muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3659, Karar No: 2017/1056, Tarih: 09.03.2017

Yasanın açık hükmünden anlaşılacağı üzere;

1-İşlenen suçun 5237 sayılı TCK’nın dışında genel ve özel ceza içeren kanunlara dayalı olarak verilmesi,

2-Cezanın infazı tamamlandıktan sonra üç yıllık sürenin geçmiş bulunması,

3-Bu süre zarfında hükümlünün yeni bir suç işlememiş ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede olumlu kanaat oluşması gereklidir.

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde, kişi kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak belli hakları kullanmaktan yoksun kılınabileceğine yer verilmiştir. Hapis cezasına mahkumiyete bağlı hak yoksunluğu süresiz değildir. Belli bir süre ile sınırlandırılmıştır. Bu sistemde hak yoksunluğu mahkumiyetin kesinleşmesi ile başlayıp mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edecektir. Bu nedenle, yeni TCK’nın sisteminde, yasaklanmış hakların geri verilmesi (Memnu hakların iadesi) ayrıca düzenlenmesine gerek görülmemiştir. Bu husus Adli Sicil Kanununun 10. maddesinin gerekçesinde açıklanmıştır. “Yeni TCK’nın sisteminde cezalandırılmakla güdülen asıl amaç, işlediği suçtan dolayı kişinin etkin pişmanlık duymasını sağlayıp tekrar topluma kazandırılması olduğuna göre, suça bağlı hak yoksunluklarının da belli bir süreyle sınırlandırılması gerekmiştir. Bu nedenle bir mahkumiyete bağlı hak yoksunluklarının mahkum olan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar devam etmesi öngörülmüştür.”

5237 sayılı 53. maddesindeki düzenleme ve Adli Sicil Kanununun 10. maddesinin gerekçesi birlikte değerlendirildiğinde TCK’nın 53. maddesindeki 5 ve 6. fıkralarındaki suçlar yönünden konulan istisna saklı kalmakla birlikte, ceza mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak yasaklanmış haklar, cezanın tamamen infazına kadar sürecektir. 5237 sayılı TCK’daki suçlar yönünden yasaklanmış hakların iadesine karar vermek zorunlu değildir. Ancak, uygulamada hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak bir kısım hakların kullanılmasına sınırlama getirildiği bilindiğinden, bir tespit kararının verilmesi hak kayıplarına ve mağduriyete sebebiyet vermemesi açısından yararlı olacaktır.

IV- SONUÇ VE KARAR:

Yukarıda açıklanan nedenlerle Diyarbakır (Kapatılan) 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.09.2015 tarih ve 1998/128 Esas, 2007/284 sayılı ek kararının CMK 309/4-C maddesi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Yeniden yargılama gerektirmeyen bozma nedenine göre, hükümlü ...’ya 5237 sayılı TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Yasanın 5 ve TCK’nın 62. maddeleri gereğince verilen 6 yıl 3 ay hapis cezası 06.06.2015 tarihinde infaz edilmiş olduğundan, TCK’nın 53. maddesi gereğince hükümlünün cezasının infazından sonra hak yoksunluğunun bulunmadığının tespitine,

Dosyanın mahalli mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30044, Karar No: 2016/8975, Tarih: 29.06.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/30044 E.  ,  2016/8975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suça konu sigara miktarına göre temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle tayini gerekirken aşağı hadden uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelmede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29/06/2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17616, Karar No: 2020/14543, Tarih: 02.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/17616 E.  ,  2020/14543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık ile katılan arasında yol verme meselesi nedeniyle çıkan tartışmada sanığın yakın mesafeden kendi aracının camını açarak katılanı silahla tehdit ettiğinin iddia edilmesi, 23.10.2014 tarihinde kolluk tarafından tutulan tutanakta sanığın rızasıyla torpido kısmından siyah renkli tabancayı alarak görevlilere teslim ettiği, tabancadan ayrı bir şekilde bir adet şarjör ve şarjör içerisine basılı vaziyette on adet fişeğin de muhafaza altına alındığının belirtilmesi ve öncesinde sanığı tanımadığı gibi aralarında suç isnadında bulunmasını gerektirecek herhangi bir husumet de olmayan katılanın olaydan hemen sonra kollukta alınan beyanında tabancanın renginin siyah olduğunu ve sanığın silahı doldurarak kendisine doğrulttuğunu belirtmesi karşısında; katılanın aşamalardaki beyanlarının ve olay tutanağının yöntemince irdelenmesi ve tüm kanıtların birlikte değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16269, Karar No: 2013/14726, Tarih: 16.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16269 E.  ,  2013/14726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

(KADIKÖY 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ)

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret (Kadıköy 1. Asliye Ticaret) Mahkemesi’nce verilen 12.06.2012 tarih ve 2009/690-2012/618 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Gülenay Erşan tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 29/09/2007-29/09/2008 tarihleri arasını kapsayan klasik yangın ve hırsızlık sigortası akdedildiğini, poliçeye esas alınan binanın üstü açıkta betonarme bir yapı olup, depo olarak kullanılmakta olduğunu, 06/05/2008 tarihinde belediyeye ait gerilim hattında yer alan kablonun yangına sebebiyet verdiğini ve müvekkili sigortalıya ait 61.000,00 TL tutarındaki kimyevi maddelerin zarara uğrayarak kullanılmayacak hale geldiğini, davalı tarafın zarar gören emtianın açıkta ve söndürme altında bulunması nedeniyle sigorta sözleşmesine göre teminat harici olduğunu belirterek sigorta bedelini ödemediğini, zararın sigorta teminatı altında olduğunu ileri sürerek, 61.000,00 TL hasar bedelinin sigorta poliçesi uyarınca dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, poliçede açık bir şekilde açıkta ve sundurma altında bulunan her türlü makine, demirbaş, emtia ve eşyanın teminat dışında olduğunun yazılı olduğunu, hasara uğrayan emtianın açıkta ve sundurma altında bulunduğunu, bu nedenle teminat kapsamında bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, sigorta poliçesinde ''muafiyet ve istisnalar'' başlığı altında bulunan bölümde açıkta ve sundurma altında bulunan her türlü muhteviyat, makine/demirbaş/emtia ve eşyanın teminat dışında olduğu hususunun belirtildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8213, Karar No: 2015/19908, Tarih: 10.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/8213 E.  ,  2015/19908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle 107.209.22.TL. maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmesi ve ... ile... Ve.. vekillerince duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 10/11/2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan... vekili Avukat.... ve ....... Vekili Av.... ve.... Ve Tic. A.ş.... ile karşı taraf vekili Avukat... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava 02.05.2007 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 37 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, maddi ve manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulüne verilmiş ve bu karar süresinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılardan.... tarafından yapılan inşaatta, anılan şirketin, inşaatın 70 metre cephesinde mini kazık ve iksa işlerinin yapımı verdiği, ...’nin, mini kazık ve ankraj delgisi işçiliğini verdiği,....’ de, iş makinesi bakımcısı ve yağcısı olarak çalışan davacının, olay günü inşaatta temizliğini yaptığı makineden fırlayan bir parçanın gözüne isabet etmesi ile meydana gelen iş kazasında yaralandığı, Mahkemece iş kazasının tespiti için açılan davada olayın iş kazası olup olmadığıyla sınırlı biçimde inceleme yapılan 11.02.2013 günlü bilirkişi raporu hükme esas alınarak davacının kusurunun bulunmadığı, iş kazasının meydana gelmesinde ...’nin %100 oranındaki kusurlu bulunduğu kabul edilmek suretiyle hüküm kurulduğu dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, kusur dağılımına ilişkin olarak bilirkişi değerlendirmesinin bulunmadığı durumda, hakimin kendiliğinden kusur dağılımına gidip gidemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

HMK’nun 266. maddesi hükmüne göre, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkes gibi hakimin de bildiği konularda bilirkişi dinlenmesine karar verilemeyeceği gibi, hakimlik mesleğinin gereği olarak hakimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konularda da bilirkişi dinlenemez. Her halde seçilecek bilirkişinin mesleği itibarıyla konunun uzmanı olması gerektiği kuşkusuzdur.

HMK’nun 266. maddesi hükmüne göre, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkes gibi hakimin de bildiği konularda bilirkişi dinlenmesine karar verilemeyeceği gibi, hakimlik mesleğinin gereği olarak hakimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konularda da bilirkişi dinlenemez. Her halde seçilecek bilirkişinin mesleği itibarıyla konunun uzmanı olması gerektiği kuşkusuzdur.

Dava konusu olan olay nedeniyle tarafların kusur durumlarının belirlenmesinin özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konuya ilişkin olduğu açıktır. Hal böyle olunca da hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgiyle çözümlenmesi mümkün olmayan teknik ve mesleki incelemeyi gerektiren konu hakkında HMK’nun 266. maddesi uyarınca: İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları göz önünde tutarak ve özellikle işyerinin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken işçi sağlığı ve iş güvenliği tüzüğünün ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin, işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranının hiç bir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde, konusunda uzman bilirkişinin oy ve görüşünün alınması suretiyle belirlenmesi gerekirken, zararlandırıcı olayın iş kazası olup olmadığıyla sınırı bir değerlendirme içeren, kusur konusunda bir değerlendirmenin bulunmadığı 11.02.2013 günlü raporun hükme esas alınarak, davacının kusurunun bulunmadığı, kazanın davalının tam kusurlu eylemi ile meydana geldiği kabul edilerek, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Kaldı ki dosya içerisinde, taraflarca itiraz edilmekle birlikte, tarafların kusur dağılımına ilişkin olarak değerlendirmeler içeren 21.05.2014 tarihli bir kusur raporunun da bulunduğu ortadadır.

Yapılacak iş; işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince ve çelişki giderici nitelikte bir rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle kusur konusunda bir değerlendirme içermeyen bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davacının kusurunun bulunmadığı davalının %100 oranında kusurlu olduğundan bahisle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle kusur konusunda bir değerlendirme içermeyen bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davacının kusurunun bulunmadığı davalının %100 oranında kusurlu olduğundan bahisle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, davalılar yararlarına takdir edilen 1.100.00.TL. Duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 10.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15593, Karar No: 2014/6720, Tarih: 20.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/15593 E.  ,  2014/6720 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/64838

MAHKEMESİ : Sincan 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2011

NUMARASI : 2010/544 (E) ve 2011/614 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Dosya kapsamı ve mahkemenin kabulüne göre, iştirak halinde mağdurun vücudunda kemik kırığı meydana getirecek şekilde kasten yaralama eyleminden dolayı diğer sanıkların cezalarından 5237 sayılı TCK'nin 87/3 maddesi gereğince (1/6) oranında artırım uygulandığı halde sanığın cezasından (1/4) oranında artırım yapılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

2)Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinde "kasten yaralamanın vücutta kemik kırılmasına veya çıkığına neden olması halinde, yukarıdaki maddelere göre belirlenen ceza, kırık vaya çıkığın hayat fonksiyonlarındaki etkisine göre, yarısına kadar artırılır." şeklinde düzenlendiği, Ankara Adli Tıp Şube Müdürlüğü raporunda olay nedeniyle mağdurda meydana gelen kırığın hayat fonksiyonlarını hafif (1) derecede etkiler nitelikte olduğunun belirtildiği, mağdurun burnundaki kırığın hafif derecede olmasına karşın, mahkeme tarafından herhangi bir gerekçe gösterilmeden (1/4) oranında cezanın artırılarak sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8005, Karar No: 2012/3851, Tarih: 17.04.2012

**5. Ceza Dairesi         2008/8005 E.  ,  2012/3851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İrtikap

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

T.C. Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun dairemizce de benimsenen 30/01/2007 gün, 2007/3-9 Esas ve 2007/18 sayılı; 05/07/2011 gün, 2011/2-148 Esas ve 2011/155 sayılı; 2011/1-175 Esas ve 2011/210 sayılı kararlarına göre; gerek yüze karşı, gerekse gıyapta verilen hükümlerde başvurulabilecek yasa yolu, süresi, mercii ve şekillerinin belirtilmesi zorunlu olduğu halde, sanıklar ile müdafiilerin yokluğunda verilen hükümlere ilişkin hüküm fıkrasında başvuru şekli ile sürenin tefhim veya tebliğden itibaren başlayacağının gösterilmediği ve bu noksanlık CMK'nın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedeni sayıldığından, sanık ...´ın 18/12/2009 havale tarihli dilekçesinin süresinde yapılmış eski hale getirme yoluyla temyiz isteği niteliğinde olduğu kabul edilerek, tayin olunan ceza miktarına göre sanık ... ve sanık ... müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suçun 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanıklar hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç tarihlerinde ... Emniyet Müdürlüğünde polis memuru olarak görevli olan sanıkların, sivil giyimli olarak "..." isimli kafeye gelerek müştekiden kimlik göstermesini istedikleri, katılanın da ehliyet gösterdiği, ancak sanıkların ehliyetin kenarlarının yırtık ve resminin kopuk olmasından şüphelendikleri ve katılanı yasal dayanağı olmaksızın karakola getirdikleri ve katılandan serbest bırakılması karşılığında, iki adet cep telefonu istedikleri, ancak, katılanın aranmıyor olmasına, hakkında soruşturma ve kovuşturma olmamasına rağmen, sanıkların ellerinden kurtulmak için, talep edilen cep telefonları yerine, sanıklara 110 dolar, 90 euro, 100 lira para verdiği, sanıkların bununla da yetinmeyip katılandan ayrıca nokia 7250 marka cep telefonunu da aldıkları, böylece, sanıkların atılı suçu işledikleri anlaşılmış olup,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

İrtikaba konu olan ve sanıklar tarafından katılandan alındığı kabul edilen cep telefonunun suç tarihi itibariyle değerinin bilirkişi marifetiyle tespit edilerek ve yine sanıklar tarafından alındığı kabul edilen dolar ve euro cinsinden paraların suç tarihi itibariyle Türk Lirası karşılığı da belirlenip buna eklenerek, sanıkların katılandan sağlamış oldukları menfaate ilişkin toplam para miktarına göre haklarında 765 sayılı TCK'nın 219/son maddesine göre indirim yapılıp yapılmayacağı da tartışıldıktan sonra 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıverme tarihine kadar, diğer hak yoksunluklarının ise, hapis cezasının infazı tamamlanıncaya uygulanmasına karar verilmesi gerekirken, tüm hak yoksunluklarının hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmesi,

Sanıklar hakkında TCK'nın 250. maddesine göre temel ceza belirlenirken, uygulama fıkrasının ne olduğunun ve yine sanıklara verilen cezalardan TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapılırken, indirim oranının ne olduğunun hükümde gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve sanık ... müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri gereğince BOZULMASINA, 17/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/33789, Karar No: 2012/38824, Tarih: 20.11.2012

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2011/33789 E.  ,  2012/38824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müşteki Selahattin'in, Dereli Devlet Hastanesinden aldırılan 15.07.2006 tarihli raporunda, yaralanmasının yüzünde kalıcı iz bırakacak nitelikte olduğunun bildirilmesine göre, adli tıp uygulamalarına göre yüzde sabit iz yönünden olayın üzerinden 6 aylık sürenin geçmesi beklendikten sonra müştekinin mevcut raporuyla birlikte Adli Tıp Kurumuna gönderilerek raporunun aldırılmasından sonra raporun sonucuna göre yüzde sabit iz olması halinde görev hususu da düşünülmek suretiyle sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.