muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8806, Karar No: 2025/3168, Tarih: 19.02.2025

Siyasetçiler/politikacılar için ortaya koyduğu ilkelerin aynısını AİHM, hükümet politikaları için yapılan eleştiriler ve yorumlar için de kabul etmiştir. Bu kapsamda Castells/İspanya kararında AİHM hükümet politikalarına karşı yapılan eleştiri ve yorumların siyasetçilerden bile daha geniş olduğuna vurgu yapmıştır. AİHM kararında hükümetin eylem ve işlemlerinin sadece yasama ve yargı organları tarafından değil aynı zamanda gazeteciler ve kamuoyu tarafından da takip edilmekte ve eleştirilmekte olduğunu belirtmiştir. Bu itibarla, hükümetlerin söz konusu eleştirilere yönelik başka yollardan cevap verme hakkının bulunduğuna dikkat çeken AİHM, ceza yaptırımlarına yönelik makul ve aşırıya kaçmayan tedbirleri alabileceğine hükmetmiştir. (Castells/İspanya, 11798/85, 23/04/1992)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Yukarıda belirtilen AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın siyasetçilere yönelik eylemlerde meşru bir amaca yönelik olması yetmez ayrıca bu sınırlamanın demokratik toplumda gerekli olduğunun da ispatlanması gerekir. Bunun sınırları ise müdahalenin zorlayıcı bir toplumsal talebe dayanması ile ölçülü olması zorunluluğudur.

Sanığın cezalandırılmasına dayanak yapılan sözlerin kullanılan bağlam bütünlüğünden koparılmadan değerlendirildiğinde tek başına Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturacak nitelikte olmayıp bir değer yargısı niteliğindedir. Somut olgu isnadı içermeyen değer yargısı niteliğindeki bir sözden dolayı sanığın cezalandırılmasının ifade özgürlüğüyle örtüşmediği kanaatindeyim. Ayrıca sanığın cezalandırılmasını gerektiren demokratik toplumda acil bir toplumsal ihtiyacın varlığından söz edilemez. Yine yazılan söz karşılığı verilen cezanın orantılı olduğu da söylenemez. Bu yönüyle ifade özgürlüğüne yönelen bu sınırlamanın demokratik toplum gereklerine uygun olmadığı düşüncesiyle sanığın beraati yerine mahkumiyet kararının onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2017/3559, Karar No: 2020/15652, Tarih: 03.11.2020

**7. Ceza Dairesi         2017/3559 E.  ,  2020/15652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihinde sanığın sahibi olduğu eczanede ... ekipleri tarafından yapılan denetimlerde muhtelif marka ve miktarda kaçak ilaç, sprey, krem türü eşyaların ele geçirildiği, sanık suça konu eşyaları satışa sunmadığını, emaneten bırakıldığını savunduğu, dinlenen eczanede kalfa olarak çalışan ... ve ... da her ne kadar suça konu eşyaların satışa sunulmadığını beyan etmiş ise de; eşyaların miktarı, çeşitliliği dikkate alındığında eczacı olan sanığın faturası bulunmayan ürünleri işyerinde emanet olarak aldığına ilişkin savunmasına itibar edilemeyeceği dikkate alındığında; ele geçirilen kaçak eşyaların ele geçildiği yer itibari ile sanığın dava konusu eşyaları ticari mahiyette bulundurduğu ve bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği gözetilmeden yasal gerekçeden uzak sanığın savunmasına itibar edilerek mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi;

Kabule göre;

Ele geçen eşyaların müsaderesi ile yetinilmesi gerekirken tasfiyesine de karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... İdaresi adına Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi,
Yargıtay — Esas No: 2011/13021, Karar No: 2012/6140, Tarih: 14.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/13021 E.  ,  2012/6140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı aracın, davalıların neden olduğu kaza sonucu hasarlandığını, müvekkili tarafından hasar bedelinin sigortalısına ödendiğini bildirerek 9.290,50 TL'nin kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, HUMK.’nun 409/5. maddesi uyarınca, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davacı vekili, 14.12.2010 tarihli duruşmaya katılamayacağını bildirerek mazeret dilekçesi göndermiş, mahkemece; “Davacı vekilinin mazeretinin kabulüne, duruşma gününün masraf yatırılması halinde kalemce kendisine tebliğine” karar verilerek, duruşma 15.02.2011 tarihine bırakılmıştır. Belirlenen günde, davacı vekilinin duruşmaya katılmaması nedeniyle, mahkemece dosyanın HUMK.’un 409. maddesi uyarınca yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, karar gününden itibaren üç ay içinde yenilenmediği gerekçesiyle de 16.05.2011 tarihinde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Taraflardan biri veya vekili mazereti nedeniyle belirtilen gün ve saatte duruşmaya gelmemiş, mazeret dilekçesi göndermiş, mahkemece de bildirilen mazeret kabul edilmiş ise, mazeret bildirilen tarafa tensip edilecek duruşma gününün davetiye ile bildirilmesi gerekir. Gelmeyen tarafın mahkeme gününü kalemden öğrenmesine ve masraf yatırılması halinde duruşma gününün tebliğine şeklinde karar verilemez. Nitekim, HGK.’nun 06.04.1955 gün, 1591/1690 sayılı kararında da; duruşma talikine dair talebin mahkemece kabul edilmesi durumunda, duruşma için tayin edilen günün usulüne tevfikan bildirilmesinin gerekeceği belirtilmiştir. O halde, mazeretli olduğu kabul edildikten sonra, duruşma günü kendisine bildirilmeyen davacı vekilinin yokluğunda dosyanın işlemden kaldırılmasına, usulsüz olan böyle bir işleme dayanılarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ... şirketine geri verilmesine 14.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16337, Karar No: 2014/17658, Tarih: 23.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/16337 E.  ,  2014/17658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mardin 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2013

NUMARASI : 2011/192-2013/64

Davacı Sağlık Bakanlığına izafeten Hazinei Maliye vekili Avukat M. D.tarafından, davalı D.Elektrik Dağıtım A.Ş. aleyhine 13/01/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12/02/2013 günlü ek kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rücuen tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş; karar davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı Bakanlık Mardin şehir tipi sağlık ocakları gurubu inşaatı işinin 1993 tarihinde ihale edildiğini, bu inşaat içinde Midyat merkez sağlık ocağı inşaatı ve trafo postasının da bulunduğunu, trafonun davalı tarafından onaylanan OG tek hat şemasına göre direk tipi trafo ve ENH tesisi olarak uygulandığını, onaylanan projeye göre OG hattının dava dışı Abdullah Taşdemir isimli kişiye ait mülkün üzerinden geçtiğini, adı geçen kişi tarafından davalı idare aleyhinde açılan kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı davanın husumetten reddedildiğini bunun üzerine davanın kendisine yöneltildiğini, bu kez istemin mahkemece kısmen kabul edildiğini, adı geçen şahsa 50.730,20 TL ödeme yaptığını, bunun davalının onayladığı projeden kaynaklandığını iddia ederek ödenen tazminatın ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davaya konu trafo ve OG hattı projesinin kendisi tarafından yalnız teknik açıdan kontrol edildiğini, mülkiyet ile ilgili sorunların kendisinin değil tesis sahibinin sorumluluğunda olduğunu, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, enerji hattı kurulmasından önce gerekli araştırma ve incelemeyi yapmayan davalı kurumun davacı Bakanlığın oluşan zararından sorumlu tutulması gerektiği kanaatine varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, davaya konu trafo ve OG hattı projesinin kendisi tarafından yalnız teknik açıdan kontrol edildiğini, mülkiyet ile ilgili sorunların kendisinin değil tesis sahibinin sorumluluğunda olduğunu, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, enerji hattı kurulmasından önce gerekli araştırma ve incelemeyi yapmayan davalı kurumun davacı Bakanlığın oluşan zararından sorumlu tutulması gerektiği kanaatine varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasında bulunan bilgi ve belgelere göre, davacı Bakanlığa ait Midyat 2 no lu sağlık ocağının elektrik enerjisi ihtiyacının nasıl karşılanacağının davalı kurumdan sorulduğu, TR 2 trafosuna giden 13 no lu direkten gevşek bağla enerjinin verilebileceği yönünde cevap verildiği, ayrıca davacı kuruma kendisine enerji verilebilmesi için proje çizdirmesi ve onaylattırması gerektiğinin bildirildiği, bu doğrultuda davacı kurum tarafından çizdirilen enerji projesinin davalı kurum tarafından onaylanarak 13 no lu direkten enerji verildiği anlaşılmaktadır. Bu konuda taraflar arasında ihtilafta bulunmamaktadır. Ne var ki projeye göre davacı tarafından tesis edilen enerji hattı dava dışı kişinin mülkü üzerinden geçirildiğinden bu kişi tarafından davacı aleyhinde kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı dava açılmış, tesis sahibi olarak davacı Bakanlık aleyhinde tazminata hükmedilmiş, kararda onanmıştır.

Davalı kurumun elektrik enerjisi dağıtım şirketi olduğu, kendisinden enerji isteyen davacı bakanlığa enerjiyi nereden verebileceği konusunda bilgi verdiği davacının bildirilen güzargahtan enerji alabilmek için projesini çizdirip davalı kuruma onaylattığı, hattın davacı tarafından tesis edildiği ve halende davacıya ait olduğu yani davalı kuruma devir edilmediği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, davalı enerji dağıtım şirketinin yasa ve yönetmelikler uyarınca kendisine verilen yükümlülük gereği özel olarak tesis edilen trafo binası ve OG hatlarının teknik olarak uygunluğunu kontrol görevi bulunduğu, davacı Sağlık Bakanlığının Midyat 2 no lu sağlık ocağına ait olmak üzere tesis ettiği trafo binası ve OG hattının maliki olduğu, tesisin kurulumu sırasındaki mülkiyet ile ilgili sorunlarının çözümünün de malikine ait olacağı, davalının hattın teknik uygunluğunu kontrol görevi ile davacının uğradığını iddia ettiği zarar arasında illiyet bağı bulunmadığı anlaşıldığından istemin tümden reddi yerine kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4680, Karar No: 2020/2600, Tarih: 03.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4680 E.  ,  2020/2600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 06/02/2018 tarih ve 2016/183 E- 2018/27 K. sayılı kararın asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 19/09/2019 tarih ve 2018/1372 E- 2019/904 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl ve birleşen davalarda davacı olan müvekkilinin köfteci dükkânı işletmesi olduğu ve işletmesinin bulunduğu yerin “Merkez Efendi” olarak anıldığını, kendi ad ve soyadı esaslı unsur olmak üzere yanında mahal adının yer aldığı "Merkezefendi Köftecisi ..." markasının tescili için davalı kuruma 2014/75884 numarası ile başvuru yaptığını, aynı yerde 43. sınıfta faaliyet gösteren Levent İlci’nin başvuru aleyhine itirazı üzerine YİDK’nın müvekkili başvurusunun reddine karar verdiğini, 556 sayılı KHK hükümlerine göre mahal bildiren ekler ile ürün cinsi belirten eklerin kullandıkları markaların esaslı unsuru olamayacağını, markaların benzerlik değerlendirmesinin esaslı unsuru oluşturan "..." ve "..." ibarelerine bakılarak yapılması gerektiğini, "..." ibaresinin ayırt ediciliğinin yüksek olduğunu, mahal bildiren "Merkezefendi", ürün cinsi bildiren "köfte" ya da iştigal konusu bildiren "köfteci" ibarelerinden hareketle verilen TPMK YİDK "2016-M-2118" numaralı başvurunun reddi kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, "Tarihi Merkezefendi Köftecisi" markasının ilk kez müvekkili ailesi tarafından kullanıldığını ve tanınmış marka haline getirildiğini, "... TARİHİ MERKEZEFENDİ KÖFTECİSİ" markasını 03/06/2005 tarih ve 2005/22452 numara ile TPE nezdinde 29, 30 ve 43. sınıflarda tescil ettirdiğini, "TARİHÎ MERKEZEFENDİ KÖFTECİSİ" markasının sahipliğine tescilden önce kullanım yoluyla hak kazananın ilk ve gerçek sahibinin müvekkili olduğunun Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nin kesinleşen ilamı ile hüküm altına alındığını, “MERKEZEFENDİ KÖFTECİSİ” ibaresinin asli unsur olduğu ve davacının tescil talebinde bulunduğu markanın müvekkiline ait markanın asli unsurunun birebir aynısı olup her iki markanın da aynı hizmet kolunda kullanıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili; davanın reddini savunmuştur.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; başvuru markasının standart yazım karakteri ile tümü büyük harflerden oluşacak şekilde beyaz zemin üzerine siyah renk ile yazılı “MERKEZEFENDİ KÖFTECİSİ ... ibaresinden oluştuğu, bir şekil unsurunun bulunmadığı, davalının redde mesnet markasının da büyük harflerden oluşacak şekilde beyaz zemin üzerine siyah renk ile yazılı “... TARİHİ MERKEZEFENDİ KÖFTECİSİ” ibaresinden oluştuğu ayrıca bir şekil unsurunun bulunmadığı; taraf markalarında “MERKEZEFENDİ KÖFTECİSİ” ibaresinin ortak olduğu, bu durumun taraf markalarını görünüş, yazılış ve söyleyiş bakımından benzer hale getirdiği, “Merkezefendi” sözcüğü her ne kadar İstanbul’da bir semt isimi olsa da uyuşmazlık konusu hizmetlerde bu ibarenin ayırt edici niteliği bulunmadığı, “Merkezefendi” semti yiyecek ve içecek sağlanması hizmetlerinde ünlü bir yer olmadığı, taraf markalarında aynı zamanda ad ve soyadları yer alsa da ortalama tüketicilerin davacı markasını “Merkezefendi Köftecisi” olarak bildikten sonra davalı markasıyla karşılaştığında markalar arasında irtibat kurabileceği, davalı markasının Bakırköy 1. Fikrî Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin kesinleşmiş kararı ve dosya kapsamında yer alan diğer delillere göre yiyecek ve içecek sağlanması hizmetlerinde bilinir marka olarak kabul edildiği, bunun benzerlik ve iltibası artıran bir unsur olduğu, davaya konu marka başvurunun kapsamında yer alan 43.sınıf hizmetleri davalının redde mesnet göstermiş olduğu markasında 43. sınıfta yer alan “Restoran hizmetleri, self-servis restoran hizmetleri, lokanta hizmetleri, kafeterya hizmetleri, cafe hizmetleri, kantin hizmetleri kokteyl salonu hizmetleri snack-bar hizmetleri, bar hizmetleri, ikram hizmetleri (catering), yiyecek ve içecek hizmet araçlarının kiralanması hizmetleri...” ile aynı ve aynı tür oldukları, markalar arasında uyuşmazlık konusu bütün hizmetler yönünden KHK 8/1-b maddesi anlamında iltibas oluştuğu gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, taraf markaları arasında uyuşmazlık konusu bütün hizmetler yönünden 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi anlamında iltibas oluştuğu ve dava konusu YİDK kararının iptal şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 64,40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03/06/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15831, Karar No: 2019/30719, Tarih: 30.04.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/15831 E.  ,  2019/30719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Müşteki ... İdaresi vekilinin temyiz talebi üzerine yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen ... İdaresi'nin katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı dikkate alınarak, ... İdaresi vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II) 5271 sayılı CMK'nun 260/1. maddesi gereğince katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan...'nun hükmü temyize hakkı bulunduğu gözetilerek temyiz talebinin incelenmesinde;

Önleme arama kararına istinaden yapılan yol kontrolünde ... firma otobüsünün bagajında 4 kutuda 220 karton kaçak sigara ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda; dava konusu sigaraların taşındığı kutular üzerinde bagaj fişi bulunmadığı, tutanağa göre muavin olan sanığın sigaraların kendine ait olduğunu beyan ettiğinin de yazılı olduğu gözetilerek, kutuların sanık tarafından araca konulduğu, bagaj fişi takmanın ve bagaja alınan eşyalar üzerinde gözetim ve denetim yükümlülüğünün de muavine ait olduğu ve ele geçen sigara kutularında da bagaj fişi olmadığı gözetildiğinde sanığın bu yükümlülüğünü yerine getirmediği cihetle kaçak sigaraların sanığa ait olduğu kabul edilerek mahkumiyeti yerine, inkara yönelik savunmasına itibar edilerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, suçtan zarar gören... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9917, Karar No: 2015/15476, Tarih: 28.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/9917 E.  ,  2015/15476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 28.04.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat.... ile karşı taraf adına Avukat ...geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve %5 fazlalık alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.