muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1035, Karar No: 2023/4394, Tarih: 12.07.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle;taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını, dava konusu markanın genel izlenim itibariyle farklı bulunduğunu, dava konusu markada yer alan" pınar" ibaresinin ön planda yer almadığını, "pınar" kelimesinin bilhassa coğrafi yer ismi olarak yoğun kullanımın bulunduğu, bu nedenle dava konusu markanın davacı markalarını çağrıştırmadığını, diğer taraftan dava konusu başvurunun 29. sınıfta yapıldığını mahkemece başvurunun 30. sınıfta yapıldığını kabulü ile kurum kararının 30. Sınıf mal ve hizmetler yönünde uygun olmadığına karar verilmesinin hatalı bulunduğunu, markalar benzer bulunmadığından dava konusu markanın tescili halinde davacı markalarından haksız yarar sağlayacağı, markanın itibarının ve ayırt edici karakterinin zedeleneceği yönündeki gerekçesinin de yerinde bulunmadığını ileri sürerek kararının bozulmasını istemiştir.

Diğer davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname 'nin 8 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1695, Karar No: 2023/3739, Tarih: 13.06.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1695 E.  ,  2023/3739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/375 Esas, 2021/2035 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/522 E., 2018/406 K.

Taraflar arasındaki eser sahipliğinden kaynaklanan hakların ihlal edildiği iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; söz yazarı, bestekar ve ses sanatçısı olan müvekkilinin “Soy Babam” adlı musiki eserinin sahibi olduğunu, davalı ...'ün söz yazarı ve bestecisi olduğu "Tavuklarım Var" isimli musiki eserinin bestesinin müvekkiline ait eserin bestesinin birebir kopyası niteliğinde olduğunu, "Tavuklarım Var" isimli eserin, müvekkiline ait eserin sözleri değiştirilip bestesi aynen iktibas edilmek suretiyle oluşturulduğunu, söz konusu şarkının, davalı şirketin yapımcısı, davalı şahsın ise senaristi ve yönetmeni olduğu "Vezir Parmağı" isimli sinema filminde kullanıldığını, davalıların eylemlerinin müvekkilinin eser sahipliğinden kaynaklanan haklarının ihlali niteliğinde olduğunu ileri sürerek 100.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın Vezir Parmağı isimli filmin gösterime girdiği 25.01.2017 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalılardan tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkili ...'ün davaya konu “Tavuklarım Var” isimli musiki eserini, senaristliğini ve yönetmenliğini üstlendiği "Vezir Parmağı" isimli film için ürettiğini ve eseri filmde rol alan oyuncularla birlikte seslendirdiğini, taraflara ait eserlerin söz ve bestelerinin birbirlerinden tamamıyla farklı olduğunu, her iki eserin de Orta Anadolu Türk Halk Müziği ortak kalıplarının ezgi ve ritmik yapısının esas alındığı eserlerden olduğunu, eserlerin benzer gibi görünmelerinin nedeninin ezgi ve ritimlerinin ortak kaynağı olan genel halk müziği kalıplarından esinlenerek üretilmiş olmalarından kaynaklandığını, her iki eserde de kullanılan “Haydaaaaaa…..” nidasının bir tek kişiye mal edilemeyecek, kişiye has özellikler taşımayan, Orta Anadolu ve özellikle Ankara bölgesinde folklor ve halk oyunları ekiplerinin sık sık kullandığı bölgesel ortak bir nida olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflara ait eserlerin farklı olduğu, davalının eserin davacıya ait olan eserden alıntı olmadığı, kendi başına eser sahibinin hususiyetlerini taşıyan başka bir eser olduğu, benzerlik gösteren küçük ayrıntıların ise Türk Halk Müziği eserlerinde kullanılan kalıplaşmış, anonim olmuş unsurlardan kaynaklandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yargılama sırasında iki farklı heyetten bilirkişi raporu alındığını, ilk raporun sonuç kısmında, müvekkiline ait eser ile davalıya ait eserin aynı olmadığı, sadece benzer eserler olduğu kanaatine varıldığını, ikinci raporda ise iki eser arasında benzerlik bulunduğu ancak birebir olmadığı yönünde görüş bildirildiğini, bu raporda teknik benzerlikler bakımından soyut ve tutarsız görüşler bildirildiğinden ve ayrıca itirazları incelenmediğinden üçüncü bir heyetten rapor alınmasını talep ettiklerini ancak bu taleplerinin hukuka aykırı bir şekilde reddedildiğini, bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya elverişli olmadığını, müvekkilinin eseri ortaya getirip düzenleyen kişi olduğunu, eserin müvekkiline ait olduğunun kayıt ve tescil belgeleriyle sübuta erdiğini, davalının ise müvekkiline ait eserin ana omurgasından alıntılar ve oynamalar yapmak suretiyle eseri kendi adına kayıt ve tescil ettirdiğini, ikinci raporda, her ikisi eserin de nikriz makamı dizisinde ve 4 zamanlı olarak usul ve dizi benzerliğinin tespit edildiğini, ayrıca her iki müziğin temposunun da birbirine yakın olduğunun tespit edildiğini, her iki eserde kullanılan mod, çalgı seçimi, armonik yapı ve melodik yürüyüş gibi unsurların benzerliği sebebiyle dinleyicide benzerlik hissi uyandırdığı hususunun raporlarda dile getirilmediğini, buna göre bu benzerlikler gözetildiğinde davalının müvekkiline ait eserden esinlenme suretiyle meydana getirilmiş bağımsız bir musiki eseri veya önceki eser sahibinden izinsiz olarak oluşturulan bir işleme eser niteliğinde olup olmadığı ya da iktibas serbestisi kurallarından yararlanma koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmediğini, raporun bu haliyle yeterli olmadığını, ayrıca intihal iddiasında bulunmalarına rağmen raporlarda bu hususa hiç değinilmediğini, davalı tarafın eserin omurgasındaki teknik oynamalar dışında şan (söz) kısımlarının farklılığını dava konusu etmediklerini, davanın konusunun esere ait melodi ve tınıların bazı teknik oynamalar ve farklı enstrümanlar kullanılarak (intihal ve parodi) şana uyarlanması olduğunu, davalının kullandığı teknik hilelerin eserden çıkarılması durumunda müvekkiline ait eserin birebir kopya edilerek kullanıldığının anlaşılacak olduğunu, davalının benzerlik iddiasını bertaraf etmek için nota değerlerinde eksiltme ve artırma gibi teknik hileler yaptığını, bu itirazlarının 16.09

.09.2018 tarihli raporda değerlendirilmediğini, musiki eserinde sahibinin hususiyetinin varlığının tespitinde o eserin sıradan bir dinleyici üzerinde oluşturduğu izlenimin esas alınması gerektiğini, benzerlikte en fazla 8 ölçü kriterinin esas alınması gerekirken davalıya ait eserde bu ölçünün aşıldığını, bilirkişilerin bu konuda görüş beyan etmediklerini, rapor içeriğine ve sonuç kısmına bakıldığında her iki eser arasındaki ortak usul, tempo, çalgı tercihleri ile her iki eserin de nikriz makamı dizisinde icra edilmiş olduğu ve aynı zamanda her iki eserin saz bölümünün iki ölçülülük kısmı ile söz bölümlerinin nakaratını oluşturan ölçülerinin son iki zamanlarının benzer olduğu tespit edilmesine rağmen besteler arasındaki benzerliklerin önemli kısımlar olmadığı kanaatini kabul etmelerinin mümkün olmadığını, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (5846 sayılı Kanun) 35 inci maddesinde, müzik ve sanat eserlerinde iltibas oluşturan hallerin sayıldığını, buna göre aynı Kanun hükmünün ikinci fıkrası gereğince, yayımlanmış bir bestenin en çok tema, motif, pasaj ve fikir nevinden parçalarının müstakil bir musiki eserine alınması halinde iltibastan söz edilebileceğini, somut olayda iltibasın sabit olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, eser sahipliğinden kaynaklanan hakların ihlal edildiği iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5846 sayılı Kanun'un 3 üncü, 35 inci, 68 ve 70 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/347, Karar No: 2024/2741, Tarih: 22.04.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/347 E.  ,  2024/2741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/345 E., 2023/1280 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Giresun Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2020/22 E., 2022/19 K.

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/2-a maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu sırasında, Giresun ili Keşap ilçesi Arnavut Köyü çalışma alanında ve tapuda davacılar ... ve ... adlarına kayıtlı bulunan eski 1772 parsel sayılı 32.640,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 104 ada 11 parsel numarasıyla ve 28.786,19 metrekare yüzölçümlü olarak; davalı ... adına tapuda kayıtlı bulunan eski 1773 parsel sayılı 26.500,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise 104 ada 8 parsel numarasıyla ve 30.587,13 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

İtirazı kadastro komisyonunca reddedilen davacı ... vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında müvekkilinin müştereği olduğu taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini, eksikliğin davalı adına kayıtlı taşınmazdan kaynaklandığını ileri sürerek, dava açmıştır.

Davalı ... cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazlar arasındaki sınırın zeminde sıra halinde kızılağaçlar ile belirli ve doğal sınır olduğunu, tesis kadastrosu çalışmalarında sınırın en alt tarafına bir nokta alınıp güney baş tarafından da bir nokta alınarak direk sınır hattı oluşturulduğunu, aradaki sınırın girintili ve çıkıntılı olduğunu, ilk tesis kadastrosundan bu yana davacılar ile aralarında bulunan sıralı ağaçların bulunduğu doğal sınırı kullandıklarını belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "uygulama kadastrosu çalışmalarının amacının mülkiyet ihtilaflarını çözmek olmadığı ve mülkiyet uyuşmazlıklarının uygulama kadastrosu davalarında tartışma konusu yapılamayacağı, çekişmeli taşınmazların tesis kadastrosu sınırı ile uygulama kadastrosu sınırı arasındaki farkın ölçü hatasından kaynaklandığı ve uygulama kadastrosu sınırının zeminle uyumlu olduğu" gerekçesiyle davanın reddine, çekişmeli taşınmazların uygulama kadastrosu tespitleri gibi tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş; hükmün, davacı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; "bilirkişi raporunda; dava konusu taşınmazların 1988 yılında yapılan tesis kadastrosu ölçümünde başlangıç noktası ve bitiş noktası olarak iki adet parsel köşe kırık noktası esas alınarak düz bir hat şeklinde ölçümün yapıldığı, 2018 yılında yapılan uygulama kadastrosunda ise bu sınırın 19 adet parsel köşe kırık noktası esas alınarak daha hassas bir ölçüm yapıldığı, tesis ve uygulama kadastrosuna yakın tarihli hava fotoğraflarında sabit sınırın zeminde ağaçların olması sebebiyle görülemediği, uygulama kadastrosunda mahalli bilirkişilerce gösterilen tel, kazık ve ağaçların tesis kadastrosu sırasında da mevcut olduğu, bu nedenle uygulama kadastrosunda sabit sınır olarak esas alındığı, uygulama kadastrosuyla belirlenen sınırlarının zeminle uyumlu olduğu, dolayısıyla tesis kadastrosunda ölçü ve tersimat hatası yapıldığı, dava konusu parseldeki alan artışlarının ise eski paftasındaki ölçüsünün hatalı olmasından ve sınırın düz bir hat olarak ölçülmesinden kaynaklandığının belirtildiği anlaşılmakla, dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde ve değerlendirilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamasına, kamu düzenine aykırı bir hususun tespit edilememiş olmasına, istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebeplere, hüküm kurmaya elverişli bulunan teknik bilirkişi raporlarına ve tüm dosya kapsamına göre, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu" belirtilerek, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve Kanuna uygun olup davacı ... vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA, 269,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 157,75 TL'nin temyiz eden davacı ...'den alınmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17342, Karar No: 2014/6087, Tarih: 06.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/17342 E.  ,  2014/6087 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

Tebliğname No : 2 - 2012/151519

MAHKEMESİ : Çaykara Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2012

NUMARASI : 2007/93 (E) ve 2012/5 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak ;

1- Tüm dosya içeriğinden sanığın olay günü, şadırvanda abdest alan yakınanların askıda bulunan ceketlerinin ceplerinden suça konu eşyaları çaldığının anlaşılması karşısında, şadırvanın ibadete ayrılmış yer niteliğinde olup olmadığı kesin olarak belirlenerek, ibadethaneye ayrılmış yer niteliğinde bulunması durumunda 5237 sayılı TCK.nun 142/1-a, aksi halde ise aynı yasanın 141/1 maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Yasanın 142/2-b maddesi uyarınca uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

2- Sanık hakkında. Mağdurlar R.. C.. ve E.. K..'e yönelik eylemlerinden dolayı iki kez cezalandırılması talebi ile dava açıldığı ve eylemlerin iki ayrı hırsızlık suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, sanığın iki kez cezalandırılması yerine, bir kez cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle eksik ceza tayini ,

3-5237 Sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olduğunun gözetilmemesi ,

Bozmayı gerektirmiş, sanık C.. T..'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, bozmanın niteliğine göre hükmü temyiz etmeyen sanık Y.. T..'a sirayetine, 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/750, Karar No: 2018/5777, Tarih: 14.11.2018

**19. Hukuk Dairesi         2018/750 E.  ,  2018/5777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülmekte olan alacak davasının ilk derece mahkemesinde yapılan yargılaması sonunda verilen kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... BAM 11. Hukuk Dairesi tarafından verilen istinaf talebinin reddine ilişkin hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av.... ve davalı vekili Av. ...'in geldiği görülmekle duruşmaya başlanarak hazır bulunan taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacı şirketin davalı şirketten 04.03.2015 tarihli fatura ile makine satın aldığını, makinenin teklif formunda belirtilen kapasite ve randımanda çalışmadığını, davalı servis elemanlarının yaptığı düzeltme çalışmalarının fayda vermediğini, üretim esnasında makinenin arızalandığını, bunun üzerine satış sözleşmesini 04.03.2016 tarihli ihtarname ile davacı şirket tarafından feshedildiğini ileri sürerek sözleşmenin feshedildiğinin kabulüne, davalı tarafından çıkartılan muarazanın önlenmesine, 87.320,00 USD makine bedeli ve 16.850,00 Euro makine düzeltme ve iyileştirme bedelinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının makineyi bir yıldır kullandığını, bu süre zarfında ayıp ihbarında bulunulmadığını, davalı tarafından yapılan servis hizmetlerini rutin kontroller çerçevesinde yapıldığını, TK'nın 23. maddesindeki sürelere uyulmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, makinenin teklif formunda belirtilen kapasitede ve randımanda çalışmadığı, davalı şirket elemanları tarafından yapılan düzeltme çalışmaları sırasında parça alımı ve makinenin diğer aparatlarının bedeli karşılığı davacı şirket tarafından 16.850,00 Euro ödeme yapıldığı, feshin haklı neden dayandığı gerekçesiyle davanın kabulüne, sözleşmenin feshinin geçerli olduğuna, makine bedeli 87.320,00 USD ile davacının zorunlu yapmış olduğu 16.850,00 Euro ödemenin dava tarihinden geçerli ayrı ayrı olarak Dolar ve Euro'ya uygulanan kur mevduat faizi ile ödeme tarihindeki kur üzerinden Türk Lirası olarak davalıdan tahsiline, makinenin bulunduğu hal üzere aynen davalıya teslimine, taraflar arasında oluşan muarazanın bu şekilde giderilmesine karar verilmiş, hükme karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda; taraflar arasında 04.03.2015 tarihli fatura ve 24.02.2015 tarihli teklif formu ile 17-23 ton/saat kapasiteli yem makinesi satın alındığı, makinenin sözleşmede belirtilen kapasitede çalışmaması üzerine davalı satıcı tarafından servis hizmeti verilerek bir kısım onarımlar yapıldığı, buna rağmen taraflar arasındaki 04.02.2016 tarihli tutanakta belirtildiği üzere makinenin 15 ton/saat kapasiteden fazla çalışmadığı, rulolarda sarma ve aksamalar olduğu, bu durumda davalının ayıbı kabul edip onarım yapması nedeniyle ayıp ihbar süresinin aranmayacağı, davacının satış sözleşmesini haklı olarak feshettiği, TBK'nın 229. maddesine göre satış sözleşmesinden dönen alıcının, ödemiş olduğu satış bedelini ve alıcının diğer zarara olan onarım giderlerini talep edebileceği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve dosya kapsamına göre dava konusu makinedeki ayıbın giderilemeyeceğinin anlaşılmasına ve istinaf sebebi yapılmayan hususların temyiz sebebi yapılamayacağına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna ve maddi hukuka uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 14/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.