muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/496, Karar No: 2006/510, Tarih: 12.07.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/4-496 E.  ,  2006/510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YARGITAY 4.HUKUK DAİRESİ

TARİHİ : 28/02/2006

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4.Hukuk Dairesince ;

(...Davacı vekili 23.12.2005 tarihli dava dilekçesinde özetle, davacının üyesi olduğu kooperatif yöneticileri tarafından aleyhine manevi tazminat davası açıldığını, İzmir Asliye (3) Mahkemesi’nde davalı hakimce yapılan yargılama sonucunda dava dilekçesinde yer almayan ve tanıklarca da doğrulanmayan sözler gerekçe gösterilmek suretiyle manevi tazminat ödemeye mahkum edildiğini belirterek, bu karar uyarınca ödemek zorunda kaldığı tazminatı maddi tazminat istemiştir.

Davalı cevap dilekçesinde, yargılamanın usule uygun biçimde yapıldığını ve dosyadaki delillere göre verilen kararın hukuka uygun olduğunu davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Dosyadaki kanıtlara göre; davalının görevli olduğu İzmir Asliye (3) Mahkemesi’nde davacı aleyhine açılan davada kişiliğe saldırı iddiası ile manevi tazminat istenmiş, yargılama da dinlenen tanık beyanları ve delillere göre davacının o davanın davacılarına yönelen hakaret içerikli sözler söylediği kanaatine varılarak manevi tazminatla sorumluluğuna karar verilmiştir.

Hakimlerin hakimlik görevini yaparken “Yargısal Faaliyetleri” nedeni ile vermiş oldukları zarar için HUMK.nun 573. maddesinde sayılan hallerde 573-576. madde hükümlerine göre hakime karşı tazminat davası açılabilir.

Eldeki dava, HUMK.nun 573. maddesinin 3. bendinde belirtilen “Muhakeme zabıtnamesinde mevcut olmayan sebebe binaen hükmedilmiş olması” hükmüne dayandırılmıştır.

Bu madde hükmü ve davalının vermiş olduğu davaya konu manevi tazminat kararı ile dosya içeriğindeki deliller birlikte değerlendirildiğinde, davalının sorumluluğunu gerektirecek açık ve kesin bir yasa buyruğuna aykırı bir karar verme durumuna rastlanamamıştır. Bu nedenle davalının HUMK.nun 573. maddesinde belirtilen kurallara aykırı davranışlardan sözedilemez. Öyleyse davanın reddi gerekir.

Davanın reddi durumunda; HUMK.nun 576. maddesi uyarınca davalı yararına tazminat takdiri gerekeceğinden 500,00 YTL manevi tazminatın takdiri uygun görülmüştür.

Açıklanan nedenler ve gerekçeler gözetildiğinde aşağıdaki hükmün kurulması yönünde bir sonuca varılmıştır.” Gerekçesiyle;

“H Ü K Ü M Yukarıda yazılı bulunan gerekçelerle;

1-Davalının, davacıya karşı varlığı iddia edilen eylem ve işlemlerinin HUMK’nun 573. maddesinde belirtilenlerden hiçbir ilkeye aykırılık oluşturmadığından davanın REDDINE,

2-Aynı yasanın 576. maddesi gereğince takdiren davalı için 500,00 YTL manevi tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

3-Ret kararının eklentisi olarak HUMK.nun 576/2. maddesi gereğince davalının

150,00 YTL para cezasının davacıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine,

1-Davalının, davacıya karşı varlığı iddia edilen eylem ve işlemlerinin HUMK’nun 573. maddesinde belirtilenlerden hiçbir ilkeye aykırılık oluşturmadığından davanın REDDINE,

2-Aynı yasanın 576. maddesi gereğince takdiren davalı için 500,00 YTL manevi tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

3-Ret kararının eklentisi olarak HUMK.nun 576/2. maddesi gereğince davalının

150,00 YTL para cezasının davacıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine,

4-Davacı aleyhine hükmedilen tazminat miktarı için 27,00 YTL nisbi ilam harcı ile davanın reddi dolayısıyla alınması gereken 12,20 YTL red karar harcı olmak üzere toplam 39,20 YEL harcın peşin alınan 44,33 YTL’den mahsubu ile bakiye 5,13 YTL’nin istek halinde davacıya geri verilmesine,

5-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

6-Davalı kendisini vekille temsil ettirmiş olduğundan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 900,00 YTL. avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine,...)dair oybirliği ile verilen 28.02.2006 gün ve 2006/2-2 sayılı kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine kararın süresinde temyiz edildiğinin anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca temyiz mercii sıfatıyla incelenerek, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Karar başlığında davalının “A..” olan soyadının “A....” olarak yazılması mahkemesince düzeltilebilir maddi hata niteliğinde bulunmakla bu husus ayrıca bozmaya konu edilmemiş, hataya işaret olunmakla yetinilmiştir.

İşin esasına gelince;

Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına, davalı hakimin tazminatla sorumlu tutulmasını gerektirir bir eyleminin varlığına kanaat getirilmemiş olmasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Davacının temyiz itirazlarının reddi ile 4. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, temyiz ilam harcının peşin harca mahsubu ile yeniden harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda dökümü yazılı (14.10) YTL bakiye nisbi ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12.07.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8739, Karar No: 2015/5070, Tarih: 19.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/8739 E.  ,  2015/5070 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 31.12.2010 tarihine kadar İzmir Büyükşehir Belediyesinde taşeron firma elemanı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının son olarak ihaleyi kazanan ve 01.01.2011 tarihinden itibaren işe başlayan İzenerji A.Ş bünyesinde çalıştırılmaya devam ettiğini, 14.01.2012 tarihli dilekçe ile memuriyete başlayacağından kendi isteği ile istifa ettiğini, davacıya hiçbir zaman fazla mesai yaptırılmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, fazla mesai ücret talebinin reddi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir .

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, dosyadaki tüm belge ve bilgilerin değerlendirilmesi sonucunda davalı asıl işveren belediye ile ihbar olunan alt işverenler arasında değişik dönemlerde ihale yapıldığı, ihale alan şirketler arasında iş yeri devrinin söz konusu olduğu kabul edilmiştir.

Davacının hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde işten çıkarıldığını iddia ettiği 31.12.2010 tarihinden sonra davalı belediyeden yeni ihale alan İzenerji Şirketi yanında 01.01.2011 tarihinden itibaren ara vermeksizin çalışmaya devam ettiği anlaşılmıştır. Davacının iş akdi 14.01.2012 tarihinde kendi istifası ile son bulmuştur. Davacının iş akdi bu dava açılmadan önce son bulmuş ve mahkemece 14.01.2012 tarihinde ki fesih durumu değerlendirilerek davacının görme özürlüğü olduğundan imza atmaya muktedir olmadığı ve istifa dilekçesinin görme özürlülere ilişkin düzenlemelere uygun tanzim edilmediği gerekçesiyle bu belgeye itibar edilmeyerek davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığına karar verilmiş ise de davacının istifa dilekçesinde memuriyete başlayacağından dolayı hak etmiş olduğu hakların saklı kalması koşuluyla istifa ettiğini belirtmesi karşısında davacının memuriyete başlaması davacıya haklı nedenle fesih imkanı vermeyeceğinden davacının kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı Belediye'ye iadesine, 19.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16174, Karar No: 2014/2131, Tarih: 13.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/16174 E.  ,  2014/2131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/52604

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 18. Asliye Ceza Mahkemesi (Kapatılan Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesi)

TARİHİ : 26/09/2008

NUMARASI : 2007/384 (E) ve 2008/712 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İddianame ile savcı, kamu davasını açar ve ceza davasının iki öğesi bulunur. Bunlar sanık ve eylemin unsurlarıdır. Sanığın eyleminin hukuki niteliğinin değişmesi, cezanın arttırılması veya ek güvenlik tedbirleri uygulanması gereken haller ilk defa duruşmada ortaya çıktığında sanığa ek savunma yapma olanağı tanınır. Mahkeme fiilin hukuki tasifi ile bağlı değildir. Suçun vasfının değişmesinde ek savunma tanımak zorundadır. Ancak bu yargılama konusu olaya bağlı olarak hukuki niteliği tayin etmektir. Ancak sanığın başka bir fiili ortaya çıkarsa bu husus ek savunma ile giderilemez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince;

Sanık M.. Ç.. hakkında Pendik Cumhuriyet Başsavcılığınca 21.05.2007 günlü ve 2007/1397 nolu, suçun hırsızlık, sevk maddelerinin TCK'nın 142/2-a, 143, 53 olarak gösterildiği iddianame ile kamu davası açıldığı, anılan iddianamede olayın özetle "Pendik Devlet hastanesi istasyon klinklerinde sözleşmeli temizlik şirketi elemanı olup geceleri kapı görevlisi olarak da nöbet tutan M.. Ç..’nin, adli bir olay nedeni ile ölü muayenesi yapılması için olay akşamı hastaneye getirilip güvenlik görevlilerince kendisine teslim edilerek hastane morguna alınan yakınan İ.. Y..’nın eşi maktul Nuray Yazıcı’nın cenazesinin kolunda bulunan 3 adet bileziği çalarak hırsızlık suçunu işlediği" şeklinde anlatıldığı, bu bağlamda yargılamanın ve hükmün konusunun ancak anlatılan hırsızlık eyleminin ve buna dair gösterilen sevk maddelerinin oluşturabileceği düşünülmeden, iddianamede anlatılamayan ve sevk maddeleri gösterilmeyen, hırsızlık suçundan çevrilmesi mümkün olmayan, 5237 sayılı TCK’nın 257.maddesinde düzenlenen görevi ihmal suçundan hüküm kurulması

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısı ile Sanık M.. Ç..’nin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, diğer konular yönünden incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13041, Karar No: 2019/13263, Tarih: 18.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/13041 E.  ,  2019/13263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait özel okulda sınıf öğretmeni olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafça feshedildiğini, işçilik hak ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, öğretime hazırlık tazminatı, ek ders ücreti, ek ders ücretinin günlük % 1 fazlası, hazırlık ve planlama ücreti, hazırlık ve planlama ücretinin günlük % 1 fazlası, mazeretli öğretmenlerin yerine girdiği derslerden doğan ek ders ücreti ve bu ücretin günlük % 1 fazlası ile her yıl ocak ve temmuz aylarında yapılması gereken ücret artışından kaynaklı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Anayasanın 141. maddesinde, her türlü yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılacağı açıklanmış, aynı zorunluluk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde de düzenleme altına alınmıştır. Anılan kanuni düzenlemede hakimin, uyuşmazlık konusu olan olay hakkında tüm kanıtları toplaması, tartışması, bu kanıtlardan hangilerine değer vermediğini, hangilerini üstün tuttuğunun dayanaklarını değerlendirdikten sonra bir sonuca varmasının zorunlu ve gerekli olduğu vurgulanmıştır. Böyle bir yöntemin izlenmesi durumunda ancak kararın gerekçeli olduğunun kabul edilebileceği sonucuna varılabilir. Hükmü kuran hakimin böyle bir yöntemi izlemesi halinde maddi olgularla hüküm fıkrası arasında bir bağlantı kurulmuş olabilecektir. Ayrıca gerekçe sayesinde kararın doğruluğu denetlenmiş ve davanın yanları tatmin ve inandırılmış olacaktır. Tüm bunlardan başka ve en önemlisi adil bir yargılamanın yapıldığı sonucuna varılacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece, tesis edilen kararda, bilirkişi rapor ve ek raporlarına itibar edilerek hüküm verildiği açıklanmış olup, bilirkişi raporlarına yazılı şekilde atıf yapmakla yetinilmesi suretiyle karar gerekçesi oluşturulması, Anayasanın 141. maddesi ve 6100 sayılı Kanun'un 297. maddesi amir hükümlerine aykırıdır. Diğer taraftan dosya içeriğinde, 04/10/2012 tarihli kök rapor, 13/02/2013 tarihli ek rapor, 24/03/2014 tarihli ek rapor, ayrıca farklı bir bilirkişi tarafından düzenlenmiş 01/10/2015 tarihli kök rapor bulunmakta olup, Mahkemece hangi rapora ne sebeple üstünlük tanındığı hakkında da bir açıklama yapılmamıştır.

Hüküm sonucundaki kabule göre ise;

Hüküm sonucundaki kabule göre ise;

Mahkemece, 1.850,00 TL öğretim yılına hazırlık ödeneğinin 01/10/2015 tarihli bilirkişi raporundaki mütalaaya itibar edilerek hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. Davacının, davalıya ait işyerindeki çalışması emekli çalışan statüsünde geçmiştir. Çalışma süresi dikkate alındığında, gerek mülga 625 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’nun 33. maddesinde, gerekse de 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’nun değişikliğe uğramadan önceki 9. maddesinde (2014 yılında değişikliğe uğramadan önceki 9. madde metninde); okullarda yöneticilik ve eğitim-öğretim hizmeti yapanlara, kıdemlerine göre (emekliler hariç) dengi resmi okullarda ödenen aylık ile sosyal yardım kapsamındaki ek ödeme tutarlarından az ücret verilemeyeceği kabul edilmiş olup, emeklilikler bu düzenlemeden hariç tutulmuştur. Öğretim yılına hazırlık ödeneği sosyal yardım mahiyetli bir ödemedir. Davacının emekli çalışan olmasına göre, öğretim yılına hazırlık ödeneği talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Ek ders ücretinin günlük % 1 fazlası alacağına yönelik talep bakımından; Mahkemece anılan alacak 750,00 TL tutarında hüküm altına alınmıştır. Söz konusu tutara nasıl ulaşıldığı hakkında bir açıklama olmadığı gibi, bilirkişi raporlarında da bu tutarda bir hesap sonucu gösterilmemiştir. Bozma ilamından sonra yapılacak değerlendirmede şu hususlar gözden kaçırılmamalıdır ki; davacının mülga 625 sayılı Kanun kapsamında geçen çalışma dönemi bakımından, dava ve ıslah zamanaşımı savunması da dikkate alınarak, mülga 625 sayılı Kanun’un 35. maddesi uyarınca, ek ders ücretleri için günlük % 1 fazlasının hesaplanması, ardından hesaplanacak tutardan uygun bir oranda indirim uygulanması gereklidir. 5580 sayılı Kanun dönemi bakımından ise, bu kanunda, ücretlerin zamanında ödenmemesi halinde günlük % 1 fazlasıyla ödeneceğine ilişkin bir hüküm yoktur. Her ne kadar, taraflar arasında imzalanan, 5580 sayılı Kanun dönemi içerisinde yürürlükteki bir kısım iş sözleşmelerinde, aylık ücretin zamanında ödenmemesi halinde günlük % 0,1 ( binde 1) fazlası ile ödeneceği dair düzenleme var ise de, söz konusu iş sözleşmesi hükmü aylık ücretin zamanında ödenmemesi halini kapsamakta olup, ek ders ücreti için uygulanamaz. Dolayısıyla, 5580 sayılı Kanun dönemi bakımından, açıklanan yönlere de dikkat edilmelidir.

Hazırlık ve planlama ücreti talebi bakımından ise; hazırlık ve planlama görevi ücreti, 02/12/1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Milli Eğitim Bakanlığı Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine ilişkin Bakanlar Kurulu kararı ile 01/12/2006 tarihli ve 2006/11350 sayılı, Milli Eğitim Bakanlığı Yönetici ve Öğretmenlerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Bakanlar Kurulu Kararı’nın 11. maddelerinde düzenlenmiştir. Sözü edilen Bakanlar Kurulu kararları, mülga 625 sayılı Kanun ve yürürlükteki 5580 sayılı Kanun kapsamında çalışanlara ilişkin değildir. Ancak, mülga 625 sayılı Kanun’un ek 3. maddesinde “Bu Kanunda hüküm bulunmayan konularda resmi öğretim kurumları için geçerli olan kanunlar uygulanır.” hükmü ve 5580 sayılı Kanun’un 14. maddesinde “Bu Kanunda hüküm bulunmayan hususlarda, resmi öğretim kurumlarında uygulanan mevzuat hükümleri uygulanır.” hükmü vardır. Keza yönetmeliklerde de benzer yönde düzenleme vardır. Dolayısıyla, mülga 625 sayılı Kanun ve yürürlükteki 5580 sayılı Kanun ile yönetmeliklerinde hüküm bulunmayan hususlar hakkında, bahsi geçen Bakanlar Kurulu kararlarının uygulanması gerektiği açıktır. Ancak, gerek mülga 625 sayılı Kanun’da ve gerekse de 5580 sayılı Kanun’da özlük haklarına ilişkin düzenlemeler bulunmakta olup, söz konusu kanun ve yönetmeliklerde düzenleme bulunan konular hakkında Bakanlar Kurulu kararlarının uygulanma kabiliyeti yoktur. Hazırlık ve planlama ücreti, sosyal yardım mahiyetli ödeme olmayıp, resmi okul çalışanlarının ücretinin eki niteliğinde sayılması gereken bir ödemedir. Dolayısıyla, talebe konu, Bakanlar Kurulu kararlarının 11. maddesinin davacıya uygulanması mümkün değildir. Mahkemece, anılan maddeye dayalı olarak ileri sürülen talebin ne sebeple reddedildiğine dair bir açıklama yapılmaması hatalı ise de, red hüküm sonucu itibariyle doğrudur. Bozma ilamından sonra tesis edilecek gerekçede, açıklanan hususlar gözönünde bulundurulmalıdır.

Anılan sebeplerle, yukarıda yazılı maddi ve hukuki olgulara dikkat edilerek, her bir talep yönünden karar gerekçesi tesis edilmesi suretiyle iddia, savunma ve deliller değerlendirilerek sonuca gidilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 18/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.