muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5484, Karar No: 2019/3395, Tarih: 11.04.2019

İşverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kusur oran ve aidiyetine ilişkin iş sağılığı ve güvenliği uzmanlarından rapor alınması gerekmektedir. İşverenin iş sağlığı ve güvenliğine aykırılığı nedeniyle sorumluluğu 818 sayılı BK m. 332 ve 4857 sayılı İş kanununa göre belirleniyordu. İş Kanununun "İşverenlerin ve İşçilerin Yükümlülükleri" kenar başlıklı 77/1. fıkrasına göre, "İşverenler iş yerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler.” Maddelerin uygulanması amacı ile «İş Sağlığı ve Güvenliği Tüzükleri» çıkarılmış ve iş sağlığı ve güvenliği önlemleri tek tek somut biçimde sayılmıştır.

4857 SK 77. ve devamı maddeleri 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 37. maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu ile işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümlülüğünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir. Yeni kanun, hangi önlemlerin alınacağını tek tek saymak yerine işverene genel çerçeve çizen ve hareket alanı tanıyan genel ilkeler getirmiştir. İşverenin genel yükümlülükleri, önlem alma, önlemlerin işlerliğini denetleme ve önlemleri yeniliklere uyarlama yükümlülüğüdür.

Yargıtay uygulamasına göre, mevzuatta belirtilmemiş olsa bile işveren, teknolojik ve bilimsel gelişmelerin gerekli kıldığı iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması amacıyla gerekli olanı yapmak ve gereken koşulları sağlamak, araçları eksiksiz bir şekilde temin etmekle yükümlüdür. Aynı yaklaşım 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununda da benimsenerek 4. maddede işverenin genel yükümlülükleri, 5. maddede risklerden korunma ilkeleri sayılmıştır.

Bir olayın kanuni anlamda meslek hastalığı sayılabilmesi için tek başına hastalığın ya da bedensel veya ruhsal engellik halinin varlığı yeterli değildir. Meydana gelen hastalığın görülen işle uygun illiyet bağı içinde bulunması gerekir. İlliyet bağı sorumluluğun temel öğesidir. Eğer işçinin çalıştığı işte çalışmaması hâlinde hastalığa yakalanmayacağı söylenebiliyorsa bu durumda meslek hastalığı ile yürütülen iş arasında uygun illiyet bağının bulunduğu kabul edilmelidir (M. Çenberci, Sosyal Sigortalar Kanunu Şerhi, Ankara 1985, s. 125). Başka bir söyleyişle sigortalı hastalığa, gördüğü işin özellik ve niteliği veya işin yürütüm şartları dolayısıyla tutulmuş ise uygun illiyet bağı mevcuttur.

Sorumluluğun belirlenmesinde fiille sonuç arasında bulunması gereken uygun illiyet bağı kurulamaz ya da kesilir ise borçlu sonuçtan sorumlu tutulamaz. İlliyet bağını kesen sebepler başlıca üç tanedir: Mücbir sebep, zarar görenin kusuru ve üçüncü kişinin kusuru. Kaçınılmazlık da uygun illiyet bağını kesen sebeplerden en önemli olup mücbir sebebin bir unsurudur. 510 sayılı Kanun 21/1. maddesinde işverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır hükmü vardır. Meslek hastalığının meydana gelmesinde işverenin sorumluluğu kapsamında, dış etkenler, kötü rastlantılar, teknik arıza, beklenmeyen hal sorumluluğa etkilidir.

Kaçınılmazlık kanunda tanımlanmamış ancak Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği m. 45/3’de düzenlenmiştir. Yönetmeliğe göre, “İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır. Kaçınılmazlık, olayın meydana geldiği tarihte geçerli bilimsel ve teknik kurallar gereğince alınacak tüm önlemlere rağmen, iş kazası veya meslek hastalığının meydana gelmesi durumudur. İşveren alınması gerekli herhangi bir önlemi almamış ise olayın kaçınılmazlığından söz edilemez.”

Kaçınılmazlığın genel bir tanımı yapılacak olursa denilebilir ki kaçınılmazlık, önüne geçmenin imkânsız olduğu veya ne kadar özen gösterirse göstersin, hangi tedbir alınırsa alınsın oluşması engellenemeyen bir durumu ifade eder. İşverenin mevzuatta yer almasa bile, iş sağlığı ve güvenliği yönünden aklın, bilimin, tekniğin gerekli gördüğü her türlü önlemi almak zorunda olduğu Yargıtayın yerleşik içtihatlarındandır. Alınması gereken her türlü tedbir objektif olarak işverenden beklenen makul tedbirler olmalıdır. Hastalığın ortaya çıkmasında kaçınılmazlığın varlığı halinde işveren ve üçüncü kişiler, belirlenen kaçınılmazlık oranında sorumluluktan kurtulacaktır.

Önemle belirtilmelidir ki iş kazalarında işverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlığın etkisinin bulunup bulunmadığını irdelemek daha belirgin iken meslek hastalığı için durum daha farklıdır. Çünkü meslek hastalığı, iş kazasında olduğu gibi aniden veya çok kısa bir zaman içerisinde ortaya çıkmamakta, işin niteliğinden dolayı sürekli tekrarlanan bir sebeple veya yürütüm şartları yüzünden yavaş yavaş meydana gelmektedir. Sigortalı uzun süre aynı işi yapmakta, aynı şekilde çalışmakta, işin yürütümü ve niteliği nedeniyle belirli bir zaman sonra yaptığı işten etkilenmekte ve meslek hastalığına tutulmaktadır. Bazen aynı işyerinde çalışan ve aynı işi yapan sigortalıların birinde veya bir kısmında meslek hastalığı görülürken diğer kısmında hastalık belirtileri ortaya çıkmamakta işin niteliği ve yürütümü herkesi farklı etkilemektedir. Bu nedenle meslek hastalığının meydana gelmesinde tüm kusurun işverene ait olduğunu kabul etmek çoğu zaman hakkaniyete uygun düşmeyecek bir kısım etkenin kaçınılmazlık sonucu meydana geldiğinin kabulü gerekecektir. Sonuç itibariyle sigortalıda meslek hastalığının ortaya çıkması hâlinde işverenin mevzuatta belirtilen yükümlülüklerini yerine getirip getirmediğinin, gerekli özeni gösterip göstermediğinin ve kaçınılmazlığın etkisinin titizlikle araştırılarak ortaya konulması gerekmektedir.

Dava konusu somut olayda, sigortalının meslek hastalığı nedeniyle, İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesinin 08.01.2010 tarihli raporuna istinaden Yüksek Sağlık Kurulu raporuyla % 19,2 sürekli işgöremezlik durumuna girdiği, mahkemece yapılan yargılama ile 11/02/2011 tarihinde verilen kararda, karara esas alınan kusur raporunda işverenin %60 oranında kusurlu olduğu, %40 oranında da olayda kaçınılmazlık faktörünün etken olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş, verilen karar dairemizin 16/12/2014 tarihli 2014/934 E-2014/26945 K sayılı ilamı ile %40 oranında kaçınılmazlık oranın bir sonuç olarak değerlendirilmesinin isabetli bulunmaması nedeniyle, kaçınılmazlık oranının çok yüksek olduğu nedenine dayalı olarak bozulmuştur. Bozma ilamı sonrası mahkemenin bozma ilamına uyarak yeniden kusur raporu bilirkişisinden kusur raporu alındığı, bu raporda İşverenin %100 oranında kusurlu olduğu ve olayda kaçınılmazlık faktörünün bulunmadığını bildiren kusur raporunun karara esas alındığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan yasal mevzuat ve yapılan açıklamalar çerçevesinde; seramik sağlık gereçleri imalatı yapan davalı şirkete ait işyerinde çalışan sigortalının, İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesince 08.01.2010 tarihli raporla “pnömokonyoz” teşhisi konularak meslek hastalığına yakalandığının anlaşılması üzerine, sigortalının yaptığı işin özellikleri, yakalandığı meslek hastalığına yol açan etkenler, hastalığın önlenebilmesi için alınması gereken önlemler ile bunların gerçekleştirilme ve önlemlere uyum durumları ile kaçınılmazlık faktörü de değerlendirilmek suretiyle, bir miktar kaçınılmazlık faktörünün de etkisi olduğu göz önünde bulundurularak, davaya konu alanda işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda uzman içlerinde göğüs hastalıkları uzmanı hekimin de bulunduğu kişilerden oluşturulacak bilirkişi kurulundan; işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına uygun, yargısal denetime elverişli, ayrıntılı irdeleme içeren ve verilen kusur oran ve aidiyetlerinin yanında kusur gerekçelerini de gösteren rapor alınıp, dosyadaki deliller ışığında yapılacak değerlendirmeyle bir sonuca varılması gereğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 11/04/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3376, Karar No: 2011/4870, Tarih: 15.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/3376 E.  ,  2011/4870 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-3, 53/6. maddeleri uyarınca mahkûmiyet, sürücü belgesinin 3 ay süre ile geri alınması

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiş olmakla hükmün temyiz kabiliyeti olduğu, belirlenerek yapılan incelemede ;

Sanığın tahliye tarihinin gerekçeli karar başlığına yanlış yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş olup, dosya kapsamından sanığın mağdurun zararını gidermediği anlaşılmakla tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmiştir.

Temel ceza tayin edilirken TCK'nın 89/1. maddesi ile belirlenen cezanın aynı maddenin 3. bendi gereği arttırılması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi, aleyhe temyiz olmadığından ve mahsubun infaz aşamasında nazara alınabileceği mümkün görüldüğünden mahsuba karar verilmemesi bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, açıklanan gerekçeye göre; sanık müdafinin olayda bilinçli taksir halinin olmadığına eksik incelme ile karar verildiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve verilen cezanın ertelenmesi gerektiğine ilişkin ve Mahalli Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 15/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23033, Karar No: 2016/1409, Tarih: 09.02.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/23033 E.  ,  2016/1409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Tarihi :21.09.2015

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma üzerine, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan D.. S.. ve S..... Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılardan D.. S.. ve S..... Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 74’üncü maddesinde, Medeni Kanun ile belirtilen hükümler saklı olmak üzere, hakimin her iki tarafın iddia ve savunmalarıyla bağlı bulunduğu, ondan fazlası veya başka bir şey hakkında karar veremeyeceği belirtilmiş, 01.10.2011 günü yürürlüğe girerek 1086 sayılı Kanunu yürürlükten kaldıran 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Taleple bağlılık ilkesi” başlığını taşıyan 26'ncı maddesinde de, hakimin, tarafların istem sonuçlarıyla bağlı olduğu, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği açıklanmış olmakla, hukuk yargılamasına “istemle bağlılık” ilkesi egemen kılınmıştır.

Yapılan yargılama sonunda, birleşen dava ile 506 sayılı Kanunun 10. maddesi gözetilerek, hak sahiplerine bağlanan gelirlerin ilkpeşin sermaye değerleri ve diğer giderlerin %90 kusur karşılığı olan 69.106,10 TL'nin teselsüle dayalı olarak talep edildiği, ancak taleple bağlılık ilkesine aykırı olarak ve mükerrer tahsile sebep olacak şekilde, geçici işgöremezlik ödenekleri ve tedavi giderlerine, anılan miktarın dışında ayrıca hükmedildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılardan D.. S.. ve S.... Şti. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, bozma sonrası yapılacak yargılamada, hükmü temyiz etmeyen davalı K.. A.. yönünden davacı Kurum yararına oluşan usuli kazanılmış hak olgusu dikkate alınmalıve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan D.. S.. ve S..... Şti.'ne iadesine, 09.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20022, Karar No: 2017/2599, Tarih: 13.03.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/20022 E.  ,  2017/2599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili; 09/.../2004 günü davacıların oğlu yaya .... ....'a davalılardan ... ... ....'a ait ve diğer davalı ... ...'nun sevk ve idaresindeki aracın çarptığını, kaza nedeniyle davacının ağır yaralandığını belirterek çalışma gücü ve müstakbel gelir kaybı nedeniyle ....000 TL maddi tazminatın tüm davalılardan (... şirketi yönünden poliçe limitleri dahilinde); ....000 TL manevi tazminatın davalılar ... ... ve ... ... ...'tan kaza tarihi olan 09/.../2004 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacılar vekili; .../01/2014 havale tarihli dilekçe ile maddi tazminat talebini toplam ....928,57 TL üzerinden ıslah etmiştir.

Davalı .... ... A.Ş. vekili; davacının maluliyetinin ve gerçek maddi zararının belirlenmesi gerektiğini, kendilerinin temerrüde düşürülmediğini, dolayısıyla faiz, yargılama giderlerinden mesul olmayacaklarını ve sorumluluklarını poliçe limiti ile sınırlı olduğun belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... duruşmadaki beyanında; kaza sonrasında davacının ailesine ....250,00 TL para verdiğini ve herhangi bir belge almadığını bildirmiştir.

Davalı ...; adına kayıtlı aracı arkadaşı ...'na emanet verdiğini, kazanın oluşumunda bir kusuru olmadığını, sonradan öğrendiğini ve maddi durumunun zayıf olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile ....928,57 TL maddi tazminatın davalılar ..., ve ...'dan olay tarihi 09/.../2004 'den itibaren, davalı ... ... A.Ş den dava tarihi 09/.../2009 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara ödenmesine; ....000 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'dan olay tarihi 09/.../2004'den itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmiş; hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

...- Davacılar vekili davacıların oğlu Burak Kazık için toplam ....000 TL manevi tazminat isteminde bulunmuş, mahkemece ....000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

6100 Sayılı HMK'un geçici .../... maddesi delaletiyle mülga 1086 Sayılı HUMK'un 427. maddesinde öngörülen temyiz kesinlik sınırı ........2014 tarihinden itibaren ....890 TL'ye çıkarılmıştır.

...- Davacılar vekili davacıların oğlu Burak Kazık için toplam ....000 TL manevi tazminat isteminde bulunmuş, mahkemece ....000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

6100 Sayılı HMK'un geçici .../... maddesi delaletiyle mülga 1086 Sayılı HUMK'un 427. maddesinde öngörülen temyiz kesinlik sınırı ........2014 tarihinden itibaren ....890 TL'ye çıkarılmıştır.

Temyize konu davacı hakkındaki reddedilen manevi tazminat hükmü anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden davacı bakımından kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, ........1990 gün .../... sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ...’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

...-Hükmü temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ....07.2014 havale günlü dilekçesiyle davalı ... ... A.Ş. yönünden temyiz istemlerinden feragat ettiklerini bildirdiği ve vekaletnamesinde temyizden feragate yetkili olduğu anlaşıldığından temyiz isteminin davalı ... ... A.Ş. yönünden feragat nedeniyle reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (...) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin davacı hakkındaki reddedilen manevi tazminata ilişkin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle REDDİNE, (...) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin davalı ... ... A.Ş. yönünden feragat nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine .../03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4047, Karar No: 2024/215, Tarih: 11.01.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/4047 E.  ,  2024/215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/362 E., 2023/241 K.

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 10.04.2014 tarihli iddianamesi ile, suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Ankara Çocuk Mahkemesinin 05.02.2015 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. İlgili kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 11.03.2020 tarihli kararı ile, gerekçesizlik gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozmaya uyularak yargılama sonucunda, Ankara Çocuk Mahkemesinin 03.02.2021 tarihli kararı ile, suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

5. İlgili kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 20.10.2021 tarihli kararı ile, suç vasfı yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

6. Bozmaya uyularak yargılama sonucunda, Ankara Çocuk Mahkemesinin 15.06.2023 tarihli kararı ile, suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, cebir/tehdit unsurlarının gerekçeli kararda açıklanmadığına, suça sürüklenen çocuk hakkında erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmadığına, zamanaşımı süresinin dolduğuna ilişkindir.

III. OLAYLAR VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, suça sürüklenen çocuğun, mağduru saklambaç oynunda saklama bahanesiyle önce kümese götürüp, giysilerinin üzerinden mağdurun vücuduna dokunarak istismar ettikten sonra, mağdurun rızası hilafına teyzesi Mukaddes'i evine götürüp istismar ettikten sonra, mağdurun ağlaması üzerine, kimseye söylememesi yönünde tembih ederek serbest bıraktığı iddiasına ilişkindir.

2. 21.04.2010 tarihli olay tutanağına göre, kavga anonsu üzerine emniyet görevlilerinin olay yerine intikal etmesi ile müracaatın alındığı belirlenmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuk hakkında, mağdura karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 03.03.2011 tarihli mahkumiyet hükmünün, temyizen incelenerek kesinleştiği görülmüştür.

4. Suça sürüklenen çocuk savunmasında, mağduru kümesten çıkarırken, mağdurun annesinin görüp yanlış anladığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

3. Suça sürüklenen çocuk hakkında, mağdura karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 03.03.2011 tarihli mahkumiyet hükmünün, temyizen incelenerek kesinleştiği görülmüştür.

4. Suça sürüklenen çocuk savunmasında, mağduru kümesten çıkarırken, mağdurun annesinin görüp yanlış anladığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mağdur ..., 25.01.2001 doğumlu olup, suç tarihinde 9 yaşını doldurmuştur. Suça sürüklenen çocuk ... ise, 26.02.1994 doğumlu olup, 16 yaşını doldurmuştur. Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler, suça sürüklenen çocuk savunması, mağdurun istikrarlı anlatımı ve tüm dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun, saklama bahanesiyle önce kümese götürdüğü mağduru basit nitelikte istismar ettikten sonra, mağdurun kolundan tutarak teyzesi Mukaddes'i evine götürüp istismar ettiği ve mağdurun ağlaması üzerine, mağduru serbest bıraktığı, dolayısı ile cebir ve hile ile yaşı küçük olup, ruhen ve bedenen kendisini savunamayacak halde olan mağduru hürriyetinden yoksun kıldığı anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin sübuta ilişkin temyiz nedenleri kabul görmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, mahkemece erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümleri yönünden değerlendirmenin yeterli ve kanuni gerekçelere göre yapılarak reddedildiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı ve 67 nci maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuğa atılı

suç yönünden öngörülen olağan ve olağanüstü zamanaşımı sürelerinin de dolmadığı anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son hükmü uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezasının 1 yıl 8 ay hapis cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezanın 1 yıl 8 ay hapis cezası olarak belirlenmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

3. Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son hükmü uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezasının 1 yıl 8 ay hapis cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezanın 1 yıl 8 ay hapis cezası olarak belirlenmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 2. Çocuk Mahkemesinin 15.06.2023 tarihli kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün altıncı paragrafında yer alan "belirlenmesine," ibaresinin çıkarılarak yerine "infazına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2024 tarihinde karar verildi.