muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14897, Karar No: 2023/1677, Tarih: 05.04.2023

Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Türkoğlu Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2021 tarihli ve 2020/700 Esas, 2021/1359 Karar sayılı kararı ile;

a) Sanık ... hakkında müşteki ...'ya karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) Sanık ... hakkında müşteki ...'ya karşı tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; eksik incelemeye, delillerin hatalı değerlendirildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine, yetersiz gerekçeye, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Olay tarihinde hayvan otlatma meselesinden çıkan kavgada, sanığın müştekiyi darp ederek burnunda hafif (1.) derecede kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaraladığı ve öldürmekle tehdit ettiği anlaşılmıştır.

2. Sanık savunması, müştekinin beyanları, kavganın diğer taraflarının ve tanıkların anlatımları, tutanaklar, nüfus ve adlî sicil kayıtları ile diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

3. ... Devlet Hastanesinin 02.06.2011 tarihli adlî muayene raporu ile sanığın eylemi neticesinde müştekinin burnunda hafif (1.) derecede kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığının tespit edildiği anlaşılmıştır.

4. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiş ve bozma gerekleri yerine getirilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın; eksik incelemeye, delillerin hatalı değerlendirildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine, yetersiz gerekçeye, vesaire yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Ayrıntıları Olay ve Olgular kısmında (1) numaralı paragrafta açıklandığı şekilde gerçekleştiği kabul edilen olayda ve Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen bozma ilâmının içeriği karşısında, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, müştekinin aşamalardaki beyanları ile uyumlu adlî rapor içeriği ve tanıkların anlatımları karşısında eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya kapsamında eksik inceleme bulunmayıp mevcut deliller ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde ve sair yönlerden hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Türkoğlu Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2021 tarihli ve 2020/700 Esas, 2021/1359 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14688, Karar No: 2023/524, Tarih: 09.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/14688 E.  ,  2023/524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 20.12.2021 tarihli ve 2021/47421 Esas sayılı iddianame ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan dava açılmıştır.

2. İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.03.2022 tarihli ve 2021/549 Esas, 2022/67 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ile üçüncü cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 23.06.2022 tarihli ve 2022/878 Esas, 2022/1081 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ile katılan mağdur vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafilerinin temyiz istemleri, mağdur beyanlarının soyut olduğuna, somut delillerle desteklenmediğine, çelişkili olduğuna, beyanlarına itibar edilemeyeceğine, mağdurun direnmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, para konusunda husumet bulunduğuna, sanığın inkarının bulunduğuna, eksik inceleme ve değerlendirmeye ilişkindir.

2. Katılan mağdur vekilinin temyiz istemi, suç vasfının tayinine ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 20.12.2021 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında mağdura yönelik nitelikli cinsel istismar suçunu işlediğinden bahisle 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesi uyarınca kamu davası açıldığı görülmüştür.

2. Katılan mağdur vekilinin temyiz istemi, suç vasfının tayinine ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 20.12.2021 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında mağdura yönelik nitelikli cinsel istismar suçunu işlediğinden bahisle 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesi uyarınca kamu davası açıldığı görülmüştür.

2. İlk Derece Mahkemesince; " Mağdurun ara ara ücret karşılığında sanığa işinde yardım ettiği, yine suç tarihinde mağdurun sanığın yanına çalışmak için gittiği ve belinin ağrıdığını söylemesi üzerine sanığın yaşı küçük mağduru hurda deposunun arkasında bulunan yatağa götürerek beline krem sürdüğü, mağdurun üst ve alt kıyafetini sıyırdığı, bu esnada sanığın mağduru yapacağı şeyi kimseye söylememesi hususunda tembihleyerek cinsel organını mağdurun poposuna sürttüğü, mağdurun beyanına göre cinsel organını poposuna sokmaya çalıştığı, olay sonrasında sanığın mağdurun evine gittiği bir gün sanığı gören mağdurun korkup odadan kaçması nedeniyle mağdurun annesinin sorması üzerine mağdur küçüğün olayı annesine anlattığı, ertesi gün annesinin şikayetçi olması sonucu durumun ortaya çıktığı,

Mağdurun aşamalarda ... eşliğinde alınan beyanlarında arka bölgesine sanığın cinsel organını sürttüğünü ve soktuğunu, sanıktan herhangi bir sıvının gelmediğini, sanığın mağdurun özel bölgesine krem sürmediğini beyan ettiği, mağdur hakkında alınan 05.11.2021 tarihli İzmir Adli Tıp Kurumu raporunda; mağdurun anal bölgesinde organ sokulduğuna dair delil bulunmadığı, ancak organ sokumu esnasında rıza, tehdit veya kayganlaştırıcı madde kullanılması halinde herhangi bir bulgu bulunmamasının mümkün olduğunun belirtildiği,

Mağdurun 09.02.2022 tarihli duruşmadaki beyanında sanığın cinsel organını özel bölgesini soktuğunu ancak tam girip girmediğini bilmediğini beyan ettiği, mağdurun annesinin beyanında sanığın cinsel organını sokmaya çalıştığını, tepinip korkunca bıraktığını mağdurun kendisine söylediğini ifade ettiği, mağdurun ve annesinin bu hususta farklı beyanlarda bulunduğu, aralarında husumet bulunmayan ve arkadaş olan tarafların birbirine iftira atmasını gerektirecek bir durumun bulunmadığı, duruşmada gözlemlendiği üzere mağdur çocuğun sanığı gördüğünde hiddetlendiği; ancak olay anında sanığın mağdura cinsel organını sokmasını engelleyici bir durumun bulunmadığı, alınan raporda da fiili livata bulgularının bulunmadığı, mağdurun, sanığın cinsel organının vücuduna girdiğine ilişkin tam netleşmeyen beyanları nazara alındığında eylemin cinsel istismar boyutunda kaldığının anlaşıldığı ve bu suçun da sabit olduğu anlaşıldığından 5237 Sayılı TCK'nın 6545 Sayılı Kanun ile değişik 103/1. maddesinin 1 ve 3. cümleleri gereğince olayın oluş biçimi de nazara alınarak sanığın takdiren cezalandırılmasına, sanığın şahsi ve sosyal durumu, fiilden sonraki davranışları ve cezasından indirim yapılmasını gerektirecek herhangi bir takdiri indirim nedeni de bulunmadığından sanığın cezasından TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapılmasına yer olmadığına..." şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafileri ile katılan mağdur vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 23.06.2022 tarihli ve 2022/878 Esas, 2022/1081 Karar sayılı kararında katılan mağdur vekili ile sanık müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un

302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21680, Karar No: 2014/2697, Tarih: 03.02.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/21680 E.  ,  2014/2697 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... 2-... vekili avukat ... ile ... Ticaret Taahhüt ve İnşaat A.Ş. vekili avukat... aralarındaki dava hakkında İstanbul 2.Tüketici Mahkemesinden verilen 23/11/2011 gün ve 2010/262-2011/1068 sayılı hükmün Dairemizin 13.03.2013 tarih ve 2012/13284-2013/6210 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacılar, davalı firmanın...adlı projede 172 numaralı bağımsız bölümü 03.12.2002 tarihli sözleşme ile satın aldıklarını, davalının ilan ve reklamlarında açık havuz yapma taahhüdünde bulunduğunu, aynı yerde bağımsız bölüm satın alan dava dışı 3. kişi ile davalı arasında yapılan sözleşmede “tüm bağımsız bölüm sahiplerinin kullanabileceği açık havuzun 30.05.2004 tarihine kadar davalı şirket tarafından yaptırılacağının taahhüt edildiğini , buna karşın açık havuzun ruhsatsız olarak sitenin bulunduğu parsele değil, bitişik t parsele yapıldığını, yine satış kitapçığında 40.000.m2 alan üzerinde inşaat yapılacağı belirtilmiş ise de, inşaat alanının tapuda 36.440.m2 çıktığını ve bunlardan dolayı konutun değer kaybına uğradığını ileri sürerek şimdilik 1.000.00.TL' mn davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, sözleşmede açık havuz yapılacağı taahhüdünün olmadığını, taşınmazın bulunduğu sitedeki başka bir üyeye yönelik verilen taahhüdün davacıları bağlamayacağını, kaldı ki havuz yapılacağı yönünde taahhüt olsa dahi bu yönde bir talepte bulunulması ile ilgili zamanında ihbarda bulunulmadığını, sözleşmede projede değişikliği yapılarak açık havuzun sitenin bulunduğu parsele komşu parselde yapıldığını, davacının sitenin 36.440.m2 üzerine kurulduğunu bilerek satın aldığını tapu kayıtlarının aleni olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiş olup Dairemizin 13.3.2013 gün 2012/13284-2013/6210 sayılı ilamıyla “...olayda 4077 sayılı Yasada düzenlenen “eksik ifa” söz konusu olduğu, dava konusu eksiklikler nedeniyle davacının 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde satıcının sorumluluğuna gidebileceğinden işin esası incelenerek, nispi metotla zararın tespit edilmesi ve bu değer farkının ödetilmesine karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olduğu” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, bu kez davalı şirket karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

2013/21680-2014/2697

2013/21680-2014/2697

Dava, satın alınan konutla ilgili ayıplı ve eksik ifadan kaynaklanan bedel indirimine ilişkindir. Davacı tüketici, satıcının konut projesini satışa sunarken proje tanıtım broşürleri, ilan ve reklamlarında yer alan açık havuzun sitenin bulunduğu parsel yerine komşu davalıya ait başka parsele yapılmasından ve site alanının 40.000 m2 olarak gösterilmesine karşın tapuda alanının 36.440.m2 çıktığını ileri sürerek ayıplı ve eksik ifa nedeniyle bağımsız bölümde meydana gelen değer kaybını istemiş, davalı ise ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını bildirmiştir. Mahkemece, davacıların kendi sözleşmesinde olmayan başka bir şahısla yapılan sözleşmede yazılı hükümlere dayanarak talepte bulunamayacağı, talep edilen hususların açık ayıp niteliğinde olması nedeniyle süresinde yapılmış bir ayıp ihbarı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Uyuşmazlık; dava konusu olayda "ayıplı ifa" mı, yoksa "eksik ifa"nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır. Davacı tüketici olduğuna göre , tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin (düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)'un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; "Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı . hizmet olarak kabul edilir." denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp kavramı ile eksik iş ise birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmaması yani hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun'un 4 maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır. Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun'la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun'un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık 2013/21680-2014/2697

mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının 03.12.2002 tarihinde tapuda satın aldığı dairenin 10.04.2002 tarihinde fiilen teslim edildiği , davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında 2010 yılında açtığı eldeki dava ile de taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istemiştir.

Davacının dava dilekçesinde yer alan vakıalar açık ayıp olup, davalıların 'bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıptan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarih ile havuzun yapıldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olduğu kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun'un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar, 4.madde de konut satışlarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüş ise de, konutu satın alan davacı, açık ayıp halinde, malı teslim aldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde satıcı veya malike ayıp ihbarında bulunur ise, bu durumda malı teslim aldığı tarihten itibaren beş yıl içerisinde 4077 sayılı Kanun'a dayanarak dava açabilecektir.

Hal böyle olunca, açık havuza ve proje alanındaki m2 eksikliğine ilişkin mahkemenin değerlendirmesi yerinde olup hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle onanması gerekirken hatalı olarak bozulduğu bu kez yapılan incelemeyle anlaşılmış olup davalının karar düzeltme talebinin kabulü ile dairemizin bozma kararının kaldırılmasına, usul ve yasaya uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme itirazının kabulüne ve 13.03.2013 gün 2012/13284 esas 2013/6210 karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına mahkeme kararının ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1,95 TL. kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 03.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6894, Karar No: 2025/1277, Tarih: 30.01.2025

**4. Hukuk Dairesi         2022/6894 E.  ,  2025/1277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/545 Esas 2022/656 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİH : 06.11.2020

SAYISI : 2019/436 Esas 2020/335 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin tarımsal üretim sektöründe saygınlığı ve itibarı olan en büyük çiftçi kuruluşlarından biri olduğunu, Adıyaman'da tohum yetiştiriciliği konusunda faaliyet gösteren dava dışı ...Tohumculuk Ltd. Şti'nin yönetim kurulu başkanı olan davalı tarafından CİMER'e yapılan başvuruda kullanılan söz ve ifadelerle müvekkili tüzel kişiliğin itibarının zarar gördüğünü, kişilik haklarının saldırıya uğradığını, davalı tarafından hak arama özgürlüğünün sınırlarının aşıldığını belirterek 200.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili tarafından yapılan CİMER başvurusunun Anayasa ile güvence altına alınan hak arama özgürlüğü kapsamında olduğunu, 2018 yılına kadar müvekkili tarafından davacıya tohum satışı yapılmasına rağmen 2018 yılında davacı tarafından sözleşmelerin iptal edildiğini, müvekkilinin maddi zarara uğradığını, davacı tarafından yerli üretim yapan firmalardan ürün satın alınmayarak yıpratma politikası uygulandığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı tarafından başvuru yapılan Cumhurbaşkanlığı İletişim Merkezi'nin, vatandaşların talep, ihbar ve şikayetlerini doğrudan Cumhurbaşkanlığı'na iletmek amacıyla kurulmuş olduğu, sistemin vatandaşlardan gelen geri bildirimlerin ölçülmesi ile birlikte halkla ilişkiler kavramının öneminin tüm kamu teşkilatına yaymayı amaçladığı; başvuruların içerikleri, başvuru hareketleri veya başvuru sahibinin kişisel bilgileri kanundaki ilke ve prensipler gözetilerek konunun muhatabı dışında hiçbir makam veya kurumla paylaşılmadığı, davalının başvurusundaki söz ve ifadeleri nedeniyle davacı kurum aleyhine herhangi bir idari ya da cezai soruşturma açılmadığı, manevi tazminatın koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF