muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16668, Karar No: 2014/13202, Tarih: 09.09.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/16668 E.  ,  2014/13202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2011/388-2013/304

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı ve davalı vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı H.. K.. gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan asilin sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Dava, icra takibine konu bononun bedelinin ödenmiş olduğu iddiasına dayalı menfi tespit istemine ilişkindir.

Davalı vekili, müvekkilinin taşınmazını davacıya 120.000 TL bedelle sattığını, 90.000 TL için davacının bono verdiğini, bunun üzerine davalının yanında çalışan M.. U..'a satış yetkisi verdiğini, taşınmazın davacının yeğeni olan Tuncer Demir adına tescil edildiğini, müvekkilinin amcası olan İ.. S..'dan da taşınmaz satın almış olması nedeniyle gerçekleştirdiği ödemeyi müvekiline yapmış gibi senaryo kurgulandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafından taşınmazın davalının amcası İ.. S..'dan satın alındığı, senet bedeli olan 90.000 TL'nin de İ.. S..'ya ödendiği ileri sürülmüş ise de İ.. S..'nın yazı ve imzayı inkar ettiği, senet alacaklısı olmaması nedeniyle imza incelenmesine de gerek olmadığı, bonoda alacaklının S.. S.. olduğu, S.. S.. lehine düzenlenen bononun amcası İ.. S.. tarafından tahsil edilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı gerekçeleriyle davanın reddine, takibin durdurulmasına ilişkin tedbir kararı verildiğinden alacağın %20'si oranında tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut olayda 20.6.2011 tarihinde icra takibine başlandığı gözetilerek, 20.6.2011’de yürürlükte olan İİK’nun 67/2 maddesine göre davalı yararına %40 oranında tazminata hükmedilmesi gerekirken, %20 oranında tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte gösterilen nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harçların istek halinde iadesine, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9030, Karar No: 2012/3596, Tarih: 09.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/9030 E.  ,  2012/3596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Kadastro çalışmaları sırasında kadastro harici kayalık ve çalılık olarak tescil dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu belirtilen suça konu taşınmazın TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, suça konu taşınmaz üzerinde yeniden keşif yapılarak tarafsız bilirkişi ve tanıklardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a- Temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, işlendiği yer ve zaman ile fiilin diğer özellikleri gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

b- 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetil- meden, sanığa hükmolunan adli para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2023/2252, Karar No: 2023/11226, Tarih: 05.06.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/2252 E.  ,  2023/11226 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/285 E., 2022/1570 K.

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Bafra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.10.2020 tarihli ve 2019/823 Esas, 2020/551 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

B. ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 08.06.2022 tarihli ve 2021/285 Esas, 2022/1570 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 29, 62, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri;

A. Tanıkların tarafsız olmadığına,

B. Eylemin meşru savunma sınırları içerisinde kaldığına,

C. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkemece, "Sanığın müştekinin arazisine tecavüz ettiğini ve pat pat ile yolunu kestiğini, bu nedenle sanığın müştekiyi başından savmak için baltayı müştekilere gösterdiğini ifade ettiği, sanık ile müştekinin arazi anlaşmazlığı yüzünden husumetli olduğu, tanık olarak beyanlarına başvurulan kişilerin müştekinin akraba ve tanıdıkları olduğu, tüm bu nedenlerle tanık beyanlarının tarafsız olmadığı, sanığın silahla tehdit kastı ile hareket ettiğine dair başkaca bir delilin bulunmadığı, yalnızca müştekinin ve onun tarafındaki kişilerin soyut beyanlarının mevcut olduğu, sanığın suçlamaları kabul etmediği belirlenerek sanığın üzerine atılı suçu işlediği hususunun sabit olmadığı" gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Mahkemece, "Suç tarihinden evvel katılan R.M. ile sanık ... arasında mirastan kaynaklanan anlaşmazlık bulunduğu, suç tarihinde katılan ile tanıklar A.M. ve E.M.U.'nun, hayvanlarını sulamak için "pat pat" diye tabir edilen araçla katılana ait araziye gittikleri, arazinin sınırlarını belirleyen tel çiftler ile kazıkların sökülmüş olduklarını gördükleri, katılanın aralarındaki husumetten dolayı sanığın sökmüş olduğunu düşünüp, traktörü ile yoldan geçmekte olan sanığın yolunu pat patla kapattığı, araziyi çevreleyen tel çiftler ile kazıkları neden söktüğünü soran katılan ile sanık arasında tartışma başladığı, çıkan tartışma sırasında sanığın, eline aldığı baltayı katılana gösterip, "Sizi burada parçalarım" diyerek tehdit ettiği hususunda, katılanın aşamalardaki beyanı, bu beyanı doğrulayan tanıklar A.M. ve E.M.U.'nun anlatımları ile sanığın tevilli ikrarına göre tam bir vicdani kanaate varıldığı" gerekçesiyle beraat kararı kaldırılarak mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tanık Beyanları Yönünden

Tanık A.M. ilk derece mahkemesinde verdiği beyanında; "Müşteki olan eşim ile akşamüstü hayvanları sulamak için araziye gittik. Gittiğimizde arazinin kıyılarındaki çitlerin sökülerek yere atıldığını, hayvanlarıma su koyduğumuz fıçı ve buzdolabının yere atıldığını gördük. Daha sonra konuşmak için sanığın yanına gittik. Sanık traktörün üstündeydi. Eşim neden böyle yapıyorsun diye sorduğunda eşime baltayı gösterdi ve eşime seni keserim dedi." şeklinde,

Tanık E.M.U. ise; "Müşteki olan abim ve yengem ile akşamüstü hayvanları sulamak için araziye gittik. Gittiğimizde arazinin kıyılarındaki çitlerin sökülerek yere atıldığını, hayvanlarıma su koyduğumuz fıçı ve buzdolabının yere atıldığını gördük. Daha sonra konuşmak için abim sanığın yanına gitti. Sanık traktörün üstündeydi. abim neden böyle yapıyorsun diye sorduğunda abime baltayı gösterdi ve abima seni keserim, seni öldürürüm şeklinde birçok hakaret ve tehditte bulundu." şeklinde beyanda bulunmuştur.

Tanık beyanlarının, gerek kendi içerisinde gerekse katılan beyanı ile uyumlu olduğu ve çelişkiye yol açmadığı anlaşıldığından, mahkemece tanık beyanlarına itibar edilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Meşru Savunma Hükümleri Yönünden

Katılan ilk derece mahkemesinde verdiği ifadesinde; "Olay günü akşamı pat pat ile hayvanlarıma su götürüyordum. Sanık ile arazi meselesi yüzünden husumet bulunmaktaydı. Olay akşamı da söz konusu araziye gittiğimde arazinin kıyılarındaki çitlerin sökülerek yere atıldığını, hayvanlarıma su koyduğum fıçı ve buzdolabının yere atıldığını gördüm. Sanık ile konuşmak için pat pat ile yanına gittim. Yaptıklarını sorduğum esnada bana baltayı göstererek, "Burada sizi doğrarım, keserim" dedi" şeklinde,

Katılan ilk derece mahkemesinde verdiği ifadesinde; "Olay günü akşamı pat pat ile hayvanlarıma su götürüyordum. Sanık ile arazi meselesi yüzünden husumet bulunmaktaydı. Olay akşamı da söz konusu araziye gittiğimde arazinin kıyılarındaki çitlerin sökülerek yere atıldığını, hayvanlarıma su koyduğum fıçı ve buzdolabının yere atıldığını gördüm. Sanık ile konuşmak için pat pat ile yanına gittim. Yaptıklarını sorduğum esnada bana baltayı göstererek, "Burada sizi doğrarım, keserim" dedi" şeklinde,

Sanık ise aşamalarda özetle; "Müşteki ile aramızda arazi uyuşmazlığı nedeniyle husumet vardır. Olay tarihinde müşteki ben traktör ile giderken pat pat ile benim önümü kesti. Bana "Seni tarlaya gömeceğim" dedi. Ayrıca müştekinin yanında bulunan kızı E. traktöre taş atmaya başladı. Ben de kendimi korumak için traktörde bulunan baltayı müştekilere gösterdim." şeklinde beyanda bulunmuştur.

Sanıkla katılan arasında olay günü bir tartışma yaşandığı ve tartışma sırasında sanığın eline balta aldığı konusunda gerek katılan beyanı, gerek sanık savunması, gerekse tanık beyanları arasında çelişki bulunmamaktadır. Bu nedenle, Bölge Adliye Mahkemesince, sanığın eyleminin meşru savunma kapsamında değerlendirilmeyip, sanık ile katılan arasında gerçekleşen olayda ilk haksız hareketin kimden geldiğinin şüpheden uzak, kesin olarak anlaşılamaması nedeniyle eylemin haksız bir fiile tepki olarak gerçekleştirildiğinin kabulünde, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Sair Hususlar Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 08.06.2022 tarihli ve 2021/285 Esas, 2022/1570 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bafra 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

05.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/23853, Karar No: 2010/5496, Tarih: 09.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/23853 E.  ,  2010/5496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçlular  vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlular Ö.T..n ö...l nitelikteki Pendik Şubesi Tıp Merkezlerinden KBB uzmanından alınan 31.03.2007 tarihli rapor geçikmiş itiraz nedeni olarak kabul edilemez. Zira Dairemiz süregelen içtihatlarında da vurgulandığı üzere, özel nitelikteki ve belirtilen hastalığın uzmanı olmayan doktorlardan alınan raporlar borçlunun ileri sürdüğü hastalığı belirlemede yeterli kanaat oluşturmaz. Kaldı ki, 30.03.2007 tarihinde ödeme emri tebliğine göre tıp merkezine gidebilen borçlunun vekil tutabileceği gibi itirazını icra dairesine sunması da mümkündür.

Mahkemece bu borçlu yönünden de istemin süre aşımından reddine karar vermek gerekirken gecikmiş itirazın kabulü ile takibin iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

Kabule göre de; İİK.nun 169/a-2.maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle takibin durdurulması yerine iptaline karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22091, Karar No: 2014/16473, Tarih: 29.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/22091 E.  ,  2014/16473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/115944

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2011

NUMARASI : 2011/209 (E) ve 2011/976 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Şikayetçiler E.. D.. ile T.. D..'ın, 24/06/2011 tarihli celsedeki “sanıklardan şikayetçi oldukları” yönündeki beyanlarının katılma beyanı niteliğinde olduğu kabul edilerek; şikayetçiler E.. D.. ile T.. D..'ın 5271 sayılı CMK'nin 237. ve 260. maddeleri uyarınca “katılan”, vekilleri Avukat Melis Ayazlı'nın katılanlar vekili olarak dava ve duruşmalara kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Katılanlar E.. D.. ile T.. D..'ın soruşturma aşamasında alınan beyanlarında kavga olayının ardından birlikte okul müdür yardımcısı Yusuf öğretmenin yanına gittiklerini, olayı anlattıklarını, ardından suça sürüklenen çocuklarında müdür yardımcısının çağırması üzerine odaya geldiklerini ve beraberce konuştuklarına ilişkin beyanları karşısında olay tarihinde Kartal Ticaret Meslek Lisesi'nde okul müdür yardımcılığı yapan Yusuf öğretmenin açık kimliği tespit edilerek tanık olarak beyanı alındıktan sonra suça sürüklenen çocuklar hakkında hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Kabule göre;

2) Suça sürüklenen çocuk C.. Y..'ın eyleminin meşru müdafaa kapsamında kaldığının kabulü karşısında 5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekili ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 29/04/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7327, Karar No: 2019/1952, Tarih: 05.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/7327 E.  ,  2019/1952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve mala zarar verme suçlarından, sanığın mahkumiyetine ilişkin Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24/01/2013 tarihli 2013/6 - 2013/84 esas sayılı kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 14/05/2013 gün ve 2013/13224-12744 esas sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/12/2018 gün, KD-2018/97696 sayılı itirazı üzerine 5271 sayılı Kanun'un 308. maddesi uyarınca itiraz hakkında karar verilmek üzere dosya dairemize gönderilmekle yapılan incelemede;

Her ne kadar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca Dairemizin 14/05/2013 gün ve 2013/13224-12744 esas sayılı ilamına yönelik itiraz edilmişse de dosya içerisinde sanık hakkında Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/07/2013 tarihli 2013/305-2013/510 sayılı kararının ve bu dosyaya ilişkin soruşturma ve kovuşturma evraklarının bulunduğunun, UYAP üzerinde yapılan araştırmada Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24/01/2013 tarihli 2013/6 - 2013/84 esas sayılı kararının bulunduğu ancak soruşturma evraklarının eksik olduğunun anlaşılması karşısında dava dosyasının ve soruşturma evraklarının, eksik olan belgelerin asıl veya onaylı suretleri denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulduktan sonra incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 05/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11770, Karar No: 2011/5103, Tarih: 17.11.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/11770 E.  ,  2011/5103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... arafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı ... Müdürlüğünün, davacının çalıştığı işyeri olan yağ fabrikasını diğer davalıya kiraya verileceğini neden göstererek belirterek davacı işçinin iş sözleşmesini feshettiğini, davacının sürekli işçi olduğunu, işyeri faal iken diğer davalı .... Şirketine kiraya verildiğini, yapılan fesih işleminin haksız ve geçersiz olduğunu belirterek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18-21. maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, Birlik Yönetim Kurulunun davacı işçinin de mevsimlik personel olarak çalıştığı Merkez Yağ Fabrikasının faaliyetine 02/07/2010 tarihinde aldığı karar ile son verdiğini, fabrikanın mevcut tüm personellerinin 4857 sayılı yasanın 29. maddesi kapsamında toplu çıkış prosedürüne uygun şekilde 09/08/2010 tarihinde iş sözleşmelerinin feshedilmesine karar verildiğini, 06/07/2010 tarihinde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Çalışma Müdürlüğüne, İş-Kur'a, yetkili Tek Gıda-İş Sendikasına ve işçinin kendisine iş sözleşmesinin 09/08/2010 tarihinde feshedileceğinin yazılı olarak bildirildiğini, 4857 sayılı İş Kanunun 29/6 maddesi gereği fesih bildirimlerinin, işverenin toplu işçi çıkarma isteğini bölge müdürlüğüne bildirmesinden otuz gün sonra hüküm doğuracağını, bildirimin bölge müdürlüğüne 06/07/2010 tarihinde yapılması nedeniyle dava tarihinde henüz fesih bildiriminin hüküm doğurmadığını ve ortada bir fesih işleminin bulunmadığını, işe iade davasını iş sözleşmesi feshedilmiş olan işçilerin açabileceğini, Çukobirlik Genel Müdürlüğünün almış olduğu kararlarla sanayi alanından tamamen çekilerek kooperatifçilik alanında mütevazi boyutlarda faaliyet yürütme mücadelesi verdiğini, davacı konumundaki mevsimlik işçileri değil kadrolu personeli dahi istihdam etmekte zorlandığını, yağ fabrikasının fiilen Ocak 2010 tarihinde faaliyetinin durduğunu, gelinen bu aşamada davalının elindeki tek yağ fabrikasını da kiraya vermek zorunda kaldığını, feshin işletme ve işyeri gereklerinden kaynaklandığını, davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

Diğer davalı ... Tarım Teks. Kim.Mad. San. Ltd. Şirket vekili ise, davanın hak düşürücü sürede açılmadığını, davacının davalı .....Ltd. Şirketinde çalışmasının bulunmadığını, şirketin faaliyeti tamamen durmuş olan diğer davalı ... Müdürlüğüne ait yağ fabrikasının belirli ünitelerini kirayla aldığını, kendilerinin kiracı, diğer davalının ise kiraya veren olduğunu, işyerinin 3 yıllığına kiralandığını, ... ile aralarındaki hukuki ilişkinin işyeri devri değil, kiracı-kiralayan ilişkisi olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davacı işçinin davalı ... Müdürlüğüne bağlı merkez yağ fabrikası işçisi olduğu davalı birliğin 2006 yılından bu yana artarak sürekli zarar ettiği ve yoğunlaşan ekonomik kriz nedeni ile işyerinde üretime son verildiği ve 2009 yılında tüm işçilerin kısa çalışma ödeneğinden yararlandığı, 2010 yılında da 4 er aylık süreler ile iki kez ücretsiz izin uygulaması yapıldığı, ekonomik krizden çıkılamaması nedeni ile birlik yönetim kurulunun 02/07/2010 tarih ve 30 nolu kararı ile Merkez Yağ Fabrikası tesislerinin kapatılmasına, bina ve müştemilatının kiraya verilmesine karar verildiği ve bu karar doğrultusunda Merkez Yağ Fabrikası tamamen kapatılarak toplu işçi çıkışı ile ilgili prosüdürleri yerine getirilip işyerinde çalışan tüm işçilerin iş akitlerinin fesih edildiği, işverenin ekonomik kriz nedeni ile yönetim hakkına dayanarak aldığı işyerini kapatma ve üretim faaliyetine son verme kararının işe iade ile ilgili hükümlerin uygulanmasını engellemek amacı ile yapılmadığı, zaten birliğin 2006 yılından bu yana süre gelen zararları ve yoğunlaşan ekonomik kriz nedeni ile yağ fabrikasının faaliyetinin devamının imkansız olması nedeni ile yapıldığının tüm deliller ile sabit olduğu ve iş güvencesi yönünden sürekli ifa imkansızlığı bulunduğu, davacı işçinin başka bir yerde de değerlendirilmesinin mümkün olmadığı ekonomik kriz nedeni ile iş yerinin kapatılması gerekçesi ile yapılan fesih işleminin geçerli olduğu sonucuna varılarak davanın reddi yoluna gidilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiri­minin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur. Sadece fesih bildiriminin değil fesih sebeplerinin de yazılı olması ve işverence fesih bildirimi ile gerekçelerini kapsayacak şekilde altının imzalanması gerekir. İşveren, fesih bildiriminde gös­terdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ila­veten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe dayanamaz.