muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/24165, Karar No: 2022/4614, Tarih: 15.09.2022

Ciddi boyuta ulaşmayan, maddi meseleye ilişkin olan, hakimin kanaat ve takdir yetkisi kapsamında kalan hususlar ile infaz aşamasında, soruşturma ya da kovuşturma safhasında alınacak bir kararla giderilebilecek nitelikte olanlar gibi başka bir yol ve yöntemle giderilmesi mümkün olan hukuka aykırılıkların kanun yararına bozma konusu olamayacağı kabul edilmektedir.

O halde, temyizden geçmeyerek kesinleşen ve kesin hüküm halini almış bulunan bir kararın olağanüstü yasa yolu aşamasında denetimi söz konusu olmaktadır. Kesin kararın niteliği üzerinde durmak, konumuza ışık tutacağı için gereklidir. Yargılama faaliyeti bir uyuşmazlığın çözümü için yapılır. Uyuşmazlık bir kararla çözülmektedir. Bu çözümün bir noktada kesin olması yargılama faaliyetinin zaruri ve doğal bir gereğidir. Bu şekilde elde olunan kesin kararın (Kaziye‐i muhkeme) en önemli iki özelliği kesinliği ve değerliliğidir. Buna kısaca kesin kararın otoritesi de diyebiliriz. İşte bu özellikleri taşıyan kesin karar, olağanüstü yasa yolu olan kanun yararına bozmada esas alınacaktır (YCGK., 25.6.1996,145‐157).

Ayrıca Yargıtay uygulamasında, bir suçtan verilen kararın kesin nitelikte olması ve kesinleşmesi halinde, aynı konuda verilen ikinci hükmün hukuki değerden yoksun olduğunu ifade edilmektedir.

... 20. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.05.2021 tarihli kararının niteliğine nazaran, süreçte itiraz üzerine verilen ... 21. Ağır Ceza Hakimliğinin 03.08.2021 tarihli ve 2021/949 değişik iş sayılı kararının yok hükmünde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Yargısal faaliyetlerinde bağımsızlık ve tarafsızlık ilkeleri ile bağdaşmayacak bir şekilde mensubu oldukları FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün amaçları doğrultusunda, müştekinin yargılandığı davada, iddialara konu usul ve kanuna aykırı işlemlerde bulunarak müştekinin mağduriyetine sebebiyet verdiklerinden silahlı terör örgütüne üye olma ve görevi kötüye kullanma suçlarından son soruşturmanın açılması kararı verilmesi talep olunan ve dosya içeriğinde yansıyan belgelerle, savunmalardan bir kısmı hakkında karar tarihi itibari ile atılı suçlardan derdest veya sonuçlanmış davalarının bulunduğu da anlaşılan şüpheliler hakkında, her iki müsnet suç yönünden de yasal şartları tartışılarak 2802 sayılı Kanunun 89 maddesince son soruşturmanın açılmasına veya son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına dair olumlu ya da olumsuz, uyuşmazlığı çözen, infazı kabil bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde; "son soruşturmanın açılmasına dair kararı verilmesi talebinin değerlendirilmesine yer olmadığına...; Karar kesinleştiğinde; müşteki ...'in şikayeti üzerine şüpheliler hakkında genel hükümlere göre gereğinin takdir ve ifası için dosyanın işbu karar ekinde, son soruşturmanın açılmasına dair karar verilmesi talebinin ait olduğu ... CBS'ye iadesine...; Kararın kesinleşmesi beklenmeden gerekçeli karardan bir örneğin bilgi edinilmesi için Hakimler ve Savcılar Kuruluna UYAP'tan gönderilmesine...;

İş bu esas bakımından karar verilmediğinden kesin....soruşturma merciince verilecek nihai karar ya da gerekmesi halinde kovuşturma merciince verilecek nihai hükümle birlikte kanun yolu açık olmak üzere..." şeklindeki hukuki değerden yoksun kararın, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu olabilecek hukuki değer taşıyan kesin bir karar niteliğinde bulunmaması ve söz konusu hukuka aykırılığın aynı mahkemeye yeniden yapılacak bir taleple olağan süreçte giderilmesinin mümkün bulunması nedeni ile istemin reddine karar vermek gerekmiştir.

V-SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2022 tarih ve 2022/67312 sayılı Kanun yararına bozma isteğinin, tebliğnamedeki düşünce de yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca Kanun Yararına Bozma isteğinin REDDİNE, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5359, Karar No: 2016/1071, Tarih: 31.03.2016

**10. Ceza Dairesi         2014/5359 E.  ,  2016/1071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Suç Tarihi : 10/05/2013

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1- Sanığa ait bavulda ele geçirilen hassas terazide uyuşturucu madde bulaşığı olup olmadığı hususunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2- Sanığın belirttiği iş yerinde, suç tarihi itibariyle çalışıp çalışmadığı, suç tarihinde izinli olup olmadığı, çalıştığı işin mevsimlik mi sürekli mi olduğu, mevsimlik ise hangi aylarda çalıştığının araştırılması,

3- 10.05.2013 tarihli arama, yakalama ve muhafaza altına alma tutanağında imzası bulunan araç muavini F... K...'in, söz konusu tutanak kendisine okunup sorulmak suretiyle, uyuşturucu maddenin ele geçiriliş şekliyle ilgili olarak tanık olarak dinlemesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 31.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/688, Karar No: 2019/5611, Tarih: 27.11.2019

**4. Hukuk Dairesi         2017/688 E.  ,  2019/5611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ...tarafından, davalılar Zihinsel Özürlüleri Yetiştirme ve Koruma Vakfı (Özel ...Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü) ve diğerleri aleyhine 11/01/2011 gününde verilen dilekçe ile yersiz ödemeye dayalı alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın Zihinsel Özürlüleri Yetiştirme ve Koruma Vakfı yönünden kabulüne; diğer davalılar yönünden reddine dair verilen 14/07/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalılardan Zihinsel Özürlüleri Yetiştirme ve Koruma Vakfı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine 27/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13614, Karar No: 2024/27, Tarih: 15.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13614 E.  ,  2024/27 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/57 E., 2023/156 K.

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davacının 20.08.2003-04.01.2010 tarihleri arasında davalı iş yerinde çalıştığını, yemek ve temizlik işleri yaptığını, sekreter olmadığı zamanlar telefonlara baktığını, ayrıca hastanelere tahlil götürüp / getirdiğini beyan ederek davacının çalışmasının tespitini talep etmiş, davaya davalı ... Tıbbi Tahlil Laboratuvarı Limited Şirketi olarak devam ettiklerini beyan etmiştir.

II. CEVAP

Davalı şirket vekili; davacının 2007 yılından itibaren haftanın bir günü davalı firma müdürü ...’ın aile konutunda temizlik işlerinde çalıştığını, davalı şirket müdürü ...’ın 2008 yılı içinde ihtiyaç hasıl olduğu zamanlar davacıyı şirketin temizlik işlerinde çalıştırdığını, bu çalışmanın günübirlik olup süreklilik arz etmediğini, kadrolu temizlikçi ...’ın mazeretli/raporlu olduğunda ya da yıllık izine çıktığında gerçekleştiğini beyan edip davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ...; kendisinin ... Tıbbi Tahlil Laboratuvar Ltd. Şti.'nin uzun yıllar ve halen müdürlüğünü yaptığını, eşinin davacı ile 2007 yılında tanıştığını, ayın birkaç günü evlerine temizliğe geldiğini, kendisinin de 2008 yılında ek gelir sağlaması düşüncesiyle davacıyı ihtiyaç hasıl oldukça müdürlüğünü yaptığı işletmeye temizlik yapması için çağırdığını beyan edip davanın reddini talep etmiştir.

Feri müdahil Kurum vekili; davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 30.03.2021 tarihli ve 2015/58 Esas, 2021/76 Karar sayılı kararıyla davanın kısmen kabulüne, davacı ...'in (T.C. No:...) davalılara ait iş yerinde; 06.06.2006-04.01.2010 tarihleri arasında çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin süre talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 12.01.2022 tarihli ve 2021/1880 Esas, 2022/41 Karar sayılı kararıyla; davalı ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince ayrı ayrı esasdan reddine karar vermiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 06.10.2022 tarihli, 2022/10442 E.,2022/12042 K. kararında; 26.05.2015 tarihli celse de husumetin ... Tıbbi Tahlil Laboratuvarı Ltd. Şti.'ye yöneltilmesi isteği HMK 124 üncü madde kapsamında Mahkemece kabul edildiği ve UYAP sistemindeki davalı ünvanının bu şekilde değiştirilmesine karar verildiği halde, davada davalı olarak taraf sıfatı kalmayan ...'ın karar başlığında gösterilmesi ve hakkında hüküm tesis edilmesinin ve kısa kararda davacının davalı iş yerinde 06.06.2006-04.01.2010 tarihleri arasında, gerekçeli kararda ise davacının davalılara ait iş yerinde 06.06.2006-04.01.2010 tarihleri arasında çalıştığına hükmedilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmasının yerinde olmadığı belirtilerek karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın kısmen kabulüne, davacının davalı ... Tıbbi Tahlil Laboratuarı Ltd. Şti. ünvanlı iş yerinde; 06.06.2006 - 04.01.2010 tarihleri arasında çalıştığının tespitine, fazlaya yönelik istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, çalışmanın ispat edilmediğini, ret kararı verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili, temyizin reddi kararının yerinde olmadığını, yetersiz araştırma ile hüküm kurulduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 20.08.2003-04.01.2010 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun'un 79, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesidir.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 20.08.2003-04.01.2010 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun'un 79, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesidir.

3. Değerlendirme

1- 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun “Elektronik Tebligat” başlıklı 7/a maddesi; “Aşağıda belirtilen gerçek ve tüzel kişilere tebligatın elektronik yolla yapılması zorunludur. “...11. İdareleri, kamu iktisadi teşebbüslerini veya sermayesinin yüzde ellisinden fazlası kamuya ait diğer ortaklıkları; adli ve idari yargı mercileri, icra müdürlükleri veya hakemler nezdinde vekil sıfatıyla temsile yetkili olan kişilerin bağlı bulunduğu birim…” düzenlemesini, aynı Kanun’un 11 inci maddesi ise “Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır…” düzenlemesini içerdiğinden, Mahkeme kararı vekil adı tebliğ mazbatasında belirtilmek suretiyle davalı Kurumun ilgili birimine tebliğ edilmelidir.

İnceleme konusu dosyada; gerekçeli karar fer'i müdahil Kurum vekiline 03.10.2023 tarihinde tebliğ edilmiş, 27.10.2023 tarihinde karar temyiz edilmiştir. Mahkeme 30.10.2023 tarihli ek karar ile temyiz başvurusu süresinde yapılmadığından temyiz talebinin reddine karar verilmiş, ek kararı fer'i müdahil Kurum vekili süresinde temyiz etmiştir. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 7/a maddesi gereğince gerekçeli karar vekil adı belirtilmek suretiyle Kurumun ilgili birimine tebliğ edilmesi gerekirken vekilin e-tebligat adresine tebliğ edilmesi yerinde değildir. Bu itibarla Kurum vekilinin temyizi süresinde olup temyiz talebinin süreden reddine ilişkin 30.10.2023 tarihli ek kararın kaldırılması gerekmektedir.

Somut dosyada; davacı 20.08.2003-04.01.2010 döneminde çalıştığının tespitini talep etmiş, Mahkemece davacının 06.06.2006-04.01.2010 tarihleri arasında çalıştığına karar verilmiştir. Dosyada dinlenen tanıkların bir kısmı davacının iş yerinde temizlik, yemek işlerinde çalıştığını beyan etmişler, bir kısmı ise temizlik yemek işlerinin ... tarafından yapıldığını, davacının cam silmek için iş yerine geldiğini belirtmişlerdir. 01.06.1995-31.03.2011 tarihleri arasında davalı iş yerinden bildirimleri olan ..., kendisinin temizlik ve yemek yaptığını, hamilelik ve rahatsızlığı nedeniyle ara verdiği dönemlerin olduğu, cam silemediği için davacının cam silmeye geldiğini beyan etmiştir. Davacı iş yerinde temizlik ve yemek işlerini yaptığını ayrıca hastanelere tahlil getirip götürdüğünü iddia etmiş ise de; bazı tanıklar ile ...'ın davacının sadece cam silmek için arada iş yerine geldiğini belirtmeleri karşısında tanıklar yeniden dinlenilerek tanık beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeli, komşu iş yeri işveren ve çalışanları tespit edilerek tanık olarak dinlenilmeli, özellikle ...'ın ifadesi irdelenmeli, ...'ın hamilelik ve rahatsızlığı nedeniyle işe ara verdiği dönemlerde iş yerinde temizlik ve yemek işlerinin kim tarafından yapıldığı üzerinde durulmalı, elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Mahkemenin 30.10.2023 tarihli ek kararının KALDIRILMASINA,

2.Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

3.Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

15.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/37559, Karar No: 2015/24932, Tarih: 10.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37559 E.  ,  2015/24932 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak sona erdirildiğini, 12.09.2002-29.11.2012 tarihleri arasında çalıştığını öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 03.01.2012-29.11.2012 tarihleri arasında çalıştığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, kurum kayıtlarındaki belgelerden davacının 09.09.2002 – 29.11.2012 tarihleri arasında davalıya ait iş yerinde çalıştığı, işyeri devri yapıldığı, devirden sonrada davacının aynı iş yerinde çalışmaya devam ettiği, bu sebeple iddia edilen süre boyunca çalışmış kabul edildiği, davacının hizmet akdinin işverence yazılı bir fesih bildirimi bulunmadan son verildiği, işveren tarafından ispatlanması gereken haklı feshin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.