muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/11745, Karar No: 2020/6906, Tarih: 01.12.2020

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ayrıntıları, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih 2011/8-275, 2012/41 sayılı kararında da açıklandığı üzere; 01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun “Takdiri İndirim Nedenleri” başlıklı 62. maddesindeki; “fail yararına cezayı hafifletecek takdiri nedenlerin varlığı halinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine, müebbet hapis; müebbet hapis cezası yerine, yirmibeş yıl hapis cezası verilir. Diğer cezaların altıda birine kadarı indirilir. Takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurulabilir. Takdiri indirim nedenleri kararda gösterilir” şeklindeki düzenleme, 765 sayılı TCK’nın 59. maddesindeki; “kanuni tahfif sebeplerinden ayrı olarak mahkemece her ne zaman fail lehine cezayı hafifletecek takdiri sebepler kabul edilirse ağırlaştırılmış müebbet ağır hapis cezası yerine müebbet ağır hapis ve müebbet ağır hapis yerine 30 sene ağır hapis cezası hükmolunur, diğer cezalar altıda birden fazla olmamak üzere indirilir” biçimindeki düzenleme ile özde benzer olmakla birlikte ikinci fıkra yönünden kısmen farklıdır.

5237 sayılı TCK’nın 62. maddesinin ikinci fıkrasında takdiri indirim nedenleri sayıldıktan sonra “gibi” denilmek suretiyle takdiri indirim nedenlerinin yasada sayılanlarla sınırlı olmadığı, aksine bunların örnek olarak belirtildiği açıkça vurgulanmıştır. Burada sayılan “failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri” gibi nedenler, uygulamada hâkimi sınırlayıcı değil yol gösterici nitelikteki gerekçelerdir. Bunun sonucu olarak da 5237 sayılı TCK’nın, tıpkı 765 sayılı TCK’da olduğu gibi takdiri indirim nedenleri yönünden sınırlayıcı sistemi değil serbest değerlendirme sistemini benimsediği kabul edilmektedir.

Serbest takdir sisteminin bir gereği olarak da olayda sanık yararına takdiri indirimin uygulanmasını gerektiren nedenlerin varlığını veya yokluğunu belirleme yetkisi yargılamayı yapan hâkime ait olacaktır. Zira yargılama süreci boyunca maddi gerçeğe ulaşma ve adaleti sağlama yolunda çaba harcayan hâkim, sanığı birebir gözlemleyen ve bu bağlamda takdiri indirim nedenlerinin varlığı ya da yokluğunu en iyi tespit edebilecek konumdaki kişidir. Hâkim; “failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri”nin yanında, her somut olaya göre değişebilecek ve önceden öngörülemeyecek nedenleri de birlikte değerlendirerek bu hususta hak, adalet ve nasafet kurallarına uygun biçimde uygulama yapacaktır.

07.06.1976 gün ve 3-4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile bu doğrultudaki birçok Ceza Genel Kurulu kararında açıkça vurgulandığı üzere; yasa koyucu, hâkime takdiri indirim hükmünün uygulanması konusunda geniş bir takdir yetkisi tanıyarak uygulamada çıkabilecek olan ve önceden öngörülme olanağı bulunmayan çeşitli halleri kapsayacak bir kalıp bulmanın zorluğu karşısında hâkimin bu yetkisini kısıtlamaktan özenle kaçınmış, bu tavrını 5237 sayılı TCK’da da devam ettirmiştir.

Ancak hâkimin bu konudaki takdir yetkisi sınırsız değildir. Bütün kararlarda olduğu gibi takdiri indirimin uygulanmasına veya uygulanmamasına ilişkin kararlar da gerekçeli olmalıdır. Bununla birlikte gösterilen gerekçelerin hak, adalet ve nasafet kuralları ile dosya içeriğine uygunluğunun Yargıtay denetimine tabi olacağında da kuşku bulunmamaktadır.

Nitekim Ceza Genel Kurulunun 27.09.2011 gün ve 122-187 sayılı kararında da benzer hususlara işaret edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; geçmişte hakkında herhangi bir suç kaydı ve sabıkası bulunmayan, dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışı da tespit edilemeyen sanıklar hakkında, hak, adalet ve nasafet kuralları ve dosya içeriği ile bağdaşmayan ve soyut ifadelere dayalı yeterli olmayan gerekçe ile TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı, katılan vekilleri ile sanıklar müdafileri ve sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...’un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan ..., ..., ..., ..., ...., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... yönünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedeni, tutuklulukta geçirilen süre ve mevcut delil durumu dikkate alınarak sanıklar ve müdafiilerinin tahliye taleplerinin reddine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Ankara 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.12.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8742, Karar No: 2010/16531, Tarih: 05.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8742 E.  ,  2010/16531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Taşınmaz üzerindeki evin dava tarihinden önce yıkıldığı anlaşılmaktadır. Değerlendirme tarihinde mevcut olmayan yapının değerlendirmede dikkate alınamayacağı düşünülmeden, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilmesi nedeniyle değer düşüklüğü bedelinin de hesaplanarak idareden tahsiline karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 40 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 05.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21770, Karar No: 2015/13654, Tarih: 17.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/21770 E.  ,  2015/13654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/294868

Mahkemesi : Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 13/03/2014

Numarası : 2012/69 - 2014/134

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan G.. S.., katılan M.. S.. vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın kusuru bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan G.. S..'nin bir nedene dayanmayan, katılan M.. S.. vekilinin ise sanığın kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 17/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15628, Karar No: 2016/4425, Tarih: 20.04.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/15628 E.  ,  2016/4425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/04/2015 tarih ve 2013/170-2015/167 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı asil tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ... Üniversitesi'nde öğrenci olduğunu, sürekli olarak geziler/turlar düzenlediğini, davalının ise seyahat acenteliği yaptığını, müvekkili tarafından 03/05/2013 gecesinden başlayarak 06/05/2013 sabahına kadar sürmek üzere ... ve ... turlarını içeren bir gezi tertip edildiğini, organizasyona 28 kişinin katıldığını, taşıma işinin yapılması amacıyla davalı taraf ile anlaşıldığını, davalı tarafın söz konusu gezi organizasyonu sırasında özensiz, sorumsuz, anlamsız ve rahatsız edici davranışlar sergileyerek gerek müvekkilin gerekse geziye katılan herkesin maddi ve manevi zarara uğramasına neden olduğunu, davalının anılan davranışları nedeniyle gezinin amacına ulaşamadığını belirterek; davanın kabulü ile müvekkilinin uğradığı 260,00 TL maddi zarar ve 2.740,00 TL manevi zarar olmak üzere toplam 3.000,00 TL zararın davalı tarafından tazmin edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı asil, açılan davanın haksız ve yersiz olduğunu, davacı tarafın dilekçesinde belirttiği hususların doğru olmadığını, davacı yanı uğrattığı herhangi bir zararının olmadığını, aksine davacı tarafın halen araç bedelini ödemediğini, kendisinin aracı ile davacıyı orada gezdirme yönünde bir taahhüdünün veya yükleniminin olmadığını, manevi tazminatı gerektirir bir olayın davada söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı asil, açılan davanın haksız ve yersiz olduğunu, davacı tarafın dilekçesinde belirttiği hususların doğru olmadığını, davacı yanı uğrattığı herhangi bir zararının olmadığını, aksine davacı tarafın halen araç bedelini ödemediğini, kendisinin aracı ile davacıyı orada gezdirme yönünde bir taahhüdünün veya yükleniminin olmadığını, manevi tazminatı gerektirir bir olayın davada söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre; somut olayda; davacının organize ettiği gezinin şoförlüğünü yapması için davalı taraf ile sözlü olarak yolcu taşıma sözleşmesi yapıldığı, buna rağmen davalının sözleşmenin kendisine yüklediği sorumlulukları gereği gibi yerine getirmediği, ihmali nedeniyle programın aksamasına neden olduğu, araç bozulduğundan katılımcıların başka bir araç ile bir geceliğine anlaşmak zorunda kaldıkları, yolcu taşıma sözleşmelerinde taşıyıcının yükümlülüklerini yerine getirmemesi, herhangi bir kaza olması bile yolculuğun tehlikeli veya kötü geçmesi ve bunun sinir bozukluğuna yol açması bu nedenle gezi düzenleyicisi olan davacının tanıtım broşürlerinde açıklanan yol ve konaklama olanaklarını sağlayamaması bu yüzden gezinin beklenen ve umulan biçimde gerçekleşmeyip tatil keyfinin kaçırılması bunun sinir bozukluğu yaratması durumlarında manevi tazminat istenebileceği, somut olayda gezi düzenleyicisi olan davacının davalının aracının bozulması sebebiyle başka bir araçla 260 TL karşılığında anlaştığı buna ilişkin makbuzun dosyaya ibraz edildiği, davacının manevi zararının da oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı asil temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı asilin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı asilin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 153,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7234, Karar No: 2022/8054, Tarih: 20.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/7234 E.  ,  2022/8054 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 11. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının başvurusunun esastan reddine, davalının başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ve davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 09.08.2010 tarihinden 2016 yılı Mayıs ayına kadar şantiye şefi olarak çalıştığını, en son 5.960,00 TL ücret aldığını, müvekkiline yemek ve araç sağlandığını ve telefon faturasının da işveren tarafından ödendiğini, davalıya ait işyerinde kış sezonu 08:00-18:00 saatleri arasında, yaz sezonu 08:00-20:00 saatleri arasında Pazar günleri hariç haftanın 6 günü çalışma yapıldığını, müvekkilinin millî bayramlar ile dinî bayramların 3. ve 4. günü çalışmaya devam ettiğini, yıllık izinlerini hiç kullanmadığını, söz konusu çalışmalarının karşılığının ödenmediğini, ayrıca davacının Mayıs ayına ait ödenmeyen 9 günlük ücret alacağının bulunduğunu; davacının fazla çalışma ücreti alacaklarının ödenmemesi, Şirketin bazı taşeronlara zamanında ödeme yapmaması gibi işyerindeki birtakım aksaklıklarla ilgili olarak Şirket sahibi ile yapılan görüşmede şartların bu şekilde olduğunun, fazla çalışma ücreti ödenmesi şeklinde bir uygulamalarının olmadığının, kıdem tazminatı da dahil tüm alacaklarının istifa dilekçesi vermesi hâlinde kendisine ödeneceğinin belirtildiğini, istifa dilekçesi vermesi hâlinde davalı Şirketin de ortağı olduğu adi şirket ortaklığından satın aldığı evin tapusunun da verileceğinin söylendiğini ve davacının iradesi sakatlanarak alacaklarının ödeneceği vaadine güvenerek istifa dilekçesi verdiğini, şarta bağlı istifanın kabul edilmemesi gerektiğini; ayrıca müvekkilinin alacaklarını almadığı hâlde bu hakların verileceğini düşünerek aldığına dair ibraname de imzaladığını; ancak ibranamede miktar belirtilmediğini, kendi rızası ile istifa eden bir işçinin aynı zamanda ibraname imzalamasının istifa dilekçesi ile çeliştiğini, ibranamenin banka aracılığıyla yapılan ödeme de söz konusu olmadığından geçersiz kabul edilmesi gerektiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti alacağı, ücret alacağı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; belirsiz alacak davası açılmasının usul ve kanuna aykırı olduğunu, davacının inşaat mühendisi sıfatı ile çalışırken başka kişi ve şirketlere de danışmanlık adı altında hizmet verdiğini, tüm emek ve mesaisini işveren Şirkete ayırmadığını, bu durumun kabul edilebilir olmadığı bildirilmiş ise de davacının bu yöndeki eylem ve işlemlerinden vazgeçmediğini, davacının 09.05.2016 tarihinde verdiği istifa dilekçesiyle kendi isteğiyle işten ayrıldığını, iradesinin sakatlandığı iddiasının soyut bir iddia olduğunu, yöneticilik görevini haiz bir kişinin bu yönde bir dilekçe vermesi hâlinde kendisine alacaklarının ödeneceği yönündeki telkine itibar etmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, istifa dilekçesinin herhangi bir şekilde şarta bağlılık içermediğini, bizzat davacının elinin ürünü olduğunu, davacının şantiye şefi olması nedeni ile yönetici konumunda olduğunu ve çalışma saatlerini kendisinin belirleyebildiğini, bu nedenle fazla çalışma alacağına hak kazanamadığını, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma yapmayan davacının söz konusu taleplerinin de reddi gerektiğini, davacının 9 günlük ücret alacağının kendisine ödendiğini, zira davacının müvekkili Şirketi ibra ettiğini, ibraname içeriği dikkate alındığında davacının yıllık izin alacağının da bulunmadığını, ibranamenin fazla çalışma, hafta tatili gibi diğer davacı talepleri için de geçerli olduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...Fesih sonrasında davacıdan alınan 10/05/2016 tarihli ibraname 6098 Sayılı Borçlar Kanununun 420. maddesinde belirtildiği şekilde sözleşmenin sona ermesinden başlayarak 1 aylık süre geçtikten sonra düzenlenmediğinden ve ibranamede belirtilen miktarların ödendiğine ilişkin herhangi bir belge sunulmadığından ibraname mahkememizce geçerli kabul edilmemiştir.

Davalı tanığı Ferhat Doğancı'nın beyanından tarafların karşılıklı olarak haklarının ödenerek iş akdinin sonlandırılması konusunda anlaşmaları üzerine davacının istifa dilekçesini verdiği anlaşılmakla iş sözleşmesinin tazminatlı olarak feshedildiği, istifa dilekçesinin davacının gerçek iradesini yansıtmadığı kanaatine varılmıştır.

Davalı tanığı Ferhat Doğancı'nın beyanından tarafların karşılıklı olarak haklarının ödenerek iş akdinin sonlandırılması konusunda anlaşmaları üzerine davacının istifa dilekçesini verdiği anlaşılmakla iş sözleşmesinin tazminatlı olarak feshedildiği, istifa dilekçesinin davacının gerçek iradesini yansıtmadığı kanaatine varılmıştır.

Tüm dosya kapsamı, tanık beyanları, banka hesap ekstresi ve 17/11/2017 tarihli bilirkişi raporu ile fazla mesai alacağı ile ulusal bayram ve genel tatil alacağı bakımından 17/06/2018 tarihli bilirkişi raporunun (A) şıkkı birlikte değerlendirildiğinde; davacının davalı işyerinde 23/10/2010-09/05/2016 tarihleri arasında çalıştığı, yemek ve servis yardımı ile telefon yardımı dahil tazminata esas giydirilmiş aylık brüt ücretinin 9.079,80 TL olduğu, iş akdinin tarafların karşılıklı anlaşarak tazminatlı sona erdirilmesi sebebi ile 23.840,63 TL brüt kıdem tazminatı ve 16.948,96 TL brüt ihbar tazminatına hak kazandığı, kullandırıldığı yada karşılığının ödendiği ispat edilemediğinden 70 gün karşılığı 20.253,10 TL brüt yıllık izin alacağı olduğu, ödendiği ispat edilemediğinden 9 gün karşılığı 2.603,97 TL brüt ücret alacağı olduğu, haftada bir gün izin kullanması nedeni ile hafta tatili alacağı olmadığı, cevap dilekçesinin ıslah edilmesi nedeni ile düzenlenen 17/06/2018 tarihli ek bilikişi raporunun (A) şıkkına göre haftanın 6 günü 08:00-18:00 saatleri arasında dinlenme süresinin mahsubu ile haftalık 45 saati aşan fazla mesai yapması nedeni ile 73.594,87 TL brüt fazla mesai alacağı olduğu, ulusal bayram-genel tatil günlerinde çalışma yapması nedeni ile 4.264,81 TL brüt ulusal bayram-genel tatil alacağı olduğu, mazeretli ve raporlu olunan günler nedeni ile çalışılamayan günlerin de olabileceği dikkate alınarak takdiren %30 oranında indirim yapılmak surtiyle 51.516,40 TL brüt fazla mesai alacağı ile 2.985,36 TL brüt ulusal bayram-genel tatil alacağı olduğu kabul edilerek aşağıdaki şekidle hüküm kurulmuştur. davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir..." gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde; fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınırken uygulanan %30 indirim oranının hakkaniyete aykırı olduğunu, dosya kapsamında dinlenen tanıklar, alınan bilirkişi raporları ile hafta tatili alacağı taleplerinin yerinde olduğunun anlaşılmasına göre söz konusu talebin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde; fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınırken uygulanan %30 indirim oranının hakkaniyete aykırı olduğunu, dosya kapsamında dinlenen tanıklar, alınan bilirkişi raporları ile hafta tatili alacağı taleplerinin yerinde olduğunun anlaşılmasına göre söz konusu talebin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde; sadece takdiri indirim oranının bilinmeyeceğinden belirsiz alacak davası açılamayacağını, davacının davayı belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar bulunmadığını, iş sözleşmesinin istifa ile sona erdiğini, davacının iradesinin sakatlandığının ispatlanamadığını, davacının üniversite mezunu bir mühendis olduğunu, işverenin "sana haklarını vereceğiz" şeklindeki beyanıyla hareket ettiği kabulünün hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının istifa etmesi nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığından kendisine ödeme yapılmadığını, şantiye şefi olan davacının çalışma saatlerini kendisinin belirlediğini, bu nedenle davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı ile hafta tatili ücreti alacağının bulunmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile,

“...

Davacının 23.10.2010-09.05.2016 tarihleri arasında davalı işyerinde şantiye şefi olarak çalıştığı, davacının haklarını elde edebilmek için istifa dilekçesi verdiği ve feshin davacı işçi tarafından haklı sebeple yapıldığı, fesih davacı işçi tarafından yapıldığından davacının ihbar tazminatına hak kazanamayacağı anlaşılmakla mahkemece kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmesi isabetli ise de ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur. Davalının bu yöndeki istinaf itirazı yerindedir. Davacının tanık beyanları ile fazla çalışma ve UBGT çalışması yaptığını ispatladığı, davalının bu alacakların ücret içerisinde olduğunu veya ödendiğini, davacının çalışma saatlerini kendisinin belirlediğini ispatlayamadığı, alacakları ödenmediğinden davacının belirsiz alacak davası açmakta hukuki yararının bulunduğu, yapılan hakkaniyet indiriminin hakkın özünü etkilemeyecek nitelikte olduğu, dava dilekçesinde pazar günleri çalışma yapılmadığının açıkça belirtildiği, bu nedenle bu alacak talebinin reddedilmesinin yerinde olduğu anlaşılmakla tarafların bu yönlerdeki istinaf itirazları yerinde görülmemiştir...” gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine; davalının istinaf başvurusunun ise kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar