muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/800, Karar No: 2023/2923, Tarih: 21.09.2023

. maddesi (EBK 19/II. maddesi) uyarınca bir tarafın ekonomik yönden mahvına neden olacak nitelikte olması halinde ahlaka, kamu düzenine aykırı olduğundan batıl olduğu kabul edildiği, Mahkemece bu doğrultuda davacı şirketin ekonomik durumunun araştırıldığı, itibar olunan bilirkişi hesaplamalarına göre işin fiziki ilerleyişine göre 46.146.500,00 Euro somut imalat tutarı ve 7.701.300,00 Euro projelendirme, müşavirlik ve mobilizasyon harcamalarına karşılık olmak üzere, davacı yüklenici tarafından gerçekleştirilen imalat ve zorunlu harcamalar -proje, müşavirlik ve mobilizasyon harcamaları- tutarının 53.847.800,00 Euro olduğunun belirlendiği, bu tutarın davacının öz sermayesine göre çok yüksek miktarı içerdiği ve incelenen davacı şirket kayıtlarına göre davacının iktisaden mahvına neden olacak nitelikte bulunduğunun belirgin olduğu, bu nedenle anılan sözleşmedeki ceza koşuluna ilişkin düzenlemenin, yürürlükteki 6098 sayılı Kanunun 27. maddesi hükmü anlamında ahlaka ve kamu düzenine açıkça aykırı ve bu nedenle kesin hükümsüz addedilmesi gerektiği” gerekçesiyle “davacının davalı tarafından el konulan iş bedeline ilişkin davasının dava ve ıslah tarihi ile temerrüd gerçekleşmekle bu tarihler dikkate alınarak 46.080.000,00 Euro'nun, 200.000,00 Euro'luk kısmının 10/06/2016 tarihinden itibaren işleyecek, 45.880.000,00 Euro'luk kısmının 03/07/2019 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile davalıdan tahsiline” karar verilmiş, “fesih halinde fesheden tarafın ancak menfi zararlarını talep edebileceği, müspet zararlarını talep edemeyeceğinin Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin yerleşik kararlarında kabul edildiği, davacının sözleşmeyi feshetmesi nedeniyle müspet zarar talebinin yerinde olmadığı, menfi zarar talebi yönünden ise mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre davacının zararının bulunmadığı ve bu nedenle bu iddianın kanıtlanamaması nedeniyle reddi gerektiği” gerekçesiyle birleşen davada “asıl davanın kısmen kabulüne, 46.080.000,00 Euro'nun, 200.000,00 Euro'luk kısmının 10/06/2016 tarihinden itibaren işleyecek, 45.880.000,00 Euro'luk kısmının ise 03/07/2019 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasanın 4/a maddesi uyarınca en yüksek Euro faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, davacının teminat mektubu bedelinin iadesine ilişkin talebi ile haksız fesih yapıldığına ilişkin tespit taleplerinin reddine” karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1-Davacı, birleşen davada davalı vekili istinaf dilekçesinde; bilirkişi kurulu raporlarında idarenin sebebiyet verdiği gecikmelerden kaynaklanan 440 günlük sürenin tanınması halinde sözleşme konusu işin tamamlanabileceğinin belirtildiğini, bakiye işin uzatılması gerekli sürede tamamlanması mümkün olduğundan davalı idarenin henüz işin normal süresinin tamamlanmasına 195 gün varken (başka bir deyişle müvekkilimin 635 günlük süresi mevcutken) ve bu süre içinde müvekkilimin davaya konu işi tamamlaması mümkün olduğu bilirkişi kurullarınca düzenlenen özel ve teknik bilgilerde açıkça belirtilmişken, davalının sözleşmeyi feshetmesi ve teminatı irad kaydetmesinin haksız fesih olduğunu, bu açıdan yerel mahkemenin idarece gerçekleştirilen feshin haksızlığının tespiti ile idarede bulunan davacıya ait 3.570

.717 Euro tutarlı kesin teminatın irad kaydedildiği tarihten itibaren Devlet Bankalarınca Euro'ya uygulanan en yüksek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar vermesi gerekirken, feshin haklı olduğu belirtilerek, teminatın iadesi yönündeki talebin reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, mahkemece sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğine ilişkin gerekçesinin hem usul hem de esas yönünden hatalı olduğunu, bankaların ek süre verilmemesi nedeniyle kredi kullandırmadığı yönünde dosyada bir tespit bulunduğunu, mahkeme tarafından bunun görüş olarak değerlendirilmesinin doğru olmadığını, bu kapsamda dosyaya sunulan banka yazısının bulunduğunu ve bu yazının mahkemece feshin haklı olduğuna ilişkin gerekçesinin hatalı olduğunun ispatı mahiyetinde olduğunu, yargılama aşamalarında belirtildiği üzere işin öz kaynakla yapılacağının bildirilmesinin kredi kullanılmayacağı anlamına gelmediğini, dosyadaki ticari defter ve kayıtlar üzerinde yapılan incelemelerde davacı şirket ile ana ortağının ek süre verilmesi halinde kredi kullanabileceğinin tespit edildiğini ve banka yazısının da bunu doğruladığını, mahkemenin davacı şirketin işin başında öz varlığı ile işi tamamlayacağı bildirimini kredi kullanılmayacağı şeklinde değerlendirmiş ve buna dayalı olarak şirketin öz kaynağı ile yatırım tutarını karşılaştırıp işin ek sürede tamamlanamayacağını belirtmesinin son derece yanlış bir değerlendirme olduğunu, ek süre verilseydi, müvekkili şirket ile ana ortağının öz kaynak kredisi kullanarak işi tamamlayabileceğini, bu nedenle feshin haksız olduğunu ve irat kaydedilen teminatın iadesine karar verilmesi gerektiğini, müvekkilinin ek süre verilmesi halinde işi tamamlayabilecek yeterlilikte olduğunun tespit edildiğini, bu kapsamda mahkemenin 25/09/2019 tarihli ara kararı sonucu alınan bilirkişi kurulu raporundan müvekkiline 440 günlük ek süre verilmesi halinde iş programına göre işin tamamlanabileceği, ayrıca fesihten sonra kalan 195 günlük kullanılmayan normal süre hakkı da ilave edildiğinde toplam 635 gün süre olduğunun belirtildiği, bu tespitler karşısında işin ek sürede tamamlanabileceğinin açık olduğunu ve mahkemece bu tespitlerin iyimser olduğunun belirtilmesinin dayanaksız ve gerekçesiz bir karar verildiğini gösterdiğini, gecikmelerin idareden kaynaklandığını, imalatı yapılacak tüm işlere esas projelerin yer tesliminden itibaren 10 ay 12 gün sonra ve proje müellifi ile yapılan sözleşmeden ise 21 ay 18 gün sonra müvekkili şirkete verilebildiğini, hava alanının tüm imalatlarının yapılıp, işletmeye açılmasının 36 ay gibi bir sürede yapılacağı düşünüldüğünde 1/200 mimari kesin projelerin yaklaşık 11 ay sonra müvekkiline tasdik edilerek verilmesinin idareden kaynaklanan bir gecikme olduğunu, bu mimari kesin projelerin tesliminden sonra ancak müvekkili tarafından diğer imalatların projelerinin yapımına başlanabildiğini, zemin iyileştirmesi imalatından dolayı 11 ayı aşkın süre kaybedildiğini, mimarı kesin projelerin 03/02/2014 tarihinde DHMİ tarafından

tüm imalatlarının yapılıp, işletmeye açılmasının 36 ay gibi bir sürede yapılacağı düşünüldüğünde 1/200 mimari kesin projelerin yaklaşık 11 ay sonra müvekkiline tasdik edilerek verilmesinin idareden kaynaklanan bir gecikme olduğunu, bu mimari kesin projelerin tesliminden sonra ancak müvekkili tarafından diğer imalatların projelerinin yapımına başlanabildiğini, zemin iyileştirmesi imalatından dolayı 11 ayı aşkın süre kaybedildiğini, mimarı kesin projelerin 03/02/2014 tarihinde DHMİ tarafından ancak onaylandığını, buna rağmen 6 ay sonra noter kanalı ile müvekkili şirkete fesih bildiriminin yapıldığını, işin bitmesine 20 ay 18 gün kala fesih bildiriminin yapıldığını, fesih için yazılan yazı nedeniyle müvekkilinin piyasadaki kredisinin zedelendiğini ve bankalarla yaptığı görüşmelerden netice alamadığını, dava konusu alacağının eksik hesaplandığını, heyet tarafından tanzim edilen raporun 53

.sayfasında kayıtlı olan “Prefabrik şantiye binalarının kurulumu, inşaatlara bağlantı yolları ve servis yolları yapımı, mevcut kanalların doldurulması, kanaletlerin sökülmesi, yeni kanalet inşaatları için” maktuen 1.500.000 -€ maliyet hesabı yapıldığını, ancak müvekkili şirket tarafından bu işler için yapılan harcama miktarının 2.770.454 -€ olduğu, dava konusu iş için 11 adet kule vincin İtalya’dan ithal edilerek toplam 1.250.000 -€ bedel ödendiğini, ancak bilirkişi raporunun 54. sayfasında 7 adet olarak yazılarak 770.000 € olarak hesaplandığını, raporun 52. ve 53. sayfalarında Proje ve Müşavirlik bedeli olarak 5.280.000 € tespit edildiğini, ancak bilirkişi heyetinin bu raporu yatırımcının (davacının) idareye (davalıya) verdiği keşif bedelinden aldığını, 2 adet hizmet faturasının değişik yıllarda ödenmesi nedeniyle gözden kaçırıldığını ve bilirkişi raporunda 2.202.240,00 Euro alacağın eksik hesaplandığını belirterek; mahkeme kararının kaldırılarak, asıl davanın tam kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

2-Davalı, birleşen davada davacı vekili istinaf dilekçesinde; davacı şirketin harcadığı iş bedeline (yatırım) bedelsiz el konulmasının 3996 sayılı Kanun hükmü olup, davacının bu kanun hükmünü ve sonuçlarını bilerek teklif verdiğini ve mahkemenin kanun hükmünü ortadan kaldıracak bir karar tesis etme yetkisinin bulunmadığını, 3996 sayılı Kanun'un 9.maddesinde bu hususun düzenlendiğini, Yap- İşlet-Devret modeli sözleşmelerin kendilerine has hükümler içermesi nedeniyle başka sözleşme hükümlerinin kıyasen uygulanmasının mümkün olmadığını ve bu konuda sunulan uzman görüşleri bulunduğunu, mahkemece bu uzman görüşlerine neden itibar edilmediği belirtilmeksizin eser sözleşmesi hükümlerinin kıyasen uygulanacağını belirtmesinin ve sözleşme serbestisi çerçevesinde değerlendirme yaparak yatırım bedelinin davacı şirkete ödenmesine karar vermesinin hukuka aykırı olduğunu, mahkemece yaşanan maliyet artışı nedeniyle davacıya ilave süre verilmesi gerektiğine ilişkin değerlendirmesinin doğru olmadığını, mahkemece yapılan yorumun sözleşmenin 9.maddesine aykırı olduğunu, maliyet artışı olarak kabul edilebilecek sebeplerin mücbir sebepten yada idarenin ilave yatırım isteğinden kaynaklanmış olması gerektiğini, proje müellifince zorunlu tutulan kolon aksları arasındaki mesafenin arttırılmasına yönelik değişikliğin mahkemece idarenin ilave yatırım isteği olarak yorumlandığı ve maliyet artışı kapsamında değerlendirildiği, oysa dosya içerisindeki tüm beyanlarında belirtildiği üzere bu konuda müvekkilinin bir talebinin olmadığını, davacının sorumluluğunda olan uygulama projelerinin hazırlanması sırasında görevli şirketin proje müellifi tarafından talep edilen bir husus olduğunu, uygulama projelerinin mevzuat ve sözleşme gereğince idarece onaylanmadan yürürlüğe girmeyecek olması yada Yap- İşlet- Devret modelinin özelliği gereğince proje müellifinin hizmetin sahibi idare tarafından yetkilendirilmiş olmasının proje değişikliğini idarenin ilave yatırım isteği haline getirmeyeceğinden, zemin iyileştirme çalışmalarının maliyet artışına ilişkin hükümlerinden istifade etmesinin mümkün olmadığını, bu tür sözleşmelerde işin avan proje üzerinden ihale edildiğini, davacının 27/08/2013 tarihli yazısında hem avan projelerinin kendileri tarafından hazırlanarak idareye sunulduğu, hem de avan projelerde değişiklik gerekmesi halinde maliyet artışı olarak kabul edilmeyeceğinin belirtildiğini, bu nedenle mahkemenin değerlendirmesinin hatalı olduğunu, mahkeme kabulüne göre de davacıya ödenmesi kararlaştırılan iş bedelinin hatalı hesaplandığını, bilirkişilerce afaki olarak ortaya atılan rakamların esas alındığını, 25/10/2017 tarihli bilirkişi raporunda keşif icmaline göre toplam maliyetin 305.000.000 Euro olduğu, Tarsus 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2015/24 Değişik İş sayılı tespitte imalat oranının %15,13 olduğu ve buna göre imalat tutarının 46.146.500 Euro olarak belirlendiği, projelendirme, danışmanlık ve mobilizasyon harcamaları olarak 7.701

.000.000 Euro olduğu, Tarsus 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2015/24 Değişik İş sayılı tespitte imalat oranının %15,13 olduğu ve buna göre imalat tutarının 46.146.500 Euro olarak belirlendiği, projelendirme, danışmanlık ve mobilizasyon harcamaları olarak 7.701.300 Euro olarak belirlenerek mahkemenin bu rakamı esas alarak karar verdiği, hiç bir bilimsel geçerliliği olmayan %15,13 oranı üzerinden basit bir matematik hesabı yapılarak yapılan belirlemenin esas alındığını, tespit raporunda dahi sözleşme kapsamındaki onlarca kalemin imalatına başlanmadığının belirtildiğini, mahkemenin bu hesaba itibar etmesinin kabul edilemeyeceğini, yapılan itirazların değerlendirilmediğini, fesih tarihi itibariyle keşif icmalinde inşaat işleri yanında belirtilen elektrik, elektronik, güvenlik ve mekanik sistemlerin imalatlarının gerçekleştirilmediğini, bu nedenle yapılan hesaba bu miktarların esas alınamayacağını, mahkemece yanlış değerlendirmeler içeren 20/05/2020 tarihli raporundaki tespitlere itibar edilmesinin hatalı olduğunu, yatırım miktarının belirlenmesi açısından birbirini teyit eden belge bulunmadığını, bu hususun teknik bir konu olduğunu, davacının iş programının gerisinde kaldığını ve idarece yapılan tespitlere göre inşaat seviyesinin %11,47 olarak tespit edildiğini, bu seviyenin ise iş programına göre işin 21 ay gerisinde kaldığını gösterdiğini, mahkemece sahada fiilen harcanan miktarın bilimsel ve denetime elverişli vasıtalarla tespit ettirilmesi gerektiğini, davanın 3996 sayılı Kanun'dan kaynaklanması nedeniyle müvekkilinin harçtan muaf olduğunu, mahkemece 3996 sayılı Kanun'un 12.maddesinin göz ardı edilerek müvekkili aleyhine karar ve ilam harcı tahsiline karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, yine irat kaydedilen teminat mektubunun iadesi talebinin reddine karar verilirken hesaplanan vekalet ücretinin bu nedenle eksik olduğunu, vekalet ücretinin tüm mektup bedeli üzerinden hesaplanması gerektiğini, asıl davada davalı tarafından yapılan yargılama gideri olmadığından bir karar verilmesine yer olmadığına karar verildiğini, oysa müvekkili tarafından mahkemenin 26/02/2020 tarihli ara kararı gereğince takdir edilen bilirkişi ücretinin 1/2'si olan 8

.500,00 TL'nin 27/02/2020 tarih ve 7649 nolu makbuz ile yatırıldığını, bu nedenle yargılama giderleri yönünden hatalı hüküm kurulduğunu, birleşen dava yönünden ise müspet ve menfi zararın reddine ilişkin kararın hukuka aykırı olduğunu, yapılan hesaplama yönteminin hatalı olduğunu, bilirkişilerin ısrarlı biçimde hesaplama yapmaktan imtina etmeleri, hesaplama yapmak zorunda kaldıklarında da işletme dönemi yatırım bedelini de inşaat bedeline dahil ederek müvekkilinin zararını gizlemeye çalışmaları ve idarece ihale edilen ikinci projelerde kamu kaynakları değerlendirilerek yatırım miktarının azaltıldığına yönelik beyanlarının dahi çarpıtması nedeniyle mahkemece gerçeğe ulaşılmadan varsayımlar üzerinden davanın reddine karar verildiğini, birleşen dava yönünden yeni bir bilirkişi heyeti oluşturularak denetime elverişli ve bilimsel bir rapor alınmadan davanın reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek; mahkeme kararının kaldırılarak, asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Taraflar arasındaki sözleşme hükümleri, yazışmalar, Dairemizce duruşma açılarak alınan yukarıda belirtilen 01/09/2022 tarihli bilirkişi heyet raporu ile 01/11/2022 tarihli ek heyet raporu ve dosya kapsamına göre, davacı tarafça 15/03/2013 yer teslim tarihinden itibaren 3 yıl içerisinde sözleşmenin 2. maddesinde düzenlenen edimleri yerine getirerek davalı idareyle geçici kabulün yapılmasının sağlanması gerekirken, mahkemece de kabul edildiği üzere davacının işin başlangıcından itibaren işin ifasına yönelik kredi temini yönünde başarılı olamadığı, bu nedenle de davacının öz varlığı ile tamamlamaya çalıştığı, taşeron ... İnşaatın mali durumunun da işin bitirilmesi için yetersiz olduğu anlaşıldığından davacı yüklenicinin sözleşmenin feshinde kusurlu, davalı tarafçada sözleşmenin feshinden önce 2014 yılında süre tanınmış ise de daha sonraki 01/12/2014 tarihli yazı ile iş programının uygulanması ve hız verilmesi durumunda işin durdurulmayacağının belirtildiği ve bu yazı ve sonrasında sözleşmenin 36/a maddesine göre süreli ihtar gönderilmeksizin sözleşmenin feshedildiği, bu nedenle de davalının sözleşmenin feshinde kusurlu olduğu anlaşılmakla, böylece tarafların sözleşmenin feshinde ortak kusurlu olduklarının kabulü gerekmiştir.

Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin ve 6. Hukuk Dairesinin yerleşik içtihatlarında belirtildiği üzere; iş sahibinin sözleşmenin feshi nedeniyle kâr kaybı alacağı talebinde bulunabilmesi için fesihte tamamen kusursuz olması gerekir. Yine yerleşik içtihatlara göre fesihte tarafların birlikte kusurlu olmaları halinde, müspet zarar kapsamında kâr kaybı istenemeyeceği gibi, iş sahibi tarafından da teminat mektubunun irat kaydedilmesi mümkün değildir. Her iki taraf kusurlu ise (ortak kusur) birbirlerinden tazminat talebinde bulunamazlar ve sadece birbirlerinin mal varlıklarına kazandırdıkları artı değeri sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre talep edebilirler.

Bu kapsamda asıl davada davacı yüklenicinin alacak kalemlerinden birinin sözleşme kapsamında davalı idareye verilen ve davalı iş sahibince irat kaydedildiği belirtilen banka teminat mektubu bedelinin tahsili istemi olup, yukarıda yapılan açıklamalar kapsamında tarafların ortak kusuru ile sözleşmenin feshedilmesi nedeniyle verilen ve davalı idare tarafından irat kaydedilen kesin teminat mektubu bedelinin taleple bağlı kalınarak kabulü gerekmiş, birleşen davada ise davacı iş sahibinin müspet ve menfi zarar talebinin de mahkemece yerinde olmadığı ve bu nedenle birleşen davanın reddine ilişkin mahkeme kararının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

Tüm bu açıklamalar kapsamında Dairemizce alınan ek bilirkişi raporunun asıl davada davacının, sözleşmenin tarafların ortak kusuru nedeniyle feshedilmesinden dolayı yaptığı imalat bedeli ve talep edilebilecek alacak kapsamında, dosya kapsamına, taraflar arasındaki sözleşmeye uygun olup, denetlenebilir olduğu anlaşılmakla hükme esas alınmıştır. Buna göre, davacının talep edebileceği imalatın sözleşmenin fesih tarihindeki oranı dikkate alınarak yapılan hesaplamada 38.862.543,45 Euro, proje ve müşavirlik bedelinin 5.280.000 Euro, yatırım dönemi sigorta bedeli 396.600 Euro, teminat mektubu komisyon giderleri bedelinin 101.250 Euro, danışmanlık giderleri 1.000.000 Euro yatırım dönemi faizi ve komisyonları bedeli 851.336,34 Euro, 04/09/2015 tarihli tutanak gereği davalı idare uhtesinde kalan imalat ve ihzarat bedellerinin ise 3.867.447,55 Euro olmak üzere davacının talep edebileceği toplam alacak miktarının 50.359.177,34 Euro olduğu sonucuna varılmış olup, taleple bağlı kalınarak ve yapılan ıslah gözetilerek asıl davanın kabulü ile 46.080.000,00 Euro'nun 200.000,00 Euro'luk kısmına 10/06/2016 dava tarihinden, bakiyesi 45.880.000,00 Euro'nun ise 03/07/2019 ıslah tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanunun 4/a maddesi gereğince devlet bankalarının Euro cinsinden açılmış bir yıllık vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, 10.000,00 Euro'luk teminat mektubu bedelinin teminatın irad kaydedildiği 08/09/2015 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanunun 4/a maddesi gereğince devlet bankalarının Euro cinsinden açılmış bir yıllık vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Asıl davada taraf vekillerinin diğer, birleşen davada davacı vekilinin tüm istinaf nedenlerinin ise; mahkemece, dosya kapsamındaki bilgi, belge ve toplanan deliller değerlendirilerek yasal düzenlemelere uygun ve isabetli gerekçeyle karar verilmiş olduğu, ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında ve özellikle 3996 sayılı Yasanın 12. maddesinde 2. maddede belirtilen konularda ve Yap-İşlet-Devret modeli çerçevesinde idare ile sermaye şirketi veya yabancı şirketin yapacağı bütün iş ve işlemlerde 492 sayılı Kanun uyarınca alınan harçlardan muafiyet tanındığı, dava açılması halinde yargı harcından muaf olduğuna ilişkin bir düzenlemenin bulunmadığı, bu nedenle davalıdan harç alınmasında da usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, esastan reddine karar verilmesi gerekmiştir” gerekçesiyle, birleşen davada davacı vekilinin birleşen davaya ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine, taraf vekillerinin asıl davaya ilişkin istinaf başvurularının ayrı ayrı kabulüne, mahkeme kararının HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince kaldırılmasına, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine, asıl davanın kabulü ile, 46.080.000,00 Euro'nun 200.000,00 Euro'luk kısmına 10/06/2016 dava tarihinden, bakiyesi 45.880.000,00 Euro'nun ise 03/07/2019 ıslah tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanunun 4/a maddesi gereğince devlet bankalarının Euro cinsinden açılmış bir yıllık vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, 10.000,00 Euro'luk teminat mektubu bedelinin teminatın irad kaydedildiği 08/09/2015 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanunun 4/a maddesi gereğince devlet bankalarının Euro cinsinden açılmış bir yıllık vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, birleşen Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2018/815 Esas sayılı dosyasında açılan davanın reddine” karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1-Davacı ve birleşen dosya davalısı temyiz dilekçesinde; davalı idarenin uygulama sözleşmenin feshinde haksız olduğunu, davacının fesihte hiçbir kusuru bulunmadığını, kredi temininde başarılı olunamadığı gerekçesinin dosya kapsamına aykırı olduğunu, "taşeron ... İnşaatının mali durumunun işin bitirilmesi için yetersiz olduğu" şeklindeki kabulün de hatalı olduğunu, dava konusu alacağın eksik hesaplandığını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.