muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9156, Karar No: 2025/6455, Tarih: 09.04.2025

Anayasa’nın ''Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26. maddesi;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar...Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir… Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü içermektedir.

Anayasa’nın "Temel hak ve hürriyetlerin sınırlandırılması" kenar başlıklı 13. maddesi ise;

"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ...demokratik toplum düzeninin... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” ifadesine yer verilmiştir.

Anayasa'nın 26. maddesinde korunan düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan

Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan

müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir. Müdahaleyi oluşturan tedbirin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığının kabul edilebilmesi için ise amaca ulaşmaya elverişli olması, başvurulabilecek en son çare ve alınabilecek en hafif önlem olarak kendisini göstermesi gerekmektedir. Yasal düzenlemelere ve Ceza Genel Kurulunun karalarına göre, iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici yada endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici yada endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir.

Anayasa Mahkemesi'nin 07.02.2019 tarih ve 2014/18780 başvuru numaralı kararı ile pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya ve hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir. Çoğunluğa muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve bu konuda başkalarını ikna etme çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesiyle olanaklı olmakla birlikte demokrasinin işleyişi için de yaşamsal önemdedir. Bu düzenlemelere nazaran Devletin düşünce açıklamasını yaptırıma tabi tutmama gibi negatif, etkili şekilde koruma gibi de pozitif yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu hak, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahip olmakla birlikte toplumun ilerlemesinin ve her insanın gelişiminin de temelini oluşturmaktadır.

Açıklamalar ışığında somut olay kapsamında, benzer ifadelere ilişkin değerlendirme içeren Anayasa Mahkemesinin 26.07.2019 tarih ve 2018/17635 başvuru numaralı kararı ile davaya konu paylaşımların söylendiği zaman ve bağlam da dikkate alındığında, paylaşımların, ifade ve düşünceyi açıklama özgürlüğü kapsamında sert, şok edici, kışkırtıcı ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu, dolayısıyla 5237 sayılı Kanun'un 301/3. maddesi gereğince suç teşkil etmedikleri gözetilmeden, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,09.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18290, Karar No: 2013/17223, Tarih: 07.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/18290 E.  ,  2013/17223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekilleri Avukat ... tarafından, davalılar ... vdl. aleyhine 09/12/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/07/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ... tarafından yazılan ve diğer davalı şirket tarafından yayınlanan “Belediye İhale Dalavereleri” adlı kitabın kapağına, davacının resminin basılmış olmasının, kişilik haklarına saldırı niteliği taşıdığını ileri sürerek manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Mahkeme, fikir ve düşüncenin daha iyi ifade edilmesi ve eleştirilen konunun okuyucuya çarpıcı bir şekilde anlatılması için, davacının resminin basılmasının zorunlu olmadığı, özle biçim arasındaki dengenin korunmadığı ve basın özgürlüğü sınırlarının aşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu kitabın arka yüzünde yer alan kitap özetinden de anlaşılacağı üzere; kitap, araştırmaya yönelik bir çalışma olup, kitapta; bir kısım Büyükşehir Belediye Başkanlıkları ile küçük belediyelere örnek olarak seçilen....Belediyesi tarafından yapılan ihaleler değerlendirilmiştir. Kitaba konu edilen belediyelerin, Belediye Başkanları’nın fotoğrafları da, kitap kapağının ön yüzünde gösterilmiştir. Davacı da, kitapta ihaleleri değerlendirilen ....Büyükşehir Belediyesi’nin Belediye Başkanıdır. Kitabın içeriği ile kitabın ön yüzündeki fotoğraf uyumludur. Kitabın isminin çarpıcı olması da olağandır. Kitap içerik itibari ile de araştırmaya yönelik ve eleştiri mahiyetindedir. Bu sebeple kişilik haklarına saldırı bulunmadığından, manevi tazminat isteme koşulları oluşmamıştır. Mahkemece bu husus gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalıların sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8893, Karar No: 2019/11691, Tarih: 10.12.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/8893 E.  ,  2019/11691 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Ankara 34. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Ankara 34. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/10/2019 gün ve 2019/28 E. 2019/17 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 10/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1363, Karar No: 2025/3686, Tarih: 10.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/1363 E.  ,  2025/3686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62, 53/6. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 3 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, olay tarihinde saat 04:00 sıralarında sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki 28 YD 392 plakalı otomobil ile kazadan 6 saat sonra yapılan ölçüme göre kaza anında 100 promil alkollü olarak Ericek köyü istikametinden köy yolunu takiben Espiye istikametine seyri sırasında olay mahalline geldiğinde, direksiyon hakimiyetini kaybetmesi ve seyir istikametine göre sağdan yoldan çıkarak şarampole düşmesi neticesinde araçtaki yolculardan bir kişinin öldüğü bir kişinin vertebra kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre,sanık, idaresindeki araç ile olay mahalli viraj ve eğimli yolda seyri sırasında dikkatini yola vermediği, dikkatsiz ve tedbirsiz şekilde seyri neticesinde virajı alamayıp sağdan yol dışı kalması ile sebebiyet verdiği, sevk ve idare hatasından kaynaklanan kazada dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareketleri sebebiyle tam kusurlu olduğu kabul edilerek sanığın TCK'nın 85/2. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9211, Karar No: 2015/46529, Tarih: 29.12.2015

**6. Ceza Dairesi         2015/9211 E.  ,  2015/46529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : Karar Düzeltme (İtiraz)-2014/119292

Yağma suçundan sanıklar T.. Ç.. ve M.. S.. hakkında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetine ilişkin Denizli 2.Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22/10/2013 tarihli hükmün o yer Cumhuriyet Savcısı, katılanlar Ş.. K.., G..K.., M.. K.. ve G.. K.. vekili ile sanıklar T.. Ç.. ve M.. S.. savunmanının temyizi üzerine Dairemizin 04/11/2015 gün ve 2015/1883 Esas, 2015/44577 Karar sayılı ilamı ile onama yolundaki kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/11/2015 gün ve KD-2014/119292 sayılı yazısı ile kararın düzeltilmesi isteminde bulunulması üzerine dosya 03/12/2015 tarihinde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

5271 sayılı CMK'nın 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede;

1-) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İTİRAZININ KABULÜNE,

2-) Dairemizin 04/11/2015 gün, 2015/1883 esas ve 2015/44577 karar sayılı, sanıklar T.. Ç.. ve M.. S.. hakkında yağma suçundan verilen Onama ilamının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

5271 sayılı CMK'nın 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede;

1-) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İTİRAZININ KABULÜNE,

2-) Dairemizin 04/11/2015 gün, 2015/1883 esas ve 2015/44577 karar sayılı, sanıklar T.. Ç.. ve M.. S.. hakkında yağma suçundan verilen Onama ilamının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Oluş ve dosya kapsamına göre; yakınanlar M.. K.., Ş.. K.. ve D.. K..'nun G.. Tekstil isimli iş firmayı işlettikleri ve firmaya ait fabrikanın, hakkında tehdit suçundan kurulan hüküm kesinleşen Ş.. S.. tarafından yakınanlara kiraya verildiği, firmanın ticari faaliyeti kapsamında yakınanların paraya ihtiyaç duymaları üzerine Ş.. S..'tan 500.000 TL borç aldıkları, karşılığında, 620.000 TL ödemeyi kararlaştırdıkları, yakınanların ödeme güçlüğü içerisine girmeleri üzerine iddianameye konu ilk eylemde; Ş.. S..'ın yakınanlara borçları karşılığında toplam 500.000 TL tutarında senet imzalattığı, yakınanların işlerinin kötüye gittiğini düşünerek, senetlerin henüz vadesi gelmediği halde alacağını tahsil etme yoluna girdiği, bu kapsamda, iddianameye konu ikinci eylemde, 2009 yılının Şubat ayında, yanında yeğeni olan sanık T.. Ç.. olduğu halde, yakınanlar M.. K.. ve Ş.. K.. ile bir avukatlık bürosunda buluştukları, yakınanların borcun karşılığında iki tane ev vermeyi teklif ettikleri, evlerin değeri konusunda tarafların anlaşamadığı, bunun üzerine sanık Taner'in “dayı bunlar parayı çatır çatır ödeyecekler, ben almasını bilirim, fabrikayı da bir yere taşıyamazsınız, kapısına adam dikerim, delikanlı olan gelip malları alır” şeklinde tehditler savurduğu, iddianameye konu üçüncü eylemde ise 26/03/2009 tarihinde; daha önce bir süre Ş.. S..'ın yanında çalışan sanık M.. S..'nın yine Ş.. S.. ile birlikte yakınan D.. K.. (Küçükler)'in evine geldikleri, gerekirse evi satmalarını, ne yapıp edip borcu ödemelerini istedikleri, sanık Mestan'ın yakınanı “bu işi ben çözerim, akıl hastası olan babama sizi vurdururum, raporu var ceza bile almaz” şeklinde sözler söyleyerek tehdit ettiği olayda; S..Ş..'ün hukuki bir alacağını tahsil etmek amacıyla yeğeni Taner ve eski çalışanı Mestan'ı da yanına alarak yakınanları tehdit ettiğinin anlaşılması karşısında; sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 150/1.maddesi göndermesiyle 106/2-c maddesindeki suçu olaşturduğu gözetilmeksizin, kanıtların takdirinde ve suç vasfında yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde yağma suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı, katılanlar Ş.. K.., G..K.., M.. K.. ve G.. K.. vekili ile sanıklar T.. Ç.. ve M.. S.. savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 29/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12946, Karar No: 2014/847, Tarih: 22.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/12946 E.  ,  2014/847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.

Yukarıdaki ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde;

Katılan gıda mağazaları zincirinin ... Mahallesindeki şubesinin sorumlusu olan sanığın, Mart ve Nisan ayları içerisinde 53,22 TL kasa açığına sebebiyet vermek suretiyle atılı suçu işlediği iddia olunan olayda, serbest mali müşavir bilirkişi raporunda, üç farklı tarihte yapılan kontör satışına ilişkin tahsilatın kasaya aktarılmadığı, sanığın bu miktarı mal edindiğine ilişkin bulguya rastlanılmadığı, bu çapta büyük ciro yapan mağazalarda 53,22 TL'lik kasa açığı ve ihmalin mutat ve teamüller dahilinde bulunduğu, bu miktardaki cüzi kasa açıklarının tek düzen muhasebe ilke ve standart kayıtlarında kasa sayım noksanlıkları adı altında ayrı bir hesapta takip

edildiği, bu hesapta bekletilen kasa açıklarının daha sonra kasa sorumlularından tahsil edildiği, bunun muhasebe mevzuatına uygun bulunduğunun belirtilmesi karşısında, mahkemece suç kastıyla bu tutarı zimmetine geçirdiği yönünde kanaat oluşmayıp işlemlerdeki bir beşeri hata sonucu açık verildiği kabulü ile sanığın beraatına karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1042, Karar No: 2019/3498, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1042 E.  ,  2019/3498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.