muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/16761, Karar No: 2023/12290, Tarih: 13.09.2023

İlk Derece Mahkemesince, nitelikli yağma suçunu işlediği kabul edilen sanık hakkında Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen hükmün kurulduğu belirlenmiştir.

2.Dosya içerisinde yer alan 20.03.2022 tarihli tutanakta; mağdurların polise başvurarak olayı anlatııkları bu esnada sanıkların mağdurlara verdikleri hattan iletişime geçerek mağdur ...'in cep telefonunu ... Çiğ Köfte isimli iş yerinden alabileceklerini söyledikleri, bunun üzerine mağdurlar ile birlikte bahse konu iş yerine geçen polisin suça konu mağdur ...'e ait cep telefonunu iş yeri sahibi olan tanık B.Ş.'den teslim alındığı, akabinde polislerce ... Market isimli iş yerine geçildiğinde suça sürülenen çocuk ...'nin mağdurların bıraktıkları parayı almak için markete girdiği görülerek yakalandığının bildirildiği görülmüştür.

3. Olay nedeniyle mağdur ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığına dair 18.04.2022 tarihli adli tıp raporu dosya içerisinde yer almaktadır.

4.Tanıklar A.O. ve B.Ş.'nin mağdurların beyanlarını doğrular nitelikte olaya dair anlatımlarda bulundukları görülmüştür.

5.Mağdurların sanığı fotoğraftan kesin ve net bir şekilde teşhis ettiğine dair 20.03.2022 tarihli fotoğraftan teşhis tutanağı dosya içerisinde yer almaktadır.

6.Sanık kovuşturma aşamasında; kazadan sonra mağdurlardan birine vurduğunu, mağdurlarla tartıştıklarını, paralarının olmadığını mağdurların söylediğini, yarım saat sonra mağdurları telefonla aradığını,700,00 TL paralarının olduğunu söylediklerini, parayı markete bırakmalarını söylediğini, ...'yi arayarak parayı almasını istediğini, kız arkadaşı ile birlikte telefonu çiğ köfteciye bıraktıklarını söyleyerek eylemini kısmen ikrar ettiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık ve Müdafiinin Diğer Temyiz Sebepleri Yerinde Görülmemiştir.

Ancak;

Yağma suçları 5237 sayılı Kanun'un 148, 149 ile 150 nci maddelerinde düzenlenmiştir. Yağma başkasının zilyetliğindeki taşınabilir malı zilyedin rızası olmadan faydalanmak amacıyla cebir ve tehdit ile yarar sağlamak maksadıyla alınmasıdır.

5237 sayılı Kanun'un 148 inci maddesinin birinci fıkrasında yağma suçunun temel şekli, ikinci fıkrasında senet yağması, üçüncü fıkrasında cebir karinesine yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun' un 149 uncu maddesinde yağma suçunun nitelikli halleri düzenlenmiştir. 5237 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinde hukuki ilişkiye dayanan alacağın tahsili amaçlı yağma ile değer azlığı yaptırıma bağlanmıştır.

5237 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin birinci fıkrasında; yağma suçunun bir hukuki ilişkiye dayanan alacağın tahsili amacıyla işlenmesi halinde faile yalnızca tehdit ve/veya yaralama suçundan ceza verileceği öngörülmüştür. Bu şekilde de daha az cezayı gerektirir nitelikli hal olarak düzenlenmiştir.

5237 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin birinci fıkrasında; yağma suçunun bir hukuki ilişkiye dayanan alacağın tahsili amacıyla işlenmesi halinde faile yalnızca tehdit ve/veya yaralama suçundan ceza verileceği öngörülmüştür. Bu şekilde de daha az cezayı gerektirir nitelikli hal olarak düzenlenmiştir.

5237 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinin birinci fıkrasında, bir hukuki ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla denildiğinde bu nitelikli hal uygulanabilmesi için; öncelikle ortada failin mağdura yönelik bir alacak hakkı bulunması, alacağın hukuken korunan ve geçerli hukuki ilişkiye dayanması, yağma eyleminin de hukuki ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla işlenmesi gerekir.

Bu hak hukuki ilişki kurulunca; kurulan hukuki ilişkinin tarafı olan kimseleri kapsar ve onlar yararlanabilir, bunun dışındaki kimseleri kapsamamaktadır.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; suç tarihinde sanığın üzerinde bulunan motosiklet ile mağdur ...'ın kullanımında olan aracın çarpışması sonucu zarar gören sanık ve temyiz dışı diğer sanıkların motosiklette ve kendilerinde meydana gelen zarardan kaynaklanan alacağı, mağdurları korkutmak suretiyle tahsil etmeye çalıştıklarının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin, 5237 sayılı Kanun'un 150 nci inci maddesinde düzenlenen hukuki ilişkiye dayanan alacağın tahsili amacıyla yağma suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 02.05.2023 tarihli ve 2023/1571 Esas, 2023/1452 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, bozmanın kararı temyiz etmeyen sanık ... ...'e sirayetine,

Nitelikli yağma suçundan tutuklu bulunan sanığın tutuklulukta geçirdiği süre göz önüne alınarak bihakkın TAHLİYESİNE, başka suçtan hükümlü veya tutuklu değilse derhal salıverilmesi için ... Cumhuriyet Başsavcılığına, (Marmara 1 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu) yazı yazılmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ... 21. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

13.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1697, Karar No: 2018/8492, Tarih: 20.09.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/1697 E.  ,  2018/8492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle infaz aşamasında nazara alınabileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kazayı alkollü olarak araç kullanması nedeni ile değil, kazaya karışan diğer aracın uzun farının açık olması nedeni ile yaptığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 20.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4839, Karar No: 2013/6805, Tarih: 29.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/4839 E.  ,  2013/6805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının genel müdür sıfatı ile görev yaptığını, işveren vekili olduğunu, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş sözlemesinin feshi için haklı ve geçerli sebeplerin davalı tarafça tutulan tek taraflı belge ve beyan dışında yeterli sebep bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabuüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri her şeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür

yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir. Bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir.

yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir. Bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir.

Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin anılan anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir.

Somut olayda şirkette genel müdür pozisyonunda çalışan davacının iş sözleşmesi yazılı fesih bildirimi olmaksızın feshedilmiştir. Organızasyon şemasına göre davacının doğrudan yönetim kurul başkanına bağlı genel müdür olarak çalıştığı personel müdürü ve finans müdürünün amiri olduğu anlaşılmaktadır. Davacı da dava dilekçesinde genel müdür olarak çalıştığını ikrar etmiş şahitler de davacının genel müdür olarak görev yaptığını beyan etmiştir. Davacının dosya kapsamına göre işveren vekili olduğu açıktır. 4857 sayılı Kanun'un 18/son maddesine göre iş güvencesinden yararlanamaz. Mahkemece bu yön gözetilmeden davanın reddi gerekirken feshin geçersizliğine karar verilmesi kanuna uygun düşmemiştir.

Sonuç:

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 40,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 29.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17769, Karar No: 2012/30062, Tarih: 09.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/17769 E.  ,  2012/30062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyizin kapsamına göre müsedere kararına hasren yapılan incelmede;

Müsadereye konu tabancanın bilinen değerine göre hüküm 5219 sayılı Yasayla değişik HUMK.nun 427. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddeleri uyarınca (REDDİNE), 09.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3133, Karar No: 2009/7115, Tarih: 25.05.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/3133 E.  ,  2009/7115 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... 2-... 3-... 4-... 5-... 6-... 7-... 8-... 9-... 10-... 11-... 12-... 13-... aralarındaki dava hakkında ... 23. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 12.6.2007 gün ve 2000/247 2007/238 sayılı hükmün Dairemizin 16.9.2008 tarih ve 7081-10633 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

1- Davacı, 25.11.2008 tarihli dilekçesinde davalı ... Yargıtaydaki duruşmada kendisinin avukatlık mesleğinden çıkarıldığını ve annesinin itimadının da kalmadığını söylemesi üzerine, bu beyanların hilafı hakikat olduğunu söylemesi üzerine, daire başkanı ... ’nun “benim için öyle olduğunu” yani kendisine göre aksinin varit olduğunu söyleyerek ihsası reyde bulunduğunu belirterek reddi hakim talebinde bulunmuştur.Rededilen daire başkanının dilekçe de belirtilen ret sebeplerinin yerinde olmadığı görüşü üzerine , yapılan incelemede hakimin reddi sebeplerini düzenleyen HUMK 29.maddesinde belirtilen sebeplerin hiç birisi gerçekleşmediğinden reddi hakim talebinin reddine. HUMK 36/4.maddesi gereğince 500,00TL para cezasının ret talebinde bulunan davalıdan alınmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Yargıtay kararı davacı vekiline 10.11.2008 tarihinde teblig edilmis olup, karar duzeltme dilekcesı yasal 15 günlük süre geçirildikten sonra 27.11.2008 tarihinde verilmiş olmakla süre yönünden karar düzeltme dilekçesinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının reddi hakim talebinin reddine, HUMK 36/4 maddesi uyarınca 500,00 TL para cezasının ret talebinde bulunan davalından alınmasına, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 25.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9097, Karar No: 2012/16905, Tarih: 13.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/9097 E.  ,  2012/16905 K.**

**"İçtihat Metni"**Adalet Bakanlığı Bilgi İşlem Dairesi Başkanlığınca hazırlanmıştır. İzinsiz olarak kopyalanması ve dağıtılması hukuki sorumluluk gerektirir.

MAHKEMESİ : Mersin 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/02/2012

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı şirketin işyerini başka bir şirkete kiralaması sebebiyle feshedildiği, feshin geçerli nedene dayanmadığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ve hafta sonu tatili ücretlerinin ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, davacının istifa ederek devir alan kurumla iş sözleşmesi yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ve genel tatil ücreti bakımından davanın kabulüne fazlaya ilişkin talepler bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut  herhangi  bir  suretle bir işverenden  başka  bir  işverene  geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, işyeri devri söz konusu olup davacı ara vermeksizin devralan şirkete bağlı olarak aynı işverene ait işyerinde çalışmaya devam ettiğinden feshe bağlı ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin alacağını isteyemez. Anılan tazminat ve alacakların reddi yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13205, Karar No: 2013/4664, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/13205 E.  ,  2013/4664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ile davalı Hazine vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Yayla Eldirek Köyü, 323 ada 5 parsel sayılı 15916,06 m² yüzölçümündeki taşınmaz, kayalık niteliğiyle davalı Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı ... vekili, 09.07.2008 havale tarihli dilekçesiyle dava konusu taşınmazın yaklaşık 7000-8000 m² yüzölçümündeki bölümünün kayalık nitelikte olmadığı ve müvekkilinin zilyetliğinde olduğu iddiasıyla, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak bu bölümün müvekkili adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne ve dava konusu Yayla Eldirek Köyü, 323 ada 5 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbitinin iptali ile orman ve fen bilirkişileri tarafından müşterek olarak hazırlanan 04.06.2010 tarihli rapora ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 10444,51 m² yüzölçümündeki bölümün taşlık, kayalık, çalılık vasfı ve 323 ada 5 parsel sayısıyla Hazine adına, aynı krokide (B) harfi ile gösterilen 4819,91 m² yüzölçümündeki bölümün ham toprak vasfı ve son parsel sayısıyla Hazine adına, yine aynı krokide (C) harfi ile gösterilen 651,64 m² yüzölçümündeki bölümün tarla vasfı ve son parsel sayısıyla davacı ... adına tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş, hüküm davacı ... ile davalı Hazine vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 26.09.1948 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1744 sayılı Kanuna göre 1974 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması ile 3302 sayılı Kanuna göre yapılıp 18.05.1990 tarihinde ilân edilerek kesinleşen 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması vardır.