muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/695, Karar No: 2011/673, Tarih: 02.11.2011

Öteki deyişle, TMK’nun 159.maddesinin birinci cümlesinde öngörülen “dava hakkının mirasçılara geçmeyeceği” hükmü, mutlak butlanla sakat bir evlenmenin iptalinde “ilgililer” yönünden uygulanmayacaktır. 4721 sayılı TMK’nun bu hükmü ; 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi’nin 127.maddesi karşılığı olduğundan mutlak butlanla değil de nispi butlanla ilgili olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Bu yönü ile TMK’nun 159 ve 147.maddesi hükümleri birbirleriyle çelişmemektedir.

743 sayılı Medenî Kanun’un yürürlük döneminde, iptal davası açıldıktan sonra ve fakat iptal kararı kesinleşmeden önce (dava devam ettiği sırada) eşlerden birinin ölmesi durumunda sağ kalan eşin ölene mirasçı olup olmayacağı hususu tartışmalıydı. Bir görüşe göre, -butlan kararının kesinleşmesinden önce eşlerden biri ölürse sağ kalan eşin ancak iyi niyetli olması hâlinde ona mirasçı olabileceği, kötü niyetli ise artık ölen eşe mirasçı olamayacağı kabul ediliyordu. Bu görüş temelinde, 743 sayılı Medenî Kanun’un 126.maddesinin, “hüsnüniyetle evlenen kadın, feshine hükmedilmiş olsa bile evlenme ile iktisap ettiği vaziyeti muhafaza eder.” hükmüne dayanmaktaydı. Diğer görüş ise, butlan kararının kesinleşmesinden önce eşlerden birinin ölmesi hâlinde sağ kalan eşin, ister iyi niyetli ister kötü niyetli olsun mirasçılık sıfatını kazanacağı, zira iptal kararının mirasçılığı engellemesinin ancak kesinleştiği tarihten itibaren mümkün olacağı yönünde idi.

İşte 4721 sayılı Medenî Kanun’un 159.maddenin 2. cümlesi ile bu tartışmalara son verilmiş; anılan maddenin, 2.cümlesinde açıkça “Dava sonucunda evlenme sırasında iyi niyetli olmadığı anlaşılan sağ kalan eş, yasal mirasçı olamayacağı gibi, daha önce yapılmış olan ölüme bağlı tasarruflarla kendisine sağlanan hakları da kaybeder.” hükmü getirilmiştir.

Bu açık düzenleme karşısında artık, butlan davası devam ettiği sırada eşlerden birinin ölmesi üzerine onun mirasçıları tarafından devam ettirilen dava sonunda sağ kalan eşin iyi niyetli olmadığı anlaşılırsa, onun mirasçı olmayacağı hükme bağlanmıştır. Bu esas kıyasen sağ kalan eş lehine, ölen eş tarafından yapılmış ölüme bağlı tasarruflar açısından da uygulanır.

Kural olarak, butlan davası sonucunda evlenme sırasında iyi niyetli olmadığı anlaşılan sağ kalan eş, yasal mirasçı olmayacağı gibi, daha önce yapılmış olan ölüme bağlı tasarruflarla kendisine sağlanan hakları da kaybeder.

Bu kural, hem mutlak butlan halinde hem de onun daha hafif bir hali olarak kabul edilen, nispi butlan halinde uygulanmaktadır.

Eş ölmeden önce nispi butlan davası açmış olup, dava sırasında ölmüş ise; davaya mirasçıları tarafından halef sıfatıyla devam edilmesi halinde, mirasçıların sürdürdükleri dava artık bir nispi butlan davası değil, davalı eşin iyi niyetli olmadığının tespiti davası sayılır.

Öteki deyişle, evlenmenin nispi butlanının dava etme hakkı olan eş dava açmadan önce ölmüşse, bu hak mirasçılara geçmez. Ancak, mirasçılar sadece açılmış olan nispi butlan davasını sürdürebilirler.

Eş ölmeden önce nispi butlan davası açmış olup, dava sırasında ölmüş ise; davaya mirasçıları tarafından halef sıfatıyla devam edilmesi halinde, mirasçıların sürdürdükleri dava artık bir nispi butlan davası değil, davalı eşin iyi niyetli olmadığının tespiti davası sayılır.

Öteki deyişle, evlenmenin nispi butlanının dava etme hakkı olan eş dava açmadan önce ölmüşse, bu hak mirasçılara geçmez. Ancak, mirasçılar sadece açılmış olan nispi butlan davasını sürdürebilirler.

Evlenmenin mutlak butlanında ise mirasçıların kendi adlarına dava açma hakları bulunmakla, muris davadan önce vefat etse de mirasçıların bunu dava etme olanakları vardır.

Mutlak butlan davası ya da tespit davası sonucunda evlenme sırasında iyi niyetli olduğu anlaşılan sağ kalan eş yasal mirasçılık sıfatını korur.

Ne var ki, mutlak butlan davası ya da tespit davası sonucunda evlenme sırasında iyi niyetli olmadığı anlaşılan sağ kalan eş yasal mirasçılık sıfatını da kaybeder.

Somut olaya gelince:

M. A’ın davalının öz annesi Z. A. ile 08.01.1996 tarihinde resmen evlendiği, tarafların 13.06.2003 tarihinde anlaşmalı olarak boşanarak aynı gün kararı kesinleştirdikleri, bu tarihten sadece altı gün sonra 19.06.2003 tarihinde muris ile davalı E.  A.’ın resmen evlendikleri, murisin davalı ile evli iken 30.06.2006 tarihinde öldüğü, bunun üzerine davalının Uşak Sulh Hukuk Mahkemesinin 05.07.2006 gün ve 2006/1286 E., 2006/1181 K. sayılı kararı ile mirasçılık belgesi aldığı, bu belgeye göre, davacı ve davalının muris Lütfi A. mirasçıları olduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Davacı mirasçı, murisi L. A.’nın ölümünden sonra 27.07.2006 tarihinde açtığı dava ile muris ile davalının evliliğinin butlanına karar verilmesini istemiş; Uşak Aile Mahkeme’sinin 15.11.2006 gün ve 2006/693-920 sayılı kararı ile murisle davalının evliliğinin mutlak butlan ile batıl olduğuna karar verilmiş; bu karar, Yargıtay 2. Hukuk Dairesi’nin 31.03.2008 gün ve 2007/4433 E., 2008/4331 K. sayılı ilamı ile onanarak, 20.05.2008 tarihinde kesinleşmiştir.

Her ne kadar, evliliğin butlanına dair karar ileriye dönük olarak sonuç doğurur, geçmişe etkili olmaz ise de, yukarıda da ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere, 4721 sayılı TMK’nun, 159.maddesinin 2. cümlesinde, mirasçılığın devam edebilmesi için, evlilik akdinin kurulması anında eşin iyi niyetli olması gerektiği açıkça vurgulanmıştır.

Kanunun iyi niyete hukuki bir sonuç bağladığı durumlarda, asıl olan iyi niyetin varlığıdır.

Bu sebeple butlan davası sırasında eşlerden birinin ölmesinin yanı sıra eşlerden birinin ölümünden sonra butlan davası da açılmış olması durumunda da sağ kalan eşin mirasçı olması asıldır. Sağ kalan eşin evlilik akdinin kurulması anında iyi niyetli olmadığı, eşlerden birinin ölümünden sonra ilgililer tarafından açılan mutlak butlan davasında kanıtlanmalıdır. Eşlerden birinin ölümünden sonra ilgililer tarafından mutlak butlan davası açılmamışsa, sağ kalan eş evliliğin kurulması anında iyi niyetli sayılır.

Eldeki davada, davalının annesi ile muris, yıllarca karı-koca hayatı yaşamış; tarafların boşanmasından sadece altı gün sonra, muris ile davalı evlenmiştir. Olayların oluş silsilesi ve hayat deneyimleri dikkate alındığında, murisin eski eşinin kızı olan davalının muris ile olan evlenme akdinin kurulması anında, murisin daha önceden öz annesi ile evli olduğunu bilmemesi düşünülemez. O halde, evlilik akdinin kurulması anında davalının iyi niyetli olduğunun kabulüne olanak bulunmamaktadır. Dolayısıyla, evlilik akdinin kurulduğu anda iyiniyetli olmayan davalı, mirasçı da olamaz.

Hal böyle olunca, yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksine gerekçelerle davanın reddedilmiş olması doğru değildir.

O halde, mahkemece, yukarıda açıklanan ilave gerekçelerle Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle, direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 02.11.2011 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9612, Karar No: 2014/11596, Tarih: 11.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/9612 E.  ,  2014/11596 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar M.. S.., O. S. ve İ. S. ile davalı G. Sigorta A.Ş arasındaki dava hakkında, Ankara 12.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 18.09.2012 gün ve 2011/193-2012/209 sayılı hüküm Dairemizin 25.12.2013 gün ve 2013/539-2013/18344 sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

- K A R A R-

Davacılar vekili, davalının trafik sigorta şirketi olduğu aracın, 13.04.2011 tarihinde neden olduğu trafik kazası sonucunda müvekkillerinin desteği E. S.'in vefat ettiğini belirterek, 1.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 18.06.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile talep sonucunu davacı eş M.. S.. için 149,023,13 TL, davacı O. S. için 22.872,55 TL, ve davacı İrem Sevim için 25.649,45 TL'na yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlara ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; olayın meydana gelişinde sigortalı araç sürücüsünün tamamen kusurlu olduğu belirtilerek, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile toplam 149.938,30 TL tazminatın 27.05.2011 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ile davalı vekilinin temyizi üzerine Daire'nin 25.12.2013 gün ve 2013/539 Esas, 2013/18344 Karar sayılı ilamı ile bozulmuş, bu kez davacılar vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dava, trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Tazminat hesaplama teknik ve ilkelerine, denkleştirme kuralına göre; destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanırken, destekten yoksun kalan eş için rapor tarihindeki yaşına göre belirlenecek evlenme olasılığı oranından 18 yaşından küçük her bir çocuk için % 5'er oranda indirim yapılması ve destekten çıkanların paylarının destek süreleri daha uzun olanlara eklenmesi gerekmektedir.

Somut olayda; trafik kazası sonucu vefat eden destek E. S., olay tarihinde 31 yaşında olup, ölümü ile 26 yaşındaki eşi M.. S.. ile 7 yaşındaki oğlu O. S. ve 4 yaşındaki kızı İ. S. onun desteğinden yoksun kalmıştır.

Somut olayda; trafik kazası sonucu vefat eden destek E. S., olay tarihinde 31 yaşında olup, ölümü ile 26 yaşındaki eşi M.. S.. ile 7 yaşındaki oğlu O. S. ve 4 yaşındaki kızı İ. S. onun desteğinden yoksun kalmıştır.

Mahkemece, hükme esas alınan aktüer bilirkişi raporunda ise; raporun düzenlendiği tarihte 26 yaşında olan davacı eş M.. S..'in, DİE (TÜİK) cetveline göre evlenme ihtimali oranının %27 olduğu açıklanmış ve çocuk sayısı nazara alınmaksızın belirlenen zarardan %27 oranında indirim yapılmış, desteğin gelirinden eşine 40, oğlu Osman'a %13, kızı İrem'e %12 oranında pay ayrıcağı varsayılarak hesaplama yapılmış ve davacıların bu destek payları zarar hesabı yapılan tüm dönem için sabit tutulmuş, böylece destekten yoksun kalan hak sahibi çocukların, destekten çıktıkları dönemler nazara alınmadan destek görmeye devam eden diğer hak sahipleri eş ve kız çocuğu İrem için destek payında artırım yoluna gidilmemiştir. Böyle bir hesaplama yöntemi, yukarıda açıklanan tazminat hesaplama ilkelerine ve de denkleştirme kuralına aykırıdır.

Bu durumda; mahkemece, bilirkişi raporunda davacı eş M.. S.. için evlenme olasılığı oranı olarak benimsenen ve davacılar vekili tarafından da itiraz görmeyen %27'den 18 yaşından küçük her bir çocuk için %5'er oranda indirim yapılarak, davacı eşin yeniden evlenme şansının %17 oranında olduğunun benimsenmesi, destekten yoksun kalan çocukların her biri için destekten çıktıkları dönemler gözetilerek, paylarının destek süreleri daha uzun olanlara eklenmesi ve destek paylarında kademeli olarak artışa gidilerek zararın hesaplanması için aktüer bilirkişiden ek rapor alınması ve belirlenecek sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğundan yerel mahkeme kararının bozulması gerekmiştir. Ne var ki, davacılar
Yargıtay — Esas No: 2016/8914, Karar No: 2017/347, Tarih: 16.01.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/8914 E.  ,  2017/347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün sanığın yüzüne karşı usulüne uygun tefhim edildiği, 31.10.2014 tarihinde sanığa yapılan tebligatın yeni bir hak bahşetmeyeceği cihetle; yüzüne karşı verilen hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 05.11.2014 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 16.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8105, Karar No: 2020/6984, Tarih: 14.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/8105 E.  ,  2020/6984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Temyiz Edenler: Katılanlar vekili, sanık müdafii

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

Olay günü saat 14:39 sıralarında sanık ...’ın sevk ve idaresindeki otomobil ile ....stikametinden İzmir istikametine doğru seyir halinde iken; olay mahalli olan ışıklı kavşağı geçtiğinde istikametine göre sol tarafından koşarak karşıdan karşıya geçmek isteyen 2004 doğumlu yaya ...'e, aracının sağ ön tampon ve far kısımlarıyla çarpması sonucu yayanın yaralanması ardından da meydana gelen kaza sebebiyle hayatını kaybettiği olayda; sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile olay mahalli ışık kontrollü kavşağına geldiğinde, istikametine yeşil ışıktan sonra yanan sarı ışıkta geçtiği, hızını kavşağa yaklaşırken asgari seviyeye düşürüp tedbir alabileceği şekilde sürdürmesi gerekirken bu hususa riayet etmeyip mevcut hızıyla kavşaktan geçişini gerçekleştirdiği,olay mahalli hız sınırlarının üzerinde seyrini sürdürdüğü olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile tali derecede kusurlu olduğu anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılansyargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanlar vekilinin bilinçli taksir uygulanması gerektiği ile sanık müdafinin kusur durumuna ilişkin temyiz itirazının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 14.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7989, Karar No: 2013/7976, Tarih: 20.06.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/7989 E.  ,  2013/7976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ... ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'nun yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.06.2008 gün ve 2006/49 Esas, 2008/215 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların anlatımı, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamından mağdurun kaçtıktan sonra sanıklardan ...'la ...'da tutukları evde beş ay karı koca gibi yaşadıkları, mağdurenin ailesinin yanına döndükten sonra sanıklar tarafından zorla kaçırılıp aynı şekilde cinsel istismara uğradığını söylediği, yapılan yargılama sırasında ise; bu kez, 25.10.2007 ve 17.03.2008 tarihli duruşmalarda da ısrarla, rızasıyla kaçıp cinsel ilişkide bulunduklarını bildirdiği, yine Cumhuriyet Savcılığına verilen iki ayrı tarihsiz dilekçesinde de eylemlerin rızasıyla meydana geldiğini anlattığı hususunun; zorla kaçırılma sırasında kardeşinin mağdureye sarılıp zorla ve silahla götürülmesini engellemeye çalıştığını, bu sırada burnuna, koluna ve bacağına sopayla vurulduğunu beyan eden kardeşi ... hakkında olayın ertesi günü düzenlendiği anlaşılan 09.07.2005 tarihli raporda "vücudunda kemik kırığı olmadığına, darp cebir izine rastlanmadığının" belirtildiği de nazara alındığında raporlarla doğrulanmayan bu çelişkili anlatım ve iddialara rağmen sanıkların oluş ve dosya kapsamına daha uygun düşen savunmalarının aksine sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatlerine, sanık ...'ın ise süresinde ve devam eden şikâyetin varlığı halinde reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi yerine, eylemlerin zor kullanılarak yapıldığı kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1108, Karar No: 2018/531, Tarih: 15.11.2018

**Ceza Genel Kurulu         2016/1108 E.  ,  2018/531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 17. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 1119-525

Sanık ...'ün hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası; mala zarar verme suçundan TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve her iki suç yönünden aynı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna ilişkin Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 24.05.2011 tarihli ve 1119-525 sayılı hükümlerin, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 17. Ceza Dairesince 23.12.2015 tarih ve 7818-11538 sayı ile;

"Sanığın, müştekiye ait evin kapı kilidini kırarak altınları çalması şeklinde eyleminin, hırsızlık suçunun yanında konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu da oluşturduğunun anlaşılması karşısında, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan zamanaşımı süresi içinde dava açılması olanaklı görülmüş; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanması sırasında aynı maddenin birinci, ikinci ve dördüncü fıkralarındaki bazı sözcüklerin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının, anılan Kanun maddesinin birinci fıkrasındaki 'hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak' hükmü gereğince infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında TCK'nın 58/6-7. maddesi ile uygulama yapılmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır." açıklamaları ve eleştirisiyle onanmasına oy çokluğuyla karar verilmiş,

Daire Üyeleri N. ÇATAK ve M. ÖZMEN; "Sanığın atılı suçları işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak ve yeterli delil elde edilemediği hâlde beraati yerine, tanıkların suç isnadına dayanılarak mahkûmiyetine karar verildiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 30.03.2016 tarih ve 265466 sayı ile;

Daire Üyeleri N. ÇATAK ve M. ÖZMEN; "Sanığın atılı suçları işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak ve yeterli delil elde edilemediği hâlde beraati yerine, tanıkların suç isnadına dayanılarak mahkûmiyetine karar verildiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 30.03.2016 tarih ve 265466 sayı ile;

"...Katılanın evinden hırsızlık yapıldığı dosya kapsamına göre sübuta ermiş ise de, bu hırsızlık fiilini sanığın gerçekleştirdiği kuşkudan uzak bir şekilde açıklığa kavuşturulamamıştır. Nitekim, Yüksek Dairenin iki Sayın Üyesi de, sübut yönünden mahkûmiyetin onanmasına dair karara muhalif kalmışlardır. Gerçekten de sanık hiçbir aşamada atılı suçlamayı kabul etmemiş, eve gittiği tarihte .....'in kız arkadaşı....'in kız kardeşiyle arkadaş olduğu için onun vasıtasıyla eve gittiğini ancak altınları almadığını, bu kız arkadaşından daha sonra ayrıldığı için kız kardeş olan tanıklar.... ve ..... ile....'in arkadaşı olan .....'in beyanlarının suç atma mahiyetinde olduğunu savunmuştur. Dosya kapsamında, atılı suçu sanığın işlediğini gösteren parmak izi, DNA numunesi, cep telefonu HTS kayıtları gibi teknik bir delil bulunmamakta, mahkûmiyetin gerekçesi olarak tanık beyanları gösterilmektedir. Ancak tanık beyanları incelendiğinde de tanıkların doğrudan görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı, beyanların dolaylı anlatım içerdiği görülmektedir. Evrensel hukuk ilkesi olan 'kuşkudan sanık yararlanır' (in dubio pro reo) ilkesi gözetildiğinde, sanığı atılı suçtan mahkûm etmeye yetecek derecede objektif ve tereddütsüz delil bulunmamaktadır." düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 25.05.2016 tarih, 6527-7859 sayı ve oy çokluğuyla itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire Çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı hırsızlık ve mala zarar verme suçlarının sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Katılan ...'ın, Gazi Mahallesi Çatallı Sokak No: 38 sayılı yerde bulunan evinden hırsızlık yapıldığı yönünde müracaatta bulunması üzerine soruşturmaya başlanıldığı,

Görgü tespit tutanağında; hırsızlık yapılan dairenin giriş kapısının kilit göbeği sökülerek açıldığı, evin mutfak ve salon bölümlerinde herhangi bir karışıklık olmadığı, salonun yanında bulunan çalışma odasındaki yatağın kaldırılarak bazanın içindeki kutular ile çalışma masasının üzerinde bulunan kitap ve eşyaların karıştırıldığı, çalışma masasının çekmecesinin açık hâlde olduğu, katılanın beyanına göre içinde altınların bulunduğu kutunun boş olarak görüldüğü bilgilerine yer verildiği,