muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6431, Karar No: 2013/1705, Tarih: 21.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/6431 E.  ,  2013/1705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.04.2008 gün ve 2007/147 Esas, 2008/94 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan ... ve ... vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurla ile ilgili ... Asker Hastanesinin 04.10.2004 tarihli raporunda zeka seviyesi (IQ) 67 olması nedeniyle askerlik görevini yerine getiremeyeceğinin belirtildiği, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 10.07.2007 günlü raporunda da askerlik raporuna dayanarak mağdurun fiilin ahlaki mahiyetini kavrayıp algılayabilecek derecede olmadığı belirtiliyor ise de, raporların atılı suçun hukuki unsurlarının tespiti yönünden yetersiz olmaları nedeniyle, mağdurun, kendisine karşı işlenen eylemin ahlaki kötülüğünü idrak edip edemeyeceği, fiile karşı mukavemete muktedir olup olmadığı ve akıl hastalığı var ise, bu hastalığının ruh ve beden bakımından kendisini savunmasına mani olacak mahiyet ve derecede bulunup bulunmadığı, beyanlarına itibar edilip edilmeyeceği ve akıl hastalığının hekim olmayanlarca anlaşılıp anlaşılmayacağı hususlarında, keza sanığın da cinsel yönden iktidarsız olduğunu savunmasına bağlı olarak rapor tarihine göre tespit yapan sadece tek hekim raporunun bulunması nedeniyle mağdurun sanığın önce hap atarak kendisine erkekliğini denediğini söylediğini ifade etmesi karşısında, bu yönden suç tarihine göre cinsel iktidarının bulunup bulunmadığı konularında, mağdur ve sanığın Adli Tıp Kurumuna veya Üniversite Hastanelerine sevkedilerek, Adli Tıp Kurumundan ya da Üniversitenin 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanunun 31. maddesi uyarınca aynı Kanunun 7 ve 23. maddelerinde belirtilen sayıda uzmandan teşekkül ettirilen en az 5 kişilik heyetinden raporlar alınması, ayrıca olayla ilgili esasa etkili bilgileri olduğu anlaşılan tanık ...’in beyanında geçen tanıklar ... ile ...'ın açık kimlikleri tespit edilip suçlamayla ilgili olarak görgü ve bilgilerinin alınmasından sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumlarının tayini ve takdiri gerekirken, eksik soruşturma ile sanığın beraatine ilişkin hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11373, Karar No: 2015/11801, Tarih: 10.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/11373 E.  ,  2015/11801 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı ve geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının istasyon şefi olduğunu, açıktan madeni yağ satışı yapıldığını, işyerinde araç yıkama bedellerinin muhasebeye aktarılmadığını, yüklü miktarda kasa açığını da muhasebeci ..'nun kredi kartından çektirilerek kapatıldığını, işverenin paranın 30 gün sonra kasaya girmesi nedeniyle zararı olduğunu, kooperatif kasasından nakit alışverişler yapıldığı halde nakit paranın alınarak kredi kartıyla ödeme yapıldığını, feshin haklı ve geçerli nedene dayandığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı işverence her ne kadar davacının kooperatif muhasebesini yanıltmaya aracılık oluşturacak şekilde kasa açığının kredi kartından kapatılmasına aracı olduğu, açıktan yağ satışı yaptırdığı, mesai saatlerine uymadığı, akaryakıt satışına nakit paranın kredi kartıyla ödeme gibi kayda alındığını bildiği halde göz yumduğu gerekçesiyle doğruluk bağlılığa uymayan davranışlarda bulunmaktan dolayı 21.09.2013 tarihi itibariyle iş akdinin feshedildiği,işveren feshin haklı nedene dayandığını savunmuş ise de davalı kooperatifin akaryakıt istasyonunda davacının çalıştığı dönem öncesinden beri zaman zaman kasada açık oluştuğu, bunun pompacıların o sırada para almayı unutması, veresiye olarak işlememesi, pos cihazlarında arıza olması gibi çeşitli nedenlere dayandığı, gün sonlarında açık çıktığında bunun ertesi sabaha aktarılarak belirli periyotlarla çıkan toplam açığın pompacılardan tahsil edilerek ya da onlar adına veresiye fişi düzenlenip maaşından kesilerek kapatılma uygulamasının olduğu, bunun uzun zaman devam etmesine rağmen kooperatif yönetimince bilinmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, davacının iyiniyetli olarak istasyon şefi olması nedeniyle kasa açığına çözüm arayışları içinde olduğu ve kredi kartı kullandırdığı, kooperatifi aldatmak gibi bir kastının olmadığı, bir kısım pompacı tanıklardan bu tutarın alındığı, bu nedenle bir zararın olmadığı, açıktan yağ satışının kooperatif uygulaması olduğu, davacıya buna ilişkin bir talimat gelmediği gibi davacıdan önceki dönemde de süregelen uygulama olduğu ve bundan gelir elde edildiği bir zararın doğmadığı, davalının davacının davranışlarına yönelik diğer iddialarının tanık beyanlarıyla ve tutulmuş bulunan tutanak yazılı savunma istemi vb. belgelerle ispatlanmadığı, davalı işverenin geçmişte göz yumduğu açık kapatma uygulamasına son vererek alınacak idari bir kararla işi düzenlemek, çalışanlara yazılı uyarılarda bulunmak yerine istasyonu düzene sokmak için çalışmalar yapan kişilerin güveni sarstığı gerekçesiyle iş akdini feshetmesinin ağır bir yaptırım olarak haksız olduğu, işçinin mağduriyetine sebep olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin davranışlarına dayanan fesih, herşeyden önce, iş sözleşmesinin işçi tarafından ihlal edilmesini şart koşmaktadır. Bu itibarla, önce işçiye somut olarak hangi sözleşmesel yükümlülüğün yüklendiği belirlendiği, daha sonra işçinin, hangi davranışı ile somut sözleşme yükümlülüğünü ihlal ettiğinin eksiksiz olarak tespit edilmesi gerekir. Şüphesiz, işçinin iş sözleşmesinin ihlali işverene derhal feshetme hakkını verecek ağırlıkta olmadığı da bu bağlamda incelenmelidir. Daha sonra ise, işçinin isteseydi yükümlülüğünü somut olarak ihlal etmekten kaçınabilip kaçınamayacağının belirlenmesi gerekir. İşçinin somut olarak tespit edilmiş sözleşme ihlali nedeniyle işverenin işletmesel menfaatlerinin zarar görmüş olması şarttır.

İşçinin yükümlülüklerinin kapsamı bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile yasal düzenlemelerde belirlenmiştir. İşçinin kusurlu olarak (kasden veya ihmalle) sebebiyet verdiği sözleşme ihlalleri, sözleşmenin feshi açısından önem kazanır. Geçerli fesih sebebinden bahsedilebilmesi için, işçinin sözleşmesel yükümlülüklerini mutlaka kasıtlı ihlal etmesi şart değildir. Göstermesi gereken özen yükümlülüğünün ihlal edilerek ihmali davranış ile ihlali yeterlidir. Buna karşılık, işçinin kusuruna dayanmayan davranışları, kural olarak işverene işçinin davranışlarına dayanarak sözleşmeyi feshetme hakkı vermez. Kusurun derecesi, iş sözleşmesinin feshinden sonra iş ilişkisinin arzedebileceği olumsuzluklara ilişkin yapılan tahminî teşhislerde ve menfaatlerin tartılıp dengelenmesinde rol oynayacaktır.

İşçinin iş sözleşmesini ihlal edip etmediğinin tespitinde, sadece asli edim yükümlülükleri değil; kanundan veya dürüstlük kuralından doğan yan edim yükümlülükleri ile yan yükümlerin de dikkate alınması gerekir. Sadakat yükümü, sözleşmenin taraflarına sözleşme ilişkisinden doğan borçların ifasında, karşı tarafın şahsına, mülkiyetine ve hukuken korunan diğer varlıklarına zarar vermeme, keza sözleşme ilişkisinin kapsamı dışında sözleşme ile güdülen amacı tehlikeye sokacak özellikle karşılıklı duyulan güveni sarsacak her türlü davranıştan kaçınma yükümlülüğünü yüklemektedir. İşçinin sadakatsizlik düzeyine ulaşmayan, yetersiz bir bağlılık düzeyinde kalan, iş ilişkisinde bulunması gereken güven temelini çökertmeyen buna karşılık objektif olarak değerlendirildiğinde işverenin güvenini sarsacak davranışları ise geçerli fesih nedenidir.

İşçinin iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerini kusurlu olarak ihlal ettiğini işveren ispat etmekle yükümlüdür.

Yan yükümlere itaat borcu, günümüzde dürüstlük kuralından çıkarılmaktadır. Buna göre, iş görme edimi dürüstlük kuralının gerektirdiği şekilde ifa edilmelidir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesih sebebi, işçinin kusurlu bir davranışını şart koşar.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi akaryakıt istasyon şefi olarak çalışmıştır. İstasyonun işleyişini, muhasebesini günlük denetleme ve raporları kontrol edip çalışanlara her türlü emir ve talimat verme yetkisi mevcuttur. Davalı işverence davacının iş akdi güven sarsıcı eylemleri nedeniyle geçerli nedenle feshedilmiştir. Tanık beyanları ile de sabit olduğu üzere çeşitli nedenlerle oluşan kasa açıklarının gün sonunda denetlenip ilgilisinden tahsili yoluna gidilmediği, uzunca bir süre bu şekilde oluşan açıkların biriktiği ve İdari binadan gelen görevlinin muhasebede denetim yapması üzerine de davacının kredi kartı arayışına girerek muhasebeci M.. D..'nun kredi kartıyla kasa açığının kapatılmasını sağladığı, yetkili tarafından yüklü satış gözüken işlemde kredi kartı slibinin pompacıdan istenilmesi üzerine kredi kartından çekilen 1.300 TL tutarın akaryakıt satışı olmayıp kasa açığı olduğunun anlaşıldığı, kasa açığının rızaları olmamasına rağmen pompacılardan tahsil edildiği, veya ücretlerinden kesildiği, tüm bu olaylarda görev tanımına uygun hareket etmeyen davacının kusurlu olduğu davacının eylemi sonucunda işverenin güveninin sarsıldığı, kendisine menfaat sağlamasa dahi güven probleminin doğduğu ve bu sebeple feshin geçerli nedene dayandığı anlaşılmakla; davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Yukarıda açıklanan sebeplerle 4857 sayılı Kanunun 20/3. maddesi gereğince mahkemece verilen kararın bozularak ortadan kaldırılması ve Dairemizce aşağıda yazılı hükmün kurulması gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

Yukarıda açıklanan sebeplerle 4857 sayılı Kanunun 20/3. maddesi gereğince mahkemece verilen kararın bozularak ortadan kaldırılması ve Dairemizce aşağıda yazılı hükmün kurulması gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 27,70 TL karar harcından peşin yatırılan 24.30 TL'nin mahsubu ile eksik alınan 3.40 TL bakiye harcın davacıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Davalı tarafça yapılan 111.65 TL masrafın davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

7-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

8-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 10.06.2015 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/318, Karar No: 2014/2541, Tarih: 14.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/318 E.  ,  2014/2541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.12.2010 gün ve 2008/277-2010/465 sayılı kararı bozan Daire’nin 10.09.2012 gün ve 2011/5864-2012/12932 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin Güneş Enerjisi kollektörleri ısıtma sistemleri ve benzer alanlarda faaliyet gösterdiğini, “Yeşilgönen” markasını meşhur ve maruf hale getirdiğini, markayı 11. sınıfta 06/09/1995 tarihinde, 9, 11, 19, 37 ve 40. sınıflarda 13/06/2005 tarihinde tescil ettirdiğini, davalının 17/05/2005 tarihinde 2004/12218 sayılı "..." markasını 11, 37 ve 40. sınıfta tescil ettirdiğini, davalı markasının esas unsuru olan "..." kelimesinin karışıklığa neden olduğunu, turuncu rengini kullanmasının da haksız rekabet olduğunu, davalının 1995-2003 yılları arasında müvekkili firmanın Denizli'deki bayiliğini yaptığını ve bu sırada kullandığı telefon numarasının daha sonra da kullandığını, kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, davalı markasının 11, 37 ve 40. sınıflar yönünden hükümsüzlüğünü, markanın ve ticaret unvanındaki "..." kelimesinin haksız rekabet oluşturduğunun tespiti ile haksız rekabetin önlenmesini, ticaret unvanındaki "..." kelimesinin sicilden terkinini, talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı markasının hükümsüzlüğüne, davalı markası ile ticaret unvanındaki "..." kelimesinin davacı markasına haksız rekabet oluşturduğunun tespitine ve önlenmesine, ticaret unvanındaki ",..." ibaresinin silinmesine dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar dairemizce haksız rekabet yönünden bozulmuştur.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 14.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29096, Karar No: 2016/9264, Tarih: 13.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/29096 E.  ,  2016/9264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 03/06/2013- 16/03/2015 tarihleri arasında mali işler direktörü olarak çalıştığını ve haksız olarak işten çıkarıldığını iddia ederek davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; mali işler direktörü olarak çalışan davacının işveren vekili olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının mali işler direktörü (mali işlerden sorumlu genel müdür yardımcısı) olarak görev yaptığını beyan ettiği, dilekçesi ekinde işyerinin organizasyon şemasını sunduğu ve organizasyon şemasından davacının mali işler direktörü olduğu, bu haliyle davacının işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili yardımcısı konumunda ve üst düzey yönetici olduğu bu sebeple iş güvencesi hükümlerinden yararlanması mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri her şeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir.

Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin anılan anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının, davalı şirket genel müdürüne bağlı olmasına rağmen genel müdür olmadığında ona vekalet etmediği, tek başına imza ve işletmeyi idare etme yetkisinin olmadığı, görev tanımına göre işe alım ve işten çıkarma yetkisinin de bulunmadığı ve bu nedenle işveren vekili olarak değerlendirilemeyeceği, fesih sebebine göre de feshin geçerli bir sebebe dayanmadığı anlaşılmakla, davanın kabulü yerine hatalı değrelendirme ile davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının İŞİNE İADESİNE,

3-Davacının kanunî sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin 4 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre belirlenen 1.800 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 336.50 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine,

Kesin olarak 13. 04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/333, Karar No: 2019/3406, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/333 E.  ,  2019/3406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2600, Karar No: 2015/4305, Tarih: 22.10.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/2600 E.  ,  2015/4305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/138764

MAHKEMESİ : Sinop Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2013

NUMARASI : 2011/78 (E) ve 2011/86 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

14.02.2007 gün ve 26434 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve iddianamenin düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 9/son maddesindeki "Kurumlarda görev yapan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler, görevleri sırasında suç işlemeleri veya görevleri nedeniyle kendilerine karşı işlenen suçlardan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun uygulanması ve ceza kovuşturması bakımından kamu görevlisi sayılır" amir hükmü uyarınca, ........ Can Rehabilitasyon Merkezinde müdür olarak görev yapan sanık Tuba'nın ve onun eylemine iştirak eden Bülent'in eylemleri "Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği" suçunu oluşturacağından 5237 sayılı TCK'nun 204/2. maddesi uyarınca cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ile TCK'nun 204/1 ve 43. maddelerinin tatbiki ile verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının, aynı Yasanın 62. maddesi uygulaması ile 2 yıl 1 ay hapis cezasına indirilmesi gerektiği halde sonuç ceza "1 yıl 13 ay hapis" şeklinde belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiriler dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 22.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.