muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3706, Karar No: 2012/28795, Tarih: 27.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/3706 E.  ,  2012/28795 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/2, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

04/8/2008 gecesi saat 02:55 sıraları meskun mahal dışı, iki yönlü, 11 metre genişliğinde, görüşü far ışığında açık yolda, yönetimindeki otomobili ile, yoğun alkollü bir şekilde seyreden sanığın, yoğun alkolün tesiriyle farketmeyerek, fren ve direksiyon tedbirlerine de başvurmaksızın yakıtının bitmesi nedeniyle yolun sağında dörtlü flaşörleri yanık vaziyette nizami şekilde durmuş olan ...'ün yönetimindeki kamyonetin sol arka kısmına kendi aracının sağ ön kısmıyla çarptığı, çarpmanın etkisiyle ötelenen kamyonetin de, yakıtı biten aracı ilerdeki petrol istasyonuna çekmeye yardım etmek amacıyla önünde park etmiş olan mağdur ... yönetimindeki otoya çarpması sonucu otosunun ön sağ koltuğunda yolcu olarak bulunan ...'ın olay yerinde ölümüne ve çarptığı araçlarda yolcu olup o sırada dışarda bulunan katılan ... ve diğer mağdurların üçünde kemik kırığı oluşturacak şekilde yaralanmalarına sebep olması şeklinde gerçekleşen olay nedeniyle sanık alkol ölçümü için alkolmetre cihazına üflemeyi reddetmiş ise de, ilgili doktor tarafından düzenlenen raporda “sanığın alkolmetreye kasden üflemediği ve koklamakla yoğun alkollü olduğunun” belirtilmesi ve kendisinden önceki ... şöförünün rahatça farkedebildiği ve flaşörleri yanar halde park etmiş aracı farketmeyerek, tam ve asli kusurlu biçimde önlemsizce arkadan çarpmış olması karşısında, olayda bilinçli taksir halinin oluştuğu gözetilmeyerek yazılı şekilde eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin eleştiri dışında kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın alkollü ... kullandığına dair kesin inandırıcı delil olmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 27.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30517, Karar No: 2014/5265, Tarih: 13.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/30517 E.  ,  2014/5265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/182094

MAHKEMESİ : Kumluca Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2011

NUMARASI : 2007/124 (E) ve 2011/564 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağı ve eki krokide ağaçlandırma izni verilen sahanın etrafında 697,46 m2.lik alanda yol yapılarak açma yapıldığının belirtilmesine karşı bilirkişi raporlarında sadece krokide A işaretli araziye giden yol yönünden inceleme yapılmış bulunmasına göre mahallinde yeniden keşif yapılmasına ; bilirkişi raporlarından ağaçlandırma izni verilen saha dışında orman alanına izinsiz olarak 51 m2.lik yol açıldığının anlaşılıp saha teslim tutanağı tanziminden önce ağaçlandırma izni talep edilen saha ile ilgili düzenlenen Özel Etüd Raporunda, alan üzerinde değerlendirilebilecek emval bulunmadığının, ağaçlandırılacak sahada örtü bulunmadığından diri örtü temizliği yapılmayacağının belirtilmesine karşılık tutanağa konu ağaçların mevcudiyetinin sanık Ali tarafından Orman İdaresine bildirilmeyerek bir kısmı fidan vasfında 47 adet ağacın kesildiğinin anlaşılmasına göre sanığın eyleminin subut bulup diğer sanıkların eylemlerinin de bu doğrultuda ayrıca değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de ;

2) Yediemine alınan emval hakkında bir karar verilmemesi,

3) Sanık Ali hakkında suçu subut bulmakla birlikte kasıt yokluğundan beraat kararı verilmiş olması karşısında lehine vekalet ücretinin hakkaniyete aykırı olacağının değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19976, Karar No: 2014/23568, Tarih: 11.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/19976 E.  ,  2014/23568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2014/100-2014/421

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak 18.08.2005 tarihinde tespit edilen % 20 oranındaki sürekli iş göremezlik nedeniyle maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 11/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6749, Karar No: 2020/5224, Tarih: 23.10.2020

**16. Ceza Dairesi         2020/6749 E.  ,  2020/5224 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtiraz Eden :Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtiraz Yazısının Tarihi : 08.10.2020

İtiraz Edilen Daire Kararı : Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 10.07.2020 gün ve 2020/2421 esas, 2020/3646 sayılı kararı

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : Burhaniye Sulh Ceza Hakimliğinin 05.12.2019 tarihli ve 2019/2541 değişik iş sayılı kesin kararı

İtirazla İlgili Karar : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara müşteki vekili tarafından yapılan itirazın reddine dair karar

Suç : Cumhurbaşkanına Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I) İTİRAZ KONUSU:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.10.2019 tarih 2020/28255 sayılı yazısı ile 02.03.2020 tarih 2020/28255 sayılı Kanun yararına bozma istemine yönelik olarak Dairece verilen 10.07.2020 gün ve 2020/2421 Esas, 2020/3646 sayılı kararın yeniden incelenerek CMK'nın 308. maddesi uyarınca talebe uygun şekilde düzeltilmesi, talebin uygun bulunmaması durumunda itirazın değerlendirilmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi talep edilmiştir.

II) İTİRAZ NEDENLERİ:

Mezkur ilama yönelik Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.10.2020 tarihli 2020/28255 sayılı yazısı;

"İtirazın konusunu oluşturan uyuşmazlık; Sulh Ceza Hâkimliğinin kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddi kararının Özel Dairece kanun yararına bozulması halinde, bozma kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin dördüncü fıkrasının “c” bendine göre "aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere" mi, yoksa anılan fıkranın “a” bendine göre mi verilmesi gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309 ve 310. maddelerinde düzenlenen kanun yararına bozma kurumu; hâkim veya mahkemelerce verilip istinaf ya da temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların giderilmesini sağlayan olağanüstü bir kanun yoludur. 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasında, kanun yararına bozma sonrası yapılacak işlemler, bu işlemleri gerçekleştirecek merciler ve bozma kararının etkileri, bozulan hüküm veya kararın türü ve bozma nedenlerine göre ayrım yapılarak ayrıntılı olarak gösterilmiştir. Düzenlemede; kanun yararına bozmanın sonuçları ve bozma sonrasındaki uygulama saptanırken, öncelikle "karar" ve "hüküm" ayrımı gözetilmiş ayrıca mahkûmiyet hükmü ile davanın esasını çözen veya çözmeyen diğer hükümler bakımından farklı uygulama ve sonuçlar öngörülmüştür.

5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözmeyen bir kararın kanun yararına bozulması halinde aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca; kararı veren hâkim veya mahkemece gerekli inceleme ve araştırma sonucunda yeniden karar verilecektir. Bu halde yargılamanın tekrarlanması yasağına ilişkin kurallar uygulanamayacağı gibi, davanın esasını çözen bir karar bulunmadığı için, verilecek hüküm veya kararda, lehe ve aleyhe sonuçtan da söz edilemeyecektir. Mahkûmiyete ilişkin hükmün, davanın esasını çözmeyen yönüne veya savunma hakkını kaldırma veya kısıtlama sonucunu doğuran usul işlemlerine ilişkin olması halinde, anılan fıkranın (b) bendi uyarınca kararı veren hâkim veya mahkemece yeniden yapılacak yargılama sonucuna göre gereken hüküm verilecek, ancak bu halde verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamayacaktır. Davanın esasını çözen mahkûmiyet dışındaki diğer hükümlerin bozulmasında ise anılan fıkranın (c) bendi uyarınca aleyhte sonuç doğurucu herhangi bir işlem yapılamayacağı gibi, "tekriri muhakeme" yasağı nedeniyle kanun yararına bozma kapsamında yeniden yargılama da gerekmeyecektir. 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi gereğince bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirmesi halinde ise cezanın kaldırılmasına Yüksek Dairece karar verilecek, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmesi durumunda bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesince doğrudan hükmedilecektir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi gereğince kanun yararına bozma istemi, davanın esasını çözüp de mahkûmiyet dışında kalan hükümlere ilişkin olduğundan aleyhe sonuç doğurmaz ve yeniden yargılama da yapılamaz. Başka bir ifadeyle mahkûmiyet hükmü dışında kalan davanın esasını çözen hükümlerin hangi nedenle olursa olsun kanun yararına bozulması, aleyhe sonuç doğurmayacak ve yeniden yargılama yapılmasını da gerektirmeyecektir. Bu hükümlerin, kanun yararına bozulmasının aleyhe sonuç doğurmayacağı ve yeniden yargılama yapılmayacağı kanunun açık hükmü gereğidir. 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinde mahkemece verilen kararlardan hangilerinin hüküm olduğu açıklanmıştır. Buna göre; "mahkûmiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararları" birer hükümdür. Yine "adli yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararları" da kanun yolu bakımından hüküm sayılır. Bunlardan mahkûmiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığı ve güvenlik tedbirlerine hükmedilmesine dair hükümlerin uyuşmazlığı sona erdiren, davanın esasını çözen nitelikteki hükümler oldukları konusunda öğretide genel bir mutabakat bulunmaktadır.

Yapılan açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde; Burhaniye Sulh Ceza Hâkimliği tarafından verilen karar CMK'nın 223. maddesi uyarınca verilen ve hüküm niteliğinde olan bir karar değildir. 5271 sayılı Kanun'un 309. maddesinin “4-c” bendine göre kanun yararına bozma yapılabilmesi için öncelikle verilen kararın hüküm niteliğinde olması ve hükmün CMK m. 223'de sayılan davayı esastan çözen mahkûmiyet dışında bir karar olması gerekmektedir. Somut olayda verilen karar “Hâkimlik” kararı olup, hüküm niteliği taşımadığından henüz aleyhe sonuç doğurmamaya ilişkin kazanılmış bir hak söz konusu değildir. Bu nedenle incelemeye konu Burhaniye Sulh Ceza Hâkimliğinin 05.12.2019 tarihli kararının CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca kanun yararına bozulmasına karar verildikten sonra, aynı Kanun maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi gereğince müteakip işlemlerin mahallinde yapılabilmesi için dosyanın mahalline gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, bozmanın "aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere" olduğu belirlenerek CMK’nın 309/4-c bendi uyarınca bozma kararı verilmesi Kanuna aykırı görüldüğünden, 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesi uyarınca olağanüstü itiraz kanun yoluna başvurulmuştur. " şeklindedir.

III-) İTİRAZIN DEĞERLENDİRMESİ;

Dairemizce de kabul edilen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.04.2019 tarih 2016/19-936 esas 2019/304 karar sayılı kararında belirtildiği üzere;

"5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddi hukuka veya muhakeme hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması talebini, kanuni nedenlerini açıklayarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması talebini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak Yargıtay ilgili ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtayca yerinde görülmesi hâlinde karar veya hüküm kanun yararına bozulacak, yerinde görülmezse talep reddedilecektir.

Böylece ülke genelinde uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Bozma sonrası yapılacak işlemler ve bu işlemleri gerçekleştirecek merciler ile bozma kararının etkileri ise bozulan hüküm veya kararın türü ve bozma nedenlerine göre ayrıma tabi tutularak maddenin dördüncü fıkrasında ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Buna göre bozma nedenleri;

Böylece ülke genelinde uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Bozma sonrası yapılacak işlemler ve bu işlemleri gerçekleştirecek merciler ile bozma kararının etkileri ise bozulan hüküm veya kararın türü ve bozma nedenlerine göre ayrıma tabi tutularak maddenin dördüncü fıkrasında ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Buna göre bozma nedenleri;

CMK'nın 223. maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözmeyen bir karara ilişkin ise 309. maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca; kararı veren hâkim veya mahkemece gerekli inceleme ve araştırma sonucunda, yeniden karar verilecektir. Bu hâlde, yargılamanın tekrarlanması yasağına ilişkin kurallar uygulanamayacağı gibi davanın esasını çözen bir karar da bulunmadığı için verilecek hüküm veya kararda, lehe ve aleyhe sonuçtan da söz edilemeyecektir.

Mahkûmiyete ilişkin hükmün, davanın esasını çözmeyen yönüne veya savunma hakkını kaldırma veya kısıtlama sonucunu doğuran usul işlemlerine ilişkin olması hâlinde ise anılan fıkranın (b) bendi uyarınca, kararı veren hâkim veya mahkemece yeniden yapılacak yargılama sonucuna göre gereken hüküm verilecek, ancak bu hâlde verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamayacaktır.

Davanın esasını çözen mahkûmiyet dışındaki diğer hükümlerin bozulmasında ise (c) bendi uyarınca aleyhte sonuç doğurucu herhangi bir işlem yapılamayacağı gibi yeniden yargılama yapılması yasağı nedeniyle kanun yararına bozma kapsamında yeniden yargılama da gerekmeyecektir.

Aynı Kanun maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca, bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirmesi hâlinde cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmesi hâlinde ise bu hafif cezaya Yargıtay ilgili ceza dairesince doğrudan hükmedilecektir. Bu hâlde de yargılamanın tekrarlanması yasağı bulunduğundan, Yargıtay ceza dairesince hükmün bozulması ile yetinilmeyip, gereken kararın doğrudan ilgili daire tarafından verilmesi gerekmektedir.

Görüldüğü üzere, bir karar veya hükmün kanun yararına bozulmasının, ilgili aleyhine sonuç doğurup doğurmayacağı, bozma sonrasında kararı veren hâkim veya mahkemede yeniden inceleme, araştırma ve yargılama yapılıp yapılamayacağı, hangi hâllerde Yargıtay’ın doğrudan hükmetme yetkisinin bulunduğu, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinde sıralı ve ayırıcı biçimde düzenlenmiştir. Bu düzenlemede, kanun yararına bozmanın sonuçları ve bozma sonrasındaki uygulama saptanırken “karar” ve “hüküm” ayrımı gözetilmiş, ayrıca mahkûmiyet hükmü ile davanın esasını çözen veya çözmeyen diğer hükümler bakımından farklı uygulama ve sonuçlar öngörülmüştür.

CMK'nın 223. maddesinde kararlardan hangilerinin “hüküm” olduğu açıklanmıştır. Buna göre; “mahkûmiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, güvenlik tedbiri, davanın reddi ve düşme kararları” birer hükümdür. “Adlî yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararları” da kanun yolu bakımından hüküm sayılmaktadır. Belirtilen kararlardan “mahkûmiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığı ve güvenlik tedbirine” dair hükümlerin “uyuşmazlığı sona erdiren, davanın esasını çözen nitelikteki hükümler” oldukları konusunda öğretide genel bir kabul de bulunmaktadır.

Bu kapsamda karar düzeltme talebi ve ekli dosya 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile değişik CMK 308/2, 3. madde ve fıkralarınca Dairemizce incelendiğinde; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının yerinde olduğu sehven kararın sonuç kısmında "CMK'nın 309/4-c maddesi uyarınca yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe tesir etmemek üzere" ibarelerinin kullanıldığı anlaşılmakla karar düzeltme isteminin kabulüne karar verilmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının karar düzeltme talebinin KABULÜNE,

2-Dairemizin 10.07.2020 tarih ve 2020/2421 Esas, 2020/3646 Karar sayılı ilamının diğer yönleri aynı kalmak kaydıyla, sonuç kısmında yer alan "309/4-c. maddesi uyarınca yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe tesir etmemek üzere" ibarelerinin çıkartılarak yerine, "CMK'nın 309/4-a maddesi uyarınca" ibaresinin eklenmesi suretiyle ilamın DÜZELTİLMESİNE 23.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/39153, Karar No: 2012/3417, Tarih: 13.02.2012

**9. Hukuk Dairesi         2009/39153 E.  ,  2012/3417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kıdem ve kötüniyet tazminatı, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve kötüniyet tazminatları ile fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının işten ayrılmak istediğini söylemesi nedeniyle yerine eleman alındığını, davacının bir süre sonra yeni elemanın yeterli hale geldiğini beyan ederek kendi isteğiyle işten ayrıldığını, bu nedenle davacının kıdem ve kötüniyet tazminatı talep etme hakkı olmadığını, fazla çalışma yapılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkide kötüniyet tazminatının koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirsiz süreli iş sözleşmesinin taraflarca ihbar öneli tanınmak suretiyle ya da ihbar tazminatı ödenerek her zaman feshi mümkün ise de, bu hakkın da her hak gibi Medenî Kanunun 2 nci maddesi uyarınca dürüstlük ve objektif iyiniyet kurallarına uygun biçimde kullanılması gerekir. Aksi takdirde fesih hakkının kötüye kullanılmış olduğundan söz edilir.

Fesih hakkını kötüye kullanan işverenin, 4857 sayılı İş Kanununun 17 nci maddesi uyarınca, bildirim sürelerine ait ücretin üç katı tutarında tazminat ödemek zorundadır. Bahsi geçen tazminata uygulamada kötüniyet tazminatı denilmektedir.

Kötüniyet tazminatına hak kazanma koşulları ve tazminat miktarının hesaplanması açısından, 4857 sayılı Yasada önemli değişiklikler öngörülmüştür. Yasanın 17 nci maddesinin altıncı fıkrasının açık hükmü gereğince, iş güvencesi kapsamında olan işçiler yönünden kötüniyet tazminatına hak kazanılması mümkün değildir.

1475 sayılı Yasada, “işçinin sendikaya üye olması, şikâyete başvurması” gibi sebepler ileri sürülerek iş sözleşmesinin sonlandırılması, kötüniyetin varlığı açısından örnekseme biçiminde sayıldığı halde, 4857 sayılı Yasada genel anlamda fesih hakkının kötüye kullanılmasından söz edilmiştir. Maddenin gerekçesinde de belirtildiği üzere, işçinin işvereni şikâyet etmesi, aleyhine dava açması veya tanıklık yapması nedenlerine bağlı fesihlerin kötüniyete dayandığı kabul edilmelidir.