muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11954, Karar No: 2011/2781, Tarih: 03.03.2011

**10. Hukuk Dairesi         2009/11954 E.  ,  2011/2781 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :91-172

Dava, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan harcamalardan oluşan Kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 1980 – 1986 yılları arasında marangozhanede, 1989 – 2003 yılları arasında davalı şirkete ait dokuma fabrikasında “hallaç” ve “penya” tabir edilen iplik imal işleri yaparken yakalandığı iddia edilen meslek hastalığı (Mesleki Bronşiyal Astım) sonucu %10,3 oranında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalı işçi Haydar Tınaz’a bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesi uyarınca, davalı işverenden rücuan tahsiline karar verilmesini istemiş, Mahkemece, “...davacının yakalanmış olduğu astım rahatsızlığının davalının işyerinde çalışmasından dolayı olduğuna dair illiyet bağı kurulamaması ve işverenin herhangi bir kusurunun olmadığının tespit...” edildiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Gerek 506 sayılı Kanun’un 18 ve gerekse 5510 sayılı Kanun’un 14’üncü maddeleri uyarınca; işverenlerin meslek hastalığından sorumlu tutulabilmesi için, sigortalının bu işverenlerin hizmetinde çalışırken meslek hastalığına tutulduğunun ve meslekte kazanma güç kaybının bu hastalıktan kaynaklandığının tespiti, eski işinden fiilen ayrılma zamanı ile hastalığın meydana çıkması arasında, hastalık için Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü’nde belirlenen süreçten (yükümlülük süresinden) daha uzun bir zamanın geçmemiş olması şarttır. Ancak meslek hastalığının klinik ve laboratuar bulgularıyla kesinleştiği ve meslek hastalığına yol açan etkenin, işyeri incelemesi ile kanıtlandığı hallerde, yükümlülük süresi aşılmış olsa bile, söz konusu hastalık, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’nun onayı ile meslek hastalığı sayılabilir. Burada önemli olan hastalığı belirleyen rapor tarihi değil, tıbbi verilere göre hastalığın ortaya çıktığı tarihtir.

Davaya konu somut olayda; işyerindeki çalışma koşulları, meslek hastalığı için öngörülen yükümlülük süresi ve buna ilişkin yapılan Kurum işlemleri araştırılmadığı gibi, Mahkemece hükme esas alınan kusur raporunu düzenleyen inşaat ve makine mühendisi bilirkişilerin sigortalıda oluşan meslek hastalığında uzmanlığından da söz edilemez. Bu nedenle, hastalık için öngörülen yükümlülük süresi ve yükümlülük süresi yönünden Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu karar ve onayı ile meslek hastalığının tespiti yönünden davalı Kurum tarafından yapılan işlemlere ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmeli, sigortalının yapıldığı iddia edilen periyodik muayenelerine ilişkin belgeler ile çekilen grafileri getirtilmeli, gerekirse çalışma yerlerinde keşif yapılarak işyerindeki çalışma koşulları belirlenmeli, sigortalının yaptığı işin özellikleri, yakalandığı meslek hastalığına yol açan etkenler ve buna göre meslek hastalığı ile davalı şirkete ait işyerindeki çalışma koşulları yönünden hastalığın oluşması ve ilerlemesi bakımından illiyet bağı olup olmadığı, uygun neden sonuç ilişkisinin tespiti halinde işverenin kusur payı, aralarında sigortalıda oluşan meslek hastalığı konusunda uzman doktor bilirkişinin de bulunacağı ehil bilirkişi marifetiyle saptanmalıdır.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4049, Karar No: 2016/9795, Tarih: 12.05.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/4049 E.  ,  2016/9795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVALILAR : 1-... A.Ş. 2-...

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılması istemine ilişkindir. Davacı malik olmayan eş, aile konutu niteliğinde bulunan taşınmazın, malik olan davalı eş tarafından “açık rızası bulunmadan” davalı banka lehine ipotek ettirildiğini ileri sürerek, aile konutu üzerine konulan ipoteğin kaldırılmasını talep etmiş, davalı banka ise dava konusu taşınmazın tapu kaydında aile konutu olduğuna dair bir şerhin bulunmadığını, bankanın iyi niyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, bankanın kötü niyetinin ispatlanamadığı gerekçesi ile talebinin reddine karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu “emsal davalarda” gerekçesi aşağıya “aynen” alınan 2013/2- 2056 esas, 2015/1201 karar ve 15.04.2015 günlü kararı ile “yeni bir uygulamaya" geçmiştir. Hukuk Genel Kurulunun benzer davalarda da sürdürülen yeni uygulaması Dairemiz tarafından da benimsenmiş olup Dairemiz emsal bütün davalarda Hukuk Genel Kurulunun aşağıdaki görüşlerine aynen katılmaktadır. Emsal Hukuk Genel Kurulu kararında yer alan yerel mahkemenin “direnme gerekçesinde" açıkça belirtildiği üzere Türk Medeni Kanununun 104. madde hükmü ile eşlerin fiil ehliyetine getirilen sınırlama aile konutuna şerhin konulması ya da konulmaması koşuluna bağlanmadığı gibi işlem taralı olan üçüncü kişinin iyi niyetli olup olmamasının da herhangi bir önemi bulunmamaktadır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “konulmuş olmasa da" eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır, kira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa dahi aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh “kurucu" değil “açıklayıcı" şerh özelliğini taşımaktadır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “emredici" niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan" bir işlem için verilebilir.

Türk Medeni Kanununun 193. hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin korunması” amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin açık rızası bulunmadıkça" aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunun ipotek edilmesi gibi tek başına" bir ayni hakla sınırlandıramaz. Bu sınırlandırma “ancak diğer eşin açık rızası alınarak” yapılabilir, Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin ”açık” olması gerekir (Mustafa Alper GÜMÜŞ, Türk Medeni Kanununun Getirdiği Yeni Şerhler; Vedat Kitapçılık, İstanbul 2007, Birinci Basıdan İkinci Tıpkı Bası, s. 41-42). Her ne kadar ipotek doğrudan doğruya aile konutundan faydalanma ve oturma hakkını engellemiyorsa da, hak sahibi eşin kötü niyetli ve muvazaalı işlemleri ile aile konutunun elden çıkarılma tehlikesi nedeniyle ipotek işlemine diğer eşin “açık rızası” şarttır. Yukarıda açıklanan kurallar çerçevesinde eşin "açık rızası” alınmadan yapılan işlemin Hukuk Genel Kurulunca da açıkça ifade edildiği üzere "geçerli olduğunu” kabul etmek imkansızdır. Eş söyleyişle eşin "açık rızası alınmadan” yapılan işlemin "geçersiz olduğunu” kabul etmek zorunludur. Hal böyle olunca, mahkemece; Hukuk Genel Kurulunca benimsenen yukarıda açıklanan yasal düzenleme ve ilkelere uygun değerlendirme yapılarak aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.05.2016 (Perş.)

.
Yargıtay — Esas No: 2021/9452, Karar No: 2021/6943, Tarih: 18.11.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/9452 E.  ,  2021/6943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 22. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : ADLİ YARDIM - İTİRAZ

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin ″adli yardım talebinin reddine″ ilişkin 04.02.2021 tarihli ve 2021/674-1072 sayılı kararına karşı itiraz edilmesi üzerine, 6100 sayılı HMK′nın 337/2. maddesi uyarınca dosya Dairemize gönderilmekle, evrak üzerinden yapılan inceleme sonucunda:

Davacı (takip borçlusu) ...′ın, İcra Hukuk Mahkemesinde açtığı şikayet başvurusunun reddine ilişkin 2013/26-82 sayılı karara karşı yargılamanın iadesi isteğiyle eldeki 2018/435 Esas sayılı davayı açtığı; aşamada ileri sürdüğü adli yardım taleplerinin mahkemesince reddedildiği; istinaf aşamasında ise davacının adli yardım talebinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesince kabul edilerek istinaf incelemesinin yapıldığı; inceleme sonunda verilen karar ve ek karara yönelik olarak davacının bu kez de temyiz isteğinde bulunduğu; ne var ki, Yargıtay 12. Hukuk Dairesince adli yardım talebinin reddine, harç ve yargılama masraflarının yatırılması için işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verildiği, iş bu kararın davacı tarafından itiraza konu edildiği görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, Yargıtay 12. Hukuk Dairesince adli yardım talebinin reddine karar verilmiş ise de, davacının adli yardım talebinin istinaf aşamasında ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesince kabul edilmiş olması nedeniyle adli yardımın 6100 sayılı HMK′nın 335/3. maddesi uyarınca hükmün kesinleşmesine kadar devam edeceği açıktır.

Hâl böyle olunca, adli yardım talebinin reddine ilişkin Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 04.02.2021 tarih ve 2021/674-1072 sayılı kararına karşı davacı tarafından yapılan itirazın yerinde olduğu görülmekle, ADLİ YARDIM TALEBİNİN KABULÜNE; dosyanın ilgisi bakımından anılan Daire Başkanlığına gönderilmesine, 18/11/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15691, Karar No: 2012/13889, Tarih: 04.12.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/15691 E.  ,  2012/13889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ... ve ... ile davalılardan Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, davacı ...'in duruşma isteminin değerden reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, Gökçeburun Mevkii, 312 ada 1 parsel sayılı 1.349.912,80 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, taşlık ve çalılık niteliğiyle devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden oludğundan söz edilerek Hazine adına tesbit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi, parselin kesinleşmiş orman kadastosu sınırları içinde kalan orman alanı olduğu, orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili, .

Davacı ..., 18.09.2007 tarihli dilekçesiyle Doğusu, kayalık; Batısı, .... mirasçıları taşınmazı; Kuzeyi, kayalık; Güneyi, Marmaris ... karayolu bulunan 3233 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, ... e aitken kendisine satıldığı, yararına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu, parselin bu bölümünün adına tescili,

Davacılar ..., ... ve ... ayrı ayrı verdikleri 04.09.2008 tarihli dilekçelerinde; 312 ada 1 sayılı parselin sırasıyla 2112,66 m2, 962,56 m2 ve 430,24 m2 yüzölçümündeki bölümlerinin kendilerine ait olduğu, yararlarına zilyetlikle edinme koşullarının oluştuğu, adlarına tescili,

Davacı ..., 11.03.2007 tarihli dilekçesiyle parselin, sınırlarını bildirdiği iki parça ve toplam 40.000,00 m2 yüzölçümündeki bölümünü .... isimli kişiden 27.04.2004 ve 31.05.2004 tarihli iki ayrı satış senedi ile satın aldığı, ....isimli kişinin de bu taşınmazı ... ... mirasçıları olan ... ... ve arkadaşlarından ve...'tan parça parça satın aldığı, birleştirerek 50 yıldan fazla süredir zilyet ettiği, yararına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu iddiasıyla ve adlarına tescili istemiyle dava açmışlar, davalar birleştirilmiştir. Mahkemece, diğer davaların REDDİNE, Orman Yönetiminin davasının KABULÜNE, çekişmeli ... Beldesi 312 ada 1 sayılı parselin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, davacı ..., ... ve davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya ve dosya kapsamına göre dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1966 yılında yapılıp 11.10.1968 tarihinde ilân edilen ve 11.01.1969 tarihinde kesinleşen orman tahdidi, 1981 yılında yapılıp 13.05.1982 tarihinde ilân edilerek itirazsız yerlerde 13.05.1983, itirazlı yerlerde ise 30.07.1982 tarihinde ilân edilip, 30.07.1983 tarihinde kesinleşmiş, sınırlandırması yapılan ormanların aplikasyonu, orman kadastrosu ve 6831 sayılı Kanunun, 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması, 1991 yılında 3302 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması mevcuttur.

1) İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarıyla çekişmeli parselin davacı ... tarafından dava edilen fen bilirkişi M. Can Yürekli tarafından düzenlenen krokisinde gösterilen 3949,50 m2 yüzölçümündeki bölümünün, yüksek eğimli taşlık ve kayalık niteliğinde olduğu, bu haliyle zilyetlikle edinilemeyeceği belirlenerek, davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından ...'in temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Hazinenin temyiz itirazlarına gelince; kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritasının uygulanmasına dayalı keşif ve orman bilirkişi raporuyla, çekişmeli parselin orman sınırları dışında bırakıldığı belirlendiğine göre, her ne kadar mahkemece çekişmeli parselin yüksek eğimli, etrafı orman ile çevrili makilik niteliğindeki, 6831 sayılı Kanunun 1/J maddesinin karşı anlamı gereği orman sayılan yerlerden olduğunun belirlendiği gerekçesiyle, Orman Yönetiminin davasının kabulüne ve çekişmeli parselin tamamının orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmişse de, çekişmeli parselin taşlık ve kayalık niteliğiyle Hazine adına tesbitine, Orman Yönetimi tarafından parselin kesinleşmiş orman kadastosu sınırları içindeki devlet ormanı olduğu iddiasıyla dava açıldığı, Orman Yönetimi çekişmeli parselin, eğimi ve bitki örtüsü nedeniyle orman sayılan yerlerden olduğunu iddia etmediği, bu savla başka biri tarafından açılmış dava da bulunmadığı gibi, Hazine tarafından taşınmazın orman niteliğiyle Hazine adına tescilinin de istenmediği, aksine, Hazinenin, davanın reddi ve taşınmazın tesbit gibi tesciline karar verilmesini istendiği, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 74. maddesi ve 1086 sayılı Kanunun yerine yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 26. maddesi gereğince, hâkimin dava ile bağlı olduğu, ondan başkasına ve başka bir şeye karar veremeyeceği gözetilerek, Orman Yönetiminin davasının reddine karar verilmesi gerekirken, taşınmazın orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

3) Davacı ...'un temyiz itirazlarına gelince; mahkemece davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının çekişmeli parselin içinde bir yeri değil, dava dışı 313 ada 2 sayılı parsele uygulanan tapu kaydı tescil krokisi ile birlikte gözetildiğinde, ancak dava dışı 312 ada 4 sayılı parseli kapsayabileceği gerekçesiyle davasının reddine karar verilmişse de, 01.05.2010 günlü keşifte bilgisine başvurulan tanıklar .... ve ... in beyanlarına ve yer göstermelerine göre, fen bilirkişi ...tarafından düzenlenen raporda,... tarafından düzenlenen raporda dayanılan tapu kaydının çekişmeli 312 ada 1 sayılı parselin tanıklar tarafından gösterilen yere uyabileceği, 19.07.2010 havale tarihli ek raporda ve krokide (A) ile gösterilen yeri kapsadığı bildirildiğine göre, tutunulan tapu kaydının çekişmeli parselin gösterilen (A) bölümüne uymadığı kesin olarak söylenemez. Mahkemenin de kabul ettiği gibi, tutunulan tapu kaydının, asliye hukuk mahkemesinin 28.12.1989 gün ve 1988/142-378 sayılı kararı ile oluştuğu, bu karar ile birisi Marmaris - ... Karayolunun kuzeyindeki 3253,02 m2, birisi de karayolunun güneyindeki 900 m2 yüzölçümündeki yer olmak üzere iki parça taşınmazın ... Başer adına tesciline karar verildiği, karayolunun kuzeyindeki bölüm için davacının tutunduğu tapu kaydı oluşurken, güneyindeki bölüm için komisyon kararı ile dava dışı 313 ada 2 sayılı parsele uyduğu kabul edilen Haziran 2007 tarih ve 1 sıra numaralı tapu kaydının oluştuğu, krokisine göre 312 ada 2 sayılı parselin kuzeyindeki karayolundan sonra dava dışı 312 ada 4 sayılı parsel bulunsa da, komisyon tarafından yapılan tapu uygulaması, somut olayda tarafları bağlamayacağı gibi, dava dışı 312 ada 2 sayılı parsele uygulanan tapu krokisi ile 312 ada 2 sayılı parselin tesbit krokisi de şeklen birbirinden farklıdır. O halde mahkemece, tutunulan tapu kaydının oluşumuna esas tescil dosyası getirtilmeli, tescil dosyasındaki yerel bilirkişi ve taraf tanıkları ile bu dosyada ifadesine başvurulan taraf tanıkları yeniden dinlenerek, tutunulan tapu kaydı tescil krokisinin çekişmeli parselin her hangi bir bölümünü kapsayıp kapsamadığı tereddütsüz biçimde belirlenmeli, tanık beyanları birbiri ya da tescil krokisi ve kadastro tesbit krokileri ile çelişir ise, nedenleri üzerinde durularak giderilmeli, dayanılan tapu kaydının oluşumuna esas mahkeme kararının Hazine yönünden kesin hüküm teşkil ettiği gözetilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle davacı ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının REDDİNE,

2) Yukarıda ikinci bentde açıklanan nedenlerle Hazinenin, yukarıda üçüncü bentde açıklanan nedenlerle davacı ...'un temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının istek halinde yatıran gerçek kişiye iadesine 04.12.2012 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/790, Karar No: 2019/3504, Tarih: 15.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/790 E.  ,  2019/3504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 5. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ... 43. İş Mahkemesi unun buna ilişkin teklifinin Genel Yönetim Kurulu'na bildirmesini takip eden günden ilk yapılacak olan genel kurula kadar, Genel Yönetim Kurulu kararı ile görevlerinden el çektirilir” düzenlemesinin, kesinleşmiş disiplin cezası olmamasına karşın süresi belirli olmayan şekilde görevden uzaklaştırma öngörmesi sebebiyle demokratik esaslara aykırı olup uygulanamaz nitelikte olduğunun; ayrıca söz konusu düzenlemenin işyeri sendika temsilcisi olan davacıyı kapsamadığının anlaşılmasına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 15/02/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8634, Karar No: 2025/391, Tarih: 15.01.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/8634 E.  ,  2025/391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2024/125 E., 2024/161 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, Zile Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın katılan mağdure üzerinde kurduğu baskıdan faydalanarak vücudunun çeşitli yerlerine dokunup öptüğü suçun nitelikli halinin şüphede kaldığı kabul edilerek çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafilerinin Temyiz İstemleri

Özetle beyanların sanık aleyhine yorumlandığına, sanık tarafından ikrar edilen krem sürme eyleminde cinsel amaç bulunmadığına, katılan mağdurenin eylem sırasında sanığın cebir, tehdit ve sair iradeyi etkileyen bir söylemi bulunmadığına, sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunun tartılışmadığına, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının da hatalı olduğuna, beraat talebi ile hükmün bozulması istemine ve dilekçesinde yer alan diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçesinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Zile Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Zile Ağır Ceza Mahkemesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2025 tarihinde karar verildi.