muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2557, Karar No: 2008/3724, Tarih: 05.06.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/2557 E.  ,  2008/3724 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat ... .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava eser sözleşmesinin ifa ile sonuçlanması nedeniyle sözleşme uyarınca yapılan teminat kesintilerinin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı taşeron, davalı yüklenici, dava dışı Aktürk Yapı Endüstri ve Ticaret A.Ş. ana yüklenicidir. Yanlar arasında imzalanan 08.04.2003 tarihli sözleşme ile davacı davalının üstlendiği işlerden AŞTİ-Çayyolu 1. Etap raylı sistem hattı 4+205 ile 4+345, 2+580 ile 2+270 KM’ler arasındaki Bilkent ve ODTÜ İstasyonları inşaatı fore kazık ve ankraj imalâtlarının yapımını üstlenmiştir. Sözleşmenin 4. maddesinde hakedişlerin ödenmesi sırasında brüt hakediş tutarı üzerinden %5 nakit teminat kesileceği, bu kesintilerin idarece işverene ödendikten sonra en geç bir hafta içinde taşerona ödeneceği, idarece geciktirilen ödemelerle ilgili işverenden herhangi bir bedel farkı talep edilemeyeceği kararlaştırılmış, 7. maddede ise yapılan imalâtların idare (sözleşmeye göre idare ana yüklenici Aktürk Yapı Endüstri ve Ticaret A.Ş.dir) tarafından teslim alınmasının işin kabulü demek olduğu belirtilmiştir. Mahkemece ana yüklenici ile davalı yüklenici arasındaki sözleşme feshedilmiş olup onun tarafından davalıya teminat kesintilerinin ödenmemiş olması gerekçesiyle dava reddedilmiştir. Gerçekten Aktürk Yapı Endüstri ve Ticaret A.Ş.nin 12.12.2005 günlü yazı cevabından davalı ile dava dışı Aktürk Yapı Endüstri ve Ticaret A.Ş. arasındaki sözleşmelerin 06.05.2004 tarihli fesih sözleşmesi ile sona erdirildiği anlaşılmaktadır.

Davacının yaptığı imalâtların ana yüklenici tarafından teslim alınmış ve kabul edilmiş olması halinde sözleşmenin 4. maddesine dayanılarak teminatın elde tutulması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olacağından davanın kabul edilmesi gerekir.

Davacının yaptığı imalâtların ana yüklenici tarafından teslim alınmış ve kabul edilmiş olması halinde sözleşmenin 4. maddesine dayanılarak teminatın elde tutulması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olacağından davanın kabul edilmesi gerekir.

Bu durumda mahkemece davalı Tetko İnş.San.Tic.Ltd.Şti. ile dava dışı Aktürk Yapı Endüstri ve Ticaret A.Ş. arasındaki dava konusu işi de kapsayan sözleşmenin ne sebeple feshedildiği, davacının yaptığı imalât sebebiyle olup olmadığı, davacının yaptığı imalâtların sözleşmenin 7. maddesine göre Aktürk Yapı Endüstri ve Ticaret A.Ş. tarafından teslim alınıp alınmadığı işin kabul edilip edilmediği, davalının teminatları elde tutmasının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup olmadığı araştırılıp değerlendirilmek suretiyle davanın sonuçlandırılması gerekirken eksik inceleme sonucu davanın yazılı gerekçeyle reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 550,00 YTL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 05.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12040, Karar No: 2015/13137, Tarih: 28.09.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/12040 E.  ,  2015/13137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerlendirilmesinde resmi veri listelerinde yer alan maliyet kalemlerinden tarla kirası, masrafların faiz karşılığı, genel idari giderler ve aynı şekilde gelir kalemlerinde yer alan ürün destekleme, tohum destekleme, mazot destekleme, gübre destekleme ve toprak analiz destekleme primleri gibi gelir kalemlerinin de hesaplamaya katılmaması gerekmektedir. Her ne kadar bilirkişi raporunda yukarıda açıklanan hususların üretim maliyetleri içine dahil edilmeden değerlendirme yapıldığı açıklanmışsa da geri çevirme kararı üzerine dosyaya gönderilen gıda tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğü verilerine göre münavebeye alınan ürün masrafları içinde tarla kirası, döner sermaye faizi ve genel idari giderler kalemlerinin de hesaplamaya katılarak değerlendirme yapıldığı anlaşıldığından üretim giderleri yüksek alınmak suretiyle taşınmaz değerinin düşük tespiti,

2-Buğdayın yan ürünü olan samanın bilirkişi kurulunca değerlendirmeye alınmadan hesaplama yapılmış olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7108, Karar No: 2013/22315, Tarih: 25.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/7108 E.  ,  2013/22315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Bozma öncesi kararda fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından takdiri indirim yüzde elli oranında yapılmış olmasına rağmen bu durum bozma sebebi yapılmamıştır.

Mahkemece bozma kararına uyulduğu halde, bozma öncesi fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından yüzde elli takdiri indirim yapılmasına ve davalı yararına bu konuda usuli kazanılmış hak oluşmasına rağmen bozmadan sonra verilen kararda yüzde otuz takdiri indirim yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15225, Karar No: 2012/32999, Tarih: 06.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/15225 E.  ,  2012/32999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yer alan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde "din ve inanç hürriyeti", 10. maddesinde "ifade hürriyeti", 11. maddesinde "örgütlenme hürriyeti" düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağla- narak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hak- kına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları göze- tilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bü- tünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin karar- larında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet or- ganları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ür- kütücü, şok edici fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belir- tilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık; Castells / İspanya vb. kararlar)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d) İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95; .... ve .... / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakıl- ması gerektiğini kabul etmektedir. (.... / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulcu- luğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koru- duğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızıl- yaprak–Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş–Türkiye kararı; 09.03.2004 tarihli ....Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; Devlet, yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içer- meyen nitelikteki sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; Devlet, yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içer- meyen nitelikteki sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda; sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka/Polonya–27 Mayıs 2003; Korku/Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde, yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, C.Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 06.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10491, Karar No: 2024/2620, Tarih: 23.05.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/10491 E.  ,  2024/2620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet

Temyiz Edenler : Katılan vekili, sanık müdafii

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafi ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52, 52/4, 53/6. maddeleri uyarınca 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzeltilerek onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; kusur oranına, eksik inceleme yapıldığına, ilişkindir.

Katılan vekilinin temyiz istemi; bilinçli taksir şartları oluştuğu halde uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 17:10 civarında sanık sürücü ...'nın sevk ve idaresindeki minibüs ile... Caddesi üzerinden gelip ... Meydanı'ndan... Caddesi istikametine seyir halinde iken aracının ön kısmı ile 54 Sokak içerisinden gelip...Baharat isimli iş yeri önündeki kaldırım yönüne doğru geçiş yapmak isteyen maktül yaya ...'a çarpması neticesinde yayanın öldüğü, Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre, sanık sürücü ...'nın yönetimindeki minibüs ile seyrini mahal şartları, yol durumu, trafiğin akışına göre ayarlamadığı, dikkatini yola vermediği, karşıdan karşıya geçmeye çalışan yayayı zamanında görüp klakson ile uyarmadığı, yayaya çarpmadan evvel etkili fren ve direksiyon tedbiri almadığı olayda dikkatsiz ve özensiz davrandığı, yaya ...'ın ise kavşak olan mahalde geçişi sırasında yola gereken dikkatini verip gelen araçların hız ve yakınlık durumunu dikkate alıp kontrollü şekilde geçmesi gerekirken bu hususlara dikkat etmediği, kavşak başını kullanmayıp yol ortasından karşıya geçmek istediği olayda dikkatsiz ve özensiz davrandığı, dolayısıyla olayda maktulün ve sanığın eşdeğerde kusurlu oldukları anlaşılmakla, TCK'nın 85/1. maddesi gereğince sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamal... ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kar... gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, katılan vekilinin ve sanık müdafinin diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında, tayin edilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/2-4. ve CMK'nın 232/6 maddelerine aykırı davranılması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle İzmir 30. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün beşinci bendi çıkarılarak yerine "Sanığa verilen hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler göz önüne alınarak TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 gün adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/4-1a ve 52/2-4 maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 18.200 TL adli para cezasına çevrilmesine" yazılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5268, Karar No: 2016/5798, Tarih: 02.06.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/5268 E.  ,  2016/5798 K.**

**"İçtihat Metni"**

İdari para cezasına itiraz üzerine yapılan yargılama sırasında; Kazan Sulh Ceza Hakimliğiyle Tekirdağ 2. Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Tekirdağ 2. Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Kazan Sulh Ceza Hakimliğinin 13/01/2015 gün ve 2015/121 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/22205, Karar No: 2008/16230, Tarih: 21.10.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/22205 E.  ,  2008/16230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Germencik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/04/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı kararın temyizen tetkiki davalı (Alacaklı) vekili tarafından istenmiş, mahkemece ilamında belirtildiği şekilde isteğin reddine  karar verilmiştir. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davacı 3. kişinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Uyuşmazlık 3.kişinin İ.İ.K’nun 96. ve onu izleyen maddelerine dayalı istihkak davasına ilişkindir.

Taşınır mal haczi davacı kadın ile davalı borçlunun karı koca olup boşanmaya rağmen  birlikte oturdukları evde gerçekleşmiştir. İ.İ.K.'nun 97/a maddesine göre, borçlu ile 3.kişilerin taşınır malı birlikte ellerinde bulundurmaları halinde dahi mal borçlunun elinde addolunur. Birlikte oturulan yerlerdeki mallardan mahiyetleri itibariyle kadın, erkek ve çocuklara aidiyetleri açıkça anlaşılanlar veya örf ve adet, sanat, meslek veya meşgale icabı olanlar bunların farz olunur. Bu yasal karinenin aksinin kanıtlanması iddia eden kişiye düşer.

Somut olayda 06/09/2006 tarihli haciz tutanağında yazılı Singer marka  dikiş makinesi ve medefeden mamül kahve rengi boyalı sandık niteliği gereği  kadına ait eşyalardan olması nedeniyle bu hacizli mallar yönünden istihkak davasının kabulü gerekirken davanın tümünün reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı 3. kişinin bu yönleri amaçlayan temyzi itirazları kabul edilmeli ve  hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.