muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/43, Karar No: 2019/882, Tarih: 17.09.2019

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafça belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hâli, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen, miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkânsızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde; "Bu davanın kabul edilmesinin artık salt hukukî korumanın ötesine geçilerek “etkin hukukî koruma”nın gündeme gelmiş olmasının da bunu gerektirdiği belirtildiği gibi, hak arama durumunda olan kişi, talepte bulunacağı hukukî ilişkiyi, muhatabını ve bu ilişkiden dolayı talep edeceği miktarı asgarî olarak bilmesine ve tespit edebilmesine rağmen, alacağının tamamını tam olarak tespit edemeyebilecektir. Belirsiz alacak ve tespit davalarına ilişkin hükümlerin mukayeseli hukukta da yer aldığı dikkate alınarak, davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklının, hukukî ilişki ile asgarî bir miktar ya da değer belirterek belirsiz alacak davası açabilmesi kabul edilmiştir. Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmaması ya da bu objektif olarak imkânsız olmalıdır. Belirsiz alacak veya tespit davası açıldıktan sonra, yargılamanın ilerleyen aşamalarında, karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin, bilirkişi ya da keşif incelemesi sonrası), baştan belirsiz olan alacak belirli hâle gelmişse, davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilmesi benimsenmiştir. Miktarı belirsiz alacaklarda zamanaşımının dolmasına çok kısa sürenin varolduğu hallerde yalnızca tespit yahut kısmi eda ile birlikte tespit davasının açılabileceği genel olarak kabul edilmektedir. Alacaklı, yalnızca eda davası veya yalnızca tespit davası yahut kısmi eda ile birlikte külli tespit davası açabilme seçeneklerine sahip olduğu, hak-arama özgürlüğünün (...m.36, İHAS.m.6) özünde varolan bu seçenekler, yasa veya içtihat yoluyla yasaklanamayacağı, esasen tam veya kısmi olmasına bakılmaksızın her eda davasının temelinde bir külli tespit unsuru bulunduğu, başka deyimle eda hükmünde tertip olunan her durumun arkasında sorumluluk saptanmasını içeren bir zorunlu ön tespit kabulü mevcuttur." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirsiz olup olmadığı ile ilgili olarak bazı kıstaslar kabul edilmiştir.

Bu kıstaslar, davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin;

1-Davacının kendisinden beklenememesi,

2-Bunun olanaksız olması,

Bu kıstaslar, davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin;

1-Davacının kendisinden beklenememesi,

2-Bunun olanaksız olması,

3-Açıkça karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı ve değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olması olarak belirtilmektedir.

Belirsiz alacak davasının getirdiği en önemli etkin koruma, usul ekonomisi ve hak arama özgürlüğüne hizmet etmesi yanında, davacının yüksek yargılama giderlerine katlanma ve dava konusu hakkın zamanaşımına uğrama riskini azaltmasıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.12.2012 tarihli ve 2012/9-838 E., 2012/715 K. sayılı kararında belirtildiği üzere işçilik alacaklarının özelliği dikkate alınarak alacakların belirli olduğunu söylemek mutlak olarak doğru olmadığı gibi aksinin kabulü de doğru değildir. Aynı şekilde bu nedenle talep konusu işçilik alacaklarının belirli olup olmadığının somut olayın özelliğine göre değerlendirilmesi ve sonuca gidilmesi daha doğru olacaktır.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli ve 2015/22-1156 E., 2015/1598 K.; 22.06.2016 tarihli ve 2016/22-874 E., 2016/824 K. ile 17.01.2018 tarihli ve 2016/22-2181 E., 2018/24 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Öte yandan işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda Yargıtay'ın iş davalarına bakan 7, 9 ve 22. Hukuk Daireleri ile Hukuk Genel Kurulu içtihatları arasında ortaya çıkan farklılığın giderilmesi için Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan değerlendirme sonucunda 15.12.2017 tarihli ve 2016/6 E., 2017/5 K. sayılı kararı ile "İşçilik alacaklarının çok çeşitli tür, nitelik ve kapsamda olması, somut olayın özelliklerine göre oldukça değişkenlik göstermesi, hatta aynı tür işçilik alacaklarında dahi somut olayın özellikleri itibariyle işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda soyut ve genel nitelikte, her bir olayda geçerli olacak ölçüde bir karar alınamayacağından içtihadı birleştirmeye gerek olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve sonuç olarak içtihadı birleştirmeye gerek olmadığı" yönünde karar verilmiştir. Kararda, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarına ilişkin olarak ise “Fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının tanık beyanlarına dayalı olarak belirlenmesi durumunda, davacının öngöremeyeceği ve tamamen hâkimin takdirine bağlı oranda uygun bir indirim yapılacağından, bu durumda söz konusu alacakların belirsiz nitelikte olduğu konusunda uygulama birliği mevcuttur.” ifadelerine yer verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta davacı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ikramiye ile performans primi alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta davacı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ikramiye ile performans primi alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, dava konusu edilen ikramiye ve performans primi alacakları yönünden Özel Daire ile Mahkeme arasında uyuşmazlık bulunmadığından Hukuk Genel Kurulu tarafından bu alacaklara ilişkin olarak değerlendirme yapılmamıştır.

Yukarıda da izah edildiği üzere, uyuşmazlık konusu olan alacak kalemleri fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücretleridir. Bu nedenle, Hukuk Genel Kurulunca eldeki davaya ilişkin olarak yalnızca bu alacakların belirsiz alacak davası olarak açılıp açılamayacağı tartışılmıştır.

Davacı vekili, müvekkilinin fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklısı olduğunu iddia etmiş, söz konusu alacaklarını kanıtlamak üzere de tanık deliline dayanmıştır.

Bilindiği üzere fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından indirim yapılması konusunda yasal bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu uygulama Yargıtay’ın yerleşik içtihatları ile benimsenmiştir. Yargıtay kararlarında istikrarlı olarak işçinin uzun süre aynı şekilde çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olacağı, işçinin izinli, mazeretli ve tatil günlerinde dinlenme hakkını kullanmadan yıllarca sürekli çalıştığının düşünülemeyeceği göz önüne alınarak hüküm altına alınan fazla çalışma ve tatil ücreti alacaklarından dosya içeriğine uygun bir indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.

İşçinin, ulusal bayram ve genel tatil günleri, yıllık izinli, mazeret izinli vs. sebeple çalışamadığı günler yılın yaklaşık olarak 1/3’üne tekabül ettiğinden kural olarak yapılacak indirimde bu oranın esas alınması isabetli olacaktır. Ancak işçinin hesaplanan fazla çalışma ve tatil çalışmalarında yıllık izin, mazeret izni ve tatil günleri dikkate alınmış ise indirimin daha az oranda yapılması gerekecektir. Bu nedenlerle fazla çalışma ve tatil alacaklarından yapılacak indirimin "hakkaniyet indirimi" ya da "takdiri indirim" olarak nitelendirilmesi doğru olmayacaktır. İndirim, işçinin yılın belli dönemlerinde çalışmadığı karinesine dayalı olduğundan “karineye dayalı makul bir indirim” ifadesinin kullanılmasının daha doğru olacağı sonucuna varılmıştır. Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 17.01.2018 tarihli ve 2015/(7)9-907 E., 2018/23 K. sayılı ve 06.12.2017 tarihli 2015/9-2698 E., 2017/1557 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Bu açıklamalara göre, dava konusu fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının kanıtlanması için tanık deliline dayanıldığı ve söz konusu alacakların tanık anlatımları ile kanıtlanması durumunda hesaplanacak alacak miktarından hâkimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, somut olayda fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının belirsiz alacak davası konusu olabileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalara göre, dava konusu fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının kanıtlanması için tanık deliline dayanıldığı ve söz konusu alacakların tanık anlatımları ile kanıtlanması durumunda hesaplanacak alacak miktarından hâkimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, somut olayda fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının belirsiz alacak davası konusu olabileceği kabul edilmelidir.

Hukuk Genel Kurulunun 06.12.2018 tarihli ve 2015/22-3667 E., 2018/1848 K. sayılı kararında da aynı sonuca varılmıştır.

Hâl böyle olunca, mahkemece Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Diğer taraftan, her ne kadar gerekçeli karar başlığında dava tarihi 02.09.2014 yerine 12.06.2015 olarak yazılmış ise de, bu yanlışlık mahallinde düzeltilebilir bir hata olduğu kabul edildiğinden ayrıca bozma nedeni yapılmamıştır.

Açıklanan nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcın yatırana iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 17.09.2019 tarihinde oy birliği ile ve kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1942, Karar No: 2012/3128, Tarih: 05.03.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/1942 E.  ,  2012/3128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, hasılat kirası isteğine ilişkin olup, mahkemece de bu yönde hüküm kurulmuştur.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/son maddesi gereğince 01.03.02012 tarihinde yürürlüğe giren ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerinin iş bölümünü düzenleyen 09.02.2012 tarih ve 2012/1 sayılı Kararı uyarınca, davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 6.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden Yargıtay 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 05.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6219, Karar No: 2017/839, Tarih: 06.02.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/6219 E.  ,  2017/839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1) Katılanın burnunda kemik kırığı ve organlarından birinin işlevinin zayıflamasına neden olacak şekilde yaralanmasına neden olmak suretiyle TCK'nin 87/1-a ve 87/3. maddelerince birden fazla nitelikli hal ihlali ile atılı suçu işleyen sanıklar hakkında, TCK'nin 86/1. maddesince temel cezaya hükmedilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Trafikte hatalı araç kullanımından tartışan sanıklar ile katılanın karşılıklı olarak birbirlerine hakaret ettiklerine ilişkin beyanları nazara alınarak, tarafların araçlarında bulunduklarını bildirdikleri yakınları...., .... ve soruşturmada beyanı alınan .....'nin tanık olarak dinlenmelerinin ardından, Ceza Genel Kurulu'nun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238-367 sayılı kararına göre, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının tespitine çalışılarak sonucuna göre sanıklar lehine TCK'nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmemesi,

3) Sanık ...'in mahkum olduğu 2 yıl 6 ay hapis cezasının TCK'nin 51/1. maddesine göre, yaş büyüklüğü ve 3 yılın altında bulunması nedeniyle erteleme kapsamında bulunduğu gözetilmeden, suç tarihinde 65 yaşından büyük olup sabıkasız olan ve yargılama sırasında alınan savunmasında lehine olan hükümlerin uygulanması talebinde bulunan sanık ... hakkında TCK'nin 51. maddesine göre hükmolunan hapis cezasının ertelenip ertelenmeyeceğinin tartışılmaması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, CMUK'un 326/son maddesine göre sanıkların kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla, hükümlerin bu sebeplerden 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1314, Karar No: 2015/5549, Tarih: 18.11.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1314 E.  ,  2015/5549 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/85319

MAHKEMESİ : Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesi

KARAR VE NO : 16/12/2013, 2012/138 (E) ve 2013/344 (K)

SUÇ : Kasten öldürme,yaralama,silahlı tehdit,tehdit

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-) Sanık Ü.. G.. hakkında tehdit suçundan doğrudan verilen adli para cezası, miktar itibarıyla kesin nitelikte olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, suç vasfına da yönelik olmayan katılan E.. S.. vekilinin bu hüküme ilişkin temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca (REDDİNE), karar verilmiştir.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık E.. S.. hakkında maktul G.. B..'yı "kasten öldürme", katılan F.. G..'i "silahla tehdit", sanık O.. S.. hakkında maktul G.. B..'yı "silahla tehdit", sanık H.. K.. hakkında katılan E.. S..'i "kasten yaralama" suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezaları azaltıcı takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanıklar Ü.. G.. ve E.. Ö.. hakkında katılan E.. S..'i "kasten yaralama" suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğüne yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık O.. S.. müdafiinin sübuta, katılan sanık E.. S.. müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede kasten öldürme suçu yönünden sübuta, vasfa, meşru savunmaya, haksız tahrikin varlığına, tehdit suçunun unsurlarının oluşmadığına, katılan sıfatıyla da verilen cezaların azlığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi kapsamında sanıklar için Baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin yargılama gideri olarak alınmasına hükmedilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı biçimde sanıklardan tahsiline karar verilmesi, kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden CMUK’nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak; yargılama giderlerinin yer aldığı hüküm fıkrasından zorunlu müdafii ücretlerinin çıkartılmasına karar vermek suretiyle DÜZELTİLEN, kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), hükmolunan cezanın miktarı ve tutukluluk süresi itibariyle sanık E.. S.. müdafiinin tahliye talebinin reddine, 18.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

18/11/2015 gününde verilen iş bu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı A. İ.'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık E.. S..

18/11/2015 gününde verilen iş bu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı A. İ.'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık E.. S..

müdafii Avukat N. P.'ın yokluğunda 26/11//2015 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2011/12818, Karar No: 2012/5392, Tarih: 02.04.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/12818 E.  ,  2012/5392 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili hakkında ... 17. İcra Müdürlüğü'nün 2009/2802 esas sayılı ve ... 12. İcra Müdürlüğü'nün 2008/17491 sayılı dosyalarıyla icra takibi yaptığını, müvekkilinin takibe konulmuş olan bonoların bedellerini 30.11.2008 tarihinde ... Ltd. Şti. yetkilisine nakit olarak elden ödendiğini ileri sürerek, müvekkilinin davalılara borcu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Ecza Deposu'nun vekili, davalının verdiği senetlerden 20.08.2008 ödeme tarihli 1.000.00 TL bedelli senet ödenmeyince müvekkili tarafından ihtiyati haciz kararı alındığını ve ihtiyati haciz kararının icrai hacze çevrildiğini, diğer senetlerin de vadelerinde ödenmemesi üzerine ayrı bir dosya ile icra takibine geçildiğini, müvekkili şirketin senetlerde yetkili son hamil olduğunu, müvekkili şirketin senetleri ... Ltd.Şti.'nden ciro yolu ile aldığını, davacıyı tanımadığını, davacı ile icra takibi dışında bir ilişkisi olmadığını bu olayda gerçek mağdurun müvekkili şirket olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda; davacı ...'in davalılara borcu olmadığının tespit talebi ile ilgili olarak dava ve icra dosyaları içinde bulunan bilgi ve belgeler ile ... Ecza Deposu'nun 2008 yılı kapanış tasdiki yapılmayan kanuni defter kayıtlarının tekikinde; davacının tanzim ettiği 4 adet senedin, davalı ... Ecza Deposu'nun kayıtlarına intikal ettirildiğinin ve bedellerinin tahsil edilmediğinin tespit edildiği, davacı vekili 13.12.2010 tarihli oturumdaki beyanında, bilirkişi raporunu kabul etmediklerini belirttikten sonra davalı ... Ltd.Şti. defterleri üzerinde bir inceleme talepleri olmadığını, bu şirkete uluşmalarının ve defterler üzerinde inceleme yapmalarının da esasen kolay ve mümkün görülmediğini ve mevcut duruma göre karar verilmesini talep ettiği, davacının ödemeye ilişkin ibraz ettiği belgenin davalı ... Şirketi yetkili ve temsilcisine ait olmadığı yanında bu belgenin davalı ... Şirketi kayıtlarına intikal ettiği konusunda inceleme talebi de olmamakla, davacı taraf ... Ltd.Şti.yönünden davasını ispat edemediği; davalı ... Ecza Deposu'nun senetlerin son hamilleri oluşuna, bu senetlerin incelenen ... Ecza Deposu kayıtlarına da intikal edip karşılığının bulunmamasına ve davacı vekilinin 15.02.2010 tarihli oturumdaki beyanı ile ... Ecza Deposu'nun senetleri iktisabında kötü niyetli olduğuna ilişkin bir belge ve delil de sunamayacaklarını bildirmesine göre, davacının ... Ecza Deposu yönünden açtığı davasını da ispat edemediği sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın ve kötü niyet tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle dosyaya sunulan tahsilat makbuzunu imzalayan ...'in davalı ... ilaç ve Hayvancılık San.Tic.Ltd.Şti.'nin yetkili temsilcisi olmadığının ticaret sicil kayıtlarından anlaşılmış bulunmasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 02.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/342, Karar No: 2018/378, Tarih: 27.09.2018

**Ceza Genel Kurulu         2018/342 E.  ,  2018/378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 18. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Sulh Ceza

Sayısı : 1491-508

Sanık ...'ın kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan beraatine ilişkin Aydın (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 19.03.2014 tarihli ve 1491-508 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 18. Ceza Dairesince 05.10.2017 tarih ve 40305-10371 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 10.11.2017 tarih ve 158642 sayı ile;

"Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 21/11/2013 tarihli iddianamesiyle, sanığın Tüm Gençlik Birliği isimli oluşum adı altında düzenlenen yürüyüşe katılıp, katılımcılara hitaben yaptığı konuşmada 'değerli dostlar, malumunuz iki üç ay öncesinde ..... Nazilli Devlet Hastanesinin açılışına geleceğini söylemişti, şaşırtmadı bizi gelemedi, neden şaşırmadık, çünkü hainler korkak olur' şeklinde Türkiye Cumhuriyeti Başbakanına hakaret ettiği iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

Sanık, iddianamede yazılanların doğru olduğunu, bu sözleri katılanın şahsına veya makamına hakaret kastı ile söylemediğini, siyasi eleştiride bulunduğunu savunmuştur.

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 10/07/2014 tarihli ve 2012/21494 E 2014/24446 K sayılı ilamında, yine katılana yönelik olarak sarf edilen '...Böylesi bir adamla pozitif olunamaz. Bir haine nasıl pozitif olabilirim...' şeklindeki ifadeleri, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte bulunduğuna ve hakaret suçunu oluşturduğuna hükmetmiştir.

'Hain' sözcüğü Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlüğünde, '1-Hıyanet eden kimse, 2- Zarar vermekten, üzmekten veya kötülük yapmaktan hoşlanan kimse, 3- Kötü niyeti olan kimse' anlamları ile tanımlanmıştır.

Yukarıda anılan Yargıtay 4. Ceza Dairesinin kararı, hain sözcüğünün kelime anlamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın suç tarihinde Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı olan katılana yönelik söylediği '... hainler korkak olur' şeklindeki sözlerinin, eleştiri ve ifade özgürlüğü sınırlarını aşarak, incitici, küçük düşürücü ve katılanın toplum içindeki saygınlığını zedeleyici nitelikte olduğu ve hakaret suçunu oluşturduğu" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 18. Ceza Dairesince 12.04.2018 tarih, 7129-5519 sayı ve oyçokluğuyla; itiraz nedeninin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;