muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1119, Karar No: 2024/4056, Tarih: 31.05.2024

tamamlanmasından sonra ise açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanıp kazanmadıklarına bakılmaksızın, 95 inci maddede düzenlenen izin hakkından yararlanırlar. Bu fıkra hükmü 31/12/2020 tarihine kadar uygulanır." şeklindeki düzenleme karşısında,

Benzer bir olaya ilişkin, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 11.03.2022 tarihli ve 2022/776 Esas, 2022/1915 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere; "...Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6 ncı maddesinde yer alan "cezaları on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve yukarı olanlar ise onda birini kurumlarda infaz edip" şeklindeki düzenlemede kurumlarda ibaresi kullanılmış, kapalı kurumlarda infaz edilir şeklinde açık bir ibare kullanılmamış ise de, buradaki amaçlananın kapalı kurumlarda belirli süreleri dolduran hükümlülerin açık kurumlara ayrılmak olduğunun kabul edilmesi gerektiği, aksi takdirde "kurumlarda" ifadesinin açık kurumları da kapsadığı düşünülecek olursa; tek bir ilamdan 10 yıl ve üzeri mahkumiyeti bulunan bir hükümlünün doğrudan kapalı ceza infaz kurumuna alınacağı düşünüldüğünde cezasının 1/10'luk kısmı olan 1 yıl ve üzeri süreyi kapalı kurumda infaz etmeden açık kuruma ayrılamayacağı, bu hükümlü açısından 1/10'luk kısmın kapalıda geçirilmesinin aranacağı ancak daha öncesinde 10 yıl ve altı cezaları sebebi ile cezaları belirli zamanlarda içtima ettirilerek 10 yılın üzerine çıkan ve belirli zamanlarda açık kurumlarda da bulunan hükümlünün de cezasının 1/10'luk kısmının sadece kapalı kurumda geçirdiği sürelerin aranmaması ve açık kurumda geçirdiği sürelerin de 1/10'luk kısma dahil edilmesi halinde bu hükümlünün 1/10'luk kısmının tamamını kapalı kurumda geçirmeden açık kuruma ayrılacağı ancak 10 yılın üzerinde tek bir ilamı olan diğer hükümlü açısından 1/10'luk kısmın tamamının kapalı kurumda geçirilmesi gerekeceğinden iki hükümlü açısından eşitsizlik meydana getireceği, bu suretle Açık Ceza İnfaz Kurumların Ayrılma Yönetmeliğinin 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki "kurumlarda" ibaresinin kapalı kurum olarak düşünülmemesi halinde her bir hükümlü açısından farklı ve eşit olmayan uygulamalara sebebiyet verebileceği gözetildiğinde....KANUN YARARINA BOZULMASINA..." şeklindeki açıklama karşısında,

Seydişehir T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 10.05.2023 tarihli ve 2023/1829 sayılı kararı ile hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına dair kararın onaylanmasına ilişkin talebin Seydişehir İnfaz Hakimliğinin 12.05.2023 tarihli kararı ile reddine karar verilmesini müteakip, hükümlü ve Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılan itirazın Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2023 tarihli ve 2023/1010 değişik iş sayılı kararı ile kabulüne, anılan kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6 ncı maddesinde yer alan "cezaları on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve yukarı olanlar ise onda birini kurumlarda infaz edip" şeklindeki düzenlemede kurumlarda ibaresi kullanılmış, kapalı kurumlarda infaz edilir şeklinde açık bir ibare kullanılmamış ise de, buradaki amaçlananın kapalı kurumlarda belirli süreleri dolduran hükümlülerin açık kurumlara ayrılmak olduğunun kabul edilmesi gerektiği, aksi takdirde "kurumlarda" ifadesinin açık kurumları da kapsadığı düşünülecek olursa; tek bir ilamdan 10 yıl ve üzeri mahkumiyeti bulunan bir hükümlünün doğrudan kapalı ceza infaz kurumuna alınacağı düşünüldüğünde cezasının 1/10'luk kısmı olan 1 yıl ve üzeri süreyi kapalı kurumda infaz etmeden açık kuruma ayrılamayacağı, bu hükümlü açısından 1/10'luk kısmın kapalıda geçirilmesinin aranacağı ancak daha öncesinde 10 yıl ve altı cezaları sebebi ile cezaları belirli zamanlarda içtima ettirilerek 10 yılın üzerine çıkan ve belirli zamanlarda açık kurumlarda da bulunan hükümlünün de cezasının 1/10'luk kısmının sadece kapalı kurumda geçirdiği sürelerin aranmaması ve açık kurumda geçirdiği sürelerin de 1/10'luk kısma dahil edilmesi halinde bu

hükümlünün 1/10'luk kısmının tamamını kapalı kurumda geçirmeden açık kuruma ayrılacağı ancak 10 yılın üzerinde tek bir ilamı olan diğer hükümlü açısından 1/10'luk kısmın tamamının kapalı kurumda geçirilmesi gerekeceğinden iki hükümlü açısından eşitsizlik meydana getireceği, bu suretle Açık Ceza İnfaz Kurumların Ayrılma Yönetmeliğinin 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki "kurumlarda" ibaresinin kapalı kurum olarak düşünülmemesi halinde her bir hükümlü açısından farklı ve eşit olmayan uygulamalara sebebiyet verebileceği gözetildiğinde,

Somut dosya kapsamında, hükümlünün diğer suçlarından dolayı 14.09.2022 tarihinde Seydişehir T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna alınarak başlandığı, ancak hükümlünün içtima kapsamındaki 9 yıl 26 ay 37 gün hapis cezasının infazına 25.04.2023 tarihinde başlandığı ve Seydişehir T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 10.05.2023 tarihli kararı gereğince 10.05.2023 tarihine kadar bu kurumda kaldığı (15 gün), hükümlünün anılan içtima kararına konu Beyşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/282 Esas sayılı dosyasında 02.10.2015-16.11.2015 tarihleri arasında 45 gün tutukluluk süresi ile birlikte hükümlünün yukarıda belirtilen tarih aralıklarında kapalı kurumlarda geçirdiği sürelerin toplamının (60 gün) hükümlünün toplam cezasına tekabül eden 4.845 günün 1/10'nu olan 484 günden az olduğu, hükümlünün kapalı kurumda infaz etmesi gereken toplam cezasının 1/10'luk kısmını henüz infaz etmediğinin ve bu haliyle hükümlünün Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca henüz açık ceza infaz kurumlarına ayrılma şartlarını taşımadığı gözetilmeksizin, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6 ncı maddesinin (1) nci fıkrasının (a) bendi;

(a) (Değişik:RG-22/8/2015-29453) Toplam (Değişik ibare:RG-22/2/2017-29987) cezaları on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve yukarı olanlar ise onda birini kurumlarda infaz edip, iyi hâlli olan ve koşullu salıverilme tarihine yedi yıl veya daha az süre kalanlar,

....

....

açık kurumlara ayrılabilir.

3. Hükümlünün 9 yıl 26 ay 37 gün hapis cezasının infazı amacıyla Seydişehir Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 25.04.2023 tarihli ve 2022/3179 sayılı müddetnameye göre, 25.04.2023 tarihinde kapalı ceza infaz kurumuna alındığı, şartla tahliye tarihinin 21.07.2027, bihakkın tahliye tarihinin ise 17.12.2032 olarak tespit edildiği, hükümlünün açık ceza infaz kurumunda ve denetimli serbestlikte geçen süreleri ile tutukluluk süresinin denetime imkan verecek şekilde müddetnamede gösterildiği anlaşılmaktadır.

4. Hükümlünün içtimalı infaza konu 9 yıl 26 ay 37 gün hapis cezasının infazı için 25.04.2023 tarihinde kapalı ceza infaz kurumuna alınmadan önce içtimaya konu bir kısım cezalarının infazı amacıyla 30.03.2021 tarihinde açık ceza infaz kurumuna alındığı, cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilmesi nedeniyle 01.04.2021 tarihinde denetimli serbestliğe ayrıldığı ve 25.10.2021 tarihine kadar denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezasının infaz edildiği, 25.10.2021 tarihinde tekrar açık ceza infaz kurumuna alındığı ve 14.09.2022 tarihine kadar açık ceza infaz kurumunda cezasının infaz edildiği, kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilen hükümlünün 03.10.2022 tarihinde yakalanarak kapalı ceza infaz kurumuna alındığı görülmektedir.

5. Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine göre hükümlünün hukuki durumu değerlendirildiğinde, 9 yıl 26 ay 37 gün hapis cezası nedeniyle şartla tahliye tarihi 21.07.2027 olarak tespit edilen hükümlünün, toplam cezasının 1/10 ni kapalı ceza infaz kurumunda geçirmesi şartıyla kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılabileceği, İdare ve Gözlem Kurulunun karar tarihi itibariyle hükümlünün kapalı ceza infaz kurumunda geçirmesi gereken sürenin tamamlanmadığı, toplam 60 günlük kapalı ceza infaz kurumunda geçen süresi bulunduğu anlaşılmakla, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına ilişkin İdare ve Gözlem Kurulu kararının onaylanmasına ilişkin talebin, “kapalı ceza infaz kurumunda geçirilmesi gereken süre şartı gerçekleşmediği” gerekçesiyle reddine dair İnfaz hakimliğince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamasına rağmen, bu karara karşı yapılan itirazın reddi yerine kabulüne dair itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24.05.2023 tarihli ve 2023/1010 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3096, Karar No: 2009/6866, Tarih: 27.10.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/3096 E.  ,  2009/6866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi,

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının işleteni ve sürücüsü olduğu, trafik sigortası bulunmayan aracın neden olduğu kaza sonucunda, hayatını kaybeden kişinin eşine ödenen tazminatın, rücuan tahsili için davalı aleyhine başlatılan icra takibinin, davalının haksız itirazı ile durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hak sahibinin ceza yargılamasına müdahil olmadığı, davacı ... hesabına 2 yıllık zamanaşımı süresi geçtikten sonra müracaat ettiği, bu nedenle zamanaşımından sonra hak sahibine ödenen tazminatın müvekkilinden rücuan talep edilemeyeceğini savunarak davanın reddini ve müvekkili lehine kötüniyet tazminatına karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, güvence hesabına hak sahipleri tarafından yapılacak başvurunun 2 yıl içinde yapılması gerektiği, oysa hak sahiplerinin kaza tarihinden itibaren 2 yıl geçtikten sonra davacıya başvurdukları ve ceza davasına katılma talepleri de bulunmadığından ceza zamanaşımından da yararlanamayacakları gerekçesi ile, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dava, trafik zorunlu mali sorumluluk sigortası bulunmayan aracın, 3. kişilere verdiği zarar nedeni ile ödeme yapan ...’nın zarar sorumlusundan rücuan tahsili istemine ilişkindir.

... Yönetmeliğinin 16.a maddesinde, hesaptan yapılan ödemeler nedeniyle aracını sigorta ettirmeyen kişilere rücu edilebileceği düzenlenmiş, ancak yönetmelikte zarar sorumlularına karşı açılabilecek davanın tabi olacağı zamanaşımı düzenlenmemiştir. Güvence Hesab tarafından açılacak Karayolları Trafik Kanunundaki zamanaşımını düzenleyen 109.uncu maddenin dördüncü fıkrasında belirtilen zamanaşımı hükümlerine tabi olması gerekir. Anılan hükme göre, motorlu araç kazalarında tazminat yükümlülerinin birbirlerine karşı olan rücu hakları, kendi yükümlülüklerini tam olarak yerine getirdikleri ve rücu edilecek kimseyi öğrendikleri günden başlayarak 2 yılda zamanaşımına uğraması hüküm altına alınmış bulunmaktadır. ... da belli koşullarda tazminat yükümlüsü sıfatını kazandığına göre, onun zarar sorumlularına karşı açacağı rücu davalarının da iki yıllık zamanaşımına tabi olması doğaldır.(Işıl Ulaş, Uygulamalı Sigorta Hukuku).

Somut olayda, ..., 06.05.2002 tarihinde meydana gelen kazada, zarar görenlere 04.04.2007 günü ödediği tazminatı araç işleteni ve sürücüsü olan davalıdan rücuan talep etmiş olup, rücu talebi iki yıllık zamanaşımı içinde yapılmıştır. Mahkemece, anılan husus gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15.60.-TL peşin harcın onama harcına mahsubuna, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 27.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23317, Karar No: 2016/3253, Tarih: 25.02.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/23317 E.  ,  2016/3253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Bulgaristan uyruklu sanığa ait nüfus kaydı ya da pasaportunun onaylı bir suretinin İnterpol Daire Başkanlığı aracılığı ile getirtilip bu kimlik bilgilerine göre hüküm kurulması gerekirken onaysız fotokopiden ibaret pasaport fotokopisine dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanık müdafiinin 07.06.2013 tarihli duruşmaya mazeret beyan ederek katılamayacağını ve mazeretli sayılmasını talep etmesi karşısında; bu istemi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 25.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3758, Karar No: 2015/32705, Tarih: 27.10.2015

**10. Ceza Dairesi         2014/3758 E.  ,  2015/32705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2013/238538

Mahkeme : BURSA 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 09/05/2013 - 2012/488 esas ve 2013/170 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenler dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın uyuşturucu madde sattığına ilişkin edinilen bilgiler üzerine, sivil giyimli kolluk görevlilerinin 03.10.2012 tarihinde 30 TL verip sanıktan 0,8 gram esrar aldıkları, görevlilerin 05.10.2012 tarihinde tekrar giderek 20 TL verip sanıktan 0,9 gram daha esrar aldıkları; kolluk görevlilerinin gerçek iradelerinin uyuşturucu madde satın alma değil, suç delilini elde etme olduğundan, somut olayda “uyuşturucu madde satma”nın gerçekleşmediği; böylece sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, iki kez uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9162, Karar No: 2012/25708, Tarih: 19.06.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/9162 E.  ,  2012/25708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın 28/01/2009 havale tarihli temyiz dilekçesinde sinir hastası olduğunu ve bu nedenle....ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde tedavi gördüğünü ileri sürmesine ve suçun işlenmesindeki özellikler de nazara alındığında, sanığın kuşkuya yer vermeyecek şekilde üzerine atılı suçtan dolayı cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda önceye ait alınan raporları da eklenerek 5237 Sayılı Yasanın 32/1-2. maddeleri uyarınca "işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamayacağı, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığına" dair rapor alındıktan sonra, sanığın hukuki durumunun tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2732, Karar No: 2011/2533, Tarih: 25.02.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/2732 E.  ,  2011/2533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 09.12.2010

Nosu : 973-992

- K A R A R -

Uyuşmazlığın jet granit kolon inşaası, betonarme kazık forajı ve geotekstil ve geogrid donatılı toprakarme istinat duvarı yapılması işini konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığı’na gönderilmesine, 25.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12584, Karar No: 2014/16967, Tarih: 25.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/12584 E.  ,  2014/16967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-...

2-...

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin murisi ... tarafından 22/09/2010 tarihinde davalı bankadan tüketici kredisi alındığını, alınan kredi nedeniyle diğer davalı sigorta şirketince 1 yıllık hayat sigortası düzenlendiğini, primin muris tarafından ödendiğini, murisin 25/12/2010 tarihinde kalp krizi sonucu vefat ettiğini, başvuruya rağmen davalı sigorta şirketinin kredi taksitlerini ödemediğini, bu nedenle müvekkili tarafından 6 taksit ödemenin müvekkili tarafından yapıldığını belirterek müvekkilinin davalı bankaya borçlu olmadığının tespitine ve müvekkili tarafından haksız yere ödenen 6 taksitin istirdatına karar verilmesini talep etmiştir

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı murisinin poliçe tanzim tarihinde mevcut olan hastalığını sigorta poliçesi düzenlenirken bildirmediği, bu nedenle davalı sigorta şirketinin cayma hakkını kullanmasında haklı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan

../...

-2-

hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 0,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 25.11.2014 gününde üye L.E.Köksal ve üye S.N.Canpolat karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

Davacı vekili, muris ...'un davalı bankadan kullandığı kredi nedeniyle diğer davalı nezdinde hayat sigortası yaptırdığını, murisin ölümü üzerine davalı sigorta şirketinin murisin hipertansiyon tanısı ve kalp hastalığı nedeniyle ilaç kullandığı gerekçesiyle kredinin kalan taksitlerinin ödenmediğini, kalan 6 taksidi ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek murisin ihtiyaç kredisi nedeniyle borçlu olmadığının tespitine, haksız ödenen taksit bedellerinin istirdadına karar verilmesini istemiş,

Davalı banka vekili, sigorta sözleşmesinin tarafı olmadığını,

Davalı sigorta şirketi ise, murisin poliçe tanzim tarihinde mevcut hastalığını gizlediğinden tazminat sorumluluklarının olmadığını savunarak davanın reddini istemişler.

Mahkemece murisin vefatına daha önceden var olan hipertansiyon hastalığının neden olup olmadığı, Adli Tıp Kurulu raporu ile tespit edilemese de sigortalının var olan hastalığını poliçe tanzimi sırasında sigorta şirketine

../...

-3-

Davalı banka vekili, sigorta sözleşmesinin tarafı olmadığını,

Davalı sigorta şirketi ise, murisin poliçe tanzim tarihinde mevcut hastalığını gizlediğinden tazminat sorumluluklarının olmadığını savunarak davanın reddini istemişler.

Mahkemece murisin vefatına daha önceden var olan hipertansiyon hastalığının neden olup olmadığı, Adli Tıp Kurulu raporu ile tespit edilemese de sigortalının var olan hastalığını poliçe tanzimi sırasında sigorta şirketine

../...

-3-

bildirmediğinden sigorta şirketinin cayma hakkını kullanmasında haklı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar sayın çoğunluk tarafından onanmış ise de onama gerekçesine aşağıda açıklanan nedenlerle katılamıyoruz.

Mahkemece, sigortalının tedavi gördüğü kurumlardan tedavi evrakları getirtilerek Adli Tıp Kurumundan daha önce var olan hastalıklarının vefatına etkisinin olup olmadığı hakkında rapor alınmasına karar verilmiş, üç adli tıp uzmanı, bir tıbbi patalog, bir iç hastalıkları uzmanı, bir çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanından oluşan heyet tarafından düzenlenen 15.08.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu raporu ile muriste poliçe düzenlendiği 28.09.2010 tarihinden önce hipertansiyon hastalığı bulunduğu, ancak 25.12.2010 tarihinde hastahaneye götürülüp hemen resusitasyon uygulandığı, bu nedenle ölüm nedenini açıklayacak bir tıbbi belge bulunmadığı ve otopsi yapılarak ölüm sebebinin belirlenmemesi nedeniyle kendisinde mevcut olan hipertansiyon hastalığının ölüme etkisinin olup olmadığı yönünde değerlendirme yapılamadığı belirtilmiştir.

Mahkemece sigortalının var olan hastalığını poliçe tanzimi sırasında gizlediği gerekçesiyle sigorta şirketinin cayma hakkını kullanabileceği belirtilmiş ise de sigortalının mevcut hastalığını bildirmemesi, ölümün bildirilmeyen hastalık sonucu meydana geldiği ispatlanmadıkça tek başına cayma hakkının kullanılması nedeni değildir. Cayma hakkının kullanılabilmesi için ölüm ile gizlendiği iddia edilen hastalık arasında illiyet bağının bulunması gerekmekte olup Yargıtay'ın yerleşmiş uygulaması da bu yöndedir. (11. Hukuk Dairesi 18.05.200 tarih 2003/11512 esas 2004/55934 karar, 28.02.2005 tarih 2004/5074 esas 2005/1822 karar, 11. HD. 05.05.2011 Tarih 2009/12944 esas 2011/5468 karar, 11. HD. 18.04.2012 tarih 2010/16389 esas 2012/6290 Karar sayılı ilamları).

Yukarıda açıklandığı üzere gizlendiği iddia edilen hastalık veya hastalıklarla ölüm rizikosu arasında doğrudan illiyet bağı olup olmadığı hususunun yüksek tansiyon ve kalp hastalığı konusunda uzman bilirkişilerden oluşturulacak bilirkişi kurulundan alınacak rapor ile belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve sırf beyan yükümlülüğüne uyulmaması gerekçesine dayalı olarak davanın reddine dair kararın bozulması gerektiği gerekçesiyle sayın çoğunluğun onama görüşüne karşıyız.