muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11681, Karar No: 2024/1360, Tarih: 04.03.2024

Bölge Adliye Mahkemesince; davacı tarafından zilyetliğin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de ulaşılan sonucun dosya kapsamına uygun olduğunun kabulü mümkün görülmemiştir. Şöyle ki; 1982, 2006, 2011, 2013 yıllarında çekilmiş hava fotoğraflarında dava konusu 132 ada 1 parsel sayılı taşınmazın, bitişiğinde yer alan dava dışı taşınmaza davacı tarafından yapılan evin bahçesi olarak kullanıldığı ve üzerinde ekili ve dikili bitkilerin bulunduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca davacı tanığı köy muhtarı Davut Genç, davacının dava konusu taşınmazı evinin bahçesi olarak kullandığını, yine davacı tarafından dikilen kavak ağaçlarının keşif tarihinden 1 yıl önce kesildiğini beyan etmiştir. Öte yandan 06.12.2018 tarihli keşif tutanağında yer alan mahkeme gözleminde de dava konusu taşınmaz sınırının kazıklar ile belirlendiğine işaret edildiği, dosya içeriğine göre de Kaymakamlıkça onaylanmasa bile Köy Tüzel Kişiliği tarafından 1996 yılında taşınmazın davacıya satıldığı ve bu durumun keşif mahallinde dinlenilen tespit bilirkişilerince de doğrulandığı görülmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2023/8-561 Esas, 2024/125 Karar sayılı ilamında, kullanım kadastrosu sırasında, hakkında kullanım kadastrosu tespit tutanağı düzenlenen taşınmazların beyanlar hanesinde yer alan ya da alması gereken kullanıcı ve muhdesat şerhlerine ilişkin olarak askı ilan süresi içinde kadastro mahkemesinde, askı ilanından sonra ise genel mahkemelerde kullanım kadastrosuna itiraz davası açılmasının mümkün olduğu, kadastro mahkemelerinde askı ilan süresi içinde 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Ek-4 üncü maddesi gereğince açılacak davaların kullanıcı şerhine ilişkin olduğu ve söz konusu taşınmazın mülkiyeti Hazineye ait olduğundan mülkiyet hakkı bakımından değerlendirme yapılmasının mümkün olmadığı, başka deyişle 3402 sayılı Kanun'un Ek-4 üncü maddesine göre tespit sırasında aranan hususun fiili kullanım olup taşınmazın mülkiyeti Hazineye ait olduğundan mülkiyet hakkı bakımından değerlendirme yapılmasının mümkün olmadığı belirtilmiştir.

Hal böyle olunca, 3402 sayılı Kanun'un Ek-4 üncü maddesine göre dava konusu taşınmazın davacının fiili kullanımında olduğunun belirlendiği, kullanım kadastrosu sırasında kullanıcı belirlenirken aynı Kanun'un 14 üncü maddesi ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 713/1 inci maddesinde mülkiyet kazanılması sonucunu doğuran malik sıfatıyla davasız aralıksız ekonomik amacına uygun asli zilyetliğin aranmadığı, 3402 sayılı Kanun'un Ek-4 üncü ve 6292 sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi ile Hazineye ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanun'un (6292 sayılı Kanun)

6 ncı maddelerine göre 2/B uygulaması ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılan taşınmazın satılacağı kişinin belirlenmesi bakımından muhdesatı yapanın ya da fiili kullananın belirlenmesi gerektiği dikkate alınarak hüküm kurulmalıdır.

Bölge Adliye Mahkemesince, bu hususlar gözetilmeksizin, davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin harcın istek temyiz edene iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/9211, Karar No: 2015/20063, Tarih: 08.09.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/9211 E.  ,  2015/20063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/01/2015

NUMARASI : 2014/448-2015/12

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-İlgisi bulunmayan 2015/783 Esas sayılı takip dosyasının mahalline iadesine,

2-Tekirdağ 1.İcra Müdürlüğü'nün 2005/783 Esas sayılı dosyasının eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3804, Karar No: 2014/10361, Tarih: 03.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3804 E.  ,  2014/10361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ..... FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.11.2013 tarih ve 2012/29-2013/206 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının, dava dışı Osman Nuri Uçan ile birlikte hazırladığı ''.... Görüntü İşleme Teknikleri Uygulamaları'' isimli ders kitabında müvekkiline ait ''....'' isimli kitaptan kaynak göstermeksizin yaklaşık 12 sayfa alıntı yapılarak intihal gerçekleştirildiğini, davalının bu eylemi nedeniyle .... Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesi'nde açılan kamu davası sonucunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini, davalının eyleminin müvekkilinin mali ve manevi haklarına tecavüz oluşturduğunu belirterek tecavüz eylemlerinin ref'ine ve men'ine, davalı tarafından yazılarak piyasaya sürülen kitabın toplatılarak imhasına, 10.000 TL manevi, FSEK'nin 68/1. maddesi gereğince 3 kat hesabı yapılmak suretiyle 15.000 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kitabının telif haklarının.... Üniversitesi Rektörlüğü'ne devredilerek telif bedelinin alındığını, davacının bu kitaptan gelir elde etmesinin mümkün olmadığını, davacının kitabının satışa sunulduğu 2006 yılında sadece 10 adet satıldığını, intihal iddiasının doğru olmadığını, davacının kendi kitabında etik ihlaller bulunduğunu, intihal olduğu iddia edilen kısımların, manyetik prospeksiyonun genel esasları olduğunu bu bilgilerin birçok kaynakta bulunduğunu ve davacıya ait olmadığını, buna rağmen davacının kitabında gerekli açıklamaları ve atıfları yapmayarak bu bilgileri kendisine aitmiş gibi gösterdiğini, tazminat koşullarının oluşmadığını, belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının dava dışı 3. kişi Osman Nuri Uçan ile birlikte hazırlamış olduğu ''Jeofizik Mühendisliğinde Görüntü İşleme Teknikleri Uygulamaları'' adlı kitabın 146-150. sayfalarında, 150-155. sayfalarında, 156-159. sayfalarında ve 182-184. sayfalarında yer alan bölümlerin, davacının kitabının 4-7. sayfasında, 21-25. sayfasında, 29-30. sayfasında ve 49-51. sayfasında mevcut olduğu, davalının belirtilen bu bölümleri davacının kitabından aynen alarak kendi kitabında kullandığı, atıf ve alıntı kurallarına uyulmadığı, davacının kitabındaki küçük hataların dahi davalının alıntı yaptığı yerde aynen mevcut olduğu böylece hatalı bölümlerin dahi aynı şekilde davalının kitabında kullanıldığı, davalının sonradan ortaya koyduğu savunmasında yer alan el yazılarının hangi tarihte yazıldığının araştırılması yönündeki talebinin teknik olarak tespitinin mümkün olmadığı, ancak, davalının kendi ders notlarından yararlanarak dava konusu kitabı meydana getirmiş olması durumunda 149. sayfadaki yer manyetik alanın kutuplardaki ve ekvatordaki yerlerinin sabit olmayıp zaman

içinde değişmesi nedeniyle bunların güncellenmesinin gerektiği, bir asistanın ders notu hazırlamasının üniversite yaşamında çok seyrek görülen bir durum olduğu, Fransızca bilmeyen bir asistanın Fransızca bir kaynağa atıf yapmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı, gerek davacının gerek davalının, 1988-1989 tarihli ders notlarından yararlandıkları iddiası doğru olsa idi, ders notlarında yer alan 3/2 üst değerinin tarafların kitaplarında da aynı şekilde yer alması gerekirken böyle olmadığı, 5/2 olarak yer almasının da, davacının ya da davalının kitaplarının bu bölümlerinin, davalının 1988-1989 yıllarında yazdığını iddia ettiği ders notlarına dayanmadığı hususunu ortaya koyduğu dolayısıyla davalının kitabının yukarıda belirtilen sayfalarındaki kısımların, davacının kitabının yukarıda belirtilen sayfalarından izinsiz olarak alınıp kullanıldığı, bu bölümlerin FSEK anlamında eser niteliğinde olduğu, eser sahibinin davacı olduğu, bu nedenle davalının eyleminin, davacının eser sahipliğinden kaynaklanan mali hakları ile manevi haklarına tecavüz teşkil ettiği,alıntı yapılan ve izinsiz kullanılan kısım için davacının talep edebileceği rayiç bedelin 250 TL olduğu, FSEK'nin 68/1. maddesi kapsamında bunun 3 katı kadar telif tazminatına hükmolunması gerektiği, sabit görülen izinsiz kullanım nedeniyle davacı eser sahibinin adının belirtilmesi manevi hakkının ihlal edildiği ve eylemin bir haksız fiil teşkil ettiği gözetilerek her iki tarafın da akademik kişilikleri, dosyaya yansıyan ekonomik ve sosyal durumları, ihlalin ağırlığı karşısında FSEK'nin 70/1. maddesi gereğince 5.000 TL manevi tazminatın uygun olduğu, FSEK'nin 68/1. maddesi uygulaması nedeniyle taraflar arasında farazi sözleşme ilişkisi kurulacak olmakla birlikte, bu ilişki sadece dava konusu baskı ve yayını kapsadığından, davacının mali ve manevi haklarına gelecekteki tecavüzlerin men'ine karar verilmesi gerektiği, kitap baskılarının toplatılması ve imhası taleplerinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, FSEK'nin 68/1. maddesi gereğince rayiç bedelin 3 kat hesabıyla takdiren 750 TL telif tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, mali haklara ve davacının manevi haklarına tecavüzün bu şekilde ref'ine, FSEK'nin 68/1. maddesi hükmünün uyguanması ile birlikte taraflar arasında farazi sözleşme ilişkisi kurulacak ise de, bu ilişki sadece dava konusu mevcut baskıları kapsayacağından, davalının, davacının mali ve manevi haklarına gelecekteki muhtemel tecavüzlerinin dahi men'ine, takdiren 5.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, karar özetinin ilanına, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacının mali haklarının dava dışı İstanbul Üniversitesi Rektörlüğü'ne devrine ilişkin sözleşmenin 5846 sayılı FSEK'nin 52. maddesindeki koşulları taşımaması nedeniyle davacının aktif dava ehliyetinin bulunduğunun anlaşılmasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 243,35 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9032, Karar No: 2012/2325, Tarih: 26.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/9032 E.  ,  2012/2325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Kadastro çalışmaları sırasında kadastro harici kayalık ve çalılık olarak tescil dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu belirtilen suça konu taşınmazın TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, suça konu taşınmaz üzerinde yeniden keşif yapılarak tarafsız bilirkişi ve tanıklardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a- Temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, işlendiği yer ve zaman ile fiilin diğer özellikleri gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşın hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

b- 5237 sayılı TCK.nun da cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetil- meden, sanığa hükmolunan adli para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12796, Karar No: 2025/5609, Tarih: 25.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12796 E.  ,  2025/5609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1047E., 2021/595K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi ; paylaşımların yapıldığı telefonun babası tarafından kullanıldığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eylemleri, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımların içeriği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,25.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3564, Karar No: 2020/234, Tarih: 22.01.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/3564 E.  ,  2020/234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Elmalı Ağır Ceza Mahkemesinin 06/12/2018 tarih, 2018/122 (E) ve 2018/273 (K) sayılı ilamı ile TCK'nin 81, 29/1, 53, 58. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezasına yönelik istinaf isteminin esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık müdafii ile katılanlar vekili duruşmalı inceleme isteminde bulunmuş ise de, 5271 sayılı Kanunun 299. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde yer alan "sanığın veya katılanın temyiz başvurusundaki istemi üzerine veya re’sen duruşma yoluyla yapar" ibaresi 24.12.2017 tarihli 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ile "uygun görmesi halinde duruşma yoluyla yapabilir" şeklinde değiştirildiğinden, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmüştür.

... Bölge Adliye Mahkemesinin 06.02.2019 gün, 2019/322 esas ve 2019/457 sayılı kararın, sanık ... müdafii ve katılanlar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede;

Sanık ...'la maktul ... arasında yaşanan ilk kavgada sanığın, maktulün burnunu kırarak ilk haksız hareketi gerçekleştirmesi üzerine, maktulün, bıçakla sanığı sırt ve karın bölgesi ile sol kalçasından olmak üzere bir tanesi hayati tehlike oluşturacak şekilde üç yerinden bıçakladığı, kavganın bitmesinden sonra sanık ...'ın, aracında bulunan tabancayı alıp maktulün peşinden giderek tabanca ile yaptığı iki atışla maktulü kafasından yaralayıp öldürdüğü olayda, ilk haksız hareket sanıktan gelmekle birlikte, etki-tepki dengesinin sanık lehine bozulmuş olmasına ve etki-tepki dengesine göre, haksız tahrik nedeniyle 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nin 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında asgari oranda indirim yapılması gerektiğinin düşünülmeyerek 15 yıl hapis cezası verilmek suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5271 sayılı CMK’nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 304/2-a maddesi uyarınca dosyanın Elmalı Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3279, Karar No: 2018/13915, Tarih: 03.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/3279 E.  ,  2018/13915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından yoksulluk nafakası ve ziynet eşyalarının iadesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davacı-karşı davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dairemiz bozma ilamı ile, mahkemece verilen hüküm sadece yoksulluk nafakası yönünden bozulmuş, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümler onanmıştır. Bu nedenle, mahkemece verilen hüküm boşanma, tazminat taleplerinin reddi ve ziynet eşyalarının iadesi yönünden kesinleşmiştir. Kesinleşen konularda yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken mahkemece, bu durum gözetilmeden boşanma, tazminat taleplerinin reddi, ziynet eşyalarının iadesine hükmedilerek kesinleşen konularda yeniden hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438-7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 2., 4. ve 5. fıkraların çıkarılmasına, yerine 2. fıkra olarak "Kesinleşen boşanma, tazminat taleplerinin reddi ve ziynet eşyalarının iadesi konularında yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş bu şekliyle, diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.12.2018 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/12186, Karar No: 2013/6973, Tarih: 30.04.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/12186 E.  ,  2013/6973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosyada mevcut İzmir Kriminal Polis Laboratuvarının 18.09.2007 tarihli ekspertiz raporunda, belgedeki eklemelerin ilk nazarda dikkat çekmeyeceğinden iğfal kabiliyetinin bulunduğu hususunun yeterli gerekçe ile açıklandığı; raporda varılan sonucun dosyadaki belgenin fotokopisi ile de uyumlu olduğu görülmekle, tebliğnamedeki belge aslı üzerinde mahkemece gözlem yapılmamasına ilişen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı bir sebebin bulunmadığı takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 30.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.