muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/19141, Karar No: 2018/27581, Tarih: 17.12.2018

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarında belirli bir yüzde olarak eklenen paraların işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı İş Kanununun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik m. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark işverence ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır.

Yapılan bu açıklamalara göre yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/ 17722 esas, 2010/ 3192 karar; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/ 25857 esas, 2008/ 20636 karar.). Ancak fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Mahkemece bozma ilamının yukarıda anılı 2 nolu bendi ile yapılan araştırma neticesinde imzanın davacıya ait olduğu sonucuna ulaşılması halinde ; ilgili İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 5.1 maddesi gereğince davalı iş yerinde davacının normal çalışma süresinin 40 saat olduğu ve yine ilgili yönetmeliğin 6.2-g maddesinde personelin aylık ücretine fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma ücretinin de dahil olduğu görülmekle, yönetmeliğin davacıya tebliğ tarihinden itibaren fazla mesai ücreti alacağının bu kabule göre hesaplanması gerekmektedir. Yönetmeliğin davacıya tebliğinden önceki dönemler için ise haftalık çalışma saati 45 saat kabul edilerek ve bu dönem için fazla mesai ücreti alacağının davacının aylık ücretine dahil olduğu konusunda ispat bulunmadığı hususu göz önüne alınarak hesaplama yapılmalıdır.

Mahkemece bozma ilamının 2 nolu bendi uyarınca yapılan araştırma neticesinde imzanın davacıya ait olmadığının anlaşılması halinde ise İnsan Kaynakları Yönetmeliğinde belirtilen maddeler dikkate alınmayarak haftalık çalışma saati 45 saat kabul edilerek ve fazla mesai ücreti alacağının davacının aylık ücretine dahil olduğu konusunda ispat bulunmadığı hususu göz önüne alınarak hesaplama yapılmalıdır.

Mahkemece bozma ilamının 2 nolu bendi uyarınca yapılan araştırma neticesinde imzanın davacıya ait olmadığının anlaşılması halinde ise İnsan Kaynakları Yönetmeliğinde belirtilen maddeler dikkate alınmayarak haftalık çalışma saati 45 saat kabul edilerek ve fazla mesai ücreti alacağının davacının aylık ücretine dahil olduğu konusunda ispat bulunmadığı hususu göz önüne alınarak hesaplama yapılmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12932, Karar No: 2020/11225, Tarih: 14.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/12932 E.  ,  2020/11225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince değerlendirme yılı itibariyle yeniden hesap yapılması için bilirkişi kurulunda ek rapor alınarak hesaplanan bedel üzerinden yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... ilçesi ve ... ilçesinde bulunan taşınmazlara net geliri esas alınarak değer biçilmesinde, taşınmazların niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle daimi ve geçici irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince değerlendirme yılı itibariyle yeniden hesap yapılması için bilirkişi kurulunda ek rapor alınarak hesaplanan bedel üzerinden yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Hesaplanan ve ödenmesine karar verilen bedel 179.730,25 TL olduğu halde, ilamda 170.157,25 TL olarak yazılması,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesinin 2018/703-2019/1905 E/K sayılı ilamının hüküm fıkrasının B-a nolu bendindeki (170.157,25) rakamının hükümden çıkartılmasına, yerine (179.730,25) rakamının yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 14/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/710, Karar No: 2016/534, Tarih: 25.02.2016

**10. Ceza Dairesi         2016/710 E.  ,  2016/534 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtiraz Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

A) KONUYLA İLGİLİ BİLGİLER :

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık hakkında, Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılama sonucu 30.12.2010 tarihinde 2009/418 esas ve 2010/515 karar sayı ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş, hüküm Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce 01.11.2013 tarihinde 2012/17637 esas ve 2013/9578 karar sayı ile hükmün Başkan vekili ...'nın karşı oyu ve oyçokluğuyla onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca, Dairemizin bu kararına itiraz edilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itiraz yazısında ; "26.10.2009 tarihli olay tespit ve muhafaza altına alma tutanağına göre, üzerinde 9 nolu bagaj numarası yazılmış yatak içerisindeki, 4 peynir bidonunda, 6.534 gr esrar ele geçirilmiştir. 9 koltuk numaralı yolcu otobüste bulunmamaktadır. Sanık otobüsün en arka koltuğunda otururken görülmüştür.

Kimliği belirsiz kişi ihbarında, sanığın otobüs şoförü olduğu, biletsiz otobüse bindiği, para karşılığı kuryelik yaparak, esrar maddesinin İstanbul iline naklini sağlayacağı belirtilmiştir.

Sanık hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan, mahkumiyet hükmünün gerekçesinde mahkeme, uyuşturucu maddenin ihbarda belirtildiği gibi ele geçirilmesini esas alınmıştır.

Otobüs şoförü ... "bagajı veren, bilet kontrolünden sonra otobüsten inmiş", otobüs muavini ... "peynir bidonlarını şahsın biletine bakarak aldım, bagaja koydum, şahıs benzin alırken otobüsten inmiş" diyerek yeminli anlatımında bulunmuşlardır. Tanıkların, sanık aleyhinde beyanları bulunmamaktadır. 9 koltuk numaralı yolcu kimliği saptanamamıştır. Sanık biletsizdir ve aynı otobüs firmasında şoför olduğu belirtilmektedir.

Tüm dosya kapsamına göre, sanığın madde ile irtibatı belirlenememiştir. İhbar dışında, savunmanın aksini gösterir nitelikte ve cezalandırılmaya yeter derecede, somut, kesin ve inandırıcı delil bulunmamaktadır.

Belirtilen izahlar karşısında; yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması sebebiyle, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği düşünülmüştür. Bu nedenle, sanık açısından Yüksek Dairenin anılan kararına itiraz edilmiştir." denilerek, Dairemizin sanık hakkındaki onama kararının kaldırılması, yerel mahkeme hükmünün belirtilen nedenle bozulması istenmiştir.

C) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ:

5271 sayılı CMK'nın 217. maddesinin 1. fıkrasında, "hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir." hükmüne yer verilmiş; aynı Kanun'un 210. maddesinin 1. fıkrasında ise, "olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir." hükmü öngörülmüştür.

C) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ:

5271 sayılı CMK'nın 217. maddesinin 1. fıkrasında, "hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir." hükmüne yer verilmiş; aynı Kanun'un 210. maddesinin 1. fıkrasında ise, "olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir." hükmü öngörülmüştür.

Kimliği bilinmeyen kişinin soyut ihbarı dışında, tanıklar otobüs muavini ... ve otobüs şoförü ...'in yeminli ifadeleri ile sanığın savunmasının aksine, atılı suçu işlediğine ilişkin, kuşkuyu aşan yeterli ve kesin delil bulunmayan, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması yasaya aykırı olduğundan itirazın kabulüne karar vermek gerekmiştir.

D) KARAR: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın İTİRAZININ KABULÜNE,

2- Sanık ... hakkındaki Dairemizin 01.11.2013 tarihli 2012/17637 esas ve 2013/9578 sayılı ONAMA KARARININ KALDIRILMASINA,

3-Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükmün incelenmesi;

Kimliği bilinmeyen kişinin soyut ihbarı dışında, tanıklar otobüs muavini ... ve otobüs şoförü ...'in yeminli ifadeleri ile sanığın savunmasının aksine, atılı suçu işlediğine ilişkin, kuşkuyu aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA; sanık hakkındaki hükmün kesinleştirilerek infaza verildiği anlaşıldığından hükmün İNFAZININ DURDURULMASINA, sanık bu suç nedeniyle infaz kurumuna alınmış ise SALIVERİLMESİNE, başka suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde serbest bırakılmasının sağlanması için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığı'na yazı yazılmasına, 25.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30392, Karar No: 2019/3298, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2015/30392 E.  ,  2019/3298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4121, Karar No: 2011/7087, Tarih: 05.12.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/4121 E.  ,  2011/7087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK' nın 89/1-2-b, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusuru olmadığına, tanık bildirmek için süre verilmediğine, indirimlerde kusura dikkat edilmediğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 05.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6422, Karar No: 2009/7191, Tarih: 22.06.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/6422 E.  ,  2009/7191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRIKKALE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/03/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, ortak miras bırakan babaları İ.. K. ’nin davalının velisi olan S.  K.  ile evlendiğini ve çekişme konusu 460 ada . Parsel sayılı taşınmazdaki .  nolu bağımsız bölüm ile 461 ad. Parsel sayılı taşınmazdaki . Nolu bağımsız bölümün bedelini ödemek suretiyle davalı oğlu Kemal adına tescil ettirdiğini, davalının 1993 doğumlu olup alım gücünün bulunmadığını, yapılan işlemlerin  mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tescil olmazsa tenkis  istemişler, yargılama sırasında davacı Sıttıyga tenkis isteğinden vazgeçmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacılar S.. Ve M.. Yönünden dava dosyasının işlemden kaldırılmasına; davacı S.. Tarafından açılan davanın reddine  karar verilmiştir.

Karar, davacı S..  K. Vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal, tescil olmazsa tenkis isteklerine ilişkindir.

Yargılama sırasında davacılar Me.. Ve S.. Vekili vekillikten çekilmiş bu husus anılan davacılara 17.02.2009 tarihinde tebliğ edilmiştir. Diğer yönden davacı S. Vekili de tenkis isteğinden vazgeçtiğini davayı muris muvazaası nedenine hasrettiğini bildirmiştir. Somut olayda dava konusu olan taşınmazların bedellerinin miras bırakan tarafından ödendiği ve fakat kaydın davalı adına oluşturulduğu anılan işlemde davalının annesi murisin 2. eşi S.. ’ın ve murisin veli sıfatıyla hareket ettiği ileri sürülmüştür.

Bilindiği gibi, bedelin muris tarafından ödenmesi iddiası sabit ise gizli bağış niteliği taşır. Bu tür temliklerde 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtitadı Birleştirme Kararı uygulama yeri yoktur. Davacı S.. Vekili tenkis isteğinden de vazgeçtiğine göre, muvazaa iddiasına dayalı davanın reddinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu yöne değinen davacı S.. ’nın temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Diğer taraftan, davacılar S.. Ve M.. ’in mahkemece kararın verildiği 17.03.2009 günlü oturuma katılmamış olmaları nedeniyle bu davacılar yönünden dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildikten sonra HUMK’nun 409. maddesinde sözü edilen sürelerin beklenmesi ve ondan sonra yenilenmediği takdirde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken özetlenen bu merasime uyulmadan esas hakkında S..  açısından kurulan karar ile birlikte diğer davacıların davasının işlemden kaldırılması doğru değil ise de temyiz edenin sıfatına göre bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Ancak, dava reddedildiğine göre dava konusu taşınmazların dava dilekçesinde gösterilen değerleri üzerinden davacı S.. ’nın miras payına karşılık gelen değer belirlenmek suretiyle bu değer üzerinden davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken taşınmazın tüm değerinin vekalet ücretinin hesaplanmasına esas alınması doğru değildir.

Davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  22.06.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14527, Karar No: 2017/2855, Tarih: 20.03.2017

**8. Ceza Dairesi         2015/14527 E.  ,  2017/2855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi gereğince hükmolunan 1 yıl hapis cezası paraya çevrilirken 7300 TL yerine, 7200 TL adli para cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafinin sübuta, suç kastının bulunmadığına ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine, Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 61/1. maddesinde, “(1) Hakim, somut olayda; a) Suçun işleniş biçimini, b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları, c) Suçun işlendiği zaman ve yeri, d) Suçun konusunun önem ve değerini, e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını, g) Failin güttüğü amaç ve saiki, gözönünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler” şeklinde düzenlenme karşısında; Olayın meydana geliş şekli ve katılanda meydana gelen yaralamanın niteliği karşısında 5237 sayılı TCK.nun 86/2. maddesince sanık hakkında temel cezaya hükmedilirken TCK.nun 3. maddesince orantılı olarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde alt sınırdan hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.03.2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.03.2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Kavga ihbarı üzerine olay yerine gelen sivil ve resmi giyimli polis memurlarının üzerine doğru ateşli silahla ateş ederek katılan polis memurunu sol arka sırt kısmından yaralayan sanığın eylemi öldürmeye kalkışma suçunu oluşturmaktadır. Zira sanık uygun mesafeden elverişli vasıta ile, olay yerinde gördüğü kalabalığın üzerine ateş etmesi halinde ölüm sonucunun mutlak ya da kuvvetle muhtemel olduğunu bilecek durumda ve nitekim olay yerinde polis memurlarının olduğunu anlayınca eylemine devam etmeyerek olay yerinden kaçması, katılanın isabet alan vücut bölgesi birlikte değerlendirildiğinde eylem öldürmeye kalkışma olarak nitelendirilmelidir. Bu eylem sonucunda katılanın ölümü halinde TCK.nun 87/4 maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığına göre eylemin de yaralama suçu olarak nitelendirilmesi mümkün olmadığından kabule göre yapılan bozma gerekçesine katılmakla birlikte suçun niteliğinin belirlenmesine dair sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 20.03.2017
Yargıtay — Esas No: 2019/19068, Karar No: 2020/2982, Tarih: 13.02.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/19068 E.  ,  2020/2982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanık ... hakkında katılan ... ...'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelemesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelemesinde:

Sanık hakkında TCK'nin 86/1. maddesi gereğince belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasının TCK’nin 86/3-e maddesi ile (½) oranında arttırılması ile 1 yıl 15 ay hapis cezası yerine 2 yıl 3 ay hapis cezasına hükmolunarak sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasında sonuç cezaya ilişkin kısımdaki “2 yıl 3 ay hapis cezası” ibaresinin çıkartılarak yerine “1 yıl 15 ay hapis cezası” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3)Sanık ... hakkında katılan ... ...'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelemesinde:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a)Katılanda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak, Erdemli Devlet Hastanesince tanzim olunan 04/08/2008 tarihli raporda, katılanda “sol el parmağında kemik kırığı”nın bulunduğunun ifade edildiği ve fakat söz konusu kırığın hayat fonksiyonlarına etki derecesinin belirtilmediği, adli tıp kriterleri açısından kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1), orta (2-3), ağır (4-5-6) derece şeklinde sınıflandırılması ve 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinde kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisine göre cezanın en fazla (1/2)'ye kadar artırımının öngörülmüş olması karşısında, katılan hakkında düzenlenen bahse konu adli raporun hüküm kurmaya elverişli bulunmadığı dikkate alınarak, katılana ait tüm tedavi evrakları, film ve grafileri ile geçici ve kesin raporlarının temini ile meydana gelen kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etki derecesini de belirtir şekilde en yakın adli tıp kurumundan rapor alınması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,