muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1847, Karar No: 2019/2379, Tarih: 29.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/1847 E.  ,  2019/2379 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Birden fazla kişi ile tehdit ve suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçlarından Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/02/2016 tarihli ve 2016/80 değişik iş sayılı içtima kararı ile 3 yıl 6 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü ...’nin, bu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesi gereğince 28/06/2017 tarihinden itibaren koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine dair Nazilli İnfaz Hâkimliğinin 28/06/2017 tarihli ve 2017/777 esas, 2017/782 sayılı kararını müteakip, Nazilli Cumhuriyet Başsavcılığınca 5275 sayılı Kanunun geçici 3/2. maddesi gereğince infazının durdurulması talebinin kabulü ile, bu kez hükümlünün kalan cezasını açık ceza infaz kurumunda geçirmesine ilişkin Nazilli İnfaz Hâkimliğinin 16/08/2017 tarihli ve 2017/1020 esas, 2017/1008 sayılı kararına itirazın reddine dair Nazilli Ağır Ceza Mahkemesinin 02/10/2017 tarihli ve 2017/1038 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlünün içtimalı 3 yıl 6 ay 15 gün hapis cezasının infazı sırasında Nazilli Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 23/06/2017 müddetnamede şartla tahliye tarihinin 19/06/2018 olarak belirlendiği, 5275 sayılı Kanunun 105/A maddesinin 2. fıkrasının “Açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen iyi hâlli hükümlüler, açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşmasından itibaren en az altı aylık sürenin geçmiş olması durumunda, diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler.” şeklindeki hükmüne göre, hükümlünün denetimli serbestlikten yararlanabilmesi için açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşmasından itibaren en az 6 aylık sürenin geçmesi şartı getirilmiş olmakla birlikte, bu şartın, anılan Kanuna 6411 sayılı Kanunla eklenen ve yukarıda zikredilen geçici 4. madde hükmüne göre 31/12/2020 tarihine kadar uygulanmamasının öngörülmüş olması karşısında, itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 27.03.2018 gün ve 94660652-105-09-157-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında verilen ve infaza konu olan Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.11.2013 tarihli ve 2008/1 esas, 2013/303 karar sayılı kararının dosyada bulunmadığı gibi Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 23.06.2017 tarihli müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihi 19.06.2018, bihakkın tahliye tarihi 11.08.2019 olarak belirlenen ve 29.01.2016 tarihinde kapalı ceza infaz kurumunda cezasının infazına başlanan hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılması ile değerlendirmenin yapıldığı rapor ve belgeler ile verilen kararların dosyada bulunmadığı anlaşılmakla;

Hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezanın infaz usulünden yararlanabilmesi için öncelikle açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkı bulunup bulunmadığının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hükümlü hakkında verilen ve infaza konu mahkumiyet hükmü ile hükümlünün kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılması sırasında cezaevi idaresi tarafından değerlendirmenin yapıldığı rapor ve belgeler ile verilen kararların dosya içerisine alınmasından sonra kanun yararına bozma istemi konusunda karar verilmek üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/04/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22870, Karar No: 2012/26003, Tarih: 17.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/22870 E.  ,  2012/26003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar tacir olup, uyuşmazlık davacı kuruma ait enerji nakil hattından enerji alan davalılarca ödenmesi gereken hat katılım payı ile işletme ve bakım giderlerinin tahsili istemine ilişkindir.Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 11.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 11.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22182, Karar No: 2017/11413, Tarih: 21.11.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/22182 E.  ,  2017/11413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı davalılar ... ile ...'e yaptıkları internet aracılığıyla tohum satışı işinde kullanılmak ve kar elde etmek amacıyla değişik tarihlerde toplamda 86.500,00.-TL gönderdiğini, buna karşılık ancak 28.200,00.-TL geri ödeme alabildiğini, kalan 58.425,00.-TL'yi ise iade alamadığını ileri sürerek, geri ödenmeyen bu alacağın dava tarihinden itibaren hesaplanacak faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., davacının alacaklı sıfatını haiz olmadığını, davacının iddialarının gerçeği yansıtmayıp, bu dava konusuna ilişkin Savcılık tarafından gerçekleştirilen soruşturmanın neticesinin beklenilmesinin gerektiğini, davacıya hiç bir borcunun bulunmadığını; diğer davalı ..., davacının alacaklı sıfatını haiz olmadığını, davacının kendisine hiç bir şekilde para göndermemiş olduğunu, davacının babası tarafından kendisine ait hesaba gönderilen paraların kendisine ait olmayıp bu işlemler için sadece hesabının kullanıldığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, her iki davalının da ödenmeyen paradan dolayı sorumlu oldukları kanaati ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı eldeki dava ile davalılara gönderilen paranın geri ödenmediği gerekçesi ile 58.425,00.- TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, davalıların Cumhuriyet Savcılığı beyanları da nazara alınarak her iki davalının ödenmeyen paradan dolayı sorumlu oldukları kanaati ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Bu haliyle, taraflar arasındaki sözleşme ilişkisinin hukuki niteliğinin ne olduğu hususu mahkemece yeterince tartışılmadan karar verilmiş olup; taraflar arasındaki ilişkinin ödünç veya kar payına dayalı adi ortaklık ilişkisi olup olmadığının tespiti ve yapılacak bu tespit sonucu oluşacak kanaate göre davanın değerlendirilmesi yapılmaksızın mevcut sonuca ulaşılması hatalıdır. Bu halde, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin gerekirse bilirkişi incelemesi de yapılarak belirlenip, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davalılar yararına BOZULMASINA, 2 nolu bent uyarınca davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 997,75 TL harcın davalılara iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3940, Karar No: 2011/4484, Tarih: 31.03.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/3940 E.  ,  2011/4484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, keşif ve bilirkişi raporuna göre sanığın vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Katılan vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede,

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Yapılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen raporda, suça konu yerde pırnal meşe ve sakız ağaçlarının kazma ve tahra ile köklenip kesilip diri örtü tahribatının yapıldığının belirtilmesi nedeni ile, 5728 sayılı yasa ile 6831 sayılı kanunun 93/2. maddesinde yapılan değişiklikte bu eylemler bakımından ayrı ceza verilmesi gerekeceğinden bu eylem için ayrı ceza belirlenip, açma eylemi içinde temel cezanın 5728 sayılı kanun ile değişik 93/1. maddesi esas alınarak tayin edilip aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca arttırım yapılarak hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozmaya uyularak verilen hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 31.3.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10194, Karar No: 2017/5000, Tarih: 19.04.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/10194 E.  ,  2017/5000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nin 32/2. maddesinin son cümlesinde; "Mahkûm olunan ceza, süresi aynı olmak koşuluyla, kısmen veya tamamen, akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri olarak da uygulanabilir." şeklindeki düzenleme karşısında, akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği azalmış olan sanık hakkında, ceza süresi aynı olmak koşuluyla tamamen akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri olarak infazına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

1) Mağdurun yüzünde sabit iz meydana gelecek şekilde yaralandığı olayda, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğindeki yüzde sabit izin, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği gözetilmeden, sanık hakkında temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi yerine 86/2. maddesi gereğince belirlenmesi,

2) Sanığın suç tarihi itibariyle ve halen TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespiti gerekirken;... Adli Tıp Şube Müdürlüğünde görevli Adli Tıp uzmanı olan tek hekim tarafından düzenlenen rapor ile yetinilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 19.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2013, Karar No: 2011/5694, Tarih: 22.11.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/2013 E.  ,  2011/5694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2011

Davacı vekili, müvekkilinin davalı belediyenin temizlik hizmetlerinde çalıştığını, davalı işyerine ....Belediyesi Başkanlığı tarafından işe alındığını, müvekkilinin asıl işvereninin .... Belediyesi olduğunu, müteahhitler değişmesine rağmen yaptığı iş ve koşulların değişmediğini, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı belediye vekili, davacının müvekkili ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğuna yönelik iddiasının gerçeği yansıtmadığını, yapılan ihalelerin 5393 sayılı Belediye Kanununun 67.maddesine uygun olduğunu, belediyenin 5747 sayılı yasa gereği yeniden yapılanma sürecine girdiğini, 5747 sayılı yasa ile oluşturulan ... Belediyesinin 29.03.2009 tarihinde fiilen kurulduğunu, menkul, gayrimenkul mallar, alacaklar ve borçlar ile çalışanların paylaştırıldığını, bu sebeple müvekkili belediyenin gelirlerinde azalma olduğunu, bölünmeden dolayı kendi personelinin yapacağı iş alanının kalmaması sebebi ile istihdam sorunu ortaya çıktığını, bu sebeple taşeron firmalara yaptırılan birçok işin kendi personeli tarafından yürütülebilir hale geldiğini, davacının alt işverenin işçisi olduğunu belirterek açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı şirket vekili, davacının aslında belediyenin işçisi olduğunu, davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisi bulunmadığını, yönetim hakkının belediyede olduğunu, daha önce şirket hakkında açılan benzer davaların husumet nedeniyle reddine karar verildiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece verilen kararın Yargıtay 9.Hukuk Dairesi Başkanlığının 01.03.2010 gün ve 2010/2313 Esas, 2010/5030 Karar sayılı ilamı ile “……….Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır.

Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı belediyeye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle,  davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre daha önceki ihale sözleşmelerin muvazaalı olduğuna ilişkin verilmiş olan yargı kararları nedeni ile davacının gerçek işverenin kim olduğu konusunda yanıldığı anlaşılmaktadır. Davacının husumet tevcihinde yanılması nedeniyle,  davasını gerçek işvereni olan alt işverene yöneltmesi için süre verilmeli, sonucuna göre yargılamaya devam edilerek bir karar verilmelidir” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davalı ... Ltd. Şti'nin fesih tarihinden sonra işçi çalıştırabilecek işyerinin bulunduğu, esasen davalı şirket fesih tarihinden yani ...Belediyesinden aldığı ihalenin sona ermesi nedeniyle işçi çalıştırabilecek bir yerinin olmadığını ispat edemediğinden ve davacının işverenin başka işyerinde çalıştırma imkanı araştırılmadan fesih yapıldığı gerekçesiyle feshin geçersiz olduğunun tespiti ile davalı .... Belediyesi açısından husumet tevcihinden yanılma olduğundan bu davalı yönünden davanın husumetten reddine,  davacının yargılama sırasında  ölümü  nedeniyle işe iadenin  ve işe iade davası sonucu iş güvencesi tazminatının konusu  kalmadığından bu talepler yönünden karar verilmesine yer olmadığına,  en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalı ...Şti'den alınarak davacılara verilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece  uyulan bozma ilamında da belirtildiği üzere davalılar arasında davalı belediye başkanlığı ile davalı şirket arasında asıl işveren -alt işveren ilişkisi geçerli olarak kurulmuş olup, feshin son çare olma ilkesi gözetilmeden davalı işveren tarafından yapılan sözleşmesinin feshinin usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle davacının alt işveren işyerine işe iadesine karar verilmesi isabetli ise de, 4857 sayılı İş kanunu’nun 2/6. maddesi gereğince asıl işverenin alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu kanundan, iş sözleşmesinden  alt işverenle birlikte sorumlu olacağı kuralı dikkate alınarak  işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden birlikte sorumlu  tutulması gerekirken yazılı şekilde  boşta geçen süre ücretinden yalnızca davalı alt işverenin  sorumluluğuna  dair hüküm kurulması   hatalı bulunmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Davalı Seyhan Belediyesi açısından husumet tevcihinden yanılma olduğundan bu davalı yönünden davanın husumetten reddine.

Davalı ...Ltd. Şti,yönünden ise,

Davacı M.H. fesih tarihinden sonra yargılama aşamasında 21.10.2010 tarihinde vefat ettiğinden işe iadenin  ve işe iade davası sonucu iş güvencesi tazminatının konusu  kalmadığından bu talepler yönünden karar verilmesine yer olmadığına,

Kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalılardan müşterek ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesi gerektiğinin tespitine.

Davalı ...Ltd. Şti,yönünden ise,

Davacı M.H. fesih tarihinden sonra yargılama aşamasında 21.10.2010 tarihinde vefat ettiğinden işe iadenin  ve işe iade davası sonucu iş güvencesi tazminatının konusu  kalmadığından bu talepler yönünden karar verilmesine yer olmadığına,

Kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalılardan müşterek ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesi gerektiğinin tespitine.

2-Alınması lazım gelen 18,40.TL harçtan davacının yatırdığı peşin harcın mahsubu ile geri kalan 4,00.TL harcın davalıdan tahsiline.

3-Davacı tarafından yapılan 140,70.TL yargılama giderinin davalı ...Ltd. Şti den tahsili ile davacılara verilmesine.

4-Davacı kendisini  Avukat ile temsil ettirdiğinden dosyanın karara çıktığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık ücret tarifesine göre hesaplanan 1.100,00. TL. ücreti vekaletin, davalı ... Ltd. Şti den tahsili ile davacılara verilmesine,

5-Husumette yanılma olduğundan ..... Belediye Başkanlığına ücreti vekalet takdirine yer olmadığına,

6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 22.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4933, Karar No: 2020/1365, Tarih: 11.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/4933 E.  ,  2020/1365 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b-d, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre katılanın soruşturma aşamasındaki ifadesinde uzlaşmak istemediğini beyan ettiği anlaşıldığından, tebliğnamedeki CMK’nın uzlaşma başlıklı 253 ve 254. maddelerinde düzenlenen uzlaşma hükümleri uygulanıp, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğine dair bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığın sevk ve idaresindeki motosikletle gece vakti aydınlatmasız üç şeritli bölünmüş asfalt yolda farları yanmaksızın seyri sırasında, yolun sağında bulunan araçların arasından kaplamaya giren katılana çarpması sonucu katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek 5. derece kemik kırığı oluşacak ve yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, sanığın asli kusurlu olduğunun kabulü ile mahkumiyet kararı verilmesi bakımından mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlar'', (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" ve (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca kısmen isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün birinci paragrafında yer alan "suçun işlenmesinde kullanılan araçlar", "kusurunun ağırlığı" ve "failin güttüğü amaç ve saik" ibarelerinin hükümden çıkartılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30316, Karar No: 2013/1932, Tarih: 05.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/30316 E.  ,  2013/1932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin ... sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Mahkemece ....09.2010 tarih ve 2010/43 esas – 2010/388 karar sayılı kararı ile davanın kabulü ile feshin geçersizliğine ve işe başlatmama tazminatının altı aylık brüt ücret olarak belirlenmesine karar verildiği, hükmün davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 06.03.2012 tarih ve 2011/10203 esas – 2012/3407 karar sayılı kararı ile yukarıda anılın kararın bozularak ortadan kaldırılmasına ve işverence yapılan feshin geçersizliği ile işe başlatmama tazminatının dört aylık brüt ücret olarak belirlenmesine kesin olarak karar verildiği, dosyanın mahkemesine gönderilmesi üzerine dosyanın yeniden esasa kaydedilerek, kararımız gibi hüküm tesis edildiği anlaşılmaktadır.

Dairemizin yukarıda anılan ilamının sekiz numaralı bendinde belirtildiği üzere, verilen karar kesin olup, mahkemece, dosyanın yeniden esasa kaydedilerek hüküm kurulması doğru değildir. Dairemiz, temyiz incelemesinde uyuşmazlığı kesin ve nihai olarak sonuçlandırdığına ve ortada artık çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlık bulunmadığına göre, dosyanın yeniden ele alınarak hükmün kurulması hatalı olduğundan, kararın bozularak ortadan kaldırılmasına ve Dairemizce daha önce uyuşmazlıkla ilgili kesin olarak karar verilmiş olduğundan YENİDEN KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 05.02.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.