muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9096, Karar No: 2012/16904, Tarih: 13.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/9096 E.  ,  2012/16904 K.**

**"İçtihat Metni"**Adalet Bakanlığı Bilgi İşlem Dairesi Başkanlığınca hazırlanmıştır. İzinsiz olarak kopyalanması ve dağıtılması hukuki sorumluluk gerektirir.

MAHKEMESİ : Mersin 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/02/2012

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı şirketin işyerini başka bir şirkete kiralaması sebebiyle feshedildiği, feshin geçerli nedene dayanmadığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ve hafta sonu tatili ücretlerinin ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, davacının istifa ederek devir alan kurumla iş sözleşmesi yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ve genel tatil ücreti bakımından davanın kabulüne fazlaya ilişkin talepler bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut  herhangi  bir  suretle bir işverenden  başka  bir  işverene                                                              geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, işyeri devri söz konusu olup davacı ara vermeksizin devralan şirkete bağlı olarak aynı işverene ait işyerinde çalışmaya devam ettiğinden feshe bağlı ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin alacağını isteyemez. Anılan tazminat ve alacakların reddi yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2129, Karar No: 2019/1400, Tarih: 06.03.2019

**1. Ceza Dairesi         2017/2129 E.  ,  2019/1400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

SUÇ : Kasten öldürme, silahlı tehdit

HÜKÜM : TCK'nin 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 11 yıl 8 ay hapis cezası,

TCK'nin 106/2-a, 43, 62, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın maktul ...'yu kasten öldürme ve katılan ... ile müşteki ...'u silahla tehdit suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişkin cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, katılanlar vekilinin öldürme suçunun vasfına, öldürme suçu yönünden tahrik hükümlerinin uygulanmasının isabetli olmadığına, eksik ceza verildiğine, sanık müdafiinin öldürme suçu yönünden tahrik indiriminin az olduğuna, silahlı tehdit suçunun unsurları itibariyle oluşmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a)Polis memuru olarak görev yapan sanık ...'in olay günü kız arkadaşı Filiz ile sivil olarak gezmeye çıktığı, maktul ...'ın işlettiği piknik alanında köfte ekmek yemek için oturdukları, bankın paralı olduğu hususunda iş yeri çalışanı ... tarafından sanığın uyarıldığı, sanığın kendisinin polis memuru olduğunu da belirterek mangal veya başkaca yemek siparişi vermeyeceklerini, tesiste fazla kalmayıp köftelerini yedikten sonra gideceklerini söylediği, iş yeri çalışanı Ali'nin durumu ilettiği patronu Vedat'ın sanığın yanına gelerek kaba ve hakaretamiz tavırlarla sanığa para vermeyecekse oradan ayrılmasını söylediği, sanığın bu davranıştan rahatsız olarak karşılık vermesiyle aralarında tartışma çıktığı akabinde maktul ve bir grup çalışanının fiili saldırısı sonucu sanığın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, maktulün gayri resmi eşi Beyhan'ın da yatıştırma çabaları sonrasında arkadaşı Filiz tarafından olay yerine çağrılan ambulansın sanığı hastaneye götürdüğü ve bu olayla ilgili adli soruşturmanın başlatıldığı, sanığın geceyi evinde geçirdikten sonra sabah saatlerinde tekrar maktulün işlettiği piknik alanına bu kez polis memuru olması nedeniyle kendisine teslim edildiğini belirttiği görev silahı ile geldiği, gün içinde gelecek müşterilere hazırlık yapan maktule bir gün önce yaşananların etkisiyle tabancasıyla ateş edip beşi öldürücü nitelikte yedi isabetle maktulü vurduğu, Vedat'ın aldığı yaralarla hayatını kaybettiği, sanığın iş yerini terk ederken "hepinizi öldüreceğim" diyerek silah tevcih ederek o sırada orada bulunan katılanlar Beyhan ve Ali'yi de tehdit ettiği olayda;

a)Maktul ...'tan kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve derecesi itibarıyla, 5237 sayılı TCK’nin 81 ve tahrik nedeniyle 12 yıl ile 18 yıl arasında hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nin 29/1. maddeleri uyarınca üst sınıra yakın bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, temel cezanın 14 yıl olarak belirlenmesi ve uygulamanın devamının da buna göre yapılması suretiyle sanığa eksik ceza tayin edilmesi,

b)Sanığın üzerine atılı silahla tehdit suçunu bir önceki gün kendisine karşı kasten yaralama eyleminde bulunan grup içerisinde yer alan müşteki ... ile birlikte sanığa karşı tahrik teşkil edecek herhangi bir eylemde bulunmayan katılan ...'a karşı gerçekleştirmesi nedeniyle sanığın asgari seviyeye yakın olarak tahrik indiriminden faydalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

c)Sanığın Cumhuriyet savcılığında alınan 06.04.2014 tarihli beyanında eylemini görev silahıyla gerçekleştirdiğini beyan etmesine göre bu husus araştırılarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 266/1 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

d) Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5164, Karar No: 2016/1623, Tarih: 09.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/5164 E.  ,  2016/1623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/324667

Mahkemesi : Bayındır (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 24/06/2014

Numarası : 2013/552 - 2014/364

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçi V.. Ç..'ın, “idaresindeki otomobil ile yanında eşi ve 2 yaşındaki oğlu da olduğu halde, Bayındır - Torbalı karayolunda İzmir istikametine doğru seyir halindeyken olaya konu hemzemin geçide yaklaştığı sırada, karşı yönden gelen sanığın, idaresindeki kamyonun uzun huzmeli farlarının açık olması nedeniyle görüşünün engellendiğini, bu konuda sanığı selektör yaparak uyarmasına rağmen diğer farları da açarak üzerine doğru kamyonu sürmesi neticesi sürüş güvenliğinin bozularak sağdan yol dışına çıktığını” beyan ettiği, aynı araçta bulunan ve olaydan hemen sonra dinlenen eşi F... Ç...'ın da şikayetçiyle benzer şekilde beyanda bulunduğu, kovuşturma evresinde sanık ve görgüye dayalı bilgisi olmayan tutanak mümzilerinin dinlenilmesi ile yetinilerek, şikayetçinin ise bildirdiği adresten farklı bir adrese talimat yazılması nedeniyle dinlenilmediği gibi eşinin de beyanına müracaat edilmeden eksik inceleme neticesi yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesi ile sanığın beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebebten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6705, Karar No: 2012/3393, Tarih: 12.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/6705 E.  ,  2012/3393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ayakta dik pozisyonlama cihazı bedelinin EURO para birimine 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı üzerinden işleyecek faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre, davacının tüm, davalı Kurum'un aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacı sigortalının travmatik parapleji rahatsızlığı nedeniyle T.C. Sağlık Bakanlığı Kastamonu Rehabilitasyon Merkezi'nin düzenlediği 12.12.2006 tarihli sağlık kurulu raporundaki görüş uyarınca alınan ayakta dik pozisyonlandırma cihazı (motorlu kalkış, motorlu sürüş)’nın bedeli olan 18.390,00 EURO'nun fiili ödeme tarihindeki TCMB döviz satış kuru üzerinden YTL karşılığının dava tarihinden itibaren 3095 ayılı Kanunun 4/A maddesi uyarınca devlet bankalarının EURO para birimi ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı üzerinden işletilecek faizi ile birlikte ödenmesine, katkı payının müvekkile yapılacak ödemeden düşülmesine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 28.03.2007 tarihinde kuruma cihazın temin edilmesi için talepte bulunduğu, 20.08.2007 tarihli ... Rehabilitasyon Tekn. Ltd. Şti tarafından ...'a (Motorlu kalkış-motorlu sürüş) Ayaktadik pozisyonlandırma cihazı verildiğine dair Seri A 031264 sıra no’ lu, 18.390,00 Euro bedelli fatura ve bu faturaya istinaden 11.9.2007 tarihli ve 79 sayılı 18.390,00 TL'lik tahsilat makbuzun olduğu, 29.04.2008 tarihli Ankara Ticaret Odası yazısında cihazın bedelinin KDV hariç 14.543 EURO olduğunun bildirildiği, cihaz bedelinin Kurumca ödenmediği, Kastamonu Rehabilitasyon Merkezi'nce 12.12.2006 tarihinde verilen rapora göre; davacının ayakta dik pozisyonlandırma cihazı, motorlu kalkış, motorlu sürüş fonksiyonlu araba( Hasta istihdam durumunda kognitif fonksiyonları kolaylaştırma amaçlı) kullanmasının uygun olduğuna karar verildiği, Hacettepe Üniversitesi Nöroloji Anabilim Dalı Başkanlığı’ nın 25.12.2007 tarihli görüş yazısında "Her iki bacağinı kullanamayan hastaya Ayakta Dik Pozisyonlama Cihazı (motorlu sürüş-motorlu kalkış)"kullanmasının uygun olacağının belirtildiği,

Hacettepe Üniversitesi Nöroloji, Ortopedi ve FTR Yüksek Okulu’nda görevli üç doktor bilirkişi tarafından düzenlenen raporda dava konusu Ayakta Dik Pozisyonlama Cihazının (motorlu sürüş-motorlu kalkış)" hastanın doğuştan var olan ve 2 defa opere edilmesine rağmen düzelme göstermeyen lezyonu yada sekel olarak kalan klinik bulgularını tedavi edici etkisinin bulunmadığı, kollarını kullanması gereken işlerde, kolay ulaşım sağlanması, günlük yaşam aktivitelerini daha bağımsız sürdürmesi, solunum, psikoloji ve sosyal yaşama katıılım gibi sorunlarda düzelme sağlayacağı, iş görmezliğini gidermede yardımcı olacağı düşüncesinin belirtildiği, İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Fiziksel Tıp Ve Rehabilitasyon Anabilim Dalı’ nda görevli 4 öğretim görevlisi tarafından düzenlenen 8.9.2009 tarihli raporda hastanın fiziksel, psikolojik, işlevsel ve sosyal sağlığını tehdit eden komplikasyonların hastada ortaya çıkmasının engellenmesi, hastanın kişisel ihtiyaçlarının görülme kabiliyetinin ve eğitim, sosyal katılım imkanlarının kısıtlanmasının önlenmesi ve tıbbi durumunun elverdiği en yüksek seviyeye çıkabilmesi amacıyla, hastada sağlık Kurulu raporunda belirtilen motorlu tipte cihazı kullanmasının uygun ve gerekli olduğunun belirtildiği, Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulu’ nun 29 Nisan 2009 tarih, 4062 sayılı kararında da dava konusu Ayakta Dik Pozisyonlama Cihazının (motorlu sürüş-motorlu kalkış)" sigortalı için bazıları hayati tehlike arz eden komplikasyonların hastada ortaya çıkmasını engellemeye yardımcı olarak hastanın hayatiyetinin ve sağlığını korunmasına katkı sağlayacağı gibi hastanın geri kalan kuvvet ve yeteneklerini geliştirerek kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetlerini artırıp, fiziksel, psikolojik, sosyoekonomi hayatı açısından tıbbi durumunun elverdiği en yüksek kapasiteye ulaşmasına katkı sağlayacağı, bu nedenle hastada ortaya çıkabilecek komplikasyonları önleyeceği, ancak tetraplejik olması nedeniyle çalışma hayatına kazandırılması yönünden yarar beklenmediğinin” belirtildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa’nın 32. maddesidir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa’nın 32. maddesidir.

506 sayılı Kanunun hastalık sigortasına ilişkin 32. ve devamı maddelerinde yer alan “işgöremezliği giderme” kavramı yanında uyuşmazlığın çözümünde kanunun 34. maddesinde yer alan “iyileştirme” kavramının da incelenmesi gerekmektedir. T.C. Anayasası’nın 90. maddesi uyarınca usulüne göre yürürlüğe konulmuş anlaşmalar kanun hükmündedir. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası anlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası anlaşma hükümleri esas alınır. Bu bağlamda onay kanunu ile yürürlüğe giren Sosyal Güvenliğin Asgari Normları Hakkında 102 Nolu ILO Sözleşmesinin 10/3. maddesinde; yapılacak yardımların, korunan kimsenin sağlığını korumaya, çalışma gücünü iadeye ve şahsi ihtiyaçlarını karşılayabilme kabiliyetini artırmaya matuf olduğu açıklanmıştır. 506 sayılı Kanun'un hastalık sigortası kolundan sağlanacak sağlık yardımlarının kapsamı başlıklı 33. maddesinin son fıkrasında da onaylanması nedeniyle bağlayıcı hale gelen 102 Nolu ILO Sözleşmesinin 10/3. maddesi hükmü tekrarlanmıştır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 63. maddesinde de yapılan açıklamalar doğrultusunda düzenleme bulunmaktadır. Bu yasal düzenlemelerden açıkça görüldüğü gibi sigortalıya "Ayakta Dik Pozisyonlama Cihazı" temini yönünden aranacak temel unsur; iyileşmesine yardımcı olması unsurudur. İyileşmeye yardımcı olma kavramının ise, açık yasal düzenlemeler uyarınca; sağlığı koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma olarak kabulü zorunludur, aksinin kabulü halinde iyileşme kavramına ilk günkü sağlığına kavuşma anlamının verilmesi halinde ortez ve protez kullanımının hiçbir zaman mümkün olamayacağı hususu da açıktır.

Kurum'un teminle yükümlü olduğu yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun fiyatlı dik pozisyonlandırma cihazına hak kazanılması için gerekli olan "iyileştirme" unsurunun, diğer bir anlatımla sağlığı koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma hususlarının; cihazı kullanacak kişi yönünden, üniversite veya eğitim araştırma hastanelerinin fiziksel tıp ve rehabilitasyon kliniklerinde yatırılarak uygulama ve eğitiminin yapılması, sonrasında nöroloji, ortopedi ve fiziksel tıp ve rehabilitasyon uzmanlarının da içinde yer aldığı sağlık kurulu raporu ile gerekliliğinin belirlenmiş olması gereklidir."(Yargıtay HGK, 04.03.2009, 2009/10-34 E., 2009/104 K.)

Somut olayda dosya içerisinde bir çok rapor olmasına rağmen, bu raporlardan hastanın "Ayakta Dik Pozisyonlama Cihazını (motorlu sürüş-motorlu kalkış)" kullanıp kullanamadığı hususunun anlaşılmadığı, bu hususta uygulama yaptırılmadığı, hastanın özür durumuna göre bu cihazları kullanıp kullanmayacağı hususunda rapor alınmadığı, davacının iyileşmesine yardımcı olacak daha basit ve ekonomik cihazların bulunup bulunmadığı konusunda bilgi olmadığı gibi bu konuda mahkemece de bir araştırma yapılmadığı anlaşılmış olup eksik inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Öte yandan her ne kadar davalı SGK Başkanlığınca bu cihazın Kurumun sözleşme listesinde yer almadığı, bu cihaz için herhangi bir fiyat tespiti rakamı belirlenmediği, Sağlık Uygulama Tebliğinde fiatının bulunmadığı bildirilmiş ise de davalı Kurum ile protokollü firmaların protokolü dahilinde olmayan veya Kurumla protokolü olmayan firmalardan temin edilen cihazların Kurum tarafından karşılanabilecek değerinin tespiti konusundaki yöntem gereğince, Sağlık Bakanlığının konuya ilişkin görüşü de alınmak suretiyle rayiç belirlenmesi gereği gözetilmeksizin yalnızca Ticaret Odası görüşü ile sonuca varılmış olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 15.12.2010 tarih ve 2010/21-591 Esas, 2010/666 Karar)

Yapılacak iş; a-) dava konusu olan ve sigortalıya temin edilen Ayakta Dik Pozisyonlama Cihazının (manuel kalkış, çemberden aktive motorlu sürüş) sigortalı tarfından kullanılıp kullanılmadığının zabıta araştırması ile tespitini yaptırmak, cihazın varlığının tespitinden sonra hastanın özür durumu da gözetilerek refakate alınacak ortepedi, travmatoloji, fiziksel tıp ve rehabilitasyon, erişkin nörolojisi uzmanları ile keşif icra ederek "hastanın özür durumuna göre bu cihazları kullanıp kullanamayacağı, uygulama yaptırılarak ve hastanın fiziksel durumu, zeka düzeyi, yaşı ve yaşadığı mekan ile psikolojik koşulları da değerlendirerek bilimsel dayanakları ile ortaya koymak, cihaz üzerinde ayrıntılı inceleme yaparak gerçekten kullanıp kullanılmadığı, kullanmaya bağlı olarak cihazın yıpranıp yıpranmadığını tespit etmek,

b-) cihazın ödemeye esas bedelinin tespiti yönünden davalı Kurum ile protokollü firmaların protokolü dahilinde olmayan veya Kurumla protokolü olmayan firmalardan temin edilen cihazların Kurum tarafından karşılanabilecek değerinin tespiti konusundaki yöntem gereğince, Sanayi ve Ticaret Bakanlığından 27.10.2005 tarih ve Seri A (...) nolu faturadaki "LAE- M12 Ayakta Dik Pozisyonlandırma Cihazı" (manuel kalkış çemberden aktive motorlu sürüş fonksiyonlu) isimli cihazın ithalatçı firmasının bulunup bulunmadığı sorularak, Sosyal Güvenlik Kurumu Fiyat Tespit Komisyonuna varsa başka firmalar tarafından yapılan fiyat teklif belgeleri ile komisyon tarafından yapılan raiç bedel araştırmasına ilişkin tüm belgeleri getirterek, Sağlık Bakanlığının konuya ilişkin görüşü de alınmak suretiyle ve ticari örnekseme olması yönünden aynı teknik donanım ve pratik kullanım ile "iyileştirmeye" yarayacak başkaca cihazların dava konusu cihaz ile karşılaştırılmasının yapılıp, faturayı düzenleyen ... Rehabilitasyon Teknolojileri Ltd. Şti'nin ticari defterlerinden sözkonusu cihazın firmaya giriş fiatı ve fatura tarihine yakın tarihlerdeki satış fiatları ile ilgili uzman bilirkişiye inceleme yaptırılıp tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde davalı Kurum'un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 12/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.