muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/169, Karar No: 2024/6497, Tarih: 20.11.2024

...' ın üzerindeki kıyafet bilinmese de, kaza mahallinden 5400 mt. önce bulunan plaka tanıma sisteminden geçtikleri sırada, aracı, üzerinde şoför mahallindeki şahıstan farklı kıyafet bulunan ...'nin kullanmadığı, sanık ...'ın kullandığı kanaatine varıldığı, ayrıca kaza sonrası şahısların bulunduğu yerler değerlendirildiğinde, aracın sürücü kısmına yakın mesafede yaralı olarak bulunan sanık ...'ın araç sürücüsü olduğu , kaza anında aracın takla attığı sırada yola savrularak aracın sol konumuna 7.5 metrede tespit edilen maktul ...' nin ise yolcu konumunda olduğu anlaşılmış trafik bilirkişi raporu ile İstanbul Trafik İhtisas Dairesi raporlarında belirtildiği üzere sanığın meydana gelen trafik kazasında asli kusurlu olduğu ve sanığın 140 promil alkollü araç kullanması nedeniyle eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu kabul edilerek, sanığın TCK'nın 85/1, 22/3 maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Marmaris 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5963, Karar No: 2019/1435, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5963 E.  ,  2019/1435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11506, Karar No: 2018/7411, Tarih: 28.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/11506 E.  ,  2018/7411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/11/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 21/06/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kasten yaralama eylemi nedenine dayalı maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine karar verilmiş, hüküm; davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, olay tarihinde davacı ile davalı arasında çıkan kavgada müvekkilinin parmağının kırıldığını, bacağında kesi meydana geldiğini ve kalıcı sinir yaralanmasına neden olduğunu, bu nedenle bir ameliyat geçirdiğini, 90 günden fazla iş görmez raporu aldığını, müvekkilinin hem bedenen, hem de ruhen derin acılar çektiğini, öğretmenlik yapmakta olan müvekkilinin bacağındaki yaranın ayakta durmasını oldukça güçleştirdiğini ve iş gücü kaybına uğradığını, bu nedenle müvekkili lehine maddi ve manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, hükme esas alınan 22/10/2015 tarihli Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu raporu doğrultusunda, davacının 01/03/2011 tarihinde geçirmiş olduğu darp olayı sonucu olduğu bildirilen arızası, 11/10/2008 tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri muvacehesinde maluliyetine neden olacak düzeyde araz bırakmadan iyileşmiş olduğu bu nedenle maluliyet tayinine mahal olmadığı, iyileşme süresinin 01/03/2011 tarihinden itibaren 3 (üç) aya kadar uzayabileceği, kişide saptanan peroneal sinir arızası ile 01/03/2011 tarihli maruz kaldığı darp olayı arasında illiyet bağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Toplanan tüm deliller ve özellikle ceza mahkemesince yapılan yargılama sırasında davalıya atfedilen ve sübut bulan eylemler birlikte değerlendirildiğinde, davalının davacıya yönelik etkili eylemi sonucu beden gücü kaybı oluşmadan iyileştiği sabitse de, davacının parmağının kırıldığı anlaşılmaktadır. Bu haliyle, mahkemece davacının dilekçesindeki talepler de dikkate alınmak suretiyle, davacının parmağının kırıldığı gözetilerek maddi ve manevi zararının tespiti ile sonuca gidilmesi gerekirken davanın tümden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13989, Karar No: 2020/3043, Tarih: 26.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/13989 E.  ,  2020/3043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, asıl işveren T.C. ... tarafından alt işverenlere ihale edilen temizlik işlerinde, süpürgeci olarak 01/01/2006 tarihi ile 30/11/2012 tarihleri arasında, ihaleyi alan Güney Temizlik İlaçlama Şirketi ile son olarak ... Şirketine bağlı olarak çalışırken, 2012 yılı Eylül, Ekim ve Kasım ayına ait birikmiş 3 aylık ücretinin ödenmediğini, davacının bunun üzerine öncelikle ihtarname keşide ettiğini, daha sonra da ... İl Müdürlüğü’ne başvuruda bulunduğunu, bunun sonucunda davacı işçinin 3 aylık birikmiş ücretinin ödenerek işine son verildiğini, davacının çalıştığı dönemde Cumartesi ve Pazar günleri de dahil sabah saat 07:00’den akşam 20:00’ye kadar çalışarak fazla mesai yaptığını, genel tatillerde, milli bayramlarda ve dini bayramların birinci günü hariç çalışmaya devam ettiğini, yıllık izinleri kullandırılmayıp ücretlerinin de halen ödenmemiş olduğunu, eline geçen en son ücretin asgari ücret olduğunu, yemek, çocuk ve yol yardımının olmasına rağmen ödenmediğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. ... vekili; davacının, ihale kapsamında yüklenici firmalarda, 01/01/2006 tarihinden 2012 yılı Kasım ayına kadar çalıştığını ve bu çalışmaları karşılığında 2012 yılı Eylül- Ekim ve Kasım ayı ücreti de dahil olmak üzere tüm ücretlerinin peyderpey ödendiğini, belirli süreli süreksiz iş akdiyle çalışmasından dolayı kıdem tazminatını hak etmediğini, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti alacağı, yıllık izin ücreti alacağı ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı taleplerinin hukuki mesnetten yoksun olduğunu, bu nedenle davacının işçi alacağı talebinin muhatabının davalı yüklenici şirketlerin olduğunu, ayrıca zamanaşımı itirazında bulunduklarını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Grup Temizlik İnş. Turz. Oto. San. Tic. Ltd. Şti vekili ; müvekkili şirket tarafından kesinlikle davacının iş sözleşmesinin feshedilmesi gibi bir durum olmadığını, davacının iş akdinin istifa nedeni ile son bulduğunu savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Tic. Ltd. Şti vekili haksız davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalı ... Tic. Ltd. Şti vekili haksız davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılardan T.C. ... Büyükşehir Belediyesi ve ... Temizlik şirketi vekillerinin tüm, davalı ... Şirketi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davalılardan Güney İlaçlama şirketi son alt işveren olmayıp devreden işveren durumundadır. Buna göre Güney İlaçlama şirketinin yıllık izin ve ihbar tazminatı alacağından sorumluluğu bulunmadığından bu şirket yönünden anılan taleplerin reddine, keza kıdem tazminatından sorumluluğunun da sadece kendi dönemi ile sınırlı ve devir tarihindeki ücret seviyesi ile sınırlı olduğu ve son olarak da fazla mesai ücretine ilişkin sorumluluğunun ise yine devir tarihi olan 30/01/2012 tarihine kadar olduğunun, fazla mesai alacağı bakımından devir tarihinden sonraki alacaklar bakımından sorumlu tutulamayacağının düşünülmemesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/02/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37935, Karar No: 2017/2629, Tarih: 07.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/37935 E.  ,  2017/2629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında suç tarihinde cezaevinde bulunduğunu beyan ettiği, dosya içerisinde bulunan UYAP çıktısında 09/05/2013 tarihinde Gebze Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna giriş yaptığının belirtildiği, Kocaeli Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 09/05/2013 tarihli yazısında ise sanığın 10/04/2013 tarihinde Kocaeli Açık Ceza İnfaz Kurumunca teslim alındığının ancak sanığın firar etme durumu olabileceği göz önünde bulundurularak kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildiği, UYAP üzerinden yapılan incelemede sanığın 10/04/2013 tarihinde Kocaeli Açık Ceza İnfaz Kurumuna giriş yaptığı 09/05/2013 tarihinde ise çıkış yaparak Gebze Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna giriş yaptığının anlaşılması karşısında şüpheye yer bırakmayacak şekilde sanığın suç tarihinde cezaevinde bulunup bulunmadığı Kocaeli Açık Ceza İnfaz Kurumundan sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 07.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5332, Karar No: 2024/3677, Tarih: 03.04.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/5332 E.  ,  2024/3677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/568 E., 2022/473 K.

SUÇ : 7258 sayılı Futbol ve Diğer Spor Müsabakalarında Bahis ve Şans

Oyunları Düzenlenmesi Hakkında Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; olay nedeni ile pişman olduğuna, kararın bu şekilde kesinleşmesinin sosyal hayatını olumsuz yönde etkileyeceğine, daha önceden sabıkasının bulunmadığına, o dönemlerde yaşadığı maddi sıkıntılar ve çevresinde bulunan insanların yanılgısı ile yaşanmış bir olay olduğuna, izah olunan ve re'sen tespit edilecek nedenler ile mahkûmiyet kararının bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, sanık tarafından işletildiği anlaşılan ve içeride bilgisayar ve kupon çıktı makinesi bulunan yere, kolluk görevlileri tarafından müşteri sıfatı ile gidilerek bahis oynandığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 7258 sayılı Futbol ve Diğer Spor Müsabakalarında Bahis ve Şans Oyunları Düzenlenmesi Hakkında Kanun (7258 sayılı Kanun) 5/2-5. maddesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış, kovuşturma aşamasında hakkında 7258 sayılı Kanun'un 5/1-b maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanındığı görülmüştür.

Sanık bozma öncesinde alınan savunmalarında, iş yerini fatura ödeme merkezi olarak düzenleyecek olduğunu, sivil giyimli olan ve sonradan polis olduklarını öğrendiği şahısların gelip bahis oynamak istediklerini belirtip para verince, sorun olmayacağını düşünüp kupon düzenleyip verdiğini beyan etmiş, bozma sonrasında alınan savunmalarında ise iş yerinde çalışan arkadaşının yanına gittiğini, polislere kupon yapmadığını, ilgisinin bulunmadığını beyan etmiş, son celse alınan beyanlarında ise bir yanlışa girdiğini ve pişman olduğunu beyan ettiği anlaşılmıştır.

Tüm dosya kapsamı ve sanığın ikrarına göre; Kanunu'n verdiği yetkiye dayalı olmaksızın bahis ve şans oyunlarını oynattığı sabit olmakla, hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 230/1-b maddesinde ''mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Ancak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 230/1-b maddesinde ''mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda bilgisayar kütüklerine el konulduğu esnada; 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 134. maddesi uyarınca alınan bir karar mevcut olmadığından bilgisayarların incelenmesine ilişkin bilirkişi raporlarında gösterilen verilerin delil olarak kullanılması ve sanığın eyleminin yurt dışında oynatılan spor müsabakalarına dayalı sabit ihtimalli veya müşterek bahis ya da şans oyunlarının Türkiye'den oynanmasına imkan sağladığının kabulü ile 7258 sayılı Kanun'un 5/1-b maddesi uyarınca mahkûmiyetine karar verilmesi mümkün değil ise de, anılan delil dışında, kolluk tutanağı, kupon sureti ve sanık ikrarı uyarınca, sanık tarafından oynatılan spor müsabakalarına dayalı sabit ihtimalli veya müşterek bahis ya da şans oyunlarının, yurt dışında oynatılan bahis ya da şans oyunları olduğu hususu hukuka uygun delillerle ispatlanamayan sanık hakkında lehe olan 7258 sayılı Kanun'un 5/1-a maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 03.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18425, Karar No: 2006/17265, Tarih: 27.12.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/18425 E.  ,  2006/17265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ... Vekili Av.... Keleş ile davalı ...-Kur Genel Müdürlüğü Vekili Av.... aralarındaki tesbit davası hakkında ... İş Mahkemesinden verilen 21/09/2006 günlü ve 714/1575 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

1-Davacının tarımsal faaliyetleri nedeniyle, Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifi, ... Tohumu A.Ş ve Toprak Mahsülleri Ofisinden, ürün teslim edip etmediği etmişse ürün teslim ettiği yıllar ve bu nedenle yapılan ... prim kesinti miktar ve tarihlerinin ,

2-Ayrıca davacının, ... Ekicileri Kooperatifi, Ziraat Odası, Tarım Kredi Koop. ve Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifine üye olup olmadığı, üye olmuşsa hangi tarihte üyeliğinin başladığı ve halen devam edip etmediğinin ilgili Kuruluşlardan sorularak alınacak cevapların eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/12/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.