muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20529, Karar No: 2018/184, Tarih: 25.01.2018

**16. Hukuk Dairesi         2015/20529 E.  ,  2018/184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ... ve ..., ... Mahallesi çalışma alanında yapılan kadastro sırasında tespit harici bırakılan ve 29.06.2010 tarihinde idari yoldan 3560 parsel numarası ile 48.992,69 metrekare yüzölçümlü olarak arsa vasfıyla ... adına tescil edildiği anlaşılan taşınmazın bir bölümü hakkında irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil ve ... Belediyesi’nin müdahalesinin önlenmesi istemiyle, 25.04.2014 tarihinde dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar ... ve ...; dava dilekçelerine ekli krokide gösterilen tescil harici 13500 metrekare yer hakkında irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak bu yerin eşit hisselerle adlarına tescili ve Belediye’nin davaya konu yeri çevreleyip kazık çakarak müdahale ettiğini belirterek müdahalesinin men'ini talep etmişlerdir. Yargılama sırasında keşfen dava konusu edilen yerin evvelinde tespit harici iken 29.06.2010 tarihinde idari yoldan arsa vasfıyla ... adına tescil edilen 3560 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kaldığı anlaşılmıştır. Mahkemece, davacılar tarafından açılan davanın tapusuz taşınmaz tescili ve müdahalenin meni davası olduğu, yapılan keşif sonucu dava konusu taşınmazın tapusuz değil ... adına kayıtlı olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, verilen karar usul ve Yasa’ya uygun bulunmamaktadır. Her ne kadar başlangıçta dava konusu yer tescil hariciymiş gibi dava açılmış ise de dava konusu edilen taşınmaz bölümü dava dilekçesine ekli krokide gösterilmiş ve ...’ye doğru şekilde husumet yöneltilmiştir. Yargılama sırasında dava konusu taşınmazın ... adına tapuya kayıtlı olduğunun anlaşılmış olması davanın reddini gerektirmez. 6100 sayılı HMK’nın 33. maddesi gereğince bir davada olayları anlatmak taraflara, hukuki nitelendirme görevi hakime aittir. O halde mahkemece davaya tapu iptali ve tescil davası olarak bakılması ve idari yoldan ... adına tapu kaydının oluştuğu tarihine kadar davacılar lehine imar ihya ve zilyetlikle edinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken hatalı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması isabetsiz olup, davacılar Remzi ve ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 28.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15835, Karar No: 2013/14889, Tarih: 01.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/15835 E.  ,  2013/14889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada Kurşunlu Sulh Hukuk ve Iğdır Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, vesayet hukukuna ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, Kurşunlu Sulh Hukuk Mahkemsi'nce kısıtlanan ...'nun yaklaşık 5 senedir Iğdır'da rehabilitasyon merkezinde kaldığı anlaşıldığı ve yerleşim yeri değişikliğine ...'nce izin verildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Iğdır Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22 maddeleri gereğince Iğdır Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 01.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3546, Karar No: 2011/4296, Tarih: 04.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/3546 E.  ,  2011/4296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 06.12.2010 gün ve 2010/12759-13554 sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacılar ...-Makbule ve Mukaddes vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve Dairemizce de benimsenen yerel mahkeme gerekçesine göre hüküm usul ve yasaya uygun bulunmuş, temyiz istemi bu gerekçelerle karşılanarak karar onanmıştır.

Dairemizin onama ilamında düzeltilmesi gereken bir yön bulunmadığından, HUMK’nun 440.maddesindeki nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle, HMK’nun 440. maddesinde öngörülen hususlardan hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, aynı Yasanın 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren 190.00 TL para cezasının düzeltme isteyenden tahsiline, red harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 04.04.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21373, Karar No: 2015/22404, Tarih: 16.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/21373 E.  ,  2015/22404 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı...Hiz. Ltd. Şirketi'nin tüm, davacı ile davalı ... Özel Görüntüleme ... Hiz. San.ve Tic. Ltd. Şirketi'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde laboratuvarda teknisyen olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin davalı işveren ...tarafından haklı bir neden olmaksızın feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne olmadan karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. ... kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir .

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir .

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davalılar iki ayrı şirket olup bazı ortakları aynı kişilerdir ancak davacı ilk işe girişinden 27.06.2013 tarihine kadar davalı ... Özel Görüntüleme ... Hizm. San.Ve ...., daha sonra 31.8.2013 tarihine kadar da davalı ...yanında çalışmış, iş akdi, son işveren olan ...tarafından feshedilmiştir. Mahkeme, davalı şirketler arasında organik bağ bulunması nedeniyle ikisini de tüm alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumlu tutmuştur. Ancak bu kabul hatalıdır. Uyuşmazlığın, işyeri devri kuralları çerçevesinde, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanması, bununla birlikte, işyerini devreden işveren olan ... Özel .... Hiz. San. Ve Tic. Ltd. Şirketinin sorumluluğunun kıdem tazminatı yönünden işçiyi çalıştırdığı süre ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlı olduğu feshe bağlı alacak olan ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağından sorumlu olmayacağı, fazla mesai ve genel tatil alacağı yönünden çalıştırdığı süre ve tarihlerdeki ücret ile sorumlu olacağı hususu dikkate alınarak çözüme kavuşturulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozma nedenidir.

3-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 63 ncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir.

Davacı gece nöbetleri nedeniyle fazla mesai alacağının eksik ödendiğini iddia etmiştir . Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının normal mesaisinde 08:00-18:00 arası 10 saatten 1 saat ara dinlenme çıkartıldığında 9 saatten haftanın 5 gününde 45 saat yasal çalışma süresi kadar çalıştığı, fakat ayda iki Cumartesi veya Pazar 8x2=16 saatlik çalışmanın bir haftada 4 saatlik kısmı için fazla mesai yaptığı; nöbet tuttuğu zamanlarda ise, 3 laborant olan işyerinde davacının ayda 10 kez 24 saatlik nöbete kaldığı belirtilmesi nedeniyle Yargıtay uygulamaları gereği 24 saatlik çalışmada fiilen 14 saat çalışılmaktadır. 14 saatin de bunun 8 saati normal çalışma, 2 saatinin ara dinlenmeler olduğu kabul edildiğinde günde 4 saatten 10 günde 40 saat fazla mesai yapmakta haftalık ortalama 10 saat nöbet dolayısıyla fazla mesai yaptığı, bu durumda haftalık fazla mesai süresi 14 saat olduğunu belirterek hesaplama yapmıştır.

Anılan ilkeler doğrultusunda, mahkemece davacının tüm çalışma süresini kapsayan nöbet çizelgeleri getirtilip gece mesaisine kaldığı günler belirlenerek bu günler yönünden ara dinlenme indirilmeksizin 14 saat çalıştığı kabulü ile fazla mesai hesabının yeniden yapılması ve normal mesai süresi içinde yapılan fazla mesailerinin de bu sürelere eklenerek fazla mesai alacağının tespiti gerekirken varsayıma dayanarak hesaplama yapılması hatalı olup karar bozulmalıdır.

O halde davacı ve davalı ... Özel Görüntüleme ... Hiz. San.ve Tic. Ltd. Şirketinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı ve davalı ... Özel Görüntüleme ... Hiz. San.ve Tic. Ltd. Şirketi'ne iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Özel ... ... Hiz. Ltd. Şirketi'ne yükletilmesine, 16.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2142, Karar No: 2018/7574, Tarih: 03.12.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/2142 E.  ,  2018/7574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 29/09/2016 tarih ve 2015/57 E. - 2016/150 K. sayılı kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nce verilen 06/02/2017 tarih ve 2016/187-2017/139 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 2011/02374 no ile tescilli '...'' adlı ıslak mendil tasarımının sahibi olduğunu, davalının ''...'' adlı mendil ambalajının müvekkilinin tescilli tasarımı ile genel görünüm itibariyle aynı olduğunu, bu durumun tasarımın tescilinden kaynaklanan haklarına tecavüz oluşturduğunu ileri sürerek davacının tasarım hakkına tecavüzün tespitini, davacıya ait tescilli tasarım ürünün renk, dizayn ve kompozisyonun aynısının ya da benzerinin davalı tarafça ürünlerde, ambalajlarda, ilan ve reklamlarda, broşür ve afiş ve tanıtım malzemelerinde her türlü basılı kağıtta kullanılmasının önlenmesini, davalıya ait ''...'' adlı ürünlerinin satış, dağıtım, ithal ve ihracının önlenmesini, toplatılarak muhafaza altına alınmasını ve imhasını, bunların üretiminde kullanılan üretim araçlarının alınarak imhasını, verilecek kararın masrafı davalıdan alınarak gazetede ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; tasarımın bilgilenmiş kullanıcı üzerinde benzer etki bırakmadığını, benzerliklerin renk bazlarında olduğunu, ancak kullanılan rengin davacı taraf ürünlerinin ayırt edici özelliği olmadığını, ürünlerde tasarım değil, markanın ön planda olduğunu ve tüketicilerin de bu ürünleri karıştırmadığını, ambalaj renginin tescilli olmadığını, ürünlerin boyut değerlerinin aynı olmasının 90 adet olmalarından kaynaklandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; alınan iki bilirkişi raporu dikkate alınarak ürünlerdeki kullanım biçimi dikkate alındığında, markaların bilgilenmiş kullanıcı gözünde farklı tasarım algısı yarattığı, davacı tasarımına yönelik bir tecavüzün bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; alınan iki bilirkişi raporu dikkate alınarak ürünlerdeki kullanım biçimi dikkate alındığında, markaların bilgilenmiş kullanıcı gözünde farklı tasarım algısı yarattığı, davacı tasarımına yönelik bir tecavüzün bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince dosya üzerinden yapılan incelemede, tüm dosya kapsamına göre; davaya konu ambalaj görsellerinin iki bilirkişi raporuyla açıklandığı üzere neredeyse birebir benzer olduğu, benzerliğin görsel olarak da gözlendiği gibi tespiti için teknik inceleme gerektirmediği, davacı tasarımı bütünsel grafik ve kompozisyonuyla aynen davalı tasarımına alındığı bu durumun bilirkişi raporuyla tespit edildiği, davacının tasarımı renkli tescil etmemesinin aynı tasarımın başkası tarafından renkli olarak kullanılması hakkını vermediği, tasarımın renkli kullanımı hakkının da tasarım sahibine ait olduğu, bilirkişilerin tasarım hukukuyla ilgili değerlendirme yapmasının HMK. 279/son maddesine aykırı olduğu, tasarımların görsel karşılaştırması dışında teknik bir değerlendirmeye gerek olmadığı gibi görsel değerlendirmenin de tasarım hukukunda uzmanlık sahibi olan ihtisas mahkemeleri hakimlerince yapılmasının gerektiği gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davacının 2011/2371 ambalaj nolu 12.1 tasarımlarına tecavüzün tespitine, tecavüzün önlenmesine, tasarımın ayının veya benzerinin ürün ambalajında ve tüm tanıtım vasıtalarında kullanımın önlenmesine, söz konusu ambalajların üretim ve satışlarının önlenmesine, ürün ve tanıtımda kullanılan ambalajların toplatılmasına karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03/12/2018 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6581, Karar No: 2013/11012, Tarih: 10.09.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/6581 E.  ,  2013/11012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62/1, 50, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kendisine yediemin olarak teslim edilen hacizli mallları taşınırken götürdüğünü iddia eden sanığın savunmasının doğruluğu araştırılıp mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucunda kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı saptandıktan sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 10.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.