muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11698, Karar No: 2017/1169, Tarih: 27.02.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/11698 E.  ,  2017/1169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/12/2009 gününde verilen dilekçe ile davalı tarafından yazılan kitabın basım ve yayınının durdurulması ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 25/04/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA

ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 27/02/2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı ... Gazeticiler Cemiyeti eski başkanı, davalı ise cemiyet üyesi ve gazetecidir.

Cemiyetin onursal başkanı ...'nin ölümü üzerine davacı davalıdan bir kitap yazmasını istemiş, davalı da 6 ay kadar bir çalışma sonucunda 317 sayfadan oluşan bir kitap yazmıştır. Fakat davalı kendisine cemiyet yönetim kurulunca ödenmesine karar verilen ücretin ödenmediğini, bu nedenle davacıya kırıldığını ve hayatı boyunca uğradığı haksızlıklardan bahsetmek üzere "Kitap yazdım borçlu çıktım" isimli kitabı kaleme aldığını belirtmiş ve kitapta davacı hakkında "kişiliksiz, pısırık, beceriksiz, küfürbaz, sözüne güvenilmez, yalancı, ne yaptığı belirsiz, tutarsız" gibi ifadeler kullanmıştır. Her ne kadar mahkemece bu ifadelerin eleştiri kapsamında kaldığı belirtilmiş ise de yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde eleştiri sınırlarının aşıldığı ve davacının kişilik değerlerinden olan şeref onur ve haysiyetine açıkça saldırıda bulunulduğu anlaşılmaktadır. TBK'nın 58. maddesindeki manevi tazminat koşulları oluşmuş olup, bir miktar manevi tazminata karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu nedenle mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun onama kararına katılmıyorum.27/02/2017
Yargıtay — Esas No: 2021/30, Karar No: 2024/1685, Tarih: 21.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/30 E.  ,  2024/1685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/696 E., 2016/44 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat, sanık ...

Serinbaş hakkında Mahkûmiyet, kaçak eşya ve nakil

aracının müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemi; sanık ... hakkında verilen beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık ... hakkında hükmolunan hapis cezasının şartları bulunmadığı halde ertelendiğine, sanık ... hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin birinci ve onuncu fıkraları uyarınca uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmediğine ve re'sen belirlenecek nedenlere ilişkindir.

2.Sanık ...'ın temyiz istemi; şartları bulunduğu ve ortada giderilmesi gereken bir kamu zararı bulunmadığı halde hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin

uygulanmadığına, nakil aracının müsadere koşullarının bulunmadığına ve re'sen tespit edilecek sebeplere ilişkindir.

II. GEREKÇE

28.06.2014 tarihinde saat 01.40 sıralarında, Ziyaret Hudut Karakolu sorumluluk sahasında, ANT-P36-C1 harita paftasında 63580-06400 harita koordinatlarında, 9-10 numaralı hudut kazıkları arasında, 40 numaralı gözetleme kulesi tarafından birinci derece askeri yasak bölge içerisinde Suriye istikametinden Türkiye istikametine akaryakıt kaçakçılığı yapıldığının tespit edilmesi üzerine devriye unsurlarının olay yerine intikal ettikleri ve siyasi hududa 50 metre mesafede sanık ...'ın sevk ve idaresindeki, içerisinde yolcu olarak Suriye uyruklu sanık ...'nin bulunduğu, sanık ... adına kayıtlı ... plaka sayılı minibüste 50 adet bidon içerisinde 3000 litre ulusal marker seviyesi geçersiz motorin ele geçirdikleri anlaşılmıştır.

Soruşturma aşamasında müdafii bulunmaksızın alınan kolluk ifadelerinde sanık ...; akaryakıtı tek başına satmak amacıyla Suriyeli bir şahıstan satın aldığını, diğer sanığı tanımadığını, sanık ... ise; olay sırasında araçta olmadığını, olay yerinden geçmekte olduğu sırada kolluk görevlilerinin kendisini aracın içinde sanarak yakaladıklarını belirtmiştir.

Sanıklar hakkında 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci ve onuncu fıkraları uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık ... mahkemedeki savunmalarında; ele geçen kaçak akaryakıtı satmak için tek başına Türkiye tarafındaki köylerden aldığını, diğer sanığı tanımadığını belirtmiştir, sanık ...'nin ise mahkemece savunmasının tespit edilmediği belirlenmiştir.

Sanıklar hakkında 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci ve onuncu fıkraları uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık ... mahkemedeki savunmalarında; ele geçen kaçak akaryakıtı satmak için tek başına Türkiye tarafındaki köylerden aldığını, diğer sanığı tanımadığını belirtmiştir, sanık ...'nin ise mahkemece savunmasının tespit edilmediği belirlenmiştir.

Makine mühendisi tarafından düzenlenen 04.07.2014 tarihli bilirkişi raporunda; ele geçen kaçak eşyanın aracın taşıma yükü kapasitesine göre miktar veya hacim bakımından ağırlıklı bölümü oluşturmakta olduğu, aracın kasko değerinin 18.200,00 TL, piyasa değerinin ise 14.000,00 TL olduğu belirtilmiştir.

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükmüne Yönelik Katılan ... İdaresi Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden Yapılan İncelemede

Mahkemeye gelmemiş olan sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen ve ancak derhal beraat kararı verilebilecek hallerde sınırlı olarak uygulama yeri bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 193 üncü maddesinin söz konusu olayda uygulanmasının mümkün bulunmadığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ve özel Dairelerin uyum gösteren kararlarının da bu yönde olduğu gözetilmeden, 5271 sayılı Kanun'un 147 nci ve devamı maddeleri uyarınca sanık ...'nin savunması alınıp, gerektiğinde tutanak tanıkları da dinlenilmek suretiyle sonucuna göre sanık ...'nin hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, savunma alınmadan mevcut kanıtlar tartışılarak, delil takdirine girilmek suretiyle sanık ... hakkında yazılı şekilde beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Mahkûmiyet Hükmüne Yönelik Katılan ... İdaresi Vekili ve Sanık ...'ın Temyiz İstemleri Yönünden Yapılan İncelemede

Sanık ...'ın ticari amaca yönelik ikrarı, suçüstü yakalanması ve tüm dosya kapsamına göre sanığın eyleminin sabit olduğu belirlenmekle, sanık ... hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Nakil aracının sanık ...'a ait olduğu, dava konusu eşyanın taşıma aracının yüküne göre miktar ve hacim bakımından ağırlıklı bölümünü oluşturduğu, dava konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin 12.354,38 TL olması karşısında nakil aracının değerine göre, aracın müsaderesinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54 üncü maddesinin üçüncü fıkrası gereğince işlenen suça nazaran daha ağır sonuçlar doğurmadığı gibi hakkaniyete de aykırılık oluşturmadığı anlaşılmış olup, nakil aracının müsaderesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Ancak;

Ancak;

1. Dava konusu kaçak akaryakıtın, gümrük kapısından veya sınırdan yurda sokulmak istenirken ya da hemen sonrasında veya bu eylemlerin kesintiye uğramadan devamı sırasında yakalanması halinde, eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci ve onuncu fıkraları kapsamında kalacağı, buna göre sanık ...'ın Suriye ülkesinden Türkiye istikametine doğru kaçakçılık yapıldığının belirlenmesi üzerine saat 01.40 sıralarında sınıra yaklaşık 50 metre mesafede birinci derece askeri yasak bölgede yakalandığının anlaşılması karşısında; sanığın dava konusu kaçak akaryakıtı ülke içerisinden satın aldığına ilişkin daha az ceza almaya yönelen savunmasına itibar etmenin mümkün bulunmadığı, sanığın eyleminin 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ile aynı maddenin onuncu fıkrası kapsamında kaldığı gözetilmeden, sanığın 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş,

2. 10.12.2022 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının “yirmiüçüncü” fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiüçüncü fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası uyarınca ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması, bozmayı gerektirmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde (A) ve (B-1-2) bentlerinde açıklanan nedenlerle katılan ... İdaresi vekili ve sanık ...'ın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden beraat ve mahkûmiyet hükümlerinin,

1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ayrı ayrı BOZULMASINA,

21.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12923, Karar No: 2025/4771, Tarih: 12.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12923 E.  ,  2025/4771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1040 E., 2021/711 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; paylaşımın kendisi tarafından yapılmadığına, bu husus araştırılmadan mahkûmiyetine karar verilmesinin savunma hakkını kısıtladığına, katılana hakaret etme kastının bulunmadığına, suçu işlediğine dair açık, somut, kesin, inandırıcı ve her türlü kuşkudan uzak delillerin bulunmadığına, katılan lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceğine, ek savunma verilmeden 5237 sayılı Kanun'un 299/2. maddesinin uygulandığına, paylaşımın ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, resen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda sanığın eyleminin, muhatabın, onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımın tüm içeriği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Hakkari 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,12.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10090, Karar No: 2013/16010, Tarih: 17.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/10090 E.  ,  2013/16010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Davacı vekili ile davalılar vekile 16.05.2013 tarihli dilekçeler ile temyiz istemlerinden 12.04.2013 ve 16.04.2013 tarihinde feragat ettikleri halde Dairemizin 18.04.2013 gün 2012/24159E, 2013/7828K sayılı kararı ile temyiz itirazlarının reddolunarak hükmün onanmasına karar verildiğinden bahisle maddi hatanın giderilmesini istemiştir.

İş Mahkemeleri Kanununun 8/3. maddesi gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu kapalıdır. Ancak; Yargıtay onama ya da bozma kararlarında açıkça maddi hatanın bulunduğu hallerde, dosyanın yeniden incelenmesi mümkündür. Zira maddi yanılgıya dayalı olarak verilmiş onama ya da bozma kararları ile hatalı biçimde hak sahibi olmak, evrensel hukukun temel ilkelerine ters düştüğünden karşı taraf yararına sonuç doğurmamalıdır. Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.

Maddi yanılgı kavramından amaç; Hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa, inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin Kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık yanılgılardır.

Uygulamada zaman zaman görüldüğü gibi, Yargıtay denetimi sırasında, uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın taraflarında, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgularda ve bunlara benzer durumlarda; yanlış algılanma sonucu, açık ve belirgin yanlışlıklar yapılması mümkündür. Bu tür açık hatalarda ısrar edilmesi ve maddi gerçeğin göz ardı yapılması, yargıya duyulan güven ve saygınlığı sarsacağı gibi, Adalete olan inancı ortadan kaldırır ve yok eder.

Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Davacı ile davalı tarafın temyiz istemlerinden 12 ve 14 Nisan 2013 tarihli dilekçeleri ile feragat ettikleri, ne var ki bu dilekçelerin 25.04 2013 tarihinde dairemize gelmesi nedeniyle temyiz incelemesi sırasında değerlendirilmediği ve işin esasına girilerek yapılan inceleme sonunda tarafların temyiz itirazları reddolunarak yerel mahkeme kararının onanmasına karar verildiği, Dairemiz kararının ve dosyanın incelenmesinden anlaşılmıştır. Hal böyle olunca da Dairemiz ilamının: tarafların temyiz istemlerinden feragat ettiklerine ilişkin dilekçelerinin değerlendirilmemesi nedeniyle maddi yanılgıya dayalı olduğu ve düzeltilmesinin gerektiği açık ve seçiktir.

SONUÇ: 1-Yukarıda açıklanan nedenlerle maddi hataya dayalı olduğu anlaşılan Dairemizin 18.04.2013 gün 2012/24159E, 2013/7828K sayılı onama kararının kaldırılmasına,

2-Taraflar arasındaki iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik nedeniyle talep olunan maddi ve manevi tazminat istemine dair, Mahkemece verilen 23.11.2012 tarihli karar, davacı ve davalı taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiş olup, bilahare anlaşmaları üzerine, davacı asilin ve vekaletnamesindeki yetkisine binaen davalılar vekilinin temyiz talebinden feragat etmiş bulunduğu anlaşıldığından, davalılar vekili ile davacı vekilinin vaki temyiz taleplerinin, feragat nedeniyle REDDİNE, temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 17/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9747, Karar No: 2006/13316, Tarih: 10.10.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/9747 E.  ,  2006/13316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, sebze hali içerisindeki oto kantarını davalının kendisine kiraya verdiğini, sözleşme eki şartnamenin 21.maddesinde "hale meyve getiren ve halden meyve çıkaran tüm kamyonların anılan kantarda tartılması" öngörülmesine rağmen davalının anılan sözleşme hükmünü yürürlüğe sokmadığını, gönderdiği ihtarnamelerin sonuçsuz kaldığını, 1.5.2003-16.9.2003 aylarında uğradığı zarara ilişkin olarak açtığı davayı kazandığını ileri sürerek bu davasında da 16.9.2003-31.1.2005 tarihleri arasında oluşan 89.750 YTL zararın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, bu davasına konu ettiği dönemden önceki döneme ilişkin olarak aynı sözlemeye dayanmak suretiyle ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/894 esas sayılı dosyasında da tazminat isteminde bulunmuş mahkemece, zararın tespiti açısından aynı bilirkişiden (bu dosyaya da aynı raporunu hazırlayan) rapor alınmış, B.K. 43/1 maddesi de gözetilmek suretiyle bilirkişinin bulduğu rakamdan %50 oranında indirim yapılmak suretiyle 12.715.20 YTL tamzinata hükmedilmiş, verilen hüküm temyiz incelmesinden de geçmek suretiyle kesinleşmiştir. Hal böyle olunca bu dosya içinde B.K. 43/1 maddesi kapsamında %50 oranında inidirim yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken anılan yasa maddesinnin tartışılması cihetine dahi gidilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davanın diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 10.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.