muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/9259, Karar No: 2025/1648, Tarih: 18.02.2025

Bölge Adliye Mahkemesi’nin gerekçesinde yer aldığı üzere Aşır Tunç (B. No: 2015/17453) başvurusu üzerine verdiği, 22.01.2019 tarih sayılı kararında Anayasa Mahkemesi sürpriz karar yasağından ne anlaşılması gerektiğini açıklamakla birlikte devamında; ancak bu yasak hukukun gelişimine ve yeni şartlara uyarlanmasına engel olacak mutlak bir yasak olarak anlaşılmamasının gerektiğini, yargısal kararlardaki değişiklikler, hukukun dinamizmini ve mahkemelerin yaklaşımlarını yaşanan gelişmelere uyarlama kabiliyetlerini yansıtması yönüyle olumlu olduğunu, bu itibarla içtihat değişikliği tek başına adil yargılanma hakkının ihlali sonucunu doğurmayacağını, bu değişiklik ile benimsenen yeni yaklaşımın benzer uyuşmazlıklarda tutarlı olarak uygulanması gerekli olduğunu, makul bir gerekçe de ortaya konulmadan ve sonrasında istikrarlı bir şekilde uygulanmadan benzer nitelikteki uyuşmazlığın zıttı olacak şekilde davanın neticelenmesi hukuki belirsizliğe yol açacağına işaret etmiştir.

Ziynet; altın, gümüş gibi kıymetli madenlerden yapılmış olup; insanlar tarafından takılan süs eşyası olarak tanımlanmaktadır (Yılmaz, E., Hukuk Sözlüğü, Ankara 2011, s. 1529). Ziynet eşyasını evlilik münasebetiyle gelin ve damada verilen hediyeler olarak tanımlamak mümkündür. Bu bağlamda, bilezik, altın kelepçe, kolye, gerdanlık, takı seti, bileklik, saat, küpe ve yüzük gibi takılar, ziynet eşyası olarak kabul edilmektedir (Sağıroğlu, M.Ş., Ziynet Davaları, İstanbul 2013, s.3).

Bu noktada “kişisel mal” kavramının yasal olarak nasıl düzenlendiği üzerinde durulmalıdır:

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 220 nci maddesinde;

“Aşağıda sayılanlar, kanun gereğince kişisel maldır:

1.Eşlerden birinin yalnız kişisel kullanımına yarayan eşya,

2.Mal rejiminin başlangıcında eşlerden birine ait bulunan veya bir eşin sonradan miras yoluyla ya da herhangi bir şekilde karşılıksız kazanma yoluyla elde ettiği malvarlığı değerleri,

3.Manevî tazminat alacakları,

4.Kişisel mallar yerine geçen değerler.” kişisel mal olarak sayılmıştır. Bu noktada belirtilmelidir ki, eşlere ilişkin her türlü giyim eşyası, mücevher, saat, takılar, spor araç ve gereçleri, cep telefonları, gözlük, makyaj malzemesi gibi sadece kişisel kullanıma yönelik kural olarak taşınırlardan oluşan, istisnai olarak taşınmaz mallar 4721 sayılı Kanunun 220 inci maddesinin birinci fıkrasına göre o eşin kişisel malıdır (Dural, M., Öğüz T., Gümüş M.A., Türk Özel Hukuku, C.III, Aile Hukuku, s.218).

Sonuç itibariyle, Dairemizin 04.04.2024 tarih ve 2023/5704 Esas 2024/2402 sayılı ilamında “... Dairemizin önceki içtihatları, "aksine bir anlaşma ya da örf âdet kuralı olmadığı takdirde, düğünde kim tarafından hangi eşe ne verilirse verilsin, ne takılırsa takılsın (ziynet eşyası, altın, döviz, TL vs.) bunların hepsi kadına ait sayılır" yönündeydi. Ancak toplumuzun gelenek ve göreneklerinin zamanla değişikliğe uğraması, ekonomik ve hukuksal ilişkilerin dinamik yapısı ve özellikle; düğünlerde kadına özgü ziynet eşyalarının dışında, ortak bir yaşam kurma aşamasında olan eşlere maddî katkı sağlamak amacıyla, ekonomik değeri olan başka şeylerin de takılması/verilmesi, dikkate alınarak, düğünde eşlere takılan/verilen ve ekonomik değeri olan eşyalarla ilgili davalarda, Dairemizin içtihatlarında değişikliğe gidilmesi zorunluluğu doğmuştur. Bu konuda Dairemizin ilkesel nitelikteki yeni görüşüne göre; "Taraflar arasında ziynet eşyalarının paylaşımı konusunda anlaşma mevcut ise paylaşım bu anlaşmaya göre gerçekleştirilir. Ziynet eşyalarının paylaşımı konusunda taraflar arasında anlaşma bulunmadığı takdirde yerel örf ve adetin varlığı iddia ve ispat edilirse bu kurala göre paylaşım gerçekleştirilir. Aksi takdirde erkeğe ve kadına takılan/verilen ve ekonomik değer taşıyan her şey kural olarak kendilerine aittir. Ne var ki takılar içinde karşı cinse özgü (kadına ya da erkeğe özgü) bir şey varsa o cinse verilmiş sayılır. Özgü olma konusunda çekişme varsa ve gerektiğinde bilirkişi incelemesi yapılmalıdır. Bilirkişi incelemesi sonucunda o şeyin her iki cinse özgü olduğu belirlenmişse o şey takılan/verilen eşe ait olur. Takı sandığı/torbasına konulan ekonomik değer taşıyan şeyin aidiyeti konusunda; konulan şey kadına ya da erkeğe özgü bir şey ise o cinse verilmiş sayılır, o şeyin her iki cinse özgü olduğu belirlenmişse ortak kabul edilmelidir" yönündedir. Uyuşmazlık, tarafların iddia ve savunmaları da dikkate alınarak bu ilkeler doğrultusunda çözülmelidir....” denilmek suretiyle düğünde eşlere takılan/verilen ve ekonomik değeri olan eşyalarla ilgili davalarda, Dairemizin içtihatlarında değişikliğe gidilmesinin neden gerekli olduğu ayrıntılı olarak gerekçelendirilmiş ve istikrarlı bir şekilde uygulanmaya devam edilmektedir. Bu itibarla Bölge Adliye Mahkemesinin davalının ilgili kararın uygulanmasına yönelik istinaf talebinin esastan reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hemen belirtilmelidir ki, ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. (6100 sayılı Kanun md.190) Diğer taraftan 4721 sayılı Kanun'un 222 nci maddesinin birinci fıkrasında da yine aynı Kanunun 6 ncı maddesi ile paralellik gösteren “Belirli bir malın eşlerden birine ait olduğunu iddia eden kimse, iddiasını ispat etmekle yükümlüdür” şeklindeki düzenleme ile de ispat yükünün kime ait olduğu hususu gösterilmiştir. Ziynet alacağı davalarında da olağan olan kadına özgü ziynet eşyalarının kadın eşin himayesinde bulunmasıdır. Bunun aksini iddia eden kadın eş iddiasını ispatla mükelleftir. Ziynet eşyası davasında dava konusu altınların varlığı ve bu altınların kadın eşte olmadığı şüpheye yer vermeyecek şekilde ispatlanmalıdır.

Diğer yandan, "Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir" (6100 sayılı Kanun md. 26/1).

Somut olayda davalı vekilinin dilekçeler aşamasında usulüne uygun olarak ileri sürdüğü iddiasına yönelik Dairenin değişen içtihadı doğrultusunda, yerel adet gereğince erkeğe ait olması gereken ve yine kadına özgü olmayan erkeğe takılan takıların miktarı ve bunların yerel adet gereğince erkeğe ait olduğu konusunda tanık dinletme talebi dikkate alınarak inceleme yapılması ve delillerin bu çerçevede bir bütün olarak değerlendirilerek ziynet alacağı davası hakkında karar verilmesi gerekirken, bu hususun hiç değerlendirilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

2.Kabule göre de;

a)Davalı vekili tarafından sunulan cevap dilekçesinde davacının iddia ettiği kadar ziynet takılmadığı ileri sürülerek miktar olarak ziynetin varlığına itirazları olduğu belirtilmiştir. Bilirkişi kök raporuna karşı 18.05.2022 tarihli itiraz dilekçesinde bu itirazının yanında kutuya konulan altınların gram ve cinslerinin kese içinde atılmasına rağmen tespit edilmesinin mümkün olmadığını, bu yönde tanık beyanlarının da bulunmadığını, davacının iddiasında olduğu haliyle hesap yapılmasının hatalı olduğunu ileri sürmüş, alınan ek raporda, bilirkişi tarafından “gelin ve damat masaya geldiğinde davetlilerin ellerinde hediye edecekleri kutu ve keselerin tespit edildiği ancak keseyi taşıyan kişi kamera kadrajının dışında kaldığını, davalının sunduğu listeden de keseye konulan altınların tespit edilemediği” yazılmak suretiyle ikinci bir rapor hazırlanmış, ancak keseye konulan ve raporda net görüldüğü belirtilen bilezikler dışındaki altınların gram ve cinslerini nasıl tespit ettiği yönünde bir açıklama getirmemiş olması doğru olmamıştır.

b)Davacı kadın vekilinin dava dilekçesinde talep ettiği 9 adet tam altın, 34 adet yarım altın, 109 adet çeyrek altın, 3 adet gramise altın, 2 adet reşat lira, 11 adet ata lira ve 62 adet farklı gramajlarda bileziklerin aynen olmadığı takdirde bedel talebinde bulunmasına karşın, hazırlanan bilirkişi raporundan sonra ıslah dilekçesi ile talebini 8 adet tam altın teklik, 34 adet yarım altın, 109 adet çeyrek altın, 2 adet gremse (13.545,00 TL), 2 adet reşat lira (5.515,00 TL), 11 adet ata lira (30.838,60 TL), 53 adet bilezik (256.610,00 TL) aynen olmadığı takdirde toplam = 449.211,85 TL’nin tahsiline karar verilmesini talep ederek, dava dilekçesinde bulunan “1 adet tam altın, 1 adet gremse, 9 adet bileziğin ıslah dilekçesinde yer almadığı anlaşılmaktadır. Davacının söz konusu isteminin ıslah müessesesinin mahiyetiyle bağdaşır bir yönü bulunmadığı, eldeki davada davacının talebinin bir usul işlemi olmayıp maddî hukuka taalluk eden kısmi feragat olduğu, doktrinde buna talep sonucunun daraltılması da denildiği, davacının talep sonucunu azaltmasının, davayı genişletme ya da değiştirme sayılmadığı, tam veya kısmi feragat için karşı tarafın iznine ve ayrıca bunun için ıslah yoluna başvurulmasına gerek olmadığı, somut olayda davacının talep sonucunu daraltmasının davadan kısmi feragat niteliğinde olduğunun kabulü gerekirken, karar yerinde bu hususun tartışılmaması da doğru bulunmamıştır.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazların şimdilik incelenmesine yer olmadığına,Temyiz peşin harcının istek halinde yatırana iadesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,18.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26150, Karar No: 2016/5804, Tarih: 29.03.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/26150 E.  ,  2016/5804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 25/07/2013 tarihli isteminin eski hale getirme ve temyiz mahiyetinde olduğu ve CMK'nın 42. maddesine göre hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hale getirme istemi hakkında Dairemizce ve öncelikle karar verilmesi gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

Hüküm fıkrasında, başvurulacak yasa yolları, yasa yollarının süresi ve hangi tarihten itibaren başlayacağı, merci ve başvuru şeklinin duraksamaya yer bırakmayacak biçimde açıklanması zorunluluğuna karşı, sanığın yüzüne karşı verilen hükümde, yasa yoluna başvurunun tefhim yada tebliğden başlayacağı belirtilmediği ve bu itibarla sanığın yanıltıldığı ve bu nedenle sanığın temyizinin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Dosya içeriğine, oluşa ve savunmaya göre; olay gecesi alkollü olan sanığın markası, rengi kendi aracı ile benzer olup müştekiye ait park halinde bulunan kilitli aracı kendi aracı zannederek, kendi aracının anahtarı ile çalıştırıp evine gittiğinin, tanık ...'ın sanığı olay gecesi gördüğünü, araç kimin diye sorduğunda kendisinin olduğunu söylediğini, sonra plakaya beraber baktıklarını ve o zaman sanığın yanlış arabayı almışım dediğini, aşırı alkollü olduğunu beyan etmesi ve 16.10.2012 tarihli olay yakalama ve teslim tutanağında, sanığın anahtarı ile deneme yapıldığında anahtarın müştekinin aracının kapılarını açtığı ve çalıştırdığının görüldüğünün tespit edilmesi karşısında, sanığın faydalanma ve hırsızlık kastının bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın suç tarihinde müştekinin sokağa kilitleyerek park ettiği aracını, yanında bulundurduğu yedek anahtarı kullanmak suretiyle çalıştırıp çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinde düzenlenen “haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit açmak suretiyle” hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-b maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 29/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14200, Karar No: 2024/6894, Tarih: 12.09.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/14200 E.  ,  2024/6894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikrî ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/33 E., 2022/127 K.

SUÇ : 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I.TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz sebebi, sanık lehine yapılan tüm değerlendirmelerin usul ve kanuna aykırı olması nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılarak sanığın cezalandırılması ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

2. Sanığın temyiz sebebi, usul ve kanuna aykırı olan hükmün bozularak hakkında beraat kararı verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Katılan vekilince, sanığın işlettiği kırtasiyeden satın aldığını beyan ettiği fotokopi yoluyla çoğaltılmış 2

adet kitap ile yazar kasa fişini sunarak şikâyetçi olması üzerine alınan arama kararına istinaden yapılan aramada 43 adet kitap fotokopisi ile 3 adet PDF formatında kitap ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Sanık aşamalardaki savunmalarında, orjinal kitaplardan çoğaltma yapmadığını, aramada ele geçen fotokopileri, müşterilerin getirdikleri fotokopilerden çekerek çoğalttığını beyan etmiştir.

08.06.2015 tarihli bilirkişi raporu ile flash diskte yer alan PDF dosyalarının katılan yayınevine ait soruşturmaya konu kitaplar olduğu, ele geçen 43 adet kitap fotokopisi ile katılan vekili tarafından 2 adet orjinal kitap ile birlikte sunulan ve aynı kitaba ait olduğu görülen 2 adet kitap fotokopisinin tamamının katılan yayınevine ait olduğu belirtilmiştir.

Ele geçirilen eserlere ilişkin hak sahipliğini ispatlamaya yarayan hukuken geçerli belgelerin yasal süresi içerisinde dosya arasına sunulduğu anlaşılmıştır.

Yargıtay bozma ilâmının gereğinin yerine getirildiği görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan vekili ile sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekili ile sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ile sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 12.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18122, Karar No: 2022/15501, Tarih: 08.11.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/18122 E.  ,  2022/15501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ...’in temyiz isteminin, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığı, uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu, sanık ...’in temyiz isteminin, kasten suç işlemediği, uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek, anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanıklar ... ve ...'in olay tarihinde gündüz vakti Cezeryeci Kadir Usta isimli iş yerine geldikleri, iş yerinde çalışan müşteki Seda’nın olayın sıcaklığıyla alınan beyanına göre sanık ...’ın müşteki Seda'ya nar ekşisi alacağını söyleyip 100,00 TL para verdiği, sonra 100 TL’yi geri isteyip 53 TL para vererek 40 TL para üstü ve nar ekşisini aldığı, bu esnada sanık ...'ın da müşteki Funda'yı lafa tutup dikkatinin dağılmasını sağladığı, kafası karışan müşteki Seda’nın kasaya müşteki Funda’yı çağırdığı, bu kez müşteki Seda’yı oyalarlarken müşteki Funda’yı kandırıp fazladan 40 TL para üstü alarak olay yerinden ayrıldıklarının anlaşılması karşısında; sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nın 157/1. maddesinde belirtilen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde uygulama yapılması,

Eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğunun kabulü halinde,

Eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğunun kabulü halinde,

2-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde tanımı yapılan dolandırıcılık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, CMK'nun 283/1. maddesi uyarınca sanıkların ceza miktarları yönünden kazanılmış haklarının korunmasına, CMK’nın 304/2. maddesi gereğince dosyanın gereğinin ifası için ... Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08.11.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4740, Karar No: 2014/164, Tarih: 16.01.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/4740 E.  ,  2014/164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2012

NUMARASI : 2010/209-2012/415

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı N. G. S. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalılardan V.. E.. ve M.. K..’un arsa sahibi, müvekkilinin temlik alacaklısı olduğu S... Beton Elemanları İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin yüklenicisi olduğu 09.05.2000 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre, inşa edilecek bağımsız bölümlerden 18 numaralı olanın yükleniciye verilmesinin kararlaştırıldığını, başlatılan icra takibi sırasında alacağına kavuşamayan müvekkiline İİK’nın 94. maddesine göre dava açma yetkisinin verildiğini, bu arada anılan taşınmazın önce davalılardan N. G.S., sonrasında diğer davalı A.. P..’e devredildiğini ileri sürerek, anılan bağımsız bölümün tapusunun iptali ile yüklenici adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı V. E. ve N. G. S. vekilleri, davanın reddini istemişler, diğer davalılar ise davaya yanıt vermemiştir.

Davalı V. E. ve N. G. S. vekilleri, davanın reddini istemişler, diğer davalılar ise davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 05.10.2009 tarih ve 2008/5825 E., 2009/5056 K. sayılı ilamıyla, arsa sahipleri ile yüklenici arasındaki sözleşmeye göre, davaya konu 18 numaralı bağımsız bölümün yükleniciye özgülendiği, tapu devrinin yapılması için iskân ruhsatı alınması şartı bulunduğu, iskânın 17.01.2003 tarihinde alındığı, dava konusu bağımsız bölümün şirket ortağı E. S. karısı N. G.S. yüklenici şirketin 20.01.2003 tarihli isteğiyle 27.01.2003 tarihinde devredildiği, bu kişinin ise, 25.04.2003 tarihinde A.. P..’e devrettiği, icra takibine dayanak çeklerin 20.10.2002 ve 11.11.2002 keşide tarihli olduğu, temlik alacaklısı olan davacı alacağının doğum tarihinin iskân ruhsatının alındığı tarihten önce olduğu, buna göre de, taraf delilleri toplanarak ve davalılar N. G. S. ile A.. P..’in durumları da değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuş, mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davaya konu bağımsız bölümün iskân ruhsatının 17.01.2003 tarihinde alındığı, başlatılan icra takibi sırasında 21.01.2003 tarihinde taşınmaz üzerine ihtiyaten haciz konduğu, bu ihtiyati haczin neden konduğunu bilebilecek olan takip borçlusu şirketin ortağı olan E. S. eşi olan N. G. S., yüklenici ile alacaklı arasındaki işlemi bilebilecek durumda olduğu, bu hale rağmen taşınmazın 27.01.2003 tarihinde üzerindeki ihtiyati haciz şerhine rağmen devralındığı, sonrasında da A.. P..’e üzerindeki ihtiyati haciz şerhi ile birlikte devredildiği, bu satışların muvazaalı olduğu, arsa sahipleri V.. E.. ve M.. K..’un borçlu yüklenicinin istemi üzerine bağımsız bölümü N. G. S. devrettikleri, bu devirde ise hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, V.. E.. ve M.. K.. aleyhine açılan davanın reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın kabulü ile anılan bağımsız bölümün yüklenici S... Beton Elemanları İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. adına tesciline karar verilmiştir.

Kararı, davalı N.. G. S. vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı N. G. S. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı N. G. S. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.