muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7598, Karar No: 2012/15145, Tarih: 04.10.2012

2-Dava, davacıya ait enerji nakil hatlarının, davacıya katılım payı ile işletme ve bakım bedeli ödenmeksizin davalı tarafından kullanıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkin olup yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere davacı taraf kendi mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarının davalı tarafça bedeli ödenmeksizin kullanıldığını ileri sürmüş, davalı vekili ise söz konusu hatların bir kısmının müvekkili tarafından diğer abonelere elektrik enerjisi sağlamak için kullanıldığını kabul etmiştir. 01.03.2003 tarihine kadar yürürlükte bulunan Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesinde "Teşekkül veya şirket, abonenin hizmetlerini aksatmamak koşuluyla; abonenin mülkiyetindeki branşman çıkışından bir başka istek sahibine elektrik satabilir. Abone mülkiyetindeki branşman hattından, teşekkül veya şirketin abonesi olarak enerji alacak bir başka abone, teşekkül veya şirketin o yıla ait enerji nakil hattı kilometrik birim fiyatına göre hesaplanan hat katılım bedelini branşman hattı sahibine ödemek zorundadır." denildikten sonra aynı yönetmeliğin 19. maddesinde bu bedelin ne şekilde tespit edileceği düzenlenmiştir. 01.03.2003 tarihinde yürürlüğe giren Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 8. maddesinde de benzer şekilde düzenleme yapılmış ve hat katılım bedelinin hangi kriterlere bağlı olarak belirleneceği ayrıntılı şekilde gösterilmiştir. Açıklanan yönetmelik hükümleri karşısında, davacıya ait enerji nakil hatlarının davalı tarafça kullanıldığı da uyuşmazlık konusu olmadığından davacının söz konusu enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında katılım payı istemesi mümkün olup esasen bu husus mahkemenin de kabulündedir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, abonelere ait enerji nakil hatlarının başka bir abone tarafından kullanılması halinde eski aboneye ödenmesi gereken hat katılım payı bedelinin davalı tarafça belirlenmediği, davacı kurumun yönetim kurulu kararı ile belirlediği hat katılım bedelinin hangi esaslara dayandığının belirsiz olduğu açıklandıktan sonra, ek bilirkişi raporu ile davacının belirlediği 4.002,76TL'nın hat katılım bedeli olduğunun kabulünün gerektiği belirtilmiştir. Denetime açık olmayan işbu rapor, hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. O halde mahkemece, öncelikle davalı ÇEDAŞ'ın dava konusu hat katılım bedelini belirleyip belirlemediğinin tespit edilmesi, şayet belirlenmemiş ise yukarıda anılan yönetmelik hükümlerindeki kıstaslar dikkate alınmak suretiyle uzman bir bilirkişi kurulundan davaya konu hat katılım bedelinin tespiti konusunda ayrıntılı ve denetime elverişli rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir

3-Öte yandan, davacı tarafça söz konusu alacağın KDV’si ile birlikte tahsili talep edildiği halde bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi de doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3-Öte yandan, davacı tarafça söz konusu alacağın KDV’si ile birlikte tahsili talep edildiği halde bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi de doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın taraflar yararına BOZULMASINA, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 04.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21882, Karar No: 2019/9896, Tarih: 07.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21882 E.  ,  2019/9896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti

Davacı vekili, davacının 20.01.1995-21.11.1997 tarihleri arasındaki çalışması için Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü, 20.01.1995- 22.05.2011 tarihleri arasındaki dönem içinse alt işveren... Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti. aleyhine Kastamonu İş Mahkemesi'nin 2011/151 esasına kayıtlı davayı açtığını, anılan davada davalı... Ltd Şti'nin 12.810,38 TL kıdem tazminatının tamamından, Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğünün ise 258,66 TL'sinden (20.01.1995 ile 21.11.1998 tarihleri arasındaki dönemden) sorumlu olduğu, 12.888,26 TL fazla çalışma ücretinin tamamından... Ltd. Şti.'nin 241,73 TL’sinden Sosyal Hizmetler Kurumunun, 1.585,94 TL ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının tamamından Zirve Ltd. Şti.’nin, 26.49 TL’sinden asıl işveren Sosyal Hizmetler Kurumu Genel Müdürlüğünün sorumlu olduğunun belirlendiğini, yıllık izin ücreti yönünden ise son alt işveren ...Hizmetleri Taahhüt ve San. Ltd. Şti. ile son asıl işveren Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumunun (Rehabilitasyon Hastanesinin bağlı olduğu kurum) sorumlu olduğuna atıf yapılmış olduğunu, davacının 21.11.1998 tarihinden 22.05.2011 tarihine kadar asıl işveren Kastamonu Fizik Tedavi Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünde çalışmış olduğunu, önce açılan davada en son alt işveren ...Hizmetleri Ltd Şti ile en son asıl işveren Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumuna davanın teşmil edilmediğini beyan ederek bu davada tahsilde tekerrür olmamak üzere son asıl işveren Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumundan bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı ve husumet itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı ve husumet itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Somut olayda davacı, dava dışı Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü ile... Tekstil San. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine Kastamonu İş Mahkemesinin 2011/151 esasına kayıtlı olarak açtığı davada 20.01.1995-22.05.2011 tarihleri arasındaki çalışma süresine ilişkin alacakların davalılardan tahsilini talep etmiştir. Eldeki davada ise yine bu tarihler arasındaki çalışmasının 21.11.1998 – 22.05.2011 tarihleri arasındaki bölümünün davalı ... Kurumuna bağlı Kastamonu Rehabilitasyon Merkezi bünyesinde geçtiğini ifade ederek, bu döneme ilişkin alacaklarını tahsilde tekerrür olmamak üzere davalı ... Kurumundan tahsilini talep etmektedir.

Davacı tarafça Mahkemenin 2011/151 esas sayılı dosyasının bu dosya ile birleştirilmesi istenilmiş ise de, Mahkemece dosyanın geldiği safahat itibariyle birleştirme talebinin reddedildiği anlaşılmaktadır. Temyiz incelemesi sırasında UYAP sistemi üzerinden yapılan sorgulamada anılan davada verilen kararın Dairemizce incelenerek onandığı tespit edilmiştir (Dairemizin 2017/8227 Esas sayılı dosyası). Aynı çalışma dönemine ilişkin olarak dava dışı alt işveren ile Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü aleyhine açılan davada verilen karar kesinleşmiş olduğundan, kesinleşen karar eldeki davada çalışma süresi asıl işverenin sorumluluğu gibi hususlar yönünden belirleyicidir. Nitekim davacı 1995-1998 yılları arasında Sosyal Hizmetler Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü 1998-2011 yılları arasında ise Kastamonu Rehabilitasyon Merkezi bünyesinde çalıştığını ifade etmekte olup, kesinleşen dosyada özellikle alt işveren yönünden tüm süre üzerinden değerlendirme yapılarak sonuca gidildiği anlaşılmaktadır. Asıl işverenin İş Kanunu'nun 2. maddesinden doğan sorumluluğu birlikte sorumluluktur. Birlikte sorumlulukta, asıl işverenin sorumluluğu alt işverenin sorumluluğuna bağlıdır. Hal böyle iken, anılan dosya celbedilerek davacının iddia ve talepleri yönünden her iki dosya kapsamına göre yeniden değerlendirme yapılmak suretiyle sonuca gidilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

2-Somut olayda tanık anlatımları doğrultusunda davacının 03.06.2009-22.05.2011 dönemine ilişkin fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı hüküm altına alınmış ise de, dinlenen tanıkların davacının çalışma düzenini bilebilecek kişiler olmadıkları anlaşılmaktadır. Nitekim tanıklardan birisi davacının kız kardeşi olup davacı ile yakın işyerinde çalıştığını, diğer davacı tanığı ise kendisinin ve babasının Rehabilitasyon Merkezinde tedavi gördüğünü, davacıyı bu sebeple tanıdığını ifade etmiş olup, tanıkların davacının çalışma düzenini bilmeleri mümkün değildir. Ayrıca Mahkemenin alt işveren aleyhine açılan ve kesinleşen 2011/151 esas sayılı dosyasında da (çalışma süresinin bir kısmına yönelik) fazla çalışma alacağı talebinin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Belirtilen sebeplerle davacının ispatlanamayan fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram genel tatil ücreti taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3-Somut olayda, mahkeme tarafından hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının hizmet süresi boyunca hiç izin kullanmadığı kabul edilerek iki yüz iki gün yıllık ücretli izin hakkı bulunduğu varsayılarak yıllık izin ücreti hesabı yapılmıştır.

Kabule göre, davacının işyerinde çalıştığı on iki yılı aşan hizmeti süresince hiç yıllık izin kullanmadığı iddiası hayatın olağan akışına aykırıdır. Mahkemece davanın aydınlatılması ödevi çerçevesinde davacının bu konudaki beyanları alınarak sonucuna göre yıllık ücretli izin alacağı hesaplanması gerekirken, belirtilen hususlar yerine getirilmeden yazılı şekilde eksik inceleme ile verilmiş olan karar usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, 14.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

SA
Yargıtay — Esas No: 2014/7179, Karar No: 2016/8318, Tarih: 03.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/7179 E.  ,  2016/8318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirli İflas

HÜKÜM : Beraat

Taksirli iflas suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların...ve... Sanayi ve Ticaret A.Ş. nin Yönetim Kurulu üyesi oldukları, bu süreçte tacir olmanın gerekli kıldığı dikkat ve özeni göstermeyerek şirketin iflasına neden olduklarının iddia edildiği olayda.

A-Sanıklar ... ve ... hakkındaki beraat hükmünün incelenmesinde,

Sanıkların şirketin yönetiminde gerekli özen ve dikkati göstermemeleri sonucu iflas ettiğinin sabit olmadığı, sanık ...'un bahse konu şirketin yönetim kurulu üyesi olmakla birlikte şirketi temsil ve ilzam yetkisinin bulunmadığı, ayrıca 04/04/2006 tarihinde bu görevinden istifa ettiği, bu nedenle atılı suçun faiili olmadığına ilişkin mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin sanıkların atılı suçu işlediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

B-Sanık ... hakkında kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde, :

Sanık ...'un, hükümden sonra 27.08.2013 tarihinde öldüğünün UYAP sistemi aracılığıyla Mernis'ten temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilip verilmeyeceğinin mahkemesince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/476, Karar No: 2014/2022, Tarih: 28.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/476 E.  ,  2014/2022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 8. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/10/2011

NUMARASI : 2010/621-2011/660

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi ve davalı avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 28.01.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat İ.. B.. Y.. geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, kıdem ve ihbar tazminatlarıyla fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi istekleriyle bu davayı açmıştır.

Davalı işveren davacının istifa ettiğini, asgari ücret ve harcırah alarak çalıştığını ve bu yüzden fazla çalışma ücreti isteyemeyeceğin savunmuştur.

Mahkemece isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmü taraflar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma, hafta tatili ve bayram genel tatili ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda davacı işçinin asgari ücret yanında kullandığı araçta katettiği kilometre başına prim aldığı, ayrıca 1000 kilometre olduğunda ek ücret aldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının fazla çalışma ücretlerinin zamsız kısmı sözü edilen ek ödemelerle karşılanmıştır. Hesaplamanın % 50 zamlı ücret yerine yukarıdaki ilkelere göre % 50 zam kısmına göre yapılması gerekir. Başka bir anlatımla fazla çalışma hesabındaki saat ücreti % 150 zamlı olarak değil, ücretin yarısı olarak hesaplanmalıdır.

Hafta tatili ile bayram ve genel tatil çalışmalarının zamsız karşılığı da kilometreye göre ödenen ücret içinde ödenmiştir. Hesaplamanın sözü edilen isteklerle ilgili zam kısmına göre yapılması gerekir.

Gerekirse bu yönde bilirkişiden ek hesap raporu alınmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4833, Karar No: 2024/6405, Tarih: 10.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/4833 E.  ,  2024/6405 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/26 E., 2021/2763 K.

SUÇ : Tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 27.12.2017 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında başka suçlarla birlikte tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 174 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Manisa 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.12.2018 tarihli kararıyla sanık hakkında tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçundan 5237 sayılı Kanunun 174 üncü maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 6 yıl hapis ve 10000 TL adli para cezasıyla cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 21.12.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçundan;

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; suç işleme kastının olmadığına, suçun sübut bulmadığına, hakkaniyete uygun olarak beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, olay tarihinde, çiğ köfte dükkanı işleten müştekiden istediği siparişin gönderilmemesine sinirlenen sanığın, almış olduğu alkolün de etkisiyle bira şişesi, bir miktar benzin, peçete ve bez gibi eşyalarla yaptığı molotof kokteylini müştekinin işyerine atmak suretiyle tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

Temyizin kapsamına göre,

A- İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;