muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/24136, Karar No: 2023/9346, Tarih: 16.03.2023

**6. Ceza Dairesi         2021/24136 E.  ,  2023/9346 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... (Anadolu) Cumhuriyet Başsavcılığı 2017/47795 soruşturma sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.06.2018 tarihli ve 2017/179 Esas, 2018/270 Karar sayılı kararıyla sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesinin 7. Ceza Dairesinin, 20.12.2018 tarihli ve 2018/2465 Esas, 2018/2619 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri;

1. Sanığın, isnat edilen suçu işlediğine dair soyut mağdur beyanları dışında delil bulunmadığına,

2. Suç vasfında hataya düşüldüğüne,

3. 5237 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması gerektiğine,

4. 5237 sayılı Kanun'un 168 inci maddesinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanığın ikametlerinin kapısının önünde mağdurdan para istediği, mağdurun önceki yaşadıkları nedeniyle para vermezse sanığın kendisini darp edeceğinden korkması nedeniyle 10.00 TL para verdiği, sanığın bu parayı az bularak, taş ile ellerine ve tekme ile vücudunun değişik yerlerine vurarak yaralaması üzerine mağdurun cebinde bulunan bütün parayı sanığa verdiği anlaşılmıştır.

2. ... Anadolu Adli Tıp Şube Müdürlüğünün mağdurun yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğunu belirttiği 31.03.2017 tarihli raporun dava dosyasında bulunduğu görülmüştür.

2. ... Anadolu Adli Tıp Şube Müdürlüğünün mağdurun yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğunu belirttiği 31.03.2017 tarihli raporun dava dosyasında bulunduğu görülmüştür.

3. Sanığın tevil yoluyla suçu ikrar ettiği belirlenmiştir.

4. Mağdurun olayın sıcaklığı ile kollukta alınan iddiası ve 06.04.2018 tarihli şikâyetten vazgeçme dilekçesinin dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır.

5.Yağma suçuna konu paranın değerinin tespit edilmediği görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın, İsnat Edilen Suçu İşlediğine Dair Soyut Mağdur Beyanları Dışında Delil Bulunmadığına İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden Yapılan İncelemede;

Olay ve Olgular bölümünün (2) numaralı bentinde belirtilen rapor, mağdurun olayın sıcaklığı ile olay günü verdiği beyanı, sanığın tevil yollu ikrarı, toplanan tüm delillerin gerekçeli kararda tartışıldığı, suçun kesin delillerle sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğu anlaşılmakla sanık hakkında kurulan hükümde bu yönüyle aykırılık bulunmamıştır.

2. Suç Vasfında Hataya Düşüldüğüne İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden Yapılan İncelemede;

Yağma, başkasının zilyetliğindeki taşınabilir bir malı, zilyedin rızası olmaksızın faydalanmak amacıyla cebir veya tehdit kullanmak suretiyle alınmasıdır.

Cebir veya tehdit, ''yaşam hakkı, vücut dokunulmazlığı, cinsel dokunulmazlık ve malvarlığı hakkı'' şeklindeki hukuki değerlere yönelik olmalıdır.

Yağma icrai kuvvetle işlenebilen bir suç tipidir. Kullanılan cebir ve tehditin kişinin malı teslim etmeye veya alınmasına ses çıkarmamaya elverişli olmalıdır.

Cebir-şiddet, mağduru, men ederek ve zorlayarak, failin istediği davranışa sokacak fiillerdir.

Anılan açıklamalar ışığında somut olayımıza gelince; sanığın, mağduru taş ile yaralayarak mağdurun cebir sonucu cebindeki tüm parayı vermek zorunda kaldığının, mağdur ifadesi, sanık beyanı ve alınan rapor ile sabit olduğu anlaşılmakla eyleminin nitelikli yağma suçunu oluşturduğunu kabul eden ilk derece mahkemesinin suç vasfının tayininde bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanık Hakkında 5237 sayılı Kanun'un 150 nci Maddesinin İkinci Fıkrası ve 168 inci maddesinin Uygulanması Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden Yapılan İncelemede;

Mağdur duruşmada dinlenerek yağma suçuna konu paranın değeri tespit edilmeden ve zararının giderilip giderilmediği, kısmen giderilmiş ise etkin pişmanlık hükümlerine muvafakatinin olup olmadığı sorulmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

3. Sanık Hakkında 5237 sayılı Kanun'un 150 nci Maddesinin İkinci Fıkrası ve 168 inci maddesinin Uygulanması Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden Yapılan İncelemede;

Mağdur duruşmada dinlenerek yağma suçuna konu paranın değeri tespit edilmeden ve zararının giderilip giderilmediği, kısmen giderilmiş ise etkin pişmanlık hükümlerine muvafakatinin olup olmadığı sorulmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde 3 nolu bendinde açıklanan nedenlerle sanık müdafinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 20.12.2018 tarihli ve 2018/2465 Esas, 2018/2619 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca takdîren ... Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesinin 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

09.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5218, Karar No: 2013/26109, Tarih: 20.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5218 E.  ,  2013/26109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1,2-b; 62, 51/1-3-7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

TCDD yük treniyle Ceyhan Garı'na getirilen ve Tarım Kredi Kooperatiflerine dağıtımı yapılacak suni gübre çuvallarının diğer sanık ... tarafından işe çağrılan katılan ve diğer çalışanlarca, olay tarihinde gece saatlerinde (hakkında düşme kararı verilen sanık) ...'in nakliye ve dağıtım sorumluluğunu yaptığı Ceynak Lojistik Sanayi ve Ticaret AŞ.ye ait kamyona tren vagonundan sanık ...'ın ortağı olduğu Şanlar Tohum ve Gübre Ltd. Şirketine ait seyyar yük nakil bandı yardımıyla nakledilmesi işlemi sırasında, kamyonun biraz öne hareket ettirildiği sırada seyyar nakil bandının üst kısmının kamyonun kasasına takılmasıyla, vagon içinde kalan diğer kısmı dönerek elini vagon kasasına dayamış olan katılanın sol eline çarparak 4. parmakta 1.(hafif) derece kemik kırığıyla yaralanmasına neden olması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın asli kusurlu olduğu oluş ve dosya kapsamına uygun görülen bilirkişi raporları ile tespit edilip mahkemece de bu şekilde kabul edilmesine rağmen temel ceza tayini sırasında, sanığın kusuru ve neden olduğu zararın ağırlığı dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde temel ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dıışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 20/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/840, Karar No: 2020/7305, Tarih: 01.07.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/840 E.  ,  2020/7305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dairemizin 12/04/2017 tarihli ve 2014/32386 Esas, 2017/4190 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde, bozma ilamının gereğinin kısmen yerine getirilmediği anlaşılmakla; Dairemizin 12/04/2017 tarihli ilamının “2. no’lu” bendinde de belirtildiği üzere, sanık hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde sayılan nesnel ve öznel koşulların değerlendirilip buna ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerektiği, sanığın adli sicil kaydına göre daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyetinin bulunmadığı, adli sicil kaydındaki ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olduğu, dolayısıyla 28/06/2013 olan suç tarihi itibariyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 sayılı CMK'nın 231/6-a maddesinde gösterilen “kasıtlı suçtan mahkum olmama” nesnel koşulunun bulunduğu, hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kalması nedeni ile de hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin nesnel (objektif) koşullardan bir diğeri olan müştekinin maddi bir zararının olmadığı da gözetilerek, sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen, “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” öznel (sübjektif) koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken “daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş ve deneme süresi içinde iş bu suçu işlemiş olduğu” biçimindeki yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Sanığın suç tarihinde gündüz vakti müştekinin sorumlusu olduğu ... isimli alışveriş merkezinden toplam 73,78 TL değerindeki 7 adet 50 ml’lik Koleston marka tüp boya, 1 adet 100 ml’lik Dalin marka pişik kremi, 1 adet bebek losyonu, 1 adet şampuan ve 1 adet saç kremini çalmaya teşebbüs ettiğinin anlaşıldığı olayda; suça konu ürünlerin değerinin az oluşu göz önüne alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3- 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesi gereğince cezası ertelenen sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde, ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceği hususunun ihtar edilmesi ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde, “...cezanın tamamen infaz kurumunda çektirilmesine...” denilmesi suretiyle infazda duraksamaya neden olunması,

3- 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesi gereğince cezası ertelenen sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde, ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceği hususunun ihtar edilmesi ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde, “...cezanın tamamen infaz kurumunda çektirilmesine...” denilmesi suretiyle infazda duraksamaya neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 01/07/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/56, Karar No: 2017/2008, Tarih: 15.03.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/56 E.  ,  2017/2008 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Antalya 19. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 10/04/2015 tarih, 2014/1016 - 2015/265 sayılı direnme kararı, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesinin 3. fıkrası uyarınca; Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından, direnme hükmünün incelenmesi için Dairemize gönderilmekle; yeniden incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin, belirttiği adresine yapılan gerekçeli karar tebligatının 25/05/2015 tarihinde usulüne uygun olarak çalışanına tebliğ edildiği, bu tebligata rağmen 23.06.2015 tarihinde yeniden tebligat yapılmasının temyiz süresini yeniden başlatmayacağı anlaşılarak yapılan incelemede;

Katılan vekilinin yokluğunda verilen ve usulünce 25/05/2015 tarihinde tebliğ edilen hükmün, katılan vekili tarafından, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 310. maddesindeki 1 haftalık yasal temyiz süresinden sonra, 23/06/2015 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmakla, temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE, 15.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3308, Karar No: 2014/25130, Tarih: 09.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/3308 E.  ,  2014/25130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/222214

Mahkemesi : Gökçeada Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 30/04/2013

Numarası : 2013/22 - 2013/51

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, jandarma tarafından yapılan tespitte Çanakkale Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 24/05/2002 tarih ve 1016 sayılı kararı ile belirlenen 2. derece doğal sit alanı içerisinde yer alan, Gökçeada İlçesi, Çınarlı Mahallesi, Aydıncık Mevkii,... ada, ... parsel sayılı taşınmaz üzerine “Gö... Cafe” isimli işletmenin kurulduğu, işletmenin yaklaşık 30 cm yüksekliğindeki ağaç kazıklar üzerine oturtulduğu, yapının tamamen ahşap malzemeden olduğu, iki tarafında iki adet ahşap odanın, güney tarafında ise bir adet mavi renkte su tankının bulunduğu, işletmeye ait arazide işletmeye yaklaşık 30 metre mesafede tamamen ahşap malzemeden yapılan ve sörf okulu olarak kullanılan yapının, yine bu yapının batı tarafında yaklaşık 15-20 metre mesafede aynı özelliklere sahip, bir adet daha sörf okulunun yer aldığı hususlarının belirlendiği, sanığın aşamalarda alınan savunmasında suça konu işletmeyi kendisine ait arazi üzerine yaptığını beyanla üzerine atılı suçu işlediğini tevil yollu ikrar ettiği, hükme esas alınan inşaat mühendisi ve arkeolog bilirkişiler tarafından tanzim edilen raporlar ve dosya kapsamında mevcut fotoğraflar dikkate alındığında sanık tarafından sit alanına yapılan uygulamaların süreklilik arz ettiği, günü birlik veya geçici yapılar olmadığı kanaatine varılmış olup, TCK'nın 51. maddesinde düzenlenen erteleme müessesesinin uygulanabilmesi için, sanığın, suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceğine dair mahkemede kanaat oluşması gerektiği, suça konu yapıları kaldırmayarak pişmanlık göstermediğini ortaya koyan sanık hakkında erteleme koşullarının oluşmadığı gözetilmeksizin, “yargılama sürecindeki davranışları dikkate alınarak sanığın bir daha suç işlemekten çekineceğine dair olumlu kanaat oluştuğu” şeklindeki yerinde olamayan gerekçeye dayanılarak, tayin edilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış olup,

08/10/2013 tarih ve 6498 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 7. maddesine göre, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin tescil kararlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanunu uyarınca maliklere tebliğ edileceği; sit alanlarının, tabiat varlıklarının ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin tescil kararlarının da Resmî Gazete’de yayımlanmakla birlikte, Bakanlığın internet sayfasında bir ay süreyle duyurulacağı, belirtilen değişiklik öncesinde işlenen suçlar bakımından ise, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, tescil kararının mahallinde mutad vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılması gerektiği, bu kapsamda somut olay değerlendirildiğinde, emsal dosyalardan anılan kurul kararının Gökçeada Belediye Başkanlığı tarafından 2002 yılında ilanının yapıldığının tespit olunduğu, sanığın, suça konu taşınmazın 2. derece doğal sit alanı içerisinde yer aldığını bildiği, buna rağmen Kuruldan izin almaksızın dava konusu uygulamaları gerçekleştirdiği hususunun tüm dosya kapsamı itibarıyla sabit olduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümde sanık hakkındaki temel cezanın alt sınırdan tayin edildiği belirtildiği halde, adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,

2-TCK'nın 53/1-c maddesinde belirtilen güvenlik tedbirinin, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca cezası ertelenen hükümlü hakkında sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanamayacağı gözetilmeksizin, anılan hak yoksunluğunun tamamen uygulama dışı bırakılması kanuna aykırı,

3-Gökçeada İlçesinin bağlı bulunduğu Çanakkale Valiliği bünyesinde suç tarihi itibariyle faaliyette olan koruma uygulama ve denetim bürosu bulunması, anılan büronun yetki alanının Gökçeada Belediyesinin sınırlarını da içermesi karşısında, hükümden sonra, 11/10/2013 günlü Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6498 sayılı Kanun ile 2863 sayılı Kanun'un 65/1 ve 65/4 maddelerinin uygulanmasına ilişkin olarak getirilen değişiklikler yönünden, sanığın hukuki durumunun eylemin niteliği ve kastının yoğunluğu gözetilerek yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20105, Karar No: 2014/24392, Tarih: 18.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/20105 E.  ,  2014/24392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2014

NUMARASI : 2014/390-2014/533

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak 13.04.2006 tarihinde tespit edilen % 36 oranındaki sürekli iş göremezlik nedeniyle maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.