muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1382, Karar No: 2024/3053, Tarih: 02.05.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; açılan davanın ziynet alacaklarının aynen iadesi olmadığı takdirde alacak ve munzam zarar taleplerinden ibaret olduğu, davacının iddiasının ziynetlerinin ev alınırken kullanıldığı yönünde olduğu, davalının ise savunmasında ziynetlerin kendisi tarafından alınmadığı, davacı da kaldığı yönünde olduğu ayrıca bildirilen sayıda ziynetin bulunmadığı 6 adet ata liranın bileziğe dönüştürüldüğü ve mükerrer alacağa sebebiyet vereceği yönünde olduğu, dinlenen davacı tanıklarının görgüye dayalı beyanları ile sabit olduğu üzere ziynetlerin davalı tarafından ev alınırken davacıya iade edilmek üzere alındığı, yine 6 adet ata liranın bileziğe dönüştürüldüğü savunmasının davalı tarafça ispat edilememesi üzerine delilleri arasında bulunan yemin hakkı hatırlatılarak davacıya usulünce yeminin yaptırıldığı ve 6 adet ata liranında bileziğe dönüştürülmediğinin anlaşıldığı, aldırılan bilirkişi raporu da gözetildiğinde davacının altınlardan 1 adet bileziğin gramını 16 olarak bildirdiği, sarraf bilirkişisinin 12 gram olarak tespit ettiği bu yönüyle CD ve fotoğrafları inceleyen işin ehli olan sarraf bilirkişi raporuna itibar edildiği, yine her ne kadar 45 adet çeyrek altın bulunduğu sarraf bilirkişi tarafından CD ve fotoğraflar üzerindeki inceleme ile tespit edilmiş ise de; davalı vekilinin 06.06.2022 havale tarihli bilirkişi raporuna karşı ve ıslah dilekçesine karşı itiraz dilekçesinde açıkça ''51 adet takılan çeyrek altının 8 adeti karşının üzerine ama 43 tanesi müvekkilin üzerine takılı ve müvekkilindir.'' beyanı ile 51 adet çeyrek altın takıldığı hususunda ikrarı ile çeyrek altınların adedi hususunda bir ihtilafında kalmadığı bu açıdan bilirkişi raporundaki tespit ve dava dilekçesindeki talep dikkate alınarak davacının davasının kısmen kabulü ile; 1 adet 25 gram 22 ayar altın bilezik (8.050,00 TL), 8 adet 16'şar gram 22 ayar altın bilezik (41.216,00 TL), 1 adet 22 ayar 12 gram altın bilezik (3.864,00 TL), 6 adet atalira (13.920,00 TL), 1 adet gramse (ata 2,5 lu) (5.680,00 TL), 3 adet cumhuriyet altını (teklira) (6.750,00 TL), 51 adet çeyrek altın (29.070,00 TL) değerindeki ziynetlerin davalıdan aynen alınarak davacıya verilmesine, anılan eşyaların aynen iadesinin mümkün olmaması halinde 10.000,00 TL sinin dava tarihi olan 30.03.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, bakiye 98.550,00 TL sinin ise 28.05.2022 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin (bileziğin 4 gramı düşük kabul edildiğinden) reddine, munzam zararlara ilişkin talep hakkında altınların aynen iadesi de talep edildiğinden aynen iadenin sağlanması halinde munzam zarar oluşmayacağından bu aşamada munzam zarar hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; kadına özgü olmayan ziynet eşyası erkeğe takılmış ise kadının bu ziynet eşyasını talep hakkı bulunmadığını, çeyrek altın niteliği itibariyle ve Akşehir örfünde erkeğe takılanların erkeğe ait olduğu, bu iddianında yine dikkate alınmadığını, tanıklara sorulmadığını, değerlendirmeye alınmadığını, dosya kapsamında tüm altınların cinsi farklı ve haksız bildirildiğini, tanıklarının beyanlarının gerekçeli kararda hiç dikkate alınmadığını, evin kredi ile alındığını ve dekontlarının olduğunu, bu ev için altın harcanmadığını, bu kapsamda davanın tümü ile reddinin gerektiğini, raporun aleyhe olan kısımlarını kabul etmediğini, rapora ve haksız ıslaha tümüyle itiraz ettiklerini, ayrıca 28.05.2022 tarihli munzam zarar talepli ıslahın da haksız olduğunu, hem faiz hem de munzam zarar talebini mükerrer ve haksız olduğunu, gerekçeli kararda şimdilik şeklinde karar verildiğini, bu talebin külli reddedilmesi gerektiğini, ayrıca davacı lehine fazla vekalet ücretine hükmedildiği gibi davalı lehine de eksik vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek davanın kabulü ve munzam zarar yönünden verilen karar verilmesine yer olmadığına dair karar ve vekalet ücretleri yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının talebi olan 9 adet 16 gram bilezikten 8 adedinin 16 gram, 1 adedinin 12 gram olduğu, diğer ziynet eşyalarının da eksiksiz olarak görsel materyallerle tespit edildiği, 1 adet cumhuriyet altını ve 32 adet çeyrek altını davalının üzerine takıldığı, davacıya takılan ziynet eşyalarının ev alınırken bozdurulduğunun tanık beyanlarıyla ispatlandığı, davalının 6 adet ata liranın bileziğe çevrildiği iddiasını ispatlayamadığı, ayrıca davalının aşamalardaki beyanları ile 51 adet çeyrek altının varlığını da kabul ettiği, bu nedenle davanın kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik olmamakla birlikte davalının üzerine takılan 1 adet cumhuriyet altını ve 32 adet çeyrek altın yönünden davanın kabulünün hatalı olduğu, ayrıca öncelikle aynen iadeye karar verilmesi nedeni ile davacının her hangi bir munzam zararı oluşmayacağından bu taleple ilgili olarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken karar verilmesine yer olmadığı yönünde verilen karar hatalı olduğu gibi davanın ıslah edilen değeri de gözönünde bulundurularak davanın kısmen kabul edilmesi sebebi ile davalı lehine eksik vekalet ücretine hükmedilmesinin de hatalı olduğu anlaşılmakla, davalının istinafının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bentlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle davacının davasının kısmen kabulü ile; 1 adet 25 gram 22 ayar altın bilezik (8.050,00 TL), 8 adet 16'şar gram 22 ayar altın bilezik (41.216,00 TL), 1 adet 22 ayar 12 gram altın bilezik (3.864,00 TL), 6 adet atalira (13.920,00 TL), 1 adet gramse (ata2,5 lu) (5.680,00 TL), 2 adet cumhuriyet altını (teklira) (4.500,00 TL), 19 adet çeyrek altın (10.830,00 TL) değerindeki ziynetlerin davalıdan aynen alınarak davacıya verilmesine, anılan eşyaların aynen iadesinin mümkün olmaması halinde 10.000,00 TL sinin dava tarihi olan 30.03.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, bakiye 78.060,00 TL'sinin ise 28.05.2022 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte toplam 88.060,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin talebin reddine, munzam zararlara ilişkin davacının talebinin reddine karar verilmiş, davalı erkeğin sair istinaf taleplerinin ise 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; aksine anlaşma yahut örf ve adet olduğu ispatlanmadıkça, kim tarafından ve kime takılmış olursa olsun, ziynetler kadına ait olduğunu, kaldı ki davalı tarafından bu ispat yükünü yerine getirecek somut bir delil sunulmadığını, davalının, bu konuda üzerine düşen ispat yükünü yerine getirmediğini, böylelikle ziynetlerin müvekkil kadına ait olduğunun kabulü gerektiğini, munzam zarar talebinin reddinin isabetli olmadığını, her halükarda zararının bulunacağını ileri sürerek 32 adet çeyrek altın ile 1 adet cumhuriyet altınının erkeğin üzerine takılmasından bahisle davanın kısmen reddi ile munzam zararımıza ilişkin davanın reddi yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, erkeğe takıldığı gerekçesiyle kadının ziynet taleplerinin kısmen reddi ve munzam zarar yönünden verilen kararın isabetli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun)190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 1 inci, 2 nci, 6 ncı, 220 nci 222 nci ve 226 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,02.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5661, Karar No: 2016/1898, Tarih: 17.06.2016

**10. Ceza Dairesi         2014/5661 E.  ,  2016/1898 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın içerisinde çeşitli gıda maddeleri bulunan koliyi, ağzı açık olarak kargo şirketine bıraktığına, uyuşturucu maddelerin kendisine ait olmayıp başkası tarafından koliye konulmuş olabileceğine ve kendisine komplo yapıldığına ilişkin savunması ile yükleme sırasında kolinin açık olan tarafından kısmen kontrol edildiğinin tanık Kemal tarafından da ifade edilmiş olması karşısında; müdahaleye açık olan koliye sanık dışında başkaları tarafından da uyuşturucu madde konulmuş olabileceği yönünde şüphe oluştuğundan sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin savunmasının aksine kuşkuyu aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 17/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10948, Karar No: 2017/2026, Tarih: 15.03.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/10948 E.  ,  2017/2026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62,50, 52/4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelmeye ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, hürriyeti bağlayıcı cezayı adli para cezasına çevirmenin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 50/4. maddesinin gösterilmemesi,

2- Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, paraya çevirmeye ilişkin uygulama maddesi fıkrası ile bir gün karşılığı miktarın belirlenmesine ilişkin uygulama maddesinin gösterilmemesi sureti ile CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 3. bendinde yer alan “TCK’nın 50. maddesi” ibaresinin “TCK'nın 50/4,1-a maddesi” şeklinde değiştirilmesi ile aynı paragrafta yer alan "takdiren" ibaresinden önce gelmek üzere "TCK'nın 52/2 maddesi gereği" ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12658, Karar No: 2014/19476, Tarih: 11.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/12658 E.  ,  2014/19476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/05/2014 tarih ve 2013/220-2014/175 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2000 yılından sonra davalı şirkette müdürlük görevini yerine getirdiğini, en son 01.04.2009 tarihinde alınan kararla iki yıl için davalı şirketi tek başına temsil ve ilzama yetkili kılındığını, kardeş olan diğer ortakların müvekkilinin gıyabında aldıkları 03.04.2011 tarihli kararla ...'yı müdür olarak seçtiklerini, bu kararın iptali için açılan davanın derdest olduğunu, yine müvekkilinin gıyabında alınan 15.11.2012 tarihli kararla şirket müdürlüğüne 10 yıl süre ile...'nın atandığını, söz konusu toplantılar için usulünce yapılmış bir çağrı bulunamadığını, bu nedenle kararların yok hükmünde olduğunu, kararın kötüniyetli olarak alındığını ileri sürerek, 15.11.2012 tarihli ortaklar kurulu kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının iddiasının toplantıya çağrının usulüne uygun yapılmadığına ilişkin olduğu, bu gerekçeyle iptal kararı verilebilmesi için eksikliğin alınan karara etkili olması gerektiğini; davacının payı % 33,37 olup, kararın % 33,37 ve 33.26 oranda hisse sahibi ortaklar tarafından alındığı, davacının toplantıya katılmasının kararı etkilemeyeceği, genel kurulun istenen kişiyi müdür olarak tayin edebileceği, şirkete ikinci bir müdür tayininin yasaya, anasözleşmeye ve dürüstlük kuralına aykırılık teşkil etmeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 11/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5833, Karar No: 2014/39009, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/5833 E.  ,  2014/39009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/11/2013

NUMARASI : 2013/265-2013/143

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan Ü.. Y.. ile T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücretine hak kazandığı halde ödenmediğini ve yıllık izin kullandırılmadığını ileri sürerek, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı vekili, davada taraf sıfatlarının bulunmadığını, davanın husumetten reddi gerektiğini, halen çalıştığından yıllık izin alacağının reddi gerektiğini, fazla mesai yapmadığını savunmuştur.

Davalı B.. AŞ vekili, müvekkilinin davada husumet ehliyeti olmadığını, davayı kabul etmediklerini, müvekkilinin davacının işvereni olmadığını, davacı ile müvekkili arasında iş akdi olmadığını, hiçbir zaman müvekkilinin çalışanı olmadığını savunmuştur.

Davalı Ü.. Y.. vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, iş sözleşmesinde İstanbul Mahkemelerinin yetkili tayin edildiğini, fazla çalışmasının söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının bir kısım işçilik alacaklarına hak kazandığı gerekçesiyle fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil taleplerinin kabulüne, yıllık izin talebinin reddine, B.. A.Ş. hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalılar Ü.. Y.. ve T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılar Ü.. Y.. ile T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılar Ü.. Y.. ile T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).