muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4583, Karar No: 2022/8640, Tarih: 05.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4583 E.  ,  2022/8640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 18.12.2019 tarih ve 2019/104 E- 2019/578 K. sayılı kararın davacılar vekili ile davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.03.2021 tarih ve 2020/402 E- 2021/318 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin otomotiv sektöründe tanınmış ve tescilli 1995/158420, 2000/206425, 2002/05905, 2002/05509 ve 2016/53723 numaralı "DELPHI" ibareli markalarının bulunduğunu, ürettikleri ürünlerin üzerinde aynı zamanda ticaret unvanı olan bu ibarenin kullanıldığını, davalı şirketin ısrarla müvekkilinin tanınmış markalarından yararlanmak amaçlı davranışlarda bulunduğunu, bu nedenle müvekkilleri tarafından davalı aleyhine birçok davalar açıldığını, davalının ayrıca müvekkilinin önceki kullanımları karşısında yenilik ve ayırt edicilik kriterlerini haiz olmayan 2014/06334 numaralı tasarımı tescil ettirdiğini ileri sürerek, davalının müvekkilinin marka hakkına tecavüzünün tespitini, önlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davacının markalarının esaslı unsuru olan "DELPHI" ibaresinin, davalının adına tescilli tasarımında ve fiili kullanımlarında aynı/benzer olacak şekilde yer aldığı, öyle ki davacının orijinal ürününün piyasaya sürüldüğü şekil, renk, kompozisyon, yağ kabı rengi, ambalaj örneği, tasarımı unsurlarının, davalının fiili kullanımlarında ve adına tescilli tasarımında aynen yer aldığı, bu durumun SMK'nın 29. maddesi gereğince davacının marka hakkına tecavüz teşkil ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacıların "DELPHI" markasına tecavüzün ve haksız rekabetin tespitine, men'ine ve ortadan kaldırılmasına, davacılara ait markalar ve davacıların ürünleri ile karıştırılacak derecede benzer "DELPHI" ve "DELPI" markaları dahil olmak üzere tüm logo ve markaların kullanıldığı ürünlere ilişkin olarak, davalının tüm kullanımlarının önlenmesine, davalının tescil ettirmiş olduğu 2014/06334 sayılı tasarımın hükümsüzlüğüne, hüküm özetinin ilanına karar verilmiş, karara karşı taraf vekilleri istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalı şirkete yapılan bu tebligatların usulsüz olduğu kabul edilse bile, davalı vekilinin mahkemece verilen ihtiyati tedbir kararına itiraz edip, bu konuda yapılan 12.06.2019 tarihli duruşmaya katıldığı, mahkemece asıl davada yapılan 26.09.2019 tarihli ön inceleme ve 18.12.2019 tarihli sözlü yargılama ve hüküm duruşmalarına katıldığından davalının artık anılan tebligatların usulsüz yapıldığı savunmasında bulunamayacağı, davacılardan yabancı menşeli şirketin davada dayanılan markaların sahibi olduğu, diğer davacı şirketin de, anılan yabancı şirketin ürünlerinin Türkiye üreticisi bulunduğundan aktif dava ehliyetine sahip olduğu, mahkemece ihtiyati tedbir kararına itiraz aşamasında yaptırılan 24.04.2019 tarihli bilirkişi incelemesi sonucunda, davacıların itiraza dayanak markalarının tamamı ile orijinal ürün örneğinin ve davalının 2014/06334 sayılı tasarım tescil belgesi ile dava konusu kullanımına ilişkin yağ kabı ürününün getirtilmesi ve incelenmesi suretiyle, davalının mevcut kullanımının davacıların marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğinin, öyle ki davacının orijinal ürününün piyasaya sürüldüğü şekil, renk, kompozisyon, yağ kabı rengi, ambalaj örneği, tasarımı unsurlarının, davalının fiili kullanımlarında ve adına tescilli tasarımında aynen yer aldığının, hatta ürünlerin birbirinden ayırt edilmesinin dahi mümkün bulunmadığının ve dolayısıyla 2014/06334 sayılı davalı tasarımının da yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşımadığının açıkça tespit edildiği, mahkemece ön inceleme duruşmasının yapılıp, aynı duruşmada tahkikatın bitirilmesinde, davalı vekilinin süre istemesi üzerine de bir sonraki celse sözlü yargılama ve hüküm duruşmasının yapılıp esas hakkındaki kararın verilmesinde bir usule aykırılığın bulunmadığı, mahkemece karar tarihinde miktarı belirli olan ihtiyati tedbir giderlerinin hüküm altına alınabileceği gerekçesiyle davacılar vekili ile davalı vekilinin istinaf başvurularının esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 05/12/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/114, Karar No: 2011/150, Tarih: 28.06.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/114 E.  ,  2011/150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname: 2011/159031

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Öldürmeye teşebbüs suçlarından sanıklar S. S. ve N. Ö.’nun yapılan yargılamaları sonucunda;

Sanık N.’ın mağdur D.’ya yönelik eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCY'nın 81/1, 35/2, 29/1 ve 62. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay ve mağdur T..’ya yönelik eylemi nedeniyle aynı maddeler uyarınca 6 yıl 3 ay hapis,

Sanık Se.’un mağdur T.’ya yönelik eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCY'nın 81/1, 35/2, 29/1 ve 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluğuna ve TCY’nın 63/1. maddesi uyarınca sanıkların tutuklulukta geçirdikleri sürelerin hükmolunan cezalarından indirilmesine ilişkin, İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 25.12.2009 gün ve 227-372 sayılı hükmün, sanıkların müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesince 12.10.2010 gün ve 3479-6585 sayı ile;

“…Dosya kapsamına göre, sanıklar N. ve S.’un, yanlarında kız arkadaşları tanıklar Ç.ve Ş. da oldukları halde, gece saat 23.30 sularında, caddede yürüdükleri sırada, N.ın, Ç. ile tartıştığı, sinirlenen N.’ın arkadaşlarından uzaklaştığı, Ş.’nın N.’ın peşinden gittiği, S.’un da Ç.’yı sakinleştirmeye çalıştığı, mağdurlar D., T.ve tanık M.’in aynı caddede karşılaştıkları S. ve Ç.’ya, alkolün de etkisiyle sözle tacizde bulundukları, akabinde S.’un N.’ı çağırdığı, N.’ın gelmesiyle birlikte taraflar arasında çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga sırasında çakı bıçaklarını kullanmak suretiyle, N.'ın D.'yı, S.'un da T.'yı yaraladığı, D.'yla olan mücadelesini bitiren N.'ın bu kez S.'un yanına giderek, T.'yı da bıçakladığı, D.’nın göğüs, karın, kasık ve sol kol bölgelerinde 16 adet kesi tespit edildiği, bu yaralardan sadece göbekte 10 cm sol yandaki kesinin hayati tehlikeye neden olduğu, diğer 15 adet yaranın basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğu, T.’nın ise göğüs ve bel bölgelerinde 3 adet kesinin tespit edildiği, sağ ve sol bel bölgelerindeki yaralanmaların karın zarını kestiği, ancak iç organlarda herhangi bir tahribat yaratmadığı, sol bel bölgesindeki yaranın ise cilt altı ve kas tabakasıyla sınırlı kaldığı olayda,

Sanıkların, geceleyin, aniden gelişen kavga sırasında, hareketli bir ortamda, daha önceden husumetlerinin olmadığı mağdurların hayati bölgelerini hedef aldıklarını gösteren delillerin mevcut olmadığı, mağdurlarda meydana gelen yaraların nitelikleri göz önüne alındığında, sanıkların öldürme kastları ile hareket ettiklerini gösteren kesin ve inandırıcı kanıtların bulunmadığı anlaşıldığı halde, sanık N..'ın, mağdurlar D. ve T.'yı; sanık S.'un, mağdur T.'yı ‘kasten yaralama’ suçlarından cezalandırılmaları yerine, suçların niteliklerinde hataya düşülerek, yazılı biçimde ‘öldürmeye teşebbüs’ suçlarından hükümler kurulmak suretiyle fazla ceza tayinleri” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 27.12.2010 gün ve 417-369 sayı ile;

Yerel mahkeme ise 27.12.2010 gün ve 417-369 sayı ile;

“…1.81 boyunda, atletik yapılı, koyu esmer tenli olan sanık N.Ö.’nun kafe bar çalıştırdığı, tanıklardan Ç.ile sözlü olduğu,

1.78 boyunda, açık renk, buğday tenli, koyu renk saçlı, atletik yapılı olan sanık S.’un meslek yüksek okuluna devam ettiği, sanık N.’la 9-10 yıldır birbirlerini tanıdıkları,

Olaydan önce ve sanık N.’ın arabasıyla İzmir’e gelmeye ve N.’ın sözlüsünü görmeye karar veren her iki sanığın İzmir’e gelip Ç. ve Ş.ile buluştukları, önce bir yerde yemek yiyip bir miktar alkol aldıkları, daha sonra lokantaya gittikleri, Ç. ile N.’ın tartışmaları yüzünden huzurlarının kaçtığı, yemek yemeden kalktıkları, İzmir’in eğlence merkezi olan Alsancak Semtinde ve yine gezinti yeri olarak trafiğe kapatılan Kıbrıs Şehitleri Caddesi üzerinde, saat 23:30 sularında yürümeye başladıkları, tanık Ç.’nın sinirli halini sürdürdüğü, daha mülayim yapılı görünen S.’un Ç.’yı yatıştırmaya uğraştığı, Ç.’ya öfkelenen N.’ın da Ç.’nın arkadaşı Ş. ile birlikte önden yürüdüğü, Ç.’nın adeta kapris aşamasına varan davranışlarıyla çevredeki insanların dikkatini çektiği, hatta çantasını yere attığı,

Olay günü, mühendislik fakültesi mezunu olan gençler T., D.ve M.’in Alsancak’ta buluştukları ve onların da yiyip içtikleri, gençlerin uğrak yeri olan aynı caddede yürüdükleri, okul anılarını anlatarak birbirleriyle yüksek sesle konuşup gülüştükleri,

Çantasını yere atan Ç.’nın bağırıp çağırmalarını gören bu üç gencin, hafif alkolün de verdiği rahatlıkla Ç.ve S.’un durumundan ötürü ‘bir kızı taşıyamıyorsan bırak git’ tarzında mağdur D.’nın laf ettiği, tanık M.’in de ‘höyt’ diye hafifçe nara attığı, Türk insanı olarak aynı okul mezunu birkaç genç bir araya geldiklerinde, hele uzun boy ve yapılı olmanın da verdiği güvenle bu tür davranışta bulunmasının zaman zaman olağan olduğu, ancak çizmeyi aştıkları, çünkü bir genç kız ile bir genç erkeğin aralarındaki tartışmaların onları ilgilendirmeyeceği,

Duruma ve sarf edilen sözlere alınan sanık S.’un ‘bize mi söylüyorsun’ diye döndüğü, D. ve arkadaşlarının özür dileyip tansiyonu yükseltmemeleri gerekirken mağdur D.’nın farklı bir tavır takındığı, sanık S.’un da haklı olarak tepki gösterdiği, ancak karşısında üç kişi olduğu için önden gitmekte olan N.’a bağırarak çağırdığı, o sırada sanık S. ile katılan T.’nın kavgaya tutuştukları, olay yerine koşan ve daha uzun, daha güçlü ve atletik yapılı olan ve İstanbul gibi yerde kafe bar çalıştırdığı için kavga tecrübesi olduğu anlaşılan sanık N.’ın, muhtemelen sözlüsü Ç. ile tartışmaktan ve huzurunun bozulmasından doğan öfkenin ve alkolün de etkisiyle gruba saldırdığı, mağdur D.ile karşı karşıya geldiği, çılgınca D.’ya vurmaya başladığı, elinde kesici ve batıcı bir cisim olduğu, bunun ince sivri uçlu bir bıçak olduğunun ifade edildiği, ancak bu aletin bulunamadığı, mağdur D.’nın yere düştüğü, yerde de sanık N.’ın darbelerine devam ettiği, çok kısa bir süre içinde D.’nın, göğüs, karın gibi yaşamsal bölgelerinden olmak üzere 16 yerinden bıçaklandığı, tanık M.’in D. ile N.’ı ayırmaya çalıştığı, fakat tam olarak başaramadığı, yine de N.’ın üzerine gelmesini sağladığı, N.’ın elindeki bıçakla bu kez M.’e saldırdığı, M.’in N.’ı hastanenin önündeki Talat Paşa Bulvarına çekmeye gayret ettiği, ardından ve yolu ortadan bölen ve yayaların geçmesini önleyen yan yana dizilmiş çam fidanlarının arkasına kaçması sonucu M.’i daha fazla takip etmediği, bu kez T. ile kavga eden S.’a yardıma koştuğu ve yine ard arda T.’nın sağ ve sol böğrüne vurarak aynı aletle birisi yaşamı tehlikeye sokacak düzeyde, diğeri tehlikeye sokmayacak ama basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek düzeyde yaraladığı, daha sonra S.ile birlikte olay yerinden kaçtığı, böylece sanık N.’ın iki kişiyi öldürme kastıyla yaralama suçu işlediği, bu kanaatin kesin olduğu, yerleşik Yargıtay kararlarına göre sanığın elverişli alet kullandığı, yaşamsal bölgelere darbe vurduğu, darbelerini adeta çılgınca sürdürdüğü, tanık M.’in müdahalesi ile ve mağdurların kaçması ya da yere düşmesiyle eylemlerini sürdüremediği nedenleriyle sanığın yaralama kastıyla vurduğunun hiçbir şekilde kabul edilemeyeceği açıktır.

Ceza Dairesinin bozma kararından sonra konu tekrar değerlendirilmiştir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.07.2008 tarih, 2008/1-88 Esas ve 2008/184 Karar sayılı içtihadında vurgulandığı üzere ‘sonuçlarını bilerek ve isteyerek fiili işleme iradesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak değerlendirilmelidir. Öldürme kastının varlığı ise;

a-Fail ile mağdur arasında olay öncesine dayalı, öldürmeyi gerektirir bir husumetin bulunup bulunmadığı,

b-Olayda kullanılan vasıtanın öldürmeye elverişli olup olmadığı,

c-Mağdurdaki darbe sayısı ve şiddeti,

d-Darbelerin vurulduğu bölgenin hayati önem taşıyıp taşımadığı,

e-Failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği,

a-Fail ile mağdur arasında olay öncesine dayalı, öldürmeyi gerektirir bir husumetin bulunup bulunmadığı,

b-Olayda kullanılan vasıtanın öldürmeye elverişli olup olmadığı,

c-Mağdurdaki darbe sayısı ve şiddeti,

d-Darbelerin vurulduğu bölgenin hayati önem taşıyıp taşımadığı,

e-Failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği,

f-Olay sonrası mağdura yönelik davranışları, başka bir anlatımla olayın kendine özgü tüm özellikleri dikkate alınarak saptanmalıdır. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; geceleyin kavganın hareketli ortamında, rastgele salladığı tek bıçak darbesi ile mağdurun iç organ yaralanmasına neden olmayacak biçimde yaralayan sanığın hayati bölgeleri özellikle seçtiğine ve eylemini sürdürmesine mani bir hal bulunduğuna dair kanıtta mevcut olmadığına göre olayda yaralama kastı ile hareket ettiğinin kabulü gerekir’ denilmektedir.

Yine 1.C.D.nin mahkememizden verilme bir kararla ilgili olarak 01.04.2004 tarih 2009/2977 Esas ve 2004/1201 Karar sayılı ilamında ‘sanığın mağdurda meydana getirdiği 4 bıçak yarasının birinin toraksa bir tanesinin de batına nafiz olup hayati tehlike yaratacak mahiyette olduğu dikkate alınarak suçun öldürmeye tam teşebbüs yerine yaralama olarak vasıflandırılması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmadığı’ belirtilmiştir.

Gerek Yargıtay kararlarında gerekse öğretide vurgulandığı gibi; yaralama ister bıçakla ister tabanca ile ya da başka bir cisimle meydana getirilsin, fiziki ve somut bir olgudur. Çünkü yarayı meydana getiren alet bellidir. Yaraların yeri ve niteliği bellidir. Ne var ki; kişi ölmemişse suçun yaralama mı yoksa öldürmeye kalkışma mı olduğu tartışılarak bir sonuca bağlanır. Çünkü kast içsel bir olgudur. Olay anında kişinin beyninde nelerin geçtiğini hiç kimse bilemez. Ancak kişinin iç dünyasında geçenlerin dışa vurumundan faydalanılarak hakimler bir kanaata varır. Zira niyet ve amel genel olarak birbirine bağlıdır. Nitekim genel kurul kararında 6 madde halinde sayılan ölçütler, öldürme kastının ya da yaralama kastının tayininde hakime büyük ölçüde yardımcı olur. Bu takdir ve tayin, matematiksel ya da fiziksel olmadığı için elbetteki tartışılır.

Bu düşünce ile birlikte anılan içtihat ve kararlar ışığında sanık N.'ın eylemleri tekrar irdelenmiştir. Buna göre ;

a-Fail N. ile mağdurlar arasında husumet var mıdır?

Bu düşünce ile birlikte anılan içtihat ve kararlar ışığında sanık N.'ın eylemleri tekrar irdelenmiştir. Buna göre ;

a-Fail N. ile mağdurlar arasında husumet var mıdır?

Öldürme kastı ya önceden failin iç dünyasında yer almaya başlamıştır; fail yerini ve zamanını kollamaktadır.Burada tasarlayarak öldürme kastı düşünülür. Yahut öldürme kastı aniden oluşur. Fail, olay sırasında o denli öfkelenmiş ya da birtakım düşünce veya kanaatlere kapılmıştır ki; bir anda gözünü kan bürüyerek öldürmekten ya da öldürme amacıyla yaralamaktan kaçınmamıştır. Bunun böyle olduğu binlerce dosyadan gerek Ceza Dairesince gerekse Ceza Yargıç ve Savcılarınca pekala bilinmektedir. Nitekim olaydan önce N. ile Ç.'nın sözlü oldukları, o gün kokoreç yemeye gittikleri yerde birbirleri ile tartıştıkları, bu yüzden N.'ın erkek olarak sinirlendiği, gerildiği açıktır. İşte bu halde iken katılan ve mağdur grubunun ‘bir kıza sahip çıkamıyor, ne biçim erkek’ şeklinde söz atmaları bardağı taşıran damla olmuştur. Kavgada, kendine güvenen hangi Türk erkeği olursa olsun bu sözün altında kalmak istemez. İnsanların özellikle bu tür suç işlemelerinde ulusal, töresel ve ahlaki ön yargıların ve alışkanlıkların büyük rolü vardır. Değer yargıları itibariyle Türk erkeğinin karakteristik yapısı, kolay kolay bu sözü kendisine sindiremez. Sanık S.'un ‘bize mi söylüyorsun’ diye dönüp karşı gruba seslenmesi ve grubunda özür dileyeceği yerde 3 kişi oluşları, muhtemelen alkolün de etkisi ile saldırgan yanıt vermeleri ve S.'un N.'ı da çağırması üzerine başlayan kavga ile husumet başlamıştır. S., N..a göre daha ılımlı ve kavgaya daha az yatkın bir yapıya sahiptir. N.kendine fazla güvenmektedir. Dolayısıyla mağdur tarafla sanık taraf arasında bir husumetin başladığı ve devam ettiği kuşkusuzdur.

b-Olayda öldürmeye elverişli alet kullanılmış mıdır?

b-Olayda öldürmeye elverişli alet kullanılmış mıdır?

Ne yazık ki; sanıkların olayda kullandıkları kesici ve delici aletler bulunamamıştır. Ellerindeki aletleri sanıkların mutlaka bilerek kaybettikleri, bir yere fırlattıkları açıktır. Oysa aletleri polise teslim etselerdi, hakimler daha rahat karar vereceklerdi. Bu durumda iddia ve savunmalar, tanık beyanları ve adli tıp raporlarına göre hareket edilecektir. Katılan ve mağdur aşamalardaki ifadelerinde, her iki sanığın elinde de küçük bıçak olduğundan söz etmektedirler. D. ile ilgili adli tıp uzman raporunda kesiler 3 cm kadar çıkmaktadır. Yani, kesici delici alet D.'ya 2-3 cm içeri girmiştir. Hatta D.'nın karnında 200 cc ince bağırsak içeriği görülmüş ve ameliyat sırasında temizlenmiştir. İnce bağırsak içeriğinin ne olduğu herkesçe bilinir. Raporda ayrıca treitz'den (duodenum 12 parmak bağırsağı-kasından) itibaren yaklaşık 30 cm'de 1 cm tam kat kesiği, 70 cm'de 2 adet 1 cm tam kat kesiği bulunduğundan ve tamir edildiğinden söz edilmektedir Demek ki, bıçağın ucu karından içeri girmiş ve ince bağırsakta yaralama yaparak karın içinde 200 cc gibi önemlice miktarda ince bağırsak içeriğinin yayılmasına sebep olmuştur. Bu yara hayati tehlikeye yol açmıştır. Dolayısıyla, kullanılan bıçak öldürmeye elverişli bir alettir.

c-Mağdurlardaki darbenin sayısı ve şiddeti nasıldır?

Yakınmadan vazgeçen D.'nın vücudunda toplam 16 adet bıçak yarası vardır. Bunlardan sadece birisi hayati tehlikeye yol açmıştır. Diğer 15 yara ise; hayati tehlikeye yol açmamış ve BTM ile giderilebilir niteliktedir. Dolayısıyla darbe sayısı haddinden fazladır. 16 adet darbeyi makul görmek mümkün değildir. Rapor içeriğine göre de şiddetinin küçük olduğu mahkememizce kabul edilmemiştir.

Katılan T. yönünden ise; mağdurun vücudunda toplam 3 adet kesici alet yarası vardır ve 2 adet yara hayati tehlikeye yol açmıştır. Çünkü periton (karın zarı) u kesmiştir.

d-Darbelerin vurulduğu bölge hayati önem taşımakta mıdır?

Bu konuda Adli Tıp raporlarında açıkça gösterilmiştir. Katılan T.'nın göğüs kafesi alt ucunda bir adet 2 cm'lik, belde sağ lomber bölgede bir adet 4 cm'lik, sol lomber bölgede bir adet 3 cm'lik bıçak yaraları vardır. Bu bölgeler tamamen hayatidir. Yine mağdur D.'nın vücudunun ense, sağ kürek kemiği, sol meme başı, sol orta koltuk altı çizgisi, karın, sol kasıkta pek çok bıçak yaraları mevcuttur. Dolayısıyla darbelerin vurulduğu bölgeler kesinlikle hayati önem taşımaktadır.

e-Sanık N. ve S., eylemlerine kendiliklerinden mi son vermişlerdir, yoksa bir engelden dolayı mı sona erdirmişlerdir?

e-Sanık N. ve S., eylemlerine kendiliklerinden mi son vermişlerdir, yoksa bir engelden dolayı mı sona erdirmişlerdir?

Sanık N., mağdur D.'yı 16 yerinden bıçakladıktan sonra kendilerini ayırmaya çalışan tanık M.'i kovalamış, M.tarafından, saldırgan sanık N., asfalt yola çekilmeye çalışılmış fakat N. biraz M.'i kovaladıktan sonra vazgeçmiş ve bu kez kendisinden daha zayıf olan arkadaşı S.'a yardım için koşmuştur. Demek ki; sanık N. De.'yı bıçaklarken kendi serbest iradesi ile vazgeçmemiştir. Hem M.'i bıçakla kovalamak hem de S.'a yardım etmek için, D.'ya yönelik eylemine son vermiştir. S. ile boğuşan T.'ya saldırarak ona da bıçakla vurmuştur. T.'nın göğüs ve lomber(böğür) bölge gibi 3 yerden bıçaklanması sebebiyle bunlardan ikisinin sanık N. tarafından meydana getirildiği açıktır. Çünkü T.'nın her iki böğründe de bıçak yarası vardır. Sanık S. ise göğüs bölgesinden vurmuştur. Bunun yanında D.'yı 16 yerinden bıçaklayan ve böylece öldürme kastını ortaya koyan sanıkta kastın bölündüğünden de söz edilemez. Çünkü D.'yı yaraladıktan sonra çılgın bir tarzda T.'ya saldırmıştır. Karşısında kendi boyuna yakın 3 ayrı kişi olduğu halde, bu 3 kişi N.'a bir şey yapamamışlardır. Bunda mağdurların bıçak taşımamasının büyük rolü vardır.

Sanık S.'ta olay sırasında katılan T.'ya bıçakla ve hayati bölgesinden vurmuş, T. kavgaya yatkın bir insan olmadığı için donakalmış, ancak tekme ile T.'nın kendini savunması, D.'nın kanlar içinde yerde yatması, olay yerine gelenlerin bulunması gibi nedenlerle sanıklar eylemlerini daha fazla sürdüremeyip olay yerinden uzaklaşmışlardır. Dolayısıyla her iki sanık kendiliklerinden eylemlerine son vermiş sayılmazlar.

f-Olay sonrası sanıkların mağdurlara yönelik davranışları nasıldır?

Olaydan sonra her iki sanık kendilerini kurtarmak için kaçmışlar ve yaralılara karşı herhangi bir insani davranışta bulunmamışlardır. Yargılamanın ilk dönemlerinde herhangi bir pişmanlık sergilememişler, özür dilememişler, ikinci oturuma gelen D., sebebi bilinmeyen şekilde yakınmasından vazgeçmiş, davaya katılmamıştır. Vazgeçme elbette ki mağdurun kendisini ilgilendirir. Hatta toplumda barışın sağlanması için tarafların barışmaları aynı zamanda yararlıdır.