muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5712, Karar No: 2018/14085, Tarih: 28.06.2018

4-Bilirkişi raporuna göre hesaplanan net 1.314,48 TL genel tatil ücreti alacağından işçinin raporlu, mazeretli, izinli olduğu günler ile çalışılmayan günler göz önünde bulundurularak Türk Borçlar Kanunu’nun 51. ve 52. maddeleri gereğince takdiren % 30 indirim yapıldıktan sonra genel tatil ücreti alacağına ilişkin talebin KISMEN KABULÜ ile, net 920,14 TL’nin temerrüt tarihi olan 21/04/2015 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin REDDİNE,

5-Bilirkişi raporuna göre hesaplanan net 7.248,62 TL hafta tatili ücreti alacağından işçinin raporlu, mazeretli, izinli olduğu günler ile çalışılmayan günler göz önünde bulundurularak Türk Borçlar Kanunu’nun 51. ve 52. maddeleri gereğince takdiren % 30 indirim yapıldıktan sonra hafta tatili ücreti alacağına ilişkin talebin KISMEN KABULÜ ile, net 5.074,03 TL’nin temerrüt tarihi olan 21/04/2015 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin REDDİNE,

6-Yıllık izin ücreti talebinin KABULÜ ile net 4.464,08 TL’nin temerrüt tarihi olan 21/04/2015 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine,” bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13688, Karar No: 2025/2452, Tarih: 11.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/13688 E.  ,  2025/2452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1040 E. 2021/1209 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; hakaret sözünün katılana yönelik söylenmediği, atılı suçun işlendiğine dair delil bulunmadığı, sanık hakkında hapis cezasına hükmedilmesinin ifade özgürlüğünün ihlali niteliğinde olduğu, usul ve kanuna aykırı hükmün bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığa yükletilen Cumhurbaşkanına hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Siirt 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.02.2025 tarihinde karar verildi.

(Muhalif Üye)

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın söylediği türkü ile Cumhurbaşkanı’na hakaret suçunu işleyip işlemediğine ilişkindir.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

Demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade hürriyeti, sadece kabul gören veya zararsız veya kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerlidir. Bunlar demokratik bir toplumun olmazsa olmaz tölerans ve hoşgörünün gerekleridir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. madde de belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki temel tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın hukuki dayanağının olması ve meşru bir amaca yönelik olması yetmez. Burada müdahalenin demokratik toplumda gerekli olup olmadığının da incelenmesi gerekir. Demokratik toplumun gerekleri hoşgörü, açık fikirlilik şeklinde değerlendirilmeli yine yapılan müdahalenin demokratik toplumda acil bir toplumsal talebe dayanması ve ölçülü olması gerekir.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezaalmasının ardından "soyguncu belediye başkanı" olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19.12.2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Somut olayımızda, sanığın orijinali Aşık Mahzuni Şerif’e ait olan “Bana Dönek Demiş” isimli türküyü uyarlayarak “İtin birisi bana dönek demiş Erdoğan'ın iti artık çatlamamış o herif iti. Sen bizim köylerden geç hele hele, geç hele hele, sen bizim köylerden geç hele hele, Erdoğan ağzını silmemiş, Ömür boyu bir karınca ev kuramamış, beni vuracakmış Erdoğan'ın iti, gel de gülme hele, beni vuracakmış Erdoğan'ın iti, de gel gülme hele hele, bir yığın kitabı yıkmış önüne, sinek konsa korkar tatlı canına, iti yosmasını almış yanına pehlivanlık taslar gör hele hele gör hele hele, pehlivanlık taslar gör hele hele bak hele hele, sen bizim köyden hele geç hele hele, o herifin önü arkası aynıdır anlayan benim sözüm yeter der ona, o herifin önü arkası aynıdır anlayana benim sözüm beyandır, senden korkan hayvan oğlu hayvandır, sen bizim köylerden de hade geç hele erkeksen hadi, haydi çoş! Burada hazır olan rengimiz için ve kürdistan bayrağı için alkışlarınızı yükseltin” şeklinde sahnede söylediği sabittir. Sanık savunmasında türküyü seslendirdiğini Erdoğan Emir isimli birisine hitaben yazıldığını bildiğini beyan etmiş olup, öncelikle matufiyet şartının ne şekilde gerçekleştiği belirlenmemiştir. Yani sanığın söylediği türküde geçen Erdoğan ismiyle kastettiği kişinin sayın Cumhurbaşkanı olup olmadığı belli değildir. Kaldı ki sayın Cumhurbaşkanı’na yönelik söylendiği kabul edilse dahi “Erdoğanın iti” sözü Cumhurbaşkanı’na hakaret suçunu oluşturmaz. Ayrıca sanığın sözlerinin hedefindeki kişi siyasetçi olup eleştiriye katlanma konusunda normal vatandaşlara göre daha hoşgörülü olmalıdır. Türküde geçen sözlerin kaba, nezaket dışı olduğu konusunda bir kuşku bulunmamaktadır. Ancak yarışan haklar tartılırken takdir hakkının ifade özgürlüğünden yana kullanılması gerekir. Bu nedenle kararın bozulması görüşünde olduğumdan onama yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 11.02.2025
Yargıtay — Esas No: 2015/14024, Karar No: 2017/2950, Tarih: 06.04.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/14024 E.  ,  2017/2950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 25.03.1991 günlü dava dilekçesiyle; .... köyünde murislerinden kalan ve zilyetliğinde bulunan 786, 787, 788, 789, 790, 791, 855, 856 ve 857 sayılı taşınmazlarının davalı ... tarafından 2981 sayılı Kanun gereği adına parselasyon yapılarak tapusunun alındığını ileri sürerek, davalı adına olan tapu kayıtlarının iptali ile adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece; taşınmazların taşlık ve kayalık olduğu, zilyetlikle iktisap edilecek yerlerden bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm, Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 24.11.1993 tarih ve 1992/9741 E. - 1993/11985 K. sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle: “...Bölgede hangi tarihte arazi kadastro çalışmalarının yapıldığı, taşınmazların hangi nedenle tesbit dışı bırakıldığı ve o tarihteki niteliğinin kadastro müdürlüğünden sorulması, kısmen taşlık ve kayalık oldukları anlaşıldığından ziraat bilirkişi kurulu marifetiyle yeniden inceleme yaptırılarak taşlık ve kayalık kısımlar ayrılmak suretiyle imar ve ihyaya ihtiyaç duyulmadan 1960 yılından bu yana ziraat edilebilen bölümlerin tesbit edilip taşınmazların hâkim unsurunu açıklayan rapor alınması ve 3402 sayılı Kanunun 14. maddesindeki koşulların araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi..." gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 05.07.1993 tarih ve 1992/4915 E. - 1993/7489 K. Sayılı kararı ile arazinin imar planı içerisine alınma tarihi 3402 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce ise imar ve ihya yolu ile taşınmaz edinilemeyeceğinin kabul edildiği, dava konusu yerin ilk imar planı içerisine 28.10.1985 tarihinde alındığı, bu tarihinde 10.10.1987 tarihinden önceki bir tarih olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı miras şirketi temsilcisi tarafından esasa yönelik olarak, davalı ... Yönetimi tarafından ise gerekçeye ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2013/4938 E. - 2013/10132 K. sayılı kararı ile "...mahkemece, önceki bilirkişiler dışında seçilecek üç ziraat mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmazların konumunun çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan kroki düzenlettirilmeli, bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, çekişmeli taşınmazlar hâkim tarafından gözlemlenmeli, üzerinde neler bulunduğu (bitki örtüsü, ağaçların cinsi,sayısı vb.) ayrıntılı olarak keşif tutanağına yazılmalı, yerel bilirkişiler ve tanıklardan taşınmazların öncesinin ne olduğu, imar ve ihya yapılmış ise hangi tarihte başlanılıp bitirildiği, kimden kime kaldığı, zilyetliğin ne zaman başlayıp nasıl sürdürüldüğü sorulmalı, ziraatçı bilirkişi kurulundan taşınmazların konumu, eğimi, bitki örtüsü, ağaçların cinsi, sayısı ve zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi niteliğinde olup olmadıklarını açıklayan rapor alınmalı, kısmen taşlık ve kayalık olan bölümler ayrılmalı, raporlar arasındaki çelişkiler giderilmeli, taşınmazların imar planı kapsamına alındıkları tarihe kadar davacı tarafından 20 yıldan fazla süre ile tasarruf edildikleri kanıtlandığı takdirde zilyetlik hukukî sebebine dayalı olarak taşınmaz edinilebileceği gözetilmeli, önceki orman bilirkişi raporundaki bulgularda değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır." denilerek kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1964 yılında yapılan tapulama çalışmalarında dava konusu yerler 509 sayılı Kanunun 2. maddesi gereği tapulama harici bırakılmışlardır. Bölgede 16.03.1989 tarihinde altı aylık ilân sonucu kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunmaktadır.

Dava konusu taşınmazlar 1986 yılında 2981 ve 3290 sayılı kanun hükümlerine göre 724 ve 725 parsel olarak sınırlandırmaya tâbi tutulmuşlar, daha sonra yapılan ifrazlar sonucu çekişmeli parsellere ayrılarak davalı ... adına arsa niteliğiyle tapuya kaydedilmişlerdir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna ve zilyetlikle kazanma koşulları belirlendiğine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 06/04/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/35531, Karar No: 2022/20357, Tarih: 13.12.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/35531 E.  ,  2022/20357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet, güvenlik tedbirine ilişkin

TEMYİZ EDENLER : Katılan Maliye Bakanlığı vekili, katılan ... vekili, sanıklar ... müdafisi, sanık ... müdafisi, sanıklar ... ve Şevike Aslan müdafisi, sanık ... müdafisi

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCELER : Onama, Bozma

Sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafilerinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 318. maddesi uyarınca reddine oy birliğiyle karar verildikten sonra gereği görüşüldü;

Gerekçeli karar başlığında "2008" şeklinde yanlış gösterilen suç tarihinin "31.08.2009" olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I)Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ve ... Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi Kurumunun faaliyet izninin iptaline dair güvenlik tedbirine yönelik sanık müdafisinin temyizinin incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar ve bu karar kapsamında kalan faaliyet izninin iptaline dair güvenlik tedbirinin 5560 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmayıp itiraza tabi olduğu, merciince de itirazın reddine karar verildiği anlaşılmakla, dosyanın bu yönden incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II)Sanık ... hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan Maliye Bakanlığı vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Suçun konusunu oluşturan "bireyselleştirilmiş eğitim, çalışma ve rehabilitasyon planlarının" şikayetçi kuruma karşı kullanılmaması nedeniyle, resmi belgede sahtecilik suçundan doğrudan zarar görmeyen şikayetçi kurumun kamu davasına katılma ve hükmü temyiz etme hakkının bulunmadığı; usulsüz olarak verilen katılma kararının hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceği anlaşıldığından, şikâyetçi kurum adına vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

III)Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan Maliye Bakanlığı vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre; yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,