muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2083, Karar No: 2024/5745, Tarih: 05.06.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/2083 E.  ,  2024/5745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/516 E., 2023/469 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabulüne/Bozulmasına

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; kararın davalı ... vekili tarafından adli yardım talepli temyiz edildiği belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacı yönünden adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun'ıun 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardım şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgelerin de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Davacıya ilişkin adli yardıma esas bilgi ve belgelerin dosya arasına ibraz edilmediğinden (adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından) adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun'un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa "6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği" şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi halinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 5. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi halinde, 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması , aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana (davacı vekiline) yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı taktirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması halinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması , aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana (davacı vekiline) yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı taktirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması halinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebi ile temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

Dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

05.06.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20410, Karar No: 2012/23384, Tarih: 04.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/20410 E.  ,  2012/23384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasasının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş ... hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d) İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek / Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için ... koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli ... ... – Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık ...'nun giydiği tişörtteki ''kara günü lanetliyorum'' ibaresinde şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmadığı ve sanık ... tarafından okunan bildiride, şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, bir hükümlü hakkında ''sayın'' denilerek kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan adı geçen sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması

gereken Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle; sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/399, Karar No: 2020/154, Tarih: 05.03.2020

**Ceza Genel Kurulu         2018/399 E.  ,  2020/154 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sayısı : 2883-1378

Taksirle birden fazla kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık ...'ın TCK’nın 85/2 ve 53/6. maddeleri uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 2 yıl 6 ay süre ile geri alınmasına ilişkin Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesince verilen 15.06.2017 tarihli ve 11-158 sayılı hükmün katılanlar vekili ve sanık müdafisi tarafından istinaf edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince 21.09.2017 tarih ve 2883-1378 sayı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, bu hükmün de katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 28.12.2017 tarih, 11425-11029 sayı ve oy çokluğu ile temyiz isteminin esastan reddine karar verilmiş;

Daire başkanı .....; “...Olayın oluş şekli dosya kapsamı ve mahkemenin kabulüne göre şöyledir, sanık yönetimindeki araçla karşı yön şeridini gerektiği şekilde kontrol etmeden sollamaya geçtiği ve karşı yön şeridinden yani kendi şeridinden gelmekte olan motosikletle asli kusurlu olarak çarpışması sonucu iki kişinin öldüğü şeklindedir.

Mahkeme gerekçesinde ve kabulünde olayın bundan başka bir ayrıntısı bulunmamaktadır. Olayın oluşunu ağırlaştıran sanığa atfı kâbil başka bir unsur yoktur. Hız konusundan sayın mahkeme hiç bahsetmemiştir, zaten sanığın ifadesinden de anlaşılacağı gibi hızlı olmadığı aşikârdır. Mekanik bir ölçüm yoktur. Hızı tesbit edecek fren izi tesbiti yoktur.

Alkollü olup olmama konusu vardır, mahkeme bu konuyu çok iyi irdelemiş ve şüpheden sanık yararlanır demiştir.

Yani kısacası asgari hadden çok uzaklaşılmasını gerektiren bir kabul bulunmamaktadır. Sadece sanığın olay sonrası olumsuz tavırları vardır. Sayın mahkeme sanığın olay yerinden kaçtığı, kolluk kuvvetinden kaçmaya yönelik davranışta bulunduğu, olay saatinden çok sonra kolluğa teslim olduğu, kazanın etkilerini azaltmaya yönelik davranışta bulunmadığını demekle sanığın dosyaya yansıyan olumsuz sosyal kişiliğinden bahsetmektedir. Bunlardan dolayı da TCK'nın 62 ve 50. maddesi uygulanmamıştır. Bunlar cezanın kişiselleştirilmesiyle alakalıdır. Yani baktığımızda TCK'nın 50, 51, 62, 231. maddelerinin uygulanması veya uygulanmamasıyla alakalıdır.

Biz de mahkemenin sanık hakkındaki kişiselleştirme kurumlarından TCK'nın 62 ve 50. maddelerinin uygulanmaması yönündeki kabulüne sayın çoğunlukla beraber katılmaktayız. Yerinde bir uygulamadır.

Biz de mahkemenin sanık hakkındaki kişiselleştirme kurumlarından TCK'nın 62 ve 50. maddelerinin uygulanmaması yönündeki kabulüne sayın çoğunlukla beraber katılmaktayız. Yerinde bir uygulamadır.

Cezanın belirlenmesi ise TCK'nın 61. maddesi yerine bulmuştur ve buradaki kriterler tadâdî değil tahdîdîdir. Suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki kullanılan araçlar, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, fiilin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saik göz önüne alınarak sanığa verilecek cezanın tesbit edilmesi, hüküm altına alınmıştır. Haksızlık teşkil eden fiille doğrudan irtibatlı olmayan ancak cezanın kişiselleştirmesi ile alakalı olabilecek kanun hükmüne göre hâl tavır tutum ve davranışlar kriter olarak kanun hükmüne göre benimsenmemiştir.

Olayımız taksirli bir suçtur. Meydana gelen zararın ve tehlikenin ağırlığı ile taksire dayalı kusurun ağırlığı suçun işleniş biçimi burada kriter olacaktır. Aynı zamanda temel ceza dosya kapsamına ve oluşa uyumlu bir şekilde belirlenmelidir.

TCK'nın 61. maddesiyle beraber ayrıca bir de TCK'nın 3/1. maddesi ile temel cezanın belirlenmesinde rol oynamaktadır. Yani fiilin ağırlığıyla orantılı ceza tayin edilmelidir. Kısacası orantılılık ilkesi aracılığıyla adalet sağlanmaya çalışılmalıdır.

Suçu işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla verilecek ceza arasında orantı bulunmalıdır.

Temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 3/1. maddesiyle 61. maddesi paralel düzenlemeler içermektedir.

TCK'nın 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesiyle uyumlu ve yerinde bir uygulama olduğundan kuşku duyulmamalıdır.

Sonuç olarak, bu dosyadada onarıcı adalet düşüncesiyle alt sınırdan makul oranda uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerekirdi. Herkese ders olsun düşüncesiyle ceza tayin edilmemelidir. Yukarıda anlatmaya çalıştığımız gibi, Yerel Mahkeme temel cezayı belirlerken TCK'nın 3/1 ve 61. maddesini göz önüne olarak alt sınırdan makul oranda uzaklaşarak ceza tayin etmeliydi. Onarıcı adalet bunu gerektirirdi. Mahkemenin kabulüne ve gerekçesine baktığımızda dosyamızın içeriğine ve oluşa göre sanığın cezasını belirlemede kusur açısından sanık asli kusurlu olup bu olay sonrasında iki kişi vefat etmiştir. Sanığın cezası belirlenirken başkaca bir ağır durum söz konusu değildir. Bu nedenlerle mahkemenin temel cezayı 9 yıl olarak tayin etmesini kabul eden sayın çoğunluğun görüşüne asgari hadden çok uzaklaşıldığından alt sınırdan makul oranda uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiği," düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 07.03.2018 tarih ve 63167 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 07.03.2018 tarih ve 63167 sayı ile;

“...Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesince tanzim edilen kusur raporu içeriğinden de anlaşılacağı üzere, sanık sürücü ...'ın asli kusurlu olduğu, müteveffa sürücü ...'in ise sevk ve idaresindeki motosiklet tipi araca koruyucu başlık takmadan binip arkasında yolcu olarak bulunan diğer müteveffa torunu ...'e de kask taktırmadan araca bindirerek kendisinin ve torunu ...'in can güvenliğini tehlikeye düşürdüğü, bu itibarla kendisinin ve torunu ...'in ölümü ile sonuçlanan trafik kazasının oluşumunda alt düzeyde tali kusurlu olduğu, yine müteveffa yolcu ...'in de müteveffa sürücü ...'in sevk ve idaresindeki motosiklet tipi araca koruyucu başlık takmadan binerek kendi can güvenliğini tehlikeye düşürdüğü ve kendi ölümü ile sonuçlanan olayın meydana gelmesinde alt düzeyde tali kusurlu olduğunun tespit edildiği,

Sanık ...'ın, kazanın gerçekleşmesinden sonra olay yerinden kaçarak uzaklaştığı ve ertesi gün saat 12.15'e kadar da kolluk birimine teslim olmadığı, tanık ...'ın sanığın olay akşamı alkol kullanıp kullanmadığına ilişkin olarak aşamalarda istikrarlı ve tutarlı olmayan, çelişik beyanlarda bulunduğu, soruşturma aşamasındaki savcılık beyanı ile çelişen yargılama aşamasındaki beyanında sanığın olay akşamı alkol almadığına yönelik anlatımda bulunduğu,

Diğer tanıklar ..., ..., ... ve ...'in de sanık savunma ve beyanları ile uyumlu şekilde sanığın olay akşamı alkol almadığını beyan ettikleri,

Tanıklar ... ve ...'nun yargılama aşamasında tespit edilen beyanlarının da sanığın olay akşamı alkol aldığı iddiasını teyit etmediği, sanığın olay yerinden kaçması ve olaydan kısa süre sonra yakalanamaması nedeniyle olayın sıcaklığı ile sanığın alkol testine tabi tutulamadığı, olayın üzerinden uzunca zaman geçtikten sonra yukarıda saptanan şekilde alınan kan örneği üzerinde yapılan inceleme sonucunda da sanığın kanında alkol etken maddesine rastlanmadığı, bu itibarla sanığın aşamalardaki olay akşamı alkol almadığına yönelik savunma ve beyanlarının aksinin sabit olmadığı dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık hakkında TCK 22/3. maddesinde yazılı bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmadığı,

Sanık ...'ın olay mahalline geldiğinde önünde seyreden başka bir aracı yön şeridini gerektiği şekilde kontrol etmeden solladığı, karşı yön şeridine kısa mesafede geçip, hızını ayarlayamadığı, meydana gelen ölümlü trafik kazasında da, asli kusurlu olduğu ve birlikte içinde bulunduğu koşullar itibarıyla sonucu kolaylıkla öngörebileceği ve ihlâl ettiği trafik kurallarının sayısı ile nitelikleri ve iki kişinin ölümüne neden olması da göz önüne alındığında, temel hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi doğru bir uygulama ise de, sanık hakkında tayin edilen temel cezada teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek adalet, hak ve nasafet kuralları ve 'orantılılık' ilkesiyle bağdaşmayacak şekilde üst hadde yakın olacak biçimde 9 yıl hapis olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmesi gerektiği," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 12. Ceza Dairesince 13.06.2018 tarih ve 2514-6690 sayı ile; itiraz nedeninin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; TCK’nın 85. maddesinin ikinci fıkrası gereğince iki yıldan on beş yıla kadar hapis cezasını gerektiren suçta, temel cezanın dokuz yıl olarak tayin edilmesinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

20.11.2016 tarihli kaza tespit tutanağına göre; olay günü saat 22.30 sıralarında sanık ...'ın, idaresindeki 35 .. 1834 plakalı otomobil ile Kiraz istikametinden Ödemiş istikametine seyrederken karşı yönden gelen sürücüsü 1952 doğumlu ... idaresindeki tescilsiz motosikletin şeridine girerek aracın sol kısmı ile motosikletin ön kısmına çarptığı, motosikletin üzerindeki sürücü 1952 doğumlu ... ve arkasında oturan 2003 doğumlu ...'in motosikletle birlikte gidiş istikametine göre yolun soluna savrulduğu ve sanığın aracının çarpma noktasından 110 metre sonra durması neticesinde ölümlü ve maddi hasarlı trafik kazasının meydana geldiği, sanığın kaza yerinden aracı terk ederek ayrıldığı, kazada sanığın "Aksine bir işaret bulunmadıkça şerit değiştirmeden önce gireceği şeritte sürülen araçların emniyetle geçişini beklememek" kuralını ihlâl ettiği, motosiklet sürücüsünün herhangi bir kusurunun olmadığı,

20.11.2016 tarihli olay yeri inceleme raporuna göre; olayın meydana geldiği çarpışma bölgesinden cesedin bulunduğu yere kadar asfalt zemin üzerinde herhangi bir fren izinin olmadığı, kazaya karışan motosikletin ön tarafının hasarlı, ön farının kırık, arka farının sağlam olduğu, asfalt yolun Kiraz istikametine doğru gidişe göre sağ tarafta banketin içerisinde ceset olduğunun görüldüğü, bu cesedin 10 metre ilerideki Kaymakçı istikametinde tarla içerisinde bulunduğu, kazaya karışan aracın yapılan incelemesinde, ön camının patlak, sol ön farının parçalanmış, sol tekerinin yerinden çıkmış ve parçalanmış, sol aynasının ve çamurluğunun kopmuş, sürücü ve ön hava yastıklarının açılmış olduğu, hız göstergesinin sıfır konumunda bulunduğu, aracın sol kapısı dış yüzeyinde kan izlerinin olduğu,

21.11.2016 tarihli olay yeri görgü tespit tutanağına göre; olay yerinde bulunan tanık ...'a kazaya karışan aracın sahibinin kim olduğunun sorulduğu, tanık...'ın aracın sahibini bilmediğini beyan ettiği, yine olay yerinde bulunan tanık ... ve ismi bilinmeyen iki erkek şahsa da aracın sahibinin kim olduğunun sorulduğu ancak bu şahısların da aracın sürücüsü ve kazaya ilişkin bilgilerinin bulunmadığını söyledikleri, ancak adı geçen kişilerin panik içinde oldukları, olay yerinde yaşamlarını yitiren ölenlerin ambulansla hastaneye sevklerinin yapıldığı, kazaya karışan aracın plakası üzerinden yapılan sorgulama sonrasında araç sahibinin sanık ... olduğunun anlaşılması üzerine telefonunun tespit edilerek arandığı ancak kapalı olması sebebiyle sanığa ulaşılamadığı,

Olaydan bir gün sonra 21.11.2016 tarihinde saat 13.23'te Ödemiş Devlet Hastanesince düzenlenen laboratuar sonuç raporuna göre; sanığın kanında alkol tespit edilmediği,