muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/39045, Karar No: 2014/30849, Tarih: 23.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/39045 E.  ,  2014/30849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRIKKALE 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/10/2012

NUMARASI : 2012/62-2012/164

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı C.. U..'a ait Beko-Arçelik Beyaz Eşya Yetkili Servisi bünyesinde 2003 yılının 9. Ayından itibaren teknisyen yardımcısı olarak çalışmaya başladığını, 2007 yılında klima teknisyeni olarak işe devam ettiğini, davalı C.. U..'ın servisi 30/10/2008 tarihinde A.. Ö.. isimli şahsa devrettiğini, davacının, davalı A.. Ö.. yanında da çalışmaya devam ettiğini, davalı Aydın'ın, davacının daha önceden alacağı olan 1.300,00 TL'yi ödeyeceğini söylemesine rağmen ödemediğini, burada bir ay çalıştıktan sonra iş yerinden ayrıldığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ile ücret alacağı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram-genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı A.. Ö.. vekili, davalı Aydın ile davalı Cahit arasında dava dilekçesinde belirtildiği gibi iş yeri devri ilişkisi bulunmadığını, davalı Aydın'ın yıllardan beri Beko-Arçelik Beyaz Eşya Yetkili Servisi olarak çalıştığını, davalı Cahit'in işyerinden bağımsız bir yetkili servis olduğunu, davalı Cahit'in 31/10/2008 tarihinde görevinden istifa ettiğini, davalının istifası üzerine bazı işçilerin davalı Aydın'dan iş istediklerini, davacının da bu çerçevede davalı Aydın'ın işyerinde işe başladığını ve 15 gün çalıştığını, bu çalışmasının ücretinin de ödendiğini, akabinde davacının kendi isteği ile işten ayrıldığını, davacıya, davalı Aydın tarafından bütün haklarının ödendiğini, haksız ve yersiz davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı C.. U.. davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı C.. U..'a ait işyerinin Arçelik Yetkili Servisi işi olduğu, diğer davalı A.. Ö..'in de Arçelik Yetkili Servis işi yaptığı, C.. U..'ın 23.10.2008 tarihli yazısı ile ekonomik sıkıntıları nedeniyle Yetkili Servis işinden istifa ettiğini Arçelik A.Ş.ye bildirdiği ve işyerinin 31.10.2008 tarihinde kapatıldığı, ancak dava konusu olayda devir işleminin, yasa hükümlerine uygun

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı C.. U..'a ait işyerinin Arçelik Yetkili Servisi işi olduğu, diğer davalı A.. Ö..'in de Arçelik Yetkili Servis işi yaptığı, C.. U..'ın 23.10.2008 tarihli yazısı ile ekonomik sıkıntıları nedeniyle Yetkili Servis işinden istifa ettiğini Arçelik A.Ş.ye bildirdiği ve işyerinin 31.10.2008 tarihinde kapatıldığı, ancak dava konusu olayda devir işleminin, yasa hükümlerine uygun

olmadığı, zira işyerinin Arçelik A.Ş. yetkili servisi olup, devrinin Arçelik A.Ş.'nin onayına bağlı olup bu şirket tarafından devre ilişkin onay verilmediğini, kaldı ki, davalı C.. U..'ın 23.10.2008 tarihinde yetkili servis işinden 31/10/2008 tarihi itibariyle istifa etmiş olup iş yerini 31/10/2008 tarihinde kapattığını, davalı A.. Ö..'in kapanan işyerini devralmadığını, iş yerine ait araçları satın aldığını, işyeri kapandıktan sonra iş yerine ait araçların satın alınmasının hukuken bir devir olarak nitelendirilemeyeceğini, yine iş yerinde çalışanların sayı ve uzmanlık itibariyle önemli bir kısmının devralınmasının devir için yeterli olmadığını, bunun için önemli olanın devralanın mevcut örgütlü bütünlüğü kullanıyor olması gerekmektiğini, ancak davalı A.. Ö..'in mevcut örgütlü bütünlüğünün zaten var olup bir kısım işçiyi işe başlatmasının iş yerinin devri niteliği taşımadığı ve dolayısıyla davalılar arasında devir olmadığı gerekçesiyle, davalı A.. Ö..'e yönelik davada kıdem tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti istemlerinin reddine karar verilerek sadece fazla çalışma ücreti yönünden hüküm kurulmuş olup, davalı C.. U.. yönünden ise kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti istemleri hüküm altına alınmış, hafta tatili ücreti isteminin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalılar arasında işyeri devri olup-olmadığı bakımından taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davalı A.. Ö..'in başka bir olayla ilgili olarak Emniyet Müdürlüğünde alınan ifadesinden anlaşıldığı üzere, diğer davalı C.. U..'tan işyerini devraldığı, ancak Arçelik'in çalışma prensibinden dolayı resmi devir işlemi yapılamadığı, işyerinin önce kapanıp sonra açılış yapıldığı, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin görünürde değil ikili anlaşma ile kurulduğu, dolayısıyla işyeri devrinin varlığının yazılı delille kanıtlandığı, davacının devralan işveren yanında çalışması bulunduğundan devralan işverenin tüm işçilik alacaklarından sorumlu olduğu anlaşılmakla, davaya konu işçilik alacaklarından sorumluluğun işyeri devri hükümlerine göre belirlenmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davalılar arasında işyeri devri bulunmadığının kabul edilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/243, Karar No: 2022/2840, Tarih: 06.04.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/243 E.  ,  2022/2840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : EL ATMANIN ÖNLENMESİ VE KAL

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi, yıkım ve eski hale getirme davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin kararın, dahili davalı ... Belediyesi tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak yeniden davanın kabulüne dair verilen karar, süresi içinde davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kıyının bir kısmının iskele yapılmak ve masa sandalye konulmak suretiyle davalı ... tarafından haksız olarak işgal edildiğini ileri sürerek, krokide A harfi ile gösterilen 77.40 m2 , (C) harfiyle gösterilen 68,48 m2, (B) harfi ile gösterilen 50,00 m2, (D) harfiyle gösterilen 40,00 m2'lik kapalı alanlara müdahalenin men ve kal’i ile eski hale getirilmesini istemiş, Mahkemece re'sen dava konusu alanı kiraya veren ... Belediyesi, davaya dahil edilmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı, dava konusu yeri belediyeden ihale yoluyla devraldığını, devraldığında dava konusu yapıların var olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

2. Dahili davalı ..., taraf sıfatının bulunmadığını, kiraya verdiği 50 m2’lik alan dışında kalan yapıların, eski hale getirilmesi için yapı tespit ve durdurma zaptı düzenlediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece, davaya konu yapıların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerde bulunduğu, dahili davalı ... tarafından davalı ...'e kiralandığı ve haksız müdahalenin her iki davalı tarafından birlikte yapıldığı gerekçesiyle, 24.12.2018 havale tarihli fen bilirkişisi raporuna göre kıyı kenar çizgisinin deniz tarafında bulunduğu tespit edilen ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 77.40 m2, (C) harfiyle gösterilen 68,48 m2, (B) harfi ile gösterilen 50,00 m2, (D) harfiyle gösterilen 40,00 m2'lik kapalı alanlar üzerindeki müdahalenin men'ine, kal'ine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı süresi içinde dahili davalı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Dahili davalı ... Belediyesi vekili istinaf dilekçesinde özetle, taraf sıfatı bulunmadığını, yalnızca 50,00 m2’lik alanı kiraya verdiğini ve düzenlediği yapı durdurma zaptı ile tecavüzlü alanlara ilişkin işlem yaptığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı süresi içinde dahili davalı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Dahili davalı ... Belediyesi vekili istinaf dilekçesinde özetle, taraf sıfatı bulunmadığını, yalnızca 50,00 m2’lik alanı kiraya verdiğini ve düzenlediği yapı durdurma zaptı ile tecavüzlü alanlara ilişkin işlem yaptığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 09.10.2019 tarihli ve 2019/1168 E., 2019/726 K. sayılı kararıyla; hükme esas alınan bilirkişi rapor krokisinde (B) harfi ile gösterilen 50,00 m2 alanın dahili davalı ... Belediyesi tarafından yapılan ihale ile davalı ...'e kiraya verildiği, dahili davalının bu alana elatmasından dolayı sorumlu olduğu, davalı ...'in tasarrufunda olduğu sabit olan ve bilirkişi raporunda "A", "C" ve "D" harfleri ile gösterilen alanlara ise elatmasının söz konusu olmadığı halde, Mahkemece elatıldığı tespit edilen tüm dava konusu alanlara ilişkin olarak dahili davalının elatmasının önlenmesine karar verilmiş olmasının doğru olmadığı gerekçesiyle, dahili davalı vekilinin bu yöne yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile kararın 6100 sayılı HMK'nın 353-(1)-b/2 maddesi uyarınca kaldırılmasına, yeniden hüküm tesisi ile davalı ... yönünden davanın kabulüne, dahili davalı yönünden davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı süresi içinde davacı Hazine vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle, taşınmaz mal kira sözleşmesi incelendiğinde krokide (B) ve (D) harfi ile gösterilen ve kapalı mekan olarak kullanılan iş yerlerinin davalı ... tarafından kiraya verilmesi nedeniyle açık alanların işgaline sebep olunduğunu, bu nedenle belediyenin tüm alandan sorumlu tutulması gerektiği, aleyhine vekalet ücreti hükmedilmesinin de hatalı olduğunu ileri sürerek, hükmün bozulmasını istemiştir.

3.Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan, herkesin eşit ve serbest olarak yararlanmasına açık olan, kıyıya yapılan elatmanın önlenmesi, yıkım ve eski hale getirme istemlerine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan, herkesin eşit ve serbest olarak yararlanmasına açık olan, kıyıya yapılan elatmanın önlenmesi, yıkım ve eski hale getirme istemlerine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

Bilindiği üzere; kıyılara ilişkin olarak, 2709 Sayılı T.C. Anayasası'nın, "Kıyılardan yararlanma" başlıklı 43. maddesinde, "Kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Deniz, göl ve akarsu kıyılarıyla, deniz ve göllerin kıyılarını çevreleyen sahil şeritlerinden yararlanmada öncelikle kamu yararı gözetilir. Kıyılarla sahil şeritlerinin, kullanılış amaçlarına göre derinliği ve kişilerin bu yerlerden yararlanma imkan ve şartları kanunla düzenlenir." düzenlemesi ve bu düzenleme gereğince çıkarılan 3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun "Genel Esaslar" başlıklı 5. maddesinde "Kıyılar ile ilgili olarak kıyıların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu, herkesin eşit ve serbest olarak yararlanmasına açık olduğu, yararlanmada öncelikle kamu yararı gözetildiği, kıyıda ve sahil şeridinde planlama ve uygulama yapılabilmesi için kıyı kenar çizgisinin tespitinin zorunlu olduğu, sahil şeritlerinde yapılacak yapıların kıyı kenar çizgisine en fazla 50 metre yaklaşabileceği, yaklaşma mesafesi ve kıyı kenar çizgisi arasında kalan alanlar, ancak yaya yolu, gezinti, dinlenme, seyir ve rekreaktif amaçla kullanılmak üzere düzenlenebileceği, kıyılarda hiçbir yapı yapılamayacağı, duvar, çit, parmaklık, tel örgü, hendek, kazık ve benzeri engeller oluşturulamayacağı" şeklinde genel esaslar düzenlenmiştir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı (V/3.2.) paragraftaki yasal ve hukuksal gerekçeye göre, Bölge Adliye Mahkemesince (IV/3.) numaralı paragrafta yer verilen gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

VI. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davacı Hazine vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j. bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 06/04/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14297, Karar No: 2023/4390, Tarih: 20.06.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/14297 E.  ,  2023/4390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/296 E., 2021/64 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çeşme 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2015/620 Esas, 2016/52 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı

Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Çeşme 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararının, sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 08.09.2020 tarihli ve 2020/3867 Esas, 2020/10040 Karar sayılı kararı ile, "fazla ceza tayini" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Çeşme 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2021 tarihli ve 2020/296 Esas, 2021/64 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri, katılanın yaralarının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğuna, meşru savunma şartlarının oluştuğuna, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü katılan ... ve temyiz dışı arkadaşı katılan ...'un balık tutmak için tekne ile açılırken kıyıda balık tutmakta olan sanığın kız arkadaşına laf atarak taciz ettikleri, bu olayı sanığın öğrendiği ve kendi teknesi ile açıldığı, katılanların bulunduğu tekneye yanaşarak onların teknesine geçtiği ve elleri ile katılanları darp ettiği, katılan ...'ün basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı olayda, sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulduğu belirlenmiştir.

2. Adli tıp raporları, sanık savunmaları, katılan ve tanıkların beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE