muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/9906, Karar No: 2012/18370, Tarih: 30.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/9906 E.  ,  2012/18370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övmek

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, hoşa gitmeyen fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21746, Karar No: 2016/4698, Tarih: 09.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/21746 E.  ,  2016/4698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle yasa hükümlerine uygundur. Ancak;

Aynı kamulaştırma kapsamında kalan, aynı yerde bulunan 400 parsel, 72 parsel, 396 parsel sayılı taşınmazlara değerlendirme tarihi olan 2014 yılı itibariyle 198,00TL/m² fiyat belirlenmiş, 4230 parsele ise aynı değerlendirme yılında 198-TL/m² fiyat verilip, 2015/13130 esas ile Dairemizin denetiminden geçerek kesinleşmiştir.

Dava konusu taşınmaza ise aynı değerlendirme yılında 307 TL/m²birim fiyat belirlenmiştir.

Bu nedenle hükmedilen bedel kesin delil olmamakla birlikte kuvvetli delil niteliğinde kabul edilerek; öncelikle dava konusu parsel ile kuvvetli delil dosyasındaki bu taşınmazların Şehir halihazır haritasında konumları işaretlettirilerek, hem birbirlerine ve hem de en yakın yerleşim birimlerine, kamu kurum ve kuruluşlarına, olan uzaklıkları belirlenip işaretlettirildikten sonra, numarası belirtilen dosyadaki bedelden ayrılma nedenleri hususunda raporları hükme esas alınan bilirkişi kurullarından ek rapor alınıp hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6543, Karar No: 2019/6203, Tarih: 09.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/6543 E.  ,  2019/6203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : MERSİN 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Dikkat veya özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu tüketilecek şeylere zehir katma veya bozma

Hüküm : Mahkûmiyet (Her iki sanık hakkında)

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Karar tarihinden, temyiz incelemesinin yapıldığı tarihe kadar 5237 sayılı TCK’nın 66. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinde öngörülen 8 yıllık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; diğer yönleri incelenmeksizin hükümlerin BOZULMASINA; bozma sebebine göre, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesinin 1. fıkrası ve 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223. maddesinin 8. fıkrası gereğince sanıklar hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 09.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4448, Karar No: 2022/2870, Tarih: 02.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/4448 E.  ,  2022/2870 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, tıbbi cihaz bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı sağlık kurulu raporlarıyla sigortalıların ve bakmakla yükümlü oldukları kişilerin kullanımı için uygun görülen “Femiscan Home Trainer Set, Elpha 4 Conti Stimilatör, İntra Vajinal Prob ve İntra Anal Prob” adlı tıbbi cihaz bedellerinin Kurumca eksik ödenen 14191,20 TL’lik kısmının davalı Kurum tarafından “tıbben kullanımının gerekli olmadığı” kaydının düşülmesi tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsili için eldeki davayı açmış, Mahkemece bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir, karar eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır.

Mahkemece uyulan Dairemiz 25.12.2018 günlü bozma ilamında “...sağlık kurulu raporu ve uzman reçeteleri ile kullanılması uygun öngörülen davaya konu tıbbi cihazların, hastanın tıbben ve fennen iyileşmesi için kullanımının gerekli olup olmadığının tespiti amacıyla, hastanın özür durumu da gözetilerek, kadın hastalıkları ve doğum uzmanı ile üroloji uzmanlarından oluşturulacak bilirkişi kurulundan rapor alınmalıdır. Düzenlenecek raporda, özellikle davaya konu “FS-HTCS-210-TR Femiscan Home Trainer Set + El-4000 ELPHA-4 Conti Stimilatör + El-410V-İntra Vajinal Prob” adlı tıbbi cihazların kullanım amaçları, hastalığın tedavisindeki fonksiyonları, kullanımının gerekli veya zorunlu olup olmadığı konularının açıklığa kavuşturulması gerekir...” hususu açıkça belirtilmiş olmasına rağmen dosya içine alınan raporda bu husus değerlendirilmemiştir.

Mahkemece dava konusu tıbbi cihazların zorunlu ve gerekli olup olmadığı hususunda ek rapor alınarak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine, 02.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/970, Karar No: 2013/3002, Tarih: 07.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/970 E.  ,  2013/3002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Muş Sulh Hukuk ve Bursa 3.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmak yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamaktadır.

Dosya kapsamındaki, adrese dayalı sistemden alınan nüfus kayıt örneğinde yer alan ... adresinin huzurevine ait olduğu 02.10.2012 tarihli kolluk araştırma tutanağından anlaşılmakta olup, kısıtlı adayının halihazırda ... Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde bulunduğu bildirilmiştir. Yetki hususunun belirlenmesinde kısıtlının bakımevine girmeden önceki son yerleşim yeri dikkate alınacağından, mahkemece gerektiğinde Kamu Kurumları ile bakımevlerinden de sorulmak suretiyle kısıtlı adayının en son nerede ikamet ettiğinin araştırılarak tespiti ile belgelendirilmesi ve dosya arasına konulması, ondan sonra yargı yeri belirlenmesi incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10869, Karar No: 2015/16645, Tarih: 25.11.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/10869 E.  ,  2015/16645 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tekzip talebi üzerine yapılan yargılama sırasında; İstanbul 9. Sulh Ceza Hakimliğiyle Tekirdağ 2. Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Tekirdağ 2. Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İstanbul 9. Sulh Ceza Hakimliğinin 12/03/2015 gün ve 2015/375 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 25/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8097, Karar No: 2015/14367, Tarih: 24.12.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/8097 E.  ,  2015/14367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre ve katılan ... vekilinin temyiz isteğinin vekalet ücretine ilişkin olduğu tespit edilerek yapılan incelemeye göre dosya görüşüldü:

A. Tehdit suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B. Hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öte yandan kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir. AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın alkollü araç kullanması nedeniyle hakkında işlem yapan görevlilere söylediği kabul edilen “Bana bak lan astsubay siz kim oluyorsunuz da benim arabamı bağlıyorsunuz, senin kolundaki o üç kazığı sökerim, hepinizle görüşeceğim, lan ben ocak başkanıyım ben ...'im lan, sen kimsin lan, Allah mısınız? Siz oğlum kim oluyorsunuz da beni savcılığa gönderiyorsunuz, hepinizle görüşeceğim, hepiniz göreceksiniz gününüzü” biçimindeki sözlerinin rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu, bu ifadelerin tamamının tehdit suçunu oluşturduğu ve dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de,

a- Temel cezanın doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi gereğince tayini yerine aynı Kanunun 125/1. maddesi ile belirlenip daha sonra artırılması,

2- Kabule göre de,

a- Temel cezanın doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi gereğince tayini yerine aynı Kanunun 125/1. maddesi ile belirlenip daha sonra artırılması,

b- Katılanın kendisini vekille temsil etmesine rağmen katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

3- TCK’nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin düzenlemenin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... ile katılan...vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki isteme kısmen uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24.12.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8484, Karar No: 2016/3268, Tarih: 23.03.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/8484 E.  ,  2016/3268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/12/2014 tarih ve 2014/225-2014/271 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tanınmış, "..." esas unsurlu, 84243, 2007/9949, 936721, 951550, 2003/19163, 128201, 161035, 185711, 2002/33370, 2012/23388, 185711, 2007/56877, 2008/13777, 2004/37962 no'lu ve daha çok sayıda markası bulunduğunu, davalı şirketin 2011/92119 no'lu, “....” ibareli marka tescil başvurusuna 5. sınıfta yer alan malların tamamı ve 44. sınıfta yer alan “Güzellik bakım hizmetleri” bakımından müvekkili markaları ile iltibas yaratacak derecede benzer olduğu, müvekkilinin seri markalarından biri olduğu izlenimi yaratacağı, tanınmış markalarından haksız yarar sağlayacağı ve markalarının itibarını zedeleyeceği gerekçesiyle kısmen itirazda bulunduğunu ancak, itirazın reddedildiğini ileri sürerek, ...'in 2014-M-3631 sayılı kararının iptalini, tescili halinde markanın kısmen hükümsüzlüğü ile sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı.... vekili,... kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili marka başvurusu ile davacı markaları arasında görsel, işitsel, anlamsal bir benzerlik bulunmadığından iltibas tehlikesinin de söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacının "..." ibareli tanınmış markalarının özellikle bu tanınmışlığı ve yüksek ayırt edicilik konumunu 3. sınıftaki kişisel bakım ürünleri, kozmetik ürünleri ve cilt kremleri bakımından kazanmış olup, bu mallar başvuru kapsamından çıkartıldığından çekişmeli olmadığı, başvurunun işitsel, görsel ve kavramsal genel izlenim olarak davacı markalarından yeterince uzaklaştığı ve karıştırma ihtimaline neden olacak bir benzerliğin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 23/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2023/161, Karar No: 2023/212, Tarih: 15.03.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2023/161 E.  ,  2023/212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki Türk Patent ve Marka Kurumu Yeniden İncelme ve Değerlendirme Kurulu kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı, bozma kararı üzerine ... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 04.11.2019 tarihli ve 2019/82 Esas, 2019/373 Karar sayılı direnme kararının bozulmasına ilişkin Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.05.2022 tarihli ve 2020/11-149 Esas, 2022/662 Karar sayılı kararının, karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı ... Isıtma ve Enerji Sistemleri İnşaat Elektrik Mekanik Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, Hukuk Genel Kurulunca dilekçe, düzeltilmesi istenen karar ve dosyadaki ilgili bütün belgeler okunduktan sonra gereği düşünüldü:

Hukuk Genel Kurulunun kararında yer alan açıklamalara göre 6217 sayılı Kanun’un 30 uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440 ıncı maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteminin REDDİNE,

Aynı Kanun’un 442/3 ve 4421 sayılı Kanunun 4/b-1 maddeleri gereğince takdiren 1.470,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine,

Karar düzeltme harcı peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

15.03.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.