muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/904, Karar No: 2024/4335, Tarih: 27.05.2024

. Maden suları, kaynak suları, sofra suları, sodalar.-Sebze ve meyve suları, bunların konsantreleri ve özleri, meşrubatlar.-Çaylar, buzlu çaylar.-Enerji içecekleri (alkolsüz). bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)" hizmetlerinin, davalının başvurusunun kapsamındaki emtia ile aynı, aynı tür ve benzer nitelikte olduğu, bu nedenle somut olayda SMK m.6/1 hükmü bağlamında emtia benzerliği şartının gerçekleştiği, ancak dava konusu 2017/28676 sayılı marka başvurusunda yer alan "Köyüm Çobanhasan" ibaresinin, diğer unsurlara göre daha büyük puntoyla ön planda olduğu, "Akhisar zeytincilik&şarküteri" ibaresinin gerek oldukça küçük puntoyla yazılmış olmaları ve gerekse davaya konu mal ve hizmetler bakımından tanımlayıcı olmaları hasebiyle markasal etkisi bulunmayan tali unsurlar olduğu, davacıya ait itiraza mesnet markaların "KÖYÜM+Şekil", "köyüm süt+şekil", "köyüm+şekil" ibarelerinden, marka işlem dosyasında itiraza mesnet gösterilmeyen, ancak dava aşamasında hükümsüzlük istemi bakımından ileri sürülen 2015/57519 sayılı markanın ise "ÜNYEMSAN Köyüm+Şekil" ibaresinden oluştuğu, bu markaların esas unsurunun "KÖYÜM" ibaresi olduğu, taraf markalarının görsel, işitsel ve kavramsal olarak iltibas tehlikesi oluşturacak derecede benzer olmadıkları, markalar arasında her ne kadar "KÖYÜM" ibaresi müşterek olarak bulunsa da, dava konusu mal ve hizmetlerin niteliği gözetildiğinde, bu ibarenin ayırt ediciliği yüksek bir ibare olmadığı, zira geleneksel olarak gıda emtialarını oluşturan bitki ve hayvanların köylerde yetiştirildiği ve buralarda yetiştirilen ürünlerin işlenerek son tüketiciye ulaştırıldığı yönünde ortalama tüketici nezdinde çağrışım oluştuğu, ayrıca dava konusu marka başvurusunda tek başına "KÖYÜM" ibaresinin markanın esas unsurunu oluşturmadığı, bir bütün olarak "Köyüm Çobanhasan" ibaresinin markayı oluşturan esas unsur olduğu, bu ibarede "Köyüm" ibaresinin "Çobanhasan" ibaresini nitelediği, davacının önceki tarihli "KÖYÜM" esas unsurlu markalarını gören, bu markalı emtialardan yararlanan, makul derecede bilgili, ihtiyatlı ve dikkatli, markaları bir bütün olarak algılayan ortalama tüketicinin, dava konusu "Köyüm Çobanhasan" esas unsurlu marka başvurusu ile karşılaştığında, bu markalı mal ve hizmetleri satın almak için ayıracağı süre içerisinde, bu markanın davacı markalarından farklı, başka bir marka olduğunu algılayabileceği, marka sahipleri arasında idari veya ekonomik bir bağlantı kurmayacağı, dolayısıyla SMK m.6/1 hükmü koşullarının somut olayda gerçekleşmeyeceği, kötüniyet iddiasına dayalı istemlerin de yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; tüketici algısının büyük önem arz ettiği somut uyuşmazlıkta, bir teknik inceleme gerekliliğinin mevcut olup, dava konusu marka ile davacı müvekkili markalarının karışıp karışmayacağının incelemesinin konusunda uzman bilirkişiler tarafından belirlenmesinin gerektiğini, mahkemece buna rağmen bilirkişi incelemesi yapılmamasının hatalı olduğunu, mahkemece dava konusu markada yer alan "ÇOBANHASAN" ibaresinin de ayırt ediciliğinin bulunmadığının gözden kaçırıldığını, zira markada yer alan "ÇOBANHASAN" ibaresinin, Manisa'nın Akhisar ilçesinde yer alan bir köy adı olduğunu, bu nedenle ayırt ediciliğinin düşük bulunduğunu, "Köyüm" ibaresinin ise markanın kapsadığı mallar bakımından, derhâl ve doğrudan doğruya ürünlerin cinsini, vasfını veya herhangi bir hâlini belirtmediğinden, somut ve soyut olarak ayırt edicilik vasfının bulunduğunu, dava konusu başvuruda asıl unsurun "KÖYÜM" ibaresi tarafından temsil olunduğunu, müvekkili şirket adına daha önceki tarihlerde ve usulünce tescilli "KÖYÜM" seri markaları ile birebir aynı şekilde kullanıldığını, tarafların markaları arasında iltibas ihtimalinin bulunduğunu ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı ve davacının itirazına ve hükümsüzlük istemine dayanak markalarının, ilk derece mahkemesi kararında belirtildiği gibi 29, 30, 32. sınıf mallar ile bu malların satışına özgülenmiş 35/5. sınıf mağazacılık hizmetlerinden oluştuğu, anılan emtia bakımından taraf markalarının aynı/benzer mal ve hizmetleri içerdiği, dolayısıyla anılan mal ve hizmetler yönünden somut uyuşmazlıkta emtia benzerliği şartı gerçekleşmiş ise de, dava konusu başvurunun bir bütün olarak "Köyüm Çobanhasan" ibaresinden oluştuğu, bu ibarede geçen "Köyüm" ibaresinin "Çobanhasan" ibaresini nitelediği, davacının markalarının asıl unsurunun ise "KÖYÜM" ibaresi tarafından temsil olunduğu, taraf markalarını gören, bu markalı emtialardan yararlanan, makul derecede bilgili, ihtiyatlı ve dikkatli, markaları bir bütün olarak algılayan ortalama tüketicilerin, dava konusu "Köyüm Çobanhasan" esas unsurlu marka başvurusu ile karşılaştığında, bu markalı mal ve hizmetleri satın almak için ayıracağı süre içerisinde, bu markanın davacı markalarından farklı, başka bir marka olduğunu algılayabileceği, marka sahipleri arasında idari veya ekonomik bir bağlantı kurmayacağı, zira gıda ürünlerinde doğallık ve saflık algısı bakımından "köy" ibaresinin ayırt edicilik gücünün son derece zayıf olduğu ve bu sebeple de başvuruda benzer görülen yukarıda yazılı mal ve hizmetler yönünden, taraf markaları arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, Yargıtay 11. H.D.'nin 10.02.2022 tarih ve 2020/6754 E.- 2022/994 K. sayılı ilamının da aynı yönde olduğu, dolayısıyla mahkemece SMK m.6/1 hükmü koşullarının somut olayda gerçekleşmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizliğin görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunun 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunun 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35594, Karar No: 2016/16420, Tarih: 27.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/35594 E.  ,  2016/16420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

04/07/2013 tarihli suç tutanağı içeriği ve Cumhuriyet Savcısı tarafından 10.09.2013 tarihinde yapılan keşifle bahçenin etrafının suç tutanağına konu kesilmiş meşe ağaçları ile çevrildiğinin tespiti sanığın savunmasında "fındık bahçesinin etrafında kullandığı kazıkları kendi bahçesinden kestiği kiraz ve ceviz ağaçlarından yaptığı, meşe ağacı kullanmadığı" yönündeki beyanının maddi gerçeklikle açıkça çelişmesi karşısında, sanığın üzerine atılı bulunan suçun sübuta erdiği gözetilmeden mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25917, Karar No: 2017/13125, Tarih: 10.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/25917 E.  ,  2017/13125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1-Bozma sonrası hükme esas alınan fen bilirkişisi raporunda dava konusu taşınmazın üzerinden 3 ayrı idareye ait enerji nakil hattının geçirildiği belirtilmiştir.

Davalı idareye ait olmayan diğer enerji nakil hatları bakımından dava konusu taşınmaz üzerinde herhangi bir irtifak hakkı kurulup kurulmadığı, kurulmuş ise davalı idareye ait olan enerji nakil hattından önce mi sonra mı kurulduğu tespit edilerek, önce kurulduğunun belirlenmesi durumunda ilgili kurumlardan buna ilişkin kayıt ve belgeler getirtilip, tüm enerji nakil hatlarının alanı, izdüşümü ve güzergahının tespiti bakımından fen bilirkişi marifetiyle yeniden keşif yapıldıktan sonra, taşınmaz üzerindeki eski irtifak hakkı nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün hesaplamada dikkate alınması için bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinden davalı tarafça geçirilen enerji nakil hattının irtifak alanının bozma öncesi hükme esas alınan 11.11.2013 tarihli fen bilirkişisi raporunda 2860,08 metrekare, bozma sonrası hükme esas alınan 29.04.2016 tarihli fen bilirkişisi raporunda ise 1877,11 metrekare tespit edildiği dikkate alınarak bu çelişki giderildikten sonra irtifak alanının 1877,11 metrekare olduğunun anlaşılması halinde değer düşüklüğü oranının %8, 2860,08 metrekare olduğu tespit edilirse değer düşüklüğünün %13 oranında kabul edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Davanın kabul ve ret oranına göre davalı idare lehine 2.601,984 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12529, Karar No: 2010/2262, Tarih: 23.02.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/12529 E.  ,  2010/2262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıya şehit ve yetim aylığı bağlanmasını sağlamak üzere 03.10.2000 tarihli Avukatlık ücret sözleşmesi imzaladıklarını, ... A.H.M. 2003/2-8 Esas ve karar sayılı dosyası ile ... Askeri Yüksek İdare Mahkemesinin 2004/128-1840 Esas ve Karar sayılı davalarını açmak suretiyle davalıya emekli maaşı bağlanmasını sağladığını,ancak davalının Avukatlık ücretini ödemediğini,bu nedenle fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 3.000 TL’nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece taraflar arasındaki avukatlık ücret sözleşmesinin geçersiz olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece taraflar arasındaki avukatlık ücret sözleşmesinin geçersiz olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesinin geçersiz olduğuna ilişkin mahkemece verilen karar isabetli olmakla birlikte taraflar arasında Avukatlık ücret sözleşmesi bulunmayan, ya da geçersiz olan hallerde Avukatlık asgari ücret tarifeleri uygulanması gerekmektedir. 1136 sayılı Avukatlık Yasası’nın ücrete ilişkin 163 ve 164. maddeleri vekil ile müvekkil arasındaki ücrete ilişkin düzenlemeleri getirmiştir. Avukatlık Yasası’nın 164. maddesinin 3. fıkrasında sözleşmenin yapılmamış olması veya geçersiz olması halinde “… Avukatlık ücretinin kararlaştırılmamış olduğu veya taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesinin bulunmadığı yahut ücret sözleşmesinin belirgin olmadığı veya tartışmalı olduğu veya ücret sözleşmesinin geçersiz sayıldığı hallerde, değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla ücret itirazlarının incelemeye yetkili merci tarafından davanın kazanılan bölümü için avukatın emeğine göre ilamın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yüzde yirmisi arasındaki bir miktar Avukatlık ücreti olarak belirlenir.Değeri para ile ölçülemeyen dava ve işlerde ise avukatlık asgari ücret tarifesi uygulanır.” Düzenlemesi getirilmiştir. 1136 sayılı Yasanın bazı hükümlerini değiştiren 4667 sayılı Yasa 2.5.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, Bu düzenlemeye göre 2.5.2001 tarihinden sonra hukuki yardıma başlayan avukat emeğine göre yüzde beş ile yüzde on arasındaki bir miktarı ücret olarak hak edecektir. Yine 1136 sayılı Avukatlık Yasasında 20.1.2004 tarihinde 5043 sayılı Yasayla değişiklikler yapılmış ve Avukatlık Yasası’nın 164. maddesinin dördüncü fıkrası değişikliğe uğramış ve “Böylece 20.1.2004 tarihinden sonra başlayan hukuki yardımlarda sözleşme bulunmaması halinde yada sözleşmenin belirgin olmaması, tartışmalı bulunması yada sözleşmenin geçersiz sayıldığı hallerde ilamın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yirmisi arasındaki bir miktar avukatın emeğine göre verilmelidir. Halen de yürürlükte olan düzenleme bu şekildedir. Geçici 21. madde Anayasa Mahkemesince iptal edildiğinden bu madde ancak 20.1.2004 tarihinden sonra başlayan hukuki yardımlarda uygulanabilecektir.

Özetlemek gerekirse değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde hukuki yardımın başladığı tarihteki yürürlükte olan yasa hükümleri uygulanarak hukuki yardımın yapıldığı tarih 2.5.2001 tarihinden önce ise asgari ücret tarifeleri, bu tarih ile 20.1.2004 tarihleri arasında hukuki yardım başlamışsa yüzde beş ile onbeş, bu tarihten sonra ise, yüzde onu ile yüzde yirmi arasındaki bir oran tatbik edilecek, değeri para ile ölçülemeyen davalarda ise avukatlık asgari ücret tarifeleri uygulanacaktır.

Somut uyuşmazlıkta Davacı, davalı ile aralarında kararlaştırılan ücret düzenlemesi uyarınca vekalet ücretini talep etmekte olup,taraflar arasındaki sözleşmenin geçersiz olması nedeniyle dava açıldığı tarihin saptanarak o tarihte yürürlükte olan Avukatlık Asgari ücret tarifesinin uygulanarak davacının kendi müvekkilinden hak edeceği emeğinin karşılığı olan ücret hesaplanmalı, sonucuna uygun karar verilmelidir.Eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINApeşin alınan harcın istek halinde iadesine, 25.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11756, Karar No: 2016/2016, Tarih: 15.03.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/11756 E.  ,  2016/2016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, sözleşme süresinin sona ermesi nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının dava konusu yerde 31.08.1998 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile 15 yıla yakın bir süredir kiracı olarak bulunduğunu, yeni kira dönemi için sözleşmenin yenilenmeyeceğinden ve taşınmazın 2886 Sayılı Kanun gereğince yeniden ihale ile kiraya verileceğinden, taşınmazın 30 gün içinde boşaltılarak taraflarına teslim edilmesinin davalıya bildirildiğini, ancak davalının taşınmazı boşaltmadığını ileri sürerek, kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, taşınmazın ihale ile kiraya verildiğini, tahliye sebeplerinin TBK'nda sınırlı olarak sayıldığını davacının taleplerinin bu şartlardan hiçbirine uymadığını, davacının salt sözleşme süresinin bitmesine dayanarak tahliye talebinde bulunmasının yasalara aykırı olduğunu, TBK’nun 347.maddesi uyarınca sözleşmenin sona erdirilemeyeceğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 31.08.1998 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Dosyadaki belgelerden taşınmazın ihale ile kiraya verilmediği anlaşılmaktadır. Sözleşmede kiralanan “turistik tesis WC” olarak tanımlanmış ve dosyaya getirilen tapu kaydından 2547 m2 lik kuyu ve arsası olarak tapuda kayıtlı olduğu görülmüştür. Dosya kapsamından kiralananın galip vasfı anlaşılamamaktadır. Kiralanan hakkında uygulanacak yasa hükmünün belirlenmesi için öncelikle kiralananın galip vasfının belirlenmesi gerekir. Kiralananın TBK’nın adi kiraya ilişkin hükümlerine mi ya da konut ve çatılı iş yeri kirası hükümlerine mi veya hasılat kirası hükümlerine mi tabi olduğu anlaşılamadığından mahkemece uzman bilirkişi marifetiyle mahallinde keşif yapılarak taşınmazın mevcut vasfı itibariyle TBK’nın konut ve çatılı işyeri kiraları, genel hükümler (adi kira) ve ürün kirası hükümlerinden hangisine tabi olduğu konusunda denetime elverişli rapor alınarak, varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/20133, Karar No: 2014/19296, Tarih: 07.07.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/20133 E.  ,  2014/19296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Salihli İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2014

NUMARASI : 2014/144-2014/120

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi Yeliz ....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09.02.2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 24.01.2014 tarihli ve 2014/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu karar, ilamlı takipte şikayete ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 07.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20281, Karar No: 2015/12296, Tarih: 01.07.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/20281 E.  ,  2015/12296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan davanın düşmesine ilişkin hüküm, Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre; yönetimindeki araç ile, trafik kurallarını dikkate almayarak, farları kapalı bir şekilde su kanalından ters yöne girerek üç kişinin basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet veren suça sürüklenen çocuğun, eyleminde bilinçli taksir koşullarının oluştuğu ancak, 19.12.2006 gün ve 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 89/5. maddesi hükmü nedeniyle, aynı Kanunun 89/1. maddesi kapsamında kalacak şekilde yaralanan mağdurların şikayetten vazgeçmelerinin, bilinçli taksir halinde dahi geçerli bulunduğu, mağdurların soruşturma sırasında şikayetlerinden vazgeçtiklerini ifade etmeleri ve sanık müdafiinin de kabul etmesi karşısında Cumhuriyet savcısının olayda bilinçli taksirin varlığı nedeniyle şikayetten vazgeçmenin düşme kararı verilmesini sağlamayacağı yönündeki temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 01/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.