muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12247, Karar No: 2019/1841, Tarih: 25.02.2019

Dava; devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer hukuki sebebine dayalı tapu iptal ve tescile ilişkindir.

HMK‘nin 304. maddesinde hükmün tashihi düzenlenmiş olup buna göre “Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri hatalar mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. ...”

Somut olaya bakıldığında, 110 ada 5 parsele ait tapu kaydında dava açıldığı tarihte taşınmazın yüz ölçümü 1891,40 m2 dir. Dosya kapsamında alınan Fen bilirkişi raporunda dava konusu 110 ada 5 parsel taşınmazın kayalık ve taşlık olan kısmının B harfi ile gösterildiği ve 520 m2 olduğu tespit edilmiş ancak tarım ve kültür arazisi olan kısmın ise 1341,40 m2 olduğu ve A harfiyle gösterildiği tespit edilmiştir. Yine dosya kapsamında Jeoloji, ve ... bilirkişilerinden de rapor alınmış olup bu raporlarda 520 m2'lik kısmın kayalık taşlık olduğu geri kalan 1371,40 m2'lik kısmın ise tarım arazisi olduğu tespit edilmiştir. Dava konusu taşınmazın 1891,40 m2 olduğu ve 520 m2lik kısmın devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan yerlerden olduğu ve mahkemece 520 m2lik kısmın iptaline karar verildiğine göre iptal edilmeyen kısmın 1371,40 m2 olduğu sabittir. Hükme esas alınan Fen Bilirkişi Raporunda maddi hata (hesap hatası) yapılmıştır. O halde mahkemece HMK'nin 304 maddesi esas alınmak suretiyle maddi hatanın düzeltilmesi gerekirken 27.02.2015 tarihli ek karar ile yazılı gerekçelerle ret kararı verilmesi doğru görülmemiştir. Ayrıca davalı vekilinin talebi hükmün tashihine ilişkin olup ek karar ile “tavzih talebinin reddi” şeklinde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan 27.02.2015 tarihli ek karar hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 25.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3047, Karar No: 2007/12712, Tarih: 12.07.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/3047 E.  ,  2007/12712 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... Genel Md.lüğü aralarındaki tesbit davası hakkında Yozgat 1.As.Huk. İş Mahkemesinden verilen 19.12.2006 gün ve 1546/1535 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

1-Davacının tarımsal faaliyetleri nedeniyle, Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifi, ... Tohumu A.Ş ve Toprak Mahsülleri Ofisinden, ürün teslim edip etmediği etmişse ürün teslim ettiği yıllar ve bu nedenle yapılan ... prim kesinti miktar ve tarihlerinin ,

2-Ayrıca davacının, ... Ekicileri Kooperatifi ve Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifine üye olup olmadığı, üye olmuşsa hangi tarihte üyeliğinin başladığı ve halen devam edip etmediğinin ilgili Kuruluşlardan sorularak alınacak cevapların eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13438, Karar No: 2015/35343, Tarih: 12.10.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/13438 E.  ,  2015/35343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/236143

MAHKEMESİ : Ankara 4. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2014

NUMARASI : 2013/674 (E) ve 2014/322 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Suça sürüklenen çocuk C.. T..'ın tehdit eylemine, yükletilen suça ve düşme kararına yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk Z.. T.. hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince,

Suça sürüklenen çocuk Zehra'nın, mağdurun facebook hesabına gönderdiği "...ne bana ne Ceyda'ya en ufak bir laf edersen okulun ortasında öldüresiye döverim seni kimse alamaz elimden..." biçimindeki mesajın, TCK'nın 106/1. maddesinin 1. cümlesi kapsamındaki tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı madde ve fıkranın ikinci cümlesine göre hüküm kurularak şikayet yokluğundan düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine,12/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14953, Karar No: 2013/3825, Tarih: 26.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/14953 E.  ,  2013/3825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin ücreti, genel tatil ve hafta sonu tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı şirketin işyerini başka bir şirkete kiralaması sebebiyle feshedildiği, feshin geçerli sebebe dayanmadığını, bu sebeple kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ve hafta sonu tatili ücretlerinin ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, davacının istifa ederek devir alan kurumla iş sözleşmesi yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ve genel tatil ücreti bakımından davanın kabulüne fazlaya ilişkin talepler bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın kanuni süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı 4857 sayılı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin 2. fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, işyeri devri söz konusu olup davacı ara vermeksizin devralan şirkete bağlı olarak aynı işverene ait işyerinde çalışmaya devam ettiğinden feshe bağlı ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin alacağını isteyemez. Anılan tazminat ve alacakların reddi yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4173, Karar No: 2020/7950, Tarih: 28.09.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/4173 E.  ,  2020/7950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Olayın tek tanığı konumunda olan ... ...'un kovuşturma aşamasında ifadesi alınmadan soruşturma aşamasındaki ifadesi dikkate alınarak ve müştekinin aşamalarda değişmeyen ifadeleri ve sanığın da soruşturma aşamasındaki ifadesinde motosiklete tekmeyle vurduğunu belirtmesi ve 01/08/2014 tarihli araç görgü tespit tutanağından, anlatımlara uygun şekilde motosikletin hem sağ hem sol arka ayaklığının kırılmış, ön farın yuvasından çıkmış, sol dikiz aynasının kırılmış ve yakıt deposunun tahrip edilmiş olduğunun anlaşılması karşısında sanığın üzerine atılı suçun sabit olduğu gözetilmeden yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 28/09/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15776, Karar No: 2020/4449, Tarih: 01.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/15776 E.  ,  2020/4449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işveren nezdinde işe başladığı 02.11.1996 tarihinde iş sözleşmesini feshe zorlandığı 01.08.2014 tarihine kadar kesintisiz olarak en son satıştan sorumlu genel müdür yardımcısı pozisyonunda çalıştığını, davalı iş yerinden ayrıldığı sırada üç ayda bir çift maaş almak suretiyle yılda toplam 16 maaş aldığını, davalı iş yerinden ayrılmadan önceki son brüt maaşının 11.280,00 TL olduğunu, 18 yıllık çalışması boyunca Kore menşeili davalı şirketi yöneten Koreli ve Türk üst düzey yöneticilerin (Başkan, ..., Direktör, Genel Müdür, Koordinatör ve zaman içinde Satış Müdürünün) emir ve talimatları doğrultusunda hareket ettiğini, hiçbir zaman kendi mesai saatlerini kendisi belirleyebilen bir çalışan olmadığını, davalı işverenin baskısıyla müvekkiline imzalatılan ikale sözleşmesi ile iş akdinin sona erdiğini, kullanmadığı yıllık izin ücretlerinin büyük bir kısmının kendisine ödenmediğini, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil çalışmaları karşılığı ücretlerinin de ödenmediğini iddia ederek, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, 01/05/1997 tarihinde ... Motorlu Araçlar Satış A.Ş. ünvanlı şirketle ilişiğinin kesilip müvekkili işyerinde işe başladığını, işten ayrılma tarihinin 01/08/2014 olduğunu, davacının müvekkil şirkette yurt içi satış bölümünde genel müdür yardımcısı olarak çalıştığını, tarafların hür iradeleri ve ortak rızaları ile imzalanan ikale sözleşmesinde belirtildiği şekilde davacıya 174.912,55 TL net ödeme yapıldığını, davacının kendi isteğiyle ve tüm hakları ödenmek suretiyle ikale sözleşmesini imzaladığını, daha sonra belgenin baskı altında imzalatıldığı, geçerli olmadığı iddialarının kötüniyetli olduğunu, genel müdür yardımcısı olarak çalışan davacının konumu, bilgisi ve tecrübesi gereği imzaladığı belgenin geçersizliğini ileri sürmesinin hayatın olağan akışına uygun düşmediğini, davacının üst düzey yönetici pozisyonunda çalıştığını, mesai saatlerini kendisinin belirlediğini, kabul anlamına gelmemek kaydıyla 48 saate varan şekilde çalışma yapıldığının hayatın olağan akışına uygun düşmediğini, davacının iddia edildiği şekilde bir fazla çalışmasının bulunmadığını, sair taleplerinin de bulunmadığını, yıllık izinlerinin bir kısmını kullandığını, kullanmadığı izinlere ilişkin ücretlerin fesih tarihinde ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi fazla çalışma ücreti isteğinde bulunmuş, mahkemece davacının satıştan sorumlu genel müdür yardımcısı olduğu gerekçesiyle fazla çalışma ücreti isteğinin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının işyerinde 17 yılı aşkın süreyle çalıştığı, en son genel müdür yardımcısı olarak görev yaptığı öncesinde ise satış müdürü ve diğer ünvanlarla çalıştığı anlaşılmaktadır.

Davacının çalıştığı süre içinde hiçbir zaman işyerinde mesaisini kendisi belirleyecek en üst kişi konumunda olmadığı, daha önceki dönemlerde genel müdür yardımcısı ve genel müdüre bağlı olarak çalıştığı, en son satıştan sorumlu genel müdür yardımcısı olduğu dönemde dahi aynı yerde çalışan genel müdüre bağlı olarak çalıştığı anlaşılmakla, çalışma saat ve koşullarını kendisinin belirlediği ve fazla çalışma ücretine hak kazanamayacağı sonucuna ulaşılamaz.

Davacının haftada 13 saat fazla çalışma yaptığı dosya içeriğine göre belirlenmiş olup, bu yöndeki bilirkişi raporu bir değerlendirmeye tabi tutularak ve karineye dayalı makul indirim (taktiri indirim) hususu da dikkate alınmak suretiyle istekle ilgili hüküm kurulması gerekirken talebin yazılı gerekçeyle reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 01/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7971, Karar No: 2010/8707, Tarih: 25.11.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/7971 E.  ,  2010/8707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yaralama suçundan sanıklar ..., ... ile ... haklarında yapılan yargılama sonunda; Kartal 1. Ağır Ceza Mahkemesi ile Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yüklenen suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine, incelenen dosya içeriğine ve Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Kartal 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.04.2010 gün ve 2010/105 E. 2010/124 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/951, Karar No: 2013/40454, Tarih: 14.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/951 E.  ,  2013/40454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mağdurun olaydan 3 yıl önce askere gitmeden burnunun kırıldığını beyan etmesi karşısında, mağdurun burnundaki kırığın eski olup olmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2) Kabule göre de; sanığın, mağduru bıçakla bacağından basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde, yumruk ile burunda kemik kırığına sebebiyet verecek şekilde yaralamasından ibaret eylemleri nedeni ile ağır netice olan yumrukla kemik kırığına neden olmak suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1,87/3 maddeleri gereği cezalandırılması gerekirken ayrıca TCK'nin 86/3-e maddesinden de ceza artırımına gidilerek sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1978, Karar No: 2016/193, Tarih: 18.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/1978 E.  ,  2016/193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; davacının tuvalet ihtiyacı için kapısı açık olan trafo binasına girdiğini, elektrik akımına kapıldığını, kolunda fonksiyon kaybı oluştuğunu, davalı kurumun sorumlu olduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, 7.500.00 TL maddi tazminatın olay tarihinden yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesi ile; davacının kusurlu olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; illiyet bağının kesildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Kusur aranmaksızın sorumluluğun düzenlendiği haller, kusursuz sorumluluk halleri olarak ifade edilmektedir. Doktrinde kusursuz sorumluluk hallerinin olağan sebep sorumluluğu-tehlike sorumluluğu şeklinde ikili ayırıma tabi tutarken, TBK tarafından açıklanan hakkaniyet sorumluluğu-özen (sebep) sorumluluğu-tehlike sorumluluğu şeklinde ayırıma tabi tutulduğu görülmektedir. Denetleme ve gözetimde özen (cura in custodio) gereği, kusur unsur olarak aranmaz.

Özen sorumluluğuna dayalı kusursuz sorumluluğun düzenlendiği Borçlar Yasası'nın 58. maddesi gereğince "…imal olunan herhangi bir şeyin maliki, o şeyin fena yapılmasından yahut muhafazadaki kusurundan dolayı mesul olur." ( TBK .69. maddesi ). TBK'nun 71/1.maddesine göre de; "Önemli ölçüde tehlike arzeden bir işletmenin faaliyetinden zarar doğduğu takdirde, bu zarardan işletme sahibi ve varsa işleten müteselsilen sorumludur.".Belirtilen yasal düzenlemeler gereğince, davalı, zararlandırıcı sonucun doğmasına yol açan enerji hattının yapım ve bakım eksikliklerinden kaynaklanan zararlardan sorumludur. Sorumluluktan kurtulmanın olumsuz koşulu ise, zarar ile yapım bozukluğu ve bakım eksikliği arasındaki nedensellik bağının kesilmiş olmasıdır.

Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira, bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığı çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, yine de çoğu zaman zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir. Bu sebeple, sorumluluğunun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından; bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır(Prof. Dr. Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler 1991 Baskı Cilt 2 sf: 14-15)

Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 5. maddesinde;

Kuvvetli akım tesisleri her türlü işletme durumunda, cana ve mala herhangi bir zarar vermeyecek ve tehlike oluşturmayacak bir biçimde yapılmalıdır.

Herhangi bir kimsenin dikkatsizlikle de olsa yaklaşabileceği uzaklıktaki kuvvetli akım tesislerinin gerilim altındaki bölümlerine (aktif bölümler) dokunulması olanaksız olmalıdır ve ilerideki bölümlerde belirtilen emniyet mesafeleri ile koruma önlemleri sağlanmalıdır.

Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 27 . maddesinde ;

Tesislerin ve aygıtların teknik belgelerinde belirtilen aralıklarda bakım ve onarımları yapılmalıdır. Yapılan bakım ve onarımlar kalıcı bir şekilde kaydedilmelidir.

Düzenlemeleri yer almaktadır.