muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3035, Karar No: 2014/38306, Tarih: 15.12.2014

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini yeni ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Bu nedenle davacının iş akdi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren 2 yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4355, Karar No: 2017/1257, Tarih: 27.04.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/4355 E.  ,  2017/1257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 22.01.2015 gün ve 2014/6279 Esas, 2015/393 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, 19.01.2011 tarihinde elektirik üretim lisansı alan müvekkili şirketin ... Rüzgar Enerji Santrali'ni kurduğunu, ... ile imzalanan 10.05.2011 tarihli koordinasyon sözleşmesi uyarınca tesisler tamamlanıp 17.08.2011 tarihinde Rüzgar Enerji Santralinin geçici kabulünün yapıldığını, ancak bu sırada Elektrik Tesisleri Proje Yönetmeliği'nde yapılan değişiklik nedeni ile müvekkilinin Teknik Etkileşim Analiz Raporu almak üzere ... 'a müracaat ettiğini, işlemlerin tamamlanmasından sonra müvekkili ile davalı ... Elektrik A.Ş. arasında 12.08.2011 tarihli sistem kullanma anlaşması imzalandığını, sistemin deneme üretimini tamamlayıp, elektrik üretimine başladığını, ancak ... 'dan raporun geç gelmesi nedeni ile tesisin Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı'nca geçici kabulünün 10.03.2012 tarihinde yapıldığını, müvekkilinin Ağustos 2011'den 10.03.2012 tarihine kadar davalı... 'a bağlı yük tevzi merkezine 1.836.379,47 TL tutarında elektrik üretip verdiğini, ancak kendisine davalılar tarafından hiçbir ödeme yapılmadığını, gönderilen ihtarnameden de sonuç alınamadığını ileri sürerek, müvekkilinin alacağı olan 1.836.379,47 TL'nin ihtarname tebliğ tarihinden itibaren ticari temerrüt faizi ve davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının anlaşmaları diğer davalı ... Elektrik A.Ş. ile imzaladığı için davanın husumet nedeni ile müvekkili yönünden reddi gerektiğini, ayrıca Elektrik Piyasası Dengeleme ve Uzlaştırma Yönetmeliği'nin 17/2-b maddesi uyarınca geçici kabulü yapılmamış üretim tesisinin iletim ve dağıtım sistemine verdiği elektrik enerjisinin uzlaştırma hesaplamalarının da dikkate alınamayacağını, ancak Bakanlık geçici kabulü yapıldığında ilgili üretim tesisinin ticari işletmeye başlamış olacağını, davacının tesisinin geçici kabulünün 10.03.2012 tarihinde yapıldığını, bu tarihe kadar yapılan üretimin test amaçlı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı ... Elektrik A.Ş. vekili ise, davacının talebinin deneme üretimi dönemine ilişkin olduğunu, bu döneme ilişkin anlaşma bulunmadığını, bağlantı anlaşmasının 10.03.2011, sistem kullanım anlaşmasının ise 12.08.2011 tarihinde imzalandığını, davacının bir alacağı bulunmadığını belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.Mahkemece, ortak enerji hattına verilecek satışa konu enerji için üretici firmanın test amaçlı üretim yapmasının zorunlu olduğu, test amaçlı üretimin üretilen elektriğin satışa uygun olarak güvenilir olup olmadığının tespiti için gerekli olduğu, test ve deneme amaçlı elektrik üretiminin nakil sistemine verilmesinde satışın söz konusu olmadığı, üretilen enerjinin sisteme girmesi ve sistemden müşterilere verilmesi işinin davalı ... tarafından gerçekleştirildiği, bu nedenle husumetin adı geçen davalıya yöneltilmesi gerektiği, diğer davalının ise sadece dağıtıcı olduğu, elektrik enerjisi satın almadığı gerekçesi ile davanın davalı ... yönünden esastan, diğer davalı ... Elektrik yönünden ise husumet yokluğu nedeni ile reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 22.01.2015 tarih ve 2014/6279 E., 2015/393 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 7,80 TL harç ve takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 27.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9039, Karar No: 2012/1202, Tarih: 02.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/9039 E.  ,  2012/1202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Dava, davalı şirkete ait otelin kiralanmasına yönelik sözleşmenin iptali istemine ilişkin olup, uyuşmazlığa BK'nın 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kirası hükümlerinin uygulanması gerekmektedir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesi uyarınca dosyanın temyiz inceleme görevi Dairemize ait olmayıp, Yargıtay 14. Hukuk Dairesine ait bulunduğundan Dairemizin görevsizliğine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, Dairemizin görevsizliğine, dosyanın görevli Yargıtay 14. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 02.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4147, Karar No: 2013/5799, Tarih: 13.03.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/4147 E.  ,  2013/5799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5187 sayılı kanunun 18/2. maddesi uyarınca sorumlu müdüre verilen para cezasının ödenmesinden yayın sahibi, sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı bulunduğu yetkilinin müteselsilen sorumluluklarının bulunduğunun karar yerinde gösterilmemesi,

Yasaya aykırı olup, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasına ”5187 sayılı kanunun 18/2. maddesi uyarınca verilen cezanın ödenmesinden yayın sahibi, sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı bulunduğu yetkilinin müteselsilen sorumluluklarının bulunduğunun bildirilmesine” ibaresinin eklenmesi ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7978, Karar No: 2013/12791, Tarih: 24.10.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/7978 E.  ,  2013/12791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin ''21.07.2009'' yerine ''29.01.2009'' olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Haczedilip sanığa teslim edilen menkul malların muhafazası için adrese gidildiğinde, borçlu şirketin adresten taşındığı ve malların adreste bulunmadığı tespit edilmiş olup borçlunun taşındığı yeni iş yerinde malların mevcut olup olmadığı, sanığın mallar üzerinde tasarrufta bulunup bulunmadığı ya da dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucunda kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı araştırılıp belirlenmeden eksik soruşturma sonucu yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 24.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7520, Karar No: 2013/12006, Tarih: 08.05.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/7520 E.  ,  2013/12006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığının ihlali, Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydındaki mahkumiyetlerden, Tekirdağ Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2001 gün ve 787-371 sayılı kararındaki cezanın daha ağır olması nedeniyle bu kararın tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Tekirdağ Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2003 tarih ve 483-243 sayılı ilamının tekerrüre esas alınması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 08/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1062, Karar No: 2018/612, Tarih: 06.12.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/1062 E.  ,  2018/612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 70-198

Kasten öldürme suçuna teşebbüsten sanık ...'ın, 765 sayılı TCK'nın 448, 62, 51/1, 59/2, 31, 33, 40 ve 36. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, kamu hizmetlerinden yasaklanmasına, yasal kısıtlılık altına alınmasına, mahsuba ve müsadereye ilişkin Rize Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18.07.2003 tarihli ve 70-198 sayılı hükmün, sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 04.05.2004 tarih ve 436-1654 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Hükmün infazı sırasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun yürürlüğe girmesi üzerine Cumhuriyet Başsavcılığınca lehe aleyhe kanun değerlendirmesi yapılarak yeni bir karar verilmesinin talep edilmesi üzerine Rize Ağır Ceza Mahkemesince dosya üzerinden yapılan incelemeyle verilen ve sanığın lehine olan 5237 sayılı TCK’nın 81/1, 35, 29, 62/1, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin 03.06.2005 tarihli ve 70-198 sayılı ek kararın da sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 18.11.2005 tarih ve 2646-3389 sayı ile;

“765 sayılı Türk Ceza Yasası uygulanarak verilmiş ve kesinleşmiş olan hükümlerin, 5237 sayılı Türk Ceza Yasası’nın 7/2 ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddesi gereğince yeniden ele alınıp, lehe olan yasanın belirlenmesi ve uygulanması sırasında; adam öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükümde tahrik ve teşebbüs ile ilgili uygulama nedeniyle takdir hakkının kullanılması, 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan hükümde ise seçenek yaptırımların uygulanmasına olanak sağlanması söz konusu olduğundan, duruşmalı inceleme yapılarak hüküm kurulması gerekirken, duruşma yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Rize Ağır Ceza Mahkemesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda 21.02.2007 tarihli ve 70-198 sayılı ek kararla, sanığın önceki hükümdeki gibi lehine olan 5237 sayılı TCK’ya göre cezalandırılmasına karar verilmiş, bu hükmün de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 07.02.2008 tarih ve 8886-757 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Sanık müdafisi tarafından 21.11.2014 tarihli dilekçeyle mağdur Köksal Sarı ve tanık ..... Aksu'nun ifadelerinin değiştiği ve olayı gören yeni bir tanık olduğu iddialarıyla yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunulmuş, Rize Ağır Ceza Mahkemesince 08.12.2014 tarih ve 1739 sayı ile CMK’nın 318 ve 319. maddeleri uyarınca talebin kabule değer görülmemesi nedeniyle reddine karar verilmiş, bu karara karşı yapılan itiraz üzerine Trabzon Ağır Ceza Mahkemesince 06.02.2015 tarih ve 64 sayı ile itirazın reddine karar verilmiştir.

İtirazın reddine ilişkin bu karar aleyhine Adalet Bakanlığının 02.06.2015 tarihli ve 36396 sayılı yazıları üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.06.2015 tarihli ve 208565 sayılı ihbarnamesiyle kanun yararına bozma talebinde bulunulmuş, dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 14.09.2015 tarih ve 3632-4489 sayı ile kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 29.06.2017 tarih ve 35978 sayı ile;

"...Olay tarihinde müşteki Köksal Sarı'nın aşırı derece alkollü olduğu hâlde, akşam saat 22.30 sıralarında tanık ..... Aksu'nun kullandığı ticari taksiye binerek kendisini kayınbiraderinin evine götürmesini istediği, yolda giderlerken taksiciye sanık ...'ın evinin bulunduğu sokağa dönmesini söylediği, sanığın evinin önüne geldiklerinde ticari taksiyi durdurup, taksiden inerek aldığı alkolün de etkisiyle sanığın evinin ziline uzun uzun basarak 'Adem in aşağıya' diyerek bağırmaya başladığı, daha sonra sanık ...'ın iki arkadaşıyla yan taraftaki dükkânda olduğunu görmesi üzerine, bu kez sanığın bulunduğu dükkâna giderek, burada sanık ...'e hitaben sinkaflı sözlerle hakaretlerde bulunduğu ve iş yerini kurşunlatacağını söyleyerek tehdit ettiği, ayrıca sanığın üzerine yürümesi sonucu müşteki ile sanık arasında itişip kakışma yaşandığı, tanıklar..... .... ve.....Nalkıran'ın araya girerek, tarafları birbirlerinden uzaklaştırmaya çalıştıkları, müştekinin yeniden sanığın üzerine saldırmaya çalışması üzerine, sanığın sinirlenerek üzerinde taşıdığı ruhsatsız 7.65 mm çaplı tabancasını çıkararak, müştekiye yönelik olarak toplam 4 el ateş ettiği, mermilerden birinin müştekinin karın bölgesine, birinin sol baldırına ve birinin de sağ ayak parmağına isabet ettiği, dördüncü merminin ise müştekiye isabet etmediği, müştekinin yaralanıp yere düşmesi üzerine sanığın tabancasında hâlen 4 adet kurşun daha bulunmasına rağmen olaydan pişmanlık duyarak atışlarını sürdürmediği, olay yerinde bulunan tanıklar..... ....,.....Nalkıran ve taksici ..... Aksu'ya müştekiyi taksiyle hastaneye götürmelerini söyleyerek, silahı ile birlikte olay yerinden ayrıldığı, sanığın arkadaşları olan tanıklar..... ....,.....Nalkıran ve müştekiyi getiren taksici ..... Aksu'nun birlikte müştekiyi ticari taksiye bindirerek, tanık ..... Aksu'nun kullandığı ticari taksisi ile hastaneye götürdükleri anlaşılmıştır.

Sanığın müştekiyi silahla hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığı olayda, sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu hususunda bir tereddüt bulunmamaktadır. Ancak yukarıdaki tüm açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu olayda, sanığın yaptığından pişmanlık duyup hâlen silahında 4 adet mermi bulunmasına rağmen eyleminden gönüllü vazgeçerek ölüm sonucunun ortaya çıkmasını engellemek amacıyla ciddi bir çaba içerisine girip yanındaki arkadaşları olan tanıklar..... ....,.....Nalkıran ve taksici olan tanık ..... Aksu'ya müştekiyi hastaneye götürmelerini söyleyip müştekinin hastaneye kaldırılmasını sağladığı, ameliyata alınan mağdurun acil müdahale ile hayata döndürüldüğü, bu çerçevede kasten öldürme olarak vasıflandırılması gereken eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı, ancak TCK'nın 36. maddesine göre suçun tamamlanmasını ve neticenin gerçekleşmesini önleyen sanığın kasten öldürmeye teşebbüsten değil tamam olan eylemden yani kasten silahla hayati tehlike geçirecek şekilde yaralama suçundan cezalandırılabileceği; ayrıca müştekinin sanığın evinin önünde ticari taksiyi durdurup taksiden inerek aldığı alkolün de etkisiyle sanığın evinin ziline uzun uzun basarak 'Adem in aşağıya' diyerek bağırması, daha sonra sanık ...'ın iki arkadaşıyla yan taraftaki dükkânda olduğunu görmesi üzerine, bu kez sanığın bulunduğu dükkâna giderek, burada sanık ...'e hitaben sinkaflı sözlerle hakaretlerde bulunması ve iş yerini kurşunlatacağını söyleyerek tehditlerde bulunması, ayrıca sanığa vurmak için üzerine yürüyerek sanık ile arasında itişip kakışma yaşanması, üzerinde bıçak veya silah olduğuna ilişkin izlenim oluşturmak için sürekli elini beline götürmesi, yaralı olarak hastaneye kaldırıldığında üzerinde bir adet bıçak çıkması hususları birlikte değerlendirildiğinde, mağdurdan sanığa yönelik haksız tahrik oluşturan söz ve davranışların tevali etmesi ve ulaştığı boyut dikkate alındığında, TCK'nın 29/1. maddesi ile uygulama yapılırken alt sınırın üzerinde tahrik indirimi yapılması gerekirken, alt sınırdan 1/4 oranında tahrik indirimi yapılarak, sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu" görüşüyle Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 07.02.2008 tarihli ve 8886-757 sayılı onama kararının kaldırılması talebiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 18.09.2017 tarih ve 1527-2776 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında saldırgan sarhoşluk suçundan verilen beraat kararı temyiz edilmeksizin, 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme, sanık hakkında kasten öldürme suçuna teşebbüsten verilen mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında saldırgan sarhoşluk suçundan verilen beraat kararı temyiz edilmeksizin, 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme, sanık hakkında kasten öldürme suçuna teşebbüsten verilen mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 36. maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin ve buna bağlı olarak sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü mü yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun,

2- Sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle yapılan indirim oranının isabetli olup olmadığının,

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

31.01.2003 tarihli olay, görgü tespit ve zapt etme tutanağında; saat 23.00 sıralarında, Ekrem Orhon Mahallesi, Güvercin Sokakta silah atma olayının meydana geldiğinin anons edilmesi üzerine olay yerinde yapılan incelemelerde, Akçay Apartmanı önünde bir şahsın silahla vurulduğu, yaralı şahsın sarı renkli bir otomobil ile ve iki kişinin yardımıyla olay yerinden götürüldüğü, şüphelinin olay yerinden kaçarak ayrıldığı, apartmanın yaklaşık 5 metre önünde, toprak zemin üzerinde, muhtelif yerlerde dört adet MKE yapımı 7,65 mm çapında boş kovan bulunduğunun belirtildiği,

31.01.2003 tarihli zapt etme tutanağında; olaydan sonra Rize Devlet Hastanesi Acil Servisine getirilen mağdur Köksal Sarı'nın üzerinden çıkan bir adet mermi çekirdeği ile mağdura ait sapı 12 cm, uç kısmı 8 cm uzunluğunda olan siyah renkli sustalı bıçağın muhafaza altına alındığının bildirildiği,

Rize Devlet Hastanesince düzenlenen 01.02.2013 tarihli raporda; mağdurun bilincinin açık olduğu, aşırı derecede alkollü olduğu için kooperasyon kurulamadığı, mağdurun sağ ayak 3. parmağında ateşli silah yaralanmasına bağlı parçalı kırık olduğu, göbek deliğinin sağında 0,5x1 cm ebadında dudakları düzensiz aktif kanamalı kurşun giriş deliği ve bu lezyonun 1-2 cm üzerinde muhtemelen kesici delici alet yaralanmasına bağlı olduğu düşünülen 1 cm uzunluğunda ve derinliğinde kesi, sağ inguinal bölgede 0,5 cm çapında aktif kanamalı kurşun çıkış deliği, sol baldır lateralde 0,5x0,5 cm ebadında aktif kanamalı kurşun giriş deliği ve 2-3 cm distalinde cilt altındaki kurşuna ait sertlik görüldüğü, mağdurun hayati tehlikesinin bulunduğu bilgilerine yer verildiği,