muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/300, Karar No: 2025/1910, Tarih: 04.03.2025

Sn. Üye ...'ın Karşı Oy Yazısı;

HMK’nın 355. maddesinde; “İnceleme, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılır. Ancak, Bölge Adliye Mahkemesi kamu düzenine aykırılık gördüğü takdirde bunu resen gözetir.”

İİK'nın 269/a maddesi "Borçlu itiraz etmez, ihtar müddeti içinde kira borcunu da ödemezse ihtar müddetinin bitim tarihini takip eden altı ay içinde alacaklının talebi üzerine icra mahkemesince tahliyeye karar verilir." şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda, alacaklı tarafından adi kiraya ve hasılat kiralarına ilişkin haciz yoluyla örnek 13 ilamsız takip başlatıldığı, borçlunun takibe itirazda bulunmadığı ve ödeme yapmadığı görülmekle alacaklının icra mahkemesine başvurarak borçlunun takip konusu taşınmazdan tahliyesinin istendiği, İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulü ile borçlunun taşınmazdan tahliyesine karar verildiği, borçlu tarafından istinaf yoluna başvurması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmüştür.

Davacı/alacaklı tarafından 01.09.2019 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesine dayanarak, 09.03.2022 tarihinde tahliye talepli takip başlatıldığı; 2021 yılı Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım, Aralık ve 2022 Yılı Ocak ayı kiralarını ve 27.01.2022 fatura tarihli ciro denetimi sonucu tespit edilen ciro kira bedeli farkı ile faizi toplamı 447.736,21 TL'nin tahsilinin istenildiği, 16.03.2022 tarihli ödeme emri tebliğine rağmen borçlunun takibe itiraz etmediğinden, takipteki kira alacağı ve kiracılık ilişkisinin kesinleştiği, her ne kadar davalı/borçlu vekili tarafından dava konusu borcun ödendiği savunulmuşsa da sunduğu dekontlar 19.09.2022, 16.09.2022 ve 07.09.2022 tarihli olup, ödemelerin 30 günlük yasal süreden sonra yapıldığı ve borçlunun İİK'nın 269/a maddesi uyarınca temerrüte düştüğü anlaşılmakla; mahkemece davanın kabulüne karar verilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmamaktadır.

Borçlu vekili 16.12.2024 havale tarihli temyiz dilekçesinde ve 22.12.2022 havale tarihli istinaf dilekçesinde belli nedenlerle kararı istinaf ve temyiz etmiş, gerek istinaf dilekçesinde ve gerekse de temyiz dilekçesinde taraflar arasındaki kira ilişkisinin hasılat (ürün) kirası olduğuna yönelik bir iddiada da bulunmamıştır. Bu durumda, HMK’nın 355. maddesi dikkate alınarak istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle ve kamu düzeniyle sınırlı istinaf incelemesi yapılacaktır.

Borçlu vekili 16.12.2024 havale tarihli temyiz dilekçesinde ve 22.12.2022 havale tarihli istinaf dilekçesinde belli nedenlerle kararı istinaf ve temyiz etmiş, gerek istinaf dilekçesinde ve gerekse de temyiz dilekçesinde taraflar arasındaki kira ilişkisinin hasılat (ürün) kirası olduğuna yönelik bir iddiada da bulunmamıştır. Bu durumda, HMK’nın 355. maddesi dikkate alınarak istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle ve kamu düzeniyle sınırlı istinaf incelemesi yapılacaktır.

Kamu düzeni ve kamu yararı kavramları, Türk hukuk sisteminde çok kullanılmakla birlikte aynı zamanda çok da tartışılan kavramlardır. Hukuk sistemimizde bu kadar tartışılmasına rağmen yasal bir düzenleme ile tanımları da yapılmamıştır. Ancak kamu düzeni kavramı adli yargıda, kamu yararı kavramı ise idari yargıda yüksek mahkeme kararlarına çokça konu edilmiş, kullanılan yer ve koşullara göre de farklı anlamlar yüklenmiştir. Kavramların kendilerinden kaynaklanan soyut nitelikleri gereği, yüklenen anlam da yer ve zamana göre değişmiş, uygulama birliği sağlanamadığı gibi muhatap olanlar için de öngörülebilirlikten uzak bir yargısal nitelik kazanmıştır.

HMK’da ve diğer kanunlarda, kamu düzeni kavramının bir tanımı yapılmamıştır. Kavramın niteliği gereği herkesçe kabul edilecek ve her zaman geçerliliğini koruyacak bir tanımını yapmak da güçlük arz etmektedir. Öğretide ve yargısal içtihatlarda da yapılan tanımlar farklılık arz etmekte, zamana göre de verilen anlamlarda değişimler yaşanmaktadır. Kamu düzeni kavramı, doğrudan devlet düzeni ve toplumsal yapı ile ilgili olduğundan, devlet düzeni ve toplumsal yapıdaki değişimle birlikte değişmesi ve verilen anlamın farklılık arz etmesi olağan olmakla birlikte, hukukumuzdaki tartışması çok daha ileri boyuttadır. Buna bağlı olarak, bu konuda gerek Anayasa Mahkemesince verilen kararlar gerek diğer yüksek mahkemelerce verilen kararlar ciddi tartışmalara sebep olmuştur.

Anayasa Mahkemesi kamu düzeni kavramını, sıklıkla Anayasanın 13. maddesi ESAS NO : 2025/300

gereğince temel hak ve hürriyetlerin sınırlandırılmasını değerlendirirken ele almıştır. Bir kararında kamu düzeni hakkında, “...toplumun huzur ve sükûnunun sağlanmasını, devletin ve devlet teşkilatının muhafazasına hedef tutan her şeyi ifa ettiği, başka bir deyimle cemiyetin her sahadaki düzeninin temelini teşkil eden kuralları kapsadığı sonucuna varılmaktadır...” ifadesinde bulunmuştur(Dayınlarlı, Kemal; Milli ve Milletlerarası Kamu Düzeni ve Tahkime Etkileri, Ankara 1994, s.8).

gereğince temel hak ve hürriyetlerin sınırlandırılmasını değerlendirirken ele almıştır. Bir kararında kamu düzeni hakkında, “...toplumun huzur ve sükûnunun sağlanmasını, devletin ve devlet teşkilatının muhafazasına hedef tutan her şeyi ifa ettiği, başka bir deyimle cemiyetin her sahadaki düzeninin temelini teşkil eden kuralları kapsadığı sonucuna varılmaktadır...” ifadesinde bulunmuştur(Dayınlarlı, Kemal; Milli ve Milletlerarası Kamu Düzeni ve Tahkime Etkileri, Ankara 1994, s.8).

YİBBGK'nın 10.02.2012 t., 2010/1 E.-2012/1 K. sayılı içtihadı birleştirme kararında kamu düzeni; tarafların uymak zorunda oldukları, kamu hukukundan ve özel hukuktan ..., ancak tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri kurallar olarak tanımlanmıştır. Yine aynı kararda, kamu düzeninin çerçevesini; “Türk hukukunun temel değerlerine, Türk genel âdap ve ahlak anlayışına, Türk kanunlarının dayandığı temel adalet anlayışına, Türk kanunlarının dayandığı genel siyasete, Anayasada yer alan temel hak ve özgürlüklere, milletlerarası alanda geçerli ortak prensip ve özel hukuka ait iyiniyet prensibine dayanan kurallara, medeni toplulukların müştereken benimsedikleri ahlak ilkeleri ve adalet anlayışının ifadesi olan hukuk prensiplerine, toplumun medeniyet seviyesine, siyasi ve ekonomik rejimine, insan hak ve özgürlüklerine aykırılık” şeklinde çizmiştir.

YHGK’nın 30.09.2015 t., 2013/13-1847 E.-2015/2020 K. sayılı kararında, “devletlerin vazgeçemeyeceği temel ilkeler, kamu düzenini ilgilendiren kurallar olup, genel olarak, kamu menfaat ve düzenini koruma amacını güden emredici kanun hükümlerine aykırılık, ahlaka ve temel hak ve özgürlüklere aykırılık, kamu düzeninin müdahalesini gerektiren hususlardır” ifadesi ile kamu düzeninin sınırlarını çizerken, iç hukukta da kamu düzenini, Türk toplumunun temel yapısı ve temel çıkarlarını koruyan kuralların bütünü olarak tanımlamıştır.

Bu hususlar dikkate alındığında; kararın kamu düzenine aykırı olması nedeniyle iptaline karar vermek için yalnızca hukuka aykırı olması yeterli değildir. Emredici olsun veya olmasın bir kanun hükmünün uygulanmamış veya yanlış uygulanmış olması da yeterli değildir. Bu aykırılığın aynı zamanda, toplumun temel değerlerine, genel ahlak ve âdâbına, anayasada kabul edilen temel hak ve hürriyetler gibi temel değerlere aykırı olması gerekir. Netice itibariyle, bir kararın kamu düzenini aykırı olarak kabul edilebilmesi için; tarafların sözleşmesel yükümlülüklerini aşan, toplumsal boyutu olan, toplumun kabul edemeyeceği, toplumsal vicdanı yaralayan, toplumda rahatsızlık oluşturan bir karar olması gerekir.

Somut olay ve dosya kapsamına göre; davacı/alacaklı tarafından kira alacağının tahsili istemiyle başlatılan icra takibine davalı/borçlunun itiraz etmemesi üzerine, alacaklı tarafından açılan temerrüt nedeniyle tahliye davasının yargılaması sonucunda İlk Derece Mahkemesince "davanın kabulü ile borçlunun tahliyesine" karar verilmiştir. Borçlu tarafından 22.12.2022 havale tarihli istinaf dilekçesinde kira sözleşmesinin hasılat kirası olduğuna ve 60 günlük ödeme süresinin kendisine verilmediğine yönelik herhangi bir iddia ve itirazda da bulunulmamıştır. Bu husus yukarıda ayrıntılı olarak izaha çalıştığımız "Kamu Düzeni" kavramının sınırlı uygulanması gerektiği gerçeğinden mahkemece re'sen dikkate alınamaz(Zira Yargıtay 12. HD. 03.05.2002 t., 2002/8232 E.-2002/9420 K., 6. HD. 27.11.2008 t., 2008/11333 E.-2008/13269 K. sayılı kararları da benzer niteliktedir.).

O halde; Bölge Adliye Mahkemesi kararı usul ve yasaya uygun olup ONANMASI görüşünde olduğumdan, aksi yöndeki "Hasılat kirasıyla ilgili kamu düzeni nedeniyle re’sen temyiz incelemesi yapılarak, işletme ruhsatının kimin adına (kiralayan yada kiracı) olduğu saptandıktan sonra işletme ruhsatının kiracıya devredilip devredilmediğinin taraflardan sorulmak suretiyle belirlenip karar verilmesi gerektiği" şeklinde araştırma bozma kararına katılamıyorum.04.03.2025
Yargıtay — Esas No: 2021/5519, Karar No: 2024/4773, Tarih: 03.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/5519 E.  ,  2024/4773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/82 E., 2016/256 K.

SUÇLAR : Özel belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek, hakaret, basit yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Alanya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/82 Esas, 2016/256 Karar sayılı kararı ile;

1.Sanıklar ... ve ...'in katılan ... ve katılan ...'na yönelik kasten yaralama suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca iki kez 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına,

2.Sanık ...'ın katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına,

3.Sanık ... hakkında özel belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 208 inci maddesinin birinci fıkrası, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına,

4.Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar süre tutum dilekçeleri vermişler, gerekçeli temyiz dilekçesi ibraz etmemişlerdir.

III. OLAY VE OLGULAR

4.Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar süre tutum dilekçeleri vermişler, gerekçeli temyiz dilekçesi ibraz etmemişlerdir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanların Akdeniz Elektrik A.Ş Alanya İşletme Müdürlüğünde görevli oldukları, sanık ...'in sahibi olduğu Işıl Su Apart isimli iş yerinde yaptıkları denetimde yirmi dört adet elektrik sayacında abonelik olmaksızın kaçak elektrik kullanıldığını tespit ettikleri, bu tespitin ardından işletmeye dönerek kayıtları kontrol ettikleri ve bahse konu otelin hiçbir şekilde abonelik kaydı olmadığını belirledikleri ve yirmi dört adet kaçak elektrik tespit tutanağı hazırlayarak otele geri döndükleri, burada otel sahibi sanık ..., sanık ...'in kardeşi ... ve otel çalışanı ... ile aralarında tartışma çıktığı, sanık ...'in katılan ...'a " sen kim oluyorsun şerefsiz senin ananı sinkaf ederim" şeklinde hakarette bulunduğu, sanık ..., sanık ... ve sanık ...'ın katılan ...'a vurdukları ve onu dosya arasında bulunan rapora göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıkları, sanık ... ve sanık ... 'ın katılan ...'na da vurdukları ve onu da alınan rapora göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıkları, katılan ...'ın olay yerinden uzaklaşmaya çalışması sırasında ayağının takılarak yere düştüğü ve bu esnada elinde bulunan yirmi dört adet kaçak tespit tutanağının da yere düştüğü, arkasından gelen sanık ... Bakırçakır'ın söz konusu tutanakları alarak bir arabaya binip olay yerinden ayrıldığının iddia edildiği olayla ilgili olarak açılan kamu davasında; sanıklar savunmalarında suçlamaları kabul etmemiş, katılanlar ve tanık beyanları, doktor raporları ve tüm dosya kapsamı ile mahkemece sanıkların atılı suçları işlediklerinin sabit olduğu kabul edilmiş, ancak Akdeniz Elektrik A.Ş'nin 28.05.2013 tarihinde özelleştirilmiş olduğu ve katılanların kamu görevini haiz olmadıkları, tutanakların da bu nedenle resmi belgede sayılamayacağı gerekçesi ile haklarında temyize konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A.Sanık ... Hakkında Özel Belgeyi Bozmak, Yok Etmek veya Gizlemek Suçundan, sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

IV. GEREKÇE

A.Sanık ... Hakkında Özel Belgeyi Bozmak, Yok Etmek veya Gizlemek Suçundan, sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B.Sanıklar Hakkında Kasten Yarama Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Sanık ...'a isnat edilen özel belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçu ile kasten yaralama suçunun birlikte işlenmediği de gözetilerek;

Sanıklara isnat edilen ve üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren kasten yaralama suçundan dolayı kurulan hükümlerden sonra, 16.03.2021 tarihli ve 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’a 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa’ya aykırı bulunarak iptal edilmiş olması karşısında, sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

A.Sanık ... Hakkında Özel Belgeyi Bozmak, Yok Etmek veya Gizlemek Suçundan Kurulan Hüküm ile Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Alanya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/82 Esas, 2016/256 Karar sayılı kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B.Sanıklar Hakkında Kasten Yarama Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Alanya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli ve 2015/82 Esas, 2016/256 Karar sayılı kararına yönelik sanıkların temyiz isteği yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11638, Karar No: 2021/4803, Tarih: 14.06.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/11638 E.  ,  2021/4803 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62, 53/6, 51/1-3-7-8. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, olay günü saat 18:00 sıralarında sanık ...’ın sevk ve idaresindeki otomobilini alışveriş merkezinin önünde bulunan park yerine park etmek için geri manevra yaptığı sırada, aracının sağ arka kısmıyla yaya ...'a çarparak yayanın hayatını kaybetmesi ile neticelenen olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın duran aracını sağa-sola veya ileri-geri yönde hareket ettirirken etrafındaki yayalara, taşıtlara dikkat etmesi gerekirken bu hususta kendisinden beklenen dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı haraketiyle asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin hayatını kaybetmesine neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin ceza miktarına ilişkin temyiz itirazının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 14.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4234, Karar No: 2014/4516, Tarih: 11.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/4234 E.  ,  2014/4516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2013

NUMARASI : 2012/294-2013/335

Taraflar arasındaki yönetim kurulu kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davacılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

Temyize konu karar niteliği gereği duruşmaya tâbi olmadığından duruşma isteminin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, davalı kooperatif üyesi olan müvekkillerinin 23.02.2012 tarih ve 30 sayılı yönetim kurulu kararıyla ihraç edildiklerini, kooperatifin faaliyet konusunun pamuk dışında narenciye, yağlı tohumlar, yaş sebze meyve ve mısır ürünleri de olduğu halde, kasıtlı olarak pamuk dışında hiçbir ürün alımı yapmadığını, çıkarma kararının kanun ve anasözleşmeye aykırı olduğunu ileri sürerek, müvekkillerinin ihraçlarına ilişkin kararın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, O.. Ö.., U.. M.. ile M.. C.. için çıkarma işlemi yapılmadığını, A.. G..'ün ise 1997 yılında ortaklıktan isteğiyle ayrıldığını, diğerlerinin anasözleşmesinin 16/5. maddesi uyarınca ortaklıktan çıkarıldıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre; davacıların üç kez üst üste rekolte beyanında bulunmadıkları için Kanun ve anasözleşmeye uygun olarak ihraç edildikleri, rekolte beyanında bulunma hususu anasözleşmede açıkça düzenlendiğinden üyelik şartının yerine getirilmesi için makul süre verilmesine gerek olmadığı, Kooperatifler Kanununda bilgilendirme koşuluna yer verilmediği gibi üyelik şartının yerine getirilmemesi durumunun genel kurulda tartışılmayı gerektirmediği, bu nedenle bilirkişi görüşüne itibar edilmediği, aksi halin anasözleşmedeki şartları yerine getiren diğer üyeleri mağdur edeceği, iyiniyet kurallarına aykırı şekilde şartları yerine getirmeyerek haklarını kötüye kullanan davacıları Kanunun korumayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Davacılar M.. Y.., İ.. A.., H.. A.., R.. U.., M.. U.., N.. U.., A.. G.., H.. T.., İ.. Y.., M.. K.., F.. G.., N.. Ş.., M.. Y.., M.. Y.., N.. Ö.., Z.. U.., A.. K.., A.. Ö.., M.. D.., N.. A.., H.. G.., K.. G.., M.. K.., N.. G.., H.. C.., A.. D.., İ.. A..,