muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17513, Karar No: 2014/6593, Tarih: 03.04.2014

Davalı vekili, davacı ile davalı arasında, yayınlanmak üzere bir eser hazırlaması konusunda herhangi bir yazılı anlaşma bulunmadığını, davacı ile ... arasında bir e-mail trafiği yaşanmış ise de, ...'ın davalı şirketi temsil yetkisinin bulunmadığını, davacının delil olarak sunduğu internet çıktılarının delil olarak kullanılamayacağını, öte yandan davacı tarafından dava dilekçesinde belirtilen ve eserin reklâmlarının yapıldığını ileri sürdüğü internet sayfalarının davalı şirket ile hiçbir hukuki ilişkisinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; ... ile davacı arasında e-mail ortamında anlaşma sağlandığını ancak telif konusunda anlaşmaya varılamadığı hususlarının, davalı şirketi temsil yetkisi olan ... tarafından bilindiğini, bütün aşamaların onun bilgisi dâhilinde devam ettirildiğinin anlaşıldığını, bu bakımdan Nefise ...'ın şirketi temsil yetkisinin olmadığını ileri

sürmenin "hakkın kötüye kullanımı" kapsamında değerlendirildiği, elektronik ortamda bir anlaşma sağlandığı, fiili olarak eserin çoğaltılması ve dağıtımı konusunda sözleşme kurulmuş olduğu, FSEK 52.maddede belirtilen şekle aykırılığı ileri sürmenin "hakkın kötüye kullanılması" niteliğinde bir davranış olduğu, yapılan anlaşma çerçevesinde eserin meydana getirildiği, kapak ve resimleme çalışmalarının tamamlandığı ve serinin tanıtım çalışmalarına başlandığının anlaşıldığı, bu tanıtımlarda davacının adının ve daha önce ödül alan eserinin kullanıldığı, davacının adının ve önceki eserinin adının reklamlarda kullanılmasının taraflar arasında eser hazırlama, çoğaltma ve yayma ile ilgili düzenlenen sözlü anlaşma doğrultusunda ve henüz davacının eseri tamamlamadığı bir aşamada, yayınlanması düşünülen eserin tanıtımı amacıyla ve sözleşme feshedilmeden önce reklam amacı ile sözlü sözleşme ilişkisine dayalı olarak yapıldığı, fesihten sonra davacının ve kitabının adının reklamlarda davalı tarafından kullanıldığının ispat edilemediği, manevi tazminat şartlarının oluşmadığı, dava konusu kitapla ilgili eser adının davacı tarafından tespit edilmediği, kitabın adının ve kitapta kullanılan resimlerin davalı şirket tarafından hazırlatıldığı, kitabın adının tespitinin davalıya ait olduğu, bu nedenle davacının yarattığı eserden ayrı bir eser olarak başka bir yazara hazırlatılıp yayınlanan kitap adının üzerinde davacının bir hakkının olmadığı, yayınlanan eserin davacının hazırladığı eser olmadığı, başka bir yazara hazırlatılan ve içindeki resimler ile adı davalıya ait olan kitabın yayını niteliğinde olduğu gerekçesiyle, sözleşmenin haksız feshi nedeniyle 14.800,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren değişir oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davacı vekilinin müvekkilinin adını ve kitabın adını davalının reklamlarda kullanması nedenine dayalı manevi tazminat talebinin ve ilan talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 985,80 TL harcın temyiz eden davacıya iadesine, temyiz harcı peşin alındığından davalıdan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12118, Karar No: 2025/4531, Tarih: 11.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12118 E.  ,  2025/4531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/756 E., 2021/1066 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında, hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 03.05.2021 tarihli temyiz dilekçesinde belirttiği sebeplerle hükmün bozulması isteminde bulunmuştur.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında somut olayda; sanığın, eyleminin muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, aynı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Antalya 23. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1523, Karar No: 2023/2369, Tarih: 13.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/1523 E.  ,  2023/2369 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/211 E., 2022/1753 K.

DAVA TARİHİ : 14.01.2020

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/25 E., 2021/98 K.

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 25.10.2005 tarihinde isteğe bağlı Bağ-Kur sigortalısı olduğunu, primlerini 01.10.2008 tarihine kadar muntazam ödediğini, aradan yıllar geçtiğini ve emeklilik şartlarını öğrenmek istediğinde davalı kurumun yurtdışında bulunması nedeni ile isteğe bağlı Bağ-Kur günlerinin iptal edildiğini belirttiğini, Türkiye'de 25.10.2005-01.10.2008 tarihleri arası isteğe bağlı primlerini ödediği dönemdeki mevzuata göre ikamet şartı aranmadığından müvekkilinin Almanya'da bulunmasının ve çalışmasının isteğe bağlı Bağ-Kur'lu olmasına engel olmadığını, müvekkilinin primlerinin iptal edilmesinin Medeni Kanun 2 nci maddesindeki iyiniyet prensibine aykırı olduğunu beyanla müvekkilininin iptal edilen primleri ödenmiş 25.10.2005-01.10.2008 tarihleri arası isteğe bağlı Bağ-Kur sigorta günlerinin ihyasını ve aksi yöndeki kurum işleminin iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; 02.09.2005 tarihinde kurumun vermiş olduğu İsteğe Bağlı Giriş Bildirgesine istinaden aynı tarih itibariyle davacının isteğe bağlı Bağ-kur sigortalılığının başlatıldığını ve 22.11.2008 tarihli dilekçesine istinaden 30.09.2008 tarih itibariyle sona erdirildiğini, davacının 18.10.2019 tarihinde kuruma vermiş olduğu belgelerinde yurtdışı borçlanma dilekçesi ve eki belgelerde isteğe bağlı sigortalı olduğu tarihlerde Almanya’da ikamet ettiğini ve ev hanımlığından dolayı sigortalı kapsamında olduğunun anlaşıldığı, 1479 sayılı Kanun ve 2229 sayılı Kanunla değişik 79 uncu maddesine göre yurtdışındaki vatandaşların herhangi bir işte çalışmayan eşleri isteğe bağlı sigortalı olabildiğini, bu kişilerin isteğe bağlı sigortalılık giriş bildirgesinin ilgili bölümlerini daktilo ve okunaklı mürekkepli kalemle tanzim edilip imzalandıktan sonra bağlı bulundukları Konsolosluğa veya Çalışma Ataşeliğine tasdik ettirilerek Bağ-kur Genel Müdürlüğüne elden veya PTT kanalıyla gönderilecek hükmünün bulunduğunu, ilgilinin Almanya’da ikamet etmekte iken giriş bildirgesine Türkiye’deki adresini yazıp imzalayarak Mahalle Muhtarına tasdik ettirip kuruma verdiğini, belirtilen kanun hükmüne uygun bir talep olmadığından isteğe bağlı sigortalılığının iptal edildiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile isteğe bağlı sigortalıların Türkiye'de ikamet etme zorunluluğu 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 50 nci maddesi ile getirildiği, buna göre 5510 Sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihinden önce yürürlükte bulunan 506 Sayılı Kanunun 85 inci maddesinde isteğe bağlı sigortalıların Türkiye'de ikamet etme zorunluluğu bulunmadığından, davacının 25.10.2005-01.10.2008 tarihleri arasında ödemiş olduğu isteğe bağlı sigortalılık primlerinin yurtdışında ikamet ettiği gerekçesiyle iptal edilmesi yerinde olmayıp, ilgili Kurum işleminin iptali gerektiği değerlendirilerek davanın kabulüne, davacının 25.10.2005-01.10.2008 tarihleri arasındaki isteğe bağlı sigortalılığının geçerli olduğunun tespitine, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kurum vekili, davacının 02.09.2005 tarihinde isteğe bağlı Bağ-kur'unun başlatıldığını ve 22.11.2008 tarihli dilekçesine istinaden 30.09.2008 tarih itibariyle sona erdirildiğini, davacının 18.10.2019 tarihinde kuruma vermiş olduğu belgelerinde yurt dışı borçlanma dilekçesi ve eki belgelerde isteğe bağlı sigortalı olduğu tarihlerde Almanya’da ikamet ettiğinin ve ev hanımlığından dolayı sigortalı kapsamında olduğunun anlaşıldığını, yurt dışındaki vatandaşların herhangi bir işte çalışmayan eşlerinin isteğe bağlı sigortalı olabileceğini, isteğe bağlı sigortalılık giriş bildirgesinin ilgili bölümlerini daktilo ve okunaklı mürekkepli kalemle tanzim edilip imzalandıktan sonra bağlı bulundukları konsolosluğa veya çalışma ataşeliğine tasdik ettirerek Bağ-kur Genel Müdürlüğüne elden veya PTT kanalıyla gönderilmesi gerektiğini, davacının Almanya’da ikamet etmekte iken giriş bildirgesine Türkiye’deki adresini yazıp imzalayarak mahalle muhtarına tasdik ettirip kuruma verdiğinden ve yukarıda belirtilen kanun hükmüne göre uygun bir talep olmadığından isteğe bağlı sigortalılığının iptal edildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile uyuşmazlık konusu olan dönemde yürürlükte olan 1479 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinde belirtilen "diğer sosyal güvenlik kanunlarına tabi olarak çalışmaya başladığı" ibaresiyle Türkiye'deki sosyal güvenlik kuruluşları amaçlanmakta olduğundan, gerek sosyal güvenlik sözleşmesi yapılan ülkelerde, gerekse sözleşme yapılmayan ülkelerde çalışan Türk vatandaşlarının Türkiye'de isteğe bağlı sigortalı olabilmeleri mümkün olduğu, bu nedenle mahkemenin davacının isteğe bağlı sigortalılık primlerinin yurtdışında ikamet ettiği gerekçesiyle iptal edilmesine yönelik kurum işleminin iptaline karar vermesi yerinde olduğu kanaatine varılarak davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 1479 sayılı Kanun kapsamındaki isteğe bağlı sigortalılığının iptaline ilişkin kurum işleminin yerinde olup olmadığı ve 25.10.2005-01.10.2008 tarihleri arasındaki isteğe bağlı sigortalılığının geçerli olduğunun tespiti hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, Mülga 1479 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 1479 sayılı Kanun kapsamındaki isteğe bağlı sigortalılığının iptaline ilişkin kurum işleminin yerinde olup olmadığı ve 25.10.2005-01.10.2008 tarihleri arasındaki isteğe bağlı sigortalılığının geçerli olduğunun tespiti hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, Mülga 1479 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2023/11083, Karar No: 2023/11212, Tarih: 14.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/11083 E.  ,  2023/11212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/116 E., 2023/585 K.

KARAR : Davanın Açılmamış Sayılmasına

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen hizmet ve sigorta primine esas kazanç tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, davalı şirketin Rusya'daki işyerinde 16.07.2007-30.01.2015 tarihlerinde kesintisiz ve aylık net 2.000 USD ücretle çalıştığını, ancak 09.10.2012 tarihinde çıkış bildirildiğini ileri sürerek, Kuruma bildirilmeyen 09.10.2012-30.01.2015 tarihleri arasındaki hizmetleri ile 16.07.2007-30.01.2015 tarihleri arasındaki sigorta prime esas kazançlarının tespitini istemiştir.

II.CEVAP

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının davalı iş yerinde 16.07.2007-09.10.2012 tarihleri arasında tercüman olarak çalıştığını, işyerinin 31.03.2013 tarihi itibarıyle gayri faal olduğundan Kuruma bildirimi yapılan sigortalı bulunmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil SGK vekili, fiili çalışmanın yöntemince ispatlanması gerektiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 16.07.2021 tarihli ve 2019/140-2021/312 E.K. sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, davacının yurt dışı bağlantılı çalıştığı için senede 1-2 gün şirkete geldiğini, çalışanlar tarafından tanınmamasının doğal olduğunu, mahkemece eksik inceleme ile karar verildiğini belirterek, anılan kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 15.06.2022 tarihli ve 2021/114 - 2022/1511 E.K. sayılı kararı ile ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 10.03.2020 tarihli, 2018/171 Esas - 2020/163 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan, davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 15.06.2022 tarihli ve 2021/114 - 2022/1511 E.K. sayılı kararı ile ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 10.03.2020 tarihli, 2018/171 Esas - 2020/163 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan, davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.