muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/413, Karar No: 2015/15634, Tarih: 16.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/413 E.  ,  2015/15634 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/179539

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 22. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 18/02/2014

Numarası : 2013/167-2014/63

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin havanın yağışlı ve aydınlatmanın az olması nedeniyle sanığın hızının oldukça yavaş olduğuna, ölenin kendisini adeta aracın önüne attığına, linç edilebileceği düşüncesiyle olay yerini terk ettiğine, savunmaların dikkate alınmadığına, kusursuz olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1643, Karar No: 2019/3, Tarih: 14.01.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/1643 E.  ,  2019/3 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

KARAR

A)Davacı İstemi:

Davacı vekili, davacının 04/10/1993-01/06/2000 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespitini istemiştir.

B)Davalı Cevabı:Davalı Kurum Vekili cevap dilekçesinde özetle; hak düşürücü süre zaman aşımı itirazlarında bulunmuş, feri müdahil olmaları gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.Davalı İşveren Vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 04/10/1993 tarihinden itibaren davalı ... de sahne sanatları uygulayıcısı olarak çalışmaya başladığını halen bu görevini sürdürdüğünü, 27/10/1993 tarihli işe giriş bildirgesi ile kaydının yapılduğunu, sadece hastalık primi ödenmesi yeterli olduğu halde 01/06/2000 tarihine kadar tüm kısa vadeli sigorta kolları üzerinden prim ödendiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

İlk Derece Mahkemesince, "...davacının dava konusu dönemde davalı iş yerinde öğretim görevlisi olarak çalıştığı sabit ve uyuşmazlık dışıdır. Bu çalışmanın işverence 506 SY nın 3/2- A maddesi kapsamında değerlendirilerek bakanlar kurulu kararının 12. Maddesince işlem yapılmışsa da davacının arnavut vatandaşı olduğu ,hakkında 2527 SY nın 5. Maddesinin uygulanması gerektiği anlaşıldığından , tüm sigorta kolları üzerinden sigortalı sayılması gerektiği sonucuna varılmıştır. Bilirkişi raporunda saptandığı üzere davacının anılan dönemdeki kazançları bellidir. Bu konuda da itilaf bulunmadığından bordro ücreti üzerinden çalıştığının tespiti gerektiği..." gerekçesi ile davanın kabulü ile "Davacının 04/10/1993 – 01/06/2000 dönemi davalıya ait 133860 sicilli iş yerinde 506 SY nın 79 maddesi kapsamında tüm uzun vadeli sigorta kollarına tabi olacak şekilde bordrosunda yazılı ücrete göre belirlenen dönemin prime esas azami kazanç miktarı üzerinden çalıştığının tespitine" karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu ;

Davalı Kurum Vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı hakkında yapılan işlemlerin mevzuata uygun olduğunu beyanla yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı İşveren Vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı üniversitenin yürürlükteki yasal düzenlemelere uygun hareket ettiğini beyanla yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

İstinaf Başvurusu ;

Davalı Kurum Vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı hakkında yapılan işlemlerin mevzuata uygun olduğunu beyanla yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı İşveren Vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı üniversitenin yürürlükteki yasal düzenlemelere uygun hareket ettiğini beyanla yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

... Bölge Adliye Mahkemesi 11.Hukuk Dairesi, "... 2000 yılı 2. Döneminden itibaren davalı işyerinde sürekli çalışması bulunan davacının 1993 yılından beri aynı şekilde çalıştığı hususunda bir uyuşmazlık bulunmadığı, dosyada mevcut sözleşmeler ve ücret bordrolarının da bunu doğruladığı, ancak davalı işverenin, yukarıda belirtilen 506 sayılı Yasanın 3/II-A maddesinin, 4958 sayılı Kanunla yapılan değişiklik öncesi hükmü kapsamında değerlendirme yaparak davacı hakkında uzun vadeli sigorta kollarından bildirimde bulunmamış ise de, davacı hakkında düzenlenmiş 04/10/1993 tarihli işe giriş bildirgesinin verilmiş olmasının, yasanın aradığı yazılı başvuru, uzun vadeli sigorta kolalarına tabi olma konusunda irade beyanı olarak kabulü gerektiği..." gerekçesi ile "Davalı ... ve feri müdahil Kurum vekillerinin istinaf istemlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE" karar verilmiştir.

E)Temyiz:

Davalı Kurum Vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacı hakkında yapılan işlemlerin mevzuata uygun olduğunu beyanla bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.Davalı İşveren Vekili temyiz dilekçesinde özetle; asıl uygulanması gereken yasal mevzuatın 2914 Sy nın 16. Maddesine göre çıkartılan 83/7148 sayılı bakanlar kurulu kararı olması gerektiğini, ayrıca 506 sayılı Yasa uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerektiğini beyanla bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, davacının 04/10/1993-01/06/2000 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, davacının 04/10/1993-01/06/2000 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 4958 sayılı Yasa'nın 57.maddesiyle 06.08.2003 tarihinde yürürlükten kaldırılan 506 Sayılı Yasanın 3.ncü maddesinin II. Fıkrasının A bendinde, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olarak bir işveren emrinde çalışan ve Türk uyruklu olmayan kimselerin Kurumdan yazılı istekte bulunmaları halinde ve istek tarihinden sonraki ay başından başlanarak 506 sayılı Yasa'ya tabi olarak çalışabilmeleri düzenlenmiştir.Somut olayda, davacı adına 04/10/1993 tarihinde işe başladığına dair işe giriş bildirgesi verildiği anlaşılmış olup yazılı istek yerine geçtiği kabul edilen bildirgeyi takip eden aybaşı olan 01/11/1993 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa kapsamında çalışıldığının tespitine karar verilmesi gerekirken çalışmanın başlangıç tarihi olarak 04/10/1993 tarihinin belirlenmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 Sayılı HMK'nun 370/2 maddesi gereğince hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. HD'nin 14/11/2017 tarih 2017/1784 E 2017/1910 K sayılı başvurunun reddi kararının KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararında hükmün 1 ve 2.paragrafları tamamen silinerek, yerine; "1)Davanın KISMEN KABULÜ ile davacının 01/11/1993-01/06/2000 tarihleri arasında davalıya ait ... sicilli iş yerinde 506 SY nın 79 maddesi kapsamında tüm uzun vadeli sigorta kollarına tabi olacak şekilde bordrosunda yazılı ücrete göre belirlenen dönemin prime esas azami kazanç miktarı üzerinden çalıştığının tespitine,";Hükmün 5.paragrafının tamamen silinerek, yerine; "Davacının yargılamada yaptığı 521,00 TL yargılama giderinin davanın kabul ret oranına göre 260,50 TL'sinin davalı üniversiteden alınıp davacıya verilmesine, bakiyesinin davacı üzerinde bırakılmasına,";Hükme 7.paragraftan sonra yeni bir paragraf eklenerek; "Davalı işveren kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden tarife gereği takdir olunan 1.980,00TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı işverene verilmesine" sözcük ve rakamlarının yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 14.01.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1129, Karar No: 2019/11790, Tarih: 03.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1129 E.  ,  2019/11790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ... hakkında verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, camiye ait şadırvanda, müştekinin muslukların üzerindeki askılığa astığı ceketinin cebindeki parayı çaldığının ve somut olayda, cami dışındaki şadırvanın bulunduğu yerin ibadete ayrılmış yer sayılamayacağının anlaşılması karşısında; cami şadırvanının bulunduğu yerin bina veya eklentisi olup olmadığı şüpheye yer vermeyecek şekilde belirlenerek sonucuna göre, sanık hakkında hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile TCK'nun 142/2-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de,

2-Bismil Cumhuriyet Başsavcılığının 16/02/2015 tarihli iddianamesinde sanık hakkında TCK’nun 142/1-a maddesi uyarınca mahkumiyet talep edilmesine rağmen sanığa ek savunma hakkı verilmeden, aynı Yasa'nın 142/2-b maddesi uygulanmak suretiyle CMK’nun 226. maddesie aykırı davranılması,

3-Suç tarihinin 6545 sayılı Kanun'un yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden sonra olduğu ve suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun'un değişikliği sonrası 5237 sayılı TCK'nun 142/2-b maddesindeki alt sınır 5 yıl hapis cezası olduğu halde, temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak tayin edilmesi sureti ile sanık hakkında eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 03.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20418, Karar No: 2018/7716, Tarih: 20.06.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/20418 E.  ,  2018/7716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davalı erkeğin hastalığı ile ilgili raporda, davalı erkeğin herhangi bir akıl hastalığı ve akıl zayıflığının bulunmadığı belirtilmiş, vasi tayini ile ilgili görüş belirtilmemiştir. Ancak davacı ve tanıkların beyanları da erkeğin rahatsızlığı nedeni ile bayıldığı, dişinin kilitlendiği, ağzından salya geldiği, elinde titreme olduğu, hayali şeyler gördüğü, tuvaletini uygunsuz yere yaptığı, "Ben ...'yı öldürsem, ayıldığımda katil ararım, çünkü ne yaptığımı bilmiyorum." dediği, erkeğin rahatsızlandığında kadının kafasını koltuğunun altına aldığı ve boğazını sıktığı beyan edilmiştir. Davalı erkeğin hastalığı ile ilgili dosyada mevcut rapor ile davacı kadının ve tanıkların beyanları arasında çelişki oluşmuştur.

Tarafların, taraf ve dava ehliyetine sahip olmaları dava şartlarından (HMK. m. 114/1-d) olup, bu husus kamu düzeniyle ilgilidir. Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırmakla yükümlüdür. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. ( HMK. m. 115/1) Davada, davalının ruhsal rahatsızlığı ileri sürülmüş ve bu iddia dosya arasındaki bir kısım delille de doğrulanmıştır. Bu durumda mahkemece yapılacak iş; Türk Medeni Kanununun 405. ve Hukuk Muhakemeleri Kanununun 56. maddesi uyarınca davalının vesayet altına alınmasının gerekip gerekmediğinin araştırılması ve bu hususun bir ön sorun sayılarak sonucuna kadar yargılamanın bekletilmesinden ibarettir. Bu yön göz önünde tutulmadan yargılamaya devam olunarak işin esası hakkında karar verilmesi usul ve kanuna aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.06.2018(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/15862, Karar No: 2016/16924, Tarih: 01.11.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/15862 E.  ,  2016/16924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, basit yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Yaralama suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, sanık ... müdafiinin , tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B-Hakaret ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince;

Temyiz isteklerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Sanığın, katılan ...'ya yönelik "eşime nasıl böyle konuşursunuz, çingene,seni bu okuldan attıracağım,daha öncede çok öğretmeni okuldan attırdım,gel benimle müdürün yanına gideceksin düş önüme" şeklindeki ifadelerinde geçen “Çingene” sözü, Türk Dil Kurumunun Güncel Sözlüğünde “Hindistan'dan çıktıkları söylenen, dünyanın çeşitli yerlerinde yaşayan bir topluluk” olarak tarif edilmiş olup, sanığın “çingene” ifadesi ile halen ülkemizde kendilerini “roman” olarak nitelendiren ve Avrupa'dan Türkiye'ye göçetmiş vatandaşlarımızı kast etmesi, yine diğer katılan ...'a yönelik “çocukları öğretmen yapmışlar” şeklindeki sözlerinin de katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle, hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, mahkumiyet kararları verilmesi,

2- Sanığın, okulda öğretmen olan katılanlara benzer tehdit sözlerini ayrı ayrı söylese de, bu sözleri aynı olay çerçevesinde çıkan tartışmada, aynı sebeple ve araya zaman aralığı girmeden bir suç işleme kararı ve kastı ile söylemesi nedeniyle, TCK'nın 106/1.1. maddesi ile belirlenecek cezanın anılan Kanunun 43/2. maddesi uyarınca artırılması gerekirken, iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Sanığın, okulda öğretmen olan katılanlara benzer tehdit sözlerini ayrı ayrı söylese de, bu sözleri aynı olay çerçevesinde çıkan tartışmada, aynı sebeple ve araya zaman aralığı girmeden bir suç işleme kararı ve kastı ile söylemesi nedeniyle, TCK'nın 106/1.1. maddesi ile belirlenecek cezanın anılan Kanunun 43/2. maddesi uyarınca artırılması gerekirken, iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

3- Kabule göre de, hakaret sözlerini sanığın aynı sebeple ve araya zaman aralığı girmeden bir suç işleme kararı ve kastı ile söylemesi nedeniyle, TCK'nın 125/3-a. maddesi ile belirlenecek cezanın anılan Kanunun 43/2. maddesi uyarınca artırılması gerekirken, iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01/11/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/292, Karar No: 2019/6989, Tarih: 10.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/292 E.  ,  2019/6989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık ... hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından, sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suç tarihi gözetilerek, sanık ...'nin mağdur ...'ın imam olarak görev yaptığı caminin şadırvan ve tuvaletinden gerçekleştirdiği hırsızlık eylemi için 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-a maddesi ile uygulama yapılması ve mahkemenin kabulüne göre de 142/1-a. maddesindeki hapis cezasının alt sınırının 3 yıldan başladığı gözetilmeden, yazılı şekilde temel cezanın 2 yıl hapis olarak belirlenmesi; sanık ...'nin mağdur ...'in dernek başkanı olduğu caminin şadırvan kapısına zarar vererek hırsızlığı gerçekleştirmesi şeklinde gerçekleşen olayda ise, mala zarar verme suçu yönünden sanık ...'nin eyleminin TCK'nın 153/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 151/1. maddesiyle hüküm kurulması; yine, dosya içerisindeki mağdur ... tarafından sunulan 29/12/2014 tarihli tutanağa göre, zararın 29/12/2014 tarihinde kovuşturma aşamasında giderildiği anlaşılmakla, sanık ... hakkında mağdur ...'ye karşı işlenen suçlar yönünden TCK'nın 168/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden aynı Kanun'un 168/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini ile; sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/387 Esas ve 2010/815 Karar sayılı ilamında da sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmış olması karşısında, sanık ...'un ikinci kez mükerrir olduğunun gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihi gözetilerek, sanık ...'in mağdur ...'ın imam olarak görev yaptığı caminin şadırvan ve tuvaletinden gerçekleştirdiği hırsızlık eylemi için 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-a maddesi ile uygulama yapılması ve mahkemenin kabulüne göre de 142/1-a. maddesindeki hapis cezasının alt sınırının 3 yıldan başladığı gözetilmeden, yazılı şekilde temel cezanın 2 yıl hapis olarak belirlenmesi; sanık ...'in mağdur ...'in dernek başkanı olduğu caminin şadırvan kapısına zarar vererek hırsızlığı gerçekleştirmesi şeklinde gerçekleşen olayda ise, mala zarar verme suçu yönünden sanığın eyleminin TCK'nın 153/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 151/1. maddesiyle hüküm kurulması; yine, dosya içerisindeki mağdur ... tarafından sunulan 29/12/2014 tarihli tutanağa göre, zararın 29/12/2014 tarihinde kovuşturma aşamasında giderildiği anlaşılmakla, sanık ... hakkında mağdur ...'ye karşı işlenen suçlar yönünden TCK'nın 168/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden aynı Kanun'un 168/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık ...'in adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/330 Esas ve 2012/42 Karar sayılı ilamında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları, bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanık hakkında Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/330 Esas ve 2012/42 Karar sayılı ilamındaki nitelikli hırsızlık suçundan verilen cezanın tekerrüre esas alınarak sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/04/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/28147, Karar No: 2011/38703, Tarih: 16.11.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/28147 E.  ,  2011/38703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Davanın ortadan kaldırılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Katılan ... vekilinin, 28/11/2008 tarihli müddeti muhafaza dilekçesinde hükmü sadece katılan ... vekili olarak temyiz etmesine rağmen 16/01/2009 tarihli ayrıntılı temyiz dilekçesinde şikayetçi ... vekili olarak da temyiz ettiği, Şikayetçi Işıl’ın davaya katılma talebi olmadığı gibi katılma kararı da verilmediğinden katılan sıfatını almayan Işıl adına hükmü temyiz yetkisinin bulunmaması nedeniyle şikayetçi Işıl vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi gereğince Reddine,

2- Katılan ... vekilinin sanıklar ... ve ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarına gelince,

Sanıklar hakkındaki kamu davasının 5271 Sayılı CMK.nun 223/8.maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilmesi gerekirken davanın ortadan kaldırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkında açılan kamu davasının 5271 Sayılı CMK.nun 223/8.maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.