muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1396, Karar No: 2020/592, Tarih: 15.09.2020

51. Dava konusu yayımın ve basın açıklamasının bir bütün olarak değerlendirilmesinde; her ne kadar Özel Daire bozma kararında konuşmayı yapan ve hakkında konuşulan kişinin ülkenin siyaseti konusunda etkili siyasi kişilikler olmaları nedeniyle yapılan açıklamaların ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiş ise de, ülke siyasetinde belli bir çizgide olduğunun kabul edilmesi gereken bir siyasi partinin lideri bulunan davacının terör örgütü olan PKK ile aynı cepheye konulmasına katlanmasının olanaklı olmadığı, davaya konu yapılan derginin, özellikle manşetinin, ağır kişilik ihlali içerdiği, kullanılan ifadelerin basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği sonucuna varılmıştır.

52. Direnme kararında isabetle belirtildiği üzere; siyasi kişilerin veya ülke yönetiminde bulunanların icraatları, fikir ve düşünceleri sert bir şekilde eleştirilebilir ise de, bu hak hiçbir zaman hakaret, sövme, aşağılama, gerçek dışı iddia ve iftirada bulunma özgürlüğünü içermez.

53. Hâl böyle olunca; dava konusu yayım ve basın açıklaması nedeniyle davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu kabul eden direnme kararı yerindedir.

54. O hâlde; usul ve yasaya uygun direnme kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Asıl davada davalı ... Organizasyon San. ve Tic. Ltd. Şti. ile birleşen davada davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Aşağıda dökümü yazılı (51,23TL) harcın temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 15.09.2020 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15532, Karar No: 2016/5590, Tarih: 02.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15532 E.  ,  2016/5590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Beraat (CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukların, reşit olması nedeniyle hakkında ayrıca yargılama yürütülen arkadaşları ... ile birlikte olay gecesi hırsızlık amacıyla ... İl Kültür ve Turizm Müdürlüğüne bağlı... Kültür Merkezinin deposuna bodrum katı pencere camını kırarak girdikleri bu suretle kamu malına zarar verme suçunu işledikleri iddia olunan somut olayda,

... İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünün ''şüphelilerin daha önce başkaları tarafından kırılan bir camdan içeri girdikleri Özel Güvenlik görevlilerimiz tarafından teyit edilmiştir" şeklindeki 22.12.2010 tarihli cevabi yazısına rağmen, suça sürüklenen çocuk ...'in mahkemede alınan ifadesinde ''Kırık olan bir pencere camını yerinden çıkarttık'' şeklinde samimi ikrarı, çatlak olan pencere camının yerinden çıkartılarak olay yerinde bulunan su deposu üzerine atıldığı ve buradaki cam parçaları üzerinden ele geçen parmak izinin suça sürüklenen çocuklarla iştirak halinde hareket eden sanık Reşit Sanır'a ait olduğunun dosyada mevcut 30/08/2010 tarihli olay yeri incelme ve tespit tutanağı, parmak izi ekspertiz raporu ve şikayetçi ... beyanlarından anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocukların kamu malına zarar verme suçundan mahkumiyetleri gerekirken oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23283, Karar No: 2014/25691, Tarih: 01.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/23283 E.  ,  2014/25691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/09/2014

NUMARASI : 2014/293-2014/815

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak 05.12.2006 tarihinde %13,20 oranında tespit edilen sürekli iş göremezlik için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davalarında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davalarında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, davacının her iki maluliyeti açısından işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının ileride incelenmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25143, Karar No: 2016/1837, Tarih: 18.02.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/25143 E.  ,  2016/1837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyeitine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, suç tarihinde mağdurun işyerine geldikleri, akabinde sanık .... müştekiden üçlü priz, diğer sanık .......'ın da bir gece lambası istediği, müşteki ve aynı işyerinde çalışan tanık ...... de sanıkların istedikleri malları verdikleri, sanık ..... 1 TL verdiği, sanık .... da 50 TL gösterdiği, daha sonra sanıkların işlerinin acele olduğunu söyleyip sürekli lafa tutarak müşteki ve tanığı oyalayıp kafalarını karıştırdıkları, bilahare müştekinin para üstü olarak 47 TL verip 50 TL parayı sanıklardan istediği, ancak sanık ........gerçek olmadığı halde parayı verdiğini söyleyerek diğer sanık Hacı ile birlikte işyerini terk ederek gittikleri, bu şekilde sanıkların dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda,

1- Sanık .....hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanık savunması, müşteki ile tanık ifadesi, teşhis tutanağı ve dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin mahkumiyet hükmünün kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık ...... hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanık savunması, müşteki ile tanık ifadesi, teşhis tutanağı ve dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde aşağıda belirtilen bozma nedeni dışında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

TCK'nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun “ sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

TCK'nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun “ sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasından;5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılıp yerine, "53. maddenin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.2.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21831, Karar No: 2019/13844, Tarih: 13.11.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/21831 E.  ,  2019/13844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın temyiz dilekçesinde olay tarihinde ...Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde psikolojik tedavi gördüğünü beyan etmesi ve dosya içerisinde bulunan yazılardan sanığın tedavisinin 23.03.2012 tarihinde sona erdiğinin anlaşılması karşısında, sanığın suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğini ortadan kaldıran veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmasına yol açan bir akıl hastalığı ve yüklenen suç yönünden cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden ya da Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27633, Karar No: 2014/9711, Tarih: 07.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/27633 E.  ,  2014/9711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazdan geçirilen 154 KW’lık ... enerji nakil hattının 1950 yılında inşaatına başlanıp 1952 yılında bitirilerek tesis edildiği belirlendiğinden bu hattın 221 sayılı Yasa kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır.

221 sayılı Kanunun 1. maddesinde "6830 sayılı İstimlak Kanununun yürürlüğe girdiği 09.10.1956 tarihe kadar, kamulaştırma işlerine dayanmaksızın, Kamulaştırma Kanunlarının gözönünde tuttuğu maksatlara fiilen tahsis edilmiş olan gayrimenkuller ilgili amme hükmi şahsı veya müessesesi adına tahsis tarihinde kamulaştırılmış sayılır." 4. maddesinde de; "Gayrimenkulün bedelini dava hakkı, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki sene sonra düşer" hükümleri yer almaktadır.

221 sayılı Yasa 12.01.1961 tarihinde yürürlüğe girdiğinden, tapu maliklerinin de yasal süresi içerisinde dava açmadıkları anlaşılmakla bu hat nedeniyle davacılar lehine kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat bedeli verilmemesi doğrudur. Davacılar sadece 380 KV.lık Ankara-İstanbul enerji iletim hattı nedeniyle tazminat isteyebilirler.

Bu nedenle; davaya konu teşkil eden arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve talebe bağlı kalınarak 380 KV.lık .... enerji iletim hatları nedeniyle irtifak hakkı karşılığının ve pilon yeri bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8065, Karar No: 2015/44957, Tarih: 17.11.2015

**6. Ceza Dairesi         2015/8065 E.  ,  2015/44957 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : Karar Düzeltme - 2015/345339

Sanık Ö.. Ç.. hakkında yapılan duruşma sonunda, yakınanlar S.... H..., M.... Y..., F... S..., S.... G...., F... K..., S.... Y... ve M.... Ç...’ya yönelik eylemleri nedeniyle hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma; yakınan M... E...’e yönelik eylemi nedeniyle işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından mahkumiyetine ilişkin Gazipaşa Asliye Ceza mahkemesince verilen 13.02.2008 tarih ve 2007/41 esas ve 2008/59 karar sayılı hükümlerin sanıklar ve savunmanlarının temyizi üzerine Dairemizin 19.10.2010 gün ve 2008/23361 esas ve 2010/16108 karar sayılı ilamı ile hükümlerin onanması yolundaki kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.10.2015 gün ve 2015/345339 sayılı yazısı ile itiraz edilmesi üzerine dosya Dairemize gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2) Dairemizin 19.10.2010 gün ve 2008/23361 esas ve 2010/16108 karar sayılı Onama ilamının sanık Ö.. Ç.. hakkında yakınanlar S.... H...., M.... Y..., F... S..., S... G..., F... K..., S... Y... ve M... Ç....’ya yönelik eylemleri nedeniyle hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma; yakınan M... E....’e yönelik eylemi nedeniyle işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümler yönünden KALDIRILMASINA, diğer hükümler yönünden aynen KORUNMASINA,

3)Sanık Ö.. Ç..’ın, onsekiz yaşını doldurmamış olan çocuk sanıklar A... G.... ve E... Y....’ı suça azmettirip hırsızlık yapacakları işyerlerini göstermesi biçiminde gelişen somut olayda sanıklar arasında hiyerarşi temeline dayanan sürekli bir birleşmenin bulunduğuna dair her türlü kuşkuyu bertaraf edebilecek nitelik ve yeterlilikte kanıtların mevcut olmadığı, suç işlemek için örgüt kurma, yönetme ve bu örgüte üye olma suçlarının oluştuğundan bahsedilemeyeceğinden, örgüt mensubu suçlu sıfatı bulunmayan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 58/9. maddesi hükmünün uygulanmayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ö.. Ç.. ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı Yasanın 58. maddenin uygulanmasına ilişkin bölümlerin hüküm fıkralarından çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14488, Karar No: 2015/10478, Tarih: 05.11.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/14488 E.  ,  2015/10478 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/318929

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2013

NUMARASI : 2012/608 (E) ve 2013/439 (K)

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan Tekirdağ Belediye Başkanlığı vekillerinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 05.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/35862, Karar No: 2013/25491, Tarih: 09.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/35862 E.  ,  2013/25491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA:Davacı, kıdem tazminatı, izin ücreti, ücret alacağı, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin ihale süresinin bitmesi gerekçesiyle işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile ücret, izin ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, iş akdinin belirli süreli olduğunu, ihale süresinin bitmesi nedeniyle iş akdinin sonlandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.İşyerinin miras yoluyla intikali, 4721 sayılı Türk Medenî Kanun’un 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde miras bırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün, 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.