muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7736, Karar No: 2014/9930, Tarih: 31.03.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/7736 E.  ,  2014/9930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Konut dokunulmazlığının ihlali, cinsel taciz

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığa yükletilen konut dokunulmazlığının ihlali eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır. Ancak,

Adli emanetin 2011/97 sırasında kayıtlı 1 adet GARANTİ yazısı bulunan krem renkli şapkanın dosyada delil olarak saklanması yerine müsaderesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının tebliğnameye aykırı olarak, "Adli emanetin 2011/97 sırasında kayıtlı 1 adet GARANTİ yazısı bulunan krem renkli şapkanın dosyada delil olarak saklanmasına" biçiminde DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümlerin bu bağlamda ONANMASINA,

2-Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hükmün temyizine gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a)Sanığın, katılana yönelik cinsel taciz suçunu bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda birden fazla işlemesine karşın, hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanmaması,

b)Kabule göre de; tekerrüre esas sabıkası bulunan sanığa yükletilen ve seçimlik ceza içeren cinsel taciz suçunda temel ceza olarak hapis cezasına hükmolunduktan sonra bu cezanın adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeyerek, TCK'nın 50/2 ve 58/3. maddelerine aykırı davranılması,

5 sayılı Kanunun 108. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin ancak hapis cezalarında uygulanabileceği gözetilmeden, cinsel taciz suçundan adli para cezasına hükmolunmasına karşın, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 31/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9422, Karar No: 2015/676, Tarih: 17.02.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/9422 E.  ,  2015/676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 27.12.2013 günlü hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi bir kısım davalılar vekili Av. ... ve davacı-davalı ... vekili Av. ... tarafından istenilmekle, tayin olunan 17.02.2015 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden ... vekili Av. ..., Hazine vekili Av. ... ve ... vekili Av. ... geldi, diğer taraftan Orman İdaresi vekili Av. Işıl ... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Mahkeme hükmünün davacı ... Tıkır vekili Av. ...'ye tebliğine dair belgenin dosyada bulunmadığı gözlenmiştir.

Hüküm ve temyiz dilekçeleri tebliğ olunmuş ise, tebliğ belgeleri; tebliğe çıkarılmışlar ve parçaları bulunamıyor ise, tebliğ tarihi PTT Müdürlüğünden sorularak, alınacak cevap veya mahkemedeki kayıt ve belgeler incelenerek tebliğ tarihi saptanıp, bu konuda düzenlenecek belgenin dosyaya eklenmesi; ancak, tebligat yapılmamış ise, usulünce yapılıp; gerekli temyiz süresinin beklenmesi;

2) Hükmün ..., ..., ...ve ...'a tebliğine dair belge üzerinde yapılan incelemede; tebligatın usulüne uygun olarak yapılmadığı ve tebligat yapılacak kişilerin isimlerin hüfus kayıtları ile aynı olmadığı görülmüştür.

Kendisine tebligat yapılacak kimsenin gösterilen adreste bulunmaması veya tebellüğden imtina etmesi ya da muhatabın (o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olması halleri de dahil olmak üzere) adres kayıt sistemindeki adresinde bulunamaması halinde tebligatın nasıl yapılacağı, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21. maddesi ile 25.01.2012 tarihli ve 28184 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 31. ve 32. maddelerinde gösterilmiştir.

Bu nedenle; hüküm ve temyiz dilekçelerinin ..., ..., ... (...), ... ... ve ...'a yukarıda değinilen mevzuatta belirtilen yönteme uygun şekilde tebliğ edilip, temyiz için gerekli sürenin beklenmesi;

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 17/02/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1630, Karar No: 2017/15575, Tarih: 26.12.2017

**18. Ceza Dairesi         2016/1630 E.  ,  2017/15575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, temyizin kapsamının görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Görevi yaptırmamak için direnme suçuyla korunan hukuki yarar, kamu idaresinin güvenilirliği ve işleyişi olup; bu suçta, kamu faaliyetlerine kişilerin saygı göstermelerinin sağlanması ve kamu görevlerinin yerine getirilmesini, dolayısıyla da kamu görevini yerine getirenleri engellemeye yönelik fiillerin önüne geçilmesi amaçlanmıştır. TCK’nın 265. maddesinde düzenlenen ve seçimlik hareketli bir suç olan görevi yaptırmamak için direnme suçunda, kamu görevlisinin görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit niteliğindeki davranışların yanı sıra engellenmek istenen işin o kamu görevlisinin görevine giriyor olması gerekir. Bu açıklamalar ışığında somut olayda, gümrük muhafaza memur olan katılan ...’ın yaralandığını gören müdür muavini müşteki ...’ın katılana kim tarafından vurulduğunu sorması üzerine sanık ile tartışmaya başladığı ve sanık tarafından müştekiye de saldırıldığının belirtilmesi karşısında, sanığın müştekinin hangi görevini yapmasını engelleme amacıyla cebir veya tehdit niteliğinde bir eylem gerçekleştirdiği belirtilmeden ve müştekiye yönelik davranışlarının bir bütün halinde yaralama suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan, görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükümde TCK’nın 43/2. maddesinin uygulanması,

Kanuna aykırı, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken aleyhe temyiz olmadığından, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/12/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/942, Karar No: 2013/3920, Tarih: 06.03.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/942 E.  ,  2013/3920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali, tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine itirazının iptali ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece,davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tarafından 26/07/2011 tarihinde başlatılan icra takibinde, 01/07/2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesine dayanarak ödenmeyen 2010 yılı Aralık ayı ile 2011 yılı Temmuz ayları arasındaki 7 aylık toplam 800 TL kira alacağının tahsili ve kiralananın tahliyesi istenmiştir. Davalı borçlu itirazında, taraflar arasında kiracılık ilişkisinin bulunmadığını bildirmiştir. Duruşmadaki beyanında ise, davacının dayandığı 01/07/2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesi altındaki imzayı inkar etmiştir.

6098 sayılı TBK.nun 299. maddesinde; "kira sözleşmesi, kiraya verenin birşeyin kullanılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir." şeklinde tanımlanmıştır. Kural olarak kira sözleşmesi şekle bağlı değildir. Sözlü olarak yapılabileceği gibi yazılı olarak da yapılabilir. Kira sözleşmesinin yazılı olması zorunluluğu bulunmadığından, kira ilişkisinin varlığının ispatı önem kazanmaktadır.

Mahkemece, davada dayanılan kira sözleşmesindeki imzanın davalıya ait olmadığının adli tıp raporu ile anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma uyuşmazlığın çözümü için yeterli değildir. Davacı vekili tarafından davalının dava konusu taşınmazda kiracı olduğunu ispat amacıyla Denizbank Babaeski şubesine ait “... kira bedeli” ibaresi yazılı dekontu, davalı tarafından vergi dairesine hitaben yazılan dava konusu taşınmazda köfte ve içki satışı yapmak istediğini bildirir dilekçe, ayrıca dava konusu taşınmazda işyeri açılışı ve kapanışını belgelendiren yoklama fişlerini ibraz edilmiştir. Bu durumda, mahkemece, davacı kooperatifin dayandığı ve dosya kapsamında bulunan Denizbank Babaeski Şubesi davacı kooperatif hesabına yapılan kira ile ilgili ödeme dekontu, davalı kiracı tarafından vergi dairesine verilen beyan dilekçeleri ve yoklama fişleri dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 06.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3019, Karar No: 2016/4064, Tarih: 28.11.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/3019 E.  ,  2016/4064 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA)

Ankara Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'ın, Mesleki Açık Öğretim Lisesinde yüz yüze eğitim derslerine devam etme talebinin reddine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulunun 06/10/2015 tarihli ve 2015/4395 sayılı Kararına yönelik şikayetin reddine ilişkin Ankara 1. İnfaz Hakimliğinin 20/10/2015 tarihli ve 2015/2716-2747 sayılı kararına yönelik itirazın keza reddine dair Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/11/2015 tarihli ve 2015/1031 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 3. maddesinde "Ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı ile ulaşılmak istenilen temel amaç, öncelikle genel ve özel önlemeyi sağlamak, bu maksatla hükümlünün yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, hükümlünün; yeniden sosyalleşmesini teşvik etmek, üretken ve kanunlara, nizamlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmaktır.", 76. maddesinde "Açık ceza infaz kurumları ile çocuk eğitimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin yaygın öğretimden yararlanmaları sağlanır." şeklinde emredici düzenlemeler bulunduğu, yine Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün "Öğretimden yararlanma" başlıklı 106/1. maddesinde de "Açık kurumlar ile çocuk eğitimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerin yaygın öğretimden yararlanmaları sağlanır." şeklinde düzenleme bulunduğu, Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkifevleri Genel Müdürlüğünün 27/07/2007 tarihli 46/1 nolu Genelgesinin "Eğitim-Öğretim Çalışmaları" başlıklı 4. bölümünün "Açık İlköğretim Okulu ve Açık Öğretim Lisesi" başlıklı (B) bendinin b maddesinde ise "Açık Öğretim Lisesine, ortaokul veya ilköğretim mezunu ya da lise 1, 2, 3. sınıflardan ayrılan genç ve yetişkin hükümlü ve tutuklular başvurabilir. Yukarıda belirtilen şartları taşıyanlara Açık Öğretim Lisesine başvuru hakkında bilgi verilerek, okula devam etmeleri

özendirilecektir." şeklinde düzenleme yer aldığı gözetildiğinde, somut olayda açık ceza infaz kurumunda bulunup ortaokul mezunu olan hükümlünün Mesleki Açık Öğretim Lisesine devam etmesine bir engel bulunmadığı gibi tam tersine mevzuat gereğince okula devam etmesinin ve sosyalleşmesinin teşvik edilmesi gerektiği, bununla birlikte esasen somut olayda çözülmesi gereken uyuşmazlığın Mesleki Açık Öğretim Lisesine kayıtlı olan hükümlünün belli günlerde kurumdan ayrılıp okula gitmesini gerektiren ve "yüz yüze eğitim" adı verilen derslere katılıp katılamayacağı noktasında toplandığı, her ne kadar hükümlünün şikayetine konu olan ve yüz yüze eğitimlere katılma talebinin reddedildiği Ankara Açık Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulunun 06/10/2015 tarihli ve 2015/4395 sayılı kararında "Mesleki Açık Öğretim Lisesine yüz yüze eğitim dersleri ve işyeri eğitimi için örgün olarak devam edilemeyeceği" ve hükümlülerin mesleki eğitimleri için zaten kurum içinde kurslar açıldığı gerekçesine yer verildiği ve şikâyeti inceleyen Ankara 1. İnfaz Hakimliği ile Ankara 2.Ağır Ceza Mahkemesi kararlarında da bu gerekçe doğru bulunarak hükümlünün talepleri reddedildiği anlaşılmış ise de, açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin öğretim hakkına ilişkin olarak mevzuatta örgün öğretime katılmalarına engel bir durum olmadığı, hatta anılan kanun ve tüzük maddelerinde örgün öğretime katılmalarının sağlanacağının hüküm altına alındığı, kaldı ki hükümlünün devam ettiği Mesleki Açık Öğretim Lisesinin yaygın öğretim kapsamında kaldığı ve sadece yüz yüze eğitim dersleri için okula gitmesi gerektiği cihetle, kanunda olmayan bir sınırlamanın yorum yolu ile getirilemeyeceği, yine konu ile ilgili olarak İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 26. maddesinde "Herkes eğitim hakkına sahiptir. Eğitim, en azından ilk ve temel eğitim aşamasında parasızdır. İlköğretim zorunludur. Teknik ve mesleksel eğitim herkese açıktır. Yüksek öğretim, yeteneklerine göre herkese tam bir eşitlikle açık olmalıdır." şeklinde düzenleme olduğu, yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre hükümlünün talebinin reddedilmesinin 5275 sayılı Kanun'un 76

. maddesinde "Herkes eğitim hakkına sahiptir. Eğitim, en azından ilk ve temel eğitim aşamasında parasızdır. İlköğretim zorunludur. Teknik ve mesleksel eğitim herkese açıktır. Yüksek öğretim, yeteneklerine göre herkese tam bir eşitlikle açık olmalıdır." şeklinde düzenleme olduğu, yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre hükümlünün talebinin reddedilmesinin 5275 sayılı Kanun'un 76. maddesine açıkça aykırı olduğu, Açık Ceza İnfaz Kurumu hükümlülerinin hem örgün, hem yaygın eğitim hakkından faydalanabileceklerinin kanunda açıkça düzenlendiği, mevzuata göre Mesleki Açık Öğretim Liselerinin Açık Öğretim Liselerinden farkının olmadığı, Mesleki Açık Öğretim Liselerinde sadece meslek derslerinin atölyelerde yüz yüze verildiği, başvuran sayısının fazla olmasının ya da bazı dersler için okula gidilmesi gerekmesinin bu hakkın hükümlülerin elinden alınması için yasal ve kabul edilebilir bir gerekçe olmadığı, mevzuattaki tek sınırlamanın kapalı ceza infaz kurumundaki hükümlülerin sadece yaygın eğitim hakkından faydalanabilecek olmaları hususu olduğu, kurumun okula giden hükümlülere gereken kolaylığı sağlamak zorunda olduğu, zaten hükümlülerin sadece meslek derslerini almak için okula gittikleri nazara alındığında, eğitimin ortasında başvuran sayısının arttığı gerekçesiyle kanunun emredici hükmü uyarınca verilen bu

hakkın geri alınmasının mevcut mevzuata, eşitlik ilkesine ve hakkaniyete uygun olmadığı gözetilerek itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan Kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 26/02/2016 gün ve 94660652-105-06-15163-2015-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/11/2015 tarihli ve 2015/1031 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/11/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3736, Karar No: 2014/15976, Tarih: 05.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/3736 E.  ,  2014/15976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin imamlığını yaptığı camiinin, şadırvanın kubbesinin kurşun levhalarının çalınması şeklindeki eylemin TCK'nın 142/1-a maddesi kapsamında kalmasına rağmen sanık hakkında TCK'nın 141. maddesi ile uygulama yapılarak eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapis cezası kamuya yararlı işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrildiği, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106. maddesi 4. fıkrasında yer alan "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır." şeklindeki düzenleme karşısında yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından “hapis cezasının kısmen veya tamamen infazına karar verileceğinin” çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18685, Karar No: 2015/13253, Tarih: 05.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/18685 E.  ,  2015/13253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ERDEMLİ KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/08/2006

NUMARASI : 2005/744-2006/173

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "kısa kararda çekişmeli 163 ada 65 parsel sayılı taşınmazın (A) harfi ile gösterilen bölümü hakkında hüküm kurulduğu halde, gerekçeli kararda sözü edilen bölüm hakkında hüküm kurulmadığı; çekişmeli 161 ada 125, 126, 128 ve 129 parsel sayılı taşınmazlar hakkında olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmadığı; çekişmeli 163 ada 118 parsel sayılı taşınmaza yönelik Hazinenin bir davası olmadığı ve açılan davaya da yöntemine uygun biçimde katılmadığı halde bu taşınmazın Hazine adına tescili doğrultusunda hüküm kurulduğu; 10.04.1992 günlü ve 7/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olmasının başlı başına bozma nedeni sayılacağı ve yerel mahkemenin bozmadan sonra önceki karara bağlı olmaksızın çelişkiyi gidermek kaydıyla ve oluşan vicdani kanaate göre hüküm oluşturacağı; davacı C.. K.., davacı Hazine ile bir kısım davalıların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, kısa kararla uyumlu ve çelişkisiz hüküm oluşturulması için hükmün bozulması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sırasında Hazine vekili 163 ada 118 parsel sayılı taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık ve çalılık niteliğindeki yerlerden olduğu iddiasına dayanarak davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacı C.. K..'un davasının reddine, davacı Hazinenin davasının kısmen kabulü ile çekişmeli Akdeniz Mahallesi çalışma alanında bulunan 161 ada 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 102, 115, 116, 117, 122, 123, 124, 125, 128 ve 129 parsel sayılı taşınmazların tespit malikleri adlarına; çekişmeli 163 ada 44, 74, 75 ve 118 parsel sayılı taşınmazların taşlık, kayalık ve çalılık niteliğinde Hazine adına; çekişmeli 163 ada 65 parsel sayılı taşınmazın 18.04.2002 tarihli uzman bilirkişi raporunda (B) ve (C) harfleri ile gösterilen bölümlerinin taşlık, kayalık ve çalılık niteliğinde Hazine adına (A) harfi ile gösterilen bölümünün payları oranında D. oğlu M. K. mirasçıları adlarına; çekişmeli 163 ada 73 parsel sayılı taşınmazın 12.11.2001 tarihli uzman bilirkişi raporunda (A) ve (C) harfleri ile gösterilen bölümlerinin taşlık, kayalık ve çalılık niteliğinde Hazine adına, (B) harfi ile gösterilen bölümünün A. oğlu H. S. adına; çekişmeli 161 ada 126 parsel sayılı taşınmazın payları oranında M. oğlu D. K. mirasçıları adlarına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı C.. K.. vekili ile davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 27.70 TL temyiz karar harcının temyiz eden davacı C.. K..'dan alınmasına, 05.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.