muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10919, Karar No: 2015/10704, Tarih: 05.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/10919 E.  ,  2015/10704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tokat Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2015

NUMARASI : 2015/722-2015/779

Taraflar arasındaki davada Elazığ 2. Sulh Hukuk ve Tokat Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasiliğin kaldırılması istemine ilişkindir.

Elazığ 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının Erzurum Engelsiz Yaşam Bakım ve Rehabilitasyon Merkezine naklinin yapıldığı bildirilmiş ancak uyaptan alınan kısıtlıya ait nüfus kayıt örneğinde kısıtlının yerleşim yeri adresinin ''A. Mahallesi Yenişehir Bulvarı No:25/3 Merkez/TOKAT'' olduğu görülmekle vasinin talebin reddine ve vesayet dosyasının Tokat Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Tokat Sulh Hukuk Mahkemesince ise; TMK'nın 462/13. maddesine göre vesayet makamının izni olmadıkça kısıtlının bakım ve sağlık kurumuna yerleştirilemeyeceği düzenlendiğinden, kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi veya özel bakım merkezine yerleştirilmesine dair Elazığ 2. Sulh Hukuk mahkemesinin herhangi bir izni bulunmamakta olup, böyle bir izin alınmaksızın kısıtlının vesayet makamının bağlı bulunduğu yer dışına gitmiş olması veya başka yerde oturuyor olması o yeri yetkili kılmayacağından, ayrıca TMK'nın 22. maddesine göre de bakım ve sağlık kurulu merkezi yerleşim yeri adresi sayılamayacağından kısıtlının kuruma yerleştirilmeden önceki ikametgah adresinin Yozgat ili olduğu ve yetkili vesayet Makamının Elazığ Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda; kısıtlı S.. G..'in öncesinde Beyyurdu Engelsiz Yaşam Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde bulunduğu, burada olduğu sırada Elazığ 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/750 E. - 2012/865 K. sayılı kararı ile Bakımevi çalışanı S.. G..'in vesayeti altına alındığı, daha sonra Erzurum Engelsiz Yaşam Bakım ve Rehabilitasyon Merkezine naklinin yapıldığı, bu nedenle kendisine vasi olarak atanan Beyyurdu Engelsiz Yaşam Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde görevli Ö.. A..'nin açtığı dava ile vasiliğinin kaldırılmasını talep ettiği anlaşılmaktadır.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” 412. maddesine göre ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi halinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilan olunur."

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” 412. maddesine göre ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi halinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilan olunur."

Dosya kapsamından, her ne kadar kısıtlının MERNİS adresinin "Merkez/TOKAT" olduğu ve vasinin beyanından kısıtlının Erzurum Engelsiz Yaşam Bakım ve Rehabilitasyon Merkezine naklinin yapıldığı anlaşılmakta ise de, kısıtlının daha önce Elazığ 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/750 E. - 2012/865 K. sayılı kararı ile vesayet altına alındığı ve bu mahkemece takip edildiği, vasinin de kısıtlının yer değiştirmesine izin talebinin bulunmadığı anlaşıldığına göre uyuşmazlığın Elazığ 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Elazığ 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1852, Karar No: 2021/2030, Tarih: 04.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1852 E.  ,  2021/2030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 25.04.2017 tarih ve 2015/33 E- 2017/93 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin ayrı ayrı esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 21.02.2020 tarih ve 2017/4363 E- 2020/418 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının 1920 senesinden itibaren “Sultanahmet Meşhur Halk Köftecisi” markasını ve ticaret unvanını kullandığını, 2000 senesinde ise "Sultanahmet Meşhur Halk Köftecisi+şekil" markasını 2000/09030 sayı ile TPMK nezdinde tescil ettirdiğini, markanın tanınmış marka olduğunu, davalı ürünleri üzerinde "Sultanahmet Köftecisi" ibareli markanın kullanımının davacı markasıyla iltibas yarattığını, oysaki davalıya ait 2007/04733 ve 2010/01029 sayılı tasarımların hükümsüzlüğüne karar verilmesi istemiyle Bakırköy 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2012/322 esas sayılı dosyasından açılan davada davanın kabulüne ve davalı tasarımlarının hükümsüzlüğüne karar verilmiş olduğunu, kararın onanarak kesinleştiğini, ancak davalının söz konusu ürünleri üretmeye devam ettiğini, durumun Bakırköy 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2014/103 D. iş sayılı dosyası tespit edildiğini ileri sürerek 556 sayılı KHK m.61/1 ve TTK m.54 vd. maddeleri uyarınca davacı markasına tecavüzün tespitine, tecavüz ve haksız rekabetin durdurulmasına, men ve sonuçlarının ortadan kaldırılmasına, 556 sayılı KHK m.66/b uyarınca şimdilik 10.000.-TL maddi tazminat ve 50.000.-TL manevi tazminata hükmedilmesini istemiş, 07.02.2016 tarihli ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini 20.631,54 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davalının perakende dondurulmuş gıda sektöründe faaliyet gösterdiğini, davacı adına tescilli markanın TPMK nezdinde tanınmış marka statüsünde olmadığını, davalıya ait endüstriyel tasarımlarının hükümsüzlüğüne ilişkin mahkeme kararının tebliğ almasından sonra davaya konu endüstriyel tasarımların üretilmediğini ve kullanılmadığını, "Sultanahmet Köfte" ibaresinin bir tür adı olduğunu ve genel kullanıma açık olduğunu, davalıya ait "Süperfresh" ve "Kerevitaş Süperfresh" markalarının TPMK nezdinde tescilli ve tanınmış markalar olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı adına tescilli "1920 Meşhur Sultanahmet Köftecisi" markasının tanınmış marka olduğunun tespit edildiği, davalı adına tescilli endüstriyel tasarımların hükümsüzlüğüne ilişkin verilen mahkeme kararının kesinleşmiş olduğu, yapılan delil tespiti ile www.superfresh.com.tr alan adının davalıya ait olduğu ve sitenin ana sayfasında dondurulmuş et ürünleri içinde "SULTANAHMET KÖFTE" adında ürün olduğunun tespit edildiği, davacı vekilince 30.11.2014 tarihli dava konusu ürüne dair satış fişinin delil olarak dosyaya sunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının davacıya ait “Sultanahmet Meşhur Halk Köftecisi” tescilli marka hakkına tecavüzünün ve haksız rekabetinin tespitine, tecavüzün durdurulması ve önlenmesi haksız rekabetinin sonuçlarının ortadan kaldırılmasına, davacı markasına tecavüz teşkil edecek şekilde Sultanahmet Köfte ibaresinin davalı tarafınca mal ve hizmetler üzerinde ticari iş evrakı, malzeme, tabelalar, bilbortlar, ve her türlü tanınım ve reklam vasıtası üzerinde kullanımının önlenmesine ve söz konusu ürün ve tanıtım malzemelerine el konularak imhasına, yoksun kalınan kazanç olan 20.631,54 TL'nin talep gibi 10.000.- TL'sinin dava tarihinden itibaren 10.631,54 TL'sinin 10.02.2017 tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, 20.000.- TL manevi tazminatın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, kesinleşen hüküm özetinin gazetede bir kez ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davacı ve davalı vekilleri istinaf etmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, 6100 sayılı HMK.'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince istinaf istemlerinin ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2.081,64 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 04.03.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15541, Karar No: 2016/5567, Tarih: 02.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15541 E.  ,  2016/5567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların katılana ait arazi üzerinde bulunan kazık ve tel çitleri sökmek suretiyle üzerlerine atılı suçları işledikleri iddia edilen somut olayda;

Suça konu kazık ve tel çitin mülkiyetinin katılana ait olmayıp, sanıklara ait olduğu anlaşılması karşısında; unsurları itibariyle oluşmayan mala zarar verme suçundan sanıkların cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 02/05/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3479, Karar No: 2024/1781, Tarih: 03.06.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3479 E.  ,  2024/1781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin çiftçi olduğunu, 4 ayrı parsele davalı şirketin ürettiği ve davalı Kooperatifin satışına aracılık ettiği azkan çeşidi nohut tohumlarını ektiğini, nohutların gelişmediği gibi içerisinde farklı tipte bitkilerin yetişmesi nedeniyle maddi zarara uğradığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 10.400,00 TL mahrum kalınan gelir ile hastalıklı tohumlar nedeniyle toprağın zarar gördüğünü, toprağın dezenfektesi için ilaç ve işçi maliyeti ile toprağı uzun yıllar ekememesi nedeniyle 100,00 TL maddi tazminat ve olay nedeniyle yaşadığı üzüntüden dolayı 10.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekilleri ayrı ayrı; tohumlukların sertifikalı olduğunu, antraktoz (yanık) hastalığına dayanıklılığa ilişkin bir garanti içermediğini, bu hastalığa dayanıklı tohumluk çeşidinin olmadığını, azkan nohut tohumu çeşidinin 2005 yılında tescil ettirildiğini, tohumun bitki özelik belgesinde antraknoz hastalığına mutlak dayanıklı olduğunun belirtilmediğini, Yem Bitkileri ve Yemeklik Tane Baklagil Tohumluğu Yönetmeliğinde sertifikalı nohut tohumluk üretiminde üretim parseli içerisinde %1 oranında diğer çeşitlerin yer alması ve %1 antraknozlu bitki görülmesi standartlara uygun olarak kabul edilerek parsellerin sertifikalandırıldığını, antraktoz hastalığının genellikle % 60 toprakla, kalanının ise tohumla ve hava akımı ile bulaştığını, bu hastalığın ülkemizde yaygın olarak görüldüğünü, Bitki Karantinası Yönetmeliği hükümlerine göre yayılmasının engellenmesi gereken bir hastalık olmadığını, zirai ve kültürel tedbirler ile mücadele edilmesi gerektiğini, delil tespiti dosyasındaki bilirkişiler tarafından bu hususların değerlendirilmediğini, bilirkişi raporunda sadece antraktozlu bitkilerin görüldüğünün belirtildiğini, hastalığın tek sebebinin tohumluk olabilecekmiş gibi bir izlenim verildiğini, delil tespiti dosyasında tohumlukların sertifikaya uygun olup olmadığı, ne kadarının azkan cinsi nohut olduğu, tahriş edilmiş tohum olup olmadığının tespit edilmediğini, bilirkişi raporunu tanzim eden zirai bilirkişilerin hangi alanlarda uzman olduğunun belli olmadığını, diğer tip nohutların oranının ne olduğuna ilişkin bir tespit yapmadıkları ve ayrıca numunelerin sağlıklı alınıp alınmadığı, alınan numunelerin doğru şartlarda ilgili birimlere gönderilip gönderilmediği anlaşılamadığını, raporu düzenleyecek olan bilirkişilerin bitki sağlığı inspektörü ve tohumluk kontrolör belgesi bulunan kişilerden oluşturulması gerektiğini, hiçbir sertifikalı tohumluk saf ve hastalıklardan arî olmadığını, farklı kuruluşlardan tohumluk alan diğer çiftçilerin tarlalarında da yanıklık (antraktoz) hastalığının bulunması o yörenin iklim koşullarından, gerekli ve yeterli bakım, ilaçlama ve mücadelenin yapılmamış olmasından kaynaklandığını, antraktoz hastalığı görülür görülmez ilaçlama yapılması ve bu uygulamanın 7-10 günlük aralıklarla iki defa yapılması gerektiğini, davacı tarafından bu önlemlerin hiç birisinin alınmadığını, davacının her türlü bakımı sağladığına ilişkin fatura ve reçete sunamadığını, hastalığın tedavisi mümkün olduğundan sigorta kapsamına girmediğini, ürünleri kullanan sadece 8 kişinin tohumluklardan şikâyette bulunduğunu, şikayet üzerine Kooperatifin bağlı bulunduğu Tarım Kredi Kooperatifleri Kütahya Bölge Birliği yetkilileri ile tohumculuk firması yetkilileri ve davacıdan oluşan heyet tarafından; azkan çeşidi nohut tohumu ekili arazilerde inceleme yapıldığını, nohut tohumluğu ekili tarlalarda yanık (antraktoz) hastalığı ve zararlılarla ilgili herhangi bir mücadelenin yapılmadığını ve meydana gelen zararın da bundan kaynaklandığı tespit edildiğini bilirkişi

sadece 8 kişinin tohumluklardan şikâyette bulunduğunu, şikayet üzerine Kooperatifin bağlı bulunduğu Tarım Kredi Kooperatifleri Kütahya Bölge Birliği yetkilileri ile tohumculuk firması yetkilileri ve davacıdan oluşan heyet tarafından; azkan çeşidi nohut tohumu ekili arazilerde inceleme yapıldığını, nohut tohumluğu ekili tarlalarda yanık (antraktoz) hastalığı ve zararlılarla ilgili herhangi bir mücadelenin yapılmadığını ve meydana gelen zararın da bundan kaynaklandığı tespit edildiğini bilirkişi raporunda mahrum kalınan kârın yanlış hesaplandığını savunarak, davanın reddini istemişlerdir

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; ürünün ayıplı olduğunu, tohumların sertifikaya uygun olmadığının dava açılmadan önce yapılan delil tespiti ile ispat edildiğini, sertifikaya aykırı ve ayıplı tohumlar nedeniyle zararın tespit edilmesi gerekirken birbiriyle çelişen raporlara itibar edildiğini, davalı şirketin yetkilileri hakkında Uşak 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/281 E. sayılı dosyası ile tacir ve şirket yöneticileri ile kooperatif yöneticilerinin dolandırıcılığı suçundan kamu davası açıldığını, soruşturma aşamasında alınan 05.11.2019 tarihli bilirkişi raporunda, çiftçilerin toprak işleme, tohum yatağı hazırlama ve ekim normu gibi teknik konulara uyma konusunda hatalarının olmadığını, bilirkişiler tarafından ambalajı açılmamış tohumluklar üzerinden tespit yapılma hususunun, Uşak 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/135 D.İş sayılı dosyası ile Eskişehir Geçit Kuşağı Tarımsal Araştırma Enstitüsü ve ceza dosyasında alınan raporlarda değerlendirildiğini, satılan tohumların sertifikaya uygun tohumlar olmadığını, ayıp ispat edildiği halde zararın niteliği ve miktarı hususunda rapor aldırılmadan davanın reddine karar verildiğini, dinlenen tanık beyanları ile kendi tohumunu kullanan çiftçilerin nohutlarının verimli ve hastalıksız olduğu açığa kavuştuğunu, nohut tohumluğunda meydana gelen ayıbın iklim ve hava şartlarından meydana gelmediğini, davalılardan nohut tohumluğu alan ve aynı şikayetleri olan şahıslar tarafından zararlarının giderilmesi amacıyla davalar açıldığını, müvekkilin gerekli zirai mücadeleyi gösterdiğini, tüm kusurun davalılara ait olduğunu, davalılar tarafından satılan tohumların antraknoz hastalığı taşıdığını, sertifikaya uygun olmayan tohumların hastalığa sebep olduğunu, müvekkilin tohumu ektiği tarlanın hastalıkla bulaşık olmadığını, hastalığın yağış, rüzgar veya iklim şartlarından kaynaklanmadığının özellikle ceza dosyası kapsamında alınan bilirkişi raporlarıyla sabit olduğunu, ayıba ilişkin düzenlenen bilirkişi raporları, değişik iş dosyaları ve tanık beyanları gözetmeksizin davanın reddine karar verildiğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; hastalıklı tohum satılması iddiasına dayalı olarak açılan ve davalıların aynı olduğu İzmir Bölge Adliye Mahkemesinin 21. Hukuk Dairesinin 2021/1431 E.- 2022/1997 K., 2021/1462 E.-2022/2059 K., 2021/1424 E.-2022/1996 K. sayılı dava dosyalarında aynı sebebe dayalı olarak davaların reddedildiği, davacı tarafça davalı şirket tarafından satışı yapılan nohut tohumunun hastalıklı olduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ayıplı ürün satıldığı iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6 ncı maddesi,

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi.

3. Değerlendirme

Hükme esas alınan bilirkişi raporunun konusunda uzman bilirkişilerce hazırlandığı, raporun açıklayıcı olan somut verilere dayandığı, maddi zararın tohum harici toprak yapısı ve hava şartlarından kaynaklanabileceğinin belirtildiği, davacının zamanında zirai mücadelede bulunmadığı, ispat yükü üzerinde bulunan davacının ürün kaybının sadece tohumdan kaynaklı meydana geldiğini ispat edemediği anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4876, Karar No: 2020/2862, Tarih: 15.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4876 E.  ,  2020/2862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne-reddine dair verilen 25/09/2019 tarih ve 2019/1550 E- 2019/1373 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı - karşı davalı vekili asıl davada, davalının müvekkili adına tescilli 2008/01032 sayılı “Telli Çalgılarda Metal Profil Sapı” buluş başlıklı faydalı model belgesinden yararlanarak taklit ürünler üreterek piyasaya daha düşük fiyata sürdüğünü, internet ortamında ürünlerini sergilediğini, İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2014/60 D.İş sayılı delil tespiti dosyasında alınan bilirkişi raporunda tecavüzün tespit edildiğini, bunun üzerine tecavüzün ihtiyati tedbir yoluyla durdurulmasına karar verildiğini, kararın infaz edildiğini ileri sürerek, tecavüzün ve haksız rekabetin tespitine, faydalı model hakkına tecavüz ve haksız rekabetin durdurulmasına, önlenmesine, davalı adına kayıtlı web sitesi ve alan adının iptaline, “Metal Profil Sap” kullanılan metaryallere el konulmasına, toplatılarak imha edilmesine, şimdilik 1.000 TL maddi, 25.000 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiş, faydalı modelin yenilik ve ayırt edicilik unsurlarını taşıdığını savunarak karşı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı - karşı davacı vekili, davacı-karşı davalı adına tescilli faydalı model belgesinin yenilik ve ayırt edicilik unsurları taşımadığını, karşı yanın haksız ithamları ve müvekkili adresinde yapılan işlemler nedeniyle müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek asıl davanın reddini istemiş, karşı davada ise davacı-karşı davalı adına tescilli faydalı model belgesinin hükümsüzlüğüne, şimdilik 1.000 TL maddi, 25.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.