişkili görüşler dile getirilmiş ve birbiriyle çelişen yargı kararları verilmişse de artık öğretide ve yargısal içtihatlarda genel kabul gördüğü üzere; şüpheli ya da sanıkların "birlikte suç işleme şüphesi bulunmayan" tanıklıktan çekinebilecek kişilerle yaptıkları görüşmelerin kanuni delil olmadığı konusunda herhangi bir tereddüt bulunmadığı, lakin akrabalık ilişkilerinin sağladığı kolaylıklardan yararlanarak şüpheli ya da sanıkların birlikte suç işleme kuşkusu altında bulunan tanıklıktan çekinebilecek kişilerle yaptıkları iletişimin dinlenmesi ve kayda alınmasında hukuki bir engel bulunmadığı ve bu yolla elde edilen delillerin kanuna aykırı olarak elde edildiğinden söz edilemeyeceğinin benimsendiği görülmektedir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/02/2013 tarih, 2011/5.MD-137 esas ve 2013/58 karar ve 03/06/2014 tarih, 2013/10-642 esas ve 2014/302 karar sayılı kararlarında, tanıklıktan çekinme hakkı olanların birlikte suça karışıp şüpheli veya sanık sıfatını almaları halinde dinlenebilecekleri görüşünün benimsendiği, lakin özellikle bir kısım sanıklarca da savunmalarında dayanak delil olarak gösterilen 19/02/2013 tarih ve 2011/5.MD-137 esas, 2013/58 karar sayılı karar içeriğinden de anlaşılacağı üzere, her iki tarafın şüpheli veya sanık olup akrabalıkları nedeniyle tanıklıktan çekinme hakkı olduğu durumda, "dolaylı dinleme" yöntemine başvurulmayıp, her ikisi için de usule uygun dinleme kararı alınması kaydıyla teknik takip yapılabileceğinin kabul edildiği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/02/2013 tarih ve 2011/5.MD-137 esas, 2013/58 karar sayılı kararı incelendiğinde; irtikap ve suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme suçlarından sanık A.K ile irtikap suçundan sanıklar M.K, H.K, R.S ve H.Ş'in yapılan yargılamaları sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5'inci Ceza Dairesince ilkin 05/06/2009 gün ve 1-5 sayı ile; sanık A.K'un suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme, sanıklar H.K, R.S ve H.Ş'in irtikap suçlarından beraatlerine, sanık A.K'un rüşvet alma suçuna teşebbüsten 5237 sayılı TCK'nın 252/1-2, 35/2, 62 ve 53.maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, CMK'nın 231/5 maddesi uyarınca hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanık M.K'un rüşvet alma suçuna teşebbüsten 5237 sayılı TCK'nın 252/1, 35/2, 62 ve 53.maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sabıkası nedeniyle hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına, hapis cezasının TCK'nın 51/1-a maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, sanık A.K müdafinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yapmış olduğu itirazın Yargıtay 6'ncı Ceza Dairesince 30/09/2009 gün ve 5-5 sayı ile reddedildiği, bu arada rüşvet suçuna teşebbüsten hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olan sanık A.K müdafi tarafından hükümden sonra 22/07/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı "Terörle Mücadele Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"un 7 ve geçici 2.maddeleri hükümleri uyarınca 15 gün içerisinde dilekçe verilmek suretiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kaldırılarak yargılamaya devam edilmesi isteminde bulunulması üzerine, bu sanık hakkında rüşvet suçuna teşebbüsten verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olarak yargılamaya devam eden Yargıtay 5'inci Ceza Dairesince 02/02/2011 gün ve 1-5 sayılı ek karar ile; sanık A.K'un TCK'nın 252/1-2, 35/2, 62, 53 ve 51/1-a maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine karar verildiği, bu hükmün de adı geçen sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine uyuşmazlığın Yargıtay Ceza Genel Kurulu önüne geldiği somut olayda;