muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22823, Karar No: 2015/27115, Tarih: 18.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/22823 E.  ,  2015/27115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, Başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; Sanığın, tanık ... işlettiği Işıltı Yıkama-Otopark ünvanlı işyerine park edilmiş katılan (... adına tescilli ... plakalı aracın kaportasını ele geçmeyen sert bir cisimle "Görgü-Tespit Tutanağında" belirlenen şekilde çizmesi eyleminin "mala zarar verme" suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında aşağıdaki bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma-kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53.maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan "sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine" ilişkin hak yoksunluğunun koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanabileceği nazara alınmayarak "kendi alt soyu" dışındakileri de kapsayacak şekilde "TCK'nın 53.maddesinin 1.fıkrasının a,b,d,e bentlerinde belirlenen diğer haklar yönünden ise..." denilerek karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasında yer alan TCK'nın 53.maddesinin tatbikine ilişkin bölüm çıkartılarak yerine "Sanığın, TCK'nın 53/3.maddesi uyarınca, aynı maddenin 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1.fıkrada yazılı diğer haklardan ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" paragrafı yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/06/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/754, Karar No: 2023/3019, Tarih: 09.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/754 E.  ,  2023/3019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ünye Cumhuriyet Başşsavcılığı'nın, 04.01.2016 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2. Ünye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli, 2016/14 Esas, 2016/132 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, suçun sabit olduğuna, keşif yapılması gerektiğine, eksik inceleme üzerine karar verildiğine ilişkindir.

2. Katılanın temyiz isteği, suçun sabit olduğuna, keşif yapılması gerektiğine, eksik inceleme üzerine karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, katılanın ... Mahallesi ... mevkii yaylanın ... mevkiinde 341 parselde 2650 (metrekare) m2 lik taşınmazına komşu olan sanığa ait taşınmazın bulunduğu, özel kadastrocu getirerek bahçesini ölçmek istediğinde sanığın bir metre kadar bahçesine tecavüz ettiği, daha sonra memur getirerek tekrardan ölçüm yapması sonucu kazık çakarak sınır çekmesine rağmen sanığın bu kazıkları sökerek 2 metre daha kendi yerine tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Kolluk tarafından yapılan olay yeri tespit tutanağında eski sınır olduğu tahmin edilen bölgeden alınarak Asım'ın bahçesinin genişletilerek müştekinin bahçesine doğru kazıkların yer değiştirdiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Oluşa ve dosya kapsamına göre mahallinde keşif yapılıp tanık ve bilirkişiler mahallinde dinlenerek suça konu yere sanığın bir tecavüzünün olup olmadığı hususunda sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle sanık hakkında verilen beraat kararı hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Oluşa ve dosya kapsamına göre mahallinde keşif yapılıp tanık ve bilirkişiler mahallinde dinlenerek suça konu yere sanığın bir tecavüzünün olup olmadığı hususunda sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle sanık hakkında verilen beraat kararı hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ünye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli, 2016/14 Esas, 2016/132 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının ve katılanın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/854, Karar No: 2016/186, Tarih: 26.02.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2014/854 E.  ,  2016/186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Şereflikoçhisar Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 12.12.2012 gün ve 2010/659 E. 2012/441 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekilince istenilmesi üzerine, Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 28.03.2013 gün ve 2013/7401 E. 2013/7820 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacı, davalı ... AŞ’nin ürettiği Dalaman cinsi kavun tohumlarını diğer davalıdan satın alıp tarlasına ektiği halde ortaya farklı çeşitlerin çıktığı (Dalaman-Kırkağaç ve diğer melez çeşitler) bu yüzden tek tip olmayan ürüne alıcı bulamadığını bildirerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak 4.164, 82 TL nin ticari faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ... AŞ’nin ürettiği Dalaman cinsi kavun tohumlarını diğer davalıdan satın alıp tarlasına ektiği halde ortaya farklı çeşitlerin çıktığı(Dalaman-Kırkağaç ve diğer melez çeşitler) bu yüzden tek tip olmayan ürüne alıcı bulamadığını bildirerek zararının tahsili için eldeki davayı açmıştır.15.10.2009 tarihinde, taşınmazda farklı cins kavun mahsulünün bulunduğu, davacının mahsulün yarısını hasat ettiği, kalan yarısına göre zararının 4.164,82 TL olduğu tespit edilmiştir. Davacının, mahsulün Dalaman cinsi olmadığını hasatta öğrenebileceğine göre, 5553 sayılı Tohumculuk Kanununun 11.maddesine göre süresinde dava açtığı anlaşılmaktadır. Yine aynı yasanın 11.maddesi hükmüne göre ayıplı tohumluğu üreten, satanların müteselsilen sorumlu olduğu belirtilmiştir. Davacının dosyaya sunduğu, 13.10.2009 tarihli faturada 6 adet 500 gram Dalaman cinsi kavun tohumu alındığı yazılıdır. Dosyada alınan bilirkişi raporlarında 6 adet olduğu gözetilmeksizin 500 gram tohumun tarla için yetersiz olduğu bildirilmiş, davacının itirazı üzerine alınan raporda ise 6 adet 500 gram tohumun tarlanın yüzölçümü itibarıyla yeterli olduğu ancak hasattan sonraki tarihli fatura sunulması nedeniyle bu faturanın dava konusu tarlada kullanılan tohumlar olup olmadığının anlaşılamadığı belirtilmiştir. Davalı ... davacının sunduğu bu fatura içeriğine itiraz etmemiş, davacıya tohum sattığını kabul etmiştir. Bu durumda davacıya 6 adet 500 gram Dalaman cinsi tohum satıldığı hususu taraflar arasında ihtilaflı değildir. Bu durumda mahkemece yapılacak iş, davacının tarlasındaki ürünün yarısını hasat ettiğine göre kalan yarısındaki mahsulün bir kısmı Dalaman cinsi olmakla birlikte bir kısmının farklı çeşitlerde olduğu, tesbit bilirkişi raporu ile anlaşılmasına (ve bu sonucun davacının üretim koşullarından kaynaklanmayacağına göre)Dalaman cinsi dışında farklı cins çıkması nedeniyle davacının uğradığı zararı olup olmadığı, davacının bu farklı cins mahsulü satmak suretiyle zararını azaltabileceği hususları da gözetilerek taraf ve yargı denetimine elverişli bilirkişi raporu aldırılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir...)

gerekçesiyle hükmün davacı yararına bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, alacak istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davanın reddine dair verilen hüküm, davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçeyle bozulmuştur.

Yerel mahkemece önceki kararda ısrar edildiğinden bahisle hüküm kurulmuş, hükmü, davacı vekili temyize getirmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, alacak istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davanın reddine dair verilen hüküm, davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçeyle bozulmuştur.

Yerel mahkemece önceki kararda ısrar edildiğinden bahisle hüküm kurulmuş, hükmü, davacı vekili temyize getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, işin esasının incelenmesinden önce, temyize konu kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı; dolayısıyla, temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu, ön sorun olarak değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere; direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için, mahkeme bozmaya açıkça uymamış olmalı ya da bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir. (6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 429. maddesi).

Eş söyleyişle; mahkemenin yeni bir delile dayanarak veya bozmadan esinlenerek gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek, eylemli şekilde veya açıkça bozmaya uyarak karar vermiş olması halinde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Yukarıda ortaya konulan ilkeler ışığında, somut olay değerlendirildiğinde:

Yerel mahkemece, bozma sonrası verilen temyize konu kararda, bozmaya konu ilk kararda dayanılmayan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun fatura nizamı başlıklı 231.maddesinin 5.bendinde yer alan "Faturanın, malın teslimi veya hizmetin yapıldığı tarihten itibaren azami yedi gün içinde düzenleneceği, bu süre içerisinde düzenlenmeyen faturaların hiç düzenlenmemiş sayılacağına" ilişkin hükmü dayanak alınmıştır.

Temyize konu kararın bu haliyle, bozmadan esinlenerek oluşturulmuş, Özel Daire denetiminden geçmeyen yasal düzenlemeleri dayanak alan, tamamen yeni gerekçeye dayalı yeni bir hüküm niteliğinde olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Hal böyle olunca; kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye aittir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında bir kısım üyeler tarafından, davacı ile davalılar arasında, alınan tohumun miktarı hususunda bir uyuşmazlık bulunmadığı, direnme kararında Vergi usul Kanununun 213/5.maddesinden bahsedilmesinin sonuca etkili olmadığı, bu nedenle direnme kararının yeni hüküm niteliğinde bulunmadığı görüşü dile getirilmiş ise de; bu görüşler yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Açıklanan nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

Açıklanan nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle, davacı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 13.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 26.02.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2414, Karar No: 2008/8615, Tarih: 19.09.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/2414 E.  ,  2008/8615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih :17/05/2007

Nosu :2006/680-2007/240

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı yanca müvekkili şirket aleyhine 12.000 YTL bedelli bonoya dayalı olarak takip başlatılmış ise de, bonodaki keşideci imzasının Aydın Tepeli isimli kişiye ait olup, bu kişinin şirketin eski ortağı olup, tek başına şirketi borçlandırma yetkisine sahip bulunmadığını, takibin muvazaalı olduğunu belirterek, anılan bono nedeniyle müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı yanca kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Takibe ve davaya konu edilen bononun tanzim tarihinde senedi imzalayan şahsın davacı şirketi temsilen tek başına bono düzenlemeye yetkili olmadığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece BK.’nun 388/3. maddesi hükmü gözetilerek bir hüküm kurulması gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 19.09.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9869, Karar No: 2017/6385, Tarih: 05.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/9869 E.  ,  2017/6385 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : . Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Dairemizin 28.10.2014 tarih ve 2012/23466 esas, 2014/11945 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, Adana Kriminal Polis Laboratuvarı’nın 18.08.2011 tarihli raporuna göre; sanığın üzerinde ele geçirilen 0,2 gr. krem renkli toz maddenin “asetaminofen” aktif maddesini içeren Diazepam isimli yeşil reçeteyle satılan ilaç olduğu, “asetaminofen” isimli maddenin 5237 sayılı TCK’nın 188. maddesinin birinci fıkrası ile altıncı fıkrasında öngörülen suç saklı kalmak üzere, bu maddenin “kullanmak amacı ile bulundurulmasının” suç oluşturmayacağı ve uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle de saptanamadığı gözetilmeden, sanığın unsurları oluşmayan atılı suçtan beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 05/12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16979, Karar No: 2013/12638, Tarih: 26.12.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/16979 E.  ,  2013/12638 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve cinsel saldırı suçlarından yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Gölcük Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair (kapatılan) Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının 30/11/2012 tarihli ve 2012/14706 soruşturma, 2012/1552 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın (kapatılan) Pendik Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Gölcük Cumhuriyet Başsavcılığının 15/01/2013 tarihli ve 2012/5443 soruşturma, 2013/20 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen (kapatılan) Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair 24/01/2013 tarihli ve 2013/132 değişik iş sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre, mağdurun 28/11/2012 tarihinde Pendik Cumhuriyet Başsavcılığında müdafii huzurunda alınan ifadesinde, soruşturmaya konu olayın Gölcük sınırları içerisinde meydana geldiğini açıkça ifade etmiş olması karşısında, meçhul şüphelilere atılı suçun soruşturulmasının Gölcük Cumhuriyet Başsavcılığına ait olduğu gözetilmeksizin, (kapatılan) Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının 30/11/2012 tarihli yetkisizlik kararının kaldırılmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 02/07/2013 gün ve 94660652-105-54-6112-2013/10918/42634 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ve Yargıtay 14. Ceza Dairesince verilen görevsizlik kararı ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine nazaran kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24/01/2013 gün ve 2013/132 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9269, Karar No: 2006/10724, Tarih: 16.11.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/9269 E.  ,  2006/10724 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasındaki sözleşme uyarınca müvekkillerinin davalıdan aldıkları civcivleri yine davalıdan aldıkları yemlerle besleyip, belirli ağırlığa getirilip, yine davalıya sattıklarını müvekkillerinin üretimi yaptıkları civcivlerin, hava sıcaklığı ve nem oranının aşırı artması sonunda boğularak öldüklerini bunun üzerine davalının 12.8.2002 tarihli (2) adet fatura göndererek civciv ve yem paralarını müvekkilinden talep ettiğini faturaların noter kanalı ile iade edildiğini davalının sözleşmenin başında müvekkilinden teminat amacı ile boş olarak senet aldığını davalının faturaların iadesinden sonra senedi doldurarak müvekkilleri hakkında takibe geçtiğini oysaki civcivlerin ölümünden müvekkillerinin sorumlu olmadığını, mücbir sebep nedeni ile ölümlerin gerçekleştiğini belirterek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tesbiti ile %40 tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takip dayanağı senedin teminat amaçlı olmadığını, müvekkili ile davacı ... arasında piliç üretimi ile ilgili anlaşma imzalandığı, diğer davacının sözleşmede kefil sıfatı ile imzasının bulunduğu ancak davacı ...’ın anlaşmaya aykırı olarak piliçleri eksik teslim ettiği gibi yem bedellerini de ödemediğini bu nedenle davacı tarafa (2) adet fatura düzenlenip gönderildiğini davacı tarafın süresi içinde faturalara itiraz etmediğini piliçlerin ölmelerine sebep olarak gösterilen hava sıcaklığının mücbir sebep olarak kabulünün mümkün olmadığını, davacıların gerekli önlemleri almadıklarını ve bu nedenle zararın doğmasına sebep olduklarını öne sürerek davanın reddi ile %40 tazminata karar verilmesini savunmuşdur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, taraflar arasındaki sözleşme uyarınca davalı şirkete ait civcivlerin davacılar tarafından yetiştirilmesinin üstlenildiğini ancak civcivlerin aşırı sıcaklık ve nem oranının artması nedeni ile öldüklerini olayda tarafların %50 oranında kusurlarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 16.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3964, Karar No: 2021/19174, Tarih: 19.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/3964 E.  ,  2021/19174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, ... Turizm'e ait otobüsün ... Tesislerinin önünde yolcu alması üzerine otobüs şoförüne ve muavine kanunen oradan yolcu almanın yasak olduğunu söylediği, bu nedenle otobüs şöforü ve muavin yolcuları almak istemediği, katılanlarında olay büyümesin diye kendi rızalarıyla araçtan indiklerinin anlaşılması karşısında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun kanuni unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilerek, sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.