muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9080, Karar No: 2014/118, Tarih: 06.01.2014

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı TPE vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPE'den alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 06.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11490, Karar No: 2015/16594, Tarih: 06.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/11490 E.  ,  2015/16594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın görevsizliğine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının davalı işverenliğin Bilecik fabrika müdürlüğünde 10.09.1990-28.04.2004 tarihleri arasında fabrika müdürü olarak çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının asılsız ve kötü niyetli olduğunu, davacının işveren temsilcisi konumunda çalıştığını, ayrıca görev yönünden itirazlarının bulunduğunu taraflar arasındaki ihtilafta özel nitelikli iş mahkemelerinin değil genel mahkemelerin görevli olduğunu, zamanaşımı itirazlarının da olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının şirketin genel müdürü olarak görev yaptığı, görevi sebebi ile yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğunu düzenleyen hükümlere tabi olduğu, bu nedenle davacının açtığı dava yönünden Ticaret Mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının şirketin genel müdürü olarak görev yaptığı, görevi sebebi ile yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğunu düzenleyen hükümlere tabi olduğu, bu nedenle davacının açtığı dava yönünden Ticaret Mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. Maddesine göre; İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle (o kanunun değiştirilen ikinci maddesinin ..ve E fıkralarında istisna edilen işlerde çalışanlar hariç) işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi ile görevli olarak lüzum görülen yerlerde iş mahkemeleri kurulur. 5521 sayılı kanunun 1. Maddesinin 1. Fıkrasında belirtilen İş Kanunu, şu an yürürlükte olan 4857 sayılı İş Kanunu’dur. Keza 4857 sayılı İş Kanununun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir. Bu nedenle 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu’na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıkları, iş mahkemelerinde çözülecektir. İş mahkemesinin diğer kanunlardaki ayrık düzenlemeler hariç görevli olması için taraflar arasında iş ilişkisi bulunması gerekir. Taraflar arasındaki ilişkinin iş ilişkisi dışında diğer iş görme edimi içeren özel sözleşmeler (vekalet, eser, ortaklık gibi) olması halinde genel hukuk mahkemelerinin(görev uyuşmazlığı), statü hukuku kapsamında olması halinde ise idari yargının görevli olması (yargı yolu uyuşmazlığı) sözkonusu olacaktır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 19 ve 6100 sayılı HMK.’un 33. maddeleri uyarınca yargıç tarafların hukuki nitelendirmesi ile bağlı değildir. Yargıç aradaki sözleşmesel ilişkiyi yorumlar, sözleşme türünü ve içeriğini kendisi belirler. Tarafların gerçek ve ortak iradelerini esas alır. Bu nedenle taraflar arasındaki sözleşmenin iş, vekalet, eser veya ortaklık sözleşmesi olduğunu nitelendirilmesi yargıca aittir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 135. Maddesi uyarınca “yönetim organı", anonim şirketler ve kooperatiflerde yönetim kurulu, limited şirketlerde müdür veya müdürler, şahıs şirketleriyle sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlerde yöneticidir. Aynı kanunun 368. Maddesi uyarınca “Yönetim kurulu, ticari mümessil ve ticari vekiller atayabilir. Devamı 370/2 maddesine göre ise “Yönetim kurulu, temsil yetkisini bir veya daha fazla murahhas üyeye veya müdür olarak üçüncü kişilere devredebilir. En az bir yönetim kurulu üyesinin temsil yetkisini haiz olması şarttır”.

Limited şirketlerle ilgili düzenlemelerde de şirket ortağı yanında, şirket ortağı olmayan kişinin müdür olarak atanacağı açıklanırken(Mad. 623), ortak olmayan şirket müdürünün iş sözleşmesi kapsamında da çalıştırılabileceği belirtilmiştir(Mad.629).

Diğer taraftan 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu’nun 4. Maddesine göre “Sigorta şirketleri ve reasürans şirketlerinin yönetim kurulları genel müdür dâhil beş kişiden, denetçiler ise iki kişiden az olamaz. Genel müdür, yönetim kurulunun doğal üyesidir”. Sigorta şirketinde yasa gereği genel müdürün yönetim kurulu üyesi olması, yasadan kaynaklanan bir durum olup, iş sözleşmesi ile işe alınmasına engel değildir. Kısaca genel müdür olarak iş sözleşmesi ile işe alınan kişi yasa gereği yönetim kuruluna seçilmekle organ sıfatını almaz. Bankacılık Kanunu’nun 23. Maddesi uyarınca banka yönetim kurulunun doğal üyesi olan genel müdürler de murahhas üye veya kişi/organ sıfatını kazanmamış ise iş ilişkisi kapsamında çalıştığının kabulü gerekir.

Kişi organ statüsündeki murahhas azalar dışında anonim şirket yönetim kurulunu oluşturan kişilerle şirket tüzel kişiliği arasındaki ilişki kural olarak vekalet akdine dayansa da bu ilişkinin iş ilişkisi olarak kurulmasına da bir engel bulunmamaktadır. O halde hukuki nitelendirme her somut olaydaki çalışma ilişkisi özelinde yapılmalıdır (..., İş Hukuku, Yenilenmiş 10. Bası. İstanbul s. 133-134;

Türk Borçlar Kanunu ticari temsilciyi “işletme sahibinin, ticari işletmeyi yönetmek ve işletmeye ilişkin işlemlerde ticaret unvanı altında, ticari temsil yetkisi ile kendisini temsil etmek üzere, açıkça ya da örtülü olarak yetki verdiği kişi” olarak tanımlamıştır(Mad.547/1). Aynı kanunun 554. Maddesinde ticari temsilci ile temsil ettiği kişi arasında hizmet, ortaklık veya vekâlet sözleşmelerinin olabileceği, ancak bunun sınırlı olmadığı, taraflar arasında başkaca hukuki ilişkilerin de bulunabileceği belirtilmiştir. Kısacası ticari temsilci ile işletme sahibi arasında iş ilişkisi kurulabilir.

Şirketlerde tüzel kişiliği temsil eden genel müdür veya müdürlerin ticari temsilci oldukları açıktır. Ticari temsilcinin yukardaki düzenlemelere göre gerçek anlamda ortak olmadıkça, bağımsız hareket etmedikçe ve murahhas üye olmadığı sürece, iş ilişkisi kapsamında çalıştığının kabulü gerekir.

Ayrıca ticari temsilci olan, genel müdür veya müdür ile tacir olan kişi arasında çıkan uyuşmazlıkların iş ilişkisi olması halinde uyuşmazlığın 6102 sayılı TTK.’nun 5/1 maddesi yollaması nedeni ile 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca iş mahkemesinde görülmesi gerekir. Zira anılan 5. Maddede açıkça ayrı düzenleme yoksa ticari davanın ticaret mahkemelerinde görülmesi gerektiği belirtilmiştir. 5521 sayılı kanun ayrı düzenleme öngörmüştür.

Ayrıca ticari temsilci olan, genel müdür veya müdür ile tacir olan kişi arasında çıkan uyuşmazlıkların iş ilişkisi olması halinde uyuşmazlığın 6102 sayılı TTK.’nun 5/1 maddesi yollaması nedeni ile 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca iş mahkemesinde görülmesi gerekir. Zira anılan 5. Maddede açıkça ayrı düzenleme yoksa ticari davanın ticaret mahkemelerinde görülmesi gerektiği belirtilmiştir. 5521 sayılı kanun ayrı düzenleme öngörmüştür.

Somut uyuşmazlıkta davacı genel müdür sıfatı ile çalıştığını, davalı şirket ise davacıya sadece vekaletnamelerle temsil yetkisi verildiğini, yönetici pozisyonunda olmadığını savunmuştur. Davacı hukuki ve kişisel olarak işverene bağımlı çalışıyor ise arada iş ilişkisinin, bağımsız çalışıyor ise vekalet ilişkisinin olduğu, yönetim kurulu murahhas üyesi veya ortak ise kişi organ sıfatı ile ortaklık ilişkisi kapsamında çalıştığının kabulü gerekir. Mahkemece bu hususlar araştırılmadan, eksik inceleme ile salt genel müdür olduğu belirtilerek görevsizlik kararı verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3471, Karar No: 2013/7712, Tarih: 16.04.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/3471 E.  ,  2013/7712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, meslek hastalığının oluşumunda kaçınılmazlık bulunduğu kabul edilerek, davanın kabulü ile, meslek hastalığına bağlı % 19,2 malüliyet takdiren 17.500 TL manevi tazmiantın 29/09/2011 tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar vermiştir.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile, tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, mahkemece hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gitmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği açık-seçiktir.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 16.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6761, Karar No: 2010/10732, Tarih: 13.10.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/6761 E.  ,  2010/10732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, temerrüt nedeniyle tahliye isteğine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının davacıya ait ... Yolu 8. Km. .../Ankara adresindeki ... Market girişinde ayrılan bölümde 11.05.2001 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, davalının aylık 8.313,51 TL den 2008 yılı Aralık - 2009 yılı Mayıs arası toplam 49.881 TL ödenmemiş kira borcu bulunduğunu, davalıya gönderilen ihtarnameye rağmen davalının borcunu ödemediğini belirterek, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesini istemiştir. Davalı vekili ise, davacıya ait ... Yapı Malzemeleri Marketinin giriş kısmında cafe-shop olarak işletilmek üzere ayrılmış mahallin davalı tarafından işletildiğini, kira bedelinin yıllık hasılattan alınacak paya göre belirlendiğini, yıllık cironun kira bedeline esas alınması nedeniyle taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası olduğunu, davacının işletmeye ait elektrik ve suyu kesmesi nedeniyle işletme ruhsatının Belediye tarafından iptal edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, taraflar arısında sözleşmenin hasılat kirasına konu olduğu, temerrüt ihtarnamesinde B.K. 288. madde uyarınca tayin edilmesi gereken 60 günlük süre yerine 30 günlük süre verildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davaya konu ve hükme esas alınan 11.05.2001 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacıya ait yapı marketi olarak işletilen binanın giriş kısmındaki bir bölümün kira sözleşmesi ile davalıya tahsis edildiği anlaşılmaktadır. Sözleşmenin “Kira Bedeli” başlıklı bölümünde aylık kira bedelinin, tahsis edilecek yerin m2’si üzerinden asgari 4.880 Alman Markı ve her ay tahakkuk edecek olan cironun %15’i olduğu açıklanmış ve yine “Faaliyetin Konusu” başlıklı bölümünde sözleşmenin Borçlar Kanununun hâsılat kirası hükümlerine tabi olduğu belirtilmiştir. Taraflar arasında imzalanan 13.10.2005 tarihli ek protokol ile de kira bedelinin

2005 yılından itibaren bir önceki yılın cirosunun %15 olarak ödeneceği ancak aylara bölünerek ödenecek bu miktarın aylık asgari 6.500 TL’nin altında olamayacağı ve buna yıllık TÜFE oranında artış uygulanacağı kararlaştırılmıştır. Sözleşmeye konan, kira ilişkisinin hâsılat kirası hükümlerine tabi olacağına dair hüküm taraflar arasındaki ilişkinin hukuki niteliğini kendiliğinden değiştirmez. HUMK’nun 76.maddesi uyarınca taraflarca ortaya konan maddi olguların hukuki nitelendirmesi hakime aittir. Öte yandan sözleşmede asgari kira belirlendikten sonra ciro üzerinden kira ödeneceğine dair hüküm, kira bedelinin tespitine ilişkin bir hüküm olup hâsılat kirası olarak nitelendirilemez. Davacı tarafından, kira sözleşmesine dayanarak 2008 yılı Aralık – 2009 yılı Mayıs arası ödenmeyen toplam 49.881,06 TL kira alacağının yasal 30 günlük sürede ödenmesi için davalıya tahliye ihtarlı temerrüt ihtarnamesi gönderilmiştir. Şu durumda mahkemece işin esasına girilerek tüm taraf delillerinin toplanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK’nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/37451, Karar No: 2017/17775, Tarih: 14.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/37451 E.  ,  2017/17775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde kamyon şoförü olarak 17/05/2010-27/08/2011 tarihleri arasında çalıştığını, günde 13-14 saat çalışarak fazla mesai yaptığını, ancak ücretlerinin ödenmediğini beyanla kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 26.08.2011 tarihinde sekiz arkadaşı ile birlikte işyerini terk ettiğini, davacının işten kendi isteği ile ayrıldığına ilişkin olarak yazılı belge de verdiğini, kıdem tazminatına hak kazanmadığını, davacının hak kazandığı fazla çalışma ücretlerinin ücret bordroları ile imza karşılığı davacıya ödendiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesinde karar, davacının haftalık dokuz saat fazla mesai yaptığı değerlendirilerek fazla mesai hesaplanmasına yönelik olarak bozulmuş; anılan bozma ilamına uyulmakla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Dairemizce uygun bir indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, fazla çalışmanın takdiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, davacının fazla mesaisinin tanık beyanlarına göre tespit edildiği dikkate alınarak, işçinin hasta ve mazeretli olabileceği günler için mahkemece uygun bir indirime gidilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/09/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3233, Karar No: 2014/10467, Tarih: 26.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/3233 E.  ,  2014/10467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava, kamu görevlisi olan davalının görevinde gerekli dikkat ve özeni göstermemesinden kaynaklanan zararın tahsili istemine ilişkin olup, davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir.Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13070, Karar No: 2017/2813, Tarih: 10.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/13070 E.  ,  2017/2813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 15/04/2015 tarih ve 2014/384-2015/313 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl davada davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacılar vekili, müvekkil şirketin % 50'şer ortak ve münferit yetkili müdürlerinin ... ve davalı ... olduğunu, yine şirket dışından ...'ın münferit yetkili müdür olarak atandığını, 05.03.2010 tarihinde davalı ...'ın 1.000.000 TL şirket hesabından çekerek hesabına aktardığını ileri sürerek, 1.000.000 TL'nin faiziyle birlikte iadesini talep ve dava etmiş, birleşen davaların ise reddini istemiştir.

Birleşen davada (2011/311 Esas) davacı ... vekili, davalı şirketin 04.05.2007 tarihinde tescil edildiğini, 2007-2010 arası kar payı ödemesi yapmadığını ileri sürerek, kar payı oranlarının tespitini, davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, asıl davanın ise reddini istemiştir.

Birleşen diğer davada ise (2011/311 Esas) davacı ... vekili, şirketin petrol istasyonu yapmak için ... firmasından teklif aldığını, buna göre tesisin 400.000 TL'ye mal olacağını, davalı ...'ın inşaat mühendisi olması nedeniyle daha düşük fiyata tesisi mal edeceğini belirtiğini, ancak istasyonun daha büyük miktara yapıldığını, bu surette şirketin zarara uğratıldığını ileri sürerek, davalının şirketi uğrattığı zararın tespitini, zararın davalıdan tahsil edilerek şirkete verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; davacı şirket yetkilisi ...'ın oğlu ...'ın 02.01.2014 tarihli dilekçeyle davadan feragat beyanında bulunduğu ve mevcut vekili azlettiği, ...'ın şirketi tek başına temsil ve ilzam yetkisi olduğu, ancak şirket müdürlerinden birinin ortaya koyduğu dava açma iradesini diğer şirket müdürünün bertaraf etme yetkisinin bulunmadığı, bu nedenle şirket müdürü ...'ın davadan feragat edemeyeceği gibi diğer şirket müdürü davacının atadığı vekili de azledilemeyeceği, aksinin hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olacağı, diğer yetkili müdür davalı ... tarafından şirkete atanan ve feragatin kabulü gerektiğini ifade eden Av. ...'ın da beyanına itibar edilemeyeceği, böyle bir durumun TMK'nın 2. maddesine aykırı olduğu, kapsamında hukuk düzeni tarafından korunmayacağı, davalı ...'ın 05.03.2010 tarihinde şirket hesabından 1.000.000 TL çekerek şahsi hesabına aktardığı, yargılama devam ederken 450.000 TL'nin şirkete iade edildiği, halen davalı uhdesinde bulunan 545.000 TL'nin tahsili gerektiği gerekçesiyle , birleşen 2011/311 esas sayılı davada şirketin kar payı dağıtılmasına ilişkin olarak karar almadığı, 2011/324 esas sayılı davada petrol istasyonu yapımı sırasında şirketin zarara uğratılmadığı gerekçesiyle asıl davanın kabulü ile 300.000,00 TL'nin yargılama aşamasında 08/03/2011 tarihinde ödendiği anlaşılmakla işbu paranın şirketin hesaplarından çekildiği tarih olan 05/03/2010 tarihinden itibaren 08/03/2011 tarihine kadar işlemiş avans faizinin davalı ...'dan tahsili ile davacı şirkete verilmesine, 105.000,00 TL'nin yargılama aşamasında 27/09/2010 tarihinde ödendiği anlaşıldığından işbu paranın şirketin hesaplarından çekildiği tarih olan 05/03/2010 tarihinden itibaren 27/09/2010 tarihine kadar işlemiş avans faizinin davalı ...'dan tahsili ile davacı şirkete verilmesine, 50.000,00 TL'nin yargılama aşamasında 24/02/2011 tarihinde ödendiği anlaşılmakla işbu paranın şirketin hesaplarından çekildiği tarih olan 05/03/2010 tarihinden itibaren 24/02/2011 tarihine kadar işlemiş avans faizinin davalı ...'dan tahsili ile davacı şirkete verilmesine, asıl alacaklar ödenmekle konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, 545.000,00 TL'nin ise şirketin hesaplarından çekildiği tarih olan 05/03/2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsili ile davacı şirkete verilmesine, karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı ... temyiz etmiştir.