muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13970, Karar No: 2012/23031, Tarih: 14.06.2012

Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiştir.

Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.).

Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemiz önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.).

Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilinemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, fazla çalışma hesabı yukarıdaki ilke kararına aykırı olarak yapılmış olup, hesaplamada da maddi hata yapılmıştır.

Somut olayda, fazla çalışma hesabı yukarıdaki ilke kararına aykırı olarak yapılmış olup, hesaplamada da maddi hata yapılmıştır.

Şöyle ki :Fazla mesai ücreti hesaplanırken günlük 12 saatlik çalışmadan 1,5 saat ara dinlenmesi düşünce günlük çalışma 10,5 saat, haftalık çalışma 10,5 X 6 = 63 saat, haftalık fazla çalışma ise 63 – 45 = 18 saat olmasına karşın, haftalık çalışmanın 69 saat, haftalık fazla çalışmanın ise 24 saat olduğunun kabulü ile fazla çalışma hesabı hatalı olup, bu hesaba göre fazla çalışma ücretine hükmedilmesi isabetsizdir.

3- Hizmet Döküm Cetveline göre davacı işçinin işten çıkış tarihi 13.05.2007 dir. Davacı işten çıkarılış tarihinin iddia ettiği gibi 18.06.2007 olduğunu usulüne uygun olarak kanıtlayabilmiş değildir. Buna göre işten çıkış tarihi olarak kayda itibar edilmesi gerekirken, ispat edilemeyen iddiaya göre uygulama yapılması da hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7462, Karar No: 2014/9967, Tarih: 16.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/7462 E.  ,  2014/9967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2011/50-2013/14

Davacı M.. Ö.. vekili Avukat M. S.. tarafından, davalı A.. K.. aleyhine 24/01/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, davalının 18/06/2012 tarihinde KAY-TV adlı yerel televizyon kanalında katıldığı programda müvekkilinin kişilik haklarına saldırdığını belirterek manevi tazminat istemiştir.

Davalı, milletvekili olmanın sorumluluğunu yerine getirdiğini, davacı ile kişisel ihtilafının bulunmadığını, Kayseri Büyükşehir Belediyesi'ne yönelik soruşturmanın kamuoyunu doğrudan ilgilendirmesi ve soruşturmanın vahameti nedeniyle münasip bir dil kullanıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Dava, yayın yoluyla kişilik haklarına saldın nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalının konuşmasında söylediği sözlerde davacının ismi geçmese de Kayseri İli Belediye Başkanı denilince davacının akla geldiği ve matufiyet unsurunun gerçekleştiği, sözlerin kişilik haklarına saldırı mahiyetinde olduğu kabul edilerek, talebin kısmen kabulü ile manevi tazminata hükmedilmiştir. Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya konu 18/06/2012 tarihinde KAY-TV adlı programda davalının "Haramiler saltanatına son vermek için Kayseri'den başlayalım, vatandaşlarımızın götürüyor ama çalışıyor anlayışından vazgeçmesi gerekir. Kayseri kimsenin çiftliği olmayacaktır." biçiminde ifadeler kullandığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, siyasi kişilik olan davalının yine siyasi kişilik olan davacı hakkında yaptığı açıklamaların ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilip değerlendirilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Tarafı olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 10. maddesinde ifade özgürlüğü;

"1. Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ulusal sınırlarla kısıtlanmaksızın, bir görüşe sahip olma, haberli düşünceleri elde etme ve bunları ulaştırma özgürlüğünü de içerir. Bu madde devletin radyo yayıncılığını, televizyon ve sinema işletmeciliğinin izne bağlamasına engel değildi.

Tarafı olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 10. maddesinde ifade özgürlüğü;

"1. Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahalesi olmaksızın ve ulusal sınırlarla kısıtlanmaksızın, bir görüşe sahip olma, haberli düşünceleri elde etme ve bunları ulaştırma özgürlüğünü de içerir. Bu madde devletin radyo yayıncılığını, televizyon ve sinema işletmeciliğinin izne bağlamasına engel değildi.

2.Bu özgürlükleri kullanırken ödev ve sorumluluk içinde hareket edilmesi gerektiğinden, ulusal güvenlik, ülke bütünlüğü veya kamu güvenliği, suçun veya düzensizliğin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlakın korunması, başkalarının şeref ve haklarının korunması, gizli bilgilerin açığa vurulmasının önlenmesi, yargı organının otorite ve tarafsızlığının korunması amacıyla, demokratik bir toplumda gerekli bulunan ve hukukun öngördüğü formalitelere, şartlara, yasaklara ve yaptırımlara tabi tutulabilir." şeklinde tanımlanmıştır.

Liegens v. Avusturya, Feldek v. SLOVAKYA, Oberschlıck v. AVUSTURYA davalarında siyasi kişiliklere yönelik kullanılan ifadeleri değerlendiren Avrupa insan Hakları Mahkemesi;

9815/82 başvuru no'lu "Liegens v. AVUSTURYA" davasında;

Eski Başbakan Kreisky ile seçimlerden birinci çıkan siyasi parti başkanı arasında birtakım olayların yaşandığı, basına yansıyan bir kısım açıklamaların bulunduğu ayrıca 2. Dünya Savaşı sırasında Rusya'daki Alman hattının ötesine geçerek sivilleri katlettiği iddia olunan ilk SS Tugayında görev yapmakla suçlanan liberal parti başkanı Peter ile koalisyon kurulması tartışmalarının yaşandığı bir sırada, gazeteci olan Liegens, Profil adlı Viyana Dergisinde yayınlanan iki ayrı yazısında, o tarihte federal hükümetin başbakanına yönelik olarak "en adi fırsatçılık (adioportunism)", "ahlakdışılık" ve "şerefsizlik" biçiminde ifadeler kullanmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi "...Sözleşme'nin 10 (1). fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak ifade özgürlüğünün, Sözleşmenin 10(2). fıkrasının sınırlan içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekli olduğu, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olamayacağını (BK, Handyside kararı, parag.49:

Bir siyasetçiye yönelik eleştirilerin kabul edilebilir sınırları, özel bir şahsa yönelik eleştiri sınırına göre daha geniştir. Bir siyasetçi, özel şahıstan farklı olarak, her sözünü ve eylemini bilerek ve kaçınılmaz bir biçimde, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açar; bu nedenle daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadır. Hiç kuşku yok ki, sözleşmenin 10(2). fıkrası, başkalarının, yani bütün bireylerin itibarının korunmasına imkan verir; bu koruma, siyasetçileri şahsi sıfatları dışında hareket ettikleri zamanda içine alır. Ancak bu gibi durumlarda sözkonusu korumanın gerekleri, siyasi meseleleri açık biçimde tartışmanın yararıyla bağlantılı olarak tartırmalıdır" gerekçesiyle kullanılan sözlerin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına karar vermiştir.

"Feldek v. SLOVAKYA" davasında;

Slobadnik'in bakan olmasından hemen sonra hakkında Nazi Ordusunda SS Birliklerinin üyesi olduğu konusunda makaleler yayınlanmış, "Faşist Geçmişli Bir Bakan Olmadan Daha Güzel Bir Slovakya Fotoğrafı" başlıklı makale kaleme alınmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, başvuranın açıklamalarının tartışılmasında kamu yararı bulunan siyasi bir konuyla ve Slovakya'nın tarihi ile ilgili olduğunu ve Slovakya'nın gelecekteki demokratik gelişimini etkileyebileceği, açıklamanın kaynak içermemekle birlikte daha önce basında yer alan birtakım gerçeklere dayandığı, özgür siyasi tartışmanın teşvik edilmesinin demokratik bir toplumun niteliği olduğunu belirleyip kendisini gerek basının

gerek kamuoyunun yakın denetimine açmış olan politikacıların kendilerine karşı yapılan eleştirilerde diğer bireylere nazaran daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiğini vurgulayarak sözkonusu makalenin ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına karar vermiştir.

"Oberschlick v. AVUSTURYA" davasında;

Viyana'da yayınlanan Forum Dergisinin editörü ve aynı zamanda gazeteci olan Oberschlick, Avusturya Liberal Demokrat Parti Genel Sekreterinin seçim konuşmaları sırasında "göçmen ailelerine yapılan aile yardımının yarıya indirilmesi gerektiğini" savunması üzerine konuşmayı ayrımcılığı ve suça teşviki savunma şeklinde nitelendirmiş, ayrıca bu siyasal lideri, nazi düşünceleri savunmakla suçlamış, başka kişilerle birlikte sözkonusu siyasal lider hakkında Koalisyon Ortağı Partinin Genel Sekreterine Suç isnadında bulunarak bunu dergide yayınlamıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi; politikacının itibarının korunması ihtiyacının, siyasi konuların özgürce tartışılmasının sağlayacağı yararla dengelemek zorunda olduğuna işaret ederek, hoş görülebilir eleştiri sınırının bir politikacı sözkonusu olduğunda, sadece vatandaşa oranla daha geniş olduğunu, siyasetçilerin özellikle kamuya yaptıkları beyanları, şüpheli ve tartışmaya sebebiyet veren eleştiriler içerdiğinde daha geniş bir hoşgörü ortaya koymaları gerektiğini açıklayarak dergi yayınının ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına karar vermiştir.

Dava konusu ifadeler bir bütün olarak incelendiğinde; siyasetçi olan davacının Kayseri Büyükşehir Belediyesi'ndeki yolsuzluk iddialarının üzerine gidilmemiş olmasını dile getirerek bu konuda değerlendirmelerde bulunduğu, söylemlerin sert eleştiri düzeyinde kaldığı anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizin gerekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin istikrar kazanmış uygulamalarında siyasetle uğraşan kişilerin kendilerine yönelik sert, ağır ve hatta inciltici eleştirilere de katlanması gerektiği, Avrupa İnsan Haklan Sözleşmesi ile güvence altına alınan ifade özgürlüğünün sadece "zararsız ve ilgilenmeye değmez olarak görülen bilgi ve fikirler değil aynı zamanda rahatsız eden, şaşırtan ve gücendiren ifadelerinde bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiş ve ifade özgürlüğü olmadan "demokratik bir toplum"dan söz edilemeyeceği vurgulanmıştır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne göre siyasetçilere yönelik eleştirinin sınırı özel kişiler için olandan daha geniştir ve bu durum günümüzde yerleşik bir ilke haline gelmiştir. (Örneğin, Brasilier c. France, Req. No. 713/01, 11/04/2006, para.41) (İnsan Hakları Sözleşmesi ve Anayasa-Anayasa Mahkemesine Bireysel Başvuru Kapsamında Bir İnceleme, Prof. Dr. Sibel İnceoğlu)

Davacı ve davalının siyasi kişilik olmaları da dikkate alındığında, davacının sert eleştirilere katlanması gerekir. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle istemin kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazalrının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/695, Karar No: 2024/4200, Tarih: 22.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/695 E.  ,  2024/4200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1709 Esas, 2022/1441 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/268 E., 2020/189 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı TÜRKPATENT vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 1967'den beri "Ülkü Pastanesi" adıyla faaliyet gösteren işyerinin sahibi olduğunu, davalı şirketin 2018/40711nolu "ÜLKÜTAT" ibareli marka başvurusuna müvekkilinin 99/020741 nolu "ÜLKÜ ÜP + şekil" ve 2017/60148 nolu "1967 ÜLKÜ PASTANESİ" ibareli markalarını mesnet göstererek itiraz ettiklerini, itirazlarının YİDK kararıyla başvuru kapsamındaki 29, 30 ve 32. sınıftaki mallar ve 43. sınıftaki hizmetler yönünden kabul edildiğini, 35. sınıf hizmetler yönünden ise reddedildiğini, oysa markalar arasında benzerlik bulunduğunu, davalının markasının 35. sınıf hizmetler için tescili halinde bu sınıfa dair kullanımının tarafların benzer faaliyet alanı dikkate alındığında iltibasa sebebiyet vereceğini ileri sürerek, YİDK kararının iptaline ve davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; davacının itirazı üzerine başvuru kapsamındaki 29, 30, 32 ve 43. sınıf mal ve hizmetlerin başvuru kapsamından çıkartıldığını, 35. sınıf hizmetler yönünden ise markalar arasında iltibas ihtimalinin bulunmadığını, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2. Diğer davalı Şirket, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1. Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; davacının itirazı üzerine başvuru kapsamındaki 29, 30, 32 ve 43. sınıf mal ve hizmetlerin başvuru kapsamından çıkartıldığını, 35. sınıf hizmetler yönünden ise markalar arasında iltibas ihtimalinin bulunmadığını, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2. Diğer davalı Şirket, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu marka başvurusu kapsamındaki 35. sınıfta yer alan “Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Kuru bakliyat. Hazır çorbalar, bulyonlar. Zeytin, zeytin ezmeleri. Hayvansal kaynaklı sütler; bitkisel kaynaklı sütler; süt ürünleri (tereyağı dahil). Yenilebilir bitkisel yağlar. Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar. Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin. Yumurtalar, yumurta tozları. Patates cipsleri. Kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler. Makarnalar, mantılar, erişteler. Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar: Ekmek, simit, poğaça, pide, sandviç, katmer, börek, yaş pasta, baklava, kadayıf, şerbetli tatlılar, puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül. Bal, arı sütü, propolis. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler, vanilya, baharatlar, domates sosları dahil olmak üzere soslar. Mayalar, kabartma tozları. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler. Sakızlar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz. Hububattan (tahıl) imal edilmiş çerezler, patlamış mısır, yulaf ezmeleri, mısır cipsleri, kahvaltılık hububat ürünleri, işlemden geçirilmiş buğday, arpa, yulaf, çavdar, pirinç. Pekmez. Biralar; bira yapımında kullanılan preparatlar. Maden suları, kaynak suları, sofra suları, sodalar. Sebze ve meyve suları, bunların konsantreleri ve özleri, meşrubatlar. Enerji içecekleri (alkolsüz); proteinle zenginleştirilmiş sporcu içecekleri. Alkollü içecekler (biralar hariç): Şaraplar, rakılar, viskiler, likörler, alkol içeren kokteyller mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” mal ve hizmetlerin davacının itiraza mesnet markaları kapsamındaki 29, 30 ve 32. sınıf mallarla aynı/benzer/ilişkili oldukları, markaların benzer olduğu hususunda ise bir ihtilaf bulunmadığı, tanınmışlık iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, YİDK kararının sayılan 35. Sınıf hizmetler yönünden kısmen iptaline, davalı adına tescilli 2018/40711 sayılı markanın aynı emtialar yönünden kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı TÜRKPATENT vekili istinaf dilekçesinde özetle; başvuru kapsamında yer alan 35. sınıf hizmetler yönünden markalar arasında iltibas ihtimalinin bulunmadığını ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Davalı şirket temsilcisi istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunun hatalı olduğunu, markaların benzerliğine ilişkin inceleme yapılmadığını taraf markalarının birbirinden ayırt edilebileceğini ileri sürerek, yerel mahkeme kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin başvurusunun "ÜLKÜ" ve "TAT" kelimelerinin birleştirilmesiyle türetilmiş "ÜLKÜTAT" ibaresinden oluştuğu, markanın herhangi bir şekil veya renk unsuru içermediği, markayı oluşturan kelimelerin birleşik yazılmak suretiyle yeni bir anlamlı ibare oluşturmadıkları ve markanın içerisinde anlamlarını ayrı ayrı korudukları, "ÜLKÜ" ibaresinin davaya konu çekişmeli emtialar yönünden ayırt edicilik seviyesinin yüksek olduğu, "TAT" ibaresinin ise 29, 30 ve 32. sınıf emtia yönünden malların bir özelliğini belirten tanımlayıcı bir ibare olduğu, dolayısıyla ayırt ediciliğinin düşük kabul edileceği, buna göre başvurunun esas unsurunun "ÜLKÜ" ibaresinden oluştuğu, davacının itiraza mesnet markalarının esas unsurunun da "ÜLKÜ" ibaresi olduğu, davalı şirketin marka başvurunun davacının markalarından yeterince farklılaşmamış olduğu, çekişmeli emtiaların ortalama nitelikteki tüketicilerinin detaylı bir inceleme veya karşılaştırma yapmadan başvuruyu davacının markalarından ayırt edemeyecekleri, dolayısıyla taraf markaları arasında ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, yerel mahkemenin davalı şirketin marka başvurunda yer alan 35. sınıftaki perakendecilik hizmetinin özgülendiği 29, 30 ve 32. sınıf emtialar yönünden taraf markalarını benzer bulan değerlendirmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, davanın, yukarıda açıklanan gerekçeler ile kısmen kabulü gerekirken, yazılı gerekçelerle kısmen kabul edilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davalı TÜRKPATENT vekili ile davalı şirket temsilcisinin istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, YİDK kararının sayılan 35. Sınıf hizmetler yönünden kısmen iptali ile davalı adına tescilli 2018/40711 sayılı "ÜLKÜTAT" ibareli markanın markanın aynı sınıflar yönünden kısmen hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TÜRKPATENT vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri