muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9906, Karar No: 2021/8843, Tarih: 14.09.2021

3.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine, davacı yararına zilyetlikle iktisap koşullarının oluşmadığının mahallinde yapılan keşif, uygulama, yerel bilirkişi ve tanık beyanlarından anlaşılmış olmasına göre, dava konusu taşınmaza ilişkin hükme yönelik davacı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

4.Çekişmeli taşınmazın teknik bilirkişi raporunda (L) harfi ile gösterilen bölümüne ilişkin hükme yönelik davacılar ..., ..., ..., ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tespitine esas alınan ve davalının dayandığı Şubat 2003 tarihli ve 6 sıra numaralı tapu kaydı ve 1937 tarihli ve 467 tahrir nolu vergi kaydının çekişmeli taşınmazı kapsadığı, vergi ve tapu kaydının sabit sınırlı olduğu, taşınmazın teknik bilirkişi raporunda (L) harfi ile gösterilen bölümü içerisinde bulunan ve teknik bilirkişi raporunda (A), (B), (F), (G) ve (I) harfleri ile gösterilen bölümlerin davacıların zilyetliğinde bulunduğu ancak davacılar yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 13/B-b ve 13/B-c koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle yazılı olduğu şekilde karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Çekişmeli taşınmazın tespitine esas alınan Şubat 2003 tarihli ve 6 sıra numaralı tapu kaydı ve 1937 tarihli ve 467 tahrir nolu vergi kaydının sınırları dere, inlitaş, çeşme ve yol sınırları itibariyle aynı sınırları ihtiva etmekte olup, tapu kaydının yüzölçümü 11.028,00 metrekare, vergi kaydının yüzölçümü ise 87.000,00 metrekare olduğundan ve taşınmazın bu bölümü içinde bulunan ve teknik bilirkişi raporunda (A), (B), (F), (G) ve (I) harfleri ile gösterilen bölümler dışında kalan kısım üzerinde davalı yararına zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu anlaşıldığından, vergi kaydının zilyetlikle birleştiği

hususu da nazara alındığında, miktarı fazla olan vergi kaydına itibar edilmesi gerektiği kuşkusuzdur. Bu durum karşısında, tapu ve vergi kaydının sınırları "İnlitaş" ve "Çeşme" sınırları itibariyle nokta sınırlı, "yol" ve "dere" sınırları itibariyle ise gayri sabit sınırlı olup, Mahkemece, dava konusu taşınmazın teknik bilirkişi raporunda (L) harfi ile gösterilen bölüm içindeki (A) harfi ile gösterilen bölümde davacı ...; (B) harfi ile gösterilen bölümde davacı ...; (F) harfi ile gösterilen bölümde davacı ...; (G) harfi ile gösterilen bölümde davacı ... ve (I) harfi ile gösterilen bölümde ise davacı ... yararına zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu hususu da gözetilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın kuzey sınırındaki dere ile doğu sınırındaki Gülnar-Mut yolundan başlanmak ve tespite esas alınan ve miktarı fazla olan vergi kaydına itibar edilerek, taşınmaz bölümünde davacılar yararına iktisap koşullarının oluştuğu bölümlerin ayrı ayrı davacılar lehine, kalan bölümün ise davalı lehine olacak şekilde hüküm kurulmalıdır.

Hal böyle olunca; Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tespitine esas alınan tapu ve vergi kaydının sınırları itibariyle taşınmazın kuzey sınırındaki dere ile doğu sınırındaki Gülnar-Mut yolundan başlanmak suretiyle, taşınmazın teknik bilirkişi raporunda (L) harfi ile gösterilen bölümü içerisindeki (A), (B), (F), (G) ve (I) harfleri ile gösterilen bölümlerde yukarıda belirtilen davacılar yararına ayrı ayrı zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu gözetilerek davacılar adına tapuya kayıt ve tescillerine, kalan bölümün ise davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan (1) nolu bentte yazılı nedenlerle çekişmeli taşınmazın teknik bilirkişi raporunda (L) harfi ile gösterilen bölümüne ilişkin hükme yönelik müdahil davacılar Hazine vekili ve Orman İdaresi vekilinin; (2-(a) ve (b) nolu bentte yazılı nedenlerle davalının; (3) nolu bentte yazılı nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE, (4) nolu bentte yazılı nedenlerle davacılar ..., ..., ..., ... ve ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 3.050,00 TL avukatlık ücretinin davalı ...'dan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan ... hariç ... ve arkadaşlarına verilmesine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, davalı ...'dan peşin alınan 44,40 TL'nin onama harcına mahsubu ile kalan 14,90 TL'nin alınmasına, davacı ...'ten 59,30 TL onama harcının alınmasına, davacı ... ve diğerlerinden peşin alınan harcın iadesine, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına 14.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21147, Karar No: 2015/34153, Tarih: 10.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/21147 E.  ,  2015/34153 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Ankara 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2014

NUMARASI : 2011/1073-2014/323

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 13.07.2007 tarihinden itibaren P. A.Ş.'de sondaj işçisi olarak çalışmaya başladığını, iş yerinin sondaj bölümlerinin V. Şirketi'ne devredildiğini, 01.01.2011 tarihi itibariyle davacının sigortasının bu şirkette gösterilmeye başlandığını, işçilik haklarının ödenmemesi sebebiyle 03.08.2011 tarihinde iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini, iki vardiya olarak fazla mesai ile çalıştığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde tatil kullanılmadığını belirterek kıdem tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacağının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davacı Cevabının Özeti.

Davalılar vekili 03.07.2010 tarihinde şirketin Z. P. A.Ş.'den devralındığını, devir öncesi müvekkili şirketin sorumluluğunun bulunmadığını, davacı feshinin haklı sebebe dayanmadığını, işyerinde yirmi gün çalışma on gün dinlenme olduğunu, yirmi günlük çalışma süresinin dokuz saat veya altında olduğunu, fazla mesai yapılması, ulusal bayram ve genel tatili günlerinde çalışma olması halinde ücretlerin ödendiğini, hafta tatili talebinin yerinde olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm temyiz itirazları ile davalıların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının hafta tatili alacağının bulunup bulunmadığı, ücret bordrolarından tahakkuk eden fazla mesai alacağının dışlanıp dışlanmadığı ve hangi oranda takdiri indirim yapılması gerektiği noktalarındadır.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm temyiz itirazları ile davalıların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının hafta tatili alacağının bulunup bulunmadığı, ücret bordrolarından tahakkuk eden fazla mesai alacağının dışlanıp dışlanmadığı ve hangi oranda takdiri indirim yapılması gerektiği noktalarındadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda hafta tatili alacağı bakımından davacının ayda yirmi gün çalıştığının sabit olduğunu, buna göre çalışma döneminin 2/3 ünde hafta tatillerinde çalıştığını belirterek hesaplama yapılmıştır. Bu çalışma sisteminde yirmi gün çalışmadan sonraki 21. gün tatile denk gelmektedir. Bu durum 3. hafta çalışmasından hafta tatili alacağının doğmayacağını göstermektedir. Davacının bu çalışma düzeninde ayda iki hafta tatilinde çalıştığının kabulü ile hafta tatili alacağının hesaplanması gereklidir.

3-Fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinin tanık ifadelerine göre belirlenmesi ve miktarın yüksek çıkması halinde işçinin çalışma süresi içerisinde hastalık izin mazeret gibi sebeplerle fazla çalışma yapmadığı günler bulunduğu kabul edilerek Dairemizce takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir.

Somut olayda, davalı iş yerinde sondaj işçisi olarak çalışan davacının, hükme esas teşkil eden bilirkişi raporunda fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarından %10 takdiri indirim yapılması isabetli olmamıştır. Davacının yaptığı işin niteliği dikkate alınarak, işçinin hasta ve mazeretli olabileceği günler için mahkemece %30'dan az olmamak şartıyla fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarından takdiri indirime gidilmesi uygun olacağından, hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 10.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18948, Karar No: 2015/939, Tarih: 04.05.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/18948 E.  ,  2015/939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, zor kullanma sınırının aşılması suretiyle yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

A-Sanıklar ... hakkında kurulan beraat hükümlerinin temyizinde,

Zamanaşımının son kesme nedeninin oluştuğu 29.09.2006 ( sanıkların sorgu tarihi ) tarihine göre temyiz süreci içinde sanıklar yararına olan 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından, katılan ...'in temyiz nedenleri yerinde bulunmakla, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak KAMU DAVALARININ DÜŞMESİNE,

B-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyizine gelince,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

1-... görevli polisleri taşıyan servis aracının, sanık ve arkadaşının yük indirmek için yolu kapatması nedeniyle beklemek zorunda kalması üzerine çıkan tartışmada, sanığın müşteki polislere cebir kullanarak görevlerini yaptırmamak için direndiğinin iddia edildiği olayda, soruşturma aşamasında ifadelerine başvurulan tanıkların usulünce dinlenmesi, sonucuna göre sanığın sivil giyimli olan müştekilerin polis olduğunu bilip bilmediği ya da bilebilecek durumda olup olmadığı, olayda müştekilerin ifa ettikleri görevin ne olduğu, sanığın eyleminin bu görevin yapılmasını engellemeye yönelik gerçekleşip gerçekleşmediği, müştekilerden kaynaklanan haksız davranışların olup olmadığı hususları tartışılıp, sabit kabul edilen eylemin suç teşkil edip etmediği, suç oluşturuyorsa niteliği, haksız davranışa tepki olarak olarak gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği, delillere dayalı olarak gerekçeleriyle ortaya konulmadan, eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

2-Kabule göre de,

a-Ani ve rastlantısal gelişen olayda sanığın, diğer sanık ...'la aralarında fikir ve irade birliği olmaksızın, farklı polis memurlarına yönelik cebir eyleminde bulunması ve silahı sadece diğer sanığın kullanması nedeniyle TCK'nın 265/4. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

b-Sabıkasız olan sanığın, kişiliği, yargılamadaki tutum ve davranışları olumlu görülüp yeniden suç işlemeyeceği kanaatine varılarak hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karşın, sonrasında bu kez kişiliği, yargılamadaki tutum ve davranışları olumsuz görülüp yeniden suç işlemeyeceğine dair kanaate varılamadığı açıklanıp hükmün açılanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilerek çelişki yaratılması,

b-Sabıkasız olan sanığın, kişiliği, yargılamadaki tutum ve davranışları olumlu görülüp yeniden suç işlemeyeceği kanaatine varılarak hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karşın, sonrasında bu kez kişiliği, yargılamadaki tutum ve davranışları olumsuz görülüp yeniden suç işlemeyeceğine dair kanaate varılamadığı açıklanıp hükmün açılanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilerek çelişki yaratılması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04/05/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3327, Karar No: 2025/8985, Tarih: 13.05.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/3327 E.  ,  2025/8985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/620 E., 2022/22 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; pişman olduğuna, lehine hükümlerin uygulanmasına, cezanın ertelenmesine ya da para cezasına çevrilmesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığa yükletilen Cumhurbaşkanına hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda isabetsizlik bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Bodrum 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.05.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın yazdığı sözlerin Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Barışçıl ve ... bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

Anayasa’nın “Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti” kenar başlıklı 26. maddesi

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

Anayasa’nın “Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti” kenar başlıklı 26. maddesi

“Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü, radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayımların izin sistemine bağlanmasına engel değildir.

Bu hürriyetlerin kullanılması, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin ... nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabilir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. madde de belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki ... tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, ... kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10 uncu maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006)