muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5725, Karar No: 2015/3960, Tarih: 13.11.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/5725 E.  ,  2015/3960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Borçlu şirkette çalıştığı sırada haciz işlemi yapılarak mahcuz eşyalar kendisine teslim edildikten sonra, 21.06.2013 tarihli tutanak ile hacizli menkulün belirtilen adreste bulunmadığının tespit edilmesi karşısında, işten çıkarıldığını söyleyen sanığın İcra müdürlüğüne herhangi bir bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzun kaybolmasına neden olmak şeklindeki eyleminin TCK'nın 289/3. maddesinde tanımlanan suçu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 13.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2623, Karar No: 2017/3553, Tarih: 19.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/2623 E.  ,  2017/3553 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ...’ın 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına ilişkin Tekirdağ 1. İcra Ceza Mahkemesinin 29/11/2013 tarihli ve 2013/434 esas, 2013/594 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanık hakkındaki tazyik hapsinin 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 354/son maddesi uyarınca zaman aşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına dair aynı Mahkemenin 10/03/2016 tarihli ve 2013/434 esas, 2013/594 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/04/2016 tarihli ve 2016/83 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığı’nın 14/02/2017 gün ve 9794 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 27/02/2017 gün ve KYB.2017-11386 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Tekirdağ 1. İcra Ceza Mahkemesinin 10/03/2016 tarihli ek kararı ile sanığın üzerine atılı suçun zamanaşımı süresinin 2004 sayılı Kanun’un 354/son maddesi uyarınca 2 yıl olduğu ve kararın kesinleştiği 03/01/2014 tarihinden itibaren 2 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde hükmün infaz edilmediğinden bahisle düşme kararı verilmiş ise de,

Anılan ihbarnamede;

Tekirdağ 1. İcra Ceza Mahkemesinin 10/03/2016 tarihli ek kararı ile sanığın üzerine atılı suçun zamanaşımı süresinin 2004 sayılı Kanun’un 354/son maddesi uyarınca 2 yıl olduğu ve kararın kesinleştiği 03/01/2014 tarihinden itibaren 2 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde hükmün infaz edilmediğinden bahisle düşme kararı verilmiş ise de,

Sanık hakkında 2004 sayılı Kanun’un 340. maddesi uyarınca verilen ve 03/01/2014 tarihinde kesinleşen ilama ilişkin olarak, Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığınca 10/03/2014 tarihinde yakalama emri düzenlendiği, hükümlünün 28/03/2015 tarihinde yakalandığı, infazı beklenilen başka suçları bulunması nedeni ile aynı tarih itibariyle Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığınca 2015/360 ilamat numarası üzerinden tazyik hapsinin sıraya alınması için Çanakkale E Tipi Kapalı İnfaz Kurumu’na müzekkere yazıldığı, hükümlünün tazyik hapsinin infazı sırada beklerken Gölpazarı Açık Ceza İnfaz Kurumu’na nakledildiği, ancak hükümlünün 07/09/2015 tarihinde ayrıldığı kapalı ceza infaz kurumundan 36 saatlik yol izninin bitimine rağmen açık ceza infaz kurumuna teslim olmayarak firar ettiği, 11/09/2015 tarihinde 2015/13288 sayı üzerinden tazyik hapsinin infazı için hükümlü hakkında yakalama emri düzenlendiği, 14/11/2015 tarihi itibari ile yakalanarak, 16/11/2015 tarihli ve 2015/899 numaralı infaz dosyası üzerinden Tekirdağ 1. İcra Ceza Mahkemesinin 29/11/2013 tarihli ve 2013/434 esas, 2013/594 sayılı kararı ile verilen 3 ay tazyik hapsinin tekrar sıraya alınmasının talep edildiği, infaz için sırada bekleyen hapis cezaları yönünden zamanaşımının söz konusu olmayacağı ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun zamanaşımını düzenleyen 71/1. maddesi ile “Mahkumiyet hükmünün infazı için yetkili mercii tarafından hükümlünün yakalanmasının ceza zamanaşımını keseceği” şeklindeki düzenleme nazara alındığında hükümlü hakkındaki 3 aylık tazyik hapsine ilişkin 2 yıllık ceza zamanaşımının henüz dolmadığı gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Kanun yararına bozulması talep edilen Mahkeme kararlarının dayanağını oluşturan ve incelemeye esas olacak Tekirdağ 2. İcra Müdürlüğünün 2012/9583 Esas sayılı takip dosyasının ve şikayet tarihini gösteren şikayet dilekçesinin dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmakla, şikayet dilekçesi ile anılan dosyanın getirtilip dosya arasına konulmasından sonra iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6630, Karar No: 2020/5494, Tarih: 22.10.2020

**12. Ceza Dairesi         2017/6630 E.  ,  2020/5494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 24. maddesi delaletiyle 70, 5237 sayılı TCK'nın 62/1, 52/2-4, 53, 58/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın tekerüre esas alınan...25. Asliye Ceza Mahkemesinin anılan kararında, TCK'nın 58. maddesinin uygulanması karşısında, ikinci kez mükerrir olan sanık hakkında, koşulları oluştuğu halde, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma sebebi sayılmamıştır.

Sanığın tekerüre esas alınan...25. Asliye Ceza Mahkemesinin anılan kararında, TCK'nın 58. maddesinin uygulanması karşısında, ikinci kez mükerrir olan sanık hakkında, koşulları oluştuğu halde, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma sebebi sayılmamıştır.

Olay günü Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile sanığın evinde yapılan aramada 4 adet sarı altın renginde ön yüzünde Osmanlı tuğrası arka yüzünde arapça yazılar bulunduğu değerlendirilen sarı renkli sikke, 1 adet çift taraflı kulplu metal obje, 1 adet rengi kahverengi her iki tarafında çizikler bulunan obje ile 1 adet ucu sivri obje olmak üzere toplam 7 adet eserin ele geçirildiği,...2. Sulh Ceza Mahkemesinin 06.03.2014 tarih 2014/186 D. İş sayılı kararı ile el koyma işleminin onaylanmasına karar verildiği, sanığın aşamalardaki savunmasında bu eserleri alacağına karşılık olmak üzere başkasından aldığını, tarihi eser olduğunu bilmediğini beyan ettiği, 11.12.2004 tarihli araştırma görevlisi arkeolog bağımsız bilirkişi tarafından düzenlenen raporda; 1 adet bakır sikkenin (Osmanlı Mangırı) 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınır kültür varlığı niteliğinde olduğu, diğer 4 adet Osmanlı sikkesi ve 2 adet objenin sahte olup 2863 sayılı Kanun kapsamında olmadığının belirtildiği, her ne kadar Cumhuriyet savcısı tarafından verilen yazılı arama emrinde CMK’nın 119/2. maddesinde belirtilen emrin geçerli olacağı zaman süresi ve aramanın hangi fiil nedeniyle yapılacağı yer almamış ise de, sanığın aşamalardaki birbiriyle uyumlu çelişki içermeyen tüm beyanlarında suça konu eserlerin kendisine ait olduğunu ikrar ettiği ve gerek savcılıkta alına beyanında gerekse mahkemedeki savunmasında davaya konu eserleri kendisinin teslim ettiğini belirttiği, böylelikle Ceza Genel Kurulunun yerleşik içtihatlarında da belirtildiği üzere dosyada, hukuka aykırı yöntemle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması hâlinde, mevcut delillere göre sanığın cezalandırılmasına olanak bulunduğu, bir diğer ifadeyle dosyada mevcut olan diğer deliller de açıklanıp tartışılarak sanığa yüklenen suçun sübut bulduğu sonucuna varılması ve sanığın mevcut delil durumuna göre de yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığın korunması gerekli kültür varlıklarını izinsiz olarak bulundurduğu ve eyleminin sabit olduğu, sanığın eyleminin 2863 sayılı Kanunun 70/1. maddesinde düzenlenen “kültür varlığını izinsiz bulundurma” suçunu oluşturduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin aramanın usulsüz olduğuna, sanığın suç işleme kastının olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin aramanın usulsüz olduğuna, sanığın suç işleme kastının olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Korunması gerekli taşınır kültür varlığı ile sahte sikke ve objelerin 2863 sayılı Kanun’un 75. maddesi gereğince müzeye teslimine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasındaki 7. ve 8. bentlerin çıkartılarak yerine “2863 sayılı Kanunun 75. maddesi uyarınca dava konusu korunması gerekli Osmanlı Mangırı ile sahte sikkeler ve objelerin Müze Müdürlüğüne teslimine” cümlesinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1694, Karar No: 2013/18227, Tarih: 24.12.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/1694 E.  ,  2013/18227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Davacılar vekili, müvekkillerinin eşi ve babaları olan ...'ın davalının zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olduğu aracı kullanmakta iken gerçekleşen tek taraflı kazada vefat ettiğini, müvekkillerinin bu suretle murislerinin desteğinden mahrum kaldıklarını ileri sürerek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 10.000 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıların murislerinin olayda tam kusurlu olması nedeniyle davacıların tazminat talep etme haklarının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davacıların murisinin tam kusurlu hareketi ile oluşan tek taraflı kazada vefat ettiği, bu nedenle davalı zorunlu mali mesuliyet sigortacısının tazminattan sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 91/1.maddesinde, “işletenlerin, bu kanunun 85/1 maddesine göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası yaptırmaları zorunludur”, aynı

yasanın 85/1 maddesinde, “bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yararlanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, araç işletenin bu zarardan sorumlu olacağı”, aynı yasanın 85/son maddesinde ise, “ işleten ve araç işleticisi teşebbüsün sahibi, aracın sürücüsünün veya aracın kullanılmasına katılan yardımcı kişilerin kusurundan kendi kusuru gibi sorumludur.” hükümlerine yer verilmiş, Karayolları Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının A-1.maddesinde de, “sigortacı bu poliçede tanımlanan motorlu aracın işletilmesi sırasında bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermesinden dolayı 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na göre işletene düşen hukuki sorumluluğu, zorunlu sigorta limitlerine kadar temin eder” şeklinde ifade edilmiştir.

Yukarda açıklanan madde hükümlerinden,Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası; motorlu bir aracın karayolunda işletilmesi sırasında, bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına neden olması halinde, o aracı işletenin zarara uğrayan 3. kişilere karşı olan sorumluluğunu belli limitler dahilinde karşılamayı amaçlayan ve yasaca yapılması zorunlu kılınan bir zarar sigortası türü olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarda açıklanan madde hükümlerinden,Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası; motorlu bir aracın karayolunda işletilmesi sırasında, bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına neden olması halinde, o aracı işletenin zarara uğrayan 3. kişilere karşı olan sorumluluğunu belli limitler dahilinde karşılamayı amaçlayan ve yasaca yapılması zorunlu kılınan bir zarar sigortası türü olduğu anlaşılmaktadır.

Motorlu araçların işletilme tehlikesine karşı, zarar gören üçüncü şahısları, korumak amacıyla getirilmiş olan bu düzenleme ile öngörülen sorumluluğunun bir kusur sorumluluğu olmayıp, sebep sorumluluğu olduğu; böylece araç işletenin sorumluluğunun sebep sorumluluğunun ikinci türü olan tehlike sorumluluğuna ilişkin bulunduğu, öğretide ve yargısal içtihatlarla kabul edilmektedir (Fikret Eren, Borçlar Hukuku, 9. Bası, s. 631 vd.; Ahmet Kılıçoğlu, Borçlar Hukuku, Genişletilmiş 10. Baskı, s. 264 vd).

2918 sayılı Kanunun 86. maddesinde ise, bu Kanunun 85.maddesinde düzenlenen sorumluluktan kurtulma ve sorumluluğu azaltma koşullarına yer verilmiştir.

Bu düzenlemelere göre, araç işleteni veya araç işleteninin bağlı bulunduğu teşebbüs sahibi, kendisinin veya eylemlerinden sorumlu tutulduğu kişilerin kusuru bulunmaksızın ve araçtaki bozukluk kazayı etkilemiş olmaksızın kazanın bir mücbir sebepten veya zarar görenin veya üçüncü kişinin ağır kusurundan ileri geldiğini ispat ederse sorumluluktan kurtulabilecek; sorumluluktan kurtulama-

yan işleten veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibi ise kazanın oluşunda zarar görenin kusurunun bulunduğunu ispat ederse, hakim, durum ve şartlara göre tazminat miktarını indirebilecektir.

Burada kanun koyucu zarar görenin kusuru nispetinde indirim yapılabileceğini öngörmüş ve indirimi zorunlu tutmayarak hakimin taktirine bırakmıştır. Uygulama ve öğretide de (S. Ünan, “Ergün A. Çetingil ve Rayegan Kender’e 50. Birlikte Çalışma Yılı Armağanı 2007”, s. 1180) bu husus kabul edilmektedir.

Kanun koyucu, açıklanan düzenlemeler yanında 2918 sayılı KTK’nun 91. maddesiyle de; işletenin Aynı Kanunun 85. maddesinin birinci fıkrasına göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası (Karayolları Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası) yaptırma zorunluluğunu getirmiştir.

Hemen belirtmelidir ki, işletenin sorumluluğu hukuki nitelikçe tehlike sorumluluğuna ilişkin bulunmakla, işletenin hukuki sorumluluğunu üstlenen zorunlu sigortacının 91.maddede düzenlenen sorumluluğu da bu kapsamda değerlendirilmelidir.

Öyle ise, hem işleten hem de sigortacının sorumluluğu, hukuki niteliği itibariyle tehlike sorumluluğuna ilişkin bulunduğundan, uyuşmazlığın bu çerçevede ele alınıp, çözümlenmesi gerekmektedir.

Karayolları Trafik Kanununda zorunlu trafik sigortasına ilişkin olarak, sorumluluğun kapsamı yanında, bu kapsam dışında kalan haller de açıkça düzenlenmiştir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun “Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Dışında Kalan Hususlar” başlıklı 92. maddesinde:

Öyle ise, hem işleten hem de sigortacının sorumluluğu, hukuki niteliği itibariyle tehlike sorumluluğuna ilişkin bulunduğundan, uyuşmazlığın bu çerçevede ele alınıp, çözümlenmesi gerekmektedir.

Karayolları Trafik Kanununda zorunlu trafik sigortasına ilişkin olarak, sorumluluğun kapsamı yanında, bu kapsam dışında kalan haller de açıkça düzenlenmiştir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun “Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Dışında Kalan Hususlar” başlıklı 92. maddesinde:

“Aşağıdaki hususlar, zorunlu mali sorumluluk sigortası kapsamı dışındadırlar.

a) İşletenin; bu Kanun uyarınca eylemlerinden sorumlu tutulduğu kişilere karşı yöneltebileceği talepler,

b) İşletenin; eşinin, usul ve füruunun, kendisine evlat edinme ilişkisi ile bağlı olanların ve birlikte yaşadığı kardeşlerinin mallarına gelen zararlar nedeniyle ileri sürebilecekleri talepler,

c) İşletenin; bu Kanun uyarınca sorumlu tutulmadığı şeye gelen zararlara ilişkin talepler,

d) Bu Kanunun 105 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre zorunlu mali sorumluluk sigortasının teminatı altında yapılacak motorlu araç yarışlarındaki veya yarış denemelerindeki kazalardan doğan talepler,

e) Motorlu araçta taşınan eşyanın uğrayacağı zararlar,

f) Manevi tazminata ilişkin talepler.”

hükmü ile, zorunlu trafik sigortacısının hangi zararlardan sorumlu olmadığı düzenleme altına alınmış; burada örnekseme yoluna gidilmeyip; tek tek ve tahdidi olarak sorumlu olunmayan haller sıralanmıştır.

Bu noktada üzerinde durulması gereken hususlardan birisi, 2918 sayılı KTK’nun 92/b maddesinde yer alan “İşletenin; eşinin, usul ve füruunun, kendisine evlat edinme ilişkisi ile bağlı olanların ve birlikte yaşadığı kardeşlerinin mallarına gelen zararlar nedeniyle ileri sürebilecekleri taleplerin zorunlu mali sorumluluk sigortası kapsamı dışında olduğuna” ilişkin hükümdür.

Bu hükümle kanun koyucu; tehlike sorumlusu zorunlu mali sorumluluk sigortacısının sorumluluğu kapsamından sadece, tehlike sorumlusu olan işletenin eşinin, usul ve füruunun, kendisine evlat edinme ilişkisi ile bağlı olanların ve birlikte yaşadığı kardeşlerinin mallarına gelen zararları çıkarmıştır.

Şu haliyle, anılan kişilerin mallarına gelen zararlar dışında kalan ölüm ve yaralanmaya ilişkin cismani zararlar ise sigortacının sorumluluğu kapsamında bırakılmış; böylece tehlike sorumlusunun yakınlarının dahi belirtilen anlamda sigorta kapsamında olduğu benimsenmiştir.

Durum bu olunca, işletenin; eşinin, usul ve füruunun, kendisine evlat edinme ilişkisi ile bağlı olanların ve birlikte yaşadığı kardeşlerinin ölüm veya yaralanmaları halinde bundan kaynaklanan zararlarının zorunlu sigorta kapsamında olduğu kabul edilmelidir.

Araç sürücüsünün veya yakınlarının talepleri ise 92.madde kapsamında yer almamakla sigortacının sorumluluğu kapsamında kabul edilmiştir.

Durum bu olunca, işletenin; eşinin, usul ve füruunun, kendisine evlat edinme ilişkisi ile bağlı olanların ve birlikte yaşadığı kardeşlerinin ölüm veya yaralanmaları halinde bundan kaynaklanan zararlarının zorunlu sigorta kapsamında olduğu kabul edilmelidir.

Araç sürücüsünün veya yakınlarının talepleri ise 92.madde kapsamında yer almamakla sigortacının sorumluluğu kapsamında kabul edilmiştir.

Destekten yoksun kalma tazminatı, B.K'nun 45/II. maddesinde düzenlenmiş olup; "Ölüm neticesi olarak diğer kimseler müteveffanın yardımından mahrum kaldıkları takdirde onların bu zararını da tazmin etmek lazım gelir." şeklinde hükme bağlanmıştır.

Görülmektedir ki, destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Olaydan sonraki dönemde de, destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmesi için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir.

Haksız bir eylem sonucu desteğini yitiren kimse BK'nun 45/II. maddesine dayanarak uğradığı zararın ödetilmesini isteyebilir. Ancak, destekten yoksun kalma tazminatına hükmedilmesi için öncelikle, ölen ile destekten yoksun kalan arasında maddi yönden düzenli ve eylemli bir yardımın varlığı gerekir.

Borçlar Kanunu’nun 45.maddesinde sözü geçen destek kavramı hukuksal bir ilişkiyi değil, eylemli bir durumu hedef tutar ve ne hısımlığa ne de yasanın nafaka hakkındaki hükümlerine dayanır; sadece eylemli ve düzenli olarak geçimini kısmen veya tamamen sağlayacak şekilde yardım eden ve olayların olağan akışına göre eğer ölüm vuku bulmasaydı, az çok yakın bir gelecekte de bu yardımı sağlayacak olan kimse destek sayılır. O halde destek sayılabilmek için yardımın eylemli olması ve ölümden sonra da düzenli bir biçimde devam edeceğinin anlaşılması yeterli görülür.

Bununla birlikte destekten yoksun kalan kimse devamlı ve gerçek bir ihtiyaç içerisinde bulunmalıdır. Genel olarak bakım ihtiyacı, sosyal düzeye uygun olan yaşamın devamını sağlamak için gerekli olanaklardan yoksun kalmayı anlatır. Eğer ölenin eylemli olarak baktığı davacı, ölüm yüzünden bu bakımın sağladığı yaşama düzeyinin altına düşmüş olursa, ihtiyaç bulunma koşulu gerçekleşmiş sayılır. Burada önemli olan, destekten yoksun kalan kimsenin ve ailesinin temsil ettiği sosyal ve ekonomik düzeye göre normal karşılanan giderlerdir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.04.1982 gün, 979/4-1528 E., 1982/412 K. sayılı kararı).