muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1932, Karar No: 2019/568, Tarih: 16.05.2019

Direnme kararı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2 ) taleplerinin reddinin doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun (TMK) “Evlilik birliğinin sarsılması” başlıklı 166/I-II. maddesi;

“Evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerden her biri boşanma davası açabilir.

Yukarıdaki fıkrada belirtilen hâllerde, davacının kusuru daha ağır ise, davalının açılan davaya itiraz hakkı vardır. Bununla beraber bu itiraz, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde ise ve evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamışsa boşanmaya karar verilebilir” hükmünü içermektedir.

Anılan maddenin birinci fıkrası gereğince evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmaya karar verilebilmesi için başlıca iki şartın gerçekleşmiş olması gerekmektedir. İlki, evlilik birliğinin temelinden sarsılmış olması, diğeri ise ortak hayatın çekilmez hâle gelmiş bulunmasıdır. Genel boşanma sebeplerini düzenleyen ve yukarıya alınan madde hükmü somutlaştırılmamış veya ayrıntıları ile belirtilmemiş bir çok konuda evlilik birliğinin sarsılıp sarsılmadığı noktasında hâkime takdir hakkı tanımıştır.

Öte yandan, boşanmanın dayandığı temel ilkelerden biri "kusur" ilkesidir. TMK'nın 166/1. maddesi uyarınca evlilik birliği, eşler arasında ortak hayatı çekilmez duruma sokacak derecede temelinden sarsılmış olduğu taktirde, eşlerden her biri kural olarak boşanma davası açabilir ise de, Yargıtay bu hükmü tam kusurlu eşin dava açamayacağı şeklinde yorumlamaktadır. Nitekim benzer ilkeye HGK’nın 04.12.2015 tarihli ve 2014/2-594 E., 2795 K. sayılı kararında da değinilmiştir.

Bu durumda kusur ilkesine göre genel sebeple (TMK m. 166/1.) boşanmaya karar verebilmek için davalının az da olsa kusurlu olması gerekir. Diğer bir ifadeyle, boşanma davasını açmak hakkı, kusursuz ya da az, eşit veya fazla kusurlu eşindir.

Hemen belirtmek gerekir ki, boşanma, bozucu yenilik doğuran bir karar niteliğinde olup, boşanma kararının kesinleşmesiyle evlilik birliği sona erer. Boşanmanın eşler bakımından kişisel ve mali olmak üzere bir takım sonuçlarının bulunduğu kuşkusuzdur. Maddi ve manevi tazminat talepleri de boşanmanın eşlerle ilgili mali sonuçlarından biridir.

Kusur ilkesi Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 174. maddesinde düzenlenen maddi ve manevi tazminat talepleri bakımından da önemli bir role sahiptir.

Nitekim, 4721 sayılı TMK'nın 174. maddesi;

"Mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu taraf, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebilir.

Kusur ilkesi Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 174. maddesinde düzenlenen maddi ve manevi tazminat talepleri bakımından da önemli bir role sahiptir.

Nitekim, 4721 sayılı TMK'nın 174. maddesi;

"Mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu taraf, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebilir.

Boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan taraf, kusurlu olan diğer taraftan manevi tazminat olarak uygun miktarda bir para ödenmesini isteyebilir." düzenlemesini içermektedir.

Maddenin anlatımından da anlaşılacağı üzere maddi tazminat istenebilmesi, tazminat isteyenin kusursuz veya daha az kusurlu olması, tazminat istenenin kusurlu olması yanında bir zarar ile nedensellik bağı ve hukuka aykırılık unsurlarının gerçekleşmesine bağlıdır. Buna göre mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenmiş olan eş, kusursuz veya az kusurlu ise maddi tazminata hükmedilebilir.

Maddi tazminat yanında manevi tazminat istenebilmesi için de kusura ilişkin bir kısım koşulların varlığı gerekmektedir. Şöyle ki; kusurlu taraftan uygun bir manevi tazminat istenebilmesi için boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın kusursuz ya da daha az kusurlu olması gerektiği açıktır.

Tüm bu açıklamalar karşısında; tarafların 12.01.1996 tarihinde evlendiği, eldeki boşanma davasının 23.03.2012 tarihinde davacı kadın tarafından açıldığı, mahkemece evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesiyle boşanma kararı verildiği, kararın sadece davacı kadın vekili tarafından temyiz edildiği, Özel Daire tarafından da "az kusurlu olan davacı yararına TMK'nın 174/1. ve 174/2. maddeleri uyarınca uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdir edilmesi" gerektiğinden bahisle bozma kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davalı erkeğin, eşine ağır sözlerle hakaret ettiği, sık sık alkol aldığı, alkol aldığında sehpayı duvara vurmak, televizyonu kırmak gibi eylemlerde bulunarak evdeki eşyalara zarar verdiği, bu suretle kusurlu olduğu Mahkemenin ve Özel Dairenin kabulündedir. Davacı kadının boşanmaya sebebiyet veren kusurlu eylemleri değerlendirildiğinde ise eşinin ameliyat olduğu bir süreçte onunla yeterince ilgilenmediği, kızdığında çocuklarına karşı eşekoğlu eşek sözleriyle bağırdığı, eşinin teyzesiyle olan konuşmasında "eşinden tiksindiğini" söylediği tüm dosya kapsamı ile sabit olup, bu durumda evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda davacı kadının kusuru bulunmakla birlikte davalı erkeğin kadına nazaran daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, tarafların birinin kusurunu diğerinden baskın kabul etmenin mümkün olmadığı, evlilik birliğinin sarsılmasında tarafların eşit kusurlu olduğu buna bağlı olarak mahkemece davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesinin yerinde olduğu, bu nedenle direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

Diğer taraftan, her ne kadar gerekçeli karar başlığında dava tarihi 23.03.2012 yerine 27.09.2014 olarak gösterilmiş ise de bu yanlışlık mahallinde düzeltilebilir bir hata olduğundan ayrıca bozma nedeni yapılmamıştır.

Hâl böyle olunca, boşanmaya yol açan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesiyle davacı kadının TMK'nın 174/1. ve 2. maddeleri uyarınca talep ettiği maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi yönünde direnme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanun'un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 16.05.2019 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7420, Karar No: 2015/12143, Tarih: 05.06.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/7420 E.  ,  2015/12143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : ND - 2015/204313

Suça sürüklenen çocuklar A.. K.., F.. K.., M.. İ.., M.. D.., Y.. O.. ve F.. G.. haklarında canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme, devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma ve terör örgütü propagandası yapma suçlarından Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinde görülmekte olan 2015/121 Esas sayılı kamu davasının CMK'nın 19/2. maddesi uyarınca kamu güvenliği gerekçesi ile başka bir yer Ağır Ceza Mahkemesine nakli istemini içeren Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 01/06/2015 günlü ve 75723908-104-0672-2015-2702/33653 sayılı yazısı ve ekindeki evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 03/06/2015 günlü ve ND-2015/204313 sayılı yazısı ile Dairemize gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Diyarbakır Valiliğinin 06/04/2015 tarih ve 37732461-12657.(62397).2015/1402- 1403-1 sayılı yazısında; Suriye'nin Ayn El-Arap bölgesine (Kobani) destek adı altında başlayıp akabinde il geneline yayılan şiddet içerikli sokak eylemleri ile ilgili olarak Diyarbakır C.Başsavcılığı Terör Suçları Soruşturma Bürosu'nca yürütülen 2014/28812 sayılı soruşturma kapsamında, PKK/KCK terör örgütü güdümünde faaliyet gösteren yazılı ve görsel basında farklı tarihlerde "öldürme/linç olayı şüphelisi olarak tutuklanan sanıklardan bir kısım tutuklamaların hukuksuz olduğu" şeklinde propaganda içeren provakatif haberler yapıldığı ve bu haberler ile birlikte ülke gündeminde tutulmaya çalışıldığının takip edildiği, il genelinde geçmiş tarihlerde PKK/KCK terör örgütü ile Hizbullah terör örgütüne müzahir şahıslar arasında meydana gelen çatışmalar göz önünde bulundurulduğunda, mahkeme safhasında karşıt iki grup arasında meydana gelebilecek şiddet içerikli eylemlerin il geneline yayılabileceği, yaşanan çatışmalar neticesi can kayıplarının olabileceği, yaşanan olaylar esnasında müzahir şahıs/şahıslarca kayıt altına alınacak olay görüntülerinin terör örgütleri güdümünde yayın yapan basın-yayın organlarında paylaşılabileceği, aynı zamanda sanıkların cezaevinde, adliyede veya cezaevinden adliyeye getirilip götürülmeleri sırasında öldürülmesi, kaçırılması veya kargaşa çıkması gibi kamu güvenliğini bozacak üzücü olayların meydana gelebileceği, maktullerin yakınlarının Diyarbakır'da toplumsal çatışma ve kargaşaya yol açabileceği, son zamanlarda meydana gelen olaylar da göz önünde bulundurulduğunda; ilde güvenlik açısından yoğun güvenlik kuvveti görevlendirmeleri yapıldığı, ilerleyen günlerde de yoğun emniyet tedbirleri alınacağı öngörüldüğünden, bahse konu dava dosyasının başka bir ile naklinin uygun olacağı yolunda görüş belirtildiği,

Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 09/04/2015 tarih ve B.M. 2015/5430-2 sayılı yazısında; davanın taraflarının farklı siyasi ve sosyal yapıya sahip olmaları, davanın Diyarbakır'da toplum, sivil toplum kuruluşları ve yerel medya tarafından yakından takip edilen bir dosya olması da dikkate alındığında, Diyarbakır ilinde görülmeye devam

Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 09/04/2015 tarih ve B.M. 2015/5430-2 sayılı yazısında; davanın taraflarının farklı siyasi ve sosyal yapıya sahip olmaları, davanın Diyarbakır'da toplum, sivil toplum kuruluşları ve yerel medya tarafından yakından takip edilen bir dosya olması da dikkate alındığında, Diyarbakır ilinde görülmeye devam

edilmesi halinde adliye binası ve çevresinde oluşabilecek yoğun toplumsal grupların şiddet içerikli eylemleri durumunda adliye binasında veya çevresinde olağan güvenlik imkanlarının yanı sıra alınacak ek güvenlik tedbirlerinin böyle bir saldırıyı engellemede yeterli kalamayacağı gibi, olayların şehir geneline de yayılabileceği, mağdur ve sanık tarafların adliyeye gelip gitmeleri sırasında öldürülmeleri, kaçırılmaları veya kargaşa çıkması gibi kamu güvenliğini bozacak üzücü olayların meydana gelmesinin ihtimal dahilinde bulunması nedeniyle kamu güvenliği açısından davanın naklinin uygun olacağının bildirildiği gözetilerek yapılan incelemede;

Davanın kamu güvenliği nedeniyle naklinin CMK'nın 19/2. maddesinde düzenlendiği, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 01/01/2006 tarih ve 19 no.lu genelgesi ile de kamu güvenliği nedeniyle davanın naklinin istenmesi durumunda yapılacak işlemlerin izah edildiği,

Bahse konu dava dosyasının başka bir yere naklinin uygun olacağı yolundaki, yukarıda belirtilen görüşler ve Adalet Bakanlığının bu husustaki istemi nazara alındığında devletin sorumluların belirlenip cezalandırılmasını sağlayarak etkili bir soruşturma yürütme sorumluluğunun bulunduğu, yargılamanın adil, etkili ve tarafların katılımına açık bir şekilde esas yetkili mahkemesinde yapılması gerektiği, ancak güvenlik önlemleri alınsa bile toplumsal olaylar çıkabileceği ve tarafların ciddi tehditler altında kalabileceği, buna bağlı olarak yargılamanın düzenli yapılamayacağı, kamu güvenliği yönünden açık ve yakın tehlikenin söz konusu olabileceği, keza davanın nakli isteminin mahal mahkemesinden geldiği anlaşılmakla, CMK'nın 19/2. maddesi uyarınca Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/121 Esasında kayıtlı kamu davasının Ankara Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine NAKLİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 05/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21603, Karar No: 2019/1840, Tarih: 14.02.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/21603 E.  ,  2019/1840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan 27/09/2012 tarihinde... model araç satın aldığını, satın aldıktan hemen sonra aracın arızalandığını, kilometresi 999,99 olduğunda kendiliğinden durduğunu, bir daha çalışmadığını, fren aksamında sorunlar yaşandığını, defalarca fren bakımı yapılıp çeşitli parçalarının değiştirildiğini, dava konusu aracı tercih etmesinin başlıca nedeninin düşük yakıt tüketimi olduğunu ancak motor hacmi düşük olmasına rağmen aracın normalin çok üzerinde yakıt tükettiğini, aracın yol bilgisayarının da arızalandığını, yetkili servis tarafından değiştirildiğini, bu suretle bir çok parçası değişen aracın orijinal halini kaybettiğini, aracın bu kadar arıza vermesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, araçta üretim hatası bulunduğunu, araçtan beklediği faydayı sağlayamadığını, zamanında yapılan ihbarlara rağmen davalı yanca ayıbın giderilemediğini belirterek, davaya konu aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın zaman aşımına uğradığını, dava konusu araçta üretim hatasından kaynaklanan bir ayıp bulunmadığını, kullanımdan kaynaklanan küçük çaplı arızaların yetkili servis tarafından aracın bakımı yapılmak ve gerekli parçalar değiştirilmek sureti ile giderildiğini, aracın kazaya karışmış olması nedeni ile uğradığı değer kaybının tespitini ve aracın satış tarihinden itibaren davacı tarafından kullanılması nedeni ile kullanım bedelinin hakkaniyet gereği tazminattan mahsubu gerektiğini belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı eldeki dava ile, satın aldığı araçta üretim hatası olması nedeniyle aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesini istemiş, davalı ise araçta ayıp olmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını ileri sürerek davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, ‘... Aracın davacıya teslim edildiği 27/09/2012 tarihine göre iki yıllık zaman aşımı süresi 27/09/2014 tarihinde dolmuş, eldeki dava ise bu tarihten sonra 14/07/2015 tarihinde açılmıştır. Davaya konu araçtaki ayıbın satıcı davalının ağır kusuru veya hilesi ile davacıdan gizlendiği de ispatlanamadığı’ gerekçesiyle zamanaşımı yönünden davanın reddine karar verilmiştir. 27/09/2012 tarihinde satın alınan aracın dosya arasında bulunan servis kayıtlarına göre; 15/10/2012 tarihinde hiç çalışmıyor şikayeti ile, 02/09/2013 tarihinde sağa çektiği, titreme olduğu şikayeti ile, 24/09/2014 tarihinde lastik yeme probleminin bulunduğu şikayeti ile, 02/02/2015 tarihinde yol bilgisayar ekranının çalışmadığı ve frene basınca ses geldiği şikayeti ile, 26/03/2015 tarihinde ön soldan ses geldiği şikayeti ile, 8/4/2015 tarihinde frene basınca ses geldiği şikayeti ile, 25/5/2015 tarihinde frene basınca sürtme sesi geldiği şikayeti ile yetkili servise götürüldüğü anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda;araçtan frenleme sırasında ses geldiği, bu durumun aracın fren sisteminde sorunlar olduğunun belirtisi olduğu, araç hareket halinde iken direksiyonda aşırı titreşim olduğu, sol ön tekerlek lastiğinin iç ve dış yanaklarında aşınmalar olduğu, yakıt tüketiminin katolog değerlerinin üzerinde olduğu, yol bilgisayarının arızalı olduğu, araçtaki sorunların aracın yakıt ekonomisini, sürüş konforunu, sürüş güvenliğini olumsuz yönde etkileyen sorunlar olması sebebiyle aracın bu şekilde kullanılamayacağı, söz konusu ayıpların gizli ayıp niteliğinde olduğu, üretim hatasından kaynaklandığı ve tüketicinin araçtan beklediği makul faydayı azalttığı bildirilmiştir. Davacı tarafından ayıp ihbarının dava zamanaşımı süresi içinde yapıldığı, bilirkişi raporuna göre de söz konusu ayıpların gizli ayıp olduğunun sabit olduğu ve keşif anında yapılan kontrolde devam ettiği anlaşıldığına göre davanın süresi içerisinde açıldığının kabulü gerekir. O halde, mahkemece, davanın esasına girilerek taraf delillerinin değerlendirilmesi ve hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19885, Karar No: 2014/24453, Tarih: 18.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19885 E.  ,  2014/24453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2012

NUMARASI : 2010/490-2012/555

İncelenmesine gerek görülmesi sebebi ile;

1-Davalı Milli Eğitim Bakanlığı ile davalı Özel Helin Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi arasında dava konusu döneme ilişkin hizmet alım sözleşmesi olup olmadığı varsa eklenerek gönderilmesi;

2-Ticaret sicil memurluğuna yazı yazılarak dava konusu dönemde davalı Özel Helin Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi adlı kuruluşun kayıtlarda gözüküp gözükmediği; şirket niteliği olup olmadığı, varsa kayıtların dosyaya eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11758, Karar No: 2012/11921, Tarih: 26.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/11758 E.  ,  2012/11921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve taktirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Korunma ihtiyacı olan çocuğun aşamalardaki istikrarlı beyanlarda, burnundaki kemik kırığının, yaş küçüklüğü nedeniyle yargılaması ayrı yürütülen ...'ın ayakkabısının topuğunun burnuna isabet etmesiyle meydana geldiğini ifade etmesi nedeniyle fiillerin bölünebildiği, korunma ihtiyacı olan çocuktaki diğer darp - cebir izlerinin ise 04.03.2008 tarihli ortopedi uzmanı raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir düzeyde olduğu gözetilmeksizin ve ... tanık sıfatıyla dinlenmeksizin, eksik araştırmayla sanığın 5237 Sayılı TCK'nin 86/1. ve 87/3. maddeleri gereği sorumlu tutularak fazla cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 26/03/2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/914, Karar No: 2020/118, Tarih: 20.02.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/914 E.  ,  2020/118 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 17. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 240-262

Sanık ...'nın hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası; mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki suç yönünden aynı Kanun'un 53 ve 54. maddeleri uyarınca hak yoksunluğuna ve müsadereye ilişkin Şişli (Kapatılan) 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 11.03.2010 tarihli ve 1614-296 sayılı hükümlerin, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 17. Ceza Dairesince 31.03.2015 tarih ve 166-72 sayı ile;

"Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Dosya kapsamından, 4.5.2005 günü tespit edilemeyen bir vakitte şikâyetçinin ikametinin önünde park hâlinde bulunan... plakalı 1990 model Doğan marka aracının çalındığı, olayla ilgili tahkikat devam ederken, 9.5.2005 günü başka bir araçtan hırsızlık eylemi sırasında sanığın yakalandığı, sanığın olay yerine geldiği... plakalı Doğan marka aracın motor ve şase numarasının sorgulamasında, şikâyetçiden çalınan araç olduğunun anlaşıldığı, bu yolla ele geçirilen suça konu aracın incelenmesinde, kontak anahtarının üzerinde bulunduğu, kapı ve camlarının sağlam olduğunun tutanağa bağlandığı, şikâyetçinin aşamalarda, aracını teslim aldığında, düz kontak olmadığını, anahtar uydurulmak suretiyle çalınmış olduğunu, kilit yuvasında ve motor bölümünde bir takım değişiklikler yapılmış olduğunu beyan ettiği, aracı çalıştıran kontak anahtarı ile birlikte çalıntı aracın şikâyetçiye iade edildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın şikâyetçinin park hâlinde bulunan kapıları kilitli aracını anahtar uydurmak suretiyle çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, 765 sayılı TCK'nın 493/2. maddesinde yazılı bulunan suça uyduğu, 5237 sayılı TCK'nın ise 142/2-d maddesi kapsamında olduğu, 5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1-2 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı, 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK'nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Kanun'un belirlenmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden, karar oturumunda, hükümden önce ihsas-ı reye neden olacak şekilde, bu konuda kısmen bir değerlendirme yapılmış ise de gerekçeli kararda bu husus tartışılmaksızın, eksik gerekçe ile hüküm kurulması,