muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15142, Karar No: 2014/39904, Tarih: 24.12.2014

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri hâlinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkisi taraflar arasında çekişmeli olup dosya içeriğine göre işyerinin hukuki bir işlemle devredildiği ve davacının dava dışı son devralan işverende çalışmasını sürdürdüğü, devirle birlikte iş akdinin sona ermediği ve feshe bağlı hakların talep imkanı bulunmadığı anlaşıldığından kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

Kabule görede; reddedilen ihbar tazminatı miktarına göre nisbi vekalet ücreti yerine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/515, Karar No: 2020/3451, Tarih: 06.02.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/515 E.  ,  2020/3451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/09/2019 gün ve 2019/269 E. 2019/194 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 06/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11294, Karar No: 2015/20738, Tarih: 08.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/11294 E.  ,  2015/20738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ............ İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı ve dahili davalılardan ..... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Husumet tevcihinde yanılgı nedeni ile HMK'nun 124. Maddesi uyarınca dava yöneltilen davalı ................'nin karar başlığında davalı yerine dahili davalı olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 08/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13598, Karar No: 2018/15383, Tarih: 12.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/13598 E.  ,  2018/15383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2011/1199 Esas 2012/76 Karar sayılı ve 25/01/2012 tarihli ilamından dolayı sanığın mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, anılan ilamda birden fazla mahkumiyet hükmü bulunduğundan, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi uyarınca daha ağır cezayı içeren hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 8 ay erteli hapis cezasından dolayı sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasa'nın 322. maddesi uyarınca sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili olan hüküm fıkralarının çıkartılarak, yerine “Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2011/1199 Esas 2012/76 Karar sayılı ve 25/01/2012 tarihli ilamı ile hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 8 ay erteli hapis cezasından dolayı sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11220, Karar No: 2025/3987, Tarih: 03.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/11220 E.  ,  2025/3987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/326 E., 2020/198 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan beraat hükmüne yönelik istinaf başvurusu üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince karar kaldırılarak mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; suçun unsurlarının oluşmadığına, paylaşımların siyasi eleştiri kapsamında olduğuna ve resen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın paylaşımlarının, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanık hakkındaki beraat kararının kaldırılarak mahkumiyet kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca takdiren Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,03.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4027, Karar No: 2011/903, Tarih: 22.02.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/4027 E.  ,  2011/903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Fethiye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 02.03.2010 gün ve 438/96 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, harici satış ve eklemeli zilyetliğe dayanarak tescil harici bırakılan taşınmazın vekil edeni adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabul edilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro çalışmaları sırasında dere yatağı olarak tescil harici bırakılan taşınmazın TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri gereğince imar ihya ve zilyetliğe dayalı olarak açılmış tescil davasıdır.

Dava konusu taşınmaz 1976 tarihinde dere yatağı olarak tescil harici bırakılmıştır. Böyle bir yerin kazanılması için taşınmazın imar ihya edildikten sonra koşullarına uygun olarak 20 yıl süreyle zilyet edilmesi gerekmektedir.

13.07.2007 tarihli jeolog raporunda “söz konusu eski dere yatağı dolgu malzemesi ile doldurulmuş olmasından dolayı dere akış yönünü değiştirmesine neden olmuştur ve dere vasfını kaybetmiştir. Fakat söz konusu tek katlı binanın 40 m güney doğusundan geçen dere yatağının yoğun yağışlarla taşması durumunda anılan tek katlı bina taşkına maruz kalabilir.” Açıklamasının yanısıra 15.08.2007 tarihli ziraatçi raporunda da taşınmazın derenin taşkın ve etki alanında olduğu belirtilmiştir.

Dere yatağının dolgu malzemesi kullanılmak suretiyle kullanılabilir hale getirilmesi imar-ihya sayılamayacağından böyle bir yerin zilyetlikle kazanılması da mümkün değildir. Bu tür yerler TMK.nun 715 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/D maddeleri kapsamında kalan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup, özel müykiyete konu olmayan ve TMK.nun 999. maddesi uyarınca tapuya kayıt ve tescili mümkün bulunmayan yerlerden olduğunun kabulü gerekir. Davanın reddine karar verilmesi gerekirken farklı gerekçeler ile kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı olan hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1929, Karar No: 2015/6697, Tarih: 15.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/1929 E.  ,  2015/6697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/08/2014

NUMARASI : 2014/92-2014/86

Davacı vekili tarafından 05.08.2014 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesinin istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın kabulüne dair verilen 11.08.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı S.. E.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, hasımsız olarak açılan mirasçılık belgesi verilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davacı S.. E.. temyiz etmiştir.

Davacı S.. E.. murisi 14.06.1914 doğumlu 17.05.1975 tarihinde vefat eden babası H.. E..'ün mirasçılarını gösteren mirasçılık belgesi verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de dosya içerisindeki nüfus kayıtlarından murisin eşi M.. E..'ün 07.04.2012'de murisin ölümünden sonra vefat ettiği anlaşıldığına göre bu mirasçının payı muristen olma çocukları F.. E..,İ.. E.. (Ç..), S.. E..,S..E..l, S.. E.. (E..), H..E.. (G..)'ya ve birinci eşi H.. K..'tan olma çocukları H...K.., Z.. K.., H.. K.., K.. K..'a dağıtılmak suretiyle karar verilmesi gerekirken H... K..'tan olma çocuklara pay verilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 15.06.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1925, Karar No: 2018/5143, Tarih: 25.04.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/1925 E.  ,  2018/5143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında Dr. Selahattin Cizrelioğlu Devlet Hastanesi’nin 11/11/2010 tarihli uzman hekim raporunda suça sürüklenen çocuğun “kapkaç fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını algıldığı ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin geliştiği” saptanmasına karşın, dosya içerisinde bulunan ve sosyal hizmet uzmanı tarafından düzenlenen 28/12/2010 tarihli sosyal inceleme raporunda ''..zihinsel gelişiminin normal olmadığı, yöneltilen yönergeler sonucu sınır zeka olduğu izlenimi edinildiği, psikolojik durumunun bozuk olduğu, çevresinde olup bitenleri anlamlandırmakta güçlük çektiği, algılama ve öğrenme gibi bilişsel işlevleriyle ilgili sorunlara ilişkin bulgular tespit edildiği, 1 yıl boyunca rehabilitasyon merkezine devam ettiği.."nin; belirtilmesi karşısında; her iki rapor arasında oluşan çelişkinin giderilmesi bakımından TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesi veya Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibariyle üzerine atılı hırsızlık fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalma olup olmadığı konusunda rapor alınarak her iki rapor arasındaki çelişki giderilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 25/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2874, Karar No: 2019/3585, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2874 E.  ,  2019/3585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10645, Karar No: 2016/6938, Tarih: 22.06.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/10645 E.  ,  2016/6938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

4 NOLU FİKRİ VE SINAİ HAKLAR HUKUK

MAHKEMESİNİN 2013/117 ESAS SAYILI DOSYASI

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/03/2015 tarih ve 2013/183-2015/19 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkili ... Kitapevi Yayın A.Ş'nin ... ... ...'ın "... ... ..." adlı eserinin mali haklarını varislerinden devraldığını, davalıların müvekkilinin izni olmaksızın haksız ve hukuka aykırı surette eseri kullandıklarını, davalı ...'ın, yayını hazırladığını, ...'nun ise eseri kurum yayınları olarak basıp çoğaltmak ve satışa arz etmek suretiyle haksız rekabet ortamı yaratıldığı ve telif hakkına tecavüzde bulunulduğunu, ayrıca ... ... ...'a ait özel eşyaların fotoğraflarının çekilmesi izninin ... ...'a verildiğini, fotoğrafların müvekkili ... Kitapevinde kullanılmak üzere çekildiğini, davalılar tarafından yayınlanmasının müvekkilinin eserleri üzerindeki manevi haklara tecavüz ettiğini ileri sürerek, müvekkili şirket için 10.000,00 TL maddi tazminat, ... ... için 3.000,00 TL maddi tazminat ile ... ... için 5.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline, davalının TSE aykırı çoğaltılmış satışının ülke genelinde durdurulmasına, kararın gazete yayınlanmasına karar verilmesini, birleşen davada ise, davalı ... Kurumunun adı geçen eserin müvekkilinden izinsiz olarak kitabı basıp, çoğaltıp satışa arz etmesi nedeniyle haksız rekabet ortamı yaratıldığından bu davalıdan da aynı miktarla maddi ve manevi tazminatın tahsilini talep etmiştir.

Davalılardan ... vekili, dava konusu eserin ... tarafından merhum ... ... ...'nın dergi ve gazetelerdeki (resimli 20.asıl mecmuası, ... ... Gazetesi ve Tarih ve Toplum Dergisi) neşirleri esas alınarak yeni bir düzenleme ile yayına hazırlanmış ... 08.12.2010 tarih 625/15 sayılı kararı ile sadece bir kez 2000 adet basıldığını, eseri yayınlayan olarak ... ve ... arasında 25.04.2011 tarihli ücret sözleşmesi bulunduğunu, kendisine giriş dışındaki 1-261 sayfalar için telif ücreti değil derleme ücreti ödendiğini, kitabın 2. Bölümü "Güller geçerken" ve 3. bölümü "perakende hatıralar" başlıklı nitelik dergilerde dağınık olarak yayınlanan yazılardan oluştuğunu, bu derlemenin FSEK 85. maddeye uygun olduğunu, yazarın ölümünden itibaren 10 yıllık sürenin geçtiğini, yazarın özgün düzenlenmesi ile derlenip yayına hazırlandığını, davacı ... Yayın Evinin kitabın yayınlanmakta olduğundan haberdar olduğunu, bu konuda itirazda bulunmadığını, davacı ...'ın yazarın özel eşyaların fotoğraflarının çekilmesi iznine sahip olduğuna dair yazılı bir belge ibraz edilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davalıların adresinin ... olması sebebiyle ... FSHHM'nin yetkili olduğunu, ... ... ...'ın "... ... ..." adlı eseri sağlığında basılmış bir eser olmadığını, gazete ve dergilerde yayınlandığı hatıra yazılarından derlenmiş olup, yazarın ölümünden sonra hatıra yazıları ve mektupları 10 yıl geçtikten sonra yayınlanmasında kimsenin muvafakatinin alınmayacağının belirtildiğini, kitabın hazırlıkları sırasında ... Başkanı Prof. Dr. Ali Birinci ... Kitap evi ile iletişim kurarak haber verildiğini, müvekkilinin eserin metnini derleme yoluyla yayına hazırlama, hazırlanan metin Türk Tarih Kurumuna yayınlanmak üzere sunulup, yayın çalışma kurulu gündemine girdikten sonra hakeme gönderildiği, hakemin olumlu görüşü üzerine ... Başkanlığı'nın yönetim kurulunun onayı ile basıldığını, bu nedenlerle telif haklarından kendisinin sorumlu olmadığını, davaya konu fotoğrafların ise, ... Yayın Evi editörleri tarafından sağlandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davalı ..., ... FSHHM'nin yetkili olduğunu, davaya konu olan eserin yazarın kaleme aldığı multelif gazete ve dergilerde yayınlanan hatıra yazılarının bir araya getirildiği FSEK 6/6 maddesi anlamında derleme eser niteliğinde olduğunu, davacının mirasçılarından aldığı iznin başkasının külliyat yapmasına engel teşkil etmediği sadece başkalarınca iltibas edilmesini önlemek olduğunu, yazıların mali haklarının yayını yapan gazete ve dergilere ait olduğundan yazarın mirasçılığının mali hakların devrine ilişkin sözleşme yapmasının da mümkün olmadığını, ayrıca davacı ...'ın kendisi tarafından çekildiğini iddia ettiği fotoğrafların estetik değer içeren güzel sanat eseri niteliğinde olmadığını, ayrıca adı geçen davalının hak sahipliğini kanıtlayamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.