muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6573, Karar No: 2023/1030, Tarih: 22.02.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı ... vekili ve davalı Senko Teks. San. ve Tic. A.Ş. vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; markalar arasında benzerlik bulunmadığını, bilirkişi raporunun çelişkili olduğunu, müvekkilinin faaliyet alanları ile davalı şirketlerin faaliyet alanlarının birbirinden farklı bulunduğunu, iltibasın mümkün olmadığını, itirazlarının dikkate alınarak ek bilirkişi raporu alınması gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesinin kısmen redde ilişkin kararının kaldırılmasını, davanın tümden kabulüne karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı Senko ... A.Ş. vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemenin kısmen kabul kararının hukuka aykırı olduğunu, gerek YİDK kararında gerek müvekkilinin itiraz ve savunmalarında ve gerekse de Mahkemenin tespit ve değerlendirmelerinde yer aldığı üzere, dava ve itiraza konu markaların, görsel ve anlamsal açıdan iltibas tehlikesi taşıdığını belirterek İlk Derece Mahkemesinin kısmen kabul kararının kaldırılmasını, davanın tümden reddine karar verilmesini istemiştir.

3.Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesinin kısmen kabul kararının kaldırılmasını, davanın tümden reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının başvurusuna konu “KAZZAZ” ibaresi ile davalı şirketlerin itirazlarına mesnet “KAZAZ” ve “GAZZAZ” ibareleri arasında görsel ve anlamsal benzerlik bulunduğu, davacı şirket tarafından başvuru konusu edilen “KAZZAZ” markasının bilirkişi raporunda belirlenen mal ve hizmetler yönünden 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında benzer ve ilişkili olduğu, ancak dava konusu marka başvurusundan çıkarılmasına karar verilen 35/6 ncı sınıftaki bazı hizmetlerin redde mesnet olarak gösterilen markalar ile örtüşmediği, bilirkişi raporunda yapılan sınıfsal benzerlik karşılaştırmasının usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle davacı vekili, davalı ... vekili ve davalı Senko Teks. San. ve Tic. A.Ş. vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili ve davalı Senko Teks. San. ve Tic. A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca benzerlik bulunduğunu, reddedilen mal ve hizmetler açısından da iltibas oluşacağını belirterek davanın tümden reddi ile kararın bozulmasını istemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili ve davalı Senko Teks. San. ve Tic. A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca benzerlik bulunduğunu, reddedilen mal ve hizmetler açısından da iltibas oluşacağını belirterek davanın tümden reddi ile kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı Senko Teks. San. ve Tic. A.Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemenin taraf markalarının kapsadığı bazı emtiaların benzemediği gerekçesiyle kısmen kabul kararı vermesinin hatalı olduğunu, ibareler benzer olduğundan bir kısım emtialar yönünden benzeyip benzemediğine bakılmaksızın davanın tümden reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının başvuru markası ile davalı şirketlerin itirazlarına mesnet markalarının 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında benzeyip benzemediği ve kapsadıkları emtiaların aynı veya ilişkili olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ... ve davalı Senko Teks. San. ve Tic. A.Ş. vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6064, Karar No: 2017/7165, Tarih: 20.12.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/6064 E.  ,  2017/7165 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu tüketilecek şeyleri bozma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

“Dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu tüketilecek şeyleri bozma” suçunun 5237 sayılı TCK’nın ikinci kitabının “topluma karşı suçlar” başlıklı üçüncü kısmının “kamunun sağlığına karşı suçlar” başlığını taşıyan üçüncü bölümünde düzenlenmiş olması; suçun belirtilen özelliği gereğince, müştekinin CMK’nın 237. maddesi uyarınca, suçtan zarar gören sıfatıyla bu suçlarla ilgili davalara katılmalarına olanak bulunmaması nedeniyle, müştekinin katılma ve hükmü temyiz etme hakkının olmadığı anlaşıldığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 20.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13487, Karar No: 2012/30, Tarih: 09.01.2012

**14. Hukuk Dairesi         2011/13487 E.  ,  2012/30 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10.08.2007 gününde verilen dilekçe ile zirai ürün kirasında uyarlama istenmesi üzerine Hukuk Genel Kurulu bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen 287.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalı Vakfın maliki olduğu 54 ve 135 sayılı zeytinlik parsellerini kiraladığını, ancak doğa ve piyasa koşullarından kaynaklanan nedenlerden dolayı kira bedellerini ödeyemediğini, hakimin sözleşmeye müdahalesi suretiyle kira bedelinin muhammen bedele indirilmesini, kiraya artış yapılmamasını, kira bedellerinin her ay değil yılda bir kez hasat mevsimi sonunda ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı idare, taraflar arasındaki sözleşmenin 23.maddesine göre davacının kira bedelinde indirim isteminde bulunamayacağını, sözleşmeyle bağlılık ilkesi gereğince her iki tarafın sözleşme hükümlerine uymak zorunda olduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiş, karar Dairemizin 17.02.2009 tarihli ilamıyla ve ilamda yazılı nedenlerle bozulmuştur. Mahkemenin direnmesi üzerine karar davacı tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca hüküm 11.11.2009 tarihli ilamıyla ve ilamda belirtilen nedenlerle bozulmuştur.

Mahkemece, kira konusu 01.06.2006 ile 01.06.2007 dönemlere ilişkin 54 sayılı parselin kira parasının aylık 157,09 TL’ye, 135 sayılı parselin kira parasının ise aynı dönem için aylık 2.310,00 TL’ye indirilmesine, davacının diğer istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Vakıflar İdaresi temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriği ile hükmüne uyulan bozma kararları doğrultusunda işlem yapılmış olmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-6100 sayılı HMK’nun 266.maddesi uyarınca sorunun çözümünde yardımcı olmak üzere uyuşmazlığın bir ayağı özel ve teknik bilgiyi gerektiren bilirkişi oy ve görüşü alınmasını gerektirmektedir. Mahkemece her ne kadar bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de bilirkişinin mevcut raporu uyuşmazlık konusu taşınmazlardan 54 sayılı parsele ilişkindir. Kaldı ki, bilirkişi raporunda sadece zarar saptaması yapmış, ortaya çıkardığı zararın kira parasına ne şekilde yansıması gerektiğini belirtmemiştir. Bilirkişinin 135 sayılı parsel için bildirdiği bir görüş de yoktur.

Diğer taraftan dosya arasında yer alan 19.07.2010 tarihli dilekçesinde davacı, 54 sayılı parselin aylık kirasının muhammen bedel olan 3.745,00 TL, 135 sayılı parselin aylık kirası ise 6.781,00 TL olması gerektiğini belirterek kira parasının bu miktarlara indirilmesini istemiştir. Halbuki mahkeme 6100 sayılı HMK’nun 26.maddesindeki taleple bağlılık ilkesini gözardı etmiş, ondan fazlasına karar vermiştir.

Ayrıca, 54 sayılı parselin kirası 13.04.2005 tarihinde, 135 sayılı parselin kirası ise 01.06.2004 tarihinde başlamıştır. Sözleşmenin 6.maddesinde sonraki yıllara ait kiranın sözleşmede kararlaştırılan şekilde artacağı öngörülmüştür. Nitekim, davalı kiracı da kiranın arttırıldığını davacıya bildirmiş, davacı da arttırılan kira bedeli üzerinden icra dairesine ödemede bulunmuştur. Dolayısıyla, kira parasındaki indirimin arttırılan kira miktarından yapılması gerekir.

Bütün bu anlatılanlardan sonra mahkemece yapılması gereken iş, her iki parsel bakımından kuraklığın olduğu 2006-2007 yıllarında sözleşmede kararlaştırılan kira parasından “felaketli vakalar” sebebiyle tenzili gereken miktarı bilirkişiye inceletmek, ayrıntılı ve gerekçeli rapor almak, bu şekilde bir veri sağlandıktan sonra gerekirse Türk Medeni Kanununun 4.maddesinin hakime tanıdığı takdir yetkisini de kullanarak her iki parselin tenzil edilmiş kira parasına hükmetmek, bunu yaparken davacının 19.07.2010 tarihli dilekçesindeki taleplerini ve arttırılan kira parasını gözetmek, istemi bütün bunların sonucuna göre bir karara bağlamak olmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalı idarenin diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2.bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 09.01.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11744, Karar No: 2020/6870, Tarih: 16.06.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/11744 E.  ,  2020/6870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Mağdur ...'ün 26.05.2015 tarihli 3 hekim imzalı tutanağa göre Ataköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde "minimal mental retarde ve bipolar affektif bozukluk" tanısı ile tedavi gördüğü belirtmesine rağmen, akıl hastalığı sebebiyle mağdura 5271 sayılı CMK'nin 234/2. maddesi uyarınca zorunlu vekil tayin edilmesi gerekliliğinin gözetilmemesi,

2) Mağdurun Ataköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde minimal mental retarde ve bipolar affektif bozukluk tanısı ile tedavi görmekte olduğu, sanığın ise aynı hastanede hemşire olarak görev yaptığı, olay günü hastanenin kamera görüntülerine göre sanığın mağduru darp ettiği ve mağdura ait Ataköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 26.05.2015 tarihli ve Of Devlet Hastanesinin 28.05.2015 tarihli raporlarında "boyun sağ lateralinde deride 2x2 cm ekimoz, sağ skapula üzerinde ciltte 6x6 cm ekimoz mevcut" olduğunun belirtilmesine göre, sanığın üzerine atılı suçu işlediği sabit olduğu ve mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, suç işleme kastı bulunmadığı şeklindeki yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve üst Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/8014, Karar No: 2018/11181, Tarih: 26.11.2018

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2016/8014 E.  ,  2018/11181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı dava dışı yabancı ülke vatandaşının, ... Altın Oran Projesi B49 .... nolu daireyi gayrimenkulü satın almak istediğini, ancak vergi numarası olmadığı için işlemlerin tamamlanamadığını, bunun üzerine davacının emanetçi sıfatı ile sözleşmeyi imzaladığını, vergi numarası ile ilgili eksiklik giderilince sözleşmeyi asıl sahibine temlik etmek istediğini, ancak sözleşmenin 8. Maddesi gereği 12.150,00 TL devir ücreti ödemek zorunda kaldıklarını, devir sözleşmesinin imzalandığı gün davalıya devir ücreti ile ilgili maddenin haksız şart olduğu gerekçesiyle davalıya ihtarname gönderildiğini belirterek 3.843,62 TL'nin iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, sözleşmenin her iki tarafın serbest iradesi ile düzenlendiğini, sözleşme maddesinde belirtilen devir ücreti yatırıldıktan sonra devir işleminin gerçekleştiğini, devir ücreti tahsilinin yasalara uygun olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dosya kapsamına göre; taraflar arasında sözleşmeye konu taşınmazı dava dışı yabancı ülke vatandaşına devretmek üzere gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi düzenlenmiş olup, bir süre sonra da dava dışı şahsa devri gerçekleşmiştir. Devir işlemi sırasında düzenlenen devir tutanağı ile devir eden davacının ödemesi gereken devir bedelinin 5.568,07 TL, devir alanın ödemesi gerekin devir bedelinin 5.568,07 TL olmak üzere 11.136,14 TL olduğu, 17/12/2013 tarihli davalı firmaya ait tahsilat makbuzu ile 7.163,00 TL'nin davacıdan tahsil edildiği, ... 12. Noterliği'nin 17/12/2013 tarihli makbuzu ile bu bedelin 3.319,38 TL'sinin noter ücreti olarak ödendiği, ayrıca devir tutanağında söz konusu devir işlemi nedeniyle tarafların birbirlerini karşılıklı olarak ibra ettikleri görülmüştür. Ancak ibranamedeki yazılan bedelle davacıdan tahsil edilen devir ücreti birbiri ile uyumlu olmayıp çelişmektedir. Ayrıca davacı tarafından ibranamenin zaruret nedeniyle verildiği, ibraname imzalanmadıkça devre izin verilmediği iddia edilmektedir. Hal böyle olunca yukarıda zikredilen hususlar kapsamında bir değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı gerekçeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

SONUÇ:Birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7849, Karar No: 2020/74, Tarih: 06.01.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/7849 E.  ,  2020/74 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihi olarak 24/09/2014 tarihinin de yazılması gerekirken sadece 27/09/2014 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının, sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezaları açısından uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre, olay tarihinde ibadete ayrılmış yer niteliğinde olmayan, ancak bina vasfındaki cami tuvaleti ve cami lojmanı ile cami bahçesinde bulunan şadırvandan suça konu eşyaların çalınması şeklinde gerçekleşen eylemin, TCK'nın 142/2-h maddesinde belirtilen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-a maddesi uyarınca sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi, ayrıca müştekinin 25/09/2014 tarihli kolluk ifadesine göre, hırsızlık suçunun 21.30 ile 05.00 saatleri arasında gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 143/1. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

24/10/2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, 06/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2210, Karar No: 2016/3190, Tarih: 21.06.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/2210 E.  ,  2016/3190 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Taksirle ölüme ve yaralanmaya neden olma suçundan 5 yıl hapis cezasına hükümlü olan ...'un, Mesleki Açık Öğretim Lisesinde yüz yüze eğitim derslerine devam etme talebinin reddine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu'nun 01/10/2015 tarihli ve 2015/4320 sayılı kararına yönelik şikayetin reddine ilişkin Ankara 1. İnfaz Hakimliği'nin 14/10/2015 tarihli ve 2015/2614-2679 sayılı kararına yönelik itirazın keza reddine dair Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 03/11/2015 tarihli ve 2015/1035 değişik iş kararıyla ilgili olarak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 3. maddesinde "Ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı ile ulaşılmak istenilen temel amaç, öncelikle genel ve özel önlemeyi sağlamak, bu maksatla hükümlünün yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, hükümlünün; yeniden sosyalleşmesini teşvik etmek, üretken ve kanunlara, nizamlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmaktır.", 76. maddesinde "Açık ceza infaz kurumları ile çocuk eğitimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin yaygın öğretimden yararlanmaları sağlanır" şeklinde emredici düzenlemeler bulunduğu, yine Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün "Öğretimden yararlanma" başlıklı 106/1 maddesinde de" Açık kurumlar ile çocuk eğiimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerin yaygın öğretimden yararlanmaları sağlanır" şeklinde düzenleme bulunduğu, Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkif Evleri Genel Müdürülüğü'nün 27/07/2007 tarihli 46/1 no'lu Genelgesinin "Eğitim -Öğretim Çalışmaları" başlıklı 4. bölümünün "Açık İlköğretim Okulu ve Açık Öğretim Lisesi" başlıklı (B) bendinin b maddesinde ise "Açık Öğretim Lisesine, ortaokul veya ilköğretim mezunu ya da lise 1,2,3. sınıflardan ayrılan genç ve yetişkin hükümlü ve tutuklular başvurabilir. Yukarıda belirtilen şartları taşıyanlara Açık Öğretim Lisesine başvuru hakknda bilgi verilerek, okula devam etmeleri özendirilecektir." şeklinde düzenleme yer aldığı gözetildiğinde, somut olayda açık ceza infaz kurumunda bulunup ortaokul mezunu olan hükümlünün Mesleki Açık Öğretim Lisesine devam etmesine bir engel bulunmadığı gibi tam tersine mevzuat gereğince okula devam etmesinin ve sosyalleşmesini teşvik edilmesi gerektiği, bununla birlikte esasen somut olayda çözülmesi gereken uyuşmazlığın Mesleki Açık Öğretim Lisesine kayıtlı olan hükümlünün belli günlerde kurumdan ayrılıp okula gitmesini gerektiren ve "yüz yüze eğitim" adı verilen derslere katılıp katılamayacağı noktasında toplandığı, her ne kada hükümlünün şikayetine konu olan ve yüz yüze eğitimlere katılma talebinin reddedildiği Ankara Açık Ceza ve İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu'nun 01/10/2015 tarihli ve 2015/4320 sayılı kararında "Mesleki Açık Öğretim Lisesine yüz yüze eğitim dersleri ve işyeri eğitimi için örgün olarak devam edilemeyeceği" ve hükümlülerin mesleki eğitimleri için zaten kurum içinde kurslar açıldığı gerekçesine yer verildiği ve şikayeti inceleyen Ankara 1.İnfaz Hakimliği ile Ankara 2