muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4, Karar No: 2019/202, Tarih: 26.02.2019

Davacı şirketin talebi üzerine Antalya 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/60 D.İş sayılı dosyasında düzenlenen 17.09.2015 tarihli delil tespit raporunda davacının davaya konu olay sebebiyle uğradığı zararın, Ar-Ge çalışmaları için yapılan harcamalar yönünden 3.300.000,00TL, domates, biber ve hıyar çeşit ve hatları için yapılan harcamalar yönünden 2.475.000,00TL, mahrum kalınan kâr yönünden ise 5.875.000TL olduğu belirtilmiş ise de, sözü edilen delil tespiti raporunun dışında dosya kapsamında birçok bilirkişi raporu bulunduğu, bu raporların birbiri ile ve delil tespiti raporu ile çelişkili olduğu anlaşılmaktadır. Kaldı ki davacı tarafça dava açılmadan önce delil tespiti yaptırma yoluna gidilmiş olmasının, davaya konu edilen zarar veya alacak miktarının belirli hâle getirdiği şeklinde yorumlamak Kanunun amacına aykırıdır.

Ayrıca, hâkimin hukuki sorumluluğunu düzenleyen HMK’nın 46. ve devamı maddelerinde, kategorik olarak bu tür davaların belirsiz alacak davası olarak açılamayacağına ilişkin bir düzenleme bulunmadığı da göz önünde bulundurulduğunda, Yasa koyucunun amaçlamadığı bir sonuca ulaşmanın isabetli olduğundan söz edilemez.

Belirtilen nedenlerle, davacı şirketin davaya konu taleplerinin belirsiz alacak davasına konu olabilecek nitelikte olduğu ve dava tarihi itibariyle zararın miktar ve değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin davacıdan beklenemeyeceği anlaşılmakla HMK’nın 107. maddesine uygun olarak, aradaki hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar veya değeri belirtmek suretiyle dava açabileceği sonucuna varılmıştır.

Bunun yanı sıra, somut olayda davacının iddia ettiği zararın varlığını ve miktarının tespiti açısından hukuki korunma sağlanması hususunda mahkemeye başvurmasında hâlihazırda korunmaya değer bir yararı bulunmaktadır. Bir başka ifadeyle, davacı hakkına kavuşmak için bir mahkeme kararına muhtaç konumda bulunduğundan, eldeki davayı açmasında hukuki yararı bulunmadığını kabul etmek mümkün değildir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, somut olayda davacının delil tespiti raporuna bir itirazının bulunmadığı, zarar ve alacak miktarını tam ve kesin olarak belirlenebilecek durumda olduğu, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yararının bulunmadığı, bu nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin reddine karar verilmesi gerektiği görüşleri ileri sürülmüş ise de, bu görüşler Kurul çoğunluğunca kabul edilmemiştir.

Mevcut bu durum karşısında, yukarıda belirtilen nedenlerle, Özel Dairece işin esasına girilip taraf delilleri toplanarak HMK’nın 46. maddesi nedeniyle davalının sorumluluğunun bulunup bulunmadığı yönünde inceleme ve değerlendirme yapılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın hukuki yarar yokluğu sebebiyle reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Mevcut bu durum karşısında, yukarıda belirtilen nedenlerle, Özel Dairece işin esasına girilip taraf delilleri toplanarak HMK’nın 46. maddesi nedeniyle davalının sorumluluğunun bulunup bulunmadığı yönünde inceleme ve değerlendirme yapılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın hukuki yarar yokluğu sebebiyle reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Hâl böyle olunca, Özel Dairenin “davanın hukuki yarar yokluğu sebebiyle usulden reddine” dair kararının onanmasına ilişkin Hukuk Genel Kurulu kararının kaldırılarak, ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin kararının belirtilen nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile, Hukuk Genel Kurulunun 22.11.2017 gün ve 2016/11-1239 E., 2017/1398 K. sayılı onama kararının kaldırılmasına; Özel Daire kararının yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, istek hâlinde karar düzeltme harcının yatırana iadesine, 26.02.2019 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen uyuşmazlık dava konusu bozulan tohumlara ilişkin, bu tohumların materyalleri için yapılan yatırım ve AR-GE çalışmaları dahil masrafları için ve ayrıca mahrum kalınan kâra ilişkin alacaklarının belirsiz alacak davası olarak açılıp açılmayacağına ilişkindir.

Alacaklı olduğunu ileri süren kişinin belirsiz alacak davası açabilmesi için talep sonucunu gerçekten belirlemesinin mümkün olmaması ya da bunun objektif olarak imkânsız olması gerekmektedir. Bu konuda HMK 107. maddesi çok açık olup, maddede davacının "davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde ..." istisnai olarak belirsiz alacak davası açılabileceği düzenlenmiştir.

Alacağın belirli olup olmadığı talep sonucunun belirlenmesine ilişkindir.

Yargılama sırasındaki ispat sorunlarının konuyla bir ilgisi bulunmamaktadır.

Belirsiz alacak davası, özel ve istisnai bir davadır, mümkün olduğunca dar uygulanması kabul edilmelidir.

Alacağın belirli olup olmadığı talep sonucunun belirlenmesine ilişkindir.

Yargılama sırasındaki ispat sorunlarının konuyla bir ilgisi bulunmamaktadır.

Belirsiz alacak davası, özel ve istisnai bir davadır, mümkün olduğunca dar uygulanması kabul edilmelidir.

Davacı vekili dava dilekçesinde dava konusu taleplerini belirsiz alacak davası olarak belirtmek suretiyle işbu davayı açmıştır. Davacının delil olarak dayandığı Antalya 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/60 sayılı delil tespit dosyasının incelenmesinde ise, davacının talebi üzerine yapılan 17/09/2015 tarihli delil tespit raporunda davacının davaya konu olay sebebiyle uğradığı zarar ve Ar-Ge çalışmalar için yapılan harcamalar yönünden 3.300,00TL; domates, biber ve hıyar çeşitleri ve hatları için yapılan harcamalar yönünden 2.465,000,00TL; mahrum kalınan kâr yönünden ise 5.875,000TL olarak belirlenmiş bulunması ve davacının bu rapora herhangi bir itirazının bulunmaması nedeniyle davacı açısından davanın açıldığını tarih itibari ile uğradığını iddia ettiği zarar miktarı belirlenebilir durumdadır. Kaldı ki davacı şirket böyle bir tespit raporu olmadan da bu dava konusu taleplerin değerlerini belirleyebilecek durumda olduğundan davacının belirsiz alacak davası açması HMK 107. maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırıdır.

Tüm bu nedenlerle Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin, belirsiz alacak davası açılamayacağına yönelik davanın usulden reddine ilişkin kararı ve Hukuk Genel Kurulunun onama kararı yerinde olduğundan karar düzeltme talebinin reddi yerine onanmasına ilişkin saygıdeğer çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.

KARŞI OY

Dava, yargısal faaliyetten dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesi sıfatıyla davaya bakan Yargıtay 11. Hukuk Dairesince, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasının HMK’nın 107. maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olduğu gerekçesi ile hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir. Hukuk Genel Kurulunca, kararın onanmasına karar verilmiş, davacı vekili tarafından karar düzeltme talep edilmiştir.

Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesince 2010/454 esas sayılı dava dosyasında davacı Bülent Samancı’nın talebi ile tohum ve bitki materyallerine ihtiyati tedbir konulması kararı verildiği ve görevsizlik sonucu gönderilen Antalya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen 2010/511 esas sayılı davada tedbirin devamına karar verildiği, davacı şirketin aslında tedbir aşamasında ve daha sonra duruşma aşamalarında itirazlarına rağmen ihtiyati tedbir kararının kaldırılmadığı ve yediemine teslim edilen tohum materyallerinin bozulduğu, o davadan dört yıl sonra verilen nihai kararla tedbirin kaldırıldığı iddiasıyla, bozulan tohumlara ilişkin şimdilik 10.000TL, tohum materyalleri için yaptığı yatırım Ar-Ge çalışmaları masrafları için şimdilik 10.000TL ve mahrum kaldığı kâra ilişkin şimdilik 10.000TL olmak üzere toplam 30.000TL belirsiz tazminat alacağının HUMK 46. maddesine dayalı olarak davalı Hazineden tahsiline karar verilmesi davacı şirket tarafından talep edilmiştir. Davacı şirket dava dilekçesinde, Antalya 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/64 D. İş sayılı tespit dosyasındaki bilirkişi raporunda tohumların depolandığı ortam ve muhafaza koşullarının uygun olmaması nedeniyle tohumların çürüdüğünün ve çimlenme özelliklerini tamamen kaybettiğinin, bu nedenle şirketin uğradığı zararın arge çalışmaları için yapılan harcamalar yönünden 3.300.000TL, domates biber ve hıyar çeşitleri bozulan tohumlarla ilgili olarak 2.475.000TL ve mahrum kalınan kâr yönünden ise 5.875.000TL zararının tespit edildiğini belirterek davasını belirsiz alacak davası olarak açmıştır.

İlk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yukarıda yazılı gerekçelerle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yukarıda yazılı gerekçelerle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Özel Dairece gerekçede belirtildiği üzere, HMK’nın 107. maddesi ile birlikte mülga 1086 sayılı Kanunda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiş olup, bu düzenleme ile davanın açıldığı tarihte uyuşmazlığa konu alacak miktar veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenememesi hâlinde davacı belirsiz alacak davası açma hak ve imkânına sahiptir. Alacağın hangi hâllerde belirsiz alacak davasına konu olabileceği her somut olayın özellikleri nazara alınarak belirlenebilir. HMK’nın 107/1. maddesi uyarınca belirsiz alacak davası, davacı tarafından alacağın miktarının yahut değerinin tam ve kesin olarak belirlenmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde mümkündür. Madde gerekçesinde, karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu belirlenebilme hâlinin açıklandığı, davacının alacağın miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da gerçekten mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulması ile mümkün hâle geleceği durumlarda alacağın belirsiz olarak kabul edilmesi gerektiği belirtilmiştir. Bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi, belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli olmayıp; yargılamada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa belirsiz alacak davası açılamayacaktır.

Somut olayda davacı taraf, tohum ıslahı ve üretimi konusunda uzman limited şirket olup, davaya konu tohumların zarar gördüğü iddiasıyla ilgili olarak Antalya 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/64 D. İş sayılı delil tespiti dosyasında gerekli incelemeyi yaptırmış ve uzman bilirkişi raporu alınmıştır. Bu rapora davacı tarafça itiraz edilmediği gibi, işbu dava dilekçesinde de bu tespit dosyasından bahsetmektedir. Tespit bilirkişi raporunda yediemindeki tohum materyallerine göre tespit yapılmış, davacının davaya konu olay sebebiyle uğradığı zarar kalemleri belirlenmiştir. Davacının alacağının miktarını belirlemesi için karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasına ihtiyacı olmadığı açıktır. Davacı bu işle iştigal eden limited şirket olduğundan, delil tespiti yaptırmasına dahi gerek olmadan, elindeki bilgi ve belgelerle arge çalışmaları için yaptığı harcamaları, tohum materyalleri için yapılan harcamaları ve mahrum kaldığı kârı kendisi dahi belirleyebilecek ve bilebilecek durumdadır. Bu itibarla, davanın açıldığı tarih itibariyle davacı uğradığını ileri sürdüğü zarar miktarını belirleyebilir durumda olduğundan, alacağın miktarını yahut değerini belirleyebilmesi kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu bir hâl söz konusu olmadığından, HMK 107. maddedeki belirsiz alacak davası açmasında hukuki yararı yoktur. Dava açarken miktar veya değerin belirlenebilir olduğu, bilindiği durumlarda belirsiz alacak davası değil, HMK 109. maddesinde düzenlenen kısmî dava açılabilir. Şartları bulunmadığı hâlde dava belirsiz alacak davası olarak açılmışsa HMK 114/1-h maddesinde “hukuki yarar” dava şartı olarak düzenlendiğinden ve HMK 115/2. maddesi uyarınca eksikliği giderilebilecek bir dava şartı da olmadığından, davacının belirsiz alacak davası açmakta hukuki yararı bulunmadığından davanın usulden reddi gerekir.

Bu gerekçeyle, davayı ilk derece mahkemesi sıfatıyla usulden ret eden Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin kararını onayan Hukuk Genel Kurulu kararına karşı karar düzeltme itirazlarının reddi gerekir. Özel Dairenin İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla verdiği kararın bozulmasına dair aksi yöndeki çoğunluk görüşüne açıklanan nedenlerle katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/10974, Karar No: 2012/11044, Tarih: 15.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/10974 E.  ,  2012/11044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

İHBAR EDEN : Erenköy Ruh Ve Sinir Hastalıkları Eğitim

ve Araştırma Hastanesi

KISITLI ADAYI : ...

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Pendik 1. Sulh Hukuk ve Tuzla Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki, 25.04.2012 günlü Emniyet Müdürlüğü adres araştırma göre kısıtlı adayının vasi adayı olan babası ile birlikte yerleşim yerinin ... adresi olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın, Pendik 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Pendik 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2407, Karar No: 2017/1135, Tarih: 08.03.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/2407 E.  ,  2017/1135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu 359 parsel sayılı taşınmazda, davalılarca ölçüm yaptırılarak kazık çakılmak suretiyle sınırlarına müdahalede bulunulduğunu ileri sürerek, haksız elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; keşfen davalıların, davacı taşınmazına müdahalelerinin tespit edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 6.20.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6174, Karar No: 2016/6509, Tarih: 16.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6174 E.  ,  2016/6509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılar .... ve .... nin tüm, davalı ... .. nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, emekli olması sebebi ile iş akdinin son bulduğunu iddia ederek eksik ödenen kıdem tazminatı ile yıllık izin ücretinin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, değişen alt işverenler arasındaki hukukî ilişkinin tespiti ve bunun işçinin işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı davalı ... Belediyesi işyerinde önce .... işçisi olarak , sonra .... işçisi olarak çalışmıştır. Bu durumda davacının asıl işverenin Belediye, son işvereninin ... olduğu tartışmasızdır.

Yukarıdaki ilke kararı doğrultusunda asıl işveren Belediye ve son işveren ...'nin kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarından müştereken müteselsilen sorumlu tutulmaları ve davalı ... AŞ nin de kıdem tazminatından kendi çalıştırdığı süre ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı olarak sorumlu tutulması doğru olmakla birlikte önceki alt işveren ...'nin yıllık izin ücreti alacağından sorumlu tutulması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ... ..'ne iadesine, aşağıda yazılı temyiz harçlarının davalı ... ile ....'ne yükletilmesine, 16.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.