muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6876, Karar No: 2024/7988, Tarih: 18.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6876 E.  ,  2024/7988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1322 Esas, 2023/1218 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/334 E., 2021/266 K.

Taraflar arasındaki TÜRKPATENT Yeniden İnceleme ve Değerledirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin 2017/11295, 2018/74440, 2017/15475, 2017/102657, 2016/13063, 2016/72860, 2015/108750, 2013/88399, 2015/105107, 2015/102828, 2015/102827, 2014/74159, 2014/64396, 2014/15377, 2014/100557, 2014/100541, 2014/05217, 2014/05216, 2014/05215, 2016/92013, 2002/10136 sayılı "... şekil","... sun", "... essentians", "...", "...", "... care& star fruit", "... creme soft", "... sun", "... care& cashmere", "... care& diamond", "... care& magnolia", "... care", "... sos cream", "...", "... cellular perfect skin", "... cellular radiance", "... pearl& beauty", "... dry comfort", "... double effect", "şekil-... fresh natural", "şekil" ibareli tanınmış markalarının sahibi olduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırılma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “renk markası+şekil” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere TÜRKPATENT'e başvurduğunu, 2018/106542 kod numarasını alan başvuruya müvekkili tarafından yapılan itirazın YİDK tarafından kısmen kabul edildiğini ancak 3. sınıftaki bir kısım mal ve hizmetler yönünden başvurunun reddine karar verildiğini, davacının “...” markası ile bu markanın mavi-beyaz kombinasyon içinde kullanımının dünya çapında tanınmış olduğunu, dava konusu marka kapsamına alınmak istenilen 03. sınıftaki mallar ile bu malların 35. sınıf altında perakende satış hizmetlerinin davacının tescilli markalarının kapsamındaki emtialar ile aynı/benzer/türdeş emtialar olduğunu, davalının marka başvurusunun davaya konu mallar ve hizmetler açısından 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamında soyut ve somut ayırt edici nitelikten yoksun olduğunu ve (c) bendi kapsamında tanımlayıcı olduğunu, dava konusu marka başvurunun 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin bir ve üçüncü fıkraları uyarınca dava konusu edilen mal ve hizmetler yönünden iptali gerektiğini, müvekkilinin bu renk kombinasyonu ile kozmetik ürünleri ve bu ürünlerin perakendeciliği hizmetleri açısından gerçek hak sahibi olduğunu, davalının mavi-beyaz renk kombinasyonunu, dava konusu edilen 03. sınıftaki mallar ile bu malların perakendecilik hizmetlerinin davalı şirket ile özdeşleştiğinin ispat edilemediğini ileri sürerek TÜRKPATENT YİDK'in 2020-M-2118 sayılı kararın reddedilen talepleri yönünden iptaline, dava konusu 2018/106542 başvuru numaralı “renk markası+şekil” ibareli markanın tescili halinde 3. sınıftaki tüm mallar ve bu malların 35. sınıftaki perakendecilik hizmetleri bakımından hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde, davacı markalarında renklerin geri planda kaldığını, YİDK kararına konu markaların ortalama tüketici nezdinde karıştırılmaya sebebiyet verebilecek derecede benzemediğini, markalar benzemediği için davacının tanınmışlık ve gerçek hak sahipliği iddialarının somut olaya etkisinin olmadığını, dava konusu markada kullanılan renk kombinasyonunun sadece markanın kapsamından YİDK kararıyla çıkartılan emtialar açısından markasal anlamda ayırt edici niteliğinin bulunmadığını, diğer emtialar bakımından ise asgari ayırt edici niteliği haiz olduğunu ve tanımlayıcı nitelikte olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin “...” ve “...” markalarının TÜRKPATENT nezdinde T/01011 ve T/01012 numaralar ile “tanınmış marka” olduğunu, müvekkili markalarının sadece şekil ve ibarelerden dolayı değil, renklerinden dolayı da “ayrıcalıklı tanınmışlığı” temin etmiş markalar olduğunu, dava konusu markada yer alan renklerin uluslararası kabul görmüş pantone kataloğunda belirtilen renklerden oluştuğunu, davacının “benzerlik” ve “karıştırılma ihtimali” iddialarına mesnet bir renk markası tescilinin olmadığını, davacının markalarında kullandığı renklerde bir yeknesaklık bulunmadığını, mavi rengin her tonunu kullandığını, davacının “... mavisi” olarak nitelendirdiği rengin tonunun uluslararası kabul görmüş herhangi bir kodu olan bir renk olmadığını, mavi-beyaz renk kombinasyonunu keşfeden ve ilk kullanan işletmenin davacı olmadığını, bu renk kombinasyonunu markalarında kullanan sayısız firma olduğunu, söz konusu renk kombinasyonunun davalı tarafından mağazacılık hizmetleri kapsamında ve yaklaşık 40.000 farklı ürün üzerinde yoğun bir biçimde kullanıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu başvurunun 2018/106542 sayılı “renk markası+şekil”den oluştuğu, kapsamında 03, 18, 24, 25, 35. sınıftaki mal ve hizmetlerin bulunduğu, itiraza dayanak "..." asli unsurlu markaların koruma kapsamında 03, 05, 10. sınıftaki mal ve hizmetlerin yer aldığı, davalının markasının kapsamına alınmak istenilen ve davacı tarafından dava konusu edilmiş olan tüm emtia yönünden somut olayda taraf markaları arasında, emtia ayniyeti/benzerliği/türdeşliği şartının gerçekleştiği, dava konusu başvurunun mavi ve beyaz renklerin yanyana kombinasyonundan oluştuğu, renk kombinasyonu haricinde bir şekil ya da kelime unsuru içermediği, 6769 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinde renklerin marka olarak tescil edilebilecek işaretler arasında açıkça sayıldığı, ancak kendi başına bir rengin, oldukça sınırlı sayıda ve spesifik bir ürün/hizmet üzerinde ayırt edicilik kazanarak marka işlevi görmesinin mümkün olduğu, “mavi/beyaz” renklerin, pek çok sektörde, farklı pek çok aktör tarafından tanıtma vasıtası/işaret/kurumsal renk olarak seçildiği, başta gerek somut uyuşmazlık konusu olan “temizlik amaçlı maddeler/temizlik malzemeleri, kişisel bakım/temizlik ürünleri, sabunlar, diş bakımı ürünleri”nde gerekse başka mal ve hizmetlerde yoğun bir biçimde, uzun yıllardır kesintisiz olarak kullanıldığı, başkaca şekil/renk/kelime unsurlarıyla birlikte kullanılmadığı takdirde, bir teşebbüsün mallarını/hizmetlerini diğer teşebbüslerin mallarından/hizmetlerinden ayırt edebilecek nitelikte bir işaret olmadığı, davalının dava konusu edilen işaretine, tescil ettirmek istediği/davacının dava konusu ettiği 03. sınıfa giren emtialar ve bu emtiaların 35. sınıf altında toptan/perakende satışı hizmetleri açısından herhangi bir bilinirlik/ayırt ediciliği kazandırdığının ispat edilemediği, somut olayda karşılaştırılan işaretler arasında benzerlik bulunmadığı, bu nedenle davacının önceki kullanıma dayalı gerçek hak sahipliği ve tanınmışlık iddiasının dava konusu markanın tesciline/hükmüne bir etkisinin/engelinin olmadığı, davalı şirketin kötü niyetli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, taleple bağlı kalınarak 03. sınıfa giren emtialar ve bu emtiaların 35. sınıftaki toptan/perakende satışı hizmetleri açısından YİDK kararının iptaline ve -kararda sayılı- aynı mal ve hizmetler yönünden markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının başvurusuna konu renklerin tonlarının pantone 2728 c, pantone p-1-1-c kodları ile belirlenmiş olduğu, mavi-beyaz renklerin tescili istenen emtia sınıfı açısından tek başına ayırt edici niteliğe sahip olmadığı, diğer taraftan anılan renklerin, dava konusu mal ve hizmetlerin başvuru sahibinin kullanımı sonucu ayırt edici nitelik kazandığını ispatlayan yeterli delil bulunmadığı, bu itibarla 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası şartlarının somut olayda bulunmaması nedeniyle, dava konusu başvurunun aynı maddenin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca marka olarak tescil edilemeyeceğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karar davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı şirket marka başvurusuna yapılan itirazın kısmen reddine dair TÜRKPATENT YİDK kararının iptali talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı harcın istekleri halinde davalılara iadesine, 18.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1172, Karar No: 2012/6029, Tarih: 07.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/1172 E.  ,  2012/6029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 1.000,00 TL maddi tazminattın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davada; davalının hafriyat çalışması yaparken bitişik arsada bulunan davacıya ait kömürlük, tuvalet ve etrafındaki duvarı yıkıp, kullanılamaz hale getirdiği, delil tespiti ile davacının zararının 6.820,00 TL tespit edildiği belirtilip, fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 1.000,00 TL maddi zararın davalıdan tahsili talep edilmiştir.Davalı vekili, yıkıldığı belirtilen duvarın müvekkilinin gecekondusuna ait olduğunu, kömürlük duvarının Belediyece yaptırılan çalışmalar sırasında yıkıldığını, tuvaletin ise yıkık olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Yerel Mahkemece; davanın kabulü ile 1.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan alınmasına, fazlaya ilişkin hakkın saklı tutulmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.TMK'nın 6. maddesine göre taraflardan herbiri iddia ve savunmasını dayandırdığı olguların varlığını usulüne uygun şekilde ispatla yükümlüdür.

Somut olayda davacı, dava konusu yapılara davalının zarar verdiğini iddia etmekte, davalıda duvarın kendi gecekondusuna ait olduğunu, kömürlüğe kendisinin değil belediyenin kanal çalışması sırasında zarar verdiğini, tuvaletin ise yıkık olmadığını savunmaktadır. Buna göre dava konusu yapılara davalı tarafından zarar verildiğini ispatlama yükümlülüğü davacıya düşmektedir. Mahkemece zararın varlığı üzerinde durularak; zararı verenin davalı olup olmadığı araştırılmaksızın eksik ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı hüküm kurulmuştur. Eksik incelmeye dayalı hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.O halde; Mahkeme, dava dilekçesinde tanık deliline dayanan davacının varsa tanıklarını dinlemelidir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12028, Karar No: 2015/12353, Tarih: 23.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/12028 E.  ,  2015/12353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/01/2014 tarih ve 2011/26-2014/18 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin ... İnşaat Mühendisliği Bölümü'nde yardımcı doçent doktor unvanıyla görev yaptığını, yıllar süren çalışma ve bilgi birikimini her yıl konu ile ilgili olarak girdiği derslerdeki anlatımlarından oluşan ders notlarını esas alıp geliştirerek “İnşaat Mühendisliğinde Malzeme Cilt 1 Malzeme Bilimi" isimli kitabı oluşturduğunu, bu kitabın basımı için 12.05.2006 tarihinde bağlı olduğu bölüm başkanlığına başvurduğunu, başvuru sürecinin devamında geçmiş yıllarda kendisine hocalık yapması nedeniyle tanıdığı ...'ndeki hocalarından ... ve davalıya 24.05.2006 tarihinde görüş ve önerilerin almak için kitabını sunduğunu, hocalarından ...'ın olumlu görüş bildirmesine karşın davalının kitabı hakkında olumsuz görüş bildirdiğini, buna karşın ... Yönetim Kurulu'nca 20.9.2006 tarihinde müvekkilinin kitabının ders kitabı olarak bastırılabileceğine karar verildiğini, davalının, 2007 yılında çıkardığı “İnşaat Mühendisliğinde Malzeme Bilgisi” ve 2008 yılında çıkardığı “Yapı Malzemeleri ve Beton” adlı iki kitapta müvekkiline ait kitaptan hukukun izin verdiği sınırların çok üzerinde ve kaynak belirtilmeden yanlış olan kısımlar da dahil olmak üzere birebir alıntılar yaptığını, davalının bu kitapları ders kitabı olarak öğrencilerine zorunlu tutup bundan menfaat temin ettiğini, davalının bu eylemlerinin müvekkilinin eseri üzerindeki maddi ve manevi haklarına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek fazlaya dair haklar saklı kalmak koşuluyla 5846 sayılı Yasa'nın 68/1-2. maddesi uyarınca sözleşme yapılması halinde ödenmesi gereken rayiç bedelin üç katı tutarı olan 9.000,00 TL maddi tazminat ve aynı yasanın 70. maddesi gereğince 1.000,00 TL olmak üzere toplam 10.000,00 TL maddi tazminat ile 30.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının hiç bir kısıtlama ve ölçü getirmeden kendi notlarının bir kısmının kullanılabileceğine dair müvekkiline izin verdiğini, müvekkilince bu izin kapsamında davacıya ait ders notlarından atıf yapılarak yararlanıldığını, davacı tarafından eser vasfına haiz olduğu belirtilen notların umuma arz edilmediğini, bu nedenle eser vasfını haiz olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili; davacının hiç bir kısıtlama ve ölçü getirmeden kendi notlarının bir kısmının kullanılabileceğine dair müvekkiline izin verdiğini, müvekkilince bu izin kapsamında davacıya ait ders notlarından atıf yapılarak yararlanıldığını, davacı tarafından eser vasfına haiz olduğu belirtilen notların umuma arz edilmediğini, bu nedenle eser vasfını haiz olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; fikir ürününün hukukun ön gördüğü korumalardan yararlanabilmesi için eser niteliğine bürünmesinin gerektiği, davacı tarafından dava konusu edilen belgelerin kitap haline dönüştürülmediği, ders notu olarak kullanıldığı tümüyle umuma açık hale gelmediğinden ders notundan öte değerlendirilemeyeceği, bu durumda ortada bir eserin varlığından ve eserden dolayı korunması gereken haklardan bahsedilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, 5846 sayılı Yasa'nın 68 ve 70. maddeleri uyarınca esere tecavüzden kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

HMK'nın 266. maddesinde mahkemece, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verileceği düzenlenmiştir. Somut olayda, dava konusu uyuşmazlığın çözümünün özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği gözetilerek bu doğrultuda 23.10.2013 havale tarihli bilirkişi raporu alınmıştır. Bahsi geçen bilirkişi raporunda davacıya ait ders notlarının kitap haline getirilmesinden oluşan çalışmanın eser vasfını haiz olduğu, umuma arz edilip aleniyet kazandığı, davalının eylemlerinin 5846 sayılı Yasa'nın 35. maddesi kapsamında kalmadığına değinilmiştir. Buna karşın mahkemece, aynı olay nedeniyle .... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/3 esas sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporuna itibar edilip, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir. HMK'nın 282. maddesinde uyarınca hâkimin, bilirkişinin oy ve görüşünü diğer delillerle birlikte serbestçe değerlendireceği belirtilmiştir. Aynı yasanın 281. maddesinde ise taraflarca bilirkişi raporuna itiraz edilmesi veya bilirkişi raporunda eksiklik yahut belirsizlik bulunması halinde ne yapılması gerektiği açıklanmıştır. Mahkemece hükme esas alınır nitelikte görülmediği anlaşılan bilirkişi raporu sonrasında HMK'nın 281. maddesinde açıklanan biçimde işlem yapılması yerine, dava dosyasında alınan bilirkişi raporuyla bariz çelişki arz eden ve ceza yargılamasına ilişkin bir başka dosyada alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Kabule göre de; 5846 sayılı Yasa'nın 20. maddesinde henüz alenileşmemiş bir eserden her ne şekil ve tarzda olursa olsun faydalanma hakkının münhasıran eser sahibine ait olduğu, aynı yasanın 14. maddesinde de bir eserin umuma arzedilip edilmemesinin, yayımlanma zamanının ve tarzının munhasıran eser sahibi tarafından tayin edileceği belirtilmiş olup davalının eylemlerinin davacının umuma arz hakkının ihlali niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmemesi de doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12764, Karar No: 2007/11382, Tarih: 26.09.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/12764 E.  ,  2007/11382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ile 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Offshare hesabından kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 10/03/2006 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/09/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26774, Karar No: 2013/3140, Tarih: 26.02.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/26774 E.  ,  2013/3140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

... Genel Müdürlüğü İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının 8 bendinde "derelerin iki tarafından kadastral sınırından itibaren 100 metrelik yapı yaklaşma mesafesi bırakılır." hükmü yer almakta iken; 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı Genel Kurul Kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında; temizlik bakım ve onarımların yapılabilmesi maksadıyla imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ile dere işletme bantları idarece kamulaştırılır." hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değişmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı, ilgili ... Genel Müdürlüğü ve imar planlarını yapan Belediyelerden sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.