muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/468, Karar No: 2014/3576, Tarih: 19.06.2014

Kullanılan silahın niteliği, hedef alınan vücut bölgesi ve meydana gelen yaralanmaya göre, sanık ...'ın eylemi ile ortaya çıkan kastının mağdur...’ı öldürmeye yönelik olduğu ve bu nedenle kasten öldürme suçuna teşebbüsten cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulmasının yanı sıra ... Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2010 tarihli kararı ile sanık ...’ın mağdur...'a yönelik eyleminin, TCK'nın 81 ve 35. maddeleri uyarınca kasten öldürme suçuna teşebbüs niteliğinde olabileceğinden bahisle görevsizlik kararı verilerek dosyanın ... Ağır Ceza Mahkemesine gönderildiği, mahkemece sanığın kasten öldürme suçuna teşebbüsten beraatine, değişen suç niteliğine göre de kasten yaralama suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla, aynı eylem nedeniyle sanık hakkında hem mahkumiyet hem de beraat kararı verilerek hükmün karıştırılması,

b) Kabul ve uygulamaya göre de; sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünde TCK'nın 53. maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilirken, 53/1-c maddesi uyarınca, “velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan’' yoksunluğun, sanığın sadece kendi alt soyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar süreceğine, alt soyu olmayanlar yönünden ise cezanın infazına kadar devam edeceğine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde, alt soy ayırımı yapmadan belirtilen hakları kullanmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ...’ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükümlerin CMUK'nun 326/son maddesi gözetilmek kaydıyla kısmen farklı gerekçe ile tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 19/06/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16314, Karar No: 2014/17477, Tarih: 16.06.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/16314 E.  ,  2014/17477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2014/103-2014/126

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla başlatılan takibe karşı borçlunun icra mahkemesine başvurarak yetki itirazında bulunduğu, mahkemece yetki itirazının kabulü ile dosyanın Tekirdağ Kapaklı İcra Müdürlüğü’ne gönderilmesine karar verildiği görülmektedir.

Borçlu itirazında Tekirdağ Kapaklı İcra Daireleri' nin yetkili olduğundan bahisle yetki itirazında bulunmuşsa da, itiraz tarihinde Kapaklı İcra Müdürlüğü'nun olmadığı, yeni kurulan Tekirdağ Kapaklı ilçesinin 18/09/2013 tarihli HSYK kararı ile yargı alanı yönünden Çerkezköy’e bağlanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

O halde mahkemece yetkili icra dairesinin Çerkezköy İcra Dairesi olduğuna karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8927, Karar No: 2008/5499, Tarih: 08.04.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/8927 E.  ,  2008/5499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2007

Dava, davacının davalı işverene ait ticari otobüste şoför olarak  1.10.1997-6.3.206 tarihleri arasında çalıştığının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin  reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 28.4.1992-5.4.2004 tarihleri arasında kahvehane işletmesi faaliyetinden vergi kaydının bulunduğu, oda kaydının olmadığı, 2.6.1994 ve devamı şeklinde sicil kaydının bulunduğu, bu nedenle 11.5.1994 tarihinde verdiği bildirge üzerine 28.4.1992 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalı olarak kayıt ve tescil edilip 26.4.2006 tarihi itibariyle terkin edildiği, 1994, 1998, 1998, 2002 yıllarında arizi prim ödemelerinin bulunduğu, davalıya ait terminal işletmesi işyerinin 1.8.1985 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alınıp halen faal olduğu, davacının yönetimindeki plakası yazılı araçlarca Sivas Şehirlerarası Terminaline 1998 yılı 8. ve 9. aylarında, 1999 yılı 10. ve 11 ayların da giriş ve çıkış yaptığı, davalı işverence davacının yolcu taşımacılığında sürekli çalışmadığı, sürekli çalışan şoförlerin mazeretli, izinli ve hasta  olduğu günlerde yedek araç sürücüsü olarak kesintili çalıştığının  beyan edildiği anlaşılmaktadır.

Sosyal Güvenlik Sisteminizde çifte sigortalılık mümkün bulunmayıp, önceden başlayıp devam edegelen sigortalılığa geçerlik tanınmıştır. Gerek 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu ve gerekse 1479 sayılı Bağ-Kur Kanunundaki birbirine paralel düzenlemeler ile bir sigortalının aynı anda birden fazla Sosyal Güvenlik Kurumuna tabi olması yasaklanmış, sigortalının önceden başlayarak devam edegelen sigortalılığına geçerlik tanınarak, çatışan sigortalılık sorunu çözüme ulaştırılmıştır. Yasa sistemimize göre bir kimsenin Sosyal Sigortalar Kurumuna girebilmesi için hizmet akdine tabi bir işte çalışması yanında başka bir Sosyal Güvenlik Kurumu kapsamında da bulunmaması gerekir. 506 sayılı Yasa’nın 3. madde I-(F) bendinde “ Kanunla Kurulu Emekli Sandıklarına aidat ödemekte olanların”, (K) bendinde “ herhangi bir işverene hizmet akdiyle bağlı olmaksızın kendi nam ve hesabına çalışanların” sigortalı sayılmayacağı belirtilmiştir. Aynı şekilde 1479 sayılı Bağ-Kur Yasası’nın 24. madde I.II. fıkralarında da bir kimsenin Bağ-Kur kapsamına girebilmesi için kendi adına bağımsız çalışıp kazanç sağlaması yanında başka bir Sosyal Güvenlik Kurumu kapsamında bulunmaması koşulu getirilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalardan anlaşılacağı üzere iki sigortalılığın bir arada bulunması halinde asıl olan, önceden başlayarak devam eden sigortalılıktır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-389 – 430 sayılı ve 29.06.2005 günlü Kararı ile 2001/21-627-659 sayılı ve 03.10.2001 günlü kararlarında da bu husus açıkça belirtilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalardan anlaşılacağı üzere iki sigortalılığın bir arada bulunması halinde asıl olan, önceden başlayarak devam eden sigortalılıktır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-389 – 430 sayılı ve 29.06.2005 günlü Kararı ile 2001/21-627-659 sayılı ve 03.10.2001 günlü kararlarında da bu husus açıkça belirtilmiştir.

Ancak 1479 sayılı Yasa'nın 1.3.2006 tarihinde yürürlüğe giren  Ek 19. maddesi ( Bu kanun ve 2926 sayılı kanuna göre kayıt ve tescili yapıldığı halde, 5 yıl ve daha fazla süreye ilişkin prim borcu bulunan sigortalıların bu sürelere ilişkin prim borçlarının Kurumca yapılacak bildirimde belirtilen süre içerisinde ödenmemesi halinde daha önce prim ödemesi bulunan sigortalının ödediği primlerin tam olarak karşıladığı ayın sonu itibariyle, prim ödenmesi bulunmayan sigortalının ise tescil tarihi itibariyle sigortalılığı durdurulur.  Prim borcunun ait olduğu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilmez ve bu sürelere ilişkin kurum alacakları takip edilmeyerek, kurum alacakları arasında yer verilmez. Ancak, sigortalı veya hak sahipleri daha sonra sigortalının en son bulunduğu basamağın başvuru tarihindeki  değeri üzerinden hesaplanacak borç tutarlarını tebliğ tarihinden itibaren üç ay içinde ödedikleri takdirde bu süreler sigortalılık  süresi olarak değerlendirilir. Bu madde kapsamına giren sigortalılar hakkında zaman aşımının kesilmesi ve zaman aşımının  işlememesi ile ilgili olarak 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 103. maddesinin 1. fıkrasının (6),(8) ve (10) numaralı bentleri hariç diğer hükümleri ile aynı Kanunun 104. maddesi hükümleri uygulanır. )hükmünü getirmiştir.

Yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 79/10. maddesi olan bu tür davalarda çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de dava konusu, çalışmanın sürekli, kesintili veya mevsimlik olup olmadığı, başlangıç ve bitiş tarihleri ile alınan ücret  konularında tarafların sözleri değerlendirilerek bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işverenle, işçiyle ve işyeriyle ilişkileri, bazan uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli, tanıklar buna göre dinlemeli, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli, işyerinin bordrolarında kayıtlı ve mümkün olduğunca sürekli çalışanları ile gerektiğinde SSK, yerel yönetimler yada zabıta yoluyla yaptırılacak araştırma sonucunda belirlenecek komşu veya yakın işyerlerinin kayıtlarıyla sabit çalışan kişileri dinlenilerek çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde saptanmalıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2005/21-495-582, 205/21-409-413, 206/21-60-69, 2004/21-479-578, 2003/21-634-572, 1999/21-549-555 sayılı kararları da bu yöndedir.

Somut olayda mahkemece açıklanan şekilde fiili çalışmanın varlığının yöntemince araştırılmadan sonuca gidildiği ortadadır.

Somut olayda mahkemece açıklanan şekilde fiili çalışmanın varlığının yöntemince araştırılmadan sonuca gidildiği ortadadır.

Yapılacak iş, öncelikle Bağ-Kur Genel Müdürlüğü ve Sosyal Sigortalar Kurumu Personeli ile birlikte Sosyal Güvenlik Kurumuna devredildiğinden davalı vekilinin Sosyal Güvenlik Kurumundan  alınmış vekaletnamesini getirterek taraf teşkilini sağlamak, davalı işverene ait işyeri dosyasını davalı Kurumdan getirtmek, varsa dönem bordrosunda 1.10.1997-6.3.2006 tarihleri arasında davacı ile aynı işyerinde çalışan kayıtlı tanıkların, dönem bordrosu yoksa zabıta marifetiyle tespit edilecek işyerine komşu olan diğer işyerinde  o tarihte çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyerleri çalışanlarının beyanlarına başvurularak çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, Sivas Emniyet Müdürlüğünün 30.6.2006 tarihli yazısında plakası belirtilen araçların araç maliklerini  araştırarak işverene ait olup olmadığını tespit etmek, ilgili Trafik Müdürlüğünden ihtilaf konusu dönemde  davacı adına kesilmiş trafik ceza makbuzları varsa getirtmek, makbuzlarda yazılı araçların davalı işverene  ait olup olmadığını tespiti etmek, ve çıkacak sonuca göre davacının davalı işverene ait otobüslerde çalışıp çalışmadığını, çalışmış ise çalışma süresini tespit etmek, hizmet akdine tabi bir çalışmanın bulunduğundan tespiti halinde ise önceden başlayan sigortalılık 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalılık olduğundan 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalılığa değer vermek gerekirse de  davacının davadaki isteminden 1.10.1997 tarihinden sonrası  için Bağ-Kur prim borcunu ödeme isteği olmadığı sonucu çıktığından, talebi de gözetildiğinde, uyuşmazlığa hüküm tarihinden önce 1.3.2006 tarihin de yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa’nın değişik 19. ve Geçici 26. maddelerinin uygulanacağının  kabulü gerektiğinden davacının 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalılığı yönünden  ödediği primlerin tam olarak karşıladığı ayı  davalı kurumdan sormak, bu ayın sonu itibariyle beş yıl ve daha fazla prim borcu bulunup bulunmadığının belirlemek, 5 yıldan fazla prim borcu bulunduğunun anlaşılması halinde 506 sayılı Yasa’ya tabi  tespit edilen çalışmanın başladığı tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalılığı durdurmak, 506 sayılı  Yasa’ya tabi sigortalılık süresinin  tespitine karar vermek, 506 sayılı Yasa tabi sigortalılığın sona erdiği tarihten sonra 1479 sayılı Yasa’ya tabi  sigortalılığa geçerlilik tanımak, beş yıldan az süre için prim borcu bulunduğunun anlaşılması halinde ise şimdiki gibi istemin reddine karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır,

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 08.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4182, Karar No: 2008/4194, Tarih: 27.03.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/4182 E.  ,  2008/4194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Erciş Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :29.12.2006

Davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Temyiz dilekçesi ekinde sunulan Elazığ Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 8.6.2004 tarihli raporunda; kısıtlanması talep edilen İ. A..’nın; uygulanan tedaviler sonucunda sosyal şifa bulduğu belirtilmiştir. Dosyadaki, daha önce 24.4.1996 ve 10.9.1996 tarihinde Adli Tıp’tan alınmış olan raporlar da eklenerek ilgilinin Adli Tıp ilgili İhtisas Kuruluna sevk edilmesi ve muayenesi yapılarak Türk Medeni Kanununun 405.maddesinde yeralan kısıtlama sebebinin bulunup bulunmadığının resmi sağlık kurulu raporu ile tespiti ve oluşacak sonuç uyarınca karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına oybirliğiyle karar verildi. 27.03.2008 Prş.
Yargıtay — Esas No: 2017/377, Karar No: 2019/3422, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/377 E.  ,  2019/3422 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11777, Karar No: 2011/5110, Tarih: 17.11.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/11777 E.  ,  2011/5110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... arafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı ... Müdürlüğünün, davacının çalıştığı işyeri olan yağ fabrikasını diğer davalıya kiraya verileceğini neden göstererek belirterek davacı işçinin iş sözleşmesini feshettiğini, davacının sürekli işçi olduğunu, işyeri faal iken diğer davalı Serinler Gıda Ltd. Şirketine kiraya verildiğini, yapılan fesih işleminin haksız ve geçersiz olduğunu belirterek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18-21. maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, Birlik Yönetim Kurulunun davacı işçinin de mevsimlik personel olarak çalıştığı Merkez Yağ Fabrikasının faaliyetine 02/07/2010 tarihinde aldığı karar ile son verdiğini, fabrikanın mevcut tüm personellerinin 4857 sayılı yasanın 29. maddesi kapsamında toplu çıkış prosedürüne uygun şekilde 09/08/2010 tarihinde iş sözleşmelerinin feshedilmesine karar verildiğini, 06/07/2010 tarihinde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Çalışma Müdürlüğüne, İş-Kur'a, yetkili Tek Gıda-İş Sendikasına ve işçinin kendisine iş sözleşmesinin 09/08/2010 tarihinde feshedileceğinin yazılı olarak bildirildiğini, 4857 sayılı İş Kanunun 29/6 maddesi gereği fesih bildirimlerinin, işverenin toplu işçi çıkarma isteğini bölge müdürlüğüne bildirmesinden otuz gün sonra hüküm doğuracağını, bildirimin bölge müdürlüğüne 06/07/2010 tarihinde yapılması nedeniyle dava tarihinde henüz fesih bildiriminin hüküm doğurmadığını ve ortada bir fesih işleminin bulunmadığını, işe iade davasını iş sözleşmesi feshedilmiş olan işçilerin açabileceğini, Çukobirlik Genel Müdürlüğünün almış olduğu kararlarla sanayi alanından tamamen çekilerek kooperatifçilik alanında mütevazi boyutlarda faaliyet yürütme mücadelesi verdiğini, davacı konumundaki mevsimlik işçileri değil kadrolu personeli dahi istihdam etmekte zorlandığını, yağ fabrikasının fiilen Ocak 2010 tarihinde faaliyetinin durduğunu, gelinen bu aşamada davalının elindeki tek yağ fabrikasını da kiraya vermek zorunda kaldığını, feshin işletme ve işyeri gereklerinden kaynaklandığını, davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

Diğer davalı Serinler Gıda Tarım Teks. Kim.Mad. San. Ltd. Şirket vekili ise, davanın hak düşürücü sürede açılmadığını, davacının davalı Serinler Gıda....Ltd. Şirketinde çalışmasının bulunmadığını, şirketin faaliyeti tamamen durmuş olan diğer davalı ... Müdürlüğüne ait yağ fabrikasının belirli ünitelerini kirayla aldığını, kendilerinin kiracı, diğer davalının ise kiraya veren olduğunu, işyerinin 3 yıllığına kiralandığını, ... ile aralarındaki hukuki ilişkinin işyeri devri değil, kiracı-kiralayan ilişkisi olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davacı işçinin davalı ... Müdürlüğüne bağlı merkez yağ fabrikası işçisi olduğu davalı birliğin 2006 yılından bu yana artarak sürekli zarar ettiği ve yoğunlaşan ekonomik kriz nedeni ile işyerinde üretime son verildiği ve 2009 yılında tüm işçilerin kısa çalışma ödeneğinden yararlandığı, 2010 yılında da 4 er aylık süreler ile iki kez ücretsiz izin uygulaması yapıldığı, ekonomik krizden çıkılamaması nedeni ile birlik yönetim kurulunun 02/07/2010 tarih ve 30 nolu kararı ile Merkez Yağ Fabrikası tesislerinin kapatılmasına, bina ve müştemilatının kiraya verilmesine karar verildiği ve bu karar doğrultusunda Merkez Yağ Fabrikası tamamen kapatılarak toplu işçi çıkışı ile ilgili prosüdürleri yerine getirilip işyerinde çalışan tüm işçilerin iş akitlerinin fesih edildiği, işverenin ekonomik kriz nedeni ile yönetim hakkına dayanarak aldığı işyerini kapatma ve üretim faaliyetine son verme kararının işe iade ile ilgili hükümlerin uygulanmasını engellemek amacı ile yapılmadığı, zaten birliğin 2006 yılından bu yana süre gelen zararları ve yoğunlaşan ekonomik kriz nedeni ile yağ fabrikasının faaliyetinin devamının imkansız olması nedeni ile yapıldığının tüm deliller ile sabit olduğu ve iş güvencesi yönünden sürekli ifa imkansızlığı bulunduğu, davacı işçinin başka bir yerde de değerlendirilmesinin mümkün olmadığı ekonomik kriz nedeni ile iş yerinin kapatılması gerekçesi ile yapılan fesih işleminin geçerli olduğu sonucuna varılarak davanın reddi yoluna gidilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiri­minin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur. Sadece fesih bildiriminin değil fesih sebeplerinin de yazılı olması ve işverence fesih bildirimi ile gerekçelerini kapsayacak şekilde altının imzalanması gerekir. İşveren, fesih bildiriminde gös­terdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ila­veten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe dayanamaz.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır” ve 4. fıkrasına göre de “Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır”. Bu madde emredici bir hükümdür ve madde gerekçesi dikkate alındığında, işyeri veya işyerinin bir bölümünün devri kavramının yorumunda 1977/187 sayılı yönerge, 19.06.1998 tarih ve 98/50 sayılı yönerge değişikliği ve Avrupa Adalet Divanının 11.03.1993 tarihli “Ayşe Süzen” davasına ilişkin kararında belirtilen kıstasların dikkate alınması gerekir. Yönerge ve karar esas alındığında devir, bir ekonomik bütünlüğü olan işletme veya işyeri ya da işyerinin bir kısmının kendi kimliğini koruyarak devrini ifade eder. Bütünlük ise, ekonomik bir faaliyetin icrası ve her birisi için ayrı ayrı belirlenmiş amaçlar doğrultusunda organize edilmiş insan ve eşyalardan oluşan bir bütünlük olarak algılanmalıdır. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

Dosya içeriğine göre davacı işçi davalı ... Yağ Fabrikası işyerinde çalışmaktadır. Davalı kooperatif hammadde bulunmaması nedeni ile Ocak 2009 ayında mevsimlik işçilerin iş sözleşmelerini askıya almış, diğer işçileri ise 4 ay süre ile ücretsiz izne göndermiş ve ücretsiz izin uygulamasının 4 ay süre ile uzatılmasına Mayıs 2009 ayında karar verilmiştir. Davacı ve diğer işçiler ücretsiz izinde iken Yağ Fabrikası davalı ... tarafından 02.07.2010 tarihli kira sözleşmesi ile diğer davalı Serinler Gıda Tarım Teks. Kim. Mad. San. Ltd. Şirketine 3 yıl süre ile kiralanmıştır. Kira sözleşmesinde “fabrikanın müştemilatı ile kiraya verildiği, kiracı tarafından Çiğit, Soya, Ayçiçeği, Kanola, Hardal, Keten tohumu vb. yağlı tohumların işlenmesinde, alınıp satılmasında ve depolanmasında kullanılacak olup, fabrikanın teknik yapısına uymayan her hangi bir yağlı tohum kesinlikle işlenmeyeceği, kiracının, kiralayana ait işletmede çalıştırdığı personellerine karşı İş Kanunu, Sosyal Güvenlik Kanunu ve sair mevzuattan doğan yükümlülüklerini yerine getireceği” hükümlerine yer verilmiştir. Davacının iş sözleşmesi bu kiralama sözleşmesinden sonra davalı ... tarafından “Merkez Yağ Fabrikasının tüm müştemilatı ile birlikte 02.07.2010 tarihli sözleşme ile 3 yıllığına 3. Bir kişiye verilerek faaliyetine son verildiği” gerekçesi ile yağ fabrikasında bulunan tüm personelle birlikte 09.08.2010 tarihi itibari ile feshedilmiştir.