muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/22332, Karar No: 2019/10747, Tarih: 15.05.2019

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta;davacı fazla mesai ücreti talebinde bulunmuş olup , davalı dosyaya puantaj sunmadığı gibi sunulan bordrolarda da fazla mesai tahakukunun olmadığı anlaşılmaktadır. Davacı ise fazla mesai yaptığının ispatı konusunda tanık deliline dayanmışmıştır. Yapılan yargılamada davacının fazla mesai alacağı değerlendirilirken her ne kadar davacı tanığı...’un 2012 yılında 9 aylık dönem için bilgisinin bulunduğu, bu tanığın mesai bitişine ilişkin beyanının diğer davacı tanığı ile dahi çelişkili olduğu ve davacı tanığı İsmail ‘in ve davalı tanıklarının beyanlarındanda davacının 45 saati aşan fazla çalışmasının bulunmadığı gerekçesi ile fazla mesai ücreti talebinin reddine karar verilmiş ise de bu tespit dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Davacı tanıklanının beyanlarından her iki tanığın çalışmalarının ayrı dönemlere ilişkin olduğu davacı tanığı Faruk’un 2012 yılında 9 ay çalışmasının oldduğu diğer tanık İsmail’in ise beyanına göre 2013 yılının Nisan ayında iş yerinde çalışmaya başladığı anlaşılmaktadır. O halde her iki davacı tanığının farklı dönemlerde iş yerinde çalıştığı anlaşıldığından her iki tanınığın beyanları ayrı ayrı değerlendirilerek davacının fazla mesai ücreti talep edip edemeyeceği tespit edilmelidir. Davacı tanığı... ” davacının 08:30 da iş yerinde olduğunu , kendisinin sahada çalışması sebebi ile gün içinde sahaya gittiğini ve sahadan iş yerine döndükten sonra iş yerinden 19:30 veya 20:00 gibi çıktığını , davacının da kendisi ile birlikte iş yerinden ayrıldığını ve haftanın 5 günü bu şekilde çalışma olduğu ayda iki cumarteside 08:30 -11:00 veye 12:00 ye kadar iş yerinde toplantı yapıldığını” beyan ettiği anlaşıldığından her ne kadan davacı tanığı İsmail ‘in çalışla dönemi için davacının fazla mesai yaptığı hususunun ispatlanamadığı yönündeki tespit isabetli ise de diğer davacı tanığı...’un çalışma döneminde de fazla mesai yapılmadığının kabulü ile davacının tüm dönem fazla mesai ücreti talebinin reddine karar verilmesi isabetsizdir. Bu durumda yapılması gereken Davacı tanığı...’un bilgisinin bulunduğu dönemle sınırlı olarak davacının fazla mesai ücreti talebinin değerlendirilmesidir. Bu husus gözetilmeden karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 15.05.2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10719, Karar No: 2020/1592, Tarih: 27.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/10719 E.  ,  2020/1592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemleri reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan mahkumiyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suç tarihinde on sekiz yaşından küçük mağdurenin olay sonrası Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına bağlı 80. Yıl Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezinde kaldığı anlaşılmasına rağmen 6284 sayılı Kanuna göre davaya katılma hakkı bulunan Bakanlık il müdürlüğüne yokluğunda verilen gerekçeli kararın tebliğ edilmediği nazara alındığında, davaya katılma ve hükümlerle ilgili kanun yoluna başvurma hakkı bulunan Bakanlık il müdürlüğüne gerekçeli hükmün tebliğiyle tebellüğ belgesi ile sunulduğu takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyizi halinde bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/870, Karar No: 2025/1876, Tarih: 20.02.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/870 E.  ,  2025/1876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336/3 hükmü uyarınca, davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334. ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren malî durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337. maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337/2 hükmü uyarınca tebliğinden itibaren iki hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344. maddesi uyarınca;

a)Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a)Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Adli yardım talebinin REDDİNE,

2. Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

20.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16027, Karar No: 2015/16528, Tarih: 12.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/16027 E.  ,  2015/16528 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, sigortalıya yapılan tedavi giderlerinin 506 sayılı Yasanın 41. maddesi gereğince tahsili için yapılan icra takibine itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

İtirazın iptali davasına konu icra takibinin hukuksal dayanağı 506 sayılı Yasanın 41.maddesi olup, bu madde hükmü ile “ çalışma mevzuatına göre sağlık raporu alınması gerektiği halde böyle bir rapora dayanılmaksızın ..... çalıştırılan sigortalının bu işe girişinden önce var olduğu tespit edilen .... hastalığı için kurumca yapılan hastalık sigortası masraflarının tümü işverene ödettirilir.” hükmü öngörülmektedir.

Anılan maddeye göre, işverenin Kuruma karşı parasal sorumluluğunun doğması için;

1-Çalışma mevzuatına göre işçi yönünden sağlık raporu alınması gerektiği halde,

A)Böyle bir rapora dayanılmaksızın,

B)Veya eldeki rapora aykırı olarak,

C)Bünyece elverişli bulunmadığı bir işde çalıştırılmış olması,

2-Sigortalının hastalığının,

a)Bu işe girişinden önce var olduğunun saptanması,

b)Veya böyle bir işte çalıştırılması sonucu meydana gelmesi,

3-Bu hastalık nedeniyle Kurumca, hastalık sigortası hükümleri gereği masraf yapılmış olması,

Koşullarının tümüyle gerçekleşmesi, Kurumun giderlerde bulunmasına neden olan hastalık olayı ile işverenin yükümünü yerine getirmemesi arasında uygun neden sonuç bağının bulunması, sigortalının yaptığı işin ağır ve tehlikeli işler kategorisine girmesi yanında yaptığı işinde ağır ve tehlikeli işlerden sayılması gerekmektedir.

Bu nedenle mahkemece, sigortalının yaptığı işin ağır ve tehlikeli bir iş mi, yoksa hafif bir iş mi olduğu araştırılıp saptanmalıdır. Şayet, ağır ve tehlikeli işlerden sayıldığı takdirde, 2006 yılı ve öncesi tedavilerine ilişkin evraklar da getirtilerek, hastalığın, işe girmezden önce var olup olmadığı konusunda uzman kuruluşlardan sorulmalı, sonucuna göre değerlendirme yapılmalı, hastalığın sigortalının işe girmesinden sonra ortaya çıktığı açıklığa kavuştuğu takdirde, hastalığın, sigortalının bünyece elverişli olmayan bir işte çalıştırılmasından kaynaklanıp kaynaklanmadığı yöntemince saptanmalıdır.

Belirtilen nedenlerle, sigortalının işyeri sigortalısı olduğu dönemde yapılan masraflardan davalının sorumlu olup olamayacağı saptanarak hüküm kurulması gerekirken, belirtilen yönde araştırma ve inceleme yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması, usule ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Belirtilen nedenlerle, sigortalının işyeri sigortalısı olduğu dönemde yapılan masraflardan davalının sorumlu olup olamayacağı saptanarak hüküm kurulması gerekirken, belirtilen yönde araştırma ve inceleme yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması, usule ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Öte yandan, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre dava konusu müddeabih üzerinden nispi vekalet ücreti hesaplanması gerekirken, davalı lehine vekalet ücretinin eksik hesaplanması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 12.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12252, Karar No: 2013/22544, Tarih: 12.12.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/12252 E.  ,  2013/22544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2010

NUMARASI : 2009/287-2010/169

Taraflar arasındaki taşınmazlardan geçen enerji nakil hatlarına konu olan ve davalı idare lehine tescil edilen irtifak haklarının, enerji nakil hatları sonradan kaldırılmış olduğundan bedeli karşılığında tapu kaydından terkinine davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan T.. M.. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, taşınmazlardan geçen enerji nakil hatlarına konu olan ve davalı idare lehine tescil edilen irtifak haklarının, enerji nakil hatları sonradan kaldırılmış olduğundan bedeli karşılığında tapu kaydından terkinine istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan T.. M.. vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tespiti ve belirlenen irtifak bedeli karşılığında bu irtifak haklarının tapu sicilinden terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan T.. M.. vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4605, Karar No: 2012/43707, Tarih: 15.10.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/4605 E.  ,  2012/43707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/160039

MAHKEMESİ : Banaz Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2008

NUMARASI : 2005/249 (E) ve 2008/277 (K)

SUÇ : Hakaret, basit yaralama, konut dokunulmazlığını ihlal

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her iki sanık müdafii tarafından temyiz dilekçeleri katılan-sanık sıfatıyla verilmişse de gerekçeli temyiz dilekçelerinde açıkça sadece haklarında kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz olunduğu bildirildiğinden,temyizin kapsamının ,sanık Ayhan hakkında hakaret suçlarından,sanık Raşit hakkında ise hakaret,basit yaralama ve konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık Ayhan hakkında hakaret suçundan,sanık Raşit hakkında hakaret ve basit yaralama suçlarından adli para cezası seçilerek yapılan uygulamada,TCK.nun 52/1 ve 61/8 maddelerine aykırı olarak, adli para cezasının gün yerine ay olarak belirlenmesi sonuca etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Her iki sanık müdafiince 23/12/2008 tarihli oturumda yapılan “lehe hükümlerin uygulanmasına” ilişkin istemin TCK.nun 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirim sebeplerini de içerdiği gözetilmeksizin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden her iki sanık hakkında tüm mahkumiyet hükümlerinde TCK 62. maddesinin uygulanmaması

2- Tanık anlatımları.keşif ve bilirkişi raporuna göre tartışma ve kavganın “sanık Raşit tarafından Ayhan’ın tarlasına kazık çakılması ile başladığı,bu konuda uyarılması üzerine, ilk tartışmadan iki saat sonra oğlu ve torunlarını yanına alıp Ayhan’ın evinin önüne giden sanık Raşit’in burada ilk hakareti gerçekleştirdiğinin” anlaşılması karşısında sanık Ayhan hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinde yeterli gerekçe gösterilmeden TCK.nun 129/1-3 maddelerinin uygulanmaması

3- Sanık Raşit hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan TCK.nun 116/1 ve 119/1-c maddelerine göre belirlenen 12 ay hapis cezasının aynı yasanın 50/1-a ve 52/2 maddeleri gereğince adli para cezasına dönüştürülmesi sırasında 7200 TL yerine 7300 TL olarak fazla cezaya hükmolunması

3- Sanık Raşit hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan TCK.nun 116/1 ve 119/1-c maddelerine göre belirlenen 12 ay hapis cezasının aynı yasanın 50/1-a ve 52/2 maddeleri gereğince adli para cezasına dönüştürülmesi sırasında 7200 TL yerine 7300 TL olarak fazla cezaya hükmolunması

4- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas- 2009/13 Karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde katılan-sanıkların atılı konut dokunulmazlığını bozma ,hakaret ve basit yaralama suçlarından doğan herhangi bir maddi zararlarının ve herhangi bir tazminat taleplerinin bulunmadığı ve kayden sabıkasız olduğu anlaşılan sanıklar hakkında, 5271 Sayılı CYY.nın 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanıkların kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyecekleri hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken, “sanıkların diğer sanığın zararlarını giderdiğine dair dosyada bulgu mevcut olmadığı” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık Ayhan hakkında her iki hakaret suçundan, sanık Raşit hakkında ise hakaret,basit yaralama ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, .

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar R.. E.. ve A.. E.. müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10926, Karar No: 2015/18487, Tarih: 21.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/10926 E.  ,  2015/18487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle tüm dosya kapsamına göre, organizasyon şemasında davacının üzerinde Genel Müdür ve Genel Müdür Yardımcılarının olduğu, bu nedenle işveren vekili ya da işveren vekili yardımcısı olmadığı, yapılan görev değişikliğinin de esaslı değişiklik olmadığı ve feshin geçerli nedene dayandığı anlaşılmakla davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibari ile doğru olan kararın bu ilave gerekçe ile ONANMASINA, 21/05/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14941, Karar No: 2015/8317, Tarih: 17.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/14941 E.  ,  2015/8317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2015/14941

Karar No : 2015/8317

Tebliğname No : 4 - 2012/319523

MAHKEMESİ : Karaman 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2012

NUMARASI : 2007/36 (E) ve 2012/241 (K)

SUÇ : İş ve çalışma hürriyetinin ihlali, mala zarar verme

SUÇ TARİHİ : 11/08/2006, 19/09/2006

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan U.. İ.. T..N..S..ve T.. Limited Şirketi tarafından .... İli, ..İlçesi, .. Köyü, H.. mevkiinde bulunan içme suyunun yine .... İli, ..İlçesi, .. Kasabasına götürülmesi amacıyla yapılan kanal açma çalışması sırasında, ..Köyünde ikamet eden aralarında sanıkların da bulunduğu köylülerin kendi köylerinin sınırları içerisinden su alınmasına tepki gösterdikleri ve söz konusu çalışmanın yapılmasına engel olmaya karar verdikleri, bu amaçla sanıklar C.. B.., C..Y.., İ.. S.., M.. E.., İ.. S.. ve Y.. E..'ın 11/08/2006 ve 19/09/2006 tarihlerinde, sanıklar İ.. B.., Y.. E.., M.. B.., F.. B.., S.. B.., S.. E.. ve K.. S..’un ise 19/09/2006 tarihinde çalışmanın yapıldığı bölgeye gelerek katılan şirket çalışanlarına ve bu kişiler tarafından kullanılan iş makinelerine yönelik olarak taşlı saldırıda bulundukları, sanıkların bu eylemleri neticesinde; bazı işçilerin yaralandıkları, ayrıca katılan şirkete ait iş makinelerinin, şantiye binasının, çalışma sahasında bulunan bazı boru, malzeme ve ekipmanların zarar gördüğü, bu şekilde sanıkların üzerlerine atılı “mala zarar verme” ve “iş ve çalışma hürriyetinin ihlali” suçlarını işlediklerinin iddia edildiği somut olayda;

1-Sanıklar Y.. E.., İ.. S.., Y.. E.., S.. E.., K..S.., M.. B.., F.. B.. ve S.. B.. hakkında “mala zarar verme” ve “iş ve çalışma hürriyetinin ihlali” suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik adı geçen sanıklar müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların savunmalarına, katılan beyanlarına, tanık anlatımlarına, 11/08/2006 ve 19/09/2006 tarihli olay yeri inceleme raporlarına, olay krokisine, bilirkişi raporlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanıklar İ.. S.. ve Y.. E..'ın 11/08/2006 ve 19/09/2006 tarihlerinde, sanıklar Y.. E.., S.. E.., Kuddisi Sokuncuk, M.. B.., F.. B.. ve S.. B..’nın ise 19/09/2006 tarihinde katılan şirket tarafından yapılan kanal açma faaliyetine engel olmak amacıyla çalışmanın yapıldığı bölgeye gelerek şirket araç ve gereçlerine taş atmak suretiyle zarar verdikleri, yine katılan şirket çalışanlarına yönelik olarak sergiledikleri cebir içeren davranışlarla söz konusu işin yapılmasına engel oldukları anlaşılmakla adı geçen sanıklarına atılı suçlardan mahkumiyetlerine yönelik kabulde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;