muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8083, Karar No: 2024/11161, Tarih: 18.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/8083 E.  ,  2024/11161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2164 E., 2022/112 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Erzurum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/62 E., 2019/102 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı .... Sanayi Ltd Şti Temsil Kayyımı Av. ... tarafından temyiz edilmekle; 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; kararın adli yardım talepli temyiz edildiği belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalı yönünden adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun'un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardım şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

6100 sayılı Kanun'da yalnızca gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların adli yardımdan yararlanabileceği düzenlenmiştir. Adli yardım talebinde bulunan tüzel kişi 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu (6102 sayılı Kanun) kapsamında kurulmuş limited şirket olup kanunda açıkça adli yardımdan yararlanabileceği düzenlenmediğinden adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun'un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa "6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği" şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi halinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 5. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi halinde, 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana (davalı kayyımına) yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı taktirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması halinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana (davalı kayyımına) yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı taktirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması halinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebi ile temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

Dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

18.11.2024 tarihinde adli yardım talebinin reddine ilişkin karara karşı Üye ... ve Üye ...'nin karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosyanın incelenmesinde; davalılardan .... Sanayi Ltd Şti'nin tek ortağı ve yönetim kurulu başkanı ...'nın Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/27 Esas ve 2016/349 Karar sayılı ilamı ile mahkumiyetine karar verildiği ve kararın 24.03.2017 tarihinde kesinleştiği, bu nedenle şirket organsız kaldığından Erzurum Asliye Ticaret Mahkemesinin 2018/114 Esas ve 2018/369 Karar sayılı kararı ile Av. ...'ın anılan şirkete kayyım olarak atanmasına karar verildiği görülmektedir.

Davalılardan .... Sanayi Ltd. Şti. Temsil Kayyımı Av. ... tarafından adli yardım talepli olarak verilen temyiz dilekçesinde ve aşamalardaki beyanında; Erzurum Asliye Ticaret Mahkemesince temsil kayyımı olarak görevlendirilmesi üzerine yaptığı araştırmalarda şirketin faal adresinin ve yetkililerinin tespit edilemediği, şirketin yönetim kurulu başkanı ve tek ortağının kesinleşmiş ceza mahkumiyeti nedeniyle Bursa Cezaevinde hükümlü olduğu, şirketin yönetim kurulu başkanı ....'ya eşinin vasi olarak atandığını şifahen öğrendiği, ancak Erzurum Sulh Hukuk Mahkemelerinde yaptığı araştırmada vasi atamasına rastlanmadığı şeklinde bilgilendirildiği beyan edilmiştir.

Her ne kadar 6100 sayılı Kanun'da kamuya yararlı dernek ve vakıflar dışındaki tüzel kişiler hakkında adli yardımdan yararlanabileceklerine dair hüküm bulunmasa da eldeki uyuşmazlıkta adli yardım talebinin doğrudan şirket yetkilisi tarafından yapılmadığı, şirkete Erzurum Asliye Ticaret Mahkemesince atanan temsil kayyımı tarafından adli yardım talep edildiği, dosya kapsamı ve temsil kayyımının aşamalardaki beyanları da dikkate alındığında adli yardım talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiği düşüncesindeyiz.

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 17.05.2023 tarihli 2020/22192 Başvuru Numaralı dosyasında da başvurucunun bireysel durumu değerlendirilmeden sırf tüzel kişi olması nedeniyle adli yardım müessesinden yararlanamayacağına ilişkin olarak kanundan kaynaklanan yaklaşımın meşru amacı bulunmadığı, yapılan müdahalenin başvurucunun mahkemeye erişimini aşırı derecede zorlaştırdığı, dolayısıyla müdahalenin ölçülü olmadığı sonucuna varılmıştır.

Açıklanan nedenlerle davalılardan .... Sanayi Ltd. Şti. Temsil Kayyımı Av. ...'ın adli yardım talebi kabul edilerek işin esasının incelenmesini düşündüğümüzden sayın çoğunluğun "adli yardım talebinin reddine" dair kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/7776, Karar No: 2011/11046, Tarih: 21.06.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/7776 E.  ,  2011/11046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 21.06.2011 günü duruşmalı temyiz eden davacı ... vekili Av. Onur Demez geldi. Karşı taraf davalı ile vekili gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 73.90 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.21.06.2011 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/14444, Karar No: 2014/9931, Tarih: 16.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/14444 E.  ,  2014/9931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2011/564-2013/255

Davacı İ.. G.. vekili Avukat F.A.. tarafından, davalı H.. G.. vd aleyhine 07/12/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Dava dilekçesinde, davalılardan H.. G.. tarafından yazılan ve diğer davalı şirket tarafından yayımlanan "Belediye İhale Dalavereleri" isimli kitabın kapağında davacının fotoğrafına yer verilmiş olması ve kitabın içeriğinde yer alan ifadeler nedeniyle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu ileri sürülmüştür.

Cevap dilekçesinde, yayının hukuka uygun sınırlar içinde yapıldığı savunulmuştur.

Mahkemece, kitap başlığında yer alan "dalavere" sözü ile davacının fotoğrafına birlikte yer verilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu kitabın arka yüzünde yer alan kitap özetinden de anlaşılacağı üzere; kitap, araştırmaya yönelik bir çalışma olup, kitapta; bir kısım büyükşehir belediye başkanlıkları ile küçük belediyelere örnek olarak seçilen Kars Belediyesi tarafından yapılan ihaleler değerlendirilmiştir. Kitaba konu edilen belediyelerin, belediye başkanlarının fotoğrafları da, kitap kapağının ön yüzünde gösterilmiştir. Davacı da, kitapta ihaleleri değerlendirilen Ankara Büyükşehir Belediyesi'nin başkanıdır. Kitabın içeriği ile ön yüzündeki fotoğraf uyumludur. Kitabın isminin çarpıcı olması da olağandır. Kitap içerik itibariyle de araştırmaya yönelik ve eleştiri mahiyetindedir.Bu nedenle kişilik haklarına saldırı bulunmadığından manevi tazminat isteme koşulları oluşmamıştır. Mahkemece bu husus gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalıların sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre, öteki temyiz itirazlarının ise incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2011, Karar No: 2020/12143, Tarih: 09.09.2020

**7. Ceza Dairesi         2020/2011 E.  ,  2020/12143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında hükümlülük, müsadere, sanık ... hakkında beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1. Katılan vekilinin, sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin yapılan incelmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2. Sanık ...’ın hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin yapılan incelemesinde ise;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 09.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/50699, Karar No: 2015/25360, Tarih: 26.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/50699 E.  ,  2015/25360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı, güvenlik tedbiri uygulanması

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK’nın 32/1. maddesi uyarınca suç tarihi itibariyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli ölçüde azalıp azalmadığı konusunda Adli Tıp Şube Müdürlüğü raporunun yetersiz olması nedeniyle sanık hakkında Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesinden veya Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde usulünce oluşturulmuş Sağlık Kurulundan rapor aldırılmadan eksik kovuşturmayla karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7797, Karar No: 2015/5774, Tarih: 10.06.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/7797 E.  ,  2015/5774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tire 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2010/75-2013/149

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından üçüncü şahıslara karşı haksız el atma nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde,davacı müvekkilinin dava dışı N.Y.'e ait . parsel sayılı taşınmazları 2006 yılında Nazire'nin eşi dava dışı A. Y.den kiraladığını 03.03.2009 tarihine kadar kullanıp her yıl kira bedelinin ödediğini ,davalıların 03.03.2009 tarihinde taşınmazlarda 36 dekarda turp ve 14 dekarda 2.el pamuk varken tarlayı sürdüklerini, davalıların bu eylemi nedeniyle oluşan 9.000 TL zararın fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla tahsilini talep etmiş ;Davalılar vekili ise davanın reddini savunmuştur.

Somut olayda,dava konusu kiralanan taşınmazlara ait kira sözleşmesi hasılat kirası hükümlerine tabidir.Hasılat kirası hükümlerini düzenleyen TBK'nun 367. maddesine göre de akit feshedilmediği taktirde sözleşme 1'er yıllık sürelerle yenilenmiş sayılır.Yenilen kira sözleşmesi ise en az 6 aylık yasal bildirim süresine uyulmak koşuluyla feshedilebilir.Taraflar arasındaki sözleşme devam ederken davalıların tarladaki mahsule kira sözleşmesinin sona erdiğinden bahisle el atıp mahsule zarar vermeleri, davalılarının eyleminin hukuka aykırı olduğunu gösterir. Davacı kiracının yaptırdığı tespit ve yargılama sırasında yaptırılan bilirkişi raporuyla zarar belirlendiğinden, bilirkişi raporu değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11435, Karar No: 2024/10777, Tarih: 11.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/11435 E.  ,  2024/10777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/627 D.İş, 2022/627

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Dairece Dosya Eksiklik Talep müzekkeresiyle, hükme esas alınan maluliyet raporunun dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirtilerek Dairemize gönderilmesi talep edilmişse de bugüne kadar müzekkereye cevap verilmemiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksikliğin hakim gözetiminde gerekli dikkat ve özen gösterilerek, usul ekonomisi de gözetilerek gecikmeye sebebiyet verilmeksizin giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE,11.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35095, Karar No: 2020/17758, Tarih: 08.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/35095 E.  ,  2020/17758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 24/04/2012 tarihinden itibaren Marmaray Projesi CR3 Sözleşmesi Gebze Halkalı Banliyö Hatlarının iyileştirilmesi, İnşaat, Elektrik ve Mekanik Sistemler Projesini yürüten davalıların oluşturmuş olduğu ortak girişiminin İstanbul Anadolu yakasındaki Marmaray Proje ofisinde/ofislerinde ve şantiyelerinde alt yapı üretim şefi sıfatıyla çalışırken, iş aktinin 15/07/2014 tarihinde haklı ve de geçerli bir neden olmaksızın davalılar tarafından feshedildiğini, davacının fazla mesai alacaklarını talep etmesine rağmen ödenmediğini, söz konusu projenin yapımı için Ulaştırma Bakanlığı Alt Yapı Yatırımları Müdürlüğü OHL - DİİMETRONİC Ortak Girişimi ile sözleşme imzaladığını, OHL - DİMETRONİC Ortak Girişimini oluşturan şirketlerin yabancı menşeili şirketler olmakla 3. ve 4.nolu davalı şirketlerin yasal olarak bu şirketlerin Türkiye'de faaliyet gösterebilmeleri için Türk Hukukuna göre kurulmuş şirketler olduğunu, ayrıca asıl işveren konumundaki OHL-Dimetronic ortak girişiminin ayrıca 3.nolu davalı şirket olan OHL SA Türkiye şubesi ile alt işverenlik ilişkisi(taşeron) de kurduğunu, davacının 3.nolu OHL SA Türkiye şubesi sigorta sicil numarası altında onun işçisi olarak çalışmakla OHL-Dimetronic ortak girişimini kuran şirketler ile asıl işveren sıfatıyla ve aynı zamanda bu ortak girişimin Türk Hukukuna göre kurulmuş Türkiye'de faaliyet gösteren Siemens Rail Automation S.A Türkiye İstanbul şubesi ve Obrascon Huarte Lain SA Türkiye şubesinin hem aslen hem de asıl alt işveren ilişkisi sebebiyle bu alacak haklarından ayrı ayrı müteselsilen sorumlu olduklarını, davacının davalılara ait işyerinde ve işyerine bağlı şantiye ve diğer işyerlerinde haftanın 6 günü, günde 12 saat çalıştığını, davacının işe saat sabah 08:00'de gelip akşam saat 20:00 ye kadar Cumartesi günleri de dahil olmak üzere yasal çalışma saati olan 45 saatin çok üzerinde çalıştığını ve kanunen hak ettiği fazla mesai ücretleri ve hafta tatili ücretlerinin defalarca kez talep etmesine rağmen ödenmediğini, davacının davalı şirketlerin devletten almış oldukları Marmaray CR3 Banliyö hatları projesinin süresinde bitirilmesi için yasal çalışma saatlerinin oldukça üzerinde çalıştığını, dava dilekçesi ekinde davacının yasal çalışma süresinin üzerinde çalıştığı saatlerde göndermiş olduğu şirket e-postaları çıktılarının mevcut olduğunu, davacının en son 5.381,43 TL net, 8.337,68 TL brüt ücret aldığını iddia ederek fazla mesai ücreti alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti: