muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14651, Karar No: 2012/13312, Tarih: 29.11.2012

Nitekim, Federal Mahkemede sigorta şirketinin, ölen desteğin kazanın oluşumundaki kusur oranında ödemesi gereken tazminat tutarında indirimi uygulamıştır.

Bu noktada destekten yoksunluk tazminatının bağımsız hak niteliğinin, müterafik kusur uygulamasına etkisinin ne olduğu önem kazanmaktadır.

Destekten yoksun kalma tazminatının, destekten intikal eden bir hak olmaması, destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin bir davada müterafik kusur nedeniyle tazminatın indirilmesi veya kaldırlmasına engel değildir. Bu açıdan bağımsızlık bulunmamaktadır. Bizzat ölenin tazminat talep etmiş olması halinde ortaya çıkacak hukuki sonuçtan daha farklı bir durum yaratılamaz. Desteğin fiil ve davranışları TBK 51, 52 maddesi gereğince destek görenlerin tazminat talepleri bakımından gözönünde tutulur. (Gökyayla S.46)

Destekten yoksun kalma tazminatında müterafik kusurun dikkate alınmasında şu ölçütten hareket edilmelidir. Zarar gören, destek kendisi tazminat talep etme imkanına sahip olsaydı kusuru sebebiyle tazminatta indirim yapılacak idi ise, destek görenler lehine takdir edilecek tazminatta da indirim yapılmalıdır. Nasıl ki, desteğin ölümü sebebiyle meydana gelen zararın yansıma yolu ile destek görenleri etkilediği kabul ediliyorsa, desteğin tazminattan indirime sebep olacak davranışlarının da aynı şekilde destek görenlere yansıtılması kabul edilmelidir.(Gökyayla S 252)

Diğer taraftan, zarar görenin kusurlu davranışı ile zararın ortaya çıkmasına veya artmasına sebebiyet vermesi halinde tazminat miktarının indirimine sebep olmasının temelinde dürüstlük kuralı bulunmaktadır. Bir kimsenin hem uğradığı zarara veya uğradığı zararın artmasına sebep olması, hem de bunun tamamını bir başkasından istemesi hukuki açıdan doğru değildir. Kişinin kendi kusurunun sonuçları başkasının sırtına yüklenemez.(Gökyayla S.252 Nomer S.87) Aksinin düşünülmesi dürüstlükle bağdaşmayacağı gibi çelişkili davranış yasağınada girmektedir.

Alman hukukunda BGB 846 hükmü gereği, tehlike sorumluluğundan doğan bir haksız fiil sonucu yaralanan veya ölenin desteğinden yoksun kalan 3.kişilerin, tehlike sorumluluğu esaslarına göre sorumlu olan kişiye karşı yöneltikleri tazminat taleplerinde yaralanan veya ölenin birlikte kusuru dikkate alınmaktadır.

İsviçre Hukukunda desteğin kusurunun, destek görenlerin tazminat alacaklarını olumsuz yönde etkileyebileceğine ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte, doktrinde tazminat miktarının belirlenmesinde mağdur-desteğin müterafik kusurunun mutlaka dikkate alınacağı kabul edilmektedir. (Oser, Schönenberger, Das Obligationenrecht.Art 1-183)

İsviçre Hukukunda desteğin kusurunun, destek görenlerin tazminat alacaklarını olumsuz yönde etkileyebileceğine ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte, doktrinde tazminat miktarının belirlenmesinde mağdur-desteğin müterafik kusurunun mutlaka dikkate alınacağı kabul edilmektedir. (Oser, Schönenberger, Das Obligationenrecht.Art 1-183)

İsviçre Fedaral Mahkemeside, sigorta şirketinin mevcudiyeti halinde ölen desteğin kusurunun davacı tarafın tazminat miktarında evleviyetle dikkate alınacağını vurgulayarak sigorta yoluyla korumanın söz konusu olduğu hallerde sigorta şirketini genel hukuk normları üzerinde sorumlu tutmanın söz konusu olamayacağını, davalı ... şirketinin ölen desteğin müterafik kusuru oranında tazminat talebinden indirim isteyebileceğine hükmetmiştir. (BGE 113 11 328, Prof Dr Saibe Oktay Özdemir - Hukuki Müteala)

Desteğin ölümü nedeniyle meydana gelen zararın yansıma yolu ile destek görenleride etkilediği nasıl kabul ediliyor-

sa desteğin tazminattan indirime sebep olacak davranışlarında aynı şekilde destek görenlere yansıyacağı (Gökyayla S.252, Tekinay-Akman- Burcuoğlu-Altop S.650) Türk Hukukunda genelde kabul görmektedir.

Konunun ZMSS yönünden incelenmesinde de, 2918 sayılı KTK 85/1, 91/1 ve ZMSS Genel Şartlarının A.1 maddesi hükümlerinden de anlaşıldığı üzere sigortacının (ZMSS) sorumluluğuna gidilebilmesi için;

A-Bir sigorta sözleşmesi bulunması,

B-Bir zararın gerçekleşmesi,

C-İşletenin 2918 sayılı KTK 85/1 maddesine göre sorumlu olması gerekmektedir.

Zorunlu trafik sigortasında sigortacının sigorta sözleşmesinin gereği olarak zarar görene karşı sorumluluğundan söz edebilmek için işleten, motorlu aracın işletilmesinden KTK.85/1 maddesine göre (tehlike sorumluluğu) sorumlu olmalıdır. İşletenin sorumluluğunun bulunmadığı durumda sigortacının sorumluluğu da söz konusu değildir. (Çetin Aşçıoğlu- Trafik Kazasından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları 2008 baskı Sayfa 134)

Sorumluluk sigortası türlerinden biri olan Karayolları Motorlu Araçlar ZMSS.de sigorta ettiren durumunda olan işleten ve onun gibilerin, motorlu araçların neden oldukları zararlardan dolayı kendilerine düşen hukuki sorumluluğu sigortacı belirli limite kadar karşılamakla yükümlü olup, sigortacının sorumluluğu işletenin hukuki sorumluluğu ile eş değerdir. Sigortacı ondan fazlasından sorumlu değildir. Zira bir meblağ sigortası olmayan sorumluluk sigortası sadece olaydan zarar görenlerin gerçek zararlarını giderme ve zarardan sorumlu olan işleten ve onun gibilerin mal varlığındaki bu tazminat ödemesi nedeniyle oluşacak eksilmeyi önleme amacına yönelik bir pasif sigorta türüdür. Oluşan bir trafik kazası sonucu ölen işleten- sürücünün desteğinden yoksun kalan hak sahiplerinin sorumluluk sigortacısına karşı yöneltebilecekleri yansıma yolu ile oluşan zarar işletene karşı ileri sürülebilecek tutardan fazla ve ayrı olması mümkün değildir.

İşletenin trafik kazası sonucu ölümü durumunda kusurlu olsa dahi kendisinin desteğinden yoksun kalanlara tazminat yükümlülüğü doğmayacaktır. (Işıl Ulaş, Uygulamalı Zarar Sigortaları Hukuku 8.baskı sayfa 941)

Sorumluluk sigortalarında destekten yoksun kalanın sigortacıya karşı doğrudan doğruya bir talep hakkı bulunmamaktadır. Zira bu tür sigortalarda sigorta ettiren kendi mamelekinde vukua gelecek muhtemel bir azalmayı teminat altına almaktadır. Burada riziko, sigorta ettirenin mamelekinde vukua gelecek eksilme ihtimalidir. Zarar gören lehine şart koşulan kimse durumunda olmadığından 3.şahsın sigortacıya karşı bir talep hakkı yoktur. (Gürsoy-Sigorta Hukuku sayfa 154, Bozer- Sigorta sayfa 255, Tekinay-sayfa 106, Karayalçın-İşletme Kazaları sayfa 65)

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay ... Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir. (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar)

Yargıtay ....Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay ....Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin

kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı araç sürücüsünün araçla geçirdiği ve tam kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine sürücünün desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacılar vekilince temyizi üzerine dairece "davacıların 3.kişi sıfatıyla dava açtıkları, destekten yoksunluk zararının oluşumundaki kusurun davacılara yansıtılamayacağı, ZMSS'nin işletenin 3.kişilere verdiği zararları teminat altına almasına göre işleten veya sürücünün tam kusurlu olsalar bile desteğin yoksun kalanların davalı ZMSS'den tazminat talep edebilecekleri" görüşü doğrultusunda yerel mahkeme kararı bozulmuş,

Davalı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda "davacılardan Suna'nın araç işleteni olduğu, bu nedenle ZMSS'den tazminat talep edemeyeceği, adı geçen davacı yönünden mahkemenin red kararının onanması gerektiği, diğer davacılara yönelik karar düzeltme talebinin ise yerinde olmadığı" gerekçesiyle tashihi karar istemi kısmen red edilmiştir.

Sayın çoğunluğun karar düzeltme isteminin kısmen reddine ilişkin gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep

etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Olayda destek tam oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Olayda destek tam oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı ... şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımakda sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında karar düzeltme isteminin kabulü ile yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken karar düzeltme isteminin kısmen reddine ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2021/4071, Karar No: 2021/4528, Tarih: 18.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/4071 E.  ,  2021/4528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında müşteki ...'ye yönelik kasten yaralama suçundan verilen karara ilişkin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'unun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2)Sanık ... hakkında müşteki ....'e yönelik nitelikli kasten yaralama suçundan verilen karara ilişkin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Kasti suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

3)Sanık ... hakkında müşteki Yeliz'e yönelik nitelikli kasten yaralama suçundan verilen karara ilişkin temyiz sebeplerinin incelenmesinde ise; Yerinde görülmeyen diğer sebeplerinin reddine, ancak;

Sanığın UYAP tan alınan adli sicil kaydına göre Alanya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2009-767 Esas ve 2012-281 Karar sayılı ilamı ile hakkında verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının 23.01.2013 tarihinde kesinleştiği, dosyaya konu suç ile mükerrir olduğu, kasıtlı suçtan mahkumiyet kararı verildiği halde hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Sanığın UYAP tan alınan adli sicil kaydına göre Alanya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2009-767 Esas ve 2012-281 Karar sayılı ilamı ile hakkında verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının 23.01.2013 tarihinde kesinleştiği, dosyaya konu suç ile mükerrir olduğu, kasıtlı suçtan mahkumiyet kararı verildiği halde hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hüküm fıkrasının sanık hakkında uygulanan 3. maddesine " Sanığın adli sicil kaydındaki ilamlardan Alanya 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 29/11/2012 tarihli 2009/767 Esas- 2012/281 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddelerinden verilen 23.01.2013 tarihinde kesinleşen hapis cezasına ilişkin mahkumiyetinin tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK'nin 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, mükerrir olan sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına," şeklinde cümlenin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15467, Karar No: 2013/6486, Tarih: 15.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/15467 E.  ,  2013/6486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 22/6. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına

Taksirle yaralama suçundan sanığa ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin kusur durumuna, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranıldığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1428, Karar No: 2014/13110, Tarih: 17.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/1428 E.  ,  2014/13110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/10/2013

NUMARASI : 2012/555-2013/349

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 2003 yılından iş sözleşmesinin feshedildiği 08.10.2012 tarihine kadar aralıksız olarak çalıştığını, davacının 15.08.2012 tarihinde rahatsızlığı nedeniyle Keşan Devlet Hastanesi Psikiyatri servisinden 30 gün rapor verildiğini, 14.09.2012 tarihinde erkek kardeşinin rahatsızlığı nedeniyle hastanede refakatçi olarak kaldığı ve durumu amirlerine bildirdiğini, davacının rahatsızlığının tekrarlaması üzerine ikinci bir rapor aldığını, davacının rapor bitimi işe başlama tarihi olan 14.09.2012 tarihinde bir gün mazeretli olarak işe gelmediği ve bu konuda davalı iş yeri yetkililerine bilgi verdiğini, işe başlama tarihinin cumartesi ve pazar günlerine denk geldiğini, cumartesi ve pazar günleri çalışma yapılmadığını, ancak art arda üç gün işe gelmediğinden bahisle iş akdinin kötü niyetli olarak feshedildiğini beyan ederek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının davalı iş yerinde 02.09.2003 - 1.07.2004 tarihleri arasında muvakkat personel olarak, 04.10.2004 - 08.10.2012 tarihleri arasında ise daimi kadrolu işçi olarak çalıştığını, davacının iş akdinin haklı nedenlerle feshedildiğini, davacının rapor bitim tarihinden itibaren üç gün üst üste izin almaksızın iş başı yapmadığını, ayrıca davacıya geçerli bir mazereti var ise 3 gün içinde bu mazeretini belgeleyerek iş yerine getirmesi için 19.09.2012 tarihinde Karacabey 1.Noterliği aracılığı ile ihtarname çekildiğini, davacının 26.09.2012 tarihinde Keşan 1.Noterliği aracılığı ile ihtarnameye cevap verdiğini, ihtarnamede ileri sürdüğü Keşan Devlet Hastanesinde kardeşine nasır tedavisi uygulandığını ve kendisinin kardeşinin yanında refakatçi olarak kaldığını beyan ettiğini, ancak mazeretinin hayatın olağan akışı içerisinde geçerli bir mazeret olamayacağını, bu nedenlerle açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davalı vekilinin 17.12.2013 havale tarihli temyize cevap dilekçesiyle vekalet ücretinin hatalı şekilde maktu olarak belirlendiği bu nedenle hükmün düzeltilerek onama isteğini belirtir temyiz dilekçesi sunmuşsa da, gerekçeli kararın 22.11.2013 tarihinde davalı vekiline tebliğ edildiği, süresinde temyiz dilekçesi verilmediği gibi temyiz harcının yatırılmadığı anlaşılmakla davalı vekilinin temyiz talebinin reddine,

2- Davacının temyizi açısından; somut olayda davalı işverenlikte likit dolum ünitesinde çalışan davacının iş sözleşmesi 14.09.2012, 15.09.2012 ve 16.09.2012 tarihlerinde işe gelmediği gerekçesiyle feshedilmiştir. Belirtilen günlerde davacının işe gelmediği hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık davacının gelmemesinin haklı bir nedene dayanıp dayanmadığı ve gelmediği günlerin çalışma günü olup olmadığı noktasındadır. Davacıya fesihten önce belirtilen tarihlerde işe gelmemesinin mazereti sorulmuştur. Davacı 14.09.2012 tarihi için hastanede yatan kardeşine refakatçi olduğunu, 15.09.2012 ve 16.09.2012 tarihlerinin de hafta tatili olduğunu bu nedenle işe gelmediğini beyan etmiştir. Davacının 11.09.2012 tarihinden itibaren 4 gün süreyle hastanede yatan kardeşine refakatçi kaldığı sunduğu belgeden anlaşıldığından 14.09.2012 günü işe gelmemesinin sosyal bir mazerete dayandığı görülmektedir.

15.09.2012 ve 16.09.2012 tarihleri ise Cumartesi ve Pazar gününe rastlamaktadır. Davalı; işyerinde vardiyalı çalışma olduğunu 6 gün çalışanın iki gün vardiya izni kullandığını ayrıca vardiya listelerinin aylık düzenlendiğini davacının 15.09.2012 ve 16.09.2012 tarihlerinde vardiyasının bulunduğunu belirtmiştir. Ancak vardiya listesinin davacı imzasına tebliğ edildiğine dair bir delil bulunmamaktadır. Davalı tanığı A.. Ç.. ise 14.09.2012 tarihinde davacının işe gelmediğini bu nedenle tutanak tuttuğunu 15.09.2012 ve 16.09.2012 tarihlerinin hafta sonu olduğunu ve gelip çalışmadığını davacı 14.09.2012 tarihinde gelmediğinden davacıya hafta sonu çalışması gerektiğini bildirmediğini, kendisine de işveren tarafından davacının hafta sonu çalışacağı konusunda bir talimat verilmediğini, işçinin hafta sonları çalışmasının işverenin talimatıyla olduğunu belirtmiştir. Diğer davalı tanığı da hafta sonunda çalışılıp çalışmayacağına fabrika müdürünün karar verdiğini belirtmiştir. Davalı tanıklarının beyanı vardiya listesinin davacıya tebliğ edilmediği dikkate alındığında hafta sonlarına rastlayan günlerin iş günü olduğunun, davacının devamsızlık yaptığının ve buna göre feshin haklı ve geçerli olduğunun kanıtlanmadığı anlaşıldığından davanın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.