muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9647, Karar No: 2012/15883, Tarih: 06.07.2012

Somut olayda, davacının davalı şirkete ait ....  Otelinde genel müdür yardımcısı olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Ancak, dosya içerisinde sadece anılan otele ait organizasyon şeması mevcut olup, davalı ... A.Ş.'nin organizyon şeması bulunmamaktadır. Bu sebeple, davacının aynı zamanda davalı şirketin de (işletmenin de) genel müdür yardımcısı mı yoksa, sadece davalı şirketin işlettiği otelin mi (işyerinin mi) genel müdür yardımcısı olduğu, davalı şirketin başka oteli (işyeri) olup olmadığı hususları anlaşılamamaktadır. Tanıklar da, bu konularda açıklayıcı beyanlarda bulunmamışlardır. Bu durumda, davalı şirketin genel organizyon şeması da celp edilerek, tanıkların bu konuda yeniden ifadeleri alınarak ve davalı şirketten, maliyeden ve ticaret sicilinden bu hususlar sorularak, yukarıda belirtilen düzenleme gereği davacının işveren vekili veya işveren vekili yardımcısı olup olmadığı açıkça tespit edilmelidir. Belirtilen hususlar araştırılmadan davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 06.07.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2365, Karar No: 2012/16108, Tarih: 09.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/2365 E.  ,  2012/16108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2012

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine ve buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davacının toplam kırkbeş gün asılsız raporlar aldığını, bunun çalışma düzenini bozduğunu, bu nedenle iş sözleşmesini haklı sebeple fesh ettiklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece tanık beyanlarından davacının rahatsızlıklarının kusurundan kaynaklanmadığı, işyerindeki çalışma koşullarının olumsuzluğunun bir sonucu olduğu, işverenin çalışma ortamının çalışma koşullarına uygun tutmak zorunda olduğunu, bu  sebeple  somut olayda işçinin iş akdinin feshini gerektirir bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun yirmibeş ve devamı maddeleridir.

Dosyada davacının 2011 yılında toplam otuzdokuz  gün istirahatini öngören altı rapor aldığı   görülmüştür. Gerçekten işyerinde bir yıl içinde bu kadar sayıda sık sık rapor alınması işin yürütülmesini olumsuz etkileyebileceği gibi çalışma düzenini bozucu olumsuzluklara yol açabilir.

Ancak davacı fesih gerekçesine karşı işyerinde çalışma koşullarına uygun iş güvenliği ve iş sağlığı önlemlerinin alınmadığını, sık sık hastalanarak rapor almasının bu sebepten ileri geldiğini iddia etmiştir. Tanıklar da alınan ifadelerinde işyerinde 0-3 derece arasında değişen ısı ortamında çalışma yapıldığını belirtmişlerdir.

İşyerinde işçi sağılığı ve iş güvenliği bakımından gereken ortamın olup olmadığı ve davacının   istirahat  almasına  sebep olan   hastalıkların   işyerindeki  çalışma   koşullarından kaynaklanıp kaynaklanmadığının tespiti açısından iş sağlığı alanında uzman bilirkişi eşliğinde inceleme yapılmadan sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş, iş sağlığı ve güvenliği alanında uzman olan, doktor, iş güvenliği uzmanı ve işletme uzmanından oluşacak bilirkişiler eşliğinde yerinde keşif yapılarak fesih tarihinde iş sağlığı ve güvenliği açısından gerekli önlemlerin alınmış olup olmadığı, davacının sık sık rapor almasına sebep olan hastalıkların işyerindeki ortamdan kaynaklanıp kaynaklanmadığı, işverenin gerekli önlemlerle ilgili kusurunun olup olmadığı, davacının çalıştığı yer bakımından işyeri koşullarına karşı hastalık için özel bir duyarlılığının olup olmadığı, başka bir birimde çalıştırılmasının gerekip gerekmediği, gerekiyorsa böyle bir pozisyonun bulunup bulunmadığının tespitinden sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve araştırma hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.07.2012  gününde oybirliğiyle  karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2964, Karar No: 2016/2268, Tarih: 22.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/2964 E.  ,  2016/2268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, rehabilitasyon eğitim hizmeti temini sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 22.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/704, Karar No: 2010/7167, Tarih: 13.12.2010

7. Hukuk Dairesi 2010/704 E., 2010/7167 K.

**7. Hukuk Dairesi 2010/704 E., 2010/7167 K.**

**- KAZANDIRICI ZAMAN AŞIMI ZİLYETLİĞİ

- KESİN SÜRE**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 163 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 102 ada 337 parsel sayılı 8166 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı (ölü) F…

… D…

… adına tespit edilmiştir. Davacılar S.. S.. ve S.. S.. satın almaya kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece kesin süre nedeniyle davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar S.. ve S.. S.. tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacı tarafın verilen kesin süreye uymadığı gerekçesiyle davacının keşif deliline dayanmaktan vazgeçmiş sayılmasına, mevcut delillere göre de ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya içeriğine ve usül hükümlerine uygun düşmemiştir.

HUMK.nun 163. maddesi hükmüne göre kanunda belirtilen süreler kesindir. Bu süreler içinde yapılması gereken işlemler yapılmazsa o hak düşer. Hakim de yargılama sırasında taraflara vereceği sürenin kesin olduğuna karar verebilir. Verilen ara kararında sürenin kesin olduğu belirtilmemişse süreyi geçiren taraf yenisini isteyebilir. Bu istem üzerine verilecek ikinci süre kesindir.

Yine öğreti ve uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre, kesin süreden söz edilebilmesi için öncelikle verilen sürenin yapılması istenilen işlerin yerine getirilebilmesine uygun makul bir süre yetecek olması, yapılması istenilen işlerin neler olduğunun, kesin süreye uymamanın hukuki sonuçlarının açıkça ve hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ara kararında gösterilmesi, kesin süreye uymamanın hukuki sonuçları konusunda kendisine kesin süre verilen tarafın uyarılması, uyarı yapıldığının da tutanağa geçirilmesi zorunludur.

Somut olaya gelince, dosya içeriğinden mahkemece 25.6.2007 günlü duruşma oturumunda davacılar S.. S.. ve S.. S..'ya 9.8.2007 günü saat 10.00'dan itibaren yapılacak keşifte kalem kalem belirtilen toplam 225.26 TL keşif giderini yatırması için ihtarın tebliğinden sonra 15 günlük kesin süre verildiği, davacının verilen süreye rağmen keşif giderini mahkeme veznesine depo etmediği, kesin süreyi içeren ihtarın davacılara 19.7.2007 günü tebliğ edildiği keşif günü olarak da 9.8.2007 tarihinin belirlendiği anlaşılmaktadır. Verilen kesin süre sonunda keşif gideri mahkeme veznesine depo edilse dahi, sürenin son günü olan 3.8.2007 tarihi ile keşfin yapılacağı 9.8.2007 tarihi arasında bilirkişi ve tanıklara çıkarılacak davetiye için yeterli süre kalmadığı, bu nedenle belirlenen sürenin makul olmadığı kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca mahkemece davacı tarafa keşif ücretini yatırması için yeniden ve az yukarıda açıklandığı biçimde yöntemine uygun ve makul süre verilmesi, kesin sürenin yerine getirilmesi halinde davacının iddialarının araştırılması için mahallinde keşif yapılması, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacılar S.. ve S.. S..'nın yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 82,80 TL harcın istek halinde hükmü temyiz eden davacılara iadesine, 13.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15546, Karar No: 2022/321, Tarih: 12.01.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/15546 E.  ,  2022/321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet; İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.10.2019 tarihli, 2019/25 esas ve 2019/538 sayılı kararı

2- Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi;İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 16.07.2020 tarihli, 2019/4983 esas ve 2020/1557 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenin dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya kapsamından, uyuşturucu madde satışının, sivil giyimli kolluk görevlilerinin aracının içerisinde gerçekleştiği anlaşılmakla, araçlar, "umumi veya umuma açık yerler" olarak nitelendirilemeyeceğinden, sanık hakkında TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılarak fazla ceza tayin edilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, tutukluluk süresi ve tutuklama koşullarında değişiklik bulunmadığından sanık hakkındaki salıverilme talebinin reddine,

CMK'nın 304. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmesine, 12/01/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1766, Karar No: 2017/4809, Tarih: 12.07.2017

**16. Ceza Dairesi         2017/1766 E.  ,  2017/4809 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Cumhurbaşkanına hakaret

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

“T.C. Anayasasına göre, Cumhurbaşkanı devletin başıdır ve bu sıfatla Türkiye Cumhuriyetini ve Türk Milletinin birliğini temsil eder. Bu nedenledir ki Cumhurbaşkanına hakaret suçu, kişilere ve şerefe karşı suçlar içerisinde değil Devlete karşı işlenmiş suçlar bölümünde düzenlenerek Devleti temsil eden Cumhurbaşkanlığı makamının saygınlığının korunması amaçlanmıştır. Devlete karşı işlenen suçlardan bir kısmının gerçek mağdurunun makamı temsil eden gerçek kişi olmakla birlikte, devlete ilişkin hukuki yararın korunması, kişiye nazaran daha üstün tutulmuştur.

Suç doğrudan doğruya Cumhurbaşkanı olan kişiye karşı işlenmekte ise de, suçla korunan ve bu nedenle ihlal edilen hukuki değer devletin siyasal iktidar yapısıdır. (Özek, Çetin, Siyasi İktidar Düzeni ve Fonksiyonları Aleyhine Cürümler, İst 1967 s. 10)

Ceza himayesinin konusu Devlet kuvvetlerinin korunmasıdır. (Faruk Erem, Türkiye Barolar Birliği Dergisi 1991/1, Manzini V trattato di diritto penale İtaliano, IV (Torino,1926 s. 198)

Suçun faili herkes olabilir. Cumhurbaşkanlığı sıfatı seçimle değil andiçmeyle başlar. Suçun görevin devamı sırasında işlenmesi gerekli olduğu gibi görevden kaynaklanması şart değildir. (CGK 02.04.1990 tarih 84/106 sy karar)

Hakaret, bir kişiye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek şekilde bir fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle onur, şeref ve saygınlığa saldırmasıdır.

Eylemin yüze karşı ya da yoklukta işlenmesi arasında fark yoktur. Gıyapta hakarette ihtilat ögesi aranmamaktadır.

Serbest hareketli suç olup, sözler, imalı şarkılar, yazı, çizim, resim, nefreti gösteren hareketler ve bunun gibi davranışlarla işlenebilir.

Manevi unsur genel kastır. Mağdurun sıfatı bilinerek hareket edilmelidir. Saikin siyasi olması şart değildir. Cumhurbaşkanlığı sıfat veya vazifesiyle alakalı saike de lüzum yoktur. (Erem. age)

Hakaret suçları ifade özgürlüğünü sınırlayan hallerden bir tanesidir. Doğal haklardan kabul edilen ifade hürriyeti, çoğulcu demokrasilerden vazgeçilmez ve devredilmez bir niteliğe sahiptir. İfade hürriyeti insanın özgürce fikirler edinebilme, edindiği fikir ve kanaatlerinden dolayı kınanmama, bunları meşru yöntemlerle dışa vurabilme imkan ve özgürlüğüdür. Temel hak ve özgürlüklerden olan bu hak birçok Uluslararası belgeye Anayasa ve yasalara konu oluşturmuştur.

Avrupa İnsan Hakları Evrensel Bildirgesinin 19. maddesinde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10/1. maddesinde T.C. Anayasasının 25 ve 26. maddelerinde yer verilmiş olup birbirlerine benzer şekilde; “Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve Ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir almak ve verme özgürlüğünü de içerir.” biçiminde ifade edilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Evrensel Bildirgesinin 19. maddesinde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10/1. maddesinde T.C. Anayasasının 25 ve 26. maddelerinde yer verilmiş olup birbirlerine benzer şekilde; “Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve Ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir almak ve verme özgürlüğünü de içerir.” biçiminde ifade edilmiştir.

Ancak; ifade hürriyetinin sonsuz ve sınırsız olmadığı kısıtlıda olsa sınırlandırılmasının gerekeceği Uluslararası ve Ulusal alanda normlara konu edilmiştir.

Bu cümleden olarak Uluslararası alanda İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 10/2. maddesinde; “kullanılması görev ve sorumluluk yükleyen bu özgürlükler, demokratik bir toplumda, gerekli tedbirler niteliğinde olarak ... başkalarının şöhret ve haklarının korunması ... için yasayla öngörülen bazı merasime koşullara sınırlamalar veya yaptırımlara bağlanabilir.”

Anayasanın 26/2. maddesinde “Bu hürriyetlerin kullanılması ... başkalarının şöhret veya haklarının ... korunması amaçlarıyla sınırlanabilir.”

T.C. Anayasası ve Uluslararası mevzuat birlikte değerlendirildiğinde hürriyetlerin demokratik bir toplumda, zorunlu tedbirler niteliğinde olarak; Ulusal güvenlik, toprak bütünlüğü, Kamu güvenliği ve düzenin korunması, suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması gizli kalması gereken haberlerin yayılmasına engel olunması veya yargı gücünün otorite veya tarafsızlığının korunması için Kanunla öngörülen bazı biçim koşullarına, sınırlama ve yaptırımlara tabi tutulacağı anlaşılmaktadır. Ancak, ifade özgürlüğünün sınırlandırılmasına ilişkin düzenlemelerin dar yorumlanması gerektiği, sınırlandırma için önemli bir toplumsal ihtiyaç veya zorunluluğun bulunması, bu sınırlandırmanın meşru bir amacı gerçekleştirmek için yapılması, sınırlandırmada aşırıya gidilmemesi ve her halukarda gelişini zedelemeyecek ölçüde yapılması görüşü genel bir kabul görmüştür.

Özet olarak sınırlama veya müdahale için; yasal bir düzenleme sınırlamanın meşru bir amacı ve nedenlerinin bulunması, sınırlamanın meşru amaçla orantılı ve önlemin demokratik toplum bakımından zorunlu olması gerekmektedir.

Demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade hürriyeti sadece kabul gören veya zararsız veya kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar içinde geçerlidir. Bunlar demokratik bir toplumun olmazsa olmaz tolerans ve hoşgörüsünün gerekleridir. (Tezca, Erdem Sancaktar, Türkiye'nin İnsan Hakları sorunu 2. baskı sy 462)

Demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade hürriyeti sadece kabul gören veya zararsız veya kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar içinde geçerlidir. Bunlar demokratik bir toplumun olmazsa olmaz tolerans ve hoşgörüsünün gerekleridir. (Tezca, Erdem Sancaktar, Türkiye'nin İnsan Hakları sorunu 2. baskı sy 462)

Ne varki; iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzeni cebir yoluyla değiştirmeye yönelen nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle ceza yaptırımlarına bağlanmaktadır.

Bu doğrultuda Cumhurbaşkanına hakaret suçlarına TCK 299. madde de yaptırıma bağlanmıştır. Suçun koruduğu hukuki yarar yukarıda da izah edildiği üzere Cumhurbaşkanının şeref ve saygınlığıdır. Bu suçun oluşumu için “Onun sosyal değeri konusunda kendisinin veya toplumun düşünce veya duyguları sarsıcı fiil veya sıfatlar isnat veya izafe edilmelidir. Ne tür hareketlerin şeref ve itibari ihlal edici olduğu, toplumda hakim olan ortalama düşünüş ve anlayışa göre belirlenmelidir, bunun tayininde ölçü bireyin özel duyarlılığı değildir. Bu itibarla basit bir saygısızlık hakaret ve sövme olarak nitelendirilemez” (Erman, hakaret ve sövme suçları sy 80 vd)

Bir eylemin hukuk düzeni tarafından cezalandırılması ancak onu hukuka uygun kılan diğer bir anlatımla hukuka aykırılığı ortadan kaldıran bir nedenin bulunmamasına bağlıdır. İfade hürriyeti, basın özgürlüğü, haber verme ve eleştiri hakkı gibi bir hakkın kullanmasına ilişkin hukuka uygunluk nedenleri mevcut ise hukuk düzeni tarafından kişi cezalandırılmayacaktır. Ancak, eleştiri hak ve görevi kötüye kullanmamalı, yazıda küçültücü, incitici, abartılı sözlerden kaçınılmalıdır. Sayılan öğelerden birinin olması halinde haber verme ve eleştiri hakkından söz edilmeyecek eylem hukuka aykırı olacaktır.

Siyasiler, üst düzey bürokratlar ile kamuya mal olmuş kişiler, diğer insanlara nazaran ağır eleştirilere daha fazla katlanmak zorunda oldukları demokratik toplumlarda kabul edilmektedir. Ancak hakarete hiçbir kimse katlanamaz. İfade hürriyeti bakımından eleştiri ile hakaret ayrı ayrı değerlendirilmesi gereklidir. Kaba sövme hiçbir koşulda eleştiri olarak kabul edilemez. Türk toplumunun önemli bir kesiminin kendilerini siyasi liderlerle özdeşleştirdiği bu kişiler yapılan ve kamuya yansıyan hakaretlerin kendilerine yapılmış gibi tepkilere sebebiyet verip toplumdaki kutuplaşmayı artırdığı adı olaylarda dahi birçok öldürme ve nitelikli yaralama ile sona eren eylemlerin başlangıcında hakaret ve sövme fiillerinin olduğu gözetildiğinde, bu fiillerin yaptırımsız bırakılmasının toplumsal barışı bozucu ve kamu düzenine zarar vereceğinden, Demokratik toplum da yaptırım uygulanması zorunlu görülmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

Somut olayda; facebook sosyal paylaşım sitesinde kendi hesabı üzerinden "...'ın sevişme kaseti çıktı istifa etti. MHP'li iki vekilin sevişme kaseti çıktı istifa etti. Tüm ... ailesinin yolsuzluk kaseti çıktı istifa eden yok. Hırsızlığın sevişmekten daha onurlu sayıldığı bu ülkede Sevişin lan" şeklindeki sözler ile mağdur Cumhurbaşkanını tahkir edici şekilde resmedildiği görselin altında Cumhurbaşkanı ... iyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 12.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4120, Karar No: 2007/7641, Tarih: 09.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/4120 E.  ,  2007/7641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ... S.H.

DAVA TÜRÜ :MK 84 Maddesine Göre Heyet Atanması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalı derneğin 24.06.2006 tarihli genel kurul toplantılarının celbedilip eklenerek gönderilmesi için dosyanını mahalline İADESİNE, 22.11.2006 tarihli iade kararını yerine getirmeyen ilgili personelin dikkatinin çekilmesine oybirliğiyle karar verildi. 09.05.2007
Yargıtay — Esas No: 2015/13529, Karar No: 2015/13957, Tarih: 24.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/13529 E.  ,  2015/13957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 28216 ada 6 parsel sayılı 2709,37 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve ...'ın fiili kullanımında bulunduğu şerhi yazılarak arsa vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine vekili, kadastro çalışmaları sırasında teknik bilirkişilerin usulsüzlük yaptığı, taşınmazın niteliğinin taşlık, makilik, fundalık olduğu iddiasına dayanarak beyanlar hanesindeki kullanıcı şerhinin terkini istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 28216 ada 6 parselde davalının kullanımının bulunmadığı, boş, çalılık, kayalık dağlık arazi olduğu sübuta erdiğinden davalı adına olan kullanım şerhi kaydının iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli 28216 ada 6 parsel sayılı taşınmazda davalının kullanımının bulunmadığı, taşınmazın boş, çalılık, kayalık dağlık arazi olduğunun sübuta erdiği kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde Hazine'nin davasının kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç yasal düzenlemelere uygun düşmemektedir. Çekişmeli taşınmaz üzerinde, Kadastro Müdürlüğünce 3402 sayılı Yasa'nın Ek-4. maddesi gereği kullanım kadastrosu yapılmıştır. Dava tarihinden önce 26.04.2012 tarihli 28275 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6292 sayılı Kanun'un 9. maddesinin 2. bendi ile; " Bu Kanuna göre yapılacak işlemler sonuçlanıncaya kadar 2/B alanları hakkında Hazine tarafından kişiler aleyhine açılması gereken davalar açılmaz, açılmış ve devam eden davalar durdurulur." hükmü getirilmiştir. Somut olayda davacı Hazine, 6292 sayılı Kanun'un yürürlüğünden sonra 10.07.2014 tarihinde, taşınmazın niteliğinin taşlık, makilik, fundalık olduğu iddiasına dayanarak beyanlar hanesindeki kullanıcı şerhinin terkini istemiyle dava açmıştır. Hal böyle olunca; 6292 sayılı Kanun'un 9/2. maddesi göz önüne alınarak davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabul kararı verilmesi isabetsiz olup, davalı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine, 24.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.