muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6987, Karar No: 2018/735, Tarih: 05.02.2018

Mahkemece bozma ilamına uyularak tüm dosya kapsamına göre, dava konusu .....erici anteninin ve ilgili tüm altyapı tesislerinin mülkiyet ve işletmesi üzerindeki tasarruf yetkisinin tüm ticari hakları ile 31/12/1999 tarihli protokol tarihi itibarıyla davacı tarafa geçtiği, davalının söz konusu enerji nakil hattından ....trafo ve dağıtım sistemi altyapısı ile ilgili olarak AG çıkışından 04/07/2002 tarihinden itibaren enerji dağıtımı hizmeti yapılması sonucunda yararlandığı, hizmet ve menfaat temin ettiği, dava konusu yararlanma ile ilgili Elektrik Tarifeleri Yönetmeliğinin 13. ve 19. maddelerine göre hazırlanmış rapora göre davacının davalıdan dava tarihi itibarıyla 5.612,00 TL hat katılım payı ve 3.106,15 TL bakım-onarım masrafı olmak üzere toplam 8.718,15 TL alacaklı olduğu, alacağa KDV ilave edilmesi gerektiği, dava tarihinden önce davalının temerrüte düşürüldüğünün davacı tarafça ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 8.718,15 TL'nin KDV'si ve dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ile davalı vekili temyiz etmiştir.

-/-

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, davacıya ait enerji nakil hatlarının katılım payı ve bakım-onarım bedeli ödenmeksizin kullanıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı şekilde, davacının katılım payı talebiyle birlikte ayrıca bakım ve onarım masrafı talebi de kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı vekili, davalı tarafından kullanılan enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının müvekkili tarafından yapıldığını ileri sürerek katılım payı ile birlikte ayrıca bakım ve onarım masraflarını da talep etmiş, davalı vekili ise müvekkili tarafından kullanılan dava konusu enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının müvekkili tarafından yapıldığını, davacı tarafından bakım ve onarımın hiçbir zaman yapılmadığını savunmuştur. Ayrıca, dosya kapsamında, dava konusu enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının davacı tarafından yapıldığına dair hiçbir delil bulunmamaktadır. Bu durumda, mahkemece, davalının savunması karşısında enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının davacı tarafından yapıldığının ispat yükünün davacı üzerinde olduğu, davacının dava konu ve davalı tarafından kullanıldığı sabit olan enerji nakil hatlarının bakım ve onarımını yaptığı iddiasını ispatlayamadığı gözetilerek davacının bakım ve onarım bedeline yönelik talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Ayrıca, davacı tarafça dava dilekçesinde faiz oranı olarak reeskont faizi talep edilerek fazlaya ilişkin faiz oranı yönünden zımnen feragat edildiği anlaşılmaktadır. Dava, ticari dava niteliğinde olduğundan bu davaya konu alacağa 3095 sayılı Kanun’un 2/2. maddesi uyarınca avans faizi oranlarının uygulanması mümkün iken, davacı, avans faizi oranından farklı oranlarda seyreden reeskont faizini istemiştir. Bu durumda, mahkemece, davacının talebiyle bağlı kalınarak, kabul edilen miktarın avans faizini geçmemek üzere reeskont faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 05.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2007/6195, Karar No: 2007/12079, Tarih: 09.10.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/6195 E.  ,  2007/12079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil ile şerhin silinmesi davasının sonunda davacı Hazinenin davasının kabulü, davacı gerçek kişinin davasının reddi yolunda kurulan 13.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı-davalı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 02.05.2006 günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden ... vekili Av. ... geldi, temyiz eden ... Eğitim Kurumları Tic. A.Ş. vekili gelmedi, karşı taraftan Hazine vekili Av. ... ... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

- KARAR -

Davacı hazine ... Köyü, 142 ada 3 parsel sayılı 7270,69m2 yüzölçümündeki taşınmazın, davalı-Davacı ... İle ... Işıl Okulları Tic. A.Ş. ...Eğitim Kurumları Tic. A.Ş. adlarına tapuda kayıtlı olduğunu,2/B madde uygulaması ile hazine adına orman sınırı dışına çıkarılan ve orman sayılan yerlerden olduğunu iddia ederek tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescilini istemiştir. Davalılar, davacı Hazinenin davasının reddini istemişler; çekişmeli parselde pay sahibi ... Binnur Kortun tarafından açılan ve bağlantısı nedeniyle asıl dava ile birleştirilen davada çekişmeli 142 ada 3 parsel şayili taşınmazın, hiçbir zaman orman olmadığı,bu nedenle 2/ B uygulamasının yok hükmünde olduğunu ileri sürerek tapu kaydındaki 2/B şerhinin silinmesini istemiştir.

Mahkemece, davacı ... ’Un davasının reddine, Hazine’nin davasının kabulüne ve dava konusu 142 ada 3 parsel sayılı taşınmazın eylemli orman olması nedeniyle tapu kaydının iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı –davalı ... vekili ile Davalı ... Okulları Tic. A.Ş. ...Eğitim Kurumları Tic. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

... Köyü'nde 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1938 yılında yapılarak kesinleşen orman tahdidi ile 5 nolu Orman Kadastro ekibi tarafından 14.09.1982 tarihinde kesinleşen “daha önce sınırlaması yapılan devlet ormanları ile özel ormanların aplikasyonu ve 1744 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması bulunmaktadır.

... Köyü'nde 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1938 yılında yapılarak kesinleşen orman tahdidi ile 5 nolu Orman Kadastro ekibi tarafından 14.09.1982 tarihinde kesinleşen “daha önce sınırlaması yapılan devlet ormanları ile özel ormanların aplikasyonu ve 1744 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın öncesinin 72 sayılı parselden ifrazen ayrıldığı, kısmen 3116 Sayılı Yasaya göre 1938 yılında yapılan ve kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kaldığı gibi geriye kalan bölümlerin tamamının orman toprağı olduğu ve halen üzerinde eylemli olarak meşe, gürgen gibi orman ağaçlarının bulunduğu, bir kısım yaşlı orman ağaçlarının da 20 yıl evvel ... seviyesinde kesildiğinin halen mevcut dip kütüklerinden anlaşıldığı, taşınmazın ortalama eğiminin % 25 olduğu, hiç bir zaman ... arazisi olarak kullanılmadığı, 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasa özel ve tüzel kişilere ait tüm ormanları hiç bir bildirime gerek kalmadan devletleştirdiği, persele revizyon gören Ağustos 1319 tarih 39 nolu sicilden gelen aynı tarih 46 nolu tapu kaydı tarla cinsli olup dava konusu taşınmaz hiç bir zaman tarla olarak kullanılmadığı için 3402 sayılı yasanın 20/B maddesi gereğince parselin bu tapu kaydı kapsamında kaldığının kabul edilemeyeceği bir an için aksi düşünülse bile tapu kaydının 4785 sayılı yasa karşısında hiç bir yasal değerinin bulunmadığı, orman olan taşınmazların özel mülk olarak tapuya tescil edilmesinin yolsuz tescil niteliğinde olması nedeniyle bu yerlerde M.Y.'nın 1023 (931) sayılı maddesinin uygulanamayacağı anlaşıldığına ve 6831 sayılı yasanın 4999 sayılı yasa ile değişik 7 ve 11/5 maddeleri gözönünde bulundurularak karar verildiğine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve yürürlükte bulunan Avukatlık Ücret Tarifesine göre belirlenen 400.00.-YTL vekalet ücretinin davalı ...'dan alınarak davacı Hazineye verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 09/10/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2091, Karar No: 2020/177, Tarih: 20.01.2020

**1. Ceza Dairesi         2017/2091 E.  ,  2020/177 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Borçlunun ödeme şartını ihlal suçundan Düzce Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'nun, firar ettiği gerekçesiyle Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliği gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İşyurdu Yönetim Kurulu Başkanlığının 18/02/2017 tarihli ve 2017/6 sayılı kararını müteakip, hükümlünün infaz ettiği tazyik hapsi cezasının infazının doğrudan açık ceza infaz kurumunda gerçekleştirildiği gerekçesiyle, kapalıya iade kararının onaylanması talebinin reddine ilişkin Düzce İnfaz Hâkimliğinin 16/05/2017 tarihli ve 2017/791 esas, 2017/908 sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair mercii Düzce 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/06/2017 tarihli ve 2017/467 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

5275 sayılı Kanun’un 14/4. maddesinde “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar ve hükümlü oldukları suçtan başka bir fiilden dolayı haklarında tutuklama kararı (İptal ibare: Anayasa Mah. 09.04.2014 tarih ve 2014/26 E. ve 2014/78 K.) (...) olanlar ile yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları saptananlar, kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler. Bu karar, infaz hâkiminin onayına sunulur.” şeklinde düzenlemeye yer verildiği, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin "Kapalıya iade" başlıklı 12. maddesinde “a) Haklarında 5271 sayılı Kanunun 100 üncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler, b) Firar edenler, c) Kınamadan başka disiplin cezası alanlar, ç) 5 inci madde gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler, d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar, e) Kapalı kuruma dönmek isteyenler, f) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar, kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur.” şeklinde hükme yer verildiği, anılan Yönetmeliğin 12. madde düzenlemesinde “yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilen hükümlüler” dışında infazın doğrudan açık ceza infaz kurumunda yapılması yönünden herhangi bir ayrım yapılmadığı, 5275 sayılı Kanunun 14/4. maddesinde de kapalıya iade durumunda doğrudan açık ceza infaz kurumuna gönderilen hükümlüler yönünden ayrıma gidilmediği, her ne kadar firar eden hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iade edileceği yönünde anılan kanun hükmünde düzenleme öngörülmediği düşünülebilirse de firar eyleminin 5275 sayılı Kanunun 44

. maddesinde de kapalıya iade durumunda doğrudan açık ceza infaz kurumuna gönderilen hükümlüler yönünden ayrıma gidilmediği, her ne kadar firar eden hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iade edileceği yönünde anılan kanun hükmünde düzenleme öngörülmediği düşünülebilirse de firar eyleminin 5275 sayılı Kanunun 44. maddesinde hücre disiplin cezasını gerektirir eylem olarak düzenlendiği, açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı kurumdan açık ceza infaz kurumlarına nakledilen ya da doğrudan açık ceza infaz kurumlarına gönderilen hükümlü statüsünde bulunmasının kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönünden farklılık arz etmeyeceği, aksi yorumun kanun koyucunun öngörmediği bir ayrımın yorum yoluyla vazedilmesi sonucunu doğuracağı, firar gibi bir eylemi gerçekleştiren hükümlünün cezasının infazının bizatihi risk içerdiği, daha sıkı infaz koşullarını haiz infaz kurumunda cezasının infaz edilmesinin infaz hukukunun amacı ve ruhuna uygun düşeceği cihetle, somut olayda açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi kararının onaylanması gerektiği gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 26.09.2017 gün ve 94660652-105-81-7836-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 1. maddesinde bu Kanunun amacının, ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazına ilişkin usûl ve esasları düzenlemek olduğunun belirtildiği, tazyik hapsine ilişkin bir hususa yer verilmediği, tazyik hapsinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 2. maddesinde tanımlanan "disiplin hapsi" kavramı içinde kaldığının kabulü gerektiği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/11/2006 tarihli ve 2006/16.HD-220 esas, 2006/231 sayılı kararında da belirtildiği üzere, “Hapsen tazyik yaptırımında amaç, bir yükümlülüğün yerine getirilmesini sağlamak olduğundan, alt sınırdan belli bir ceza belirlenmesi gerekmemekte, yükümlülük yerine getirilene kadar ve en çok 3 ay süreyle kişinin yükümlülüğüne uygun davranması için zorlanması söz konusu olmaktadır. ” şeklindeki gerekçe nazara alındığında, disiplin ve tazyik hapsinin kısmi bir düzeni korumak amacıyla getirildiği, kişinin kendisinden beklenen yükümlülüğü yerine getirdiği takdirde serbest kalacağı gibi Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 5. maddesinin 1. fıkrasının ç. bendinde 9/6/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu gereğince tazyik hapsine tabi tutulanların cezalarının doğrudan açık kurumlarda yerine getirileceğinin öngörüldüğü, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 14/4. maddesinde ve Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesinde özellikle vurgulanan "İade Edilir" sözcüğünün "kapalı ceza infaz kurumundan, açık ceza infaz kurumuna ayrılanları kapsamına alan bir sözcük olarak kabulünün gerektiği, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesinin kapalı kurumlarda cezasını infaz etmekte olan hükümlülerle ilgili bir düzenleme olduğu gibi açık kurumlardan ikinci kez firar etmiş olanların, firar tarihinden önce kesinleşmiş olan cezaları ve koşullu salıverilme tarihine kadar kesinleşerek infazına başlanacak olan cezalarının tamamının kapalı kurumda infaz edileceğinin öngörüldüğü, ceza hukukunda sanık aleyhine kıyasın yasak olmasının kanunilik ilkesinin doğal sonucu olduğu gibi 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 2. maddesinin 3. fıkrasında "Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz." şeklindeki düzenlemenin, bir anlamda hükümlünün durumunu ağırlaştırdığı konusunda kuşku bulunmadığından disiplin cezaları için de geçerli olacağının kabulü gerektiği anlaşılmakla;

Somut olayımızda 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu gereğince tazyik hapsine tabi tutulan ve doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilebileceğine dair mevzuatta açık bir hüküm bulunmadığından;

Somut olayımızda 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu gereğince tazyik hapsine tabi tutulan ve doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilebileceğine dair mevzuatta açık bir hüküm bulunmadığından;

Dosya kapsamına göre, Düzce 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.06.2017 tarihli ve 2017/467 değişik iş sayılı kararında isabetsizlik görülmediğinden, bu karara ilişkin Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün kanun yararına bozma talebinin CMK'nin 309. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20/01/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2932, Karar No: 2019/39368, Tarih: 24.12.2019

**7. Ceza Dairesi         2016/2932 E.  ,  2019/39368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 ve 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Katılan ... İdaresi vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin davaya katılma ve hükmü temyiz yetkisi bulunmadığı gibi katılmasına karar verilmesi de hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceğinden, Gümrük İdaresi vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II) Katılan TAPDK vekilinin temyiz talebi üzerine yapılan incelemede;

Olay tarihinde Rakss Clup adlı işyerinde ...lçe Gıda Tarım Müdürlüğü görevlileri ve kolluk görevlilerince yapılan denetimlerde 17 adet kaçak içkinin ele geçirildiği olayda, sanıkların işyeri çalışanları olduğu ve suçu kabul etmeyerek işletmeci Yeliz Habipoğlu'nun talimatı doğrultusunda bu içkileri işyerine koyduklarını beyan ettikleri, mahkemece ara celsede...hakkında suç duyurusunda bulunulduğu anlaşılmakla;

Yeliz Habipoğlu hakkında ayrı bir kamu davası açılıp açılmadığının araştırılarak, kamu davası açılmış ise bu dava dosyası getirtilip incelenerek gerektiğinde her iki davanın birleştirilmesi, kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmiş ise örneklerinin dosya içine konulması ve delillerin birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumunun tayini yerine, tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Dava konusu kaçak içkilerin 5607 sayılı Kanunun 13/1. maddesi yollamasıyla TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca müsadere edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan TAPDK vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8876, Karar No: 2016/12709, Tarih: 07.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/8876 E.  ,  2016/12709 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

...

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ...vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı asıl işveren ... nin alt işvereni olan diğer davalı şirkette çalışırken iş akdinin sona erdirildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile ödenmeyen son 45 günlük ücret alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. ... kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de işyeri devri olarak kabul edilmelidir.