muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4076, Karar No: 2025/10900, Tarih: 16.06.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/4076 E.  ,  2025/10900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/201 E., 2022/218 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kahramanmaraş 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

2..Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın suç işleme kastının bulunmadığına, "aşağılık" kelimesinin hakaret niteliğinde olmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı, ihbara ekli ve Facebook isimli paylaşım sitesinden yapılan suça konu paylaşım ile sanığın hesabın ve paylaşımın kendisine ait olduğuna ilişkin ikrarı karşısında, Cumhurbaşkanına hakaret ettiğinden bahisle mahkumiyet kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Başka bir kullanıcıya ait Facebook hesabından yapılan paylaşımın altına sanığın yorum şeklindeki paylaşımının herhangi bir sınırlama olmaksızın herkes tarafından görülebilir olup olmadığı araştırılmadan, aleni işlendiği kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 299. maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırı görülmüştür. Tebliğname'de yer alan görüşe bu sebeple iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302. maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Kahramanmaraş 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.06.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın sosyal medyada yaptığı paylaşımın Cumhurbaşkanı’na hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Kahramanmaraş 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.06.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın sosyal medyada yaptığı paylaşımın Cumhurbaşkanı’na hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkindir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplumdan" söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

Demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade hürriyeti, sadece kabul gören veya zararsız veya kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerlidir. Bunlar demokratik bir toplumun olmazsa olmaz tölerans ve hoşgörünün gerekleridir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. madde de belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki temel tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın hukuki dayanağının olması ve meşru bir amaca yönelik olması yetmez. Burada müdahalenin demokratik toplumda gerekli olup olmadığının da incelenmesi gerekir. Demokratik toplumun gerekleri hoşgörü, açık fikirlilik şeklinde değerlendirilmeli yine yapılan müdahalenin demokratik toplumda acil bir toplumsal talebe dayanması ve ölçülü olması gerekir.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın hukuki dayanağının olması ve meşru bir amaca yönelik olması yetmez. Burada müdahalenin demokratik toplumda gerekli olup olmadığının da incelenmesi gerekir. Demokratik toplumun gerekleri hoşgörü, açık fikirlilik şeklinde değerlendirilmeli yine yapılan müdahalenin demokratik toplumda acil bir toplumsal talebe dayanması ve ölçülü olması gerekir.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezaalmasının ardından "soyguncu belediye başkanı" olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya,18235/02, 19.12.2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir. (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Bu açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın sosyal medya hesabından Cumhurbaşkanı ...’a yönelik paylaşım yaptığı sabittir. Sanığın paylaşımının hedefindeki kişi siyasetçi olup eleştiriye katlanma konusunda normal vatandaşlara göre daha hoşgörülü olmalıdır.Yarışan haklar tartılırken takdir hakkının ifade özgürlüğünden yana kullanılması gerekir. Sanığın yaptığı paylaşımın katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımın siyasi eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı bu nedenle kararın bozulması görüşünde olduğumdan onama yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 16.06.2025
Yargıtay — Esas No: 2023/5282, Karar No: 2024/2343, Tarih: 21.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5282 E.  ,  2024/2343 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2022/651 Esas, 2023/962 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Hollanda'nın Ridderkerk şehrine gönderdiği emtianın davalıya ait araçlarla taşındığını, Convention Marchandise Routier (CMR) senedine emtianın +2 derecede taşınması gerektiğinin yazıldığını, davalının bu şarta uymadığını, taşıma sırasında yüksek ısıya maruz kalan emtianın hasara uğradığını, olay nedeniyle alıcının 14.158,00 euro eksik ödeme yaptığını ileri sürerek 14.158,00 euro karşılığı 42.898,74 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ekspertiz raporu ve şoför ifade tutanağına göre malda herhangi bir ısı hasarının söz konusu olmadığını, raporda fiziki hasardan bahsedildiğini, malların 2. kalite olduğunu, kaplar içerisinde birçok sapsız üzüme rastlandığının ifade edildiğini, mala has kusurdan ve ambalajlama, yükleme ve istiflemeden kaynaklanan hasarlardan taşıyıcının sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemece 01.07.2020 tarih, 2109/524 E. ve 2020/343 K. sayılı kararı ile davacının dava dışı şirkete gönderdiği yaş üzüm emtiasının davalı taşıyıcının sorumluluğunda iken zarara uğradığı, meydana gelen bu zarardan davalı şirketin sorumlu olduğu, üzümün kilogram fiyatının 2,38 TL olarak belirlendiği, zarar gören üzüm miktarı 16.950 kg olduğundan 40.341,00 TL'nin dava tarihi olan 05.03.2014 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

B. Bozma Kararı

Dairemizin 12.04.2021 tarih, 2020/5881 E. ve 2021/3555 K. sayılı kararıyla "Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmişse de bozma ilamında işaret edilen hususlar hakkında yeterli ve denetime açık şekilde inceleme ve araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Zira, Dairemiz bozma ilamında, varış yerinde yapılan ekspertiz raporundaki tespitlere de dikkat çekilerek, taşımada ambalajlama ve istifleme hatası olup olmadığının, hasarın, emtianın uygun ısıdan taşınmamasından mı yoksa yetersiz ambalajlamadan veya hatalı istiflemeden mi kaynaklandığının, hem ısı hasarı hem de ambalajlama ve istifleme hatası varsa emtianın ne kadarının hangi sebepten hasarlandığının tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği belirtilmiş olup, mahkemece, belirtilen hususların değerlendirilmesi için bozmadan önce alınan bilirkişi raporunu düzenleyen bilirkişilerden ek rapor alınmıştır. Bilirkişiler önceki görüşlerinde sebat ederek, hasarın, emtianın uygun sıcaklıkta taşınmamasından kaynaklandığını, bu durumun soğuk zincirinde kırılmalara ve sonuç olarak da üzümlerin bozulmasına sebep olduğunu mütalaa etmişlerdir. Ancak ekspertiz raporunda, alt katlarda bulunan kasaların üst katlarda bulunan kasaların basıncına bağlı olarak deforme oldukları, hasarlı kasaların içinde bulunan üzümlerin bir kısmının ezilmek ve çatlamak suretiyle zarar gördükleri belirtilmiştir. Bilirkişiler, bu durumun istifleme ve ambalajlama hatasına delalet edip etmediğini değerlendirmedikleri gibi, emtianın uygun sıcaklıkta taşınmamasının kasaların ekspertiz raporunda belirtildiği şekilde bir hasara uğramasına sebep olup olmayacağı hususuna da izahat getirmemişlerdir. Bu itibarla, mahkemece, aralarında taşıma işleri konusunda uzman bir kişinin de bulunduğu bilirkişi heyetinden yeni bir rapor alınarak, bozma ilamında işaret edildiği şekilde araştırma ve inceleme yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi" doğru görülmeyerek karar bozulmuş, bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazları incelenmemiştir.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşımaya ilişkin Convention Marchandise Routier (CMR) belgesine taşımacı tarafından herhangi bir şerh düşülmediği, hasara dair ekspertiz raporunda “Üzümlerin kâğıt poşetler içinde ahşap kasada paketlendiği, her kasada 5 kg üzüm yer aldığı” denilerek malın ambalajlanmasında bir sorun olduğuna dair tespit yapılmadığı, aynı raporun devamında “Temiz bir manifesto tanzim edilmiş olduğundan, başka bir deyişle kamyon sürücüsü tarafından CMR manifestosu üzerinde herhangi bir açıklama yapılmamış olduğundan, malın treylere hasarsız bir biçimde yüklenmiş olduğu sonucuna varıldığı” denildiği, dolayısıyla buradan hareketle Eşyaların Karayolundan Uluslararası Nakliyatı için Mukavele Sözleşmesinin (CMR Konvansiyonu) 9 uncu maddesi göz önüne alındığında, malın taşıyıcı davalı tarafından sağlam ve iyi ambalajlanmış şekilde teslim alındığının kabulünün gerektiği, istiflemenin taşıyıcıya bırakıldığına ilişkin herhangi bir sözleşme bulunmadığı, dolayısıyla 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (6102 sayılı Kanun) 863 üncü maddesinin birinci fıkrasının açık hükmü gereğince yükleme ve istiflemenin davacı yanca yapıldığının kabul edilmesi gerektiği, CMR Konvansiyonunun 17 nci maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi ve 18 inci maddesinde yer verilen hükümler gereğince, meydana gelen hasarın hatalı istifleme etkisiyle oluşan kısmından davalı taşıyıcının sorumlu tutulamayacağı, her ne kadar hatalı istifleme davacı tarafça yapılmış ise de, davalı taşıyıcının istiflemeye nezaret-gözetim, yanlış istifleme halinde gönderene bildirim ve göndericinin uyarıları dikkate almaması halinde bu hususu CMR Belgesine şerh düşme yükümlülüğünün bulunduğu, dava dosyasında davalı taşıyıcının anılan yükümlülüklerini yerine getirdiğine ilişkin herhangi bir delil bulunmadığı, hasarın yanlış istif etkisiyle oluşan kısmının davacı gönderici ile birlikte davalı taşıyıcının müterafik hatalı eylemleri neticesinde meydana geldiği, Ağustos ayında taşınan üzümün tanelenmesine ve çürümelerin başlamasına soğuk zincirin bozulmasının katkıda bulunacağı, boşaltma esnasında treyler ayarı 2 ℃, olmasına karşın sıcaklıkların 2,2 ℃ ve 5,5 ℃ ortalama 3,3 ℃ olduğu, bu sıcaklık değerlerinin talimat sıcaklık değerinin üstünde bulunduğu, araçta taşıma esnasında sıcaklığın ne seviyede olduğunu kaydeden cihaz bulunmadığı için davalı taşıyıcının kendisine CMR senedinde verilen sıcaklık talimatını yerine getirdiğini kanıtlayamadığı, davalı taşıyıcının davacı göndericinin sıcaklık talimatına uyduğuna dair dava dosyasına sunulan başkaca kanıt bulunmadığı, davacının dilekçesinde üzümün kilogram fiyatının 2,38 TL olduğunu açıkça belirttiği, bu anlamda, üzümün kilogramının 2,38 TL olarak kabul etmek gerektiği, davacının bu talebinin 2. sınıf çekirdeksiz üzüm fiyatları ile de uyumlu olduğu, üzümün kilogram fiyatı 2,38 olarak belirlendiğine göre, zarar gören üzüm miktarı 16.950 kg ile 2,38'in çarpılması ile ortaya çıkan 40

. sınıf çekirdeksiz üzüm fiyatları ile de uyumlu olduğu, üzümün kilogram fiyatı 2,38 olarak belirlendiğine göre, zarar gören üzüm miktarı 16.950 kg ile 2,38'in çarpılması ile ortaya çıkan 40.341,00 TL davacının davalıdan talep edebileceği zarar miktarını gösterdiği, dava konusu hasarın hem yükleme-istifleme hatasının, hem de soğuk zincirin korunamamasının etkisiyle meydana geldiği, soğuk zincirin korunamamasının davalı, yanlış istiflemenin ise davacı hatası olduğu, bununla birlikte davalı taşıyıcının da istiflemeye nezaret- gözetim, yanlış istifleme halinde gönderene bildirim yükümlülüğünün bulunduğu, hasarın yanlış istif etkisiyle oluşan kısmının davacı gönderici ile birlikte davalı taşıyıcının müterafik hatalı eylemleri neticesinde meydana geldiği, istifleme hatası durumlarında, Yargıtay’ın, taşıyıcının %25 ila %30 arasında kusurlu olduğu şeklinde kararlar verdiği, davalının %62,5, davacının %37,5 kusurlu olduğu kanaatine varıldığı, zararın 40.341,00 TL’ye denk geldiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 25.213,13 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.