muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3577, Karar No: 2012/3629, Tarih: 14.02.2012

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51. inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma asıl alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44. üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda davacının yapmış olduğu fazla çalışmalar işveren kayıtlarına dayalı olarak hesaplandığından indirime gidilmemesi yerindedir. Yine davacının sendika üyesi olmadan önceki dönem fazla çalışmalarının % 50 zamlı ücret üzerinden hesaplanması yerindedir.

Somut olayda davacının yapmış olduğu fazla çalışmalar işveren kayıtlarına dayalı olarak hesaplandığından indirime gidilmemesi yerindedir. Yine davacının sendika üyesi olmadan önceki dönem fazla çalışmalarının % 50 zamlı ücret üzerinden hesaplanması yerindedir.

Ancak davacının sendika üyesi olmasının ardından yararlandığı 01.04.2009 tarihinden önceki toplu iş sözleşmelerinde, haftalık fazla çalışma süresi 40 saat olarak belirlenmiş, 40 saat ile haftalık normal çalışma süresi olan 45 saat arası için bir düzenlemeye gidilmemiştir. Toplu iş sözleşmesinin 18. maddesinde normal çalışmanın üzerinde yapılan çalışmaların fazla çalışma olduğu vurgulanmış ve ancak bu çalışmaların % 100 zamlı olarak ödeneceği hükme bağlanmıştır. Aynı dönemde 4857 sayılı İş Kanunu yürürlükte olup 41. maddeye göre taraflarca kararlaştırılan haftalık çalışma süresi ile norma fazla çalışma süresi arasında kalan süre fazla sürelerle çalışma olup, % 25 zamlı olarak ödenmelidir. Buna göre toplu iş sözleşmesi ve yasal düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde 01.04.2009 öncesi için toplu iş sözleşmelerinden yararlanılan dönem için 40 - 45 saat arası çalışmalar % 25 zamlı ücrete göre ve 45 saat üzerinde olan çalışmalar ise toplu iş sözleşmesi gereği % 100 zamlı olarak ödenmelidir.

Davacının üyesi bulunduğu sendika ile işveren arasında 16.10.2009 tarihinde imzalanan 01.04.2009 – 31.03.2011 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinin 18. maddesinde ise haftalık çalışma süresi 40 saat olarak belirlendikten sonra haftalık 40 saat ile 45 saat arası çalışmalar fazla sürelerle çalışma olarak açıklanmış ve fazla sürelerle çalışma ücretlerinin % 50 zamlı olarak ödeneceği kararlaştırılmıştır. Aynı toplu iş sözleşmesinin 19. maddesinde haftalık 45 saatin üzerindeki çalışmaların fazla çalışma olduğu açıklanmış ve % 100 zamlı ücretle ödeneceği belirtilmiştir. Mahkemece kararın gerekçesinde bu hususlara değinilmiş ise de hükme esas alınan hesap raporunda 01.04.2009 öncesi ve sonrası için % 100 zamlı ücret üzerinden hesaplama yapıldığı görülmektedir. Toplu iş sözleşmesinin açık hükmü karşısında 01.04.2009 tarihi sonrası dönemde 40-45 saat arası çalışmalar için % 50 zamlı, 45 saati aşan çalışmalar bakımından ise % 100 zamlı ücrete göre hesaplama yapılmalıdır. Bu yönlerden denetime elverişli şekilde hesap raporu alınmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, 14.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11246, Karar No: 2011/8771, Tarih: 21.06.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/11246 E.  ,  2011/8771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

05.11.2008 günlü bilirkişi raporuna göre örtü tahribatı yapılmadığı tazminat ve ağaçlandırma giderine gerek olmadığı bildirilmiş olması karşısında sanığın "idarenin zararını gidermediği" gerekçesiyle CMK'nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan başka yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21.....2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14935, Karar No: 2014/9337, Tarih: 05.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/14935 E.  ,  2014/9337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Espiye Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2011/292-2013/286

Davacı F.. C.. vd vekili Avukat Ç. M..tarafından, davalı M.. S.. aleyhine 25/07/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/06/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

a-Dava, haksız fiil nedeni ile maddi ve manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, tarafların komşu olduğu arazinin sınırlarının belirlenmesi için biraraya geldiklerinde davalının sınırı belirlemeye yarar kazıkları sökerek atmaya başladığını, müvekkillerinin kendisini uyardığında belinden silahını çıkarıp müvekkillerini hedef alarak ateş ettiğini, kasten yaraladığını, müvekkillerinin vücut bütünlüğünün davalının haksız fiili nedeniyle ihlal edildiğini, belirterek davacıların uğradığı maddi ve manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur

Mahkemece; davalının mevcut eyleminin, davacıların vücut bütünlüğüne zarar verdiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; Adli Tıp Kurumu'nca düzenlenen 28/06/2012 tarihli raporda; davacı F.. C..'nın bacağından silahla vurulduğu, yaklaşık 30 güne kadar geçici iş gücü kaybına neden olduğu, kişinin bu süreçte %100 oranında malul kabul edilmesi gerektiği, kişide kalıcı sürekli maluliyet nitelinde patolojik bulgu saptanmadığı bildirilmiştir.Yine davacı hakkında Giresun Prof. Dr. A.İlhan Özdemir Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 12/05/2011 tarihli raporda yaralanma bulgusunun “sol uylukta kasları içeren delici yaralanma” olarak gösterildiği ve davacının hayati tehlike geçirdiği, mevcut yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderileyemecek nitelikte olduğu belirtilmiştir.

Bu kapsamda, davacı F.. C..'nın yaralanma derecesi, olay tarihi, olayın gelişimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı F.. C.. yararına takdir edilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

b-Davacılar vekili, müvekkili F.. C.. için maruz kalınan maddi zararın tazmini için 10.000,00 TL, müvekkili Y.. K.. için 5.000,00 TL maddi tazminat talep etmiş mahkemece, davacı Y.. K..'in maddi kaybının bulunmadığı gerekçesi ile bu davacının maddi tazminat istemi reddedilmiş, davacı F.. C.. yönünden 629,96 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 12/1. maddesi gereğince, tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla), tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. Belirlenen bu ücret Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre tespit edilen ücretten az olamaz. Davalı yararına yukarıda açıklanan Tarife hükümlerine göre reddedilen maddi tazminat yönünden nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken fazla miktarda, ne şekilde hesaplandığı belirlenemeyen 3000 TL vekalet ücretine karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

c-Haksız fiilde, zarar eylemin gerçekleştiği tarihte meydana gelmiş olup faiz başlangıcı da haksız fiil tarihi olmalıdır. Davacılar vekili dava dilekçesinde maddi ve manevi tazminat yönünden olay tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesini talep etmiştir. Eldeki davada haksız eylem tarihi 30/04/2011 tarihi olup, faiz başlangıç tarihi bu tarih olmalıdır. Ancak, mahkemece hüküm fıkrasında manevi tazminatlar yönünden faiz başlangıç tarihinin yukarıda belirtilen kural ve davacıların talebi gözardı edilerek, faizin dava tarihinden itibaren başlatılmasına karar verilmesi usul ve yasaya uygun olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a-b-c) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenler ile reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7462, Karar No: 2016/10048, Tarih: 03.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/7462 E.  ,  2016/10048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 3. Asliye Ticaret ve ... 7. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

... 3. Asliye Ticaret Mahkemesince davalının tacir sıfatının bulunmayışı, davanın TTK'nın 4. maddesinde sayılan dava türlerinde de bulunmayışı gözönüne alındığında ticari dava olarak nitelendirilemeyeceği gerekçesiyle, görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... 7. Asliye Hukuk Mahkemesince ise davanın, davacıya ait broşür, mektup ve zarfların taşınması, dağıtılması işinden, TTK'nın 4. kitabı olan 850 vd maddelerinde düzenlenen taşıma işinden kaynaklandığı ve 6102 sayılı TTK'nın 4/1. maddesi uyarınca, açılan bu davanın ticari davalardan olduğu gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilmiştir.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nın 5/1. maddesi uyarınca, ticari davalara bakmak görevi, asliye ticaret mahkemesine aittir. Ticari davalar, mutlak ve nispi ticari davalar olarak ikiye ayrılmaktadır. Nispi ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinin ilk cümlesinde tarif edilmiş olup, her iki tarafın da "Ticari işletmesiyle ilgili hususlardan kaynaklanan" hukuk davalarıdır. Mutlak ticari davalar ise, tarafların tacir olup olmadıklarına ve uyuşmazlığın tarafların ticari işletmeleri ile ilgili bulunup bulunmadığına bakılmaksızın kanun gereği ticari dava sayılan uyuşmazlıklardır. TTK'nın 4/1-a ve devamı bentlerinde yazılan uyuşmazlıklar ile diğer kanunlarda ticari dava olduğu belirtilen uyuşmazlıklar, mutlak ticari davalardır.

Somut olayda; davacı vekili; taraflar arasında imzalanan 20/03/2015 tarihli sözleşme gereğince, davalı şirketin müvekkilinin tanıtım mektuplarının dağıtım işini üstlendiğini ancak iş başında ücreti nakit ve peşin almasına rağmen, bu edimini yerine getirmediğini, ayrıca müvekkilinin bu nedenle maddi ve manevi kayba uğradığını belirterek davalı şirketin iş başında nakit ve peşin olarak aldığı 21.971,00.-TL'nin 20/03/2015 tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesini, müvekkilinin dağıtımı yapılmayan mektup, el broşürü ve zarfların basımı için ödemek zorunda kaldığı toplam 6.775,44.-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyen avans faizi ile birlikte davalı şirketten tahsilini, müvekkilinin yaşamış olduğu manevi sıkıntılar nedeniyle 10.000,00.-TL manevi tazminatın 20/03/2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Dava konusu sözleşme ile davacı tarafça taşıma işi üstlenildiğinden, sözkonusu sözleşme "Genel taşıma sözleşmesi" niteliğindedir.

Dava konusu sözleşme ile davacı tarafça taşıma işi üstlenildiğinden, sözkonusu sözleşme "Genel taşıma sözleşmesi" niteliğindedir.

Taşıma işleri, 6102 sayılı TTK'nın 850 vd maddelerinde düzenlemiş olup, 850/3. madde uyarınca da, taşıma işleri ticari işletme faaliyetidir. Taşıma sözleşmesi TTK'nda düzenlendiğinden, bu sözleşmelerden kaynaklanan uyuşmazlıklar, TTK'nın 4/1-a maddesi karşısında "Mutlak ticari" davalardandır.

Mutlak ticari dava niteliğindeki uyuşmazlığın asliye ticaret mahkemesince incelenip sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03/11/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15521, Karar No: 2015/8161, Tarih: 15.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/15521 E.  ,  2015/8161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2015/15521

Karar No : 2015/8161

Tebliğname No : 15 - 2013/139982

MAHKEMESİ : Şavşat Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2013

NUMARASI : 2012/65 (E) ve 2013/14 (K)

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

SUÇ TARİHİ : 02/10/2012

Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın kavgada yaralanıp hastaneye götürülen yeğeninin yanına gittiği, yeğeni ile kavga eden ve doktor raporlarının alınması için polis aracıyla hastaneye getirilen şahıslar ile sanık arasında tartışma çıktığı, bu şahısların polis aracına bindirildiği sırada sanığın şahıslara saldırdığı ve attığı tekmenin polis aracının arka farını kırdığı anlaşıldığından olası kastla mala zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle beraber, maddenin (b) fıkrasında yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" şeklindeki ibarenin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle bu husus,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 53/1. maddesinin (b) bendinin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasında yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin tamamen çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22837, Karar No: 2014/20246, Tarih: 02.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/22837 E.  ,  2014/20246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2014/149099

Basit yaralama suçundan Konya Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan O.. K..'ın, başka bir mahkemede cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dolayı yargılamasının bulunduğu ve bu suçun cezanın üst sınırının 7 yıl olduğu gerekçesiyle, 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 14/4 ve Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-f maddesi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İşyurdu Yönetim Kurulu Başkanlığının 02.01.2014 tarihli ve 2014/1 sayılı kararına yönelik şikayetin reddi ile söz konusu kararın onanmasına ilişkin Konya İnfaz Hakimliğinin 03.01.2014 tarihli ve 2014/12 esas, 2014/12 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile infaz hakimliği kararının kaldırılmasına dair KONYA 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2014 tarihli ve 2014/67 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 11.04.2012 gün ve 25582 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2014 gün ve KYB. 2014-149099 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Bu kararı müteakip, hükümlünün koşullu salıverilme tarihine 1 yıldan az kalması sebebiyle kalan cezasının 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Konya Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 29.01.2014 tarihli ve 2014/217 değerlendirme sayılı kararının reddine ilişkin Konya İnfaz Hakimliğinin 29.01.2014 tarihli ve 2014/340 esas, 2014/337 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile infaz hakimliği kararının kaldırılmasına, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak üzere sanığın tahliyesine dair Konya 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 05.02.2014 tarihli ve 2014/251 değişik iş sayılı kararını kapsayan infaz dosyası incelendi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede;

1-5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 14/4 ve Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-f maddesi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iade kararına yönelik itirazın kabulü yönünden;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede;

1-5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 14/4 ve Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-f maddesi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iade kararına yönelik itirazın kabulü yönünden;

Dosya kapsamına göre, Anayasa Mahkemesinin 26.12.2013 tarihli ve 2013/133 esas, 2013/136 sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazına ilişkin 105/A maddesinin 7 numaralı fıkrasını b ve c bentlerinin iptal edildiği, bununla birlikte 5275 sayılı Kanun'un açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iadelerine ilişkin 14/4.maddesi ile Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-f maddesinin halen yürürlükte olduğu, söz konusu maddelerin birbirinden farklı durumlara ilişkin olup, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının geniş yorumlanamayacağı ve 5275 sayılı Kanun'un 14/4.maddesine teşmil edilemeyeceği gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi sebebiyle Konya 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2014 tarihli ve 2014/67 değişik iş sayılı kararına,

2-Cezanın 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazı yönünden;