muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5696, Karar No: 2019/2822, Tarih: 17.06.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/5696 E.  ,  2019/2822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-... 2-D.. S.. 3-... 4-H.. S.. 5-Y.. S.. 6-B.. S.. 7-Ö.. S.. 8-G.. S.. 9-F.. S.. ile davalı İ.. D.. arasındaki davadan dolayı ...Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 24.06.2015 gün ve 2013/1015-2015/296 sayılı hükmü bozan 23. Hukuk Dairesi'nin 27.06.2018 gün ve 2015/9294-2018/3783 sayılı ilamı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Karar düzeltme talebinin kural olarak temyiz incelemesini yapan Yargıtay Hukuk Dairesince incelenmesi gerekmekte ise de; Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2018 gün 2018/1 sayılı işbölümü kararı ile arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan ve 01.07.2016 tarihinden sonra temyiz ya da karar düzeltme talepli olarak Yargıtay'a gelen dosyalardaki temyiz ya da karar düzeltme taleplerini incelemek görevi Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'ne verildiğinden karar düzeltme talebi Dairemizce incelenmiştir.

Dava kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan verilmeyen hisse ve daire bedellerinin tahsili istemine ilişkin olup yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, Yargıtay Yüksek 23 Hukuk Dairesi’nce yerel mahkeme kararı bozulmuş, bozma kararına karşı davalı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Davacılar, davalı yüklenici ile sözlü olarak kat karşılığı inşaat sözleşmesi yaptıklarını buna göre yapılacak inşaattaki dükkanlardan %30 hisse ve 4 dairenin arsa sahiplerine verileceğinin kararlaştırıldığını, daha sonra arsa sahiplerinden..., D.. S.. ve Ö.. S.. arasında 19.06.2012 tarihli taşınmaz satış sözleşmesi imzalandığını, inşaat bitirilmesine rağmen dükkanlara ilişkin hissenin devrinin yapılmadığını, verilmeyen 1 daire ile normalde verilmesi gereken yerine değeri daha düşük bir daire verilmeye çalışıldığını, %30’luk dükkan hissesinin tapuda davacılar adına tesciline olmadığı takdirde bedelinin tahsiline, verilmeyen 1 dairenin bedelinin tahsiline ve verilmesi gereken (13 nolu) daire yerine verilmek istenen daire (12 numaralı) arasındaki değer farkının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı yüklenici ise davacıların bir kısmının aktif dava ehliyeti bulunmadığını, yüklenici olarak 19.06.2012 tarihli yazılı sözleşmede taraf olan..., Ö.. S.. ve D.. S.. ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi ilişkisi kurulduğunu diğer davacılar bakımından akdî ilişkiyi reddettiğini çünkü diğer davacılara ait hisseleri satın aldığını ve bunun tapu kütüğünden anlaşılabileceğini, 19.06.2012 tarihli yazılı sözleşmeye göre 3 bağımsız bölüm devri borcunu...’ya 1 , D.. S..’ya yazılı talimatı üzerine H.. S..’ya 1 bağımsız bölüm ve Özgür Özer Sarıkaya düşen bağımsız bölümün de akrabası F.. S..’ya devredildiğini, dükkanlar bakımından ise Tunceli Noterliği’nin

Okundu.

Okundu.

21.04.2014 tarihli ihtarnamesi ile hisselerin devir alınmasının ihtar edildiğini, devir almayan davacıların kendi kusurlarına dayanarak dava açamayacaklarını davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece bilirkişi raporu alınmış, dükkanlar bakımından depo fiyatı eklenmeksizin dükkan değerinin %30’una karşılık gelen bedelin davacılar arsa paylarına karşılık gelen miktarı olan 82.826,77 TL üzerinden kısmen kabul, 19.06.2012 tarihli sözleşme dışında kalan davacılar lehine 1 adet daire bedelinin verilmesi talebinin bu hususun yazılı sözleşmede yer almaması sebebi ile reddine, 13 nolu bağımsız bölüm yerine 12 nolu bağımsız bölümün değer farkına dair talebin reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiş, Yargıtay Yüksek 23. Hukuk Dairesi’nce, dükkan hissesi bakımından yapılan hesaplamada depo değerinin de hesaplanması gerektiği ve davacılara miras payları oranında ödeme yapılmasına karar verilmesi gerektiği, ayrıca 19.06.2012 tarihli sözleşmeye göre D.. S..’ya verilmeyen 1 adet daire bedelinin verilmesi gerektiği gerekçeleri ile bozulmuştur.

Her ne kadar Yargıtay Yüksek 23. Hukuk Dairesi’nce yerel mahkeme kararı işin esası yönünden incelenmiş ise de dava konusu ... Mahallesi 1250 Ada 1 parselde kain taşınmazın davalı İ.. D..’e satış sureti ile yapılan devrinden önce davacılardan başka hissedarlarının da bulunduğu, ayrıca davalının 19.06.2012 tarihli sözleşmenin tarafı olan ..., Ö.. S.. ve D.. S.. dışında kalan davacılar bakımından akdi ilişkiyi reddetmesi, davalı İ.. D..’e yapılan 26.06.2012 tarihli hisse devirlerinin tapu kütüğü kayıtlarında satış işlemi olarak görünmesi ve..., Ö.. S.. ve D.. S.. dışında kalan davacılar tarafından iddia edilen sözlü kat karşılığı inşaat sözleşmesi ilişkisinin ispatlanamaması sebebi ile..., Ö.. S.. ve D.. S.. dışında kalan davacılar bakımından aktif husumet yokluğundan, ..., Ö.. S.. ve D.. S.. bakımından ise kat karşılığı inşaat sözleşmesi ilişkisinin kurulduğu 19.06.2012 tarihli sözleşmede yüklenici sıfatının ... Teknik Yapı Mühendislik Sanayi Limited Şirketi’ne ait olduğu; ancak kat karşılığı inşaat sözleşmesi ilişkisinin...Teknik Yapı Mühendislik Sanayi Limited Şirketi ile kurulmasına rağmen davalı olarak şirket yetkilisi olan İ.. D..’in gösterilmesi sebebi ile pasif husumet ehliyeti yokluğundan davanın reddi gerekirken yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi hatalı olup, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme isteminin kabulü ile Yargıtay Yüksek 23. Hukuk Dairesi’nin 27.06.2018 günlü 2015/9294 Esas 2018/3783 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 136,00 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin ve karar düzeltme harçlarının istek halinde karar düzeltme isteyen davalıya iadesine,

17.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12155, Karar No: 2014/14385, Tarih: 05.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/12155 E.  ,  2014/14385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2012/578-2013/721

DAVA :Davacı vekili, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın davalılar E.. Ş.. ve E.. Ş.. yönünden kısmen kabulüne, C.. Ş.. yönünden reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı vekili ile davalılar E.. Ş.. ve E.. Ş.. avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar E.. Ş.. ve E.. Ş..'in tüm, davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında temyiz itirazları yerinde değildir.

2. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır”.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Dosya içeriğine göre davacının çalıştığı işyeri Aralık 2008 tarihinde davalı C.. Ş.. tarafından diğer davalılara devredilmiştir. Devirden itibaren 2 yıl geçmekle kıdem tazminatı dışındaki alacaklardan adı geçen davalının sorumluluğu kalkmış ise de kıdem tazminatı yönünden 1475 sayılı İş Kanunu’nun 14/2 maddesi uyarınca devir tarihindeki süre ve ücret üzerinden müteselsil sorumluluğu devam etmektedir. Adı geçen davalının devir tarihindeki ücret ve süre üzerinden kıdem tazminatından sorumluluğu nedeni ile kıdem tazminatında sorumlu olduğu miktar belirlenmeli ve bu miktardan müteselsil sorumluluğuna karar verilmelidir. Mahkemece adı geçen davalı yönünden davanın tümden reddine karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15071, Karar No: 2016/3772, Tarih: 30.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15071 E.  ,  2016/3772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılanlara ait araçlara balyozla vurmak suretiyle zarar verdiği iddia edilen olayda; sanığın savunması, katılanların aşamalarda değişmeyen beyanları, tanık ...'in aracın plaka ve rengine yönelik net açıklamaları ve savunma tanığı İlker'in 14/10/2011 tarihli tutanak içeriği ile çelişkili ifadeleri karşısında; sanığın mala zarar verme suçundan mahkumiyeti yerine oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9231, Karar No: 2017/23838, Tarih: 02.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/9231 E.  ,  2017/23838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı...İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini ücretinin ödenmemesi üzerine haklı nedenle feshettiğini beyanla kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarını istemiştir.

Davalı...Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı...ve davalı...vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tanık beyanlarına istinaden hesaplanması durumunda, işçinin hastalık, izin veya mazeret izni gibi nedenlerle çalışamadığı günler olabileceği nazara alınarak uygun bir indirim yapılması gerektiği Dairemizce istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, fazla çalışmaların takdiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, davacının hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları tanık beyanlarına göre tespit edildiği dikkate alınarak, işçinin hasta ve mazeretli olabileceği günler için mahkemece %30'dan az olmamak üzere uygun bir indirime gidilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.-

3-Davacı...işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretinin hesaplanması hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 47. maddesinde, Kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır.

Mahkemece ulusal bayram ve genel tatil alacağı hesabına esas alınan ücretin, davacının günlük ücretinin %100 fazlası olarak kabul edilmesi isabetsiz olup davacıya tatil yapmayarak çalıştığı her gün için genel tatil ücreti olarak bir günlük ücretinin ödenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02/11/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/199, Karar No: 2010/1994, Tarih: 20.04.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/199 E.  ,  2010/1994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil, Elatmanın Önlenmesi, Tespit ve Tazminat

... ile ... ve ..., dahili davalılar Hazine, Orman Genel Müdürlüğü ve Örnek Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil, elatmanın önlenmesi, tespit ve tazminat davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Beykoz 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.06.2009 gün ve 308/151 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalılar ... Ekinci ve ... vekili, duruşmasız olarak incelenmesi ise davacı vekili taraflarından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 20.04.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalı ... bizzat, karşı taraftan Hazine vekili Avukat Hatice Sarılkan ve Orman Genel Müdürlüğü vekili Avukat Işıl Hilal Soylukurt geldiler. Başka gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ...vekili, dava dilekçesinde mevkii ve sınırlarını açıkladığı bir parça tapusuz taşınmazın 1959 yılından beri vekil edeninin zilyet ve tasarrufunda bulunduğunu belirterek dava konusu yapılan yerin vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline, davalı gerçek kişiler ... ve ...tarafından taşınmaza yapılan elatmanın önlenmesine, davalı ... ve ...’ın yaptığı hafriyat işlemi nedeniyle ürünlere verdiği zararın bedeli olan 10.000 TL maddi tazminat ile 3000 TL manevi tazminatın ... ve ...’ten müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, taşınmazın vekil edenlerinin zilyetliğinde bulunduğunu, davacı ...'in korunmaya değer üstün bir zilyetliğinin bulunmadığını belirterek; Hazine ve Orman Genel Müdürlüğü vekilleri ise, orman niteliğini yitirdiğinden dava konusu taşınmazın orman dışına çıkarılan yerlerden olduğunu, zilyetlikle kazanılması mümkün yerlerden olmadığını açıklamışlar ve davanın reddini savunmuşlardır. Davalı Hazine vekili ayrıca dava konusu yerin Hazine adına tapuya kayıt ve tescilini de istemiştir.

Davalı Örnek köyü tüzel kişiliğine dava dilekçesi tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamıştır.

Mahkemece, davacı ...’in tescile yönelik isteğinin reddine, davalılar ... ve ... tarafından taşınmaza yapılan müdahalenin önlenmesine, 2323 TL maddi tazminatın ... ve ...’den müştereken ve müteselsilen tahsiline ve davacıya verilmesine, davacının manevi tazminat isteğinin reddine, davalı – karşı davacı ... Hazinesinin tescil isteğinin kabulüne, dava konusu taşınmazın orman niteliğiyle ...adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılardan ... ve ...vekili ile davacı ...vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TMK. nun 981. ve devamı maddeleri gereğince açılan zilyetliğin korunması ve buna ilişkin olarak davalı gerçek kişiler tarafından yapılan tecavüzün önlenmesi, davalılar ... ve ... tarafından yapılan hafriyat nedeniyle taşınmaz üzerinde bulunan meyve ağaçlarına verilen zarar nedeniyle istenen maddi ve manevi tazminat ile kazanmayı sağlayan zilyetliğe dayalı olarak TMK. nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi gereğince ...ile Hazine vekili tarafından açılan tescil isteğine ilişkin davadır.

Davacı ...tarafından açılan tescil davasının, yerel mahkemenin 11.12.2007 tarih 2004/548 Esas, ve 2007/343 Karar sayılı kararıyla reddine karar verilmiş, Dairenin 15.7.2008 gün ve 2008/2001 Esas, 2008/3947 Karar sayılı bozma ilamı ile; Hayrettin tarafından açılan tescil davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına işaret edilmiştir. Bu durum karşısında ilk hükümle Hayrettin’in açtığı tescil isteği reddedildiğine ve bozma ilamıyla da bu red yerinde görüldüğüne göre, uyulan bozma ilamıyla Hazine ve Orman İdaresi yararına usuli kazanılmış hak doğduğundan tescil isteğinin reddine ilişkin hüküm bölümü kesinleşmiş bulunmaktadır. Yerel mahkemece, buna karşın yeniden tescil isteğinin reddine karar verilmesi ve davacı ... tarafından yeniden temyiz sebebi yapılması yerinde değildir. Bu husus usul ve kanun ile kazanılmış hak ilkesine aykırılık teşkil eder. Mahkemece, esasen bu yönde kurulan hüküm yok hükmünde olduğu kabul edilmektedir.

Öte yandan, davacı ...tarafından her ne kadar manevi tazminat isteğinde bulunulmuş ise de, uyuşmazlık konusu taşınmaz 1990 yılında kesinleşen 94 nolu Orman Kadastro Komisyonu işlemiyle 6831 sayılı Orman Kanununun 2/B maddesi uyarınca nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerden olduğundan ve ortada Hayrettin Sinir’in manevi yönden zarara uğradığına ilişkin bir delil de elde edilemediğinden manevi tazminat isteğinin reddine karar verilmesinde usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmadığından manevi tazminata ilişkin hüküm bölümünün bu nedenle ONANMASINA,

Davacı ...’in TMK.nun 981 ve devamı maddeleri gereğince açtığı zilyetliğin korunması davası nedeniyle davalı ... ve ...tarafından yapılan müdahalenin önlenmesi ve maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacı ile davalı gerçek kişilerin 1990 yılında nitelik kaybı nedeniyle esasen orman olduğu halde anılan tarihte 6831 sayılı Orman Kanununun 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarılan yer üzerinde uyuşmazlık çıkardıkları tartışma konusu değildir. 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarılan yer Hazine adına çıkarılmış olup, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 18/2. maddesi gereğince kazanmayı sağlayan zilyetlikle edinilmesi mümkün olmayan yerlerdendir. Taşınmazın mülkiyeti Hazineye ait olup, davacı ile davalı gerçek kişilerin taşınmaz üzerinde en fazla korunmaya değer üstün zilyetliklerinin olup olmadığı hususu uyuşmazlık konusunu oluşturmaktadır. TMK. nun 981 ve devamı maddeleri gereğince ön görülen ve çözümlenmesi gereken zilyetliğin korunması davaları kişiye aynî (mülkiyet) hakkı bahşetmez. Üstün zilyetlik kimde ise, bozulan kamu düzeninin yeniden sağlanması, toplumdaki huzur ve barışın yerine getirilmesi için üstün zilyetlik aranır ve korunur.Üstün zilyetlik kimde ise, onun üstün zilyetliğinin sözü edilen maddeler gereğince korunması gereklidir. Mahkemece, taraflar delil listeleriyle tanıklarını bildirdiği halde keşif yapılmamış, HUMK. nun 258 ve 259. maddeleri gereğince tanıklar keşif yerinde dinlenilmemiştir. Bu durum karşısında üstün zilyetliğin neye dayanılarak belirlendiği konusunda duraksama hasıl olmuştur.

O halde mahkemece yapılacak iş; uyuşmazlık konusu taşınmazın bulunduğu yerde keşif yapılması, taraf tanıklarının HUMK.nun 258 ve 259. maddeleri gereğince keşifte dinlenmelerinin sağlanması, tarafların taşınmaz üzerinde sürdürdükleri zilyetliğin süresi, niteliği ve koşulları yerel bilirkişi ve tanıklardan sorularak açıklığa kavuşturulması, davanın açıldığı tarihte üstün zilyetliğin kimde olduğunun saptanması, Beykoz 1. Asliye Hukuk Mahkemesine ait 2004/56 Değişik İş sayılı dosyada tespiti yapılan ve uzman bilirkişi ziraat mühendisinin raporunda yer alan meyve ağaçlarının kimin tarafından dikildiği, bakımının yapıldığı ve kime ait olduğu hususlarının araştırılması, maddi tazminatın oluşacak delillere göre belirlenmesi ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek tecavüzün önlenmesi ve maddi tazminat konusunda bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucu hüküm kurulmuş bulunması usul ve kanuna aykırıdır.

Davacı dava dilekçesinde her ne kadar zilyet olduğunun tespitini de istemiş ise de, böyle bir tespit bağımsız olarak yapılamaz ve verilemez. Zilyetliğin korunması kavramıyla bir bütün olup onun içinde çözümlenmesi gereken bir olgudur. Bu nedenle mahkemece bunun için ayrıca bir hüküm kurulmamış bulunması doğrudur.

Davacı dava dilekçesinde her ne kadar zilyet olduğunun tespitini de istemiş ise de, böyle bir tespit bağımsız olarak yapılamaz ve verilemez. Zilyetliğin korunması kavramıyla bir bütün olup onun içinde çözümlenmesi gereken bir olgudur. Bu nedenle mahkemece bunun için ayrıca bir hüküm kurulmamış bulunması doğrudur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ...vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulüne, kısmen reddine, davalılar ... ve ...vekilinin temyiz itirazlarının tamamen kabulü ile yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle tecavüzün önlenmesi ve maddi tazminat yönünden HUMK.428.maddesi uyarınca BOZULMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15,60 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1,55 TL’nin temyiz eden davacıdan alınmasına ve 15,60 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine 20.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20991, Karar No: 2014/30976, Tarih: 06.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2012/20991 E.  ,  2014/30976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/186214

MAHKEMESİ : Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2010

NUMARASI : 2007/408 (E) ve 2010/64 (K)

SUÇ : Hırsızlık, 6136 sayılı Kanuna Muhalefet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık D.. A..'ın temyiz dilekçesinde Sivrice Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sevk edildiği Elazığ Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen 18/05/1994 tarihli 378 numaralı raporda akıl bozukluğu denilen ruhsal rahatsızlığının tespit edildiği, 765 sayılı TCK'nın 47. maddesinden istifade edeceğini belirten raporu ekleyerek cezai ehliyetinin olmadığını beyan ettiği, mahkemece sanık hakkında Elazığ Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nden alınan 13/11/2007 tarihli 3.772 nolu rapora göre sanıkta cezai ehliyetini etkileyecek düzeyde ruhsal rahatsızlığa rastlanmadığının tespit edildiği ,bu durumunda ceza ehliyetinin tam olduğunun bildirilmesi sonucu mahkemece sanık hakkında TCK 32. maddesinin uygulanmadığı anlaşılmışsa da ,

Sanığın bu durumunun her iki rapor arasındaki çelişkinin giderilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda 5271 sayılı CMK'nın 74. maddesi uyarınca Adli Tıp Kurumu Başkanlığından alınacak rapor ile sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık D.. A..'ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 06.11.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.