muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2991, Karar No: 2019/19192, Tarih: 05.11.2019

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 02.02.2016 tarihinde işe başladığını, davalı şirketin Satış ve Pazarlamadan Sorumlu Genel Müdür Yardımcısı-CCO yetkilisi olduğunu, davacı işçinin görev sıfatıyla doğrudan ... (CEO) bağlı ve yardımcısı olduğunu, davalı şirketin İstanbul’daki 3 işyeriyle birlikte başka illerdeki tüm Satış ve Pazarlama Bölümlerinin de doğrudan davacı işçiye bağlı olmasının davacı işçinin Satış ve Pazarlama Bölümünün başında Genel Müdür Yardımcısı sıfatını taşıdığını ispatladığını, davacı işçinin işyerindeki pozisyonunun iş sözleşmesinin devam ettiği tarihsel dönemde işyeri organizasyon şemasında görüldüğünü, işletmesel karar kapsamında üst yönetici kadrosunda bulunan Genel Müdür Yardımcısı olarak çalışanlardan da iş sözleşmesine son verilmesi gereğinin hasıl olduğunu, tasarrufun sadece işçi sayısı bazında olmadığını İkitelli’deki 4 katlı kiralık işyerinin 2 katını tahliye edildiğini, işyeri metrekare alanında ve kira bedeli mesuliyetinde de küçülmeye gidildiğini, Maslak Oto Sanayi’de kiralık olarak işletilen yerlerin kira sözleşmelerinin feshine karar verildiğini, tüm bu alınan kararlar davalı şirketin durumunu iyileştirme amaçlı tasarruf tedbirleri olduğunu, davalı şirketin faaliyet yapısı gerekse işçi sayısında gözle görülür bir azalmaya küçülmeye gitmek zorunda kaldığını ve halen bu sürecin devam ettiğini, davacı işçinin bölümünün lağvedilmesi ve farklı görevde çalışmasına devam edip edemeyeceği hususunun sorulduğunu, bu konuda yazılı belgeler de arz edildiğini ancak düşük profil bir görevde davacı işçinin çalışma iradesinin olmadığını, değişikliğe ilişkin tebliğ ve bildirimleri de imzalamadığını, bu konuda davacı işçi ile doğrudan görüşme yapan ... tarafından tutanak düzenlendiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi'nce yapılan yargılama neticesinde; "davacı işçinin işletmenin bütününü yönetmediği, kendisine temsil ve ilzam yetkisi verilmediği, görev tanımı ve konumu itibariyle satış ve pazarlamaya yönelik bir kısım işleri yaptığı, davalı şirkette “Satış ve Pazarlamadan Sorumlu Genel Müdür Yardımcısı” unvanı ile çalıştığı anlaşılan davacı işçinin yaptığı iş, işyerinde pozisyonu ve yetkileri yönünden işveren vekili sayılmayacağı ve iş güvence kapsamında bulunduğu kanaatine varıldığı, davalı şirketin genel müdürlüğünden Eylül 2016 ayında ... ve ... isimli kişilerin işten ayrıldığı ancak ... ve ... isimli kişilerin işe alındığı, davalı şirket tarafından davacı işçinin unvanının değiştirilmesi ve ücretinin düşürülmesi dışında herhangi bir organizasyon değişikliğine gidildiğinin ortaya konulamadığı, davalı şirketin fesihten 2 ay sonra aldığı YK kararının ise feshe dayanak olmasının söz konusu olamayacağı, davalı şirketin iş hacmindeki küçülme iddiasına rağmen Aralık 2015 ayında 42 kişinin çalıştığı Genel Müdürlük işyerinde Eylül 2016 ayında 49 kişinin istihdam edildiği, davacı işçinin işyerinde pozisyonunun Satış ve Pazarlama Direktörü, ücretinin ise net 10.000,00.-TL olarak değiştirildiğinin İş Kanununun 22.maddesi gereği ihbar edildiği, söz konusu bildirimin davacı işçinin unvanı, pozisyonu ve ücreti itibariyle çalışma şartlarını esaslı nitelik değiştirdiği, davacı işçiden ücretinde tenkisat anlamına gelen söz konusu değişikliği kabul etmesinin beklenemeyeceği, davacı işçinin unvanı değiştirilmek suretiyle çalıştırılmak istenmesinin iş gücüne ihtiyacın devam ettiğinin göstergesi olduğu, davacı işçinin ücretinde yapılmak istenen yaklaşık 3.500,00.-TL tutarındaki tenkisatı kabul etmemesi karşısında fesih yoluna gidilmesinin ölçülü olmadığı, davacı işçinin unvanına ve ücretine münhasır olarak yapılmak istenen değişikliğin geçerli bir nedene dayandığının davalı işveren tarafından ispat edilemediği, kaldı ki davacı işçinin yürüttüğü işe olan ihtiyacın ortadan kalkmadığı, Satış ve Pazarlama Direktörü veya Satış ve Pazarlamadan Sorumlu Genel Müdür Yardımcısı tarafından yürütülen işin mahiyetinin aynı olduğu, feshin ölçülü ve geçerli olmadığı " gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

D) İstinaf:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından,"...davalı şirketin işletme düzeyinde bir işverenlik olduğu, davalı şirketin sunduğu Satış ve Pazarlama (CCO) Genel Müdür Yardımcısı pozisyonuna ait görev tanımında, davacı işçinin Genel Müdüre ve İcra Komitesine (Yönetim Kurulu) doğrudan bağlı olduğunun belirtildiği, davalı şirketin organizasyon şemasında; davacı işçinin Satış ve Pazarlama Genel Müdür Yardımcısı olarak ve Mali İşler Genel Müdür Yardımcısının, Operasyon Genel Müdür Yardımcısının, İnsan Kaynakları Direktörünün ve Ar & Ge Direktörünün genel müdüre bağlı olarak çalıştıkları, davalı şirketin imza sirkülerine göre davacı işçinin ve genel müdür yardımcısı unvanı verilen diğer kişilerin temsil ve ilzam yetkisinin bulunmadığının anlaşıldığı, yaptığı iş, işyerinde pozisyonu ve yetkileri ile işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmayacağı hususları birlikte değerlendirildiğinde; İlk Derece Mahkemesi'nin davacının işveren vekili sayılmayacağı ve iş güvence kapsamında bulunduğu yönündeki kabulünde usul ve yasaya aykırı yön bulunmadığı" ve davalı işverenin feshin geçerli nedene dayandığını ispatlayamadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

F) Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

G) Gerekçe:

Taraflar arasında davacının iş güvencesinden yararlanmayan işveren vekili veya yardımcısı olup olmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir. (26.05.2008 gün ve 2007/35929 Esas, 2008/12484 Karar sayılı ilamımız).

Somut uyuşmazlıkta; davalı şirketin dosyadaki organizasyon şemasına göre, davacı işletme düzeyinde işyerinin bütününü sevk ve idare eden genel müdüre bağlı genel müdür yardımcısı pozisyonunda olup, işletme düzeyinde işveren vekili olduğundan işe alma ve işten çıkarma yetkisinin bulunmasına gerek yoktur. İşletmeyi sevk ve idare eden işveren vekilinin yardımcısı durumunda “genel müdür yardımcısı ” olan davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağı açıktır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca, Dairemizce davanın reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Hüküm: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1.Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davacı işveren vekili yardımcısı olup iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağından, DAVANIN REDDİNE,

3-)Alınması gereken 44,40 TL karar-ilam harcından davacının yatırdığı 29,20 TL peşin mahsubu ile bakiye 15,20 TL karar-ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irat kaydına,

4-)Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı tebligat, müzekkere, bilirkişi ve dosya masrafı olarak 1.102,70 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 2.725,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, kesin olarak 05.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14017, Karar No: 2011/16258, Tarih: 21.09.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/14017 E.  ,  2011/16258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılan .......'ın sınır komşusu olan sanığın sınıra yakın yerde kazık dikilmesi meselesi nedeniyle çıkan tartışma sırasında "Buraya direk dikerseniz kötü şeyler olur" biçiminde sözler söylemek suretiyle tehdit suçunu işlediği, tanık ile yakınanların ısrarlı ve tutarlı anlatımları ile belirtilmiş olmasına karşın iddianamede yer almayan başka bir eyleme ilişkin anlatımlar değerlendirilerek ve bu anlatımlar arasındaki çelişkiye dayanılarak yerinde olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılanlar ... ...ve ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2364, Karar No: 2012/16107, Tarih: 09.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/2364 E.  ,  2012/16107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2012

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine ve buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davacının toplam kırkbeş gün asılsız raporlar aldığını, bunun çalışma düzenini bozduğunu, bu nedenle iş akdini haklı sebeple fesh ettiklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece tanık beyanlarından davacının rahatsızlıklarının kusurundan kaynaklanmadığı, işyerindeki çalışma koşullarının olumsuzluğunun bir sonucu olduğu, işverenin çalışma ortamının çalışma koşullarına uygun tutmak zorunda olduğunu, bu sebeple  somut olayda işçinin iş  sözleşmesinin feshini gerektirir bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25 ve  devamı maddeleridir.

Dosyada davacının 2011 yılında toplam  kırkbeş gün istirahatini öngören altı  rapor aldığı   görülmüştür. Gerçekten işyerinde bir yıl içinde bu kadar sayıda sık sık rapor alınması işin yürütülmesini olumsuz etkileyebileceği gibi çalışma düzenini bozucu olumsuzluklara yol açabilir.

Ancak davacı fesih gerekçesine karşı işyerinde çalışma koşullarına uygun iş güvenliği ve iş sağlığı önlemlerinin alınmadığını, sık sık hastalanarak rapor almasının bu sebepten ileri geldiğini iddia etmiştir. Tanıklar da alınan ifadelerinde işyerinde 0-3 derece arasında değişen ısı ortamında çalışma yapıldığını belirtmişlerdir.

İşyerinde işçi sağılığı ve iş güvenliği bakımından gereken ortamın olup olmadığı ve davacının istirahat almasına sebep olan hastalıkların işyerindeki çalışma koşullarından  kaynaklanıp  kaynaklanmadığının   tespiti  açısından  iş  sağlığı   alanında   uzman    bilirkişi eşliğinde inceleme yapılmadan sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş, iş sağlığı ve güvenliği alanında uzman olan, doktor, iş güvenliği uzmanı ve işletme uzmanından oluşacak bilirkişiler eşliğinde yerinde keşif yapılarak fesih tarihinde iş sağlığı ve güvenliği açısından gerekli önlemlerin alınmış olup olmadığı, davacının sık sık rapor almasına sebep olan hastalıkların işyerindeki ortamdan kaynaklanıp kaynaklanmadığı, işverenin gerekli önlemlerle ilgili kusurunun olup olmadığı, davacının çalıştığı yer bakımından işyeri koşullarına karşı hastalık için özel bir duyarlılığının olup olmadığı, başka bir birimde  çalıştırılmasının  gerekip gerekmediği, gerekiyorsa  böyle bir pozisyonun bulunup bulunmadığının tespitinden sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve araştırma hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.07.2012 gününde oybirliğiyle  karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7096, Karar No: 2024/3186, Tarih: 06.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/7096 E.  ,  2024/3186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/734 E., 2023/874 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Osmaniye 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/516 E., 2020/333 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; müvekkil ile davalı- davacının 1995 yılında evlendiklerini, bu evliliklerinden ortak 3 çocuklarının bulunduğunu, müvekkilin ev hanımı olduğunu, günlük işlerde çalıştığını, erkeğin uzman çavuşluk mesleğinden emekli olduğunu, erkeğin çocuğu olan ...'nın her şeyine karıştığını, baskı yaptığını ve fiziksel şiddet uyguladığını, bu nedenle erkek ile müvekkil arasında sürekli tartışma çıktığını, aile huzurunun bozulduğunu, erkeğin evlilikten doğan yükümlülüklerini ihlal ettiğini, erkeğin çok kıskanç olduğunu, müvekkilin telefon görüşmeleri kayıtlarını takip ettiğini, müvekkili kendisini aldatmakla itham ettiğini, hakaretlerde bulunduğunu, fiziksel şiddet uyguladığını, davalının müvekkil ile şiddet kullanarak zorla beraber olduğunu, bu durumun defalarca tekrar ettiğini, bunun üzerine müvekkilin Osmaniye 1. Aile Mahkemesine başvurduğunu, erkek aleyhine 2 ay uzaklaştırma kararı verildiğini, bu 2 ay sonunda eve gelen erkeğin müvekkile şiddet uygulamaya devam ettiğini, açıklanan nedenlerle davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, müvekkil lehine 25.000,00 TL maddî, 15.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesine, ortak çocuk Yusuf Ziya'nın velâyetinin müvekkile bırakılmasına, müvekkil lehine aylık 1.000,00 TL, ortak çocuk lehine aylık 500,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmesine, karar kesinleştikten sonra iştirak ve yoksulluk nafakası olarak devamına, iş bu nafakanın her yıl üfe oranında artırılmasına, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin erkeğe yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili karşı dava dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki iddiaları kabul etmediklerini, kusurun tamamen kadında olduğunu, eşinin işyerinden tanıdığı olan ... isimli şahsı kendisinden habersiz eve çağırdığını, eşine niye çağırdığını sorduğunda içli köfte yaptım, arkadaşım çok seviyor dediğini, eşinden şüphe duymaya başladığını, kendisi ile beraber olmak istemediğin, yorgun olduğunu söylediğini, bu yaşananlardan sonra ... ile görüşmeye karar verdiğini, ...'ın eşini motorsikletle eve bıraktığını öğrendiğini, evlilik birliği temelinden sarsılmasında ve fiili ayrılıkta kusurun tamamen davacı-karşı davalıda olduğunu, kadının sadakat yükümlülüğüne aykırı hareket ettiğini, açıklanan nedenlerle; açılan davanın reddine, karşı davanın kabulüne, tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması boşanmalarına, müvekkil lehine 20.000,00 TL maddî tazminata hükmedilmesine, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava ettiği anlaşılmıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; eldeki iş bu dava açıldıktan sonra; tarafların birlikte yaşamaya devam ettikleri, eldeki yargılama sürerken, 2019 ayının Mart ayına kadar birlikte aynı konutta kaldıkları; dilekçeler aşamasındaki her iki tarafın dilekçelerinde tarafların adreslerinin aynı olması, kadının cevaba cevap dilekçesinde küsüp Adana iline gittiği sonrasında barışarak müşterek konuta geri döndüğünü belirtmesi, aynı cevaba cevap dilekçesinde dava açıldıktan sonra da tarafların aynı evde yaşadığına dair anlatımların bulunması, davalı-karşı davacı erkeğin yargılamanın 7 numaralı celsesinde hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamındaki sorduğu sorulara verdiği cevaplardan anlaşılmış böylece tarafların karşılıklı birbirlerinin kusurlarını affettikleri en azından hoşgörü ile karşıladıkları gerekçesi ile tarafların davalarının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı- davacı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, asıl davanın reddi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davacı- davalı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, karşı davanın reddi ve tüm taleplerinin kabulü gerektiği yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, usul ve yasaya uygun olan hükme yönelik tarafların yerinde bulunmayan istinaf itirazlarının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, usul ve yasaya uygun olan hükme yönelik tarafların yerinde bulunmayan istinaf itirazlarının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı- davalı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, karşı davanın reddi ve tüm taleplerinin kabulünün gerektiği yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasında; taraflar arasında geçimsizlik bulunup bulunmadığı, varsa kusurun kimden kaynaklandığı, karşı davanın reddinin yerinde olup olmadığı, af olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 6 ıncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

İlk Derece Mahkemesince, dava açıldıktan sonra tarafların birlikte yaşamaya devam ettikleri, eldeki yargılama sürerken, 2019 ayının Mart ayına kadar birlikte aynı konutta kaldıkları böylece tarafların karşılıklı birbirlerinin kusurlarını affettikleri en azından hoşgörü ile karşıladıkları sonucuna varılmış, tarafların davalarının her ikisinin de reddine karar verilmiş, karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Dava açıldıktan sonra tarafların bir süre aynı konutta evlilik birliğini devam iradesi taşıyarak kalması, tarafların birbirini affettiği ya da hoşgörü ile karşıladığı şeklinde değerlendirebilir ise de; somut olayda her iki tarafçada barışma iddiası ileri sürülmemiş ve ispat edilmemiş olup dava tarihinden sonra her iki eşin de aile konutunda bir süre yaşamasının, adreslerinin aynı olmasının, barışma ve evlilik birliğini devam iradesi bulunmadığından af olarak değerlendirilmez. Hal böyle iken Mahkemece af olgusunun gerçekleştiğinden bahisle hatalı değerlendirme sonucu karar verilmesi doğru değildir. Bu durumda dayanılan ve ispatlanan vakıalar, bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepler gözetilerek tüm deliller değerlendirilerek ve taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış haklar da gözetilerek kadının boşanma davasıyla ilgili karar vermek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının davanın reddi yönünden ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının davanın reddi yönünden davacı kadın yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.05.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.