muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9607, Karar No: 2023/6438, Tarih: 25.12.2023

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; zina olarak değerlendirilen fotoğrafların 2017 Aralık ayı son günlerinde ... isimli şahıs tarafından davacıya gönderildiğini, davacının bu fotoğrafları ve olayları öğrendikten sonra müvekkilini affettiğini, fotoğrafların ... isimli şahıs tarafından hukuka aykırı yollarla ve gizli olarak çekilerek elde edildiğini, ...'ın müvekkilinin arkadaşı olduğunu, müvekkiline tuzak kurduğunu, bir akşam yemeğinde müvekkilini sarhoş ettiğini, bahsi geçen bayanın müvekkilinin sarhoşluğundan da faydalanarak müvekkiline sarılıp öpmeye kalktığını, ...'ın gizlice fotoğrafladıktan sonra şantaj yaptığını, bu sebeple suç duyurusunda bulunduklarını, müvekkilinin eşine açıklama yaptığını, davacının müvekkiline inandığını ancak "Fotoğraflar gerçek olsa dahi seni seviyorum ve affediyorum." dediğini, müvekkiline destek olduğunu, ...'ın ceza alması için gerekeni yapmasını istediğini, zina iddiasını kabul etmemekle birlikte fotoğrafta cinsel birleşmeye dair bir görüntünün olmadığını, davacının aynı zamanda affettiğini gösteren davranışlar sergilediğini, 2017 yılı Aralık ayında patlak veren bu olay sonrası 2018 yılı Mart ayına kadar tarafların birlikte yaşadıklarını, İngiltere'ye tatile gittiklerini, ekte sundukları fotoğrafların bu olayın ortaya çıkmasından yaklaşık 25 gün sonra İngiltere'de tatil yaparken çekildiğini, davacının annesi ...'in Facebook sayfasından fotoğrafları Ocak 2018 tarihinde yayınladığını, davacının bu fotoğraflara yorum yazan arkadaşlarının "Allah nazardan korusun." şeklindeki iyi niyetli temennilerine "Amin ablacığım." şeklinde cevaplar yazdığını, davacının daha sonra çevresinin dolduruşuna gelerek bu davayı açtığını, İngiltere'de şirket kurup müvekkilini peşinden sürükleyenin davacı olduğunu, davacının üniversite mezunu ve doktor olup müvekkilinin lise mezunu olması nedeniyle müvekkilini küçümsediğini ve hakaret ettiğini, davacının kusurlu olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 29.11.2019 tarih ve 2018/203 Esas, 2019/846 Karar sayılı kararı ile özellikle davacı kadının tanıklarının ifadesinde ve dosyaya sunulan fotoğraf değerlendirildiğinde; davalı erkeğin eşini aldattığı, davacı kadının her ne kadar zina özel nedeni ve onur kırıcı davranış nedeniyle boşanmayı talep etmişse de zina özel nedenine dayanılarak açılan boşanma davasında zinanın özel şekil şartlarına tabi olduğu ve bu şartların oluştuğu konusunda yeterli delillendirme bulunmadığı, onur kırıcı davranış nedeniyle de özel şekil şartlarının yerine gelmediği; davalı erkek kusurlu olmadığını, aldatma olayının olması halinde bile eşinin kendisini affettiğini ve bu nedenle davanın reddine karar verilmesini gerektiğini ileri sürmüşse de davacı kadının önceki sadakatsizlik olaylarında eşini affetmiş olması son sadakatsizlik olayında da eşini affettiği anlamına gelmediği, bunun yanında sadakatsizlik olayının ortaya çıktığı tarihten sonra tarafların İngilterede bulunan şirketin kapatılması ve kiralanan taşınmazın kira kontratının feshi ile ilgili olarak Londra'ya gitmiş olmaları başlı başına davacı kadının davalı erkeği affettiği anlamına gelmediği, kaldı ki tarafların kızlarının beyanında Londra'da bulunduğu sürede tarafların aynı odada yatmadıklarının ifade edildiği, bu durumun da tarafların barışmadığına delalet ettiği, ayrıca tarafların barıştığı iddia edildiği halde davalı erkek tarafından anlaşmalı boşanma ile ilgili bir dava açmış olduğu ve sonradan davasının takipsizlik nedeniyle ortadan kalkması ve bunun hemen ardından davacı kadının bu davayı açmış olmasının, tarafların barışmadığı ve davacı kadının davalı eşini affetmediği şeklinde değerlendirilmesi gerektiği belirtilerek davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, davacı kadının davalı eşinin isteği ve onayı üzerine sağlık turizmi amaçlı olarak İngilterede bir şirket kurmuş ve bu amaçla ilçe sağlık müdürlüğü görevinden istifa etmiş olması, yaşı nedeniyle de emeklilik hakkını elde edemediği, davacı kadın adına kurulmuş olan şirket ise faaliyete geçmeden ve herhangi bir gelir getirici işlem yapılmadan davalının sadakatsizliği ortaya çıktıktan sonra bu şirketin tasfiyesinin yapılmış olduğu, davacı kadının gelir getirici bir şirketi ve işinin bulunmadığı, davalı erkeğin adına kayıtlı çok sayıda taşınmazın bulunması ve taşınmazlarından bir kısmından aylık 100.000,00 TL'nin üzerinde kira gelirinin bulunması ve davalının müteahhit olarak görev yapması ve ekonomik durumu dikkate alındığında davacı eşin evlenme ile edindiği sosyal statüde dikkate alınarak kadının yoksulluğa düşeceği gerekçesi ile kadın yararına aylık 20.000,00 TL tedbir ve aylık 20.000,00 TL yoksulluk nafakasına, kadın yararına 500.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin tarihli kararına kararına karşı;

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin tarihli kararına kararına karşı;

1. Davacı kadın vekili; zina ve onur kırıcı davranış sebebiyle boşanmaya hükmedilmemesi, kusur belirlemesi, tazminat ve yoksulluk nafakası miktarları ile yoksulluk nafakasının yıllık enflasyon oranında artırılmaması yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; istinaf taleplerinin kabulü halinde usul ve kanuna aykırılıkların niteliği ve hakimin ihsası reyde bulunması ve kararın kaldırılması halinde dosyanın başka bir mahkemeye gönderilmesini talep ettiklerini belirterek davanın kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 22.06.2022 tarih ve 2020/69 Esas, 2022/1026 Karar sayılı kararı ile kısa karar ile gerekçeli karardaki hüküm arasında çelişki bulunduğu ve boşanma hukuksal nedeninin yazılmadığı gerekçesiyle erkeğin bu husustaki istinaf talebinin kabulüne; zina ve haysiyetsiz hayat sürme nedenine dayalı davalar hakkında Mahkemece karar verilmemesi nedeniyle kadının bu husustaki istinaf talebinin kısmen kabulüne, toplanan delillere göre erkeğin zina eylemini gerçekleştirdiğinin sabit olduğu, erkeğin tanıklarının, erkeğin eşini aldattıktan sonra eşini affettiğini kendilerine söylediğini beyan ettikleri ve tarafların barışıp birlikte evlilik birliğine devam ettiklerini belirttikleri; tanık ... ile ...'in tarafların İngiltere'den döndükten sonra bir arada yaşayıp yaşamadıkları hususundaki çelişkili beyanları, tanık ...'un emniyetteki ifadesi ile Mahkemeye verdiği ifadesi arasındaki tutarsızlıklar, tanık ...'ın erkeğin fotoğraflarının kadın tarafından Kasım/Aralık 2017 tarihinde öğrenilmesine rağmen dört ay kadar tarafların barışıp bir arada yaşadıktan sonra tarafların İngiltere'ye gittiklerine dair olayların oluş tarihleriyle dahi uyuşmayan beyanları dikkate alındığında bu tanıkların beyanlarına itibar edilemeyeceği; erkeğin diğer tanıklarının beyanlarının gerçeğe uygun olduğu hususunda belirtilen nedenlerle şüphe oluştuğu, erkeğin 12.01.2018 tarihinde avukatına vekâletname vermesinden sonra 09.03.2018 tarihinde anlaşmalı boşanma davası açması hususu da dikkate alındığında ortak çocuğun tanık olarak verdiği beyana üstünlük tanındığı, buna göre erkeğin zina eyleminin kadın tarafından affedildiğinin kabulüne imkan olmadığı, boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu belirtilerek kadının bu hususlardaki istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili kısmının kaldırılmasına, kadının zina hukuki sebebine dayalı davasının kabulüne, tarafların zina nedeniyle boşanmalarına, kadının haysiyetsiz hayat sürme sebebine dayalı davasının reddine, kadının evlilik birliğinin sarsılması sebebine dayalı davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin tam kusurlu sayılmasına; yoksulluk nafakasının enflasyon oranında artırılması talebinde Mahkemece olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediği görülmekle bu husustaki kadının istinaf talebinin kısmen kabulüne, kadının nafakanın enflasyon oranında artırılması talebi hakkında 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 141 inci madddesi uyarınca karar verilmesine yer olmadığına; tarafların ekonomik ve sosyal durumları, kusur dereceleri, paranın alım gücü, kadının kişilik haklarına yapılan saldırı dikkate alındığında kadın yararına hükmolunan manevî tazminatın az olduğu gerekçesiyle kadının bu husustaki istinaf talebinin kabulü ile kadın yararına 300

.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiş; davanın zina, haysiyetsiz hayat sürme ve evlilik birliğinin sarsılması sebeplerine dayalı olarak açıldığı, haysiyetsiz hayat sürme sebebine dayalı boşanmanın yasal şartlarının oluşmadığı, erkeğe ait olan ve dosyaya ibraz edilen fotoğrafın kadın tarafından hukuka aykırı yollarla ele geçirilmediği, İngiltere'den dönmeden önce alındığı belirtilen televizyonun harcama belgelerinin celp edilmesinin verilecek kararın esasına etkisi bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesinin delilleri topladıktan sonra nihai hükümde kusur belirlemesi yaparak boşanma kararı vermesinin ihsas-ı rey anlamına gelmeyeceği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları hakkında kanaat oluşturacak bilgi ve belge dosya içerisinde bulunduğu, kadın adına hisseli taşınmazlar bulunmakla birlikte bu taşınmazlardan gelir elde ettiğine dair bilgi ve belge bulunmadığı da dikkate alınarak kadının boşanmakla yoksulluğa düşeceği, kadın yararına hükmolunan tedbir ve yoksulluk nafakasının hakkaniyete uygun olduğu; tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında kadın yararına hükmolunan maddî tazminat miktarının hakkaniyete uygun olduğu belirtilerek tarafların sair istinaf talepleri reddedilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunun kısmen esastan reddedilmesinin doğru olmadığını, tazminat ve yoksulluk nafakası miktarlarının az olduğunu belirterek istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler yönünden; davalı erkek tarafından ise davanın kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemiz 08.03.2023 tarihli ilamı ile kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarlarının az olduğu ve koşulları oluşmadığından yoksulluk nafakasının kaldırılması gerektiği gerekçesi ile hükmün bozulmasına, bozma kapsamı dışında kalan hususlar yönünden ise tarafların sair temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla bozma ilamına uyulmakla, erkeğin kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakasına yönelik istinaf talebinin kabulüne, kararın ilgili bendinin kaldırılmasına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadının maddî ve manevî tazminata ilişkin istinaf talebinin kısmen kabulüne, kararın ilgili bentlerinin kaldırılmasına, kadın yararına 1.000.000.00TL maddî ve 750.000,00TL manevî tazminata karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının evlilik birliği içinde yaşadığı hayat standardına uygun olmayan bir evde kiracı olarak oturduğunu, mal sahibi tarafından tahliye davası açıldığını, erkeğin ise çok sayıda gayrimenkulünün bulunduğunu, bu gayrimenkullerden kira bedeli elde ettiğini, hükmedilen maddî ve manevî tazminatların miktarının bu koşullara göre düşük kaldığını, kadının doktor olması nedeniyle yoksulluk nafakasının kaldırılmasının hatalı olduğunu, kadının doktorluğu kısa bir süre yapıp kalan sürede hastane yöneticiliği yaptığını, 2017 yılı Ekim ayından beri çalışma faaliyetinin bulunmadığını belirterek hükmedilen maddî ve manevî tazminatların miktarı ile yoksulluk nafakasının reddi yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; yoksulluk nafakasının reddi kararının yerinde bir karar olduğunu, tazminatların arttırılması kararını ise hatalı olduğunu, bu konuda önceki karar yönünde direnilmesi gerektiğini, hükmedilen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu, erkeğin ödeme gücünün aşıldığını, kadının erkeğin affettiğini, bu nedenle affettiği döneme ilişkin erkeğe kusur yüklenmesinin hatalı olduğunu, tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi gerektiğini belirterek kusur belirlemesi ve hükmedilen maddî ve manevî tazminatlar yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kesinleşen hususlar yönünden yeniden inceleme yapılıp yapılmayacağı, bozmaya uygun karar verilip verilmediği, kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminatların miktarlarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 161 inci maddesi, 163 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3.Değerlendirme

1.Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmadığı gibi bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak oluşturan yönlerin de yeniden incelenmesinin hukuken mümkün olmadığı anlaşılmakla; davalı-davacı erkeğin tüm, davacı- davalı kadının aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddî ve manevî tazminat bozma ilamında belirtilen ilkelere ve bozmanın amacına uygun olmayıp azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci madde hükümleri nazara alınarak, 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı-davacı erkek vekilinin temyiz itirazlarının reddine,

2.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadın yararına hükmolunan maddî ve manevî tazminat miktarları yönünden kadın yararına BOZULMASINA,

3.... kadın vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden ...'e iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden ...'a yükletilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2007/16126, Karar No: 2010/9767, Tarih: 02.06.2010

**3. Ceza Dairesi         2007/16126 E.  ,  2010/9767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın mağdure...'ı bıçakla yaşamsal tehlike geçirecek şekilde yaralamış olmasına göre, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 87/1-d, son maddesi uyarınca tayin olunacak cezanın 5 yıldan az olamayacağının gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yine sanığın mağdure...'ı yaralaması eyleminden dolayı ceza hükmü tesis edilirken 5237 sayılı TCK'nun 86/3-e maddesi ile tayin olunan 1 yıl 6 ay hapis cezasının aynı kanunun 87/1-d maddesi gereğince bir kat artırılması sonucu 2 yıl 12 aya hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemekle tebliğnamedeki 2 nolu bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

1) Sanığa ek savunma hakkı tanınmadan atılı eylemlerin silahtan sayılan bıçakla gerçekleştirildiğinden dolayı iddianamede yer almayan sevk maddesi ile ceza tayini suretiyle CMK'nun 226 maddesine muhalefet edilmesi,

2) Mağdure... hazırlık aşamasında verdiği 5.7.2005 tarihli ifadesinde annesinin sanığın evden gitmesini istediği, evden gitmeyince de sanığa karşı küfürlü laflar söylediğini, bunun üzerine sanığın sinirlendiğini ve mutfaktan bıçak aldığını bildirmiş olmasına göre bu hususta her iki mağdurenin ifadesine başvurularak, mağdure...'ın bu eyleminin sanık lehine tahrik olupturup oluşturmayacağının tartışılmaması,

3) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53 maddesi ile uygulama yapılırken aynı maddenin 1 fıkrasının "a, b, d, e" bentlerinde belirtilen hakları kullanmaktan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar "c" bendinde belirtilen hakları kullanmaktan ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılacağının kararda gösterilmemesi,

4) Sanığın mağdure...'ı yaralaması eyleminden dolayı verilen kararda;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 Sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, CMK'nun 231/5, 14. madde ve fıkralarında öngörülen, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında ceza sınırının 2 yıla çıkartılması ile soruşturma ve kovuşturması şikayete bağlı suç olma şartının kaldırılması kuralları gereğince, bu hususların mahalli mahkemece birlikte değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 2.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33344, Karar No: 2016/4222, Tarih: 07.03.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/33344 E.  ,  2016/4222 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Muhtelif suçlardan hükümlü ...'nın cezalarının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 99. maddesi uyarınca 1 yıl 21 ay 31 gün olarak toplanmasına dair Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 04/04/2014 tarihli ve 2014/122 değişik iş sayılı kararını müteakip, hükümlünün Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesinin 1-b. maddesi gereğince açık ceza infaz kurumuna ayrılamayacağına ilişkin Çorum L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 03/03/2015 tarihli ve 2015/242 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Çorum İnfaz Hâkimliğinin 05/03/2015 tarihli 2015/285 esas, 2015/280 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile İnfaz Hâkimliğinin anılan kararının ortadan kaldırılmasına ilişkin Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/03/2015 tarihli ve 2015/159 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.09.2015 gün ve 306000 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “Dosya kapsamına göre, hükümlünün ikinci kez mükerrirlik hâlinin bulunduğu. Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin Açık Kuruma Ayrılamayacak Hükümlüler başlıklı 8/1-b. maddesinde. "Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerden; haklarında ikinci defa tekerrür hükümleri uygulananlar, açık kurumlara ayrılamaz." şeklindeki hükmü karşısında hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılmaması gerektiği hâlde, buna olanak tanıyacak şekilde itirazın kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararı ile hazırlanan iş bölümünde belirtilen, “Uyarlama yargılamaları hariç olmak üzere hükmün infazı aşamasında disiplin cezaları, koşullu salıverilme, koşullu salıverilmenin geri alınması, denetimli serbestlik ve infazla ilgili diğer uyuşmazlıklardan kaynaklanan iş veyahut kararlara yönelik temyiz incelemeleri, hükme esas alınan suç ya da kararların niteliğine bakılmaksızın, 1. Ceza Dairesi tarafından yapılır” hükmüne göre, kanun yararına bozma isteminin, Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nce incelenmesi gerektiği anlaşılmakla; Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın 1. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 07.03.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3720, Karar No: 2016/14275, Tarih: 14.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/3720 E.  ,  2016/14275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı-karşı davalı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine, davalı-karşı davacı şirket ise ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın ise reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı-karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde özetle;müvekkilinin 2008 yılı Nisan ayında davalı yanında aşçı olarak çalışmaya başladığını, fazla mesai alacaklarının ödenmemesi üzerine iş akdini 21/01/2013 tarihinde haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarını,karşı davanın ise reddini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı-karşı davacı vekili cevap dilekçesinde özetle;davacının müvekkilinin grup şirketlerinden olan dava dışı Geçit Gıda'da 14/04/2008 tarihinde mutfak elemanı olarak çalışmaya başladığını, en son mutfak şefi yardımcısı olarak görev yaptığını, daha sonra müvekkili şirkette 01/11/2008 tarihinde çalışmaya başladığını, taleplerin sadece müvekkili şirkete yöneltilemeyeceğini, davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, 2010 yılına kadar üçlü vardiya sisteminde çalışma yapıldığını, ekonomik gereklilikler nedeni ile personel sayısının azaltılması nedeni ile 2010 yılından sonra ikili vardiya sistemine geçildiğini,davacının iş akdini haksız feshettiğini, ihbar süresine uymadığını savunarak,davanın reddi ile iş akdinin davacı tarafından haksız feshi nedeni ile ihbar tazminatının davacıdan tahsilini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller,tanık beyanları,bilirkişi raporu, emsal ücret araştırması ve tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde;davacının davalı şirketin grup şirketlerinden olan dava dışı ...Gıda'da geçen hizmet süresi dahil 15/04/2008-21/01/2013 tarihleri arasında çalıştığı, en son ücret bordroları da dikkate alındığında 1.735,00 TL aylık brüt ücret aldığı, tahakkuk yapılan aylar dışlandıktan sonra haftalık 45 saati aşan 18 saat fazla mesai yapması nedeni ile fazla mesai alacağı olduğu, fazla mesai alacaklarının ödenmemesi nedeni ile iş akdinin davacı tarafından haklı nedenle feshedilmesi sebebi ile kıdem tazminatına hak kazandığı, mazeretli ve raporlu olunan günler nedeni ile çalışılamayan günlerinde olabileceği dikkate alınarak takdiren %30 oranında indirim yapılmak suretiyle 7.191,21 TL fazla mesai alacağı olduğu, iş akdinin haklı nedenle feshi sebebi ile davalı-karşı davacının ihbar tazminatı talep edemeyeceği kanaatine varılarak hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe: