muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/32, Karar No: 2024/11756, Tarih: 28.11.2024

İfade özgürlüğü; aynı zamanda demokratik toplumun temelini oluşturan, toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel unsurlardan olup bu özgürlük, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil; incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. İfade özgürlüğü; yokluğu hâlinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir (Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM); Von Hannover/Almanya, B. No: 40660/08).

İfade özgürlüğü, temsil ettikleri seçmenlerinin kaygılarına dikkat çektikleri ve onların menfaatlerini savunmak zorunda oldukları için halkın seçilmiş temsilcileri bakımından özel bir öneme sahiptir (AİHM; Lombarda ve diğerleri Malta, B. No: 7333/06, 24.04.2007).

Ancak belirtmek gerekir ki ifade özgürlüğü sınırsız değildir. En geniş hâlde dahi ifade özgürlüğünün, kişilerin itibarına zarar verecek boyuta ulaşmaması gerekir. Bu gereklilik, temel hak ve hürriyetlerin; kişinin topluma, ailesine ve diğer kişilere karşı ödev ve sorumluluklarını da ihtiva ettiğini belirten Anayasa'nın 12 nci maddesinin ikinci fıkrasından doğan bir zorunluluktur (AYM; Fatih Taş, B. No: 2013/1461, 12.11.2014). Bu itibarla, Anayasa'nın 26 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre ifade özgürlüğünün sınırlandırılma nedenlerinden biri de başkalarının şöhret ve itibarının korunmasıdır. Davalının söylediği sözlerin, ifade özgürlüğünün sınırlarını aştığını tespit ederken mahkemece ortaya konulan gerekçenin, bu özgürlüğü sınırlamak için yeterli ve ilgili olmasının yanında, ifade özgürlüğüne getirilecek sınırlamanın, demokratik bir toplumda zorlayıcı bir toplumsal ihtiyacın karşılanması amacına yönelik, ölçülü, orantılı ve istisnai nitelikte olması gerekir. Buna göre, ifade özgürlüğüne yapılan bir müdahale, zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılamıyorsa ya da zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılamakla birlikte orantılı değilse, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun bir müdahale olarak değerlendirilemez.

Bu tür davalarda mahkemece yapılması gereken; kamuya mal olmuş kişilerin şöhret ve itibarı ile ifade özgürlüğünün çatışması hâlinde bu iki hak arasında makul bir dengenin kurulmasıdır. Dengeleme yapılırken her bir somut olay bakımından şu hususları göz önüne almak gerekmektedir: Dava konusu açıklamanın kamu yararına ilişkin bir tartışmaya sağladığı katkı, ilgili kişinin tanınırlığı, toplumdaki rolü ve işlevi ile yazıya konu olan faaliyetin niteliği, açıklama veya yayının konusu, kapsamı, şekli ve etkileri, ilgili kişinin daha önceki davranışları, bilgilerin elde edilme koşulları ve gerçekliği ile uygulanan yaptırımın niteliği (AYM; Kemal Kılıçdaroğlu (3), B. No: 2015/1220, 18.07.2018).Dosya kapsamından; dava konusu haberin davacının, dava dışı kardeşinin atamasına yönelik eleştiri niteliğinde olduğu, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı; dava konusu yayının basın ve ifade özgürlüğü kapsamında, güncel ve görünür gerçekliğe uygun olduğu, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, siyasetçilerin konumu itibarı ile yapılan sert eleştirilere katlanması gerektiği, Anayasa Mahkemesinin pek çok kararında da benimsendiği gibi, demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden olan ve toplumun ilerlemesi, bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade özgürlüğü, sadece kabul gören veya zararsız yahut kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil, aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerli olup yine pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etttiği, tüm bu açıklamalar ışığında yayında geçen söz ve ifadelerin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağı, sert eleştiri niteliğinde olduğu, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, olayın gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekecek şekilde aktarıldığı da gözetilerek davacının kişilik haklarına saldırı bulunmadığı anlaşılmakla istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Değerlendirme bölümünde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davalıya iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/451, Karar No: 2019/4741, Tarih: 24.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/451 E.  ,  2019/4741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 02/12/2015 gün ve 2014/259 - 2015/274 sayılı kararı onayanDaire'nin 01/11/2017 gün ve 2016/3597 - 2017/5953 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2011/105159 sayı ile 29. sınıftaki mallar için tescil edilmek üzere “OLİO GUSTO” ibareli bir marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin bu başvuruya “LİO” ve "OLIO” ibareli markalarını mesnet göstererek yaptığı itirazların davalı TPMK'nin YİDK kararıyla reddedildiğini, oysa davalı şirket başvurusu ile müvekkili markalarının ve sınıflarının benzer olduğunu, ortalama tüketicilerin söz konusu markayı müvekkilinin seri markası gibi algılayabileceğini, tüketicilerin markaları karıştırma ihtimalinin bulunduğunu, müvekkili markasının tanınmışlık vasfını taşıdığını, başvurunun tescili halinde davalı şirketin, müvekkili markasından haksız yararlanacağını ileri sürerek TPMK YİDK'nun 2014-M-5376 sayılı kararının iptali ile 2011/105159 sayılı markanın tescili halinde hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili ile davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulüne, TPE YİDK'nın 2014-M-5376 sayılı kararının 2011/105159 başvuru numaralı "OLIO GUSTO +şekil" ibareli marka başvurusunun 29. sınıfında yer alan "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri., Kuru bakliyat., Hazır çorbalar, bulyonlar., Zeytin, zeytin ezmeleri., Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, Kuru yemişler., Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin., Yumurtalar, yumurta tozları., Tıbbı amaçlı olmayan ve tamamlayıcı gıda maddeleri (polen, proteinler, karbonhidratlar dahil), Patates cipsleri." emtiaları yönünden YİDK kararının iptaline dair verilen kararın davacı vekili ve davalı TPMK vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, TPMK YİDK kararının iptali ile marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir. Mahkemece, davacı adına tescilli 2006/31353 sayılı "OLİO" ibareli marka ile dava konusu marka iltibasa sebep olacak derecede benzer kabul edilip markaların kapsamındaki aynı/aynı tür mallar hakkında davanın kabulüne karar verilmiş, "süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil), yenilebilir bitkisel yağlar" emtiasının davacının benzer markası kapsamında bulunmadığı gerekçesiyle de bu mallar yönünden dava reddedilmiştir.

Ancak, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b bendinde tescil için başvurusu yapılan marka, tescil edilmiş veya tescil için daha önce başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya benzer ise ve tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir markanın kapsadığı mal veya hizmetlerle aynı veya benzer ise, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın halk tarafından karıştırılma ihtimali varsa ve bu karıştırılma ihtimali tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir marka ile ilişkili olduğu ihtimalini de kapsıyorsa markanın tescil edilemeyeceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, başvuruya konu işaret ile benzer kabul edilen davacı adına tescilli 2006/31353 sayılı "OLİO" markasının kapsamında 29 ve 30. sınıf mallar bulunmakta olup bu mallar, dava konusu 2011/105159 sayılı "OLİO GUSTO ŞEKİL" markasında yer alan 29. sınıf "süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil), yenilebilir bitkisel yağlar" emtiası ile ilişkili/benzer mallardır. Benimsenen bilirkişi raporunda da "OLİO" ibaresinin İtalyancada "sıvı yağ" anlamına geldiği, belirtilmiş ise de, ancak İtalyancanın ülkemizde konuşulan ve öğretilen dillerden olmadığı, azımsanmayacak miktarda ortalama tüketici tarafından yağ olarak anlaşılmasının sözkonu olmadığından "OLİO" ibaresinin tescil kapsamındaki tüm emtia yönünden ayırt ediciliğe sahip olduğunun kabulü ile başvuru kapsamındaki "süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil), yenilebilir bitkisel yağlar" emtiası yönünden de markalar arasında iltibasın bulunduğunun kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bu sebeple davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 01.11.2017 tarihli, 2016/3597 Esas- 2017/5953 Karar sayılı onama ilamının kaldırılarak, yukarıda anılan gerekçeyle mahkeme kararının davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin sair karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 01.11.2017 tarihli, 2016/3597 Esas- 2017/5953 Karar sayılı onama ilamının kaldırılarak, yerel mahkeme hükmünün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının karar düzeltme isteyene iadesine, 24/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/10519, Karar No: 2012/4312, Tarih: 09.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/10519 E.  ,  2012/4312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı araç, Sinpaş Tatil Sitesi otoparkında park halinde iken, davalılarca ev bahçesine bırakılan OSB malzemesinin rüzgarın etkisiyle uçması sonucu sigortalı araca çarparak hasarlanmasına neden olduğunu, müvekkili tarafından hasar bedeli 3.389,58 TL'nin sigortalısına ödendiğini bildirerek 3.389,58 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, HUMK.’nun 409/5. maddesi uyarınca, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, 02.04.2010 tarihli duruşmaya, mesleki çalışmaları nedeniyle katılamayacağını bildirerek mazeret dilekçesi ibraz etmiş, mahkemece; “mazeretin kabulüne, duruşma gününün kalemden öğrenilmesine” karar verilerek, duruşma 02.06.2010 tarihine bırakılmıştır. Belirlenen günde, davacı vekilinin duruşmaya gelmemesi ve davalılar vekillerinin davayı takip etmek istemediklerini bildirmeleri nedeniyle, mahkemece; “dosyanın HUMK.’un 409. maddesi uyarınca yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına” karar verilmiş, karar gününden itibaren üç ay içinde yenilenmediği gerekçesiyle 26.10.2010 tarihinde “davanın açılmamış sayılmasına” karar verilmiştir.

Taraflardan biri veya vekili mazereti nedeniyle belirtilen gün ve saatte duruşmaya gelmemiş, mazeret dilekçesi göndermiş, mahkemece de bildirilen mazeret kabul edilmiş ise, mazeret bildirilen tarafa tensip edilecek duruşma gününün davetiye ile bildirilmesi gerekir. Gelmeyen tarafın mahkeme gününü kalemden öğrenmesine karar verilemez. Nitekim, HGK.’nun 06.04.1955 gün, 1591/1690 sayılı kararında da; duruşma talikine dair talebin mahkemece kabul edilmesi durumunda, duruşma için tayin edilen günün usulüne tevfikan bildirilmesinin gerekeceği, dilekçede duruşma gününün kalemden öğrenileceğinin beyan edilmesinin, bu usuli muamelenin ihmalini gerektirmeyeceği açıkça vurgulanmıştır. Hal böyleyken mahkemece, mazeretli olduğu kabul edildikten sonra, duruşma günü kendisine bildirilmeyen davacı vekilinin yokluğunda dosyanın işlemden kaldırılmasına, usulsüz olan böyle bir işleme dayanılarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 9.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17669, Karar No: 2012/25611, Tarih: 16.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/17669 E.  ,  2012/25611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin haklı ve geçerli sebep olmadan feshedildiğini ... sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine ve buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davacının sık sık asılsız raporlar aldığını, bunun çalışma düzenini bozduğunu, bu nedenle iş sözleşmesini haklı sebeple fesh ettiklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 4857 sayılı Kanun'un 25/I-b. maddesindeki şartların oluştuğu, bu halin işyerinde olumsuzluklara neden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25. ve devamı maddeleridir.

Dosyada davacının 2011 yılında toplam yüzotuzdokuz gün istirahatini öngören oniki adet rapor aldığı görülmüştür. Gerçekten işyerinde bir yıl içinde bu kadar sayıda sık sık rapor alınması işin yürütülmesini olumsuz etkileyebileceği gibi çalışma düzenini bozucu olumsuzluklara da ... açabilir.

Ancak davacı fesih gerekçesine karşı işyerinde çalışma koşullarına uygun iş güvenliği ve iş sağlığı önlemlerinin alınmadığını, sık sık hastalanarak rapor almasının bu sebepten ... geldiğini iddia etmiştir. Tanıklar da alınan ifadelerinde işyerinde -1 ile -4 derece arasında değişen ısı ortamında çalışma yapıldığını belirtmişlerdir.

Ancak davacı fesih gerekçesine karşı işyerinde çalışma koşullarına uygun iş güvenliği ve iş sağlığı önlemlerinin alınmadığını, sık sık hastalanarak rapor almasının bu sebepten ... geldiğini iddia etmiştir. Tanıklar da alınan ifadelerinde işyerinde -1 ile -4 derece arasında değişen ısı ortamında çalışma yapıldığını belirtmişlerdir.

İşyerinde işçi sağılığı ve iş güvenliği bakımından gereken ortamın olup olmadığı ve davacının istirahat almasına sebep olan hastalıkların işyerindeki çalışma koşullarından kaynaklanıp kaynaklanmadığının tespiti açısından iş sağlığı alanında uzman bilirkişi eşliğinde inceleme yapılmadan sonuca gidilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece yapılacak iş, iş sağlığı ve güvenliği alanında uzman olan doktor, iş güvenliği uzmanı ve işletme uzmanından oluşacak bilirkişiler eşliğinde yerinde keşif yapılarak fesih tarihinde iş sağlığı ve güvenliği açısından gerekli önlemlerin alınmış olup olmadığı, davacının sık sık rapor almasına sebep olan hastalıkların işyerindeki ortamdan kaynaklanıp kaynaklanmadığı, işverenin gerekli önlemlerle ilgili kusurunun olup olmadığı, davacının çalıştığı yer bakımından işyeri koşullarına karşı hastalık için özel bir duyarlılığının olup olmadığı, başka bir birimde çalıştırılmasının gerekip gerekmediği, gerekiyorsa böyle bir pozisyonun bulunup bulunmadığının tespitinden sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve araştırma hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9885, Karar No: 2018/4531, Tarih: 17.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/9885 E.  ,  2018/4531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü sanığın idaresindeki kamyon ile 3.5 metre genişliğindeki sokakta, seyir halinde iken, yolun sağından karşıya geçen 4 yaşındaki çocuğa, 3 metre fren yapıp yolun ortasında çarptığı olayda; mahkemece her ne kadar 16.12.2014 tarihli Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna dayanılarak sanığın beraatine karar verilmiş ise de, mahkemece yapılan keşfe binaen düzenlenen 23.06.2014 tarihli bilirkişi raporunda, sanığın “...yerleşim birimleri içinde seyri sırasında yayaların taşıt yoluna girebileceğini öngörerek, azami dikkat ve az bir hızla seyir etmeleri ve yine yayaları ses cihazı ile uyarmaları gerektiği, sanığın yayayı görerek, sert fren tedbirine başvurarak, 3 metre lastik izinden sonra sola manevra yaptığı ve , yola gereken dikkat ve özeni vermediğinden Karayolları Trafik Kanunun 47/d maddesi gereğince tali kusurlu olduğu" yönünde görüş bildirdiği anlaşılmakla, sanığın olayda kusurlu olup olmadığının belirlenmesi bakımından Karayolları Fen Heyetinden oluşacak bilirkişi heyeti aracılığıyla yeniden inceleme yaptırılıp raporlar arasındaki çelişki giderildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6538, Karar No: 2011/7846, Tarih: 05.07.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/6538 E.  ,  2011/7846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/12/2008 gününde verilen dilekçe ile idari yargı kararının uygulanmaması nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesinin istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 09/02/2010 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılardan ... ile ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 05/07/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... ve davalı ... vekili Avukat ... ile karşı taraftan davacı vekili Avukat ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, yargı kararının uygulanmaması nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalılardan ... ve ... tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, Milli Eğitim Müdür vekilliğine atanmaması nedeniyle Nisan 2003-Mayıs 2006 arasındaki dönemde Milli Eğitim Müdürüne ödenmesi gereken farklar, katılamadığı karşılaşmalar, sınavlar, kurslar nedeniyle alamadığı ücretler ile huzur hakkı toplamından oluşan maddi zararı ile yargı kararının uygulanmaması nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Dosya içeriğinden; ... Milli Eğitim Müdür Yardımcısı olarak görev yapan davacının, 26.02.2002 gün ve 19 sayılı İl Valisi oluru ile atama yapılıncaya kadar boş olan ... Milli Eğitim Müdürlüğü'ne vekalet etmesine karar verildiği, ... Valiliği'nin 03.12.2002 gün ve 3250 sayılı yazısı ile 26.02.2002 günlü olur ile Milli Eğitim Müdürlüğü görevini yürüten davacının kadrolu Müdür atanıncaya kadar vekaleten Milli Eğitim Müdürlüğü görevini sürdürmesinin uygun görüldüğünün bildirildiği, 21.03.2003 gün ve 21601 sayılı Personel Genel Müdürü dava dışı ... Alpaslan'ın önerisi, Müsteşar yerine dava dışı İsmail Bircan'ın uygun görüşü, Milli Eğitim Bakanı davalı ... oluru ile ... Milli Eğitim Müdürlüğü görevini yürütmek üzere dava dışı bir kişinin görevlendirildiği, bu işlemin iptali amacıyla davacı tarafından açılan dava sonunda ... 1.