muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3134, Karar No: 2013/11160, Tarih: 04.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/3134 E.  ,  2013/11160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının dava dışı ... İnş. Ve Paz. Ltd. Şti 15.05.2003 tarihinde fenni mesul olarak çalışmaya başladığı bu inşaat işinin 24.12.2005 tarihinde davalı iş verene devredildiği, davacının 01.01.2006 tarihinden itibaren davalı iş veren nezdinde kesintisiz çalışmaya devam ettiği, davalının inşaat işini üstlenmesi iş yeri devri niteliğinde olup oluş karşısında iş yerini devralan davalının davacının devirden önceki çalışmalarından da sorumlu olduğu anlaşıldığından davacının hüküm altına alınan alacaklarının tüm süreye göre hesaplanması gerekirken, davalı iş verendeki çalışma süresi dikkate alınarak yapılan hesaplamaya göre hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13001, Karar No: 2016/20052, Tarih: 21.09.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/13001 E.  ,  2016/20052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, fazla çalışma, yıllık izin, hafta tatili ücreti ile günlük yüzde beş fazlalık alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi ve davalı avukatı tarafından duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 01.03.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına vekili Avukat.... ile karşı taraf adına vekili Avukat... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi ve eksikliğin giderilmesi için mahkemesine geri çevrilerek, eksiklik giderildikten sonra dosya yeniden Dairemize gelmekle, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ücretlerinin ve günlük yüzde beş fazlalık alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, birleşen davaya ilişkin dava dilekçesinin ve birleştirme kararının davalı tarafa tebliğ edilmeyerek savunma hakkının ihlal edilmesi hatalı olmuştur. Birleşen davaya ilişkin dava dilekçesi ve birleştirme kararı davalı tarafa tebliğ edilerek, savunma hakkının kullanılmasına imkan tanınmalıdır.

3-Mahkemece, davacının haftalık onikibuçuk saat fazla çalışma yaptığı, ayda iki hafta tatili gününde çalıştığı kabul edilerek, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacakları değerlendirilmiştir. Ne var ki, tanık beyanından, davalıya ait işyerinde davacıyla birlikte toplam üç adet Başbakanlık muhabirinin çalıştığının anlaşılması karşısında, üç muhabirin çalışma sisteminin, özellikle aralarında vardiyalı çalışma bulunup bulunmadığının aydınlatılmadan sonuca gidilmesi hatalı olmuştur. Bu halde, tanıkların beyanlarına yeniden başvurularak bu yönler aydınlatılmalı, gerekirse davacı asil de hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında dinlenilmelidir.

Kabule göre de, 22.10.2007-30.09.2008 tarihleri arasındaki dönemde, fazla çalışma ücretinin, toplu iş sözleşmesine göre yüzde yetmişbeş zamlı ücret üzerinden hesaplanması gerektiği esas alınmış ise de, ilgili dönem yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesindeki hükümde, yüzde elli zamlı ücret üzerinden ödeme kuralına yer verilmiştir. Bu halde, yapılan hesaplamanın hatalı olduğu sonucuna ulaşılmaktadır.

Hafta tatili ücreti alacağı bakımından, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesi hükmüne aykırı şekilde, talebin aşılarak karar verilmesi, kabule göre bir diğer hatalı yöndür.

Öte yandan, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, günlük yüzde beş fazlalık alacaklarının, indirim uygulanmamış fazla çalışma ve hafta tatili ücreti miktarları üzerinden hesaplandığı, mahkemece de bu hesaptan yüzde doksan oranında indirim uygulanarak günlük yüzde beş fazlalık alacaklarının hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. Ancak, günlük yüzde beş fazlalık alacaklarının, indirim uygulanmış haldeki fazla çalışma ve hafta tatili ücreti miktarları üzerinden hesaplanması, ardından indirim uygulanarak nihai sonuca ulaşılması gereklidir. Bu yönün nazara alınmaması hatalıdır.

Hüküm altına alınan fazla çalışma ve hafta tatili ücretleri ile günlük yüzde beş fazlalık alacaklarına uygulanacak faizin başlangıç tarihleri bakımından, dava ve birleşen dava ayrımının yapılmaması da hatalı olmuştur.

4-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının kullanmadığı izin süreleri karşılığında, 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun'un 29. maddesi uyarınca iki kat ücret ödenmesi gerektiği kabul edilmiştir. 5953 sayılı Kanun’un 29. maddesinde “Gazeteciye bu Kanunun 21 inci maddesinde yazılı yıllık izni vermeyen veya izni vermiş olup da izin müddetine ait ücreti ödemeyen işverene, yıllık izin vermediği veya izin süresine ait ücretleri ödemediği kimsenin izin müddetine tekabül eden ücretler yekununun üç katı kadar idari para cezası verilir; ayrıca gazeteciye ödenmesi gereken ücret toplamı, iki kat olarak ödenir” hükmü düzenlenmiştir. Somut olayda ise, davacı, yıllık izinlerini talep etmesine rağmen işverence kullandırılmadığını ya da izin verilmesine rağmen ücretinin ödenmediğini iddia ve ispat etmiş değildir. Bu halde, kullanılmayan izin süresi için iki kat ücret hesaplaması yapılması hatalı olmuştur. İş sözleşmesinin feshinden sonra açılan eldeki davada, davacının kullanmadığı yıllık izinlerinin karşılığı ücret alacağını talep ettiğine göre, kullanmadığı toplam izin süresinin, Kanunun 29. maddesi uygulanmadan, son ücret üzerinden ödenmesi gereklidir. Bu husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmalıdır.

Kabule göre de, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesi hükmüne aykırı şekilde, yıllık izin ücreti alacağında talebin aşılarak karar verilmesi hatalıdır.

Kabule göre de, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesi hükmüne aykırı şekilde, yıllık izin ücreti alacağında talebin aşılarak karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine, davalı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 21.09.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2072, Karar No: 2012/3811, Tarih: 30.05.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2072 E.  ,  2012/3811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- KARAR -

Dairemizin 16.11.2011 gün 2011/1087 Esas 2011/1798 Karar sayılı bozma ilamında ... Cumhuriyet Savcılığı'nın soruşturma dosyasının akıbeti hakkında bilgi istenilmiş, mahkemece gönderilen savcılık evraklarının incelenmesinde ... Cumhuriyet Savcılığı'nın hazırlık soruşturması sonucunda verilen takipsizlik kararı sonrası, bu karara itiraz nedeni ile ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin verdiği 05.04.2010 gün 2010/697 Karar sayılı ret kararının Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma başvurusu üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 01.10.2010 gün 2010/11781 Esas 2010/10509 Karar sayılı ilamı ile bozulduğu, bunun üzerine ... Cumhuriyet Savcılığınca soruşturmanın yeniden ele alınarak 10.01.2012 gün 2012/38 sayılı kararı ile yeniden takipsizlik kararı verildiği, bu karara yapılan itiraz sonucu ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 27.02.2012 gün 2012/512 sayılı kararı ile itirazın reddedildiği, davacılar vekilince ret kararı üzerine yeniden kanun yararına bozma talebi ile Adalet Bakanlığı'na 26.03.2012 tarihinde başvuruda bulunulduğu anlaşıldığından, bu başvuru sonucunun ne olduğu, Bakanlık tarafından kanun yararına bozma talebi ile Yargıtay'a müracaat edilip edilmediğinin ve sonucunun ne olduğunun araştırılması ile ilgili bilgi ve belgelerin eklenmesinden sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1563, Karar No: 2010/4233, Tarih: 08.03.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/1563 E.  ,  2010/4233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma-Nafaka

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dairemizin 5.10.2009 tarihli geri çevirme kararının 1.bendinde yer alan "temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilen davacı-davalı vekilinden temyiz peşin harcının alınmadığı anlaşılmakla harcın ikmal ettirilmesi (HUMK.md.434)" hususu yerine getirilmemiştir. İkinci kez iadeye sebep olanların dikkatinin çekilmesine ve eksikliğin ikmali için dosyanın tekrar mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 08.03.2010 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/8665, Karar No: 2015/9134, Tarih: 18.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/8665 E.  ,  2015/9134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2013/140-2013/501

Taraflar arasındaki davadan dolayı Sakarya 3. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 26.11.2013 gün ve 140-501 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelmesine esas olmak üzere;

1- Davalı S.. Ç..'a gerekçeli kararın ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin tebliğ edilerek temyiz için gerekli sürenin beklenmesi, temyiz ettiği takdirde temyiz dilekçesinin davacıya usulüne uygun olarak tebliği edilmesi,

2- Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalı M.. Ç.. 'a tebliği ile gerekli sürelerin beklenilmesi, istenen hususların eksiksiz yerine getirilip getirilmediğinin mahkeme hakimince denetlenmesi ve ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/308, Karar No: 2003/1036, Tarih: 24.02.2003

10. Hukuk Dairesi 2003/308 E., 2003/1036 K.

**10. Hukuk Dairesi 2003/308 E., 2003/1036 K.**

**- GÖREVLİ MAHKEME

- İTİRAZIN İPTALİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 96 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 11 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 12 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 13 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 14 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 15 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 16 ]

- 1479 S. ESNAF VE SANATKARLAR VE DİĞER BAĞIMSIZ ÇALIŞANL... [ Madde 17 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali ile takibin devamına ve %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde görevsizlik nedeni ile davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Eczane sahibi olan davalının, davacı Kurum ile imzalanan sözleşme uyarınca Kurum sigortalılarına ilaç temin etmeyi kabul ettiği, bu bağlamda davacı Kurumun yersiz olarak ödendiğini iddia ettiği avans niteliğindeki paranın tahsili için davalı aleyhine icra takibine giriştiği, itiraz üzerine takibin durduğu, davacı Kurumun itirazın iptaline ilişkin bu davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Taraflar arasındaki hukuki ilişkinin sözleşmeye dayandığı tartışmasızdır. Bu haliyle davanın yasal dayanağı, Borçlar Kanunun 96. ve devamı maddeleri olup, uyuşmazlığın çözümünde 1479 sayılı Kanunun sağlık sigortası ile ilgili Ek 11-17. maddelerinin uygulama yeri yoktur. Hal böyle olunca, davaya bakmak görevi genel mahkemeye aittir.

Açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan görevsizlik kararının (ONANMASINA), 24.2.2003 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5650, Karar No: 2019/9842, Tarih: 27.05.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/5650 E.  ,  2019/9842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın ve sanığın nişanlısı tanık ....’ın ifadelerinde, katılan ile aynı araçta bulunan tanıklar ...., ...., .... ve ....’ın araç ile giderken yanlarından geçtiklerini ve tanık ....’a laf attıkları şeklindeki anlatımları karşısında, olayın başlangıcı ve gelişimi üzerinde durularak, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

2-5271 sayılı CMK'nın 231/6. maddesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması konusunda değerlendirme yapılırken suç tarihindeki duruma ve koşullara göre daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olup olmaması, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları, varsa zararın giderilip giderilmediği yönünden değerlendirme yapılması gerekirken, sanığa ait hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşme tarihinin 28/06/2014 öncesi olduğu gözetilmeden soyut biçimde "Sanığın geçmişi, açıklanması geri bırakılmış mahkumiyet hükmünün bulunması, suç işleme hususundaki eğilimleri, suçtan sonraki davranışları dikkate alındığında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi halinde ileride bir daha suç işlemeyeceği kanaati oluşmadığı" şeklindeki kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle, anılan Kanun maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, ayrıca sanığın kovuşturma aşamasındaki beraat talebinin, TCK'nın 51 maddesinin uygulanmasını da kapsaması karşısında, bu hususta kanuni dayanağı da gösterilerek bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.