muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/17059, Karar No: 2020/10241, Tarih: 07.10.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/17059 E.  ,  2020/10241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk ...’ın kaldığı Ovaakça Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde diğer çocukların olay çıkarıp kaçmak istedikleri esnada odada bulunan 82 ekran Arçelik televizyonu yere atarak kırmak suretiyle işlediği kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazının incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a ve 31/2. maddelerinde tanımlanan kamu malına zarar verme suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddelerine göre hesaplanan 4 yıllık asli dava zamanaşımının, 23.06.2015 olan mahkumiyet tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre katılan vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 07.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18939, Karar No: 2015/19382, Tarih: 26.10.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/18939 E.  ,  2015/19382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2014

NUMARASI : 2013/705-2014/593

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 3.6.2015 gün ve 25725 - 11549 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre,

“Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.”

Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi konulmuş olmasa da eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, emredici niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem için verilebilir.

Türk Medeni Kanununun 193. maddesi ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin” korunması amacıyla sınırlandırılmıştır.

Buna göre, eşlerden biri diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunu devredemez.Aile konutunun devredilmesi ancak diğer eşin açık rızası alınarak yapılabilir.

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle sözkonusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin “açık” olması gerekir (GÜMÜŞ, Mustafa Alper, Türk Medeni Kanununun Getirdiği Yeni Şerhler; Vedat Kitapçılık, İstanbul 2007, Birinci Basıdan İkinci Tıpkı Bası, 41-42 sh.).

Somut olayda, davalı eş dava konusu aile konutunu diğer davalı İbrahim'e devretmiş, bu işlem sırasında davalı eş tarafından davacı eşin açık rızası alınmamıştır.

Yukarıda açıklanan kurallar çerçevesinde satış işleminin, davalı İbrahim'in taşınmazın alımına ve yapılmasına yaptığı katkı nedeniyle yapılmış olduğu iddiasının da önemi bulunmamaktadır.Bu durumda, Türk Medeni Kanununun 194/1 maddesi eşin açık rızasını aradığından, yapılan işlemin geçerli olduğunu kabul etmek imkansızdır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.04.2015 tarih ve 2013/2-2056E-2015/1201K sayılı kararı)

Yukarıda açıklanan kurallar çerçevesinde satış işleminin, davalı İbrahim'in taşınmazın alımına ve yapılmasına yaptığı katkı nedeniyle yapılmış olduğu iddiasının da önemi bulunmamaktadır.Bu durumda, Türk Medeni Kanununun 194/1 maddesi eşin açık rızasını aradığından, yapılan işlemin geçerli olduğunu kabul etmek imkansızdır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.04.2015 tarih ve 2013/2-2056E-2015/1201K sayılı kararı)

Gösterilen sebeplerle davanın kabulüne karar verilmesi gerekir. Ne var ki, ilk inceleme sırasında bu husus gözden kaçırılarak mahkemece verilen davanın reddine dair karar onanmış bulunduğundan, davacının karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 03.06.2015 tarih ve 2014/25725 esas-2015/11549 karar sayılı onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkemenin kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440-442. maddeleri gereğince davacının karar düzeltme talebinin KABULÜNE, Dairemizin 03.06.2015 tarih ve 2014/25725 esas-2015/11549 karar sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA, yerel mahkeme kararının yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, tashihi karar harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 26.10.2015 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/4466, Karar No: 2021/1300, Tarih: 27.01.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/4466 E.  ,  2021/1300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 30.01.2006 tarihli raporunda, sanıkta zeka geriliği saptandığı ve sanığın cezai sorumluluğunun olmadığı, Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesinin 12.04.2013 tarihli raporunda, akıl hastalığı ya da akıl zayıflığı tespit edilemediği ve ceza sorumluluğunun tam olduğu, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulunun 24.06.2013, 24.11.2014, 28.05.2015 ve 24.08.2015 tarihli raporlarında sanığın ceza sorumluluğunun tam olduğu, Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 10.12.2014 tarihli raporunda ise “hafif derece zeka geriliğine bağlı davranış bozukluğu” tanısının konulduğu anlaşılmakla; 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi uyarınca Adli Tıp Üst Kurulundan sanığın suç tarihi itibariyle üzerine atılı hırsızlık fiillinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalma olup olmadığı konusunda rapor alınarak raporlar arasındaki çelişki giderilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 27/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9810, Karar No: 2024/8357, Tarih: 26.09.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/9810 E.  ,  2024/8357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1290 Esas, 2024/1057 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Pervari Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/26 Esas, 2020/460 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtay'a aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davacının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15549, Karar No: 2014/4789, Tarih: 12.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15549 E.  ,  2014/4789 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 08.07.2013 tarih ve 2011/620-2013/387 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkilinin yiyecek, akaryakıt ve su üretimi ile satışı alanlarında faaliyet göstermekte olup, “” markalı su ürünlerinin üretim ve satışını yaptığını, davalının 10.8.2010-25.2.2011 tarihleri arasında müvekkili şirkette genel müdür olarak çalıştığını, davalının görev yaptığı dönemle ilgili olarak şirket denetim kurulu tarafından yapılan incelemede davalının 2010 yılında ve 2011 yılının 1 Ocak-26 Nisan tarihleri arasında dava dışı maliyetin çok altında damacana ve pet su satışları sebebiyle müvekkili şirketi 405.214,57 TL zarara uğrattığının tespit edildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000 TL'sinin zarar tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 10.8.2010-25.2.2011 tarihleri arasında davacı şirkette genel müdür olarak çalıştığını, müvekkilinin genel müdür olduğu sürede tüm bölümlerin önceki dönemlere göre kar oranını artırdığını ve hiçbir bölümün zarar etmediğini, müvekkilinin göreve başlamasını müteakip satışlarında sorun olduğunu tespit ettiğini ve bu sorunların giderilebilmesi için yapmış olduğu ön çalışma neticesinde dava dışı isimli şirketle herhangi bir cezai yaptırım içermeyen, geçici, sorunları asgari seviyeye düşürecek ve su satışını artıracak yazılı bir belge düzenlendiğini, bu belge kapsamında yine Muhabese Müdürlüğü'nün

.../...

-2-

Müdürlüğü ile yaptığı koordine sonucunda pet suyun maliyet satışları tespit edilerek faaliyete geçildiğini, üretim maliyeti hesabının geçmişte yapılan üretim maliyeti hesaplarından hiçbir farklılığının bulunmadığını, eğer ortada gerçek bir zarar var ise kusur ve sorumluluğun müvekkiline değil muhasebe müdürlüğüne ve şirket yönetim kurulu üyelerinine ait olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

.../...

-2-

Müdürlüğü ile yaptığı koordine sonucunda pet suyun maliyet satışları tespit edilerek faaliyete geçildiğini, üretim maliyeti hesabının geçmişte yapılan üretim maliyeti hesaplarından hiçbir farklılığının bulunmadığını, eğer ortada gerçek bir zarar var ise kusur ve sorumluluğun müvekkiline değil muhasebe müdürlüğüne ve şirket yönetim kurulu üyelerinine ait olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların, şirket yöneticisi olan davalının genel müdür olarak görev yaptığı sırada dava dışı maliyetinin altında su satışı yaparak denetim kurulunun raporuna göre şirketi 405.214,57 TL zarara uğrattığını iddia etmiş ise de, hükme esas alman bilirkişi raporunda net kar tutarındaki azalışa rağmen üretim ve satış miktarlarında 2011 yılında artışlar olduğunun, net kardaki düşüşün yeni fabrika binasımn yapılması ve iki farklı mekanda üretimin yapılması olduğu yolundaki değerlendirme ile dava dışı ile yapılan ticarette üretim maliyetinin altında yapılan satışların şirketin net karlılığını azaltmasına rağmen orta ve uzun vadedeki yapılan tanıtım sonucu karlılığını artırıcı etki yapacak olmasının muhtemel olduğunu, şirketin denetim kurulunun raporundaki zararın oluştuğunun doğrulanamadığını, şirketin 2010 yılında 992.526,00 TL, 2011 yılında 141.395,00 TL kar ettiğinin bildirildiği bu itibarla, davalı şirket yöneticisinin kusurlu davranışı ile şirketi zarara uğrattığı kanaatine ulaşılamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 12.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8963, Karar No: 2007/9482, Tarih: 02.07.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/8963 E.  ,  2007/9482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat istemine ilişkin davada Denizli 1. Asliye Hukuk ve Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, poliçeye dayalı sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 29.12.2003 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, ancak eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 02.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/149, Karar No: 2024/11496, Tarih: 21.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/149 E.  ,  2024/11496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2281 Esas 2021/2562 Karar..

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/45 Esas 2019/477 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalıların imtiyaz sahibi, eser sahibi, tüzel kişi temsilcisi ve yönetim kurulu başkanı olarak sorumlu olduğu Takvim Gazetesi ve www.takvim.com.tr isimli haber sitesinde 30.12.2016 ve 31.12.2016 tarihlerinde yayınlanan köşe yazılarında kullanılan söz ve ifadeler nedeniyle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, köşe yazılarındaki ifadelerin gerçek dışı olduğunu, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek her bir yayın için 25.000,00'er TL olmak üzere 100.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsili ile kararın yayınlanması isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; haberin görünür gerçekliğe uygun olduğunu, davacı hakkında daha önce yapılan haberlerde yer alan iddiaların dava konusu köşe yazılarında dile getirildiğini, köşe yazılarının basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, davacının kişilik haklarına saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davaya konu köşe yazılarında, davacı hakkında rahatsız edici ve sert ifadelerin yer aldığı anlaşılmakta ise de davacının kamuoyunda tanınan ve bilinen bir iş insanı olduğu, sahibi olduğu medya şirketleri aracılığıyla hakkındaki iddialara karşı geniş bir savunma imkanı bulduğu, davacıya yönelik eleştiri sınırlarının sıradan vatandaşa kıyasla daha geniş olduğu, davacının kişilik haklarına bir saldırı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu köşe yazılarının kamuoyunu bilgilendirmeye yönelik olduğu, kamu yararının amaçlandığı, demokratik bir toplumda ifade özgürlüğü yalnızca iyi karşılanan ya da zararsız veya önemsiz olduğu düşünülen sözlerle değil, aynı zamanda kırıcı, hoş karşılanmayan ya da kaygı uyandıran “bilgiler” ya da “düşünceler” için de geçerli olduğu, köşe yazılarının davacının kişilik haklarına saldırı boyutuna ulaşmadığı, İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; gerçek olmayan iftira niteliğinde olan köşe yazılarının kamuoyunu bilgilendirmekten uzak olduğunu, müvekkilinin tanınan bir iş insanı olmasının yazıları hukuka uygun ... getirmeyeceğini, kamuoyu nezdinde müvekkilini küçük düşürmeyi amaçladığını, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını, kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık; Takvim Gazetesi ve www.takvim.com.tr isimli internet sitesinde 30.12.2016 ve 31.12.2016 tarihlerinde yayınlanan köşe yazılarında kullanılan söz ve ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği iddiası ile manevi tazminat ve kararın yayınlanması talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; dava konusu köşe yazılarının, toplumun bilgi edinme, basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı; yayınlara yönelik toplumsal ilginin bulunduğu ve davacının kişilik haklarına saldırı amacı taşımadığı; basının, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumlu olduğu, Anayasa Mahkemesinin pek çok kararında da benimsendiği gibi, demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden olan ve toplumun ilerlemesi, bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade özgürlüğü, sadece kabul gören veya zararsız yahut kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil, aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerli olup, yine pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul ettiği, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığının anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.