muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/224, Karar No: 2008/228, Tarih: 05.03.2008

I-Davalı vekilinin “davanın reddine” ilişkin hükmü temyizde hukuki yararı bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

II-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dava, Karadeniz Bakır İşletmeleri AŞ’de kapsam dışı personel olarak çalışan davacının ücretinden “işsizlik sigortası primi” adı altında yapılan kesintilerin iadesi istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece; kapsam dışı personelden işsizlik sigortası primi kesilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek “davanın reddine” karar verilmiş, Özel Dairenin yukarıda yazılı bozma kararı üzerine önceki hükümde direnilmiştir.

Uyuşmazlık; kamu kurum ve kuruluşlarında istihdam edilen “kapsam dışı personel”in İşsizlik Sigortası Kanununa tabi olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanununda; sigortalılara işsiz kalmaları halinde, Kanunda öngörülen ödemenin yapılması yanında, yeni bir iş bulabilmeleri için mesleki geliştirme, yeni bir meslek edindirme ve yetiştirme eğitimi verme hizmetleri de amaçlar arasında sayılmıştır.

İşsizlik sigortası zorunlu olup, işlevini yerine getirebilmesi, uygulamanın sistematik bir bütünlük içerisinde yapılmasına bağlıdır (m.48).

İşsizlik sigortasının kişiler bakımından kapsamı 506 sayılı Kanuna paralel bir şekilde düzenlenmiştir (m.47/I-d). 506 sayılı Kanun anlamında sigortalılık niteliğini kazanma açısından aranan koşullar, işsizlik sigortasının kapsamı içinde aynen geçerli olmaktadır.

506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 2. maddesinde belirtilen sigortalılar (Bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanlar) ile aynı Kanunun Geçici 20. maddesinde açıklanan sandıklara tabi sigortalılar ve mütekabiliyet esasına dayalı olarak yapılan anlaşmalara göre çalışan yabancı işçiler, işsizlik sigortasının kapsamında yer almaktadır (m.46/2).

Kapsamda bulunmayanlar ise; 4447 sayılı Kanunun 4571 sayılı Kanunla değişik 46. maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilmektedir:

Buna göre, 506 sayılı Kanunun 3.maddesinde “sigortalı sayılmayanlar” işsizlik sigortasının da kapsamı dışında bulunmaktadırlar. Bunun dışında, sosyal güvenlik kuruluşlarından yaşlılık aylığı alıp da sosyal güvenlik destek primi ödeyerek ya da ödemeksizin çalışanlar ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu, 3269 sayılı Uzman Erbaş Kanunu, 3466 sayılı Uzman Jandarma Kanunu, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu, 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu, 2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu, 233 ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameler ile 190 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tabi kamu kurum ve kuruluşlarının teşkilat kanunlarındaki hükümlerine göre sözleşmeli personel statüsünde çalışanlar ile 657 sayılı Devlet Memurları Kanununa göre geçici personel statüsünde çalıştırılanlar bu Kanun kapsamına dahil değildir.

Anılan madde sınırlandırıcı nitelikte olup, kapsamının yorum yolu ile genişletilmesi düşünülemez.

Anılan madde sınırlandırıcı nitelikte olup, kapsamının yorum yolu ile genişletilmesi düşünülemez.

Maddede “kapsam dışı personel” ifadesi yer almamış olmakla birlikte tam bir değerlendirme yapılabilmesi için tanımına ve içeriğinin belirlenmesine gereksinim vardır.

Kapsam dışı personel iş hukuku ile ilgili bir kavramdır. Kapsam dışı bırakılma, toplu iş sözleşmesinden yararlanmama sonucunu doğurur, işçiyle işveren arasındaki bireysel iş ilişkisini, hizmet sözleşmesine dayanan olguyu etkilemez. Kapsam dışı bırakılacak olanlar, iş sözleşmeleri veya işyerinde uygulanan personel yönetmelikleri ile iş hukukunun güvencesi altında bulunmaktadır.

İşçiler ya yasadan ötürü zorunlu olarak kapsam dışı kalmakta, ya da toplu iş sözleşmesinin tarafları serbest iradeleri ile bazı işçi gruplarını kapsam dışı bırakmaktadırlar.

Bunlar hizmet akdiyle çalışan, İş Kanununa, sosyal güvenlikleri yönünden ise 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununa tabi kişiler olup, kapsam dışı bırakılmaları, bunların işçilik sıfatını, bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılmaları olgusunu etkilememektedir.

657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 4.maddesinde kamu hizmetlerinin; memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle gördürüleceği, 5.maddesinde ise; bu Kanuna tabi kurumların, dördüncü maddede yazılı dört istihdam şekli dışında personel çalıştıramayacakları kurala bağlanmıştır.

399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 3/a maddesinde ise teşebbüs ve bağlı ortaklıklarda hizmetlerin; memurlar, sözleşmeli personel ve işçiler eliyle gördürüleceği belirtilmiş, bu düzenlemede ayrıca bir “kapsam dışı personel” ifadesine yer verilmemiş, (e) bendinde; İşçilerin bu Kanun Hükmünde Kararnameye tabi olmadığı ifade edilmiştir. Yine aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 25.maddesinin (c) fıkrasında sözleşmeli personelin ücretinin nasıl saptanacağı, 25 ve devamı maddelerinde diğer mali ve sosyal haklar düzenlenmesine karşın, bu düzenlemeler içinde de kapsam dışı personele yer verilmemiştir.

Kapsam dışı personel mali ve sosyal haklar yönünden 233 ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamelere tabi tutulmamıştır.

Haklarında, statü hukukuna ilişkin hiçbir yasal düzenleme bulunmayan, sadece KİT’lerce kendi durumlarına uygun yönetmelikler çıkartılan kapsam dışı personelin Anayasanın 128.maddesinde sözü edilen “diğer kamu görevlileri” tanımı içerisinde kabulüne yasaca olanak bulunmamaktadır.

Kapsam dışı personel kamu hukukunda iş gücünün istihdamını belirleyen –statü hukukuna tabi- bir çalışma statüsü değildir. Kapsam dışı bırakılan işçiler, işverenleri ile olan çalışma ilişkilerine hizmet akdi çerçevesinde devam etmektedirler. Sınırlı olarak belirtilen istihdam türlerine toplu sözleşmenin taraflarınca yeni bir statü eklenemez.

Kapsam dışı personelin, 4571 sayılı Kanunun 3.maddesi ile işsizlik sigortası kapsamında bulunmadıkları yönünde açıklık getirilen “sözleşmeli personel”e benzer şekilde gibi değerlendirilmeleri gerektiği yönündeki düşünceye gelince;

Kapsam dışı personelin, 4571 sayılı Kanunun 3.maddesi ile işsizlik sigortası kapsamında bulunmadıkları yönünde açıklık getirilen “sözleşmeli personel”e benzer şekilde gibi değerlendirilmeleri gerektiği yönündeki düşünceye gelince;

KİT personel rejimini düzenleyen 399 sayılı KHK ile de 657 sayılı Kanunda aynı adı taşımakla birlikte farklı bir sözleşmeli personel uygulamasına gidildiği görülmektedir.

Sözleşmeli personel; Kalkınma planı, yıllık program ve iş programlarında yer alan önemli projelerin hazırlanması, gerçekleştirilmesi, işletilmesi ve işlerliği için şart olan, zaruri ve istisnai hallere münhasır olmak üzere özel bir meslek bilgisine ve ihtisasına ihtiyaç gösteren geçici işlerde, kurumun teklifi üzerine Devlet Personel Dairesi ve Maliye Bakanlığının görüşleri alınarak Bakanlar Kurulunca geçici olarak sözleşme ile çalıştırılmasına karar verilen ve işçi sayılmayan kamu hizmeti görevlileri olarak tanımlanmaktadır (657 sayılı Devlet Memurları Kanunu m.4/B).

Bunların dışında 399 sayılı KHK’nin istihdam şekillerinde sözleşmeli personel ibaresi yer almış ve 3/C maddesinde; “...teşebbüs ve bağlı ortaklıkların genel idare esasları dışında yürüttükleri hizmetlerinde bu KHK’de belirtilen hukuki esaslar çerçevesinde akdedilecek bir sözleşme ile çalıştırılan ve işçi statüsünde olmayan personel” olarak tanımlanmıştır.

Kamu İktisadi Teşebbüslerinde çalışan sözleşmeli personel, 399 sayılı KHK hükümlerine tabi bulunmaktadır. Bu KHK’de hüküm bulunmayan konularda ise 657 sayılı Kanun Hükümleri uygulanmaktadır.

Görüldüğü gibi, işçi niteliğinde bulunan kapsam dışı personelin, farklı esaslara ve statüye tabi tutulmuş olan sözleşmeli personel gibi ele alınarak değerlendirilmeleri mümkün bulunmamaktadır.

4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Kanununun, özelleştirme programına alınacak kuruluşlardan personel naklini düzenleyen 22.maddesinde (kapsam dışı personel) ifadesine yer verilmiş olması, Yasanın amaç ve kapsamıyla ilgilidir.

Anılan Yasa, özelleştirme uygulamalarını düzenlemeye, özelleştirmeye tabi yerlerde çalışanların mali ve sosyal haklarını güvence altına almaya yöneliktir.

Nitekim 1.maddesinde; özelleştirme uygulamaları kapsamında bulunanlara mali ve sosyal haklar sağlanması amacından söz edilmektedir. Özelleştirme uygulamalarına ilişkin bir yasa ile kamuda çalışanların istihdam ilişkilerini düzenlenmesi beklenmemelidir. KİT’lerde çalışan ve özelleştirme uygulamalarında nakle tabi tutulan kapsam dışı personelin, sözleşmeli personel gibi (kamu personeli olarak) nitelendirilmeleri, Yasanın amacına da aykırı bulunacaktır.

Nitekim 1.maddesinde; özelleştirme uygulamaları kapsamında bulunanlara mali ve sosyal haklar sağlanması amacından söz edilmektedir. Özelleştirme uygulamalarına ilişkin bir yasa ile kamuda çalışanların istihdam ilişkilerini düzenlenmesi beklenmemelidir. KİT’lerde çalışan ve özelleştirme uygulamalarında nakle tabi tutulan kapsam dışı personelin, sözleşmeli personel gibi (kamu personeli olarak) nitelendirilmeleri, Yasanın amacına da aykırı bulunacaktır.

Kaldı ki, 2005 yılında anılan maddede yapılan değişiklik ile (kapsam dışı personel) ifadesi yerine; “iş kanunlarına tâbi olarak görev yapmakla birlikte toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanmayan genel müdür, genel müdür yardımcısı, teftiş kurulu başkanı, kurul başkanı, daire başkanı, müessese, bölge, fabrika, işletme ve şube müdürü, müfettiş ve müfettiş yardımcısı, müşavir ve başuzman unvanlı kadrolara atanmak suretiyle görev yapan personel” ifadesine yer verilerek, duruma açıklık getirilmeye çalışılmaktadır.

Belirtilen düzenlemeler hep birlikte değerlendirildiğinde; KİT’lerde “kapsam dışı personel” adı altında, İş Kanununa tabi olarak çalıştırılan ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununa göre sosyal güvenlik yönünden sigortalı kabul edilip bu kurumla ilişkilendirilen davacının ücretinden işsizlik sigortası primi kesilmesinde yasaya aykırılık bulunmamaktadır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 24.10.2007 gün ve 2007/10-663 Esas, 770 Karar sayılı Kararında da bu hususlar vurgulanmaktadır.

Yukarıda belirtilen maddi ve yasal olgular karşısında mahkeme kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.

S O N U Ç : 1-Davalı vekilinin (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyizde hukuki yararı bulunmadığından temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarının (II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle reddi ile direnme kararının ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alınmış olduğundan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 05.03.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/387, Karar No: 2024/217, Tarih: 03.07.2024

**Ceza Genel Kurulu         2023/387 E.  ,  2024/217 K.**

**"İçtihat Metni"**

DİRENME

KARARI VEREN

YARGITAY DAİRESİ : 10. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ağır Ceza

SAYISI : 393-342

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanığın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223. maddesinin 2. fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine ilişkin Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24.11.2014 tarihli ve 175-234 sayılı hükmün, Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 27.04.2021 tarih ve 6688-5148 sayı ile; "Olay tutanağı içeriği, sanığın yakalanış şekli, ele geçen uyuşturucu maddenin çeşitliliği ve adeti ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği sabit olduğu hâlde, yerinde olmayan ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle beraatine karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesince 03.11.2021 tarih ve 135-232 sayı ile bozmaya direnilerek önceki hüküm gibi sanığın beraatine karar verilmiş, hükmün Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 21.06.2022 tarih ve 6689-8116 sayı ile; "...Direnme kararında bozma nedenlerinin tartışılmış olması, ilk kararda yer almayan daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurulması karşısında, karar, şeklen direnme gibi görünse de özde ilk karar mahiyetinde olduğundan, direnme kararının bozmaya eylemli uyma olarak kabulü ile temyizen inceleme görevinin Dairemize ait olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;" şeklindeki açıklama ile; "Olay tutanağı içeriği, sanığın yakalanış şekli, ele geçen uyuşturucu maddenin çeşitliliği ve adeti ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği sabit olduğu halde, yerinde olmayan ve dosya kapsamına uygun düşmeyen genişletilen gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesi ise 11.11.2022 tarih ve 393-342 sayı ile; "...Sanığın olay günü yakalandığı metruk mahalde sanığın üzerinde atılı suçu işlediğine ve uyuşturucu ticareti yapıldığına ilişkin herhangi bir ihbar ve şikayetin bulunmaması, sanık hakkında üzerine atılı suçu işlediğine dair herhangi bir teknik veya fiziki takibin bulunmaması, sanığa ait adli sicil kaydının incelenmesinde daha önce hakkında uyuşturucu ticareti suçundan açılan herhangi bir soruşturma ve kovuşturmanın bulunmadığı, soruşturma aşamasında yapılan sanığın idrar tahlili sonuçlarında sanığın olay anında üzerinde bulunan sentetik karabinoid-bonzai uyuşturucu maddesine rastlanılması, sanığın idrar tahlili sonucunun soruşturma aşamasında kolluk birimleri önünde olayın sıcağı sıcağıyla verdiği 'Zafer Mahallesinde bulunan kırık harabe bir yerde daha önceden uyuşturucu madde kullandığım için bu harabe yerde üç fişek bonzai uyuşturucusunu kullandım. Daha sonra polisler geldi ve bende cebimde bulunan yedi adet kağıtlara sarılı bonzai maddesini harabe yerde bulunan koltukların üzerinde attım.' şeklindeki ifadesiyle uyumlu olması, yine sanığın evinde ve olay yerinde bulunan uyuşturucu maddelerin kağıtlara sarılı paketçikler halinde bulunması yönündeki eylemin sanığın soruşturma aşamasında kolluk birimleri önünde verdiği 'Ben daha önceki tarihlerde doz aşımı olduğu için bonzai fazla kullanıp ölümden döndüğüm için kağıtlara ayırdım. Satmak gibi bir herhangi bir niyetim yoktu.' şeklindeki ifadesinden anlaşıldığı üzere sanığın olay yerinde ve evinde yapılan aramada fişekler halinde ele geçirilen bonzai isimli uyuşturucuyu daha öncesinde çok fazla kullandığı için tek kullanımlık olarak küçük kağıt parçalarına ayırdığını beyan etmesi, sanığın bu yöndeki savunmalarının aksinin başkaca herhangi bir delille desteklenmediği, sanığın evinde yapılan aramada bulunan uyuşturucu maddelerin satışa hazır olacak şekilde paketlendiğine yönelik hassas terazi vb. ölçüm aletlerinin bulunmaması, sanığın evinde ve olay yerinde bulunan farklı nitelikteki uyuşturucu maddelerinin yüksek mahkeme içtihatları ile belirlenen kullanım sınırlarını aşmaması, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre sanık savunmalarının aksini kanıtlar mahiyette başkaca bir delil elde edilememesi, sanığın olay yerinde ve evinde yapılan aramalarda ele geçen uyuşturucu maddeyi kullanmak maksadıyla buldurduğuna yönelik mahkememizde kanaat oluşması, Yargıtay'ın istikrar kazanmış uygulamalarında belirtilen uyuşturucu maddenin paketler halinde kısım kısım bulundurma eyleminin yan delillerle desteklenmediği sürece tek başına mahkememizce yapılan yargılamaya konu somut olaya özgü olarak uygulanamayacağı, Mahkememizce yapılan yargılama sonucunda sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti suçunu işlediğine dair mahkememizce kesin bir kanaat oluşmadığı..." gerekçeleriyle bozma kararına direnerek sanığın önceki hüküm gibi beraatine karar verilmiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2023 tarihli ve 160482 sayılı bozma istekli tebliğnamesiyle dosya kararına direnilen Daireye gönderilmiş, inceleme yapan Yargıtay 10. Ceza Dairesince 16.05.2023 tarih ve 6093-4430 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

II. UYUŞMAZLIK KONUSU

Yerel Mahkeme ile Özel Daire arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

23.06.2014 tarihli olay ve yakalama tutanağı ile aynı tarihli ev arama tutanağına göre; Aydın İl Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Amirliği görevlilerince, 23.06.2014 tarihinde saat 13.00 sıralarında Zafer Mahallesi, 139. Sokakta gerçekleştirilen devriye görevi esnasında, sokak üzerinde bulunan metruk bir binanın içerisindeki sanığın fark edilerek içeriye girildiğinde sanığın elindeki beyaz kâğıtlara sarılı olan paketleri yakınında bulunan koltuğun altına attığının görüldüğü, sanığın yakalanmasından sonra olay mahallinde yapılan araştırma sonucunda yerde bulunan yedi adet (7) paketin muhafaza altına alınıp incelenmesinde; toplam daralı ağırlıkları 0,17 gram gelen sentetik kannabinoid türevi uyuşturucu maddeler olduklarının anlaşıldığı, sanığın kimlik kontrolünden sonra yapılan üst yoklamasında herhangi bir suç unsuruna rastlanmadığı, konu ve gerçekleştirilen işlemler hakkında bilgilendirilen Cumhuriyet savcısının talimatı ve yazılı arama emrine istinaden, sanığın Sinan Mahallesi, 2320 Sokak, No. 9 sayılı adreste bulunan ikametinde aynı gün saat 15.30 sıralarında narkotik köpeği eşliğinde gerçekleştirilen aramada; girişe göre sol tarafta bulunan odadaki çocuk çantasının içinde, şeffaf poşete sarılı olan toplam beş (5) adet mavi renkli suç konusu uyarıcı tabletler ile beyaz kâğıtlara sarılmış, toplam daralı ağırlıkları 1,85 gram gelen yetmiş yedi (77) paket suç konusu sentetik kannabinoid türevi uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği, oda içinde yapılan kontroller neticesinde ayrıca, içi boş iki adet paket ile çantada gizlenen suç konusu uyuşturucu maddelerin paketlenmesinde kullanılan kâğıtlarla aynı özelliklere sahip bir miktar kâğıdın daha ele geçirildiği, konuyla ilgili Cumhuriyet savcısına bilgi verildiğinde sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan işlem yapılması talimatının alındığı,

İzmir Polis Kriminal Laboratuvarının 18.07.2014 tarihli raporuna göre; yedi (7) paket hâlindeki net 0,18 gram ve yetmiş yedi (77) paket hâlinde net 1,87 gram ağırlığındaki sarı ve yeşil renkli bitki kırıntılarının AKB-48 etken maddesi içeren ve uyuşturucu maddelerden sentetik kannabinoid olduğu, beş (5) adet mavi renkli tabletin ise amfetamin türevi olan MDMA etken maddesi içerdiği,

İzmir Polis Kriminal Laboratuvarının 18.07.2014 tarihli raporuna göre; yedi (7) paket hâlindeki net 0,18 gram ve yetmiş yedi (77) paket hâlinde net 1,87 gram ağırlığındaki sarı ve yeşil renkli bitki kırıntılarının AKB-48 etken maddesi içeren ve uyuşturucu maddelerden sentetik kannabinoid olduğu, beş (5) adet mavi renkli tabletin ise amfetamin türevi olan MDMA etken maddesi içerdiği,

Aydın Devlet Hastanesinin 23.06.2014 tarihli uzmanlık raporunda; sanığın idrar örneğinde uyuşturucu maddelerden sentetik kannabinoid tespit edildiğinin belirtildiği,

Aydın Cumhuriyet Başsavcılığınca 05.08.2014 tarih ve 9394-234 sayı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayırma kararı verilerek 09.08.2014 tarih ve 11360-18 sayı ile bahse konu suçtan kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Sanık soruşturma evresinde; on iki yıldır esrar, bonzai ve tablet kullandığını, söz konusu maddeleri açık kimlik bilgilerini bilmediği farklı kişilerden temin ettiğini, olay günü saat 11.00 sıralarında alışveriş merkezine gitmek amacıyla kullanmak için yanına aldığı on paket uyuşturucu madde ile birlikte evden çıktığını, yürüyerek söz konusu yere gittiği esnada Zafer Mahallesinde bulunan ve daha önceki bir tarihte de içerisinde uyuşturucu madde kullandığı metruk binaya girip üç paket bonzai içtiğini, kısa bir süre sonra içeri giren polisleri görüp elindeki yedi paket hâlindeki uyuşturucu maddeleri yakındaki koltukların üzerine fırlattığını, kendisini yakalayan polislerin suç konusu uyuşturucu maddeleri muhafaza altına aldıklarını, ikametinde ele geçirilen uyuşturucu maddelerin kendisine ait olduğunu, suç konusu tablet ve uyuşturucu maddeleri olay tarihinden iki gün önce açık kimlik bilgilerini bilmediği sokak satıcılarından, kullanmak amacıyla 150 TL karşılığında satın aldığını, tabletlere 50, diğerlerine ise 100 TL ödediğini, geçmişte yüksek miktarda bonzai kullanması nedeniyle ölüm tehlikesi atlattığı için suç konusu uyuşturucu maddeleri bir içimlik olacak şekilde küçük kâğıtlar hâlinde bölüştürdüğünü, kesinlikle uyuşturucu madde satmak gibi bir niyetinin bulunmadığını, evinde ele geçirilen kâğıtlar ile boş paketlerin de kendisine ait olduğunu, söz konusu kâğıtları satın aldığı uyuşturucu maddeleri küçük miktarlarda içebilmek amacıyla paketlemede kullandığını, iki adet boş paketin ise daha önce kullandığı uyuşturucu maddelere ait olduğunu,

Kovuşturma evresinde; on iki yıldır esrar kullandığını, olay tarihinden yaklaşık altı ay önce ise bonzai içmeye başladığını, büyük paketlere sarılı vaziyette satın aldığı uyuşturucu maddeleri, tek seferde ve az miktarda kullanabilmek amacıyla küçük paketler hâlinde bölüştürdüğünü, olay günü metruk binada ele geçirilen uyuşturucu maddeleri de evdeki kullanmak amacıyla bulundurduğu uyuşturucu maddelerin içinden aldığını, günde ortalama yirmi beş ya da otuz adet uyuşturucu madde kullandığını, uyuşturucu maddeleri genelde ikametinde kullandığını, olay günü metruk binada içmek amacıyla yanına on paket uyuşturucu madde aldığını, üç tanesini kullandıktan sonra polisler tarafından yakalandığını,

Savunmuştur.

IV. GEREKÇE

Anayası’nın 138/1. ve CMK’nın 217/1. maddeleri ile Anayasa’nın 38. ve İHAS’nin 6/2. maddeleri sarahatine göre ispat hukuku bakımından vicdani kanaat esasını benimseyen Ceza muhakememizin amacı, maddi gerçeği insan onuruna yaraşır biçimde ortaya çıkarmaktır. Geçmişte yaşanan ya da yaşandığı iddia olunan bu vakıayı/maddi gerçekliği, olay mahkemesi yapacağı öğrenme yargılaması ile taraflar ve delillerle doğrudan muhatap olup muhakeme hukukuna ilişkin normlar doğrultusunda, gerektiğinde mantık ilminden ve tecrübe kurallarından da faydalanarak sonradan mahkeme önünde temsil etmeye çalışacak, böylece sezgileriyle değil akıl yoluyla vicdani kanaate ulaşarak (M. Feyzioğlu, Ceza Muhakemesinde Vicdani Kanaat, Yetkin Yayınevi, Syf. 139) maddi sorunu çözecektir. Bu yetki münhasıran olay mahkemesine aittir.

Vicdani kanaate ulaşılması, isnat olunan fiilin ispatlandığı anlamına gelir. Bu nedenle, vicdani kanaat hukuki sorunla değil, maddi sorunla ilgili bir kavramdır ve vicdani kanaate ulaşacak makam da maddi uyuşmazlığı çözmeye yetkili derece mahkemeleridir. Hukuki sorunun çözümünde vicdani kanaat ölçütü kullanılamaz. Çünkü; hukuki sorunun doğru çözümü, maddi olaya uygulanması gereken hukuk kurallarının doğru bulunması ve doğru yorumlanması ile ilgilidir.

Vicdani ispat sisteminde hâkimler, hür vicdanlarına göre hüküm verirler. Her türlü delil aracı, kural olarak kullanılabilir ve bunlar serbestçe değerlendirilir. Ancak bu serbestliğin sınırını yine hukuk belirler. Nitekim, Anayasa’nın 138/1. maddesine göre hâkim, vicdani kanaatini oluştururken, Anayasa’nın, kanunların ve hukukun çizdiği çerçevede kalmak zorundadır. Delil araçlarının ne zaman ve kimler tarafından ikame edilebileceği, bunların muhakemede tabi tutulacakları işlemler, delil aracı ikame taleplerinin hangi şartlarda ret olunabileceği, çelişme yönteminin nasıl hayata geçirileceği, delil aracı yasaklarının neler olduğu gibi konular hukuk tarafından düzenlenir (M. Feyzioğlu, Syf. 357).