muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14050, Karar No: 2022/20276, Tarih: 05.12.2022

Somut olayda, sanık hakkında katılana yönelik eylemleri nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 151/1, 125/1 ve 106/2-. maddeleri uyarınca mala zarar verme, hakaret ve silahla tehdit suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde sanığın silahla tehdit suçundan beraatine, mala zarar verme ve hakaret suçlarından ise mahkûmiyetine hükmedildiği anlaşılmış ise de, sanık hakkında silahla tehdit suçundan beraat kararı verilmesi sebebiyle, mala zarar verme ve hakaret suçları yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 'uzlaşma' başlıklı 253/3. maddesinde yer alan "...Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmadığı, bu hâli ile mala zarar verme ve hakaret suçları yönünden 5271 sayılı Kanunu’nun 253. maddesindeki esas ve usullere göre uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için yargılama dosyasının uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, sanık ... hakkında katılana yönelik eylemleri nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 106/2-a, 125/1 ve 151. maddeleri uyarınca silahla tehdit, hakaret ve mala zarar verme suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde sanığın silahla tehdit suçundan beraatine, hakaret ve mala zarar verme suçlarından ise cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmış ise de, sanık hakkında silahla tehdit suçundan beraat kararı verilmesi sebebiyle, hakaret ve mala zarar verme suçları yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı CMK’nın 253/3. maddesinde yer alan “...Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmadığı, bu hâli ile hakaret ve mala zarar verme suçları yönünden 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesindeki esas ve usullere göre uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, hakaret ve mala zarar verme suçlarından yazılı şekilde hükümler kurulması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (SAMSUN) 12. Asliye Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 28/09/2021 tarihli ve 2020/273 E., 2021/660 K. sayılı kararının belirtilen nedenle 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 05/12/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6949, Karar No: 2012/8053, Tarih: 10.07.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/6949 E.  ,  2012/8053 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'nin yapılan yargılanması sırasında; ... 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/10/2011 gün ve 2011/623 E. 2011/67 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21104, Karar No: 2007/3679, Tarih: 12.03.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/21104 E.  ,  2007/3679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ... ile davalı ... Müd. vekili Avukat ...... aralarındaki Tesbit davası hakkında Çorum İş Mahkemesinden verilen 11.10.2006 günlü ve 1248/2351 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

1-Davacının tarımsal faaliyetleri nedeniyle, Pan Tohum Islah ve Üretme A.Ş ‘den, 1996 yılından sonra ürün teslim edip etmediği etmişse ürün teslim ettiği yıllar ve bu nedenle yapılan ... prim kesinti miktar ve tarihlerinin ,

2-Ayrıca davacının, Arifegazili Tarım Kredi Kooperatifi’ne hangi tarihte üyeliğinin başladığı ve halen devam edip etmediğinin ilgili Kuruluşlardan sorularak alınacak cevaplar eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2207, Karar No: 2014/1155, Tarih: 31.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/2207 E.  ,  2014/1155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret, ikramiye, ilave tediye ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili davacının, davalı şirkette 399 sayılı KHK'ye tabi sözleşmeli personel olarak çalışmakta iken 15.11.2000 tarihinde iş mevzuatına tabi personel statüsüne geçtiğini, 15.10.2004 tarihleri arasında idari uzman olarak çalıştığını, 15.10.2004 tarihi itibariyle müdür olarak görevlendirildiğini ve havuza alındığı tarih olan 15.06.2006 tarihine kadar müdür olarak çalıştırıldığını, bu dönemde 1. Derece imza yetkisi bulunduğunu, müdür olarak görevlendirildiği 15.10.2004-15.06.2006 tarihleri arasında müdür ve daha üst unvandaki personele ödenen temsil tazminatının ödendiğini, ancak ücret ve parasal haklarının idari uzman ücreti üzerinden ödendiğini, ücret ikramiye ve ilave tediyelerinin eksik ödendiğini, diğer müdür arkadaşları arasında çok yüksek rakamlarda ücret ve parasal haklar farkı oluşturularak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 5. maddesine aykırı davranıldığını, bakiye kalan yıllık ücretli izninin de müdür ücreti üzerinden ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, ücret farkı alacağı, ikramiye farkı alacağı, ilave tediye farkı alacağı, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesi uyarınca eşit davranma borcuna aykırılık nedeniyle tazminat ve yıllık ücretli izin alacağının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, taleplerini 02.02.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile artırmıştır.

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davanın görev ve çözüm yerinin idari yargı olduğunu, şirketin çeşitli kanunlarda yapılan değişiklerle özel hukuk hükümlerine tabi A.Ş. statüsüne kavuşturulduğunu, 15.10.2004 tarih ve 7931 sayılı Bakanlar Kurulu kararı çerçevesinde şirket hisselerinin %55'inin blok satışının gerçekleştirildiğini, 14.11.2005 tarihinde yapılan hisse devri ile kamu payının %50'nin altına düştüğünü ve kamu şirketi niteliğinin yitirildiğini, 31.08.2000 tarih ve 407 sayılı Şirket Yönetim Kurulu kararıyla iş mevzuatı ile ilgili yönetmelik ve esasların yürürlüğe konulduğunu, görevlendirme başlıklı 22. maddede vekil olarak atamalarda aylıksız vekaletin asıl olarak düzenlendiğini, şirketin devir aşamasında mevcut uzmanların görevde aksamaya mahal verilmemesini teminen müdür adına bazı yazışmalarda imza attıklarını, asaleten atanma olmadığından ücretinin ödenmesinin mümkün olmadığını, tüm hak ve alacakların ihtirazı kayıtsız alındığını belirterek, davanın görev, zamanaşımı ve diğer nedenlerle reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının 15.10.2004-15.06.2005 tarihlerinde müdür vekili olarak 20 ay gibi bir süre görev yaptığı, davacıya müdür olarak çalıştırıldığı halde diğer müdürlere ödenen ücretlerden yaklaşık %43 oranında eksik ödeme yapıldığı, bu davranışın eşit davranma borcuna aykırılık oluşturduğu, davacının eksik ödenen ücretleri talebe hakkı olduğu, ayrıca 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde yazılı 4 aylık ücret karşılığı tazminatı da talebe hakkı olduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili kanuni süresi içinde temyiz etmiştir.

Taraflar arasında davacının, vekaleten yerine getirdiği görev ve unvana göre ücrete hak kazanıp kazanamayacağı uyuşmazlık konusudur.

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene, işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı, işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapıl­masını yasaklamaktadır. Bununla birlikte, eşit davranma borcu, tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmemektedir. Bahsi geçen ilke, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

Öte yandan anılan ilke, hakların sınırlandırılmasına değil tesisine hizmet eder. Eşitlik ilkesi aynı durumda olan işçiler yönünden geçerlidir. Başka bir anlatımla işverenin, farklı konumda olan işçiler bakımından eşit davranma yükümü yerine, yönetim hakkı kapsamında farklı davranma serbestisinden söz edilir. İşverenin işçileri arasında eşit işlem yapma borcundan söz edebilmek için hiç şüphesiz işveren ile arasında iş ilişkisi kurulmuş olan işçilerin varlığı gerekmektedir. Eşitlik ilkesine uygun davranılıp davranılmadığının belirlenmesinde bu yönde bir iddiayı ileri süren işçi ile aynı işverene bağlı olarak, aynı ya da benzer işte, aynı ya da benzer verim ile çalışan, eğitim dereceleri aynı ya da benzer olan, kıdemleri eşit olan, kısacası objektif ve sübjektif nitelikleri itibarıyla karşılaştırılabilir iki veya daha fazla işçi bulunmalıdır.

4857 sayılı Kanun sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almış ve kanunun 5. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin 2. fıkrasına göre “İşveren, esaslı sebepler olmadıkça tam süreli çalışan işçi karşısında kısmi süreli çalışan işçiye, belirsiz süreli çalışan işçi karşısında belirli süreli çalışan işçiye farklı işlem yapamaz”. İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı maddenin 6. fıkrasında belirtilmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkanı bulunmaktadır. 4 ay üst sınır olduğundan tazminatın 1 ile 4 ay arasında hakim tarafından ihlalin ağırlığına, işçinin kıdemine göre belirlenmesi isabetli olacaktır.

Dosya içeriğinden, davacının davalıya ait işyerinde, kapsam dışı personel, idari uzman olarak çalışmakta iken 15.04.2004-15.06.2006 tarihleri arasında Eğitim Planlama ve Uygulama Müdür vekili olarak çalıştığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, idari uzman unvanı ile görev yapan davacı, davalı işveren tarafından unvanı aynı olmak üzere müdürlük görevini yerine getirmek üzere görevlendirilmiştir. Davacı bu görevlendirme nedeni ile müdürler için öngörülen hakların kendisine ödenmesini talep etmiş ve bu farklar hüküm altına alınmıştır. Davacının unvanında değişiklik yoktur. Bu unvanı ile müdürlük kadrosunda görevlendirilmiştir. Hal böyle olunca, mahkemece, müdürlere ödenmesi gereken fark alacaklarının kabulü doğru ise de davacının unvanında değişiklik olmadığı, bu unvanı ile müdürlük kadrosunda görevlendirildiği dikkate alındığında, eşit işlem borcuna aykırılık tazminatının kanuni koşullarının oluşmadığı gözetilmeden bu tazminatın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 31.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/570, Karar No: 2013/2275, Tarih: 19.03.2013

**1. Ceza Dairesi         2010/570 E.  ,  2013/2275 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2009/292384

MAHKEMESİ : Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 03/06/2009, 2008/427 (E) ve 2009/158 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Olay tarihinde sanığın yanında kız kardeşi ile birlikte yolda yürümekte olduğu sırada karşıdan gelen ve alkollü olan mağdurun kız kardeşine omuz ile çarpması nedeniyle çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine, sanığın çantasından çıkardığı bıçağın sapıyla mağdurun burnuna vurduktan sonra aynı bıçak ile mağduru sol meme üzerinden, sol kosta lomber ve sol skapula üzerinden biri toraksa nafiz olacak şekilde toplam üç bıçak darbesiyle hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığı olayda; kasten yaralama suçu nedeniyle mağdurun vücudunda meydana gelen yaraların niteliği, mağdur ve tanık anlatımlarına göre ani gelişen kavga ortamında ciddi bir engel durum bulunmamasına karşın sanığın bizzat eylemine kendiliğinden son verdiği anlaşılmakla, suçun niteliği yönünden bozma öneren tebliğname düşüncesi benimsenmemiştir.

2) Sanık Nazan müdafiinin temyiz isteminin sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu kabul edilerek, sanık Nazan hakkında mağdur Bilal'i kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi gerektiğine, Cumhuriyet Savcısının suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

a) Sanığın bıçak ile mağduru sol kosta lomber, sol meme ve sol skapula üzerinden biri toraksa nafiz olacak şekilde toplam üç bıçak darbesiyle hayati tehlike geçirecek ayrıca bıçağın sapıyla mağdurun burnuna vurması nedeniyle hayati fonksiyonlara etkisi hafif ( 1. ) derecede kırık oluşacak şekilde yaraladığı olayda; 5237 sayılı TCK'nun 44. maddesi gereğince aynı eylem nedeniyle oluşan birden fazla neticesi sebebiyle ağırlaşan yaralamada sanığın en ağır netice doğuran artırım nedeninden sorumlu tutulması gerektiği, bu nedenle TCK'nun en ağır cezayı gerektiren 87/1-d-son maddesi esas alınarak, 5237 sayılı TCK'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddeleri uyarınca uygulama yapılması ile yetinilmesi, suçta birden fazla nitelikli halin varlığının ancak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinde göz önünde bulundurulacağı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nun 87/l-d-son maddesi uygulamasından önce 87/3 maddesiyle artırım yapılması,

b) Sanığın kasten yaralama suçunu, mağdur Bilal'in tahriki altında işlediği kabul edildiği halde, mağdurdan kaynaklanan ve tahrik oluşturan söz ve hareketler açıklanmadan TCK'nun 29. maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafii ile Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün değişik gerekçeyle tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA 19/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28020, Karar No: 2018/6383, Tarih: 12.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/28020 E.  ,  2018/6383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ... davalı ...Ş. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01.12.2004 yılından beri davalılara ait işyerinde foto muhabiri olarak çalıştığını, hak ettiği fazla çalışma, ubgt ve yıllık izinleri ile fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil %5 fazlası alacakların ödenmediğini beyanla davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Gzetecilik A.Ş. vekili; davalı şirketin diğer şirkete devredildiğini, devir nedeniyle sorumluluk süresinin 2 yıl olduğunu beyanla husumet ve zamanaşımı itirazında bulunmuş, diğer davalı ...Ş. ise davacıya haklarının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yıllık izin alacağının çalışma devam ettiğinden ücret alacağına dönüşmediği gerekçesiyle reddine diğer taleplerin davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ...ve davacı vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı gazetecinin çalışma süreleri ile fazla saatlerde çalışma olup olmadığı ve davalı tarafça ödenip ödenmediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanunun Ek 1. maddesinde, günlük iş süresi gece ve gündüz devrelerinde sekiz saat olarak açıklanmıştır. Günlük sekiz saati aşan çalışmalarla, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerle yapılan çalışmaların “fazla saatlerde çalışma” olduğu aynı maddenin ikinci fıkrasında açıklanmıştır.

Değinilen maddenin dördüncü fıkrasında ise, “her bir fazla çalışma saati için verilecek ücret, normal çalışma saati ücretinin %50 fazlasıdır” şeklinde hükme yer verilerek, fazla saatlerde çalışmanın karşılığının ne şekilde ödeneceği belirlenmiştir. Ödemeye dair bir başka kural ise aynı maddenin son fıkrasında düzenlenmiş ve fazla saatlerde çalışma ücretlerinin takip eden ayın ücreti ile birlikte ödenmesi gerektiği, aksi halde her geçen gün için %5 fazlasıyla ödeneceği hükme bağlanmıştır. Belirtilen yasal düzenleme karşısında fazla saatlerde çalışma ücreti yönünden ayrıca işverenin temerrüde düşürülmesi gerekmez.

Somut uyuşmazlıkta; davacı fazla saatlerde çalıştığını iddia ederek fazla çalışma ücreti ile günlük %5 fazla ödeme alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı fazla saatlerde çalıştığını iddia ederek fazla çalışma ücreti ile günlük %5 fazla ödeme alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının haftada 10,5 saat fazla çalışma yaptığı değerlendirilerek hüküm kurulmuştur.

Davalı tarafça temyiz dilekçesi, cevap dilekçesi ve itiraz dilekçelerinde davacının ücret bordrolarındaki ek işler (ek ödeme) sütunun fazla çalışma alacağı olduğu ifade edilmiştir. Bordroda net ücret ve brüt kısmının ayrı ayrı belirtildiği ve ek işler ödemesiyle net ücrete ulaşıldığı tespit edilmiştir. Bordroda gözüken ek işler ödemesinin ne karşılığı olduğu, fazla mesai karşılığı olup olmadığı anlaşılamamıştır. Bu konu hakkında tarafların diyecekleri sorulmalı ve gerekirse işveren ticari defterlerinde bu ödemenin ne olduğu bordrolama uzmanı bilirkişi marifetiyle tespit edilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekir.

3-Basın İş Kanununda bazı işçilik alacakları için öngörülen günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından indirim konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun'un 14. maddesinde bahsedilen ücret ile Ek 1. maddesinde sözü edilen hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerle yapılan çalışma ücretlerinin gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceği hükme bağlanmıştır. Anılan düzenlemelerde sözü edilen alacaklar için ödeme tarihi de belirlenmiş olmakla, yüzde beş fazla ödemeye hak kazanmak için işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi de gerekmez.

5953 sayılı Yasada bir kısım işçilik alacakları için öngörülen günlük yüzde beş fazlasıyla ödeme kuralının mahiyeti tartışmalara neden olmuş ve özellikle indirim uygulanıp uygulanamayacağı sorunu ortaya çıkmıştır. Konu, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kuruluna intikal ettirilmiş ve 1973/4-6 sayılı içtihadı birleştirme kararında yüzde beş fazla ödeme parasının önce niteliği üzerinde durulmuş, faiz ya da tazminat olmadığı, uyulması zorunlu bir kamu hükmü olduğu kararda belirtilmiştir. Bahsi Geçen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında, günlük yüzde beş fazlasıyla ödeme kuralının yüksek oran bir oran içermesi sebebiyle vaktinde ödenmeyen ücretler bakımından karşılıklı kusur durumları gözetilerek mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 44. maddesi uyarınca bir indirime gidilmesi gerektiği kabul edilmiştir.