muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18443, Karar No: 2016/720, Tarih: 04.02.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/18443 E.  ,  2016/720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu, .. Köyü çalışma alanında bulunan, 202 ada 5 parsel sayılı 4.522,14 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz miras yolu ile gelen hak, hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ölü olduğu beyanlar hanesinde belirtilmek suretiyle davalılar murisi .. adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine çekişmeli taşınmazın taşlık, kayalık, çalılık niteliğinde devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiası ile tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 04.02.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14949, Karar No: 2012/15854, Tarih: 04.06.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/14949 E.  ,  2012/15854 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/6132

MAHKEMESİ : Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2009

NUMARASI : 2005/471 (E) ve 2009/74 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

765 sayılı TCK'nın sanık lehine olduğuna ilikin kararda isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki 2 numaralı bozma düşüncesine katılınmamış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın sabıkasına esas Pendik 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24.04.2003 tarih, 749-247 sayılı erteli ilamı getirtilip infaz edilip edilmediği, infaz edilmiş ise tekerrüre esas teşkil edip etmediği araştırılarak, tekerrüre esas teşkil etmiyorsa 765 sayılı TCK.nın 522.maddesinin sanık lehine uygulanmasını engellemeyeceği gözetilerek sanığa verilen cezadan indirim yapılması gerekirken, sanığın aynı tür suçlardan mükerrir olduğu gerekçesiyle TCK.nın 522.maddesinin lehe uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2154, Karar No: 2024/2725, Tarih: 05.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/2154 E.  ,  2024/2725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1566 Esas, 2023/2339 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Pazarcık 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/166 Esas, 2021/495 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;İlk Derece Mahkemesi kararının davalı ... vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, vekilin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın,adli yardım talebinde bulunan tarafın, davalının temyiz dilekçe ekinde adli yardım talebine mesnet belge sunmadığı gibi kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay (6). Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

05.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27227, Karar No: 2015/30491, Tarih: 04.11.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/27227 E.  ,  2015/30491 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/155378

MAHKEMESİ : Zile Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2013

NUMARASI : 2011/15 (E) ve 2013/76 (K)

SUÇ : Resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek

Suç tarihinde, Zile M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu müdürü olan sanığın, infaz koruma memurları olan diğer sanıkların, cezaevinde hükümlü olarak bulunan M.. Ç..'yi darp etme eylemlerine ilişkin düzenlenen tutanağı imha ettiğinden bahisle “resmi belgeyi yok etmek” suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında; sanığın tutanaktan haberdar olmadığını, olay tarihinde cezaevinde bulunmadığını, müdürler arasındaki işbölümüne göre konuya ilişkin soruşturma yapma görevinin 2. müdür olan K.. D.. ile M.. A..'ya ait olduğunu savunarak yüklenen suçu kabul etmemesi, infaz koruma memurları R.. G.., M.. M.. ile S.. G..'nun, olay nedeniyle düzenledikleri tutanağı 2.müdür K.. D..'e teslim ettiklerini, sonrasını bilmediklerini beyan etmeleri, infaz koruma memuru A.. Y..'ın soruşturma aşamasında tutanağın sanığa teslim edildiğini beyan etmesine karşın kovuşturma aşamasında tutanağın en son K.. D..'e teslim edildiğini başkaca bilgisinin bulunmadığını beyan etmesi, soruşturma aşamasında şüpheli sıfatıyla beyanı alınan hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş olan, Cezaevi 2. müdürü olan M.. A..'nın şüpheli sıfatıyla tespit edilen beyanında, olay nedeniyle düzenlenen tutanağın K.. D.. tarafından sanığa götürüldüğünü, sonrasında ne gibi bir işlem yapıldığını bilmediğini beyan etmesi, aynı şekilde soruşturma aşamasında şüpheli sıfatıyla beyanı alınan hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş olan, Cezaevi 2. müdürü olan K.. D..'in ise soruşturma aşamasındaki beyanında, olay nedeniyle nasıl bir işlem yapıldığını bilmediğini zira olay esnasında görevlinin 2. müdür M.. A.. olduğunu beyan ederek olay nedeniyle tutanak düzenlendiğine dair herhangi bir anlatımda bulunmaması, M.. Ç..'nin soruşturma aşamasındaki anlatımında, suça konu tutanağın sanığın masasının üzerinde olduğunu, yırtıp yırtmadığından emin olmadığını tahminince yırttığını beyan etmesine karşın kovuşturma aşamasında, sanığın odasına gittiğinde M.. Y..'in de olduğu sırada sanık tarafından Cumhuriyet savcılığına yazdığı şikayet dilekçesi ile olay nedeniyle düzenlenen tutanağın yırtıldığını, infaz koruma memuru M.. Y.. ile orada o gün barıştıklarını beyan etmesi, infaz koruma memuru M.. Y..'in ise olay nedeniyle düzenlenen tutanağı 2. müdür K.. D..'in alarak sanığa verdiğini, tutanakla ilgili başkaca bir şey bilmediğini beyan etmesi karşısında; maddi

gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, öncelikle cezaevi 2. müdürleri olan M.. A.. ile K.. D..'in tanık sıfatıyla celbedilerek olay nedeniyle düzenlendiği iddia olunan tutanağa ilişkin ayrıntılı beyanlarının alınması, M.. Ç..'nin gerek kendi gerekse infaz koruma memuru M.. Y..'in beyanlarıyla çelişen ifadeleri nedeniyle adı geçenlerin yeniden dinlenerek yüzleştirilmek suretiyle çelişkinin giderilmeye çalışılmasını müteakip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ile müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32310, Karar No: 2015/15098, Tarih: 27.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/32310 E.  ,  2015/15098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş, davacı avukatı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacı işçinin iş akdinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, fazla çalışmasına rağmen fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve fazla çalışma ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı işçinin iş akdinin feshedilmediğini, ihaleyi alan şirkette çalışmasına ara vermeden devam ettiğini, kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanamayacağını, 24 saat çalışıp 72 saat dinlendiği için fazla çalışması olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı işçinin yeni alt işverende çalışmasına devam ettiği, iş akdinin feshedilmediği gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin reddine, fazla çalışma ücret isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Somut olayda Mahkemece davacı işçinin fazla çalışma ücret alacağı hesabının davacının haftalık çalışmasın 45 saati aşmadığı için fazla çalışmalarının zamsız kısmının ücreti içinde ödendiğinin kabul edileceği, sadece % 50 zamlı kısmının ödenmesi gerekeceği kabul edilmiş ise de davacı ücreti yanı sıra yaptığı iş karşılığı prim yada bahşiş alan ya da parça başı iş yapan bir işçi değildir. Dosyada mevcut bordroların incelenmesinden davacının ücretinin saat karşılığı olmadığı, her ay maktu ücret aldığı da tartışmasızdır. Davacının fazla çalışmasının zamsız kısmını aylık ücretinin içinde olduğuna dair tespit doğru olmamıştır. Davacının fazla çalışma alacaklarının % 150 zamlı hesaplama yöntemi ile belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

3-Davacı işçinin davalıya ait işyerinde 24 saat çalışıp 72 saat dinlendiği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunun incelenmesinden davacı işçi için her hafta 6 saat fazla çalışma hesabı yapılmış ise de davacının çalışma düzenine göre her haftada iki kez 24 saatlik çalışma yapmadığı, ayın bir haftasında sadece bir kez 24 saatlik çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Buna göre; davacı için aylık periyotta ilk üç haftalık dönemde haftalık 6’şar saat fazla çalışmadan 18 saat, takip eden 4’üncü hafta için 3 saat fazla çalışma hesabı yapılması gerekirken yerinde tespitler içermeyen bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 27.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19657, Karar No: 2015/5244, Tarih: 23.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/19657 E.  ,  2015/5244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :20.05.2014

NUMARASI :Esas no: 2013/724 Karar no:2014/455

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından, lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarları yönünden; davalı (kadın) tarafından da, koca lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminat, yoksulluk nafakası ve velayetine bırakılan müşterek çocuk için iştirak nafakasına hükmedilmemiş olması yönünden temyiz edilmiştir.temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı (koca)’nın tüm, davalı (kadın)'ın ise, aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, “boşanmaya sebep olan olaylarda, sadakat yükümlülüğüne aykırı tutum ve davranışı gerçekleşen davalı (kadın) tam kusurlu” bulunmuş, buna bağlı olarak koca yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmiştir. Oysa, davacı (koca)’nın da, evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği, davalının yakınlarına "ablanıza söyleyin, beni boşasın, başka aşklara yelken açmak istiyorum” şeklinde sözler sarfettiği, toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Bu halde, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davacı da kusurludur. Davacının gerçekleşen müterafık kusuru dikkate alınarak tazminatlardan uygun miktarda indirime gidilmesi gerekirken bu husus nazara alınmayarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

3-Velayetin kullanılması kendisine bırakılmayan eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmakla yükümlüdür (TMK. m.182). Bu hususu hakim, görevi gereği kendiliğinden dikkate almak zorundadır. O halde, davacının, velayetine bırakılmayan çocuğun bakım ve eğitim giderlerine katılmakla sorumlu tutulması, bu çerçevede davalı lehine çocuk için uygun miktarda iştirak nafakasına hükmedilmesi gerekirken, bu talebin reddedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

4-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, paranın alım gücüne ve nafakanın niteliğine göre koca yararına takdir ve tayin edilen yoksulluk nafakası çoktur. Daha uygun miktara hükmedilmek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.