muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10471, Karar No: 2011/20375, Tarih: 29.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/10471 E.  ,  2011/20375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanığın, 765 s.y.nın 342/1, 59/2 maddelerine göre 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

1-Belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdirinin mahkemeye ait olduğu göz önüne alınarak, Kayseri Emniyet Müdürlüğü kadrosunda görevli polis memuru olan sanığın 7 günlük senelik izin dönüşü süresinde göreve başlamaması nedeniyle hakkında yapılan disiplin soruşturması sırasında izin hitamında raporlu olduğuna ilişkin suça konu sağlık kurulu raporunu sahte olarak düzenleyip kullanarak yüklenen suçu işlediği iddia ve kabul olunmuş ise de; Diyarbakır Devlet Hastanesi’nin 18.09.2002 gün ve 1479 sayılı yazısında sağlık kurulu raporundaki heyet doktor sayısının hastaneleri tarafından düzenlenen doktor sayısından az olduğu, heyet raporunun 7-8 kişilik doktorlarca düzenlendiği ayrıca heyette üye olarak fizik tedavi rehabilitasyon uzmanının görev alamayacağının bildirilmiş olduğu nazara alınarak suça konu belgenin aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğunun kararın gerekçe bölümünde tartışılmaması

2-Sanığın adli sicil kaydında geçen kabahat türünden önceki cezanın infaz edilip edilmediği, düşürülüp düşürülmediği araştırılmadan 647 sayılı TCK.nun 6. ve CMK.nun 231. maddesinin uygulanmaması yönünde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5483, Karar No: 2010/6875, Tarih: 08.03.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/5483 E.  ,  2010/6875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2007/132905

MAHKEMESİ : Aladağ Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/04/2007

NUMARASI : 2007/30

SUÇ : Kasten Yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak,

1-Sanığın eşi olan mağdure E. İ. ifadesinde sanığın sinir hastası olduğunu beyan etmesi, sanığın temyiz dilekçesinde de halen Adana Ruh Sağlığı hastanesinde tedavi gördüğünü belirtmesine göre 5237 sayılı TCK.nun 32.maddesi uyarınca sanığa atılı suçu gerçekleştirdiği sırada işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasını engelleyecek veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli ölçüde azaltacak akıl hastalığının mevcut olup olmadığı hususunda rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nun 51/7.maddesinde tecilli hapis cezalarının aynen infazının düzenlendiği ve adli para cezalarının aynen infazına ilişkin bir düzenlemenin bulunmadığı gözetilerek sanığın adli sicil kaydındaki tecilli mahkumiyetinin adli para cezası olması nedeniyle aynen infazına karar verilemeyeceğinin nazara alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 08.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2203, Karar No: 2008/3585, Tarih: 06.03.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/2203 E.  ,  2008/3585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak istemine ilişkin davada Gaziantep Asliye Ticaret ile 2. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kredili mevduat hesabından kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 20.11.2002 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Gaziantep İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2004 tarih 370 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Gaziantep İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2004 tarih 370 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, faaliyete geçtiği, eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/03/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4646, Karar No: 2010/8131, Tarih: 22.04.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/4646 E.  ,  2010/8131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Eyüp 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :27.11.2008
Yargıtay — Esas No: 2011/11714, Karar No: 2012/17834, Tarih: 12.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11714 E.  ,  2012/17834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/06/2011 tarih ve 2011/68-2011/182 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin projesi olan "...'a Armağan" adlı kitabın Ege Yayınları tarafından yayınlandığını ileri sürerek, eserin müvekkiline ait olduğunun tespitini, manevi haklara tecavüzün ref'ini, 15.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, armağan kitabı yapma fikrinin orjinal bir fikir olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, armağan kitaplarının sahiplerinin haberi olmadan bastırıldığını savunmuştur.

Davalı şirket vekili, armağan kitabı yapma fikrinin tek başına eser olmadığını, kitabın kendisinin eser olduğunu, davacının hala düşündüğü kitabı yapabileceğini beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının dayandığı bir eser bulunmadığı, davacıya ait bir eserden intihal ya da iktibas bulunduğunun da ileri sürülmediği, fikrin somut hayata geçmemesi halinde FSEK kapmasında korunmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6591, Karar No: 2019/8109, Tarih: 12.09.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/6591 E.  ,  2019/8109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Ankara 28. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Ankara 28. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/05/2019 gün ve 2019/307 E. 2019/240 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 12/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22951, Karar No: 2012/21773, Tarih: 09.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/22951 E.  ,  2012/21773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA: Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı işyerinde finans direktörü olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, öncelikle davacının işveren vekili olduğunu, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, fesih nedeninin davalı işveren tarafından ispat edilemediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir.

Dosya içeriğine sunulan organizasyon şemasına göre insan kaynakları müdürü olan davacı şirket genel müdürüne doğrudan bağlı ve ona karşı sorumlu olduğu anlaşılmaktadır. Davalı şirketin işletme düzeyinde olduğu göz önüne alındığında, genel müdür altında çalışan davacının yaptığı işler itibariyle en azından işveren vekili yardımcısı olduğu tartışmasızdır. Davacı iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

4857 sayılı Kanun'un 20/3. maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM : Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 948,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 09.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23529, Karar No: 2013/7703, Tarih: 16.04.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/23529 E.  ,  2013/7703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, meslek hastalığı sonucu malüliyetten doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, davacının davasının kısmen kabulü ile, yargılama sırasında vefat eden ...'nın maluliyet artışı nedeniyle davacının yaşı, ekonomik durumu ve olaydaki kaçınılmazlık da dikkate alındığında 30.000,00 TL manevi tazminatın maluliyetin artış tarihi olan 22/04/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile Çaycuma 2. Noterliği'nin 05/04/2012 tarih ve 01612 yevmiye no.lu mirasçılık belgesi doğrultusunda dahili davacılar ..., ..., ..., ... ve ...'ye ödenmesine,fazlaya ilişkin istemin reddine, karar vermiştir.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, mahkemece; dosya içerisinde artmaya konu önceki maluliyetin de kaçınılmazlık sonucu ortaya çıktığına ilişkin kesinleşmiş bir karar olmadığı ve her artmanın ayrı bir olgu olduğu göz ardı edilerek, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gitmeden, meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusu yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği açık-seçiktir.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9766, Karar No: 2024/8358, Tarih: 26.09.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/9766 E.  ,  2024/8358 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2448 Esas, 2024/989 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ergani 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/305 Esas, 2021/401 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalıların ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13295, Karar No: 2014/15941, Tarih: 13.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/13295 E.  ,  2014/15941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Çocuk hakkında tedbir istemine ilişkin talepte ...3.Çocuk ve ...2.Aile Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R –

Dava, çocuk hakkında 5395 sayılı yasa kapsamında bakım tedbir kararı verilmesi istemine ilişkindir.

... 3.Çocuk Mahkemesi'nce, çocuğun nüfus kaydı yerleşim yeri olan, ... mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Mahkemesi ise, 5395 Sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca ... mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanununun 8/I maddesinde “Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır.” hükmüne yer verilmiştir. Aynı Kanun’un geçici 1. maddesinin 4. fıkrasında ise, çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde, bu mahkeme kurulup göreve başlayıncaya kadar korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında tedbir kararlarının, görevli aile ve asliye hukuk mahkemelerince alınacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, tedbir istenen çocuğun Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkez Müdürlüğü'nün 14.01.2014 tarihli "Durum Tespit Raporu" ve nüfus kaydı yerleşim yeri adresine göre ...da ikamet ettiği, ... adresinin ise " Aile ve Sosyal Politikalar İl Müdürlüğü'nün" adresi olduğu anlaşılmakla, eğitim tedbirine ilişkin istemin ... 2.Aile Mahkemesince değerlendirilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 sayılı HMK.'nun 2.1 ve 22. maddeleri gereğince ... 2.Aile Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 13.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4021, Karar No: 2023/16092, Tarih: 15.03.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/4021 E.  ,  2023/16092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayılı belirtilen incelemeye konu karar ile sanık hakkında

A. Hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5327 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 52 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına,

B. Görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz isteği; sübuta, suçun unsurlarının oluşmadığına, lehe Kanun hükümlerinin uygulanmama gerekçelerinin yerinde olmamasına ve vesaire ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR