muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12244, Karar No: 2024/12902, Tarih: 12.12.2024

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur raporuna karşı itirazlarının dikkate alınmadığını, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 05.09.2018 tarihli kusur raporu dikkate alınarak davacının kusurunun bulunmadığı, müvekkil şirketin ise %100 kusurlu olduğu varsayımı üzerinden hesaplama yapıldığını, davacıya müvekkili şirkette çalıştığı süre içinde gerekli tüm iş güvenliği malzemeleri verildiğini ve kullanması için gereken denetlemeler yapıldığını, buna rağmen müvekkili şirketin ağır kusurlu olduğunun kabulü ile hüküm tesisinin hatalı olduğunu, tanık beyanlarının da müvekkilinin kusuru olmadığını doğruladığını, müvekkili şirkette davacının çalıştığı tüm dönem boyunca iş sağlığı ve güvenliği risk analizleri yapıldığını, işçilere sürekli eğitimler verildiğini ve işçilerin maruz kalabilecekleri risklerin farkında olmalarının sağlandığını, davacının ise türlü bahanelerle bu eğitimlerden sık sık kaçtığını, genel anlamda işyeri kural ve prosedürlerine uymayan bir çalışan olduğunu, buna rağmen müvekkili şirketin %100 kusurlu olduğu değerlendirilerek hesaplama yapılarak hüküm tesis edilmesinin kabulünün mümkün olmadığını, dosyadan alınan 05.09

.09.2018 tarihli kusur raporunda da, davacının yakalandığı hastalığın yaptığı işten ziyade genetik ve yaşam şartları ile ortaya çıkmış olma ihtimalinin göz önünde bulundurulduğunu ancak bu ihtimalin kusur oranlarına yansıtılmadığını, gerekçeli kararda davacının çalışma koşulları dikkate alındığında el ve kolunu zorlayıcı, sürekli tekrar eden hareketleri yaptığı, bu nedenle çalışma koşulları ile davacının hastalığı arasında illiyet bağı bulunduğu belirtilmişse de davacı işçinin daha önceki meslek hayatının hastalığın ortaya çıkmasındaki etkisi de dikkate almadığını, davacı işçinin müvekkil şirketten önce farklı iş yerlerinde de çalıştığı dikkate alınmadan hüküm tesisi hatalı olduğunu, Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarına uygun olarak, davacının sağlık geçmişinin ve daha önce çalıştığı işyerlerinde yaptığı iş ile çalışma hayatının hastalığa etkisi araştırılması gerektiğini, dolayısıyla, hastalığın ortaya çıkmasında davacının sağlık geçmişinin ve önceki iş hayatının da büyük önemi bulunduğunu, bu nedenle öncelikle, davacının daha önce çalıştığı işyerlerinde yaptığı iş ile çalışma hayatının hastalığına etkisi araştırılmalı ve yeni bir kusur raporu alınarak bu doğrultuda hesaplama yapılması gerekirken, tüm bunlar dikkate alınmaksızın hazırlanan hesap raporuna itibar edilerek hüküm tesis edilmesi hatalı olduğunu, kusur raporu, işletme koşulları, işin yapılış süreci, işçinin işi yapma biçimi, işçinin işveren tarafından alınmış iş sağlığı ve güvenliği önlemleri ile işyeri kural ve prosedürlerine uyup uymadığı, özel yaşantısındaki alışkanlıkları, sağlık geçmişi ve önceki çalışma hayatı dikkate alınmadan, yalnızca davacı tanıklarının beyanları dikkate alınarak hazırlanmış olup, bu doğrultuda alınan kusur raporu doğrultusunda yapılan hesabın ve bu doğrultuda tesis edilen hükmün hakkaniyetli olmayacağını, müvekkili şirkette iş sağlığı ve güvenliği risk analizleri yapılmış, işçilere sürekli eğitimler verildiğini ve işçilerin maruz kalabilecekleri risklerin farkındalığı sağlandığını, buna rağmen müvekkili şirkete %100 kusur atfedilmesi ve bu doğrultuda hüküm tesis edilmesi hatalı olduğunu, müvekkil şirkete atfedilen kusur ve bu kusura dayanılarak yapılan tazminat hesabının ve bu doğrultuda verilen kararın kabulü mümkün olmadığını belirterek yerel mahkeme kararının kaldırılmasını ve davanın reddini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle; "... Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesinin 06.07.2020 tarih 10693 sayılı raporunda davacının omuz ve kolunda çalışmasını zorlaştıran tonosinovitler ile karakterize mesleki hastalık olduğu, meslekte kazanma gücü kaybı oranının %19, meslek hastalığının başlangıç tarihinin 08.07.2014 olarak rapor edildiği; Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunun16.12.2021 tarih 2007 sayılı raporunda tenosinovit tablosunun meslek hastalığı olduğu, meslekte kazanma gücü kaybı oranının %19, meslek hastalığının başlangıç tarihinin 08.07.2014 olarak rapor edildiği anlaşılmıştır. Mahkemece davacının maluliyet oranı %19 olarak kabul edilmiş olup, davalı tarafın maluliyet oranına itirazı bulunmamaktadır. Davalı vekili meslek hastalığının oluşmasında davalı işverenin kusurlu olmadığını ileri sürmüştür. İlk Derece Mahkemesi tarafından, meslek hastalığının oluşumunda davalı işverenin kusurunun olup olmadığı, varsa oranın belirlenmesi yönünden yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda aralarında ortopedi ve travmatoloji uzmanının da bulunduğu üçlü bilirkişi heyetinden aldırılan 05.09.2018 tarihli kusur raporunda; davalı işverenin %100 kusurunun hastalığın oluşumunda etken olduğu tespit edilmiştir. Yine 06.12.2016 tarihli SGK teftiş raporunda da davacının tutulduğu meslek hastalığının oluşumunda davalı şirketin %100, davacının kusursuz olduğunun rapor edildiği, SGK teftiş raporu ile Mahkemece aldırılan kusur raporunun birbiriyle uyumlu olduğu anlaşılmıştır. İstinafa başvuran davalının istinaf sebeplerine göre dairemizce yapılan incelemede, iş güvenliği uzmanı ve doktor bilirkişi tarafından düzenlenen, davalının alması gereken işgüvenliği tedbirlerindeki ihmaliyle, meslek hastalığının meydana gelmesinde %100 oranında kusurlu olduğunun belirlendiği kusur raporunun gerekçeli, açıklayıcı, olaya ve dosya kapsamına uygun olduğundan hükme ve hesaplamaya esas kabul edilmesinde ve hükmedilen maddi tazminatta bir isabetsizlik bulunmadığı..." gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili sunmuş olduğu temyiz dilekçesi ile istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yinelemek suretiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili sunmuş olduğu temyiz dilekçesi ile istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yinelemek suretiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 55 inci, 74 üncü ve 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi, 4857 sayılı İş Kanun'un 77 nci maddesi ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanun'un 4 üncü maddeleri, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 98 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Dava niteliği itibariyle sigortalının meslek hastalığından sürekli iş göremezliğe uğraması nedeniyle SGK tarafından karşılanmayan maddi zararın giderilmesi istemine ilişkindir.

Taraflar arasında farklı dönemlerde ayrı iş yerlerinde çalışan davacı sigortalıda ortaya çıkan omuz ve kolunda çalışmasını zorlaştıran tonosinovitler nedeni ile davalı işveren ile dava harici işverenlerin sorumluluklarının kusurları oranında mı; yoksa müşterek ve müteselsilen mi olduğu noktasında da uyuşmazlık bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bu konuda, öncelikle maluliyet tespit tarihi itibariyle yürürlükte olan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (TBK)’nun teselsülü düzenleyen hükümlerinin incelenmesinde yarar bulunmaktadır:

Bilindiği üzere, müteselsil borçluluk, alacaklının, borcun tamamının ifasını birden çok borçludan ve dilediğinden isteyebildiği, borcun tamamı ifa edilinceye kadar borçluların hepsinin sorumlu olduğu bir borç ilişkisidir.

Müteselsil borçluluğun kaynağı TBK’nın 162 nci maddesinde belirtilmiştir. Maddeye göre, “Birden çok borçludan her biri, alacaklıya karşı borcun tamamından sorumlu olmayı kabul ettiğini bildirirse, müteselsil borçluluk doğar. Böyle bir bildirim yoksa, müteselsil borçluluk ancak kanunda öngörülen hâllerde doğar.” Madde hükmünden anlaşıldığı gibi, müteselsil borçluluk, ya bir hukuki işlemden ya da kanundan doğmaktadır. Maddenin 2 nci fıkrasında yer verilen kanuni teselsül, müteselsil borçluluğun doğrudan doğruya bir kanun hükmüne dayandığı, bizzat kanun koyucunun öngördüğü borçluluk halidir.

Haksız fiil halinde müteselsil sorumluluk hali ise aynı Kanun’un 61 inci maddesinde aşağıdaki şekilde düzenlenmiştir: “Birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümler uygulanır.” Aynı Kanun’un 62 nci maddesinde de: “Tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğu göz önünde tutulur. Tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişi, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olur.” şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Bu durumda; birden çok kişi, gerek haksız eylem, gerek sözleşme ve gerekse kanun kuralı gibi sebeplerden ve aynı zarar için zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, SGK hizmet döküm cetveline göre sigortalının davalı şirkete ait işyerindeki çalışmasının 10.01.2005 tarihinde başladığı ve bu işyerindeki çalışmasının en son 19.09.2014 tarihinde sonlandığının bildirildiği, davacının davalı işyeri haricinde de başka işyerlerinden bildirimlerinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

O halde davacının davalıya ait iş yerinde çalışmaya başladığı tarih olan 10.01.2005 tarihinden önce davalı şirkete ait işyeri haricinde çalışmalarının geçtiği işyerleri de tespit edilip, buradan yapılan bildirim süreleri ve söz konusu işyerlerinde yapılan işlerin niteliği gözetilerek davaya konu omuz ve kolunda çalışmasını zorlaştıran tonosinovitler rahatsızlıkları üzerinde çalışmasının etkisi olup olmadığı belirlenmelidir. Bu kapsamda yapılacak inceleme için öncelikle çalışmalarının geçtiği işyerlerinde yapılan çalışmayla ilgili olarak gerek sigortalının gerekse de bu işyerinde çalışan diğer sigortalılar yönünden meslek hastalığı yönünden kurum tahkikat raporlarının varlığı araştırılıp, düzenlenmiş raporların varlığı halinde dosya kapsamına dahil edildikten sonra, davalı ve dava harici işverenlerin işyerinde gerçekleşen çalışma esnasında meslek hastalığının gerçekleşmesini önlemek için ne tür önlemler aldıkları ibraz edilecek delillerle tespit edilmeli ve (gereği halinde işyerlerinde yapılan işin niteliğinin tespiti ile çalışmanın meslek hastalıkları üzerinde etkisinin tespiti açısından işyerlerinde keşif icra edilmesi) iş yerlerinde hizmetlerin geçtiği döneme ilişkin gösterilecek tanıkların da dinlenerek çalışma şartları ve maruziyetler yönünden bilgi edinilmesi toplanacak bütün bu delillerle beraber ikmal edilecek dosyanın A sınıf iş güvenliği uzmanı ve meslek hastalıkları uzmanı ve işyeri hekimi bilirkişilerden oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi heyetine tevdi edilmesi, bilirkişi heyetinden çalışmaların geçtiği dönemdeki işyeri koşullarına, o tarihte alınmış olan önlemlere göre her bir işyeri yönünden, işyerlerinin meslek hastalığı üzerindeki etkisi yönlerinden araştırma yaptırılarak, işyeri çalışma koşulların meslek hastalıklarının gelişmesi üzerinde olumsuz etkilerin varlığı halinde, çalışmanın geçtiği tarihte yürürlükte bulunan iş sağlığı ve güvenliği mevzuatı hükümleri ile işçinin çalışması nedeniyle maruziyet süreleri de gözetilerek her bir işveren nezdinde yapılan çalışma nedeniyle işverenlerin kusur oranlarını ayrı ayrı tespit ettirmek, öte yandan yukarıda açıklanan teselsül sorumluluk hükümleri ve davacının dava dilekçesindeki isteminin mahiyeti de gözetilerek her bir işverenin kendi kusurundan ayrı ayrı sorumlu olacağı hususu gözetilerek, davalı işverenin tespit edilecek kusuru oranında dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler bir bütün olarak değerlendirilip taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış haklar da değerlendirilmek suretiyle davalı işverenin tazminat alacaklarından sorumluluğu hakkında bir karar vermek ile devamla Mahkemece yukarıda açıklanan araştırmanın yapılması sonucu davalı işveren nezdinde geçen çalışma öncesi iş yerlerinin ve işin niteliğinin davacıda ortaya çıkan meslek hastalığına etkisinin bulunmadığı anlaşıldığı takdirde ise dosya içerisinde yer alan ve hükme esas alınan 05.09

.09.2018 tarihli davalı işverenin %100 kusurlu olduğu yönündeki heyet bilirkişi raporu dosya kapsamına uygun görülmüş olup bu kez anılan rapor doğrultusunda karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın özellikle delillerin takdirinde eksik inceleme ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, bozma sebebine göre bu aşamada davalı vekilinin sair temyiz itirazları incelenmeksizin Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

VI. KARAR:

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/36636, Karar No: 2013/11417, Tarih: 18.04.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/36636 E.  ,  2013/11417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelmesinde;

07.10.2008 tarihli hüküm duruşmasında hazır bulunmayan sanığın yokluğunda tebliğden itibaren yedi gün içinde Yargıtay (temyiz) yolu açık olmak üzere verildiği açıklanan hükümde, başvurulacak kanun yolunun şeklinin belirtilmemesi nedeniyle sanığın yanıltılmasının söz konusu olmadığı, sanığa gerekçeli kararın 06.01.2009 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın hükmü yasal 1 haftalık süre geçtikten sonra 15.01.2009 tarihinde temyiz ettiğinden temyiz isteminin CMUK'un 310. ve 317. maddeleri uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'in temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK’nın 142/1-b, 151/1, 31/2 maddesinde belirtilen hırsızlık ve mala zarar verme suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2 maddelerinde belirtilen 4 yıllık genel dava zamanaşımının, karar tarihi olan 07.10.2008 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,18.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11507, Karar No: 2014/14563, Tarih: 09.07.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/11507 E.  ,  2014/14563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2013

NUMARASI : 2009/627-2013/112

A.. K.. ve müşterekleri ile Y.. K.. ve müşterekleri aralarındaki mirasçılık belgesinin iptali, yenisinin verilmesi davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 05.02.2013 gün ve 627/112 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan Z.. D.. vekili ile B.. D.. vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, vekiledenleri ve davalıların mirasbırakanı olan F..B..Ö.. hakkında Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 23.08.2007 tarih ve 2007/781 Esas 2007/1561 Karar sayılı kararı ile verilen mirasçılık belgesinde, mirasbırakan F.. B.. Ö..n mirasçılarının ve miras pay oranlarının belirlenmesinde hata yapıldığını, Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 22.02.2007 tarih ve 2007/100 Esas, 2007/125 Karar sayılı kararı ile, S.. A.., S.. A.. ve S.. A..’in 29.10.2005 tarihinde ölen mirasbırakanları M..K.. O..A.. in mirasını kayıtsız ve şartsız olarak ret ettikleri ve bu reddi mirasın tesciline karar verildiği halde bu hususun verilen kararda gözetilmediğini açıklayarak, Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 23.08.2007 tarih ve 2007/781 Esas 2007/1561 Karar sayılı mirasçılık belgesinin iptali ile yeniden mirasçılık belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar H..Ç.. A.. E.., Semira Berksan, M.. K.., A.. K.. ve Ş..T.. K.. vekili bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesini talep etmişler, Davalı B.. D.. ve Davalı Z.. D.. vekilleri, bilirkişi raporunu kabul etmediklerini, bilirkişi raporunun yasaya aykırı olduğunu beyan etmişler, diğer davalılara tebligat yapılmasına karşın davaya karşı cevap vermedikleri gibi duruşmaya da katılmamışlardır.

Mahkemece, Ankara 8. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 23.08.2007 tarih ve 2007/781 Esas 2007/1561 Kararı ile verilen mirasçılık belgesinde kendisine pay verilmiş olan mirasbırakanın halası H.. Ö..’in 26.12.1995 tarihinde dul olarak öldüğü ve geride mirasçı olarak tek evladı F.. A.. O..kaldığı halde H.. Ö..’e sağ imiş gibi mirastan pay verilmiş olması, ayrıca mirasbırakan halası F..A.. A...’in ölü oğlu M..K.. A.’in evlatları H.A.. (Ç..), S.. A.., S.. A.. ve S.. A..’in Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 22.02.2007 tarih ve 2007/100 Esas 2007/125 Karar sayılı ilamı ile mirasbırakanları Mahmut Kemal Alperen’in mirasını kayıtsız ve şartsız olarak red etmelerine rağmen kararda bu hususa yer verilmemiş olması nedeniyle mirasçılık belgesinin iptaline karar verilerek; mirasbırakan F.. B.. Ö..’in miras meselesi ..pay olarak kabul edilmek suretiyle mirasçılar ve miras payları yeniden belirlenmiştir. Hüküm süresi içinde davalılar Z.. D.. vekili ile B.. D.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine göre, mahkemece yazılı olduğu şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden davalılar Z.. D.. vekili ile B.. D.. vekili tarafından aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Mirasçılık belgesi verilmesi hususu Türk Medeni Kanunu (TMK)'nun 598. maddesinde düzenlenmiştir. Mirasçılık belgesi, aksi ispat edilinceye kadar, adına düzenlenmiş bulunan kişi ve kişilerin mirasçılığı lehine bir karine oluşturur. Bu belge; mirasbırakanla mirasçıları arasındaki irs (soy) ilişkisini göstermesi yanında mirasın (terekenin) mirasçılara intikalini de sağlayıcı bir işleve sahiptir. Bu nedenlerle; mirası reddeden (TMK.m.605/1) mirasçı veya mirasçılar varsa düzenlenecek mirasçılık belgesinde, mirasçılık sıfatına sahip olan kişi veya kişiler ile miras paylarının gösterilmesi ve mirası ret durumuna işaret edilmekle yetinilmemesi; mirası ret nedeniyle, mirasçılık sıfatını kaybedenlerin ve bunların payının akıbetinin (kime kalacağının)'da gösterilmesi gerekir. Somut olayda kök mirasbırakan F..B.. Ö.. 27.08.2005 tarihinde, alt mirasbırakan M.. K.. O..A..ise 29.10.2005 tarihinde ölmüştür, ölüm tarihlerinde yürürlükte olan 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 611/1. maddesindeki, “Yasal mirasçılardan biri mirası reddederse onun payı, miras açıldığı zaman kendisi sağ değilmiş gibi, hak sahiplerine geçer.” hükmü uyarınca; mirası reddeden S.. A.., S.. A.. ve S.. A..'in miras payının diğer mirasçılara intikal şeklinin kararda gösterilmesi gerekir. Bu hüküm karşısında, mirasbırakanın halası olan F.. A..A..n ölü oğlu M..K.. A..’in çocukları S.. A.., S.. A.. ve S.. A..’in Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 22.02.2007 tarih ve 2007/100 Esas 2007/125 Karar sayılı ilamı ile mirasbırakanları M.. K.. A..’in mirasını kayıtsız ve şartsız olarak red ettikleri gözetilerek mirası redden S.. A.., S.. A.. ve S.. A.., mirasbırakanları M..K.. O.. A..den önce ölmüş gibi değerlendirileceğinden, mirasbırakan Fatma'dan gelen miras payının tamamı (24 pay) mirası reddetmeyen mirasçı H..A..(Ç..'a geçmiş olacaktır. Bu nedenlerle temyiz edilen kararın, açıklanan şekilde karar verilmek üzere bozulması gerekmiştir.

Yukarıda açılanan nedenlerle; davalılar Z.. D.. vekili ile B.. D.. vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara ayrı ayrı iadesine, 09.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.