muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/15926, Karar No: 2017/16351, Tarih: 22.11.2017

Diğer taraftan, elektrik enerjisinin taşındığı enerji nakil hattı ile gerçekleşen zarar arasında uygun illiyet bağının bulunması, sorumluluk için yeterlidir. Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığı çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, gene çoğu zaman zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir. Bu sebeple sorumluluğunun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından, bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır(Prof. Dr. Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler 1991 Baskı Cilt 2 sf: 14-15).

Dosyanın incelenmesinde; davacının 20/08/2007 tarihinde köydeki elektrik direğine çıkarak elektrik akımına kapılarak yere düştüğünü, bu şekilde felç olduğunu iddia ettiği, delil olarak soruşturma dosyası, ... Devlet Hastanesi, ... Rehabilitasyon ve Bakım Merkezi, ... Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Eğitim ve Araştırma Hastanesi, ... Devlet Hastanesi kayıtları ve bilirkişi incelemesinin gösterildiği görülmektedir.

... Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/140 esas sayılı soruşturma dosyasında, davacının 06/03/2014 tarihli dilekçesiyle şikayette bulunduğu, soruşturma sonucunda müştekinin yaralanmasının kendi kusurundan meydana geldiği, başkaca kimsenin kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, kararın müşteki vekiline tebliğ edildiği, ancak kusur yönünden inceleme yapıldığına dair bilgi bulunmadığı, ayrıca soruşturma dosyasında davacının 16/06/2008 tarihli İlçe Jandarma Komutanlığına yazdığı dilekçe de; elektrik direğinden düşerek sakatlandığını, ameliyat olduğunu, imkanının bulunmadığını belirterek ... Rehabilitasyon Merkezinde tedavisinin yapılması yönünden yardım talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacı tarafından bildirilmesine rağmen hastane ve bakım merkezi kayıtlarının dosya içerisine celp edilmediği, olay sonrası davacıya yapıldığı iddia edilen tedavi ve raporlarının araştırılmadığı belirlenmektedir.

O halde; mahkemece davacının delillerinin toplanması neticesinde; davacının İlçe Jandarma Komutanlığına başvurusu ve olay sonrası hastane tedavi süreciyle ilgili adli yönden inceleme yapılıp yapılmadığının belirlenmesi, olayın oluş şekline ilişkin delillerin değerlendirilmesi, gerektiğinde kusur yönünden bilirkişi inceleme yaptırılması suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ve araştırmaya dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22808, Karar No: 2017/27904, Tarih: 06.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/22808 E.  ,  2017/27904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin mülga Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü'ne bağlı olarak 1988 yılında mevsimlik işçi olarak çalışmaya başladığını ve işe girdiği tarihten itibaren ...Sendikasına üye olduğunu, müvekkilinin köylere ve şehirlere yol, su ve ... götürülmesine ilişkin alt yapı hizmetlerinde her yıl mevsimlik işçi olarak çalıştığını, 02.02.2001 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirilerek bu tarihten itibaren sürekli işçi statüsünde makine şoförü pozisyonunda çalışmaya devam ettiğini, 14.09.2012 tarihinde ... Alt Yapı Hizmetleri Daire Başkanlığı'ndan emekli olduğunu, mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemde yıllık izin kullandırılmadığını, yılda 11 ayı aşan çalışmaları karşılığında izin hakkının bulunduğunun kabulü ile emekli olduğu tarihte muaccel hale gelen yıllık izin ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığı sürelerde izin hakkından faydalanamayacağını, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacının yıllık izin ücreti alacağından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Kanun'un 14, maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Somut olayda, davacı mevsimlik işçi olarak Köy Hizmetleri’nde çalışırken 2001 yılından itibaren kadrolu işçi olarak çalışmaya başlamış, 12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Kanun ile ... ..., Büyükşehir Belediyesi'ne devrolmuş ancak davacı devir öncesi 14.09.2012 tarihinde emekli olmuştur.

Dosya kapsamında ... ... İnsan Kaynakları Daire Başkanlığı tarafından sunulan 04.09.2013 tarihli dilekçede davacının 21.11.2011 tarihinde Karayolları 4. Bölge Müdürlüğü'ne naklen atandığına ilişkin yazı, ... tarafından davacının yaşılılık aylığına hak kazandığı tarihe ilişkin Karayolları 45 Şube Şefliği'ne hitaben yazılan dilekçe ile davacı vekilince temyize cevap dilekçesi adı altında sunulan ve müvekkilinin emekli olmadan önce çalıştığı kurumun ... Müdürlüğü olduğuna ilişkin yazı bulunduğu dikkate alındığında; mahkemece yıllık izin ücreti talebi açısından sorumluluğun tespitinin belirlenmesi gerektiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının emekli olmadan önce son çalıştığı kurumun ... Müdürlüğü olup olmadığı tereddüte yer bırakmayacak şekilde belirlenmeli, husumetin tespiti açısından yapılacak araştırma sonucunda davacının en son davalı Belediyede çalıştığının anlaşılması karşısında dava konusu talep açısından hüküm tesisine gidilmeli, aksi halde davanın sıfat yokluğundan reddine karar verilmesi yönünde hüküm tesis edilmelidir. Eksik araştırmayla yazılı şekilde davanın kabulüne gidilmesi hatalıdır.

Mahkemece davacının emekli olmadan önce son çalıştığı kurumun ... Müdürlüğü olup olmadığı tereddüte yer bırakmayacak şekilde belirlenmeli, husumetin tespiti açısından yapılacak araştırma sonucunda davacının en son davalı Belediyede çalıştığının anlaşılması karşısında dava konusu talep açısından hüküm tesisine gidilmeli, aksi halde davanın sıfat yokluğundan reddine karar verilmesi yönünde hüküm tesis edilmelidir. Eksik araştırmayla yazılı şekilde davanın kabulüne gidilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06/12/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8892, Karar No: 2014/16030, Tarih: 10.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/8892 E.  ,  2014/16030 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Pamukova Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarihi : 13/09/2012

Numarası : 2011/300-2012/488

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılardan A.. T..vasisi R.. S.., K..Ç.., S..Ö.. ve S.. D..r tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan A.. T.. vasisi R..S.., K.. Ç.., S.. Ö.. ve S.. Dağlar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Ortaklığın giderilmesi davasınının yargılamasında hazır bulnduğu oturumda davalı K.. Ç..'e muhdesat hususunun açıkça sorulmadığı, yine yargılamada görülen lüzum üzerine davalı A.. T.'a vasi tayini gerektiği yönünde karar verildiği gözetildiğinde adı geçenlerin davanın açılmasına sebebiyet vermedikleri gibi görülen davanın ilk oturumunda da davalı Ayşe vasisi ile davalı Kadriye'nin davayı kabul ettikleri dikkate alındığında adı geçen davalıların harç ve yargılama giderinden sorumlu tutulmamaları gerektiği kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; mahkemece bu yönde karar verilmesi gerekirken adı geçen davalılar aleyhine harç ve avukatlık ücretine hükmedilmesi isabetsiz olup bu yöndeki temyiz itirazlarının kabulü gerekmiştir.

2-Davalılar S.. Ö.. ve S.. D..ın temyiz itirazlarına gelince; iddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre adı geçenlerin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

a-)Dava dilekçesinde davaya konu muhdesatların değeri üzerinden gerekli nisbi harç yatırılmamış bulunmasına, keşif sonucu bilirkişi raporu ile belirlenen muhdesat değerleri üzerinden de harcın ikmal edilmemiş olduğu göz önünde tutulduğunda davacı yararına maktu oranda avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken nisbi oran üzerinden avukatlık ücreti belirlenmesi isabetsiz olup adı geçenlerin temyiz itirazlarının bu yönden kabulüne karar vermek gerekmiştir.

b-)Keşifte belirlenen ve kabulüne karar verilen muhdesat bedelinin tamamı üzerinden karar ve ilam harcına hükmedilmiş ise de davacının da taşınmazda paydaş olduğu dikkate alınarak muhdesatın davalı payına isabet eden (davalılar A.. T.. ve K.. Ç.. payı da düştükten sonra) kısım üzerinden harca hükmedilmesi gerekirken davalı taraf aleyhine fazla miktarda karar ve ilam harcına hükmedilmesi de doğru görülmemiş, davalılardan S.. Ö.. ve S.. D..ın temyiz itirazları bu nedenlerle de yerinde görüldügünden kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile kararın temyiz eden davalılar yararına (1), (2-a) ve (2/b) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 10.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/395, Karar No: 2014/5593, Tarih: 30.04.2014

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2014/395 E.  ,  2014/5593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh ... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Temyiz incelemesine konu dosya daha önce temyiz incelmesine fiziki olarak gönderilmiş, incelenmesine gerek görülen ... .... İcra Müdürlüğünün 2010/1428 E. Sayılı dosyasının dosya içerisinde bulunmaması nedeniyle geri çevrilmesi üzerine bu kez HMK.nın 445 maddesi ve ... Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğinin .... Maddesi gereğince, elektronik ortamda dairemize gönderilmişse de, dosyanın incelenmesinde elektronik ortamda düzenlenmeyen belgelerin ve incelenmek üzere istenilen icra dosyasının elektronik ortama aktarılmadığı anlaşılmaktadır.

HMK.nun 445 maddesi ve Yönetmeliğin .... maddesi gereğince elektronik ortamda gönderilen dosyalarda, elektronik ortamda oluşturulmayan ve fiziki dosyada bulunan belgelerin tamamının elektronik ortama aktarılması gerektiğinden, dosya içerisinde bulunmayan Karşıyaka .... İcra Müdürlüğünün 2010/1428 E. Sayılı dosyasının ve ayrıca fiziki dosyasında olup da elektronik ortama aktarılmayan başkaca belgeler varsa bu belgelerinde eksiksiz olarak elektronik ortama aktarılarak, bundan sonra gönderilmesi yahut dosyanın kapsamı ve dosyadaki belgelerin mahiyeti gereğince elektronik ortama aktarılması mümkün değil ise elektronik olarak gönderilmeksizin sadece fiziki olarak gönderilmesi için dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/342, Karar No: 2019/153, Tarih: 05.03.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/342 E.  ,  2019/153 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 10. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 24-70

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı TCK'nın 188/3, 52, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis ve 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.05.2015 tarihli ve 64-98 sayılı hükmünün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 04.12.2015 tarih ve 5018-33150 sayı ile;

"Kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmeyen sanığın savunmasının aksine, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan soruşturması ayrılan şüpheli ...'de ele geçen uyuşturucu maddeyle ilgisi olduğuna ilişkin, bu kişinin soyut beyanı dışında, kuşkuyu aşan kesin ve yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 15.03.2016 tarih ve 24-70 sayı ile;

"Kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmeyen sanığın savunmasının aksine, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan soruşturması ayrılan şüpheli ...'de ele geçen uyuşturucu maddeyle ilgisi olduğuna ilişkin, bu kişinin soyut beyanı dışında, kuşkuyu aşan kesin ve yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 15.03.2016 tarih ve 24-70 sayı ile;

"...Dosyamızda olayın somut tanığı ...'in beyanı olup, 06.01.2015 tarihli hazırlıktaki beyanında suça konu olan uyuşturucuyu 20 TL karşılığında satın aldığını, yanına iki sivil şahsın gelip polis olduğunu söylemeleri ve üzerinde birşey var mı diye sormaları üzerine, üzerindeki uyuşturucu maddeyi teslim ettiğini 'DAHA SONRA ESRAR MADDESİNİ KİMDEN ALDIĞIMI SORDULAR BEN DE ALDIĞIM KİŞİYİ KENDİLERİNE İŞARET EDEREK GÖSTERDİM O ŞAHSI DA YAKALADILAR VE BENİ DE ALIP BASMANE KARAKOLUNA GETİRDİLER ...BEN ESRAR MADDESİNİN TİCARETİNİ YAPMAM KENDİM KULLANMAK AMACIYLA SATIN ALDIM' dediği ve bu beyanının tutanağa bağlandığı, yargılama safhasında da 03.03.2015 tarihli beyanının son cümlesinde 'Bu olup olmadığından emin değilim içimde şüphe oluştu, ANCAK ESRAR ALDIĞIM ŞAHSI POLİSLERE GÖSTERİP YAKALANMASINI SAĞLADIM BU O ŞAHIS MI EMİN DEĞİLİM' şeklinde hazırlıktaki beyanını kısmen teyit eden ancak biraz kaçamaklı beyanda bulunduğu anlaşılmış olup, genelde uygulamada hazırlıkta beyanda bulunan, sanık, tanık veya olayla ilgili diğer kişilerin sonradan sanık veya yakınlarının araya girmesi bazen tehdit etmeleri bazen acıma duygusuyla farklı beyanda bulundukları bilinen bir gerçek olup, ancak bu tanığın 'BEN ESRAR ALDIĞIM ŞAHSI POLİSLERE GÖSTERİP YAKALANMASINI SAĞLADIM' şeklindeki beyanının net bir beyan olduğu bu hususun hazırlıktaki beyanı ile de örtüştüğü, yakalama olayının hemen kendisi üzerindeki uyuşturucuyu polislere vermesi akabinde olması arada herhangi bir zaman geçmemesi, bu tanığın sanığa iftira atmasını gerektirecek herhangi bir husumetinin bulunmaması dikkate alındığında itibar edilmesi gereken beyan olarak kabul edilmiş, dinlenen olay tanığı polisler de tanık ......in beyanlarını teyit ile sanık ...'i doğrudan göstererek kilolu esmer şahıs bu diyerek yakalanmasını sağladıkları dikkate alındığında mahkememizin önceki kararının oluşa uygun düştüğü..." şeklindeki gerekçeyle bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın cezalandırılmasına karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.06.2016 tarihli ve 220195 sayılı "bozma" istemli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 976-1130 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 10. Ceza Dairesince 22.03.2017 tarih ve 24-1150 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın üzerine atılı bulunan "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;