muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16527, Karar No: 2022/6681, Tarih: 04.04.2022

Davalı ... vekili; yer göstermede hata yapılmasından müvekkilinin sorumlu olmayacağını, yer gösterilmeden kazıkları çakmadıklarını, çalışma sahasındaki hatların deplase edilerek müvekkiline tesliminden davalı belediyenin sorumlu olduğunu, ek kablo ile hasarın giderilmesi mümkünken tüm hattın değişmesinin haksız olduğunu, hurda bedelinin düşülmediğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince; Ihlamur Vadisi Projesi kapsamında davalı belediyenin iş sahibi konumunda olduğu, proje dahilindeki Çubuk Çayının 3.100 metrelik hat boyunca ıslahı işinin davalı ... ile davalı DSİ arasında imzalanan protokol uyarınca DSİ tarafından üstlenildiği, DSİ’nin de işi davalı ... ortaklığına ihale ederek yaptırdığı, tüm davalıların proje kapsamında yapılan iş ve işlemler sırasında üçüncü kişilere verdikleri zararlardan sorumlu oldukları, ancak davalı ... ile davalı DSİ tarafından kamu gücüne dayalı olarak yapılan iş ve işlemler sırasında hizmet kusuruna dayalı olarak üçüncü kişilere verilen zararlar nedeniyle açılacak davalarda görev yargı yerinin idare mahkemeleri olduğu, davalı ... ortaklığını oluşturan şirketlerin zarardan haksız fiil hükümlerine göre sorumlu oldukları, 240 metrelik hattın yenilenmesi nedeniyle ekonomik değeri bulunan hasarlı kabloyu dava tarihinden sonra satan davacının gelir elde ettiği, bu nedenle hasarlı kablo bedelinin tazminattan mahsup edildiği, hasarlı kablonun yenisi ile değişmesinden sonra yapılan test ve kabul işlemleri sırasında yapılan olağan personel giderlerinin aylık ve düzenli olarak personele ödendiği ve hasar ile doğrudan bir illiyet bağı bulunmadığı, test bedeli, mühendislik bedeli ve vasıta kira bedeli olarak talep edilen kalemlerin de davacı tarafından dışarıdan hizmet almak suretiyle gerçekleştirilmediği ve bu masrafların davalılara yükletilemeyeceği gerekçesiyle, davalı ... Belediyesi ve DSİ hakkında açılan davaların yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle usulden reddine, davalı ... İnşaat A.Ş ve ..... Ltd. Şti. hakkında açılan davanın kısmen kabulüne, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili ile davalılar ..... İnş. San. AŞ ve ..... İnşaat Tic. Ltd. Şti. vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; 11/02/1959 günlü ve 17/15 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği gibi, belirli bir plan ve proje kapsamında yapımı gerçekleştirilen iş esnasında meydana gelen zarar nedeniyle kamu kurumu niteliğindeki davalılar aleyhine açılan davada hizmet kusuruna dayanıldığı ve idari yargıda görülmesi gerektiğinden anılan davalılar yönünden yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle usulden ret kararı verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı, test ve kabul işleminin davacı şirket elemanlarınca yapılması nedeniyle davacı şirket tarafından ayrıca bir bedel ödenmediği ve bu talebin reddine karar verilmesinin ve hurda bedelinin davacıda kaldığı gözetilerek belirlenen zarardan mahsup edilmesinin yerinde olduğu, AAÜT’nin 3. maddesinin 2. bendi uyarınca red sebebi farklı olan davalılar yönünden ayrı ayrı vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğinden kurulan hükümde hata bulunmadığı, aynı haksız eylemden değişik hukuki nedenlerle sorumlu olanlardan her birinin zarar nedeniyle davacıya karşı müteselsil olarak sorumlu olduğu, zarar görenin müteselsil sorumluların tümünden veya birinden zararın tamamını veya bir kısmının tazmini talep edebileceği, ilk derece mahkemesince alınan bilirkişi raporunda davalı şirketlerin zararın meydana gelmesinde %30 oranında kusurlu olduklarının tespit edilmiş olmasına göre iç ilişkide rücu hakları saklı kalmakla belirlenen zararın tamamından sorumlu tutulmalarında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin ve davalılar .... İnş. San. AŞ ve .....İnşaat Tic. Ltd. Şti. vekilinin istinaf başvurularının HMK’nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş; bölge adliye mahkemesi kararı davacı ile davalılar ...... İnş. San. AŞ ve ..... İnşaat Tic. Ltd. Şti. vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK’nın 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davacı vekili ile davalı ... İnş. San. A.Ş ve .... İnş. Tic. Ltd. Şti. vekillerinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK’nın 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine, 3.815,00 TL vekalet ücretinin davalılar.... İnş.Maden .... Beton San. ve Tic.Ltd.Şti. ve ... İnşaat San. A.Ş.'den alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 13.846,30 TL fazla alınan temyiz peşin harcın davacıya geri verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 41.839,59 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar .... İnşaat San. A.Ş ve ..... İnş. .... Hazır Beton San. ve Tic.Ltd.Şti.'den alınmasına 04/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7566, Karar No: 2011/15424, Tarih: 26.10.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/7566 E.  ,  2011/15424 K.**

**"İçtihat Metni"**

İzmir 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Uyuşmazlık Özel ... Çocuk Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi ünvanlı gerçek kişi firmasının müdürünün haksız eylemi nedeniyle davacı Bakanlığa verilen zararın tazmini talebinden kaynaklanmakta olup, dosyada mevcut Özel Eğitim Kurumları Ruhsatnamesinde Özel ... Özel Eğitim Kursu firmasının sahibi ... olduğu davacı ile davalı arasında sözleşme ilişkisinin bulunmadığı anlaşılmakla kararın temyizen incelenme görevi 4.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 4.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7773, Karar No: 2012/42170, Tarih: 26.09.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/7773 E.  ,  2012/42170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla basit yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, 28.06.2011 havale tarihli temyiz dilekçesi içeriğinden, silahla basit yaralama suçundan hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyiz ettiğinin, diğer sanıklar ve kendi hakkında verilen düşme kararlarına yönelik bir inceleme talebinin bulunmadığının anlaşılması karşısında sanık hakkında silahla basit yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne hasren yapılan incelmede;

İddianamedeki sevk maddeleri ve nitelendirmeye göre, Yargıtay Kanununun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesi Yüksek 3. Ceza Dairesinin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye sunulmak üzere Yargıtay C. Başsavcılığına gönderilmesine, 26.09.2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5248, Karar No: 2012/7362, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/5248 E.  ,  2012/7362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen patent hakkına dayalı tecavüzün önlenmesi ile patent hakkının hükümsüzlüğü ve iptali davaları sırasında davacı-karşı davalı taraf 30.01.2012 tarihli dilekçe ile reddi hakim yoluna başvurulmuştur.

Talebi inceleyen merci tarafından verilen reddi hakim talebinin REDDİNE ve reddeden taraf aleyhine para cezası uygulanmasına yer olmadığına ilişkin verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı-karşı davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

İncelenen dosya kapsamına göre, davalı-karşı davacı dava konusu TR 2005/04747 nolu patentin üçüncü kişilere devrinin, lisans verilmesinin önlenmesini teminen ihtiyati tedbir talebinde bulunmuş, mahkemece davacının dayandığı hakkın ikinci tıbbi kullanım patenti olduğu, ikinci tıbbi kullanım patentlerinin de korumadan yararlanmasını engeller bir hükmün bulunmamakla beraber Türkiye tarafından da kabul edilen EPC 2000 değişiklikleri ile patentlenebilirliğinin kabul edildiği, 551 sayılı KHK da 2. tıbbi kullanım hakkının patenti kabul edilmediği, Türkiye'nin sözleşmeyi 2007 yılında imzaladığını ve bu tarihten önce verilen patentlere sözleşme hükümlerinin uygulanamayacağı ve 2005 yılı itibariyle ilaçların 2. tıbbi kullanımının patentlenebilir olmadığından patentin yasal dayanağının bulunmadığı ve iptal davası da açıldığından tedbir talebinin reddedildiği anlaşılmaktadır.

Patent haklarına ilişkin uyuşmazlıklarda talep edilen ihtiyati tedbir taleplerine ilişkin olarak, 551 sayılı Patent Haklarının Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 151 ve 152. maddesinde düzenlenen özel hükümlerden, davanın ve ileride verilecek hükmün etkinliğini tamamen sağlayacak nitelikte ihtiyati tedbir kararı verilmesi ya da bu anlamda tedbir isteminin reddine karar verilmesi yetkisi, ihtisas mahkemesi hakimine tanınmış bir yetki olup, aynı KHK'nun 153. maddesi yollamasıyla H.Y.Y.nun 391. maddesine göre, ihtiyati tedbir talebinin reddi kararlarına karşı temyiz yasa yolu açık olduğundan, tedbir talebinin red sebeplerinin kararda açıkça gösterilmesi gerekmektedir. Somut olayda, ihtisas mahkemesi hakimi tarafından davalı-karşı davacının patent hakkı konusundaki tedbir talebinin reddi kararının gerekçeli olarak reddedildiğine göre, yasal zorunluluk nedeniyle tedbir talebinin reddi gerekçelerinin asıl dava ile ilgili olarak görüşünü açıkladığı ve ihsası reyde bulunduğu şeklinde değerlendirilemeyeceğinden reddi hakim talebinin reddine ilişkin verilen merci kararı usul ve yasalara uygun bulunduğundan, davacı-karşı davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, mahkemece verilen kararın ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz edene yükletilmesine 15/05/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13475, Karar No: 2022/9713, Tarih: 24.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/13475 E.  ,  2022/9713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın ... com internet sitesine sahte isimle satılık çiftlik ilanı verdiği, katılanın bu ilanı görüp sanık ile irtibata geçtiği, katılanın sanıkla yüz yüze buluştukları ve satılık olduğu söylenen çiftliği gezdikleri, katılanın çiftliği satın almaya karar verip karşılığında 7.000 YTL nakit para, 2.000 YTL bedelli çek ve 3.500 YTL bedelli bono verdiği olayda; sanık ile katılanın yüz yüze görüşmelerinin ardından katılanın sanığa elden nakit ve kambiyo senetleri vermiş olması karşısında, sanık ile katılanın internete verilen ilandan sonra yüz yüze görüşmeleri ve menfaat temininin bu yüz yüze görüşme ile gerçekleşmesi sebebi ile bilişim sisteminin sağladığı kolaylığın ortadan kalktığı, bu kapsamda eylemin basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğu, suç tarihinin ise sanığın çiftliği gezdirip menfaati temin ettiği 10.04.2008 tarihi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan “dolandırıcılık” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 10.04.2008 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 24.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3431, Karar No: 2015/31922, Tarih: 26.06.2015

**10. Ceza Dairesi         2015/3431 E.  ,  2015/31922 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2015/153886

Mahkeme : MERSİN 5. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 19/02/2015- 2014/262 esas ve 2015/23 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, aşağıda belirtilenler dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın uyuşturucu madde sattığına ilişkin edinilen bilgiler üzerine, sivil giyimli iki kolluk görevlisinin 25.09.2013 tarihinde sanık Servet ile hakkındaki mahkûmiyet kararı temyize gelmeyen diğer sanık E.. S..'ndan 0.72 gram esrar aldıkları, aynı görevlilerin 26.09.2013 tarihinde tekrar giderek aynı şekilde 0,5 gram daha esrar aldıkları; kolluk görevlilerinin gerçek iradelerinin uyuşturucu madde satın alma değil, suç delilini elde etme olduğundan, somut olayda “uyuşturucu madde satma”nın gerçekleşmediği; böylece sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, iki kez uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

2-Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2013 tarih ve 2013/297 esas, 2013/729 karar sayılı mahkûmiyet hükmünün kesinleşme tarihinin, sanığın yargılamasının yapıldığı dosyadaki suç tarihinden sonra 21.10.2013 olduğu ve TCK’nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

3-Antalya Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce suça konu uyuşturucu maddelerden alınan şahit numunelerin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, bozmanın, hakkındaki mahkûmiyet hükmü temyiz edilmeyen diğer sanık E.. S..'na CMUK’nın 325. maddesi gereğince SİRAYETİNE, 26.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4527, Karar No: 2010/6389, Tarih: 04.11.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/4527 E.  ,  2010/6389 K.**

**"İçtihat Metni"**

... olarak görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, Dernekler Kanununun 32. maddesi hükmüne göre ... olarak açılmış, zayi belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, TTK 68/son maddesinde öngörülen on beş günlük hak düşürücü süre geçirildikten sonra açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

5253 sayılı Dernekler Kanununun 32/k maddesi hükmünde, dernekler tarafından tutulması zorunlu olan defter ve belgelerin gerekli dikkat ve özen gösterilmiş olması şartıyla elde olmayan bir nedenle okunamayacak hale gelmesi veya kaybolması halinde derneğe bu hususun öğrenilmesi tarihinden itibaren 15 gün içinde dernek merkezinin bulunduğu yer mahkemesinde zayi belgesi almak için dava açma zorunluluğu getirilmiş, bu gereği yerine getirmeyen yöneticilerin cezalandırılacağı açıklanmıştır.

Somut olaya gelince, dosya içeriğinde toplanan delillerden davacı derneğin 2 koçan makbuzunun kaybolduğunun 02.06.2008 tarihli yönetim kurulu toplantısında anlaşıldığı, dernek yöneticileri tarafından iki gün sonra Cumhuriyet Savcılığına müracaat edildiği ve Cumhuriyet Savcılığı tarafından takipsizlik kararı verilmesi üzerine bu davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Usul kurallarına göre ispat yükü olumsuzu iddia edene değil olumluyu iddia edene düşer. Dosya içeriğinde davacı dernek yöneticilerinin gerekli dikkat ve özeni göstermediği veya defteri kasten kaybettiklerine ilişkin herhangi bir delil ve belge bulunmamaktadır. Davacı dernek tacir olmadığından yöneticilerinin basiretli bir tacir gibi davranma yükümlülükleri de bulunmamaktadır. 5253 sayılı Yasanın 32/k bendinde düzenlenen 15 günlük süre, dernek yöneticilerinin dernek defterlerinin kaybolması halinde kısa süre içinde mahkemeye başvurmalarını sağlama amacına yönelik olup, hak düşürücü süre değildir. O halde davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...'nın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, peşin ödenen 91.05 TL harcın istek halinde davacıya iadesine, 04.11.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13143, Karar No: 2015/26882, Tarih: 16.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/13143 E.  ,  2015/26882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanıklardan ...'un müdahil şirkette kasa şefi diğer sanıkların ise kasiyer olarak çalıştıkları 2009 yılı sonunda kasada açık bulunduğunun anlaşılması üzerine yapılan incelemelerde toplam 20,796,50 TL’lik kasa açığı bulunduğunun belirlendiği, sanıkların bu meblağı kendi menfaatlerinde kullandıkları ve bu şekilde üzerlerine atılı suçu işlediklerinin iddia edildiği olayda, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, katılana ait şirketin ticari defter ve kayıtları getirtilerek sanıkların çalıştıkları gün ve saatler içerisinde ilgili kasalarda açık bulunup bulunmadığı, bir açık tespit edilirse bu açığın sanıklardan hangisinin veya hangilerinin sorumlu olduğu kasalarda bulunduğu hususlarında bilirkişi incelemesi yaptırılarak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27949, Karar No: 2013/892, Tarih: 25.01.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/27949 E.  ,  2013/892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin işverence geçerli ve haklı sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine karar verilmesi, buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, işverenin feshin haklı ve geçerli bir nedenle yapıldığını ıspatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanıp yararlanmayacağı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelimki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

Somut olayda, davacının 24.02.2010-18.12.2010 tarihleri arasında satış ve pazarlama genel müdür yardımcısı olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin 18.12.2010 tarihli fesih bildirimi ile “4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin II/d. fıkrası (işçinin işverene yahut onun ailesi

üyelerinden birine yahut işverenin başka işçisine sataşması veya 84. maddeye aykırı hareket etmesi ”gereğince feshedildiği anlaşılmıştır. Satış ve pazarlama genel müdür müdür yardımcısı olan davacının, genel müdüre bağlı çalıştığı, kendisine bağlı ... müdürleri ile bir kısım müdürlerin bulunduğu, işveren vekili olduğu, bu durumda iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağı düşünülmeden davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 60,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 25.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.