muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8684, Karar No: 2017/3731, Tarih: 23.02.2017

Somut olayda, davacı Özel ... Dershanesi işyerinde öğretmen olarak çalışmıştır. Özel ... Dershanesi işyeri olarak 14.11.2011 tarihinde davalı ... tarafından kurulmuş ve 31.12.2012 tarihinde diğer davalı ...’a devredilmiştir. Mahkemece dinlenen tanık anlatımlarına göre, davacının davalılar nezdinde ara vermeksizin ve yaptığı işin vasıf ve mahiyeti değişmeksizin öğretmen olarak çalıştığı sabitse de 31.12.2012 tarihinde yapılan devir sözleşmesi uyarınca davalılar arasındaki ilişki iş yeri devri niteliğinde olup dava konusu alacaklar yönünden davalıların sorumluluklarının işyeri devri hükümlerine göre belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10113, Karar No: 2015/23805, Tarih: 16.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/10113 E.  ,  2015/23805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık ... ile eşi ... arasında görülmekte olan boşanma davası duruşmasına tanık sıfatıyla dinlenmek üzere gelen koridorda ... yanında duruşmayı beklemekte olan katılan Yeliz ile tartışmaya başlayan sanığın ona "...şahitlikten vazgeç yoksa seni öldürürüm...elimizden çekeceğin var... boşatıp evine karı mı olacaksın? ... ,...pusu, fahişe, sürtük..." gibi sözler sarfetmesi, şikayetçinin eline vurup cep telefonunun yere düşerek kırılmasına neden olması eylemlerinin "mala zarar verme", "tehdit", "hakaret" suçlarını oluşturduğu iddia edilen somut olayda;

I)"Mala zarar verme", "hakaret" suçlarından verilen "mahkumiyet" hükümlerine yönelen sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türlerine göre karar tarihi itibariyle, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; sanık müdafiinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince "miktar yönünden" ayrı ayrı REDDİNE,

II)"Tehdit" suçundan verilen "mahkumiyet" hükmüne yönelen sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 16/04/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2774, Karar No: 2016/5830, Tarih: 12.12.2016

**20. Ceza Dairesi         2016/2774 E.  ,  2016/5830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/25 esasında sanıklar ... ve ... hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçlarından görülen davada 14/03/2016 tarihli 5271 sayılı CMK’nın 30/2. maddesi uyarınca mahkeme heyetinin davadan çekinmesine ilişkin kararın uygun bulunmadığına dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 30/03/2016 tarihli ve 2016/398 değişik iş sayılı kararına karşı kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 26/09/2016 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanıklar ... ve ... ile bir kısım diğer sanıklar hakkında 05/05/2013 tarihinde işledikleri iddia olunan eylemleri nedeniyle uyuşturucu madde ticareti yapma, suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçları nedeniyle ... Cumhuriyet Başsavcılığının 27.06.2013 tarihli ve 2015/2569 soruşturma, 2013/274 esas, 20113/228 numaralı iddianamesi ile haklarında açılan kamu davasında yapılan yargılaması neticesinde, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 26/02/2016 tarihli 2014/81 esas ve 2016/18 karar sayılı kararında yargılama esnasında savunmaları alınan sanıklar hakkında belirtilen suçlardan hüküm kurulduğu, hükmün gerekçesinde suç örgütü organizasyonun anlatıldığı başlık altında sanık ... hakkında ''sanığın yakalanmamak için kesinlikle telefon ile görüşme yapmayıp çiftliğinde görüştüğü ve aracı olan örgüt üyeleri vasıtasıyla örgütünü yönetip talimatlarını ilettiği anlaşılmıştır.''; sanık ... hakkında nakliye ile görevli olduğu, eroinin ele geçtiği tırın şoförü olan sanık ...'ı sanık ...'ın isteği üzerine şoför olarak ayarladığı ve sanık ... yurt dışındayken gelişiyle ilgili bilgileri nakliye organizasyonunun diğer üyelerine sanık ... üzerinden aktardığı anlaşılmıştır.'' şeklinde görüş belirtilip, yargılama esnasında yakalanamayan sanıklar ... ve ... hakkında tefrik kararı verilerek 2016/25 esas numarasına kaydının yapıldığı, 2016/25 esas sayılı dosyanın 14/03/2016 tarihli duruşmasında ‘’Mahkememizin bu dosyasının tefrik edildiği 2014/81 esas sayılı dosyasının karara çıktığı ve 2016/18 karar numarası ile söz konusu dosyadaki sanıklar ile birlikte halen bu dosyada yargılaması devam eden sanıklar ... ve ... hakkında da gerekçeli kararda mahkememizce görüş bildirildiği … bu aşamadan sonra sanıklar ... ve ... hakkındaki yargılamanın devamında mahkeme başkanı ve üye hakim açısından tarafsızlıkları şüpheye düşürecek bir hal mevcut olduğu anlaşıldı.’’ gerekçesiyle 5271 sayılı CMK’nın 30/2. maddesi uyarınca çekinmeye ve çekinmenin uygun olup olmadığını ve uygun olması halinde hakim görevlendirilmesini değerlendirmek üzere dosyanın ... Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği,

... Ağır Ceza Mahkemesini 30/03/2016 tarihli 2016/398 değişik iş sayılı kararında ‘’Her ne kadar..... Ağır Ceza Mahkemesinn 2016/25 esas sayılı dosyasının 14/03/2016 tarihli celsesinde, dosyası 2014/81 esas sayılı dosyadan tefrik edilen ... ve ... hakkında tefrik edildiği 2014/81 esas sayılı dosyada verilen 2016/18 karar nolu kararda adı geçen 2 sanık hakkında da görüş bildirildiği gerekçesiyle heyetin çekinmesine karar verildiği görülmüş ise de, Mahkemenin 26/11/2015 tarih 2014/81 esas 2016/18 karar sayılı kararının adı geçen sanıklar hakkında verilmediği, bu iki sanık ve mahkeme yönünden bir bağlayıcılığının bulunmadığı ve tarafsızlıklarından şüphe edilmesini gerektirir mahiyette görüş bildirme olarak kabul edilemeyeceği anlaşıldığından, CMK'nın 30/2. maddesi uyarınca çekinmenin uygun bulunmasına yer olmadığına dair aşağıdaki şekilde karar vermek gerekmiştir.’’ gerekçesiyle mahkeme heyetinin çekinmesinin uygun bulunmasına yer olmadığına ve dosyanın gereği ve müteakip işlemlerin ikmali için ... Ağır Ceza Mahkemesine iadesine karar verdiği anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, aynı olaya ilişkin olarak sanıkların ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/81 esas sayılı dosyasından yargılandıkları ancak yapılan aramalara rağmen savunmaları alınamadığından haklarında evrakın tefrik edildiği, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/18 sayılı kararı ile mahkûmiyet kararı verilip hüküm kurulurken sanık ... hakkında ''sanığın yakalanmamak için kesinlikle telefon ile görüşme yapmayıp çiftliğinde görüştüğü ve aracı olan örgüt üyeleri vasıtasıyla örgütünü yönetip talimatlarını ilettiği anlaşılmıştır.'' ve sanık ... hakkında ''nakliye ile görevli olduğu, eroinin ele geçtiği tırın şoförü olan sanık ...'ı sanık ... isteği üzerine şoför olarak ayarladığı ve sanık ... yurt dışındayken gelişiyle ilgili bilgileri nakliye organizasyonunun diğer üyelerine sanık ... üzerinden aktardığı anlaşılmıştır.'' şeklinde belirtilmesi karşısında, sanıklar hakkında gerçekleştirilecek yargılamada hakimin tarafsızlığından şüphe duymadan yargılamanın sonuçlandırılması gerektiği cihetle, çekinme talebinin uygun olduğu gözetilmeden, kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek .... Ağır Ceza Mahkemesinin 30/03/2016 tarihli kararının bozulması istenmiştir.

.. Ağır Ceza Mahkemesi heyetinin 26/02/2016 tarihli 2014/81 esas ve 2016/18 karar sayılı kararının gerekçesinde sanıklar ... ve ... hakkında yukarıda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere 5271 sayılı CMK’nın 30/2. maddesi kapsamında kalacak şekilde ihsası rey mahiyetinde ifadelerin yer aldığı gözetilmeden, mahkeme heyetinin tarafsızlığının şüpheye düşeceği gerekçesiyle çekinme talebinin kabulü yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden .... Ağır Ceza Mahkemesinin 30/03/2016 tarihli tarihli 2016/398 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın adı geçen Mahkemeye iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine 12/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/534, Karar No: 2011/3955, Tarih: 20.06.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/534 E.  ,  2011/3955 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/270638

MAHKEMESİ :ANTALYA İkinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :19.03.2010 -405/98

SUÇ :Kasten öldürmek,kasten öldürmeye teşebbüs,kasten yaralamak

İ.. K..'ı kasten öldürmekten sanık M.. S..; Y.. A..'ı kasten öldürmeye teşebbüsten sanık İ.. S..; M.. S.., İ.. S.., A.. S.. ile Ş.. S..'ı kasten yaralamaktan sanıklar Y.. A.. ile E.. A..'ın yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine, M.. S.., Ş.. S.., İ.. S.. ile A.. S..'ı kasten yaralamaktan sanık F.. K..; E.. K.., R.. K.., A.. K.., F.. K.. ile E.. K..'ı yaralamaktan, Y.. A..'ı öldürmeye teşebbüsten sanık M.. S.. ve tehditten sanık M.. S..; F.. K.. ile E.. K..'ı yaralamaktan, İ.. K..'ı öldürmekten, Y.. A..'ı öldürmeye teşebbüsten sanıklar İ.. S.., A.. S.. ve Ş.. S..'ın ayrı ayrı beraatlerine ilişkin (ANTALYA) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.03.2010 gün ve 405/98 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafiileri ile müdahiller vekilleri taraflarından istenilmiş, sanıklar Mücahit ve Şevket müdafiileri ile müdahiller vekili duruşma da talep etmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanık Mücahit hakkında duruşmalı, sanık Şevket ve müdahillerin temyizleri hakkında kararda açıklanan nedenle duruşmasız, diğer sanıkların temyizleri üzerine incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Sanıklar Mücahit ve Şevket müdafiinin, süresindeki temyiz süre tutum dilekçesini sanıklar müdafii sıfatıyla, süreden sonra verilen 29.04.2010 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesini ise içeriği yönünden katılan-sanıklar sıfatıyla verdiği anlaşılmakla, süresinden sonra katılan sıfatıyla yapılan temyiz isteminin,

b) Sanıklar Yusuf, Eshabil, Fatih, Eyüp, Ramazan ve Akif hakkında kasten yaralama suçlarından verilen beraat kararlarını temyiz etmelerinde hukuki yararları bulunmadığından, sanıklar müdafiinin bu yöndeki temyiz isteminin,

c) Sanık Yusuf’un mağdur Şevket’i ve sanık Eshabil’in mağdur Mücahit’i kasten yaralama suçlarından verilen adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet kararları, hüküm tarihi itibariyle CMUK’nun 305/1.maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından, sanıklar müdafiinin bu suçlara yönelen temyiz istemlerinin,

CMUK’nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

d) Katılan-sanık Sıddık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz başvurusu bulunmadığından inceleme dışı bırakılmıştır.

e) Sanık Şevket müdafiinin duruşma isteminin cezanın miktarı itibariyle, katılanlar vekilinin ise yetkisi bulunmadığından, duruşma istemlerinin CMUK.nun 318. maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

CMUK’nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

d) Katılan-sanık Sıddık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz başvurusu bulunmadığından inceleme dışı bırakılmıştır.

e) Sanık Şevket müdafiinin duruşma isteminin cezanın miktarı itibariyle, katılanlar vekilinin ise yetkisi bulunmadığından, duruşma istemlerinin CMUK.nun 318. maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

2-a) Esaslı işlemlerin yapıldığı, sanıkların savunmaları ile mağdur ve tanıkların beyanlarının alındığı 24.09.2009 tarihli oturuma ait duruşma tutanağının son sayfasının 37098 sicil nolu üye hakim tarafından imzalanmaması suretiyle CMK.nun 219.maddesine aykırı davranılması,

b) Kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanıkların eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan hüküm kurulmak suretiyle 5271 Sayılı CMK.nun 230. maddesine aykırı davranılması,

c) Aynı eylemlerden yargılanan sanıklar Şevket, Ahmet ve İrfan’ın maktul İbrahim ve mağdur Yusuf’u kendilerinin bıçaklamadıklarını beyan etmeleri, sanık Mücahit’in ise soruşturma sırasında verdiği savunmasında, maktul ve mağdurun, kavga sırasında ağabeyi olan sanık Ahmet'in bulunduğu noktada kavga ettiklerini, bu nedenle maktul ve mağduru kendisinin bıçaklamış olamayacağını belirtmesi karşısında; aralarında çıkar çatışması bulunan sanıkların ayrı ayrı müdafiiler yerine aynı müdafii tarafından savunmalarının yapılması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 38 ve 5271 sayılı CMK’nun 152. maddelerine aykırı davranılması,

Usule aykırı olup bozmayı gerektirmiş, sanıklar Mücahit ve Şevket müdafii ile katılanlar Fatma, Yusuf, Eyüp, Fatih, Eshabil, Ramazan ve Akif vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu nedenlerle kısmen re'sen de incelemeye tabi hükümlerin (BOZULMASINA), sanık Mücahit'e verilen cezanın miktarı ve tutuklu kaldığı süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye isteminin reddine, 20.06.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

20.06.2011 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı R.. D..'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık M.. S.. müdafii Avukatlar ........ yokluklarında 23.06.2011 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2006/18386, Karar No: 2006/17246, Tarih: 27.12.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/18386 E.  ,  2006/17246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ... Vekili Av.... Keleş ile davalı ...-Kur Genel Müdürlüğü Vekili Av.... aralarındaki tesbit davası hakkında... İş Mahkemesinden verilen 21/09/2006 günlü ve 734/1589 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

1-Davacının tarımsal faaliyetleri nedeniyle, ... Fabrikaları... Şeker Fabrikası, Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifi, ... Tohumu A.Ş ve Toprak Mahsülleri Ofisinden, ürün teslim edip etmediği etmişse ürün teslim ettiği yıllar ve bu nedenle yapılan ... prim kesinti miktar ve tarihlerinin ,

2-Ayrıca davacının, ... Ekicileri Kooperatifi ve Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifine üye olup olmadığı, üye olmuşsa hangi tarihte üyeliğinin başladığı ve halen devam edip etmediğinin ilgili Kuruluşlardan sorularak alınacak cevapların eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/12/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1607, Karar No: 2017/3082, Tarih: 09.10.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/1607 E.  ,  2017/3082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahla tehdit, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve eşe karşı kasten yaralama suçlarından Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/05/2016 tarihli ve 2016/599 değişik iş sayılı içtima kararı ile 14 yıl 27 ay hapis cezasına hükümlü ...’ın, bu cezasını Burdur E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda infazı sırasında, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin reddine ve açık ceza infaz kurumuna ayrılma koşullarını taşımadığının tespitine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 11/11/2016 tarihli ve 2016/5348 sayılı kararına karşı yapılan şikayetin kabulü ile İdare ve Gözlem Kurulu kararının kaldırılmasına ve hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma koşullarını taşıdığının tespitine ilişkin Burdur İnfaz Hakimliğinin 19/12/2016 tarihli ve 2016/1228 esas, 2016/1357 sayılı kararı ile ilgili olarak;

Burdur İnfaz Hakimliğince, Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 6/2-b maddesi uyarınca eşe karşı yaralama fiili nedeni ile mahkum olanların açık cezaevine ayrılmaları için şartla tahliyelerine 3 yıl veya daha az süre kalmış olması gerektiğinin düzenlendiği, hükümlünün içtimaya konu ilamları içerisinde Korkuteli Asliye Ceza Mahkemesince eşe karşı yaralama eylemi nedeni ile verilen 5 ay hapis cezasının bu hükme temas ettiği, diğer hükümlülükler yönünden kısıtlayıcı bir durumun olmadığı, yönetmeliğin açık ceza infaz kurumuna ayrılmayı kısıtlayıcı 6/2-b maddesinin tüm ilamların değil, yalnızca eşe karşı yaralama suçuna ilişkin ilamın infazı süresince geçerli olacağı, içtimaya konu edilen diğer ilamları kapsamayacağından bahisle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de;

Hükümlü ...’ın, Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/05/2016 tarihli ve 2016/599 değişik iş sayılı içtima kararı ile 14 yıl 27 ay hapis cezasını infaz etmekte olduğu, içtima kararına Korkuteli Asliye Ceza Mahkemesinin 11/12/2014 tarihli ve 2014/323 esas, 2014/492 sayılı ilamı ile eşe karşı kasten yaralama eylemi nedeni ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 86/3-a ve 62. maddesi uyarınca verilen 5 ay hapis cezasının da dahil olduğu, Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 6/2-b madesinde yer alan düzenlemede hükümlülerin açık ceza infaz kurumuna ayrılabilmesi için 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 102 ve 103'üncü maddeleri ile, eşe karşı işlenen 82/1-d, 86/3-a ve 96/2-b maddeleri ve 01/03/1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 414, 416/1, 418/1. maddeleri ile eşe karşı işlenen 449/1, 456 ve 457/1. maddelerinden mahkûm olanlar ile adli suçlardan hükümlü olup yabancı uyrukluların koşullu salıverilme tarihine üç yıldan az süre kalması gerektiğinin düzenlendiği, aynı Yönetmeliğin 6. maddesinin 3. fıkrasında ise “Birden fazla cezanın toplanarak infazı hâlinde, açık kuruma ayrılmada esas alınacak suç, koşullu salıverilme tarihine en az sürenin arandığı suçtur." şeklinde düzenlemeye yer verildiği her iki madde birlikte değerlendirildiğinde, eşe karşı kasten yaralama suçundan aldığı mahkumiyet hükmünü kapsayan içtima kararı bulunan ve koşullu salıverilmesine 3 yıldan fazla süre bulunan hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma koşullarının oluşmadığı cihetle itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 13/06/2017 gün ve 94660652-105-15-1991-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Burdur İnfaz Hakimliğinin 19/12/2016 tarihli ve 2016/1228 esas, 2016/1357 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28002, Karar No: 2017/14548, Tarih: 15.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/28002 E.  ,  2017/14548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işveren nezdinde 01.07.1994-01.07.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesine kendi isteği ile son verdiğini, yıllık izinlerini kullanmadığını belirterek fazla mesai ve yıllık izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 01.08.1995 tarihinde çalışmaya başladığını, şirket genel müdürü iken kendi isteğiyle işten ayrıldığını, işten ayrılırken işveren tarafından kendisine başka şirketlerden hisseler verildiğini, ayrıca hiçbir yasal zorunluluk bulunmamasına rağmen kıdem tazminatı, ayrılma ikramiyesi ve başkaca ayni ödemeler yapıldığını, davacının tüm işçilik alacaklarının fazlası ile ödendiğini, genel müdür olarak davacının yıllık izne ne zaman çıkacağına kendisinin serbestçe karar verdiğini, işyeri yöneticisi olduğu için çalışma düzeninin de kendisi tarafından belirlendiğini, işyerinde genel olarak fazla çalışma yapılmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla mesai yapıp yapmadığı noktasındadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.