muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13188, Karar No: 2018/741, Tarih: 25.01.2018

Görüldüğü üzere, ev başkanı ev halkından olan küçüğün, kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur.

Maddenin açık ifadesinden de anlaşıldığı gibi, üçüncü kişilere verdikleri zararla ev başkanını sorumluluk altına sokanlar; küçük, kısıtlı ve akıl hastalığı veya akıl zayıflığı olan kimselerdir. Eş söyleyişle, ev başkanının MK.369/1'den doğan bu sorumluluğu, her şeyden önce şahıs itibariyle sınırlı olup, sadece küçük ve kısıtlıların haksız davranışları ile başkalarına verdikleri zararlardan sorumludur.

Bu nedenledir ki, ev başkanı özen ve gözetim görevini yerine getirmemesinden dolayı üçüncü kişilerin uğradığı zararı tazminle sorumludur ve bu sorumluluk hukuksal nitelikçe kusursuz sorumluluktur. Dolayısıyla, ev başkanının bu sorumluluktan kurtulabilmesi ancak, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle küçüğü gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmesi ile mümkündür.

Tüm bu açıklamalar göstermektedir ki, ev başkanının sorumluluğu yasal dayanağını Türk Medeni Kanunu’nun ... Hukukunu düzenleyen ikinci kitabında yer alan 369. maddeden almakta; aynı zamanda hukuksal nitelikçe de ... hukuku hükümleriyle sıkı sıkıya bağlantılı bulunmaktadır.

Sorumluluğun kaynağı böylece ortaya konulduktan sonra yargılama yöntemi ve dolayısıyla da göreve ilişkin düzenlemeler irdelenmelidir.

... mahkemelerinin kuruluşu, görevi ve yargılama usulleri; 4787 sayılı “... Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun” ile düzenlenmiş ve Kanunun 1.maddesinde “Amaç ve Kapsam” başlığı altında; “Bu Kanunun amacı, ... mahkemelerinin kuruluş, görev ve yargılama usullerini düzenlemektir. Bu Kanun, ... hukukundan doğan dava ve işleri görmek üzere kurulan ... mahkemelerine dair hükümleri kapsar.” Hükmüne; Yine 4.maddesinde de “... Mahkemelerinin Görevleri” başlığı altında ... mahkemelerinin gördüğü dava işler belirtilmiştir.

Hal böyle olunca; 4721 sayılı Kanunun 369. maddesi, Kanunun ikinci kitabının ikinci kısmında yer almakla, bu maddeye dayalı ... hukukundan doğan uyuşmazlıkların çözümü de “... Mahkemeleri”nin görev alanına girmektedir.

Hal böyle olunca; 4721 sayılı Kanunun 369. maddesi, Kanunun ikinci kitabının ikinci kısmında yer almakla, bu maddeye dayalı ... hukukundan doğan uyuşmazlıkların çözümü de “... Mahkemeleri”nin görev alanına girmektedir.

Somut olayda; davacının zarara uğramasına yol açan haksız fiilin gerçekleştiği tarihte, davalı ...'un ergin olmadığı anlaşılmaktadır. Kural olarak her dava açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirilir ise de; haksız fiil nedeniyle verilen zarar olay gününde meydana geldiğinden, hukuki sorunun da olay günündeki koşullara göre çözümlenmesi zorunludur. Haksız fiili gerçekleştiren kişi, davanın açıldığı tarihte ergin olsa bile, bu durum TMK. nun 369. maddesinde düzenlenmiş bulunan ev başkanının sorumluluğunu ortadan kaldırmamaktadır. TMK. nun 369. maddesi, Kanunun İkinci Kitabının İkinci Kısmında yer aldığından, bu maddeye dayalı ... Hukukundan doğan uyuşmazlıkların çözümü de 4787 sayılı ... Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesi uyarınca, ... Mahkemelerinin görev alanına girmektedir.

Hal böyle olunca; mahkemece, eldeki davada TMK'nun 369. maddesinin uygulanacağı ve uyuşmazlığın çözümünde ... Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, işin esasına girilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17264, Karar No: 2015/34664, Tarih: 03.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/17264 E.  ,  2015/34664 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/4805

MAHKEMESİ : Hatay 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2012/982 (E) ve 2013/740 (K)

Mahalli mahkemece bozmaya uyularak verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine ancak;

1) Katılanın, sanığın eşi hakkında "Yeliz' in kalçası büyük, çok hoşuma gidiyor, onunla yattım, Hasan, Yeliz' e yetmiyor" şeklinde dedikodu yaptığı, sanığın katılanın bu sözlerini duyması üzerine katılan ile bir kaç kez konuştuğu ve tartıştıkları, olay günü de katılanın dedikodularına devam etmesi nedeni ile sanığın eylemini gerçekleştirmesine göre, tahrik nedeni ile daha fazla indirim yapılması gerektiği halde yazılı şekilde 1/4 oranında indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/12/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2377, Karar No: 2019/1401, Tarih: 21.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/2377 E.  ,  2019/1401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacı işçinin davalı iş yerinde muhabir olarak çalışmakta iken emekliye ayrıldığını, davacı işçinin çalıştığı döneme ilişkin olarak ödenmeyen fazla mesai ve hafta tatili alacaklarının bulunduğunu beyan ile ödenmeyen bu alacaklar ile Basın İş Kanunu doğrultusunda günlük %5 fazlalıklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının fazla mesai ve hafta tatili ücreti alacağının bulunmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı gazetecinin çalışma süreleri ile fazla saatlerde çalışma olup olmadığı ve davalı tarafça ödenip ödenmediği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanunun Ek 1. maddesinde, günlük iş süresi gece ve gündüz devrelerinde sekiz saat olarak açıklanmıştır. Günlük sekiz saati aşan çalışmalarla, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerle yapılan çalışmaların “fazla saatlerde çalışma” olduğu aynı maddenin ikinci fıkrasında açıklanmıştır.

Değinilen maddenin dördüncü fıkrasında ise, “her bir fazla çalışma saati için verilecek ücret, normal çalışma saati ücretinin %50 fazlasıdır” şeklinde hükme yer verilerek, fazla saatlerde çalışmanın karşılığının ne şekilde ödeneceği belirlenmiştir. Ödemeye dair bir başka kural ise aynı maddenin son fıkrasında düzenlenmiş ve fazla saatlerde çalışma ücretlerinin takip eden ayın ücreti ile birlikte ödenmesi gerektiği, aksi halde her geçen gün için %5 fazlasıyla ödeneceği hükme bağlanmıştır. Belirtilen yasal düzenleme karşısında fazla saatlerde çalışma ücreti yönünden ayrıca işverenin temerrüde düşürülmesi gerekmez.

Somut olayda, davalı tarafça sunulan bordroların incelenmesinde davacıya çeşitli tarihlerde fazla mesai ücretinin ödendiği görülmektedir. Buna göre bordrolarda yazan miktarların davacıya ödenip ödenmediği, banka kayıtlarının da getirilmesi sureti ile araştırılarak ödendiğinin anlaşılması halinde hesaplanan fazla mesai alacağından bu tutarların mahsubu ile %5 fazla alacaklarının hesabında da bu hususun dikkate alınması gerekirken mahkemece eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Basın İş Kanununda bazı işçilik alacakları için öngörülen günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından indirim konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun'un 14. maddesinde bahsedilen ücret ile Ek 1. maddesinde sözü edilen hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerle yapılan çalışma ücretlerinin gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceği hükme bağlanmıştır. Anılan düzenlemelerde sözü edilen alacaklar için ödeme tarihi de belirlenmiş olmakla, yüzde beş fazla ödemeye hak kazanmak için işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi de gerekmez.

5953 sayılı Yasada bir kısım işçilik alacakları için öngörülen günlük yüzde beş fazlasıyla ödeme kuralının mahiyeti tartışmalara neden olmuş ve özellikle indirim uygulanıp uygulanamayacağı sorunu ortaya çıkmıştır. Konu, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kuruluna intikal ettirilmiş ve 1973/4-6 sayılı içtihadı birleştirme kararında yüzde beş fazla ödeme parasının önce niteliği üzerinde durulmuş, faiz ya da tazminat olmadığı, uyulması zorunlu bir kamu hükmü olduğu kararda belirtilmiştir. Bahsi Geçen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında, günlük yüzde beş fazlasıyla ödeme kuralının yüksek oran bir oran içermesi sebebiyle vaktinde ödenmeyen ücretler bakımından karşılıklı kusur durumları gözetilerek mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 44. maddesi uyarınca bir indirime gidilmesi gerektiği kabul edilmiştir.

Dairemiz anılan hüküm paralelinde günlük yüzde beş fazla ödemelerden indirime gitmektedir. İndirim oranının tespitinde gazetecinin fazla çalışma saatleriyle ilgili talepleri yönünden gecikilen süre, hesaplamaya konu olan asıl alacak tutarları ve günlük yüzde beş fazlasının belirlenen miktarı da gözetilmektedir.

5953 sayılı Kanunda bazı alacakların gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödenmesi gerektiği yönündeki düzenlemenin amacı, gazetecinin ücret ve diğer bazı işçilik alacaklarını güvence altına almak ve kitleleri doğru bilgilendirme gibi önemli bir görevi de olan gazeteciye belli bir oranda iş güvencesi sağlamaktır. Gerçekten gazetecinin emeğinin karşılığı olan hakları yeterince güvence altına alınmadığı takdirde, göreviyle ilgili konularda bağımsızlığı ve hatta tarafsızlığından söz edilemez. Bu nedenle yasakoyucu gazeteciler yönünden ücret ve bazı diğer hakları koruma çabası içine girmiştir. Düzenleme ile hedeflenen amaç, gazetecinin ücret ve diğer işçilik haklarının gününde ödenmesini sağlamaktır. İşverenin yasa hükmüne uyması durumunda günlük yüzde beş fazla ödeme bakımından bir yaptırım gündeme gelmez. Buna karşın ödemelerin gecikmesi halinde günlük yüzde beş fazla ödeme kuralı yıllık %1825 oranına karşılık geldiğinden, kısa süre içinde önemli miktara ulaşabilmektedir. Söz konusu hüküm gazeteci yönünden de bir zenginleşme aracı olarak kullanılmamalıdır.

5953 sayılı Kanunda öngörülen bazı alacakların gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceğine dair kuralın Anayasa’ya aykırılığı itiraz olarak ileri sürülmüştür. Anayasa Mahkemesinin 12.08.2008 gün ve 2005/28 esas, 2008/122 karar sayılı kararında, ücret ve fazla çalışma ücretlerin gününde ödenmeme koşuluna bağlı olan söz konusu yaptırımın, kamuoyunu doğru bilgilendirme görevi olan gazetecileri işverene karşı koruma amacını taşıdığı ve gazetecilerin basın özgürlüğünün sağlanması noktasında önemli bir işlev gördüğü açıklanmış ve aykırılık istemi oybirliği ile reddedilmiştir.

Fazla saatlerde çalışma karşılığı olan asıl alacaklardan yapılan indirim oranında günlük yüzde beş fazla ödeme miktarlarının da indirilmesi gerektiği açıktır. Günlük yüzde beş fazla ödeme miktarları, gerçekleşen ve kabulü gereken asıl alacak miktarlarının gününde ödenmemesinden kaynaklanmış olmakla, günlük yüzde beş fazlasının da doğrudan hüküm altına alınan asıl alacak miktarlarına göre tespiti gerekir. Bundan başka yukarıda sözü edilen gerekçelerle günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından oransal indirime gidilmelidir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, yüzde beş fazla ödeme tutarlarından yapılan indirim sonucu reddine karar verilen miktar bakımından davalının kendisini vekille temsil ettirmesi durumunda davalı yararına vekâlet ücretine hükmedilmemelidir

Yine Dairemizce, mahkemece hüküm altına alınan %5 fazla alacağının, hükmedilecek asıl alacağın 4-5 katını geçemeyeceği kabul edilmektedir.

Somut olayda davacının %5 fazla alacakları hesaplanırken asıl alacak miktarı hesaplanmış ve asıl alacak üzerinden hakkaniyet indirimi yapılmadan %5 fazla alacağı hesaplanmıştır. Bu şekilde bulunan bu %5 fazla alacağı üzerinden %95 hakkaniyet indirimi yapılarak karar verildiği görülmüştür.

Dairemizin yerleşik kararlarında belirtildiği gibi %5 fazla alacakları hesaplanırken önce asıl alacak tutarı hesaplanmalı, bu tutar üzerinden mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 43,44. maddeleri (6098 sayılı BK 51., 52. madde) uyarınca makul oranda hakkaniyet indirimi yapılmalı, kalan tutar üzerinden %5 fazla alacağı tutarı bulunmalı ve bu şekilde çıkan sonuç üzerinden dosya kapsamına göre hakkaniyet indirimi yapılarak karar verilmesi gerekmektedir.

Mahkemece %5 fazla alacaklar hesaplanırken asıl alacaktan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 43,44. maddeleri (6098 sayılı BK 51., 52. madde) uyarınca makul oranda hakkaniyet indirimi yapılmaksızın %5 fazla alacağın hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Basın İş Kanunu’nda tazminat ve alacaklara en yüksek mevduat faizi uygulanacağına dair hüküm bulunmadığından mahkemece davacının hüküm altına alınan kıdem tazminatı, fazla mesai, genel tatil ve %5 fazla ödeme tutarlarına yasal faiz uygulanması gerekirken en yüksek mevduat faizi uygulanması da usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Basın İş Kanunu’nda tazminat ve alacaklara en yüksek mevduat faizi uygulanacağına dair hüküm bulunmadığından mahkemece davacının hüküm altına alınan kıdem tazminatı, fazla mesai, genel tatil ve %5 fazla ödeme tutarlarına yasal faiz uygulanması gerekirken en yüksek mevduat faizi uygulanması da usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5410, Karar No: 2015/3782, Tarih: 09.11.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/5410 E.  ,  2015/3782 K.**

**"İçtihat Metni"**

Muhtelif suçlardan hükümlü ...'un hürriyeti bağlayıcı cezasının infazı sırasında, firar eyleminden Hükümlülerin Açık Ceza infaz Kurumuna Ayrılmaları Hakkında Yönetmeliğin 13/b. maddesi uyarınca Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iadesine dair ... Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 25.08.2012 tarihli ve 2012/1076 sayılı kararı ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 44/3-(ı) maddesi gereğince 15 gün hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 18.12.2012 tarihli ve 2012/541 sayılı kararının onanmasına dair ... İnfaz Hâkimliğinin 28.08.2012 tarihli ve 2012/1183 esas, 2012/1228 sayılı kararını müteakip, hükümlünün cezasını 08.01.2013 -23.01.2013 tarihleri arasında infaz etmesi nedeni ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 4/f. maddesi uyarınca 23.01.2014 tarihi itibari ile disiplin cezasının kaldırılmasına ilişkin ... E Tipi Kapalı İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 30.01.2014 tarihli ve 2014/37 sayılı kararı sonrası, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin reddine dair ... Cumhuriyet Başsavcılığının 12.08.2014 tarihli ve 2014/2702 sayılı kararına yönelik hükümlü tarafından yapılan itirazın kabulüne ... Cumhuriyet Başsavcılığının anılan ret kararının kaldırılmasına ilişkin ... İnfaz Hakimliğinin 25.08.2014 tarihli ve 2014/1007 esas, 2014/1005 sayılı kararıyla ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre: Açık Ceza İnfaz Kuramlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8/l-(e) maddesindeki "Eğitimevleri hariç kapalı veya açık kuramlardan firar edenler. ... açık kurumlara ayrılamaz." şeklindeki düzenleme karşısında; hükümlünün firar etmesi nedeni ile kapalı ceza infaz kurumuna ayrıldığı ve açık kurama ayrılamayacağı nazara alınmadan itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, Yüksek Adalet Bakanlığının 11.05.2015 tarih ve 2015-9221/29882 sayılı istemlerine dayanılarak anılan kararın 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince kanun yararına bozulmasına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.05.2015 tarih ve 2015/179419 sayılı tebliğnamesiyle bozma talep edilmiş olmakla dosya incelenerek gereği düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

İncelenen dosyada; kanun yararına bozma talebinin Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği uyarınca hükümlü ...'un açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebine ve talebin reddine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

İncelenen dosyada; kanun yararına bozma talebinin Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği uyarınca hükümlü ...'un açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebine ve talebin reddine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Dairemizce de benimsenen Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 21.05.2015 tarih 2015/Bşk-119 esas ve 2015/430 sayılı kararında belirtildiği gibi, 5275 sayılı Kanun hükümleri uyarınca infaz hakimlikleri veya diğer mahkemelerce infaza ilişkin verilen kararlara karşı kanun yolu incelemesinin Yargıtay 19. Ceza Dairesine ait olduğu, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı kararına göre işin incelenmesi Yüksek 19. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE, 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/2207, Karar No: 2012/89, Tarih: 03.01.2012

**9. Ceza Dairesi         2010/2207 E.  ,  2012/89 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : 1-765 sayılı TCK'nın 516/ilk, 59, 72, 647 sayılı Kanunun 4, 5, 6. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

erteleme

2-765 sayılı TCK'nın 516/2. f, 6. bent, 59, 72, 647 sayılı Kanunun 4, 5, 6. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Okul bahçesindeki fidanlara, ağaçlandırma sahasının etrafındaki tellere ve kazıklara verilen zararın değeri dikkate alınarak sanık hakkında 765 sayılı TCK'nın 522. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle BOZULMASINA, 03.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4932, Karar No: 2013/6272, Tarih: 03.05.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/4932 E.  ,  2013/6272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Pendik 1. Sulh Hukuk ve İvrindi Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“ Diğer taraftan, yine TMK'nun 22. Maddesine göre, bir ceza kurumuna konulma yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.

Dosyanın incelenmesine göre; hükümlünün nüfus kayıt sistemine göre yerleşim yeri olarak belirtilen ... adresinin İvrindi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna ait olduğu, hükümlünün son yerleşim yeri adresinin ise, ... olduğunun hükümlü beyanı ile 25.02.2013 tarihli kolluk araştırma tutanağından anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın Pendik 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince Pendik 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15271, Karar No: 2012/14098, Tarih: 24.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/15271 E.  ,  2012/14098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/04/2010 tarih ve 2008/265-2010/93 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “Ayranice” ibareli markanın tescili için yaptığı başvuruya davalı şirketin “Ayraniç” markasını gerekçe göstererek itiraz ettiğini, itirazının davalı TPE tarafından kabul edildiğini, davalı şirketin markasının ayran emtiası ile tanındığını, markaların birbirine benzemediğini, davalı şirketin marka başvurusunun müvekkili başvurusundan daha sonra olduğunu ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili markası ile davacının markasının benzediğini, karıştırılabileceğini, marka üzerinde öncelikli kullanım hakkının bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE vekili, dava konusu markaların ve emtia sınıflarının benzediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davalı şirket tarafından tescilsiz kullanıma konu edilen markası ile davacı başvuru markası arasında marka ve işaretler yönünden benzerlik bulunduğu, davalı şirketin ibaresi üzerinde 556 sayılı KHK’nın 8/3 maddesi anlamında, 29. sınıfın 06 no’lu alt grubunda yer alan ürünler bakımından önceye dayalı hak sahibi olduğunu, davacıya ait markanın 29. sınıfın 06 no’lu alt grubunda yer alan “süt ve süt ürünleri, her türlü süt, peynirler, yoğurt, ayran, kaymak, krema, krem şanti, süttozu, kefir, süt oranı fazla sütlü içecekler, meyveli sütler, meyveli yoğurtlar, kımız, süt ve süt ürünlerinden tatlılar... “30. sınıfın 16 no’lu alt grubunda yer alan “dondurmalar, buz kremler, yenilebilir buzlar...” 32. sınıfın 05 no’lu alt grubunda yer alan “boza, sahlep” ürünlerinde tescilinin KHK’nın 8/3 maddesi kapsamında mümkün olmadığı gerekçesiyle, TPE YİDK kararının 29-06, 30-16, 32-05 sınıflar hariç diğer sınıflar ve alt gruplar yönünden iptaline karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Mahkeme ilamı, davalı Sütaş A.Ş.'ye 23.09.2010 tarihinde tebliğ edilmiş olup, karar HUMK`nun 432/1. madde hükmünde yazılı 15 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra 12.10.2010 günü temyiz edilmiştir. Aynı Yasa’nın 432/4.maddesi uyarınca süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.03.1990 gün ve ¾ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince Yargıtay da bu yönde karar verebileceğinden, davalı Sütaş A.Ş. vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddi gerekmiştir.