muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/36144, Karar No: 2014/29281, Tarih: 13.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/36144 E.  ,  2014/29281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 4. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/10/2012

NUMARASI : 2011/280-2012/552

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait tekstil atölyesinde çalışırken işyerinin kapatılması nedeni ile iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, işyerini, kardeşi B.. Y..devrettiğini, davacının da işten çıkarılmayıp, devir alan işveren yanında kesintisiz olarak çalışmasına devam ettiğini, yeni işveren yanında bir süre çalıştıktan sonra kişisel sebeplerle kendi isteğiyle işten ayrıldığını, bu nedenle ihbar ve kıdem tazminatı taleplerinin yersiz olduğunu, savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalıya ait işyerinde çalışması 31/12/2010 tarihinde sona erdikten 8 gün sonra başka bir işyerinde çalışmaya başladığı, davalının işyerini ve faaliyetini terk etmesi nedeniyle 31/12/2010 tarihinde davacının davalıya ait işyerindeki çalışmasının sona ermiş olduğu, 8 gün sonra bir başkasının yanında çalışmasının yeni bir akdi ilişki olarak kabul edilmesi gerektiği, davacının davalı işyerini başkasına devrettiğine dair sözleşmede sunmadığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda dosya içeriğine göre davalıya ait işyerinin 31/12/2010 tarihinde davalının ticari faaliyeti terk nedeni ile sona erdiği ancak aynı adresde ve aynı işte 08/01/2011 tarihinden itibaren davacının çalışmasını sürdürüğü ve devralan işveren nezdinde sözleşmesinin sona erdiği anlaşılmakta olup, Mahkemece, bu husus açıklığa kavuşturularak devralan işveren nezdinde meydana gelen fesih olgusunun eldeki uyuşmazlığa etkisi ayrıntılı değerlendirilerek sonuca gidilmesi gerekirken, davacının ticareti terk etmesinin tek başına fesih olgusunu ortaya koyamacağı düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2462, Karar No: 2010/2543, Tarih: 30.04.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/2462 E.  ,  2010/2543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1-... Güneş Enerji Sistemleri Müh.Yapı San.Tic.Ltd.Şti. 2-... 3-... İnş.Teks. ve Tes.Cih.San.Taah.ve Tic.Ltd.Şti. arasındaki davadan dolayı Ankara 3. Tüketici Mahkemesince verilen 12.11.2009 gün ve 2008/179-2009/526 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Güneş Enerji Sistemleri Müh.Yapı San.Tic.Ltd.Şti. vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

14.7.2004 gün ve 5219 Sayılı Yasanın 2 A maddesinin c fıkrası ile HUMK.nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2009 tarihinden itibaren 1.400,00 TL’ye çıkarılmıştır.

Ankara 3. Tüketici Mahkemesinin kararı 12.11.2009 tarihlidir. Davada 1.906,01 TL’nin tahsili talep edilmiş, 1.266,01 TL’ye hükmedilmiş olduğundan karar kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün ve ¾ Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca’da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Bu nedenle temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... Güneş Enerji Sistemleri Müh.Yapı San.Tic.Ltd.Şti. vekilinin temyiz isteminin, mahkeme hükmünün kesin olması yönünden REDDİNE, ödediği temyiz peşin ve Yargıtay başvurma harcının istek halinde temyiz eden davalı ... Güneş Enerji Sistemleri Müh.Yapı San.Tic.Ltd.Şti.ye geri verilmesine, 30.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/562, Karar No: 2020/2671, Tarih: 08.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/562 E.  ,  2020/2671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 12.11.2015 tarih ve 2013/467-2015/860 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacılar vekili ve davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili; müvekkillerinin davalı şirkette 2000’er adet hisse sahibi olduklarını, müvekkili ...'nın davalı şirketin müşterek imza yetkili müdürü olduğunu, müvekkillerinin bilgi alma haklarının engellendiğini, kâr payı ödenmediğini, müvekkillerinin işten çıkarıldıklarını, sonrasında 23.07.2013 tarihinde davalı şirketin olağanüstü genel kurul toplantısı yaptığını, anılan toplantıda ilan edilen ve müvekkillere gönderilen gündemde yer almamasına ve açıkça karşı çıkmalarına rağmen şirket müdürlerinin ibrası hususunun gündeme alındığını, şirket müdürlerinin ibrasına karar verildiğini, üç şirket hissedarının toplantıya katılmadığını, gündemin değiştirilmesine muvafakat edilmediğini, gündeme bağlılık ilkesine aykırı şekilde ibra hususunun gündeme alınıp bu konuda karar verilmesinin ana sözleşmeye, yasaya ve objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu, ibra kararının hangi döneme ait olduğunun belli olamadığını, uzun süredir müdür sıfatını taşıyan ... ve ...’ın kendi ibralarında oy kullandığını, bu bakımdan anılan kararların iptali gerektiğini, haklı neden olmamasına rağmen müvekkilin müdürlük görevinden alındığı, seçilen kişilerin daha önceden de müdür olduğunu, bu kişilerin sorumlu oldukları dönemdeki faaliyetleri nedeniyle herhangi bir genel kurul toplantısının yapılmadığını, bilanço, faaliyet raporu ve denetçi raporunun görüşülmediğini, hissedarlara hesap vermeden yeniden seçilmesinin yasanın ruhuna ve objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu, ... ve ... adlı kişilerin müdür olarak seçilmelerine dair kararın iptali gerektiğini ileri sürerek 23.07.2013 tarihli genel kurul toplantısında müdürlerin ibrasına, davacı ...’nın azline ve yeni müdür seçimine dair alınan kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacıların %2 paya sahip olduklarını, 23.07.2013 tarihli genel kurul toplantı amacının ve gündeminin şirket müdürü davcı ...’nın müdürlükten azli ile yeni müdür ve müdürlerin seçilmesi olduğunu, azil sebebinin ... ve şirket çalışanı eşinin şirketi zarara uğratması olduğunu, diğer şirket müdürlerini yanıltarak alınan kararlarla müdür olduktan sonra şirketin zarara uğramaya başladığını, genel kurula pay adedi olarak ortakların %97’sinin katıldığını, katılan ortakların büyük çoğunluğu ile davacı ...’nın müdürlükten azil edildiğini, davacıların kötü niyetli olduklarını, davacı ...’nın şirket genel kurulunda ibra edildiğini, ibra edilmesinin lehine olduğunu, bu sebeple ibranın gündemde olmaması sebebiyle genel kurulun iptali talebinde ...’nın hukuki menfaatinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; 6102 sayılı TTK’nın 413/f.3 maddesi uyarınca finansal tabloların müzakere edildiği her olağan genel kurul toplantısında yönetim kurulu üyelerinin görevden alınabileceği, 6102 sayılı TTK'da ibra kararının, gündeme bağlılık kuralının istisnası olmadığı, TTK’nın 630/f.1 maddesi uyarınca davalı ortaklığın alacağı kararla ortaklığın müdürünü azletmek için sebep göstermesinin gerekmediği, TTK 413/f.3 maddesi uyarınca gündemde herhangi bir madde olmasının gerekmediği, doğal olarak ve azil karşısında da ortaklığın yeniden seçim yapmasının mümkün olup bu konuda gündeme bağlılık kuralının geçerli olmadığı, dava konusu genel kurul toplantısında yeni müdür seçimi, müdür azline ilişkin kararların usulüne uygun olduğu, 2. maddedeki müdürlerin ibrasına ilişkin kararın yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 23.07.2013 tarihli genel kurul toplantısında alınan 2. maddedeki müdürlerin ibrasına ilişkin kararın iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, davalı şirket genel kurul toplantısında alınan bir kısım kararların iptali istemine ilişkin olup dosya üzerinde yapılan incelemede; gerekçeli kararın davalı şirketin eski vekili olan Av....’e elektronik tebligat ile 11.08.2018’de tebliğ edildiği, anılan vekilin davalı şirket tarafından azline ilişkin 27.05.2017 tarihli azilnameyle mevcut davalı vekili olan Av. ...’na ait vekaletnamenin dosyaya 18.09.2018 tarihinde, aynı tarihli dilekçeyle sunulduğu, sonrasında mahkemece gerekçeli kararın ve temyiz dilekçesinin davalı şirketin mevcut vekiline 21.11.2018 tarihinde tebliğ edildiği, aynı vekil tarafından 06.12.2018 tarihinde de temyiz dilekçesinin sunulduğu anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK’nın 81. maddesi, vekilin azli veya istifasının, mahkeme ve karşı taraf bakımından hüküm ifade edebilmesi için, bu konudaki beyanın dilekçeyle bildirilmesi veya tutanağa geçirilmesi ve gerektiğinde ilgilisine yapılacak tebligat giderinin de peşin olarak ödenmesinin zorunlu olduğu hükmünü haizdir. Dosya kapsamı uyarınca, Av....’in vekillikten azline ilişkin bilginin 18.09.2018 tarihli dilekçeyle mahkemeye bildirildiği, bu tarih öncesinde herhangi bir bildirimde bulunulmadığı nazara alındığında, davalı yana gerekçeli karar tebliğinin 11.8.2018 tarihinde gerçekleştirildiğinin ve davalı yan bakımından temyiz süresinin bu tarihten itibaren başlamış olduğunun kabulü gerekir. Daha sonra atanan davalı vekiline yeniden tebligat yapılmış olması, Tebligat Kanunu’nun 11. maddesi de gözetildiğinde, davalı yan bakımından yeni bir hak doğurmaz. Bu durumda, temyiz isteminin yasal süresinde yapılmadığı anlaşılmakla, yasal süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında, HUMK 432/4 maddesi uyarınca, mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01/03/1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da bu konuda karar verebileceğinden, davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacılar vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin süreden REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılar alınmasına, 08/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6518, Karar No: 2017/13752, Tarih: 28.11.2017

**18. Ceza Dairesi         2017/6518 E.  ,  2017/13752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, Mersin 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2013/134 esas sayılı dosyasında sanık olarak yargılandığı, duruşma sonrası salondan dışarı çıkarılırken verilen hüküm nedeniyle mahkeme heyetine hitanben "Siz Kör Ve Sağırsınız Siz O Koltukta Oturmayı Hak Etmiyorsunuz" şeklinde hakaret içerikli sözler söylemesi nedeniyle, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ettiği gerekçesiyle cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık, duruşmadaki savunmaya ilişkin talepleri konusunda karar verilmediğini buna tepki olarak "siz gerçekleri görmüyorsanız o koltuklarda oturmayı hak etmiyorsunuz" dediğini, "kör ve sağırsınız " demediğini savunmuştur.

Öncelikle belirtilmelidir ki, kullanılan ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte bu ifadelerin, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.