muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/966, Karar No: 2018/2576, Tarih: 20.06.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/966 E.  ,  2018/2576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-... 2-... ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 18.11.2014 gün ve 2013/25-2014/224 sayılı hükmü bozan Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 06.06.2016 gün ve 2015/1139-2016/3422 sayılı ilâmı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, teslimdeki gecikme nedeniyle kira bedeli (gecikme tazminatı) alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacılar vekilince temyizi üzerine Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 06.06.2016 gün 2015/1130 Esas, 2016/3422 Karar sayılı ilâmı ile yerel mahkeme kararı bozulmuş, bozma ilâmına karşı davalı vekilince yasal süresi içinde karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Karar düzeltme talebinde bulunulan bozma ilâmı Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nce verildiğinden karar düzeltme talebinin de bu dairece incelenmesi gerekir ise de, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2018 gün 1 sayılı iş bülümü kararına göre arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinden doğan uyuşmazlıklarda 01.07.2016 tarihinden sonra temyiz ya da karar düzeltme talepli olarak Yargıtay'a gelen dosyaları inceleme görevi Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'ne verildiğinden, karar düzeltme talebi Dairemizce incelenmiştir.

1-Yargıtay ilâmında belirtilen gerektirici nedenler karşısında davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme talepleri yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı arsa sahipleri ile davalı yüklenici arasında Çubuk Noterliği'nde 25.09.2007 gün 10838 yevmiye no ile yapılıp imzalanan düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesinin 22. maddesinde, inşaatın ruhsat tarihinden itibaren, bu sürenin 6 ayı geçmeyeceği belirtilerek 24 ay içerisinde biteceği, bitmediği takdirde yüklenicinin, arsa sahibine ait bağımsız bölümlere o günkü rayiç bedel karşılığı kira ödeyeceği kararlaştırılmıştır. Sözleşme tarihi 25.09.2007 ye 6 aylık inşaat ruhsat alınma süresi ve 24 ay inşaatın yapılıp bitirilme süresi eklendiğinde teslimi gereken tarih 25.03.2010 olmaktadır

Davalı yüklenicinin bu tarih itibariyle inşaatı tamamlayıp arsa sahiplerine ait bağımsız bölümleri teslim etmemesi halinde, temürrüdünün gerçekleştiği 25.03.2010 tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 106/II. maddesi ve sözleşmenin 22. maddesi gereğince, arsa sahipleri ifayı bekleyerek gecikme tazminatını isteyebilir.

Davalı yüklenicinin bu tarih itibariyle inşaatı tamamlayıp arsa sahiplerine ait bağımsız bölümleri teslim etmemesi halinde, temürrüdünün gerçekleştiği 25.03.2010 tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 106/II. maddesi ve sözleşmenin 22. maddesi gereğince, arsa sahipleri ifayı bekleyerek gecikme tazminatını isteyebilir.

Ancak sözleşmenin müteahhide verilecek bağımsız bölümlerin ferağ şekli başlıklı kısmında inşaatın seviyesine göre yükleniciye bırakılan bağımsız bölümlerin beş aşamada devri öngörülmüştür. Aşamalı devir öngörülüp, yüklenicinin inşaatı devir için öngörülen aşamaya kadar getirerek arsa sahibinden talep etmesine rağmen devrin yapılmaması halinde kararlaştırılan devir yapılmadan yüklenicinin inşaata devam etmesi kendisinden beklenemeyeceğinden arsa sahibinin devirde temerrüde düşürüldüğü tarihten sonra devir tarihine kadar olan dönem için yükleniciden gecikme tazminatı talep edilemez. Yüklenicinin teslimi gereken tarihten sonra gerçekleştirdiği inşaat seviyesine göre devir talebinde bulunması teslimi gereken tarihte oluşan temerrüdü ortadan kaldırmaz ise de arsa sahibinin talebe rağmen devirden kaçındığı tarihten sonraki dönem için işlemesine engel olur.

Davalı yüklenici ... Noterliği'nden keşide ettiği 08.10.2010 gün 6435 yevmiye nolu ihtarnamesi ile sözleşmedeki aşamalı devir nedeniyle 2 adet bağımsız bölümün süre vererek devrini istemiştir. Yine yüklenici ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/28 Esas sayılı dosyasında 24.02.2011 tarihinde açtığı dava ile aşamalı devir nedeniyle 1, 5, 10 nolu bağımsız bölümlerin devredilmemesi nedeni ile tapu kayıtlarının iptâl ve tescilini istemiş, 24.04.2012 gün 2012/79 Karar sayılı ilâmla yargılama aşamasında yükleniciye tapu devirleri yapıldığından konusuz kalan davada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, bu karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir. Yine davalı yüklenici ... Noterliği'nden keşide ettiği 10.02.2012 gün 1247 ve 01.11.2012 gün 7340 yevmiye nolu ihtarnameler ile arsa sahiplerinden bazı taleplerde bulunmuştur. 16 Şubat 2012 ve 01 Kasım 2012 tarihli ihtarnamelerde devir talebi bulunmamakta ise de 08.10.2010 tarihli ihtarnamede aşamalı devir talebi olduğu ve ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/28 Esas sayılı dosyasında aşamalı devre göre tapu iptâli ve tescil istendiğinden bu tarihler itibariyle yüklenicinin aşamalı devre hak kazanmış olması halinde arsa sahipleri devirde temerrüde düşmüş olacaklardır.

Bu durumda mahkemece, davalı yüklenicinin 2 bağımsız bölümün devrini talep ettiği 08.10.2010 tarihi itibariyle gerçekleştirdiği inşaat seviyesine göre 2 bağımsız bölümün devrine hak kazanıp kanzanmadığı ve bunun sonucuna göre arsa sahiplerini devirde temerrüde düşürüp düşürmediği ile ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/28 Esas sayılı dosyasındaki davanın açıldığı tarih itibariyle 3 bağımsız bölümün aşamalı devrine hak kazanıp kazanmadığı ve bu davadaki devirlerin hangi tarihte yükleniciye yapıldığı araştırılıp yüklenicinin aşamalı devir yapılmaması sebebiyle arsa sahiplerini devir talep ederek temerrüde düşürdüğü tarihten devir tarihine kadar geçen süreler gecikme tazminatı istenecek süreye katılmamak suretiyle, davacı arsa sahiplerinin istemekte haklı oldukları gecikme

tazminatı (kira alacağı) konusunda 6100 sayılı HMK'nın 281/3. maddesi uyarınca yeniden seçilecek uzman bilirkişiden gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınıp sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu davanın tümden reddi doğru olmamıştır.

Yerel mahkeme kararının bu gerekçe ile bozulması gerekirken davalının 25.03.2010 tarihinde temerrüde düştüğü kabul edilip sonucuna göre karar verilmesi gerekçesiyle bozulduğu bu kez Dairemizce yapılan incelemede anlaşıldığından davalı vekilinin karar düzeltme talebinin bu yönde kabul edilerek, hükmün değişik gerekçeyle bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer karar düzeltme taleplerinin reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 06.06.2016 gün 2015/1139 Esas, 2016/3422 Karar sayılı bozma ilâmının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün değişik bu gerekçeyle davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, ödediği karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyen davalıya geri verilmesine, 20.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/35332, Karar No: 2012/40201, Tarih: 03.12.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/35332 E.  ,  2012/40201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla çalışma ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır.

İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.02.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.).

Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir.

İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3).

Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır.

Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır.

Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır.

Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödendiğinden, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir.

Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir.

İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır.

Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.).

Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiştir.

Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.).

Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.07.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.).

Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemiz önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.).

Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilinemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, davalı idarede hizmet vasıta şoförü olarak çalışan davacının, iş yerinde yürürlükte olan TİS lere göre normal çalışma süresinin haftada 45 saat olduğu uyuşmazlık konusu değildir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise; normal çalışmasının haftada beş gün ve 40 saat olduğu, bu nedenle 40-45 saat arasındaki çalışmasının fazla süreli çalışma olduğu kabul edilerek beş saatlik 5 saatlik bu süre içinde % 25 zamlı fazla süreli çalışma alacağı hesaplanmıştır.

Somut olayda, davalı idarede hizmet vasıta şoförü olarak çalışan davacının, iş yerinde yürürlükte olan TİS lere göre normal çalışma süresinin haftada 45 saat olduğu uyuşmazlık konusu değildir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise; normal çalışmasının haftada beş gün ve 40 saat olduğu, bu nedenle 40-45 saat arasındaki çalışmasının fazla süreli çalışma olduğu kabul edilerek beş saatlik 5 saatlik bu süre içinde % 25 zamlı fazla süreli çalışma alacağı hesaplanmıştır.

TİS hükmü karşısında davacının ancak haftada 45 saati aşan çalışmalarının fazla çalışma olarak kabul edilmesi mümkündür. Davalı işveren de bilirkişi raporuna bu yönden itiraz etmiştir. Böyle olunca belirtildiği şekilde fazla süreli çalışmaları tümden dışlayan bilirkişi raporu alınmadan eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1381, Karar No: 2016/107, Tarih: 13.01.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/1381 E.  ,  2016/107 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/330097

Mahkemesi : Malatya 3. Ağır Ceza

Tarihi : 16.11.2009

Numarası : 2007/119 - 2009/160

Suç : Suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve üye olma, uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar M.. A.. ve S.. A.. hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve örgüte üye olma suçlarından da dava açılmış olmasına rağmen, adı geçen sanıklar yönünden bu suçlardan hüküm kurulmamış ise de her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1-Sanıklar G.. C.., M.. A.., R.. T.., E.. D.., M.. Ö.., Ö.. A.., C.. B.., S.. S.., M.. Ş.., A.. Y.., N.. Ç.., S.. D.., B.. B.. ve Y.. E.. hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve üye olma suçlarından, sanıklar F.. A.., B.. B.., H.. A.. ve Y.. B.. hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma ve suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve üye olma suçlarından, sanık S.. A.. hakkında ise uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanıklar M.. A.., Y.. Y.., Ö.. A.. ve A.. Y.. hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, sanıklar Ö.. A.. ve Y.. Y.. hakkında cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık M.. A.. müdafii, sanık Ö.. A.. ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

3- Sanıklar M.. A.., R.. T.., E.. D.., M.. Ö.., C.. B.., S.. S.., M.. Ş.. ve S.. D.. hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyize gelince;

a- Sanıklar E.. D.. ve C.. B.. yönünden;

16.08.2006 tarihli yakalama tutanağı, sanıklar E.. D.. ve C.. B..’ın ikrara yönelik savunmaları, diğer sanıklar M.. A.., R.. T.., S.. S.. ve M.. Ş..’nin beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, sanıkların suç tarihinde ele geçirilen uyuşturucu maddeyi diğer sanıklar M.. A.., R.. T.., S.. S.. ve M.. Ş.. ile birlikte temin edip bulundurmak suretiyle eylem ve fikir birliği içinde hareket ettikleri anlaşıldığından, sübuta eren ve unsurları itibariyle oluşan yüklenen suçtan mahkumiyetleri yerine yazılı gerekçeyle beraatlerine karar verilmesi,

b- Sanıklar M.. A.., R.. T.., S.. S.. ve M.. Ş.. yönünden;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

b- Sanıklar M.. A.., R.. T.., S.. S.. ve M.. Ş.. yönünden;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

aa- 16.08.2006 tarihinde suça konu uyuşturucu madde ile yakalanan sanıkların, diğer sanıklar E.. D.. ve C.. B..’ın suçla ilgisini açıklayarak adı geçenlerin suçlarının ortaya çıkmasına yardım ettikleri anlaşıldığından, haklarında TCK'nın 192. maddesinin 3. fıkrasında yer alan etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

bb- Sanık M.. A..’ın bir suç işleme kararının icrası kapsamında 16.08.2006 ve 27.10.2006 tarihlerinde yakalanan uyuşturucu maddelere ilişkin eylemlerinin TCK'nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suçu oluşturduğu ve cezasının anılan madde uyarınca arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

cc- Sanık M.. A..’ın adli sicil kaydında yer alan Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.05.2002 tarih ve 2002/670-2002/237 karar sayılı ilamının tekerrüre esas olduğu gözetilmeden sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması,

c- Sanıklar M.. Ö.. ve S.. D.. yönünden;

Sanıkların kendilerinden ele geçirilen kişisel kullanım miktarındaki suça konu uyuşturucu maddeleri, satma veya başkasına verme gibi kullanma dışında bir amaç için bulundurduklarına, uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işledikleri sabit görülen diğer sanıklarda ele geçirilen uyuşturucu maddelerle ilgilerinin olduğuna veya suçlarına iştirak ettiklerine dair, maddi bulgularla desteklenmeyen telefon görüşmeleri dışında, savunmalarının aksine, kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı, sabit olan eylemlerinin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu, hukuki durumlarının buna göre tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısı, sanıklar M.. A.., R.. T.., S.. S.. ve S.. D.. müdafileri ile sanık R.. T..’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10422, Karar No: 2022/5034, Tarih: 16.03.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/10422 E.  ,  2022/5034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Dairemize temyiz incelmesine gönderilen dosyada incelenmesine gerek duyulan; davacının sigorta priminin davalı tarafından kredi kartından tahsil edilmesine onay verdiğine ilişkin ödeme talimatına ilişkin imzalı bireysel sağlık sigortası başvuru ve beyan formunun onaylı suretinin denetime elverişli olacak şekilde dosyaya konulması için geri çevirme kararı verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Dosyanın yukarıda gösterilen şekilde işlem yapılmak üzere GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.