muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4761, Karar No: 2024/1879, Tarih: 14.02.2024

Türk Ceza Kanunu'nun 145 ve 150/2 nci maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34, 223, 230 ve 289 uncu maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, Türk Ceza Kanunu'nun 145 veya 150/2 nci maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, sanığın mağdurdan 93,00 TL değerinde yemek paketini yağmalaması karşısında, suç tarihi itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 150/2 nci maddesiyle sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2.İlk derece mahkeme kararının gerekçe kısmında "...sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanması hususunda mahkemede aksine kanaatin oluşmadığı da nazara alındığında sanığa hükmedilen cezadan 5237 sayılı Kanunun 62 nci maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanarak aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir.." yazılmasına rağmen kararın hüküm kısmında "sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 62 nci maddesinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına" şeklinde yazılarak çelişkiye ve karışıklığa neden olunması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi’nin 08.09.2020 tarihli ve 2019/2306 Esas, 2020/1635 Karar kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi’nin 08.09.2020 tarihli ve 2019/2306 Esas, 2020/1635 Karar kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

14.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4810, Karar No: 2023/4861, Tarih: 10.07.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/4810 E.  ,  2023/4861 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2022 tarihli ve 2022/264 Esas, 2022/634 Karar sayılı kararları ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı 3 defa 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 13.10.2022 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.05.2023 tarihli ve 2023/659 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.06.2023 tarihli ve KYB-2023/52467 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.06.2023 tarihli ve KYB-2023/52467 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanık ve sanık müdafiinin 13.10.2022 tarihli celsede sanığın % 40 engelinin bulunduğunu ve 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi kapsamında rapor aldırılmasını talep etmeleri karşısında işlediği fiille ilgili olarak 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi uyarınca, 'akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı' konusunda yönteme uygun sağlık kurulu raporu alınarak, sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İnceleme konusu dava dosyasında; hükümlü müdafiinin 13.10.2022 tarihli oturumda hükümlünün engel hâlinin bulunduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi kapsamında rapor aldırılmasını talep ettiği, hükümlünün kolluk güçlerince alınan savunmasında "...daha önce sinir hapı kullanıyordum. Ancak doktor atmana gerek yok deyince bıraktım. Bazen kontrolsüz sinir yapıyorum. Sinir yaptığımda da sağa sola zarar veriyorum." şeklinde anlatımda bulunduğu tespit edilmekle; hükümlünün suç tarihi itibarıyla ve halen 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığı ve akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığının, Adlî Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespit edilmesi gerektiği dikkate alınmadan hükümlünün mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2022 tarihli ve 2022/264 Esas, 2022/634 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10098, Karar No: 2010/708, Tarih: 28.01.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/10098 E.  ,  2010/708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali-tahliye davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatmış olduğu icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine davalı borçlunun yasal süresinde itiraz etmesi üzerine davacı alacaklı genel mahkemeye başvurarak itirazın iptali,takibin devamı,icra tazminatı ve tahliye isteminde bulunmuştur.Mahkemece itirazın iptaline,asıl alacak 5.500 TL ve işlemiş faizin 83,87 TL olarak kabulüne,asıl alacağın takipteki şartlarla devamına,davalının tahliyesine ve asıl alacak üzerinden %40 icra tazminatına karar verilmiş,hüküm davacı tarafından yargılama gideri,vekalet ücreti ve faize ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına göre davacı alacaklının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının faiz,yargılama gideri ve vekalet ücretine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince; Davacı,davalı hakkında 25.7.2008 tarihli takip talebi ile 10.6.2007-10.6.2008 kira dönemine ait 5.000 TL kira ve 10.6.2008 kirası 5.500 TL’den oluşan asıl alacak ile 528,75 TL işlemiş faiz toplamının tahsili ve tahliye isteminde bulunmuştur.Davalı itiraz dilekçesinde,10.6.2007-10.6.2008 dönemine ilişkin kiranın ödendiğini,10.6.2008’de başlayan dönem kirası olarak istenen 5.500 TL’den 5.000 TL’yi kabul ederek,bu döneme ait 41.25 TL işlemiş faizi ve 500 TL’lik kısmı kabul etmediğini bildirmiştir.Davalı 3.9.2008 tarihinde icra dosyasına 5.000 TL yatırmıştır. Mahkemece itirazın iptaline,asıl alacak 5.500 TL ve işlemiş faizin 83,87 TL olarak kabulüne karar verilmiştir. Davada dayanılan ve hükme esas alınan 10.6.2007 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira akdi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. 10.6.2007 başlangıç tarihli kira sözleşmesinde yıllık kiranın 5.000 TL olduğu ve peşin ödeneceği,7.maddesinde ise:yıllık kira artış oranının % 10 olacağı düzenlenmiştir.Bu durumda takibe konu 10.6.2008’de başlayan

dönem kirasının 5.500 TL olduğunun kabulü gerekir. Davalı takibe konu 2007-2008 dönemine ilişkin kiranın ödendiğini savunmuş ise de ödemeyi yazılı belge ile kanıtlayamamıştır. Bu durumda 2007-2008 dönemi kirası 5.000 TL ve 2008-2009 dönemi kirasından itiraz edilen 500 TL’den oluşan 5.500 TL asıl alacak ve 2007-2008 dönemi kirası 5.000 TL üzerinden hesaplanacak işlemiş faiz ile 2008-2009 döneminden kalan 500 TL kira alacağına ilişkin olarak hesaplanacak işlemiş faiz üzerinden itirazın iptaline, davalının itirazına uğramayan kabul ettiği 2008-2009 dönemine ilişkin kiradan 5.000 TL’nin ödeme süresi içinde icra dosyasına yatırılması nedeniyle bu ödemenin icra müdürlüğünce dikkate alınmasına şeklinde karar verilmesi gerekirken mahkemece eksik faize hükmedilmesi ve infazda tereddüde yol açacak şekilde hüküm kurulması doğru değildir. Ayrıca mahkemece reddedilen kısım üzerinden davalı lehine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmiş ise de, davalı kısmi itirazında ileri sürdüğü hususları kanıtlayamadığına göre davanın reddedilen bölümü bulunduğundan söz edilemez.Bu nedenle de davalı lehine yargılama gideri ve vekalet ücreti verilmesi de doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ;Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün faiz, yargılama gideri ve vekalet ücretine hasren BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.1.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9948, Karar No: 2015/25016, Tarih: 09.09.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/9948 E.  ,  2015/25016 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/347952

MAHKEMESİ : Gemlik 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2014

NUMARASI : 2014/194 (E) ve 2014/277 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdurun burnunda oluşan kemik kırığının basit tıbbi müdahale ile giderilebilir bir yaralanma olmamasına rağmen, adli rapora dayanılarak temel cezanın TCK'nin 86/2. maddesinden kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK'nin 86/2, 3-a, 87/3, 29. maddeleri uyarınca tayin edilen 3 ay 7 gün hapis cezasından TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında neticeten 2 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken, 2 ay 13 gün hapis cezasına hükmedilerek sanığın eksik cezaya hükmolunması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8658, Karar No: 2013/11211, Tarih: 27.06.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/8658 E.  ,  2013/11211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılmış olan icra takibine davalı borçlunun itirazı üzerine davacı alacaklı İcra Mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılmasını, kiralananın tahliyesini ve alacağın yüzde kırk dan aşağı olmamak üzere inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir. Mahkemece istemin kabulüne ve alacağın yüzde yirmi oranı üzerinden icra inkar tazminatına karar verilmesi üzerine karar davacı alacaklı tarafından icra inkar tazminatına ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

İİK değişik 68 Maddesinin son fıkrası “ itirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, aynı nedenlerle reddi halinde ise alacaklıya diğer tarafın talebi üzerine alacağın yüzde kırkından aşağı olmamak üzere tazminata hükmedileceği" hükmüne yer verilmiştir. Bu yasa maddesi 2.7.2012 gün ve 6352 sayılı yasa ile icra inkar tazminatı alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere, uygun bir tazminatla mahkum edilir şeklinde değiştirilmiştir. Aynı yasanın 38. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesine göre icra inkar tazminatına ilişkin hükmün kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında, değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edileceği düzenlenmiştir. Olayımızda davacı alacaklı icra takibini yasanın yürürlüğe girmesinden önce 11.5.2012 tarihinde başlattığına göre alacağın yüzde kırkından aşağı olmamak üzere inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9409, Karar No: 2009/11692, Tarih: 09.07.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/9409 E.  ,  2009/11692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sırasında davalılar vekili 24/03/2009 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davalılar vekili, mahkeme hakiminin H.Y.U.Y.'nın 186. ncı maddesi çerçevesinde davacıya seçimlik hakkını hatırlatmış olmasının ihsası rey olduğunu belirterek reddi hakim talebinde bulunmuş, konuyu inceleyen merci talebi reddetmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; dava açıldıktan sonra da sınırlayıcı bir neden bulunmadığı takdirde dava konusu malın veya hakkın üçüncü kişilere devredilebilmesi tasarruf serbestisi kuralının bir gereği hak sahibi veya ... olmanın da doğal bir sonucudur. Usul hukukumuzda bu ayrık durumlar dışında dava konusu mal veya hakkın davanın devamı sırasında devredilebileceği kabul edilmiş, H.Y.U.Y.'nın 186. maddesinde dava konusunun taraflarca üçüncü kişiye devir ve temliki halinde yapılacak usuli işlemler düzenlenmiştir. Söz konusu madde hükmüne göre, iki taraftan biri dava konusunu (müddeabihi) bir başkasına temlik ettiği takdirde diğer taraf seçim hakkını kullanmakta, dilerse temlik eden ile olan davasını takipten vazgeçerek davayı devralan kişiye yöneltmekte, dilerse davasına temlik eden kişi hakkında tazminat davası olarak devam edebilmektedir. Bu husus tarafça dile getirilmemiş olsa bile mahkemece kendiliğinden (resen) gözetilmesi zorunlu bir usul kuralıdır. Bu nedenle; H.Y.U.Y.'nın 186. maddesi hükmü gereğince hak sahibine seçimlik hakkını hatırlatan mahkeme hakimi kanunen gerektiği için reyini beyan etmiş olduğundan yasanın emredici kuralı gereğince davranan hakimin bu davranışı hakim reddi için gerekçe yapılamaz.

İncelenen dosya kapsamına göre, hakimin reddi için ileri sürülen hususlar H.Y.U.Y.’nın 29. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 09/07/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9217, Karar No: 2013/29293, Tarih: 14.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/9217 E.  ,  2013/29293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence feshedildiğini ileri sürerek kıdem, ihbar tazminatları ile ücret alacağı, kötü niyet tazminatı alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

şyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

şyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.