muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5766, Karar No: 2014/22574, Tarih: 02.07.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/5766 E.  ,  2014/22574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Batı 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2012/260-2013/2569

Taraflar arasındaki menfi tespit-alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,21.08.2009 tarihli sözleşme ile davalı bankadan 60 ay vadeli 62.000,00 TL konut kredisi kullandığını,11.01.2012 tarihinde 11.000,00 TL ön ödeme yaparak kredi süresini kısaltmak için yapılandırma yaptığını,ancak banka şubesinden aldığı yapılandırma takip çizelgesinde % 1,07 olan kredi faizinin % 1,68'e çıkarıldığını fark ettiğini,yaptığı 11.000,00.TL'lik ön ödemeye karşılık kendisinden erken ödeme ücreti alındığını,aynı zamanda kredisinin çok daha yüksek bir faiz oranı ile yapılandırıldığını ileri sürerek,yeniden yapılandırılma sonucu arttırılan faiz oranının eski orandan devam edecek şekilde yeniden yapılandırılmasını istemiştir.

Davalı,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,davanın kabulü ile davacının 11.01.2012 tarihinde erken ödeme yapmak suretiyle gerçekleştirdiği konut kredisi yapılandırması sırasında % 1,68 oranında artırılan kredi faiz oranının ortadan kaldırılarak,kredinin faiz oranının eski faiz oranı üzerinden devam edecek şekilde yeniden yapılandırılmasına karar verilmiş;hüküm,davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı bu davada,kullandığı konut kredisinin yeniden yapılandırılması sırasında faiz oranın % 1,68'e çıkarıldığını,bu oranın yüksek olduğunu ileri sürerek,yeniden yapılandırılma sonucu arttırılan faiz oranının eski orandan devam edecek şekilde yeniden yapılandırılmasını istemiş,mahkemece de,davalının davacıdan % 1,68 olacak şekilde taahhüt almasının davacının zararına olduğu, üstelik davacının konut kredisini % 1,07 faiz oranı üzerinden aldığını hiçbir kimsenin kendisi zararına hareket etmeyeceği davacının, edimin miktarında yanıldığı ve hataya düştüğü,davalının sözleşmeye aykırı olarak fazla faiz uyguladığı kanısına varıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamı ile davacının,11.01.2012 tarihli bankaya hitaben verdiği dilekçesinde,"... konut kredisinin kalan vadesi 16 ay olacak şekilde % 1,68 faiz oranı ile yapılandırılmasını rica ederim." beyanının bulunduğu görülmektedir.Davacının konut kredisi kullanırken faiz oranını bilerek sözleşme düzenlediği ve yeniden yapılandırma için de verdiği dilekçede,istediği faiz oranına göre yapılandırma talep ettiği konusunda ihtilaf bulunmamaktadır.Davacı,yeniden yapılandırma sırasında uygulanan faiz oranın yüksek olduğunu idda ederek eski oran üzerinden devam etmesini istemiş olup % 1,68 faiz oranı ile yapılandırılma sırasında hataya düştüğünü idddia etmemiştir.TMK.’nun 2.maddesinde de öngörülen dürüstlük kuralı gereğince “ Herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır.Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” Davacının,hukuken kendisine tanınan hak çerçevesinde borcunun yapılandırılmasını ve kendisine uygulanmasını istediği faiz oranına göre işlem yapılmasını talep ettikten ve talebi doğrultusunda işlem yapıldıktan sonra dönüp yeniden kendi istediği faiz oranın fahiş olduğu iddiası ile lehine hak doğmasını sağlamaya çalışması az yukarıda açıklandığı şekilde hakkın kötüye kullanılması olarak kabul edilmesi gerekir.Hal böyle olunca davacının talebinin haklı olmaması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle davanın kabulüne dair yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı lehine BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, 02.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11394, Karar No: 2013/11660, Tarih: 03.12.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/11394 E.  ,  2013/11660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

...

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde ... Doğum Çocuk Hastanesinde Şef yardımcısı olarak görev yapan sanık ...'nun yargılama aşamasında "... Hastanede yapılan ikili test ve tarama testlerinde görevli asistanın dikkatsizliği ve iş yoğunluğu nedeni ile fetüsteki rahatsızlığın görülemediği...üzeri kese ile kapalı olduğu için muhtemelen radyoloji uzmanı'da bu durumu atlamış, zaten bu hususla ilgili olarak yetkili radyoloji uzmanı olmadığı için permotoloji servisinde bebekler takip edilmektedir ..." şeklindeki beyanları ile uzman doktor olan Sanık ...'ın "iş hacmi nedeniyle hastaneye gelen hastaların kontrol ve muayenelerinin asistanlar tarafından yapıldığına, tetkiklerde tereddüt hasıl olması durumunda görüş beyan ettiklerine, dava konusu hastanın dosyasında yer alan bilgiler incelendiğinde, hastanın asistan ... tarafından muayene edilerek AFP değerinin riskli bölgede olduğuna ilişkin tespit yapıldığına, bu tespitin kendisine gösterilmemesi nedeniyle de hastalığın zamanında teşhis edilemediğine..."dair savunmaları ile dosyada yer alan tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, ... Doğum Çocuk Hastanesinde test, tarama ve muayeneleri yapılan hasta ile ilgili olarak 3'lü testte görülen AFP yüksekliğinin dikkatsiz ve özensizlik nedeni ile gözden kaçırılması nedeni ile hastalığın zamanında teşhis edilemediği anlaşıldığından, Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan hastalığın teşhisi ve muayene sürecindeki sanıkların kusurları konusunda detaylı görüş alındıktan sonra hukuki durumlarının takdiri yerine, Adli Tıp Kurumu 3 İstisas Kurulunun 02/07/2010 tarihli raporunda hastanın baş çevresinin normal sınırlarda olup ventrekulomejani bulunmayışı nedeni ile gebeliği takip eden hekimlerin bu patolojiyi tespit edemeyebileceğinin belirtildiği gerekçesiyle eksik incelemeyle yazılı şekilde sanıklar hakkında beraet kararları verilmesi,

.../...

-2-

Kanuna aykırı, katılanların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14563, Karar No: 2014/3017, Tarih: 05.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2012/14563 E.  ,  2014/3017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2012

NUMARASI : 2011/414-2012/206

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Diyarbakır 3.İcra Müdürlüğünün 2011/3369 sayılı takip dosyasından, davacıya ait hak ve alacakların haczedildiğini belirterek, İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile anılan hacizlerin kaldırılmasını istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, takibin işçilik alacaklarına ilişkin olduğunu, borçlu ve 3.kişi arasındaki devirlerin danışıklı ve mal kaçırma amacına yönelik olduğundan haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, borçlu ve davacı arasındaki devir sözleşmesinin BK'nun 179.madde anlamında işyeri devri olmadığı, sözleşmede böyle bir ibarenin yer almadığı sadece işletme hakkı ve demirbaşların devir edildiği, hasılat kirası gibi bir durum olduğundan, icra müdürünün davacı şirketin hak ve alacaklılarına haciz konulmasının hatalı olduğundan bahisle davanın kabulüne karar vermiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava,3.kişinin İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Takip dayanağı, işçilik haklarından kaynaklanaklanan ilamlı takip olup, takibe konulan ilama ilişkin dava açma tarihi 21.01.2011 dir.Borçlu şirkete ait hastane işyerinin, işletme hakkı ve demirbaşları borcun doğumundan sonra 21.04.2011 tarihinde borçlu tarafından davacı 3.kişiye devredilmiştir. Noterde yapılan bu devir sözleşmesi işyeri devri niteliğindedir. İşyeri devri İİK'nun 44.madde koşullarına uygun yapılmadığı gibi BK'nun 179 (YBK'nun202).maddesi gereğince iş yerini devir alan davacı devir aldığı işletmenin borçlarından sorumludur.Bu sorumluluk sadece devir aldığı şeylerle sınırlı olmayıp devralanın tüm aktifleri ile sorumlu olduğu bir sorumluluktur.Öte yandan devir sözleşmesinde yer alan geriye dönük borçlardan borçlu şirketin sorumlu olacağına dair hüküm sözleşmenin tarafları yönünden bir anlam ifade ettiği halde alacaklı yönünden bağlayıcılığı bulunmamaktadır.

Bu nedenlerle, 3.kişinin dava dışı kurum ve kuruşlardaki hak ve alacaklılarının haczi mümkün olduğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 05.03.2014 günü oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/9612, Karar No: 2013/11399, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/9612 E.  ,  2013/11399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili Av. ... tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Ret talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından 25.07.2013 havale tarihli dilekçe ile özetle [...Hâkimin dosyaya sundukları hiç bir dilekçeyi okumadığı, talepleri hakkında olumlu veya olumsuz bir karar vermediği, bilirkişi raporlarına itirazlarını okumadığı, davacı tarafın tüm taleplerinin kabul gördüğü, önceden % 15 teminat ile tedbir kararı verilmiş iken, daha sonra teminatsız ve gerekçesiz olarak iki ayrı tedbire hükmedildiği, Hâkimin "ben daha önce teminatlı tedbir kararı vermedim" demek suretiyle ihsası reyde bulunduğu...] gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim ... (28316)'nın, talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından davacı vekilinin reddi hâkim isteminin reddine ve 5728 sayılı Kanunun 10. maddesi ile değişiklik yapılan 1086 sayılı H.M.K.'nun 36/4. maddesi uyarınca davalı vekilinin 500.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Davalı vekilinin reddi hâkim talebinin esasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi sonucu; İncelenen dosya kapsamına göre, hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar işin esası yönünden temyiz sebebi olup H.M.K.’nun 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, reddi hâkim talebinin esasına ilişkin verilen merci kararının ONANMASINA,

2) Davalı vekilinin disiplin para cezasına ilişkin temyiz itirazlarına gelince; H.M.K.'nun 36. maddesine göre reddi hâkim yoluna, taraflardan birisi veya onun nam ve hesabına takip yetkisi bulunan yetkili vekili tarafından, vekâletnamesinde özel yetkisi var ise (H.M.K. m.74) başvurulabilir.

Somut olayda, reddi hâkim yoluna başvuran davalı vekili, taraflar arasındaki davada müvekkili nam ve hesabına hareket etmekte olup, davanın tarafı bulunmadığı, disiplin para cezasının davanın taraflarına yüklenebileceği davalı vekili aleyhine disiplin para cezasına da hükmedilemeyeceğine göre, davalı vekilinin disiplin para cezasına yönelik olan temyiz itirazlarının kabulü ile merci kararının bu yönden BOZULMASINA 10/12/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12082, Karar No: 2012/11818, Tarih: 21.11.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/12082 E.  ,  2012/11818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'nın yapılan yargılanması sırasında; Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesiyle ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/07/2012 gün ve 2012/409 E. 2012/414 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16409, Karar No: 2014/4194, Tarih: 20.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/16409 E.  ,  2014/4194 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İmamoğlu Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 16/01/2013

Numarası : 2006/11-2013/4

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazının reddine.

2-Davacı 1995-2005 yılları arasında haftanın 7 günü sabah saat:05.00 - ile akşam saat 18:00 saatleri arasında sürekli çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, diğer işçilik alacakları ile birlikte fazla çalışma ücreti alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı isteğin yerinde olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, hükme esas alınan 10/05/2012 tarihli bilirkişi raporunda belirlenen 5.809,00 TL. fazla mesai ücreti alacağının kabulüne karar verilmiştir

Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Somut olayda davacı 10.5.1987-25-07-2005 tarihleri arasında davalı ile dava dışı Kazım Menemencioğluna ait iş yerinde kesintili olarak çalışmış olup davalı işyerini devralan en son işveren olduğundan davacının tüm alacaklarından devralan işveren olarak sorumludur. 4.3.2010 tarihli bilirkişi raporunda davacının fazla çalışma alacağı 10.5.1987-31.12.1993 tarihleri arasındaki dönem yönünden 26.349.205,00 TL. olarak hesaplanmış %40 indirimle 10.559.682,00 TL. alacağı bulunduğu, 9.5.2011 tarihli raporda davacının 1.1.1998-25.7.2005 tarihleri arasında 5.536,33 TL., %40 indirimle 3.321,80 TL. fazla çalışma alacağı bulunuğu, 10.5.2012 tarihli raporda ise hesaplama yapılmaksızın 10.5.1987-31.12.1997 tarihleri arasında 15.809,52 TL. fazla çalışma alacağı bulunduğu, hesaplama yapılarak 1.1.1998-25.7.2005 tarihleri arasında 5.539,33 TL., %40 indirimle 3.323,60 TL. bürüt fazla çalışma alacağı bulunduğu, davacının toplam fazla çalışma alacağının ise (15.800,52 TL.+ 3.323,60TL.)= 19.133,12 TL. olduğu bildirilmiştir.

Mahkemece talep gözetilerek 15.809,00 TL. fazla mesai alacağına hükmedilmiştir. Öncelikle 10.5.2012 tarihli raporda hesaplama yapılmadığı için 10.5.1987-31.12.1997 tarihleri arasındaki dönem yönünden 15.809,52 TL. fazla çalışma alacağının ne şekilde hesaplandığı denetlenemediği gibi bu miktarın hakkaniyet indirimi yapılarak mı yoksa yapılmadan mı belirlendiği de anlaşılamamaktadır. Mahkemece hükme esası alınan bilirkişi raporları çelişkili ve denetime elverişli değildir.

Yapılacak iş, işcilik alacakları hesabında uzman olan bir bilirkişiden davacının 10.5.1987-25.7.2005 tarihleri arasındaki kesintili hizmet süresi gözetilerek denetime açık bir rapor alınarak davacının fazla çalışma alacağını hesaplatıp dosyadaki tüm delillerle birlikte değerlendirilip, çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu hatalı bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 20/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3507, Karar No: 2012/26188, Tarih: 04.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/3507 E.  ,  2012/26188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 62/1, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Peynir imalatı yapılan işyerinde, 100o C sıcaklığında su bulunan ve içinde peynir yapımında kullanılan naylon brandaların temizlenip kaynatıldığı, kapağı da bulanan, üstüne çıkılmadan kenardan bastırma işlemininde yapılabileceği kazanın kenarına çıkıp, elindeki demir çubukla karıştırma yaparken dengesini kaybedip kazanın içine düşmesi şeklinde gerçekleşen olayda; işin mahiyeti gözetilerek iş güvenliği heyetinden rapor alınıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken oluşa uymayan ve sanığı asli kusurlu kabul eden bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.