muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10159, Karar No: 2016/3143, Tarih: 18.04.2016

Davacı alacaklı tarafından, davalı borçlu aleyhine, kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine vaki itiraz üzerine davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İcra takibinde dayanılan ve karara esas alınan 01.01.2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı alacaklı vekili davalı borçlu hakkında 22.03.2012 tarihinde başlattığı icra takibinde 8230 TL bakiye kira alacağının tahsilini istemiştir. Takibe itiraz eden borçlu davalı, kira borcunu ödediğini, dekontlardan da bunun anlaşıldığını belirterek buna ilişkin banka dekontlarını sunmuştur. Davacı alacaklı vekili 27/09/2012 tarihli dilekçesinde davalının 2010 yılı öncesinden beri kiracı olduğunu, ibraz ettiği 2010 yılına ilişkin kira sözleşmesine göre aylık kiranın 550 TL olduğunu, 2011 yılı kirasının takipteki sözleşmeye göre aylık 600 TL, 2012 kirasının ise bu sözleşmedeki artış şartına göre aylık 660 TL olması gerekirken, aylık, 650 TL olarak talep edildiğini, buna göre davalının 2010 yılında 6600 TL, 2011 yılında 7200 TL, 2012 yılında takip tarihi itibariyle 1950 TL olmak üzere toplam 15750 TL kira ödemesi gerektiğini, taraflar arasında bir de iş yeri kiralanmasına ilişkin sözleşme bulunduğunu, davalının hem bu davaya konu mesken hem de dava dışı işyeri için kira bedellerini aynı hesaba ödediğini, bu hesaba yapılan ödemelerden işyeri kaydı taşımayanları ve daha düşük bedelli olanları mesken kirası olarak saydığını, buna göre 2010 yılı başından takip tarihine kadar mesken için sayılan ödemeler toplamının 7520 TL olduğunu, ödemeler mahsup edildiğinde davalı kiracının takip tarihi itibariyle 8230 TL bakiye borcunun bulunduğunu , işyeri kirası için de takip başlatıldığını ve aynı mahkemenin 2012 /511 esas sayılı dosyasında açılan davanın derdest olduğunu, iki dosyanın birlikte incelenmesi sonucunda takip tutarının ortaya çıkacağını bildirmiştir. Mahkemece daha önce davanın kabulüne ,itirazın kaldırılmasına ve kiralanandan tahliyeye dair verilen ilk karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuş olup bozma ilamında; Mahkemece bilirkişi raporu alınmışsa da raporun karara esas alınmadığı, kira bedellerinin . .. . ile ... adına kayıtlı banka hesaplarına ödendiğinin bildirildiğini ancak ... adına kayıtlı hesap ekstresi dosya içerisinde bulunmadığından ödemelerin denetlenemediğini ,bu durumda mahkemece yapılacak işin , işyeri kirası ile ilgili takip ve dava dosyası da getirtilerek, işyeri ve mesken kirası ile ilgili ödenmesi gereken ve ödenen kira alacağına ilişkin denetime elverişli ek bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğine işaret edilmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere dairemizin bozma ilamında kira bedellerinin . . . ve ... adına banka hesaplarına ödendiği belirtilerek ... adına olan hesap ektresi getirtilerek ödemelerin netleşmesi istendiği ve bozma ilamına uyulduğu halde ... adına açılan hesap ektresinin getirtilmediği gibi bilirkişi incelemesinde de bu hususların gözetilmediği , kiraya verilen yer konut olduğu halde konut için yapılan ödemelerin ayırt edilmediği, hesapta belirtilmediği ,ayrıca faize itiraz olduğu halde faiz hesabı da yapılmadığı anlaşıldığından , yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16799, Karar No: 2014/2787, Tarih: 17.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/16799 E.  ,  2014/2787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Adapazarı Pancar Ekiciler Kooperatifinde satış elemanı olarak çalışan sanığın, Kooperatife alışveriş amacıyla gelen katılana 750 TL değerinde gübre ile mısır tohumu satarak karşılığında katılan tarafından düzenlenen bonoyu teslim aldığı, bir müddet sonra katılanın kooperatife geldiği ve borcu olan 750 TL parayı tanıklar huzurunda sanığa ödediği, sanığın makinenin arızalı olması gerekçesiyle makbuz veremeyeceğini belirttiği; bir süre sonra ise kooperatif tarafından borcunu ödemediği gerekçesiyle katılana ihtarname gönderildiği, bu şekilde sanığın, katılanın kooperatiften yaptığı alışverişten kaynaklanan borcuna istinaden ödediği parayı kooperatif kayıtlarına geçirmeyip, makinenin arızalı olduğuna dair yalan söyleyerek haksız menfaat temin etmek suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın beyanlarına, tanıkların anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın aşamalarda verdiği ifadelerinde; adı belirtilen kooperatifte satış elemanı olarak çalıştığını, 2007 yılında katılanın kooperatiften gübre ve mısır tohumu satın aldığını, ancak parasını ödemediğini, kendisinin bu nedenle makbuz düzenlemediğini savunduğu, katılanın aşamalarda verdiği ifadelerinde ise; kooperatiften satın aldığı gübre ve mısır tohumuna karşılık olarak 750 TL parayı sanığa ödediğini iddia ettiği; ancak katılanın parayı ödediğine dair yazılı bir belgenin bulunmadığı, ayrıca sanığın, katılana gübre ve mısır tohumunu sattığı sırada katılanı aldatmaya yönelik hileli hareketlerde bulunduğuna dair herhangi bir delilin söz konusu olmadığı gibi taraflar arasındaki ihtilafın borcun ödenip ödenmediğine ilişkin olduğundan hukuki uyuşmazlık niteliğinde bulunduğu ve bu şekilde sanığın üzerine atılı olan dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmadığının anlaşılması karşısında; sanığın beraatine dair kararda bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21742, Karar No: 2015/22817, Tarih: 18.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/21742 E.  ,  2015/22817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı ... bünyesinde bulunan hastanede taşeron şirketin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretleri alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İş akdinin fesih tarihi ve işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; davacı iş akdinin 30.06.2012 tarihinde feshedildiğini iddia etmiş ve mahkemece davacının iş akdinin 30.06.2012 tarihinde son bulduğu kabul edilerek alacak talepleri hüküm altına alınmıştır. Davacının 30.06.2012 tarihinde ... sicil numaralı ve kurum adresi Devlet Hastanesi gözüken ihbar olunan ... Organizasyon Ltd Şti den çıkışı yapıldıktan sonra 01.07.2012 tarihli işe giriş bildirgesine göre Devlet Hastanesinde faaliyet gösterdiği anlaşılan ... sicil numaralı ... Ltd Ştinden çalışmasının bildirildiği bu yerden 13.07.2012 tarihinde çıkışın yapıldığı ve 1 gün sonra 14.07.2012 tarihinde ... sicil numaralı ünvanı bilinmeyen iş yerinden işe girişin bildirildiği ve dava tarihi itibari ile hizmet döküm cetvelinde bu iş yerinden çıkışın yapılmadığı anlaşılmıştır. Davacı hakkında yapılmış yazılı bir fesih bildirimi de bulunmamaktadır. Mahkemece belirtilen iş yerleri arasında 01.07.2012 tarihinde ve sonrasında iş yeri devrinin olup olmadığı araştırılarak iş yeri devri varsa iş akdinin feshi söz konusu olmayacağından feshe bağlı olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretinin reddine karar vermek gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

3-Davalı ...'nın 492 sayılı Harçlar Kanunu' nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin Bakanlık aleyhine harca hükmedilmesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 18.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3835, Karar No: 2021/2058, Tarih: 22.02.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/3835 E.  ,  2021/2058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme, nitelikli kasten öldürme suçuna yardım etme

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında; Suçu gizlemek ve yakalanmamak amacıyla

kasten öldürme suçundan; TCK'nin 82/1-h, 53, 5271 sayılı CMK'nın 307/4. maddeleri uyarınca; Müebbet hapis cezasına ve hak yoksunluğuna,

2-Sanık ... hakkında; Suçu gizlemek ve yakalanmamak amacıyla kasten öldürmeye yardım etmek suçundan; TCK'nin 82/1-h, 39, 53. maddeleri uyarınca; 16 yıl hapis cezasına ve hak yoksunluğuna ilişkin kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen duruşmalı inceleme talebinin hüküm tarihinde yürürlükte olan 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca takdiren reddine karar verilmiştir.

İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nce maktul ...'e yönelik eylemleri nedeniyle sanık ... kurulan mahkumiyet; sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nce verilen istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine dair kararının, Dairemiz'in 15.01.2020 tarihli ilamı ile bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin sanık ... hakkında tesis ettiği nitelikli kasten öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 82/1-h, 53 maddeleri uyarınca; müebbet hapis cezası ile

cezalandırılmasına; sanık ... hakkında ise suçu gizlemek ve yakalanmamak amacıyla kasten öldürmeye yardım etmek suçundan 5237 sayılı TCK'nın 82/1-h, 39, 53. maddeleri uyarınca 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükümlerinin sanıklar müdafiilerince 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen kararının tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ... müdafiinin yardım etme kastının bulunmadığına, delillerin hatalı değerlendirildiğine; sanık ... müdafiinin sübuta, takdiri indirim nedenlerine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddi ile temyiz istemlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/03/2021 gününde Üye ...'in sanık ...'ın adam öldürme suçundan beraatine karar verilmesi gerektiği yönündeki karşı oyu ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

Maktul ...’ın öldürülmesi olayında, sanıklardan ...’nun mahkumiyetine, sanık ...’in ise maktulün sanık ... tarafından öldürülmesi olayının ani gelişen kastla işlendiği, her iki sanığın maktulün öldürülmesi öncesinde iştirak iradesinin bulunmadığı gerekçesi ile müsnet suçtan beraatine dair yerel mahkeme ve bu kararı aleyhe istinaf yolu ile inceleyip, sanık ...’ın kararına yönelen istinaf talebini esastan reddeden istinaf daire kararının gerekçelerinin doğru olduğunu düşündüğümden Dairemiz çoğunluğunun sanık ...’ın diğer sanık ...’ın eylemine yardım eden sıfatıyla iştirak ettiğine dair görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

Olayın tek görgü tanığı bu olay öncesinde işlenen hırsızlık suçunun bu dosya sanıklarıyla birlikte sanığı olan tanık ... olup olayın hemen sonrasında kollukta verdiği ifadede; hırsızlık yapmak için anlaştıklarını, kendisinin gözcü

olduğunu, diğer iki sanığın bir eve girdiklerini, ev sahibi gelince üçününde kaçtığını, kendisinin diğer sanıklardan farklı bir bölgeye kaçtığını, o sırada bir aracın gelerek diğer iki sanığın bulunduğu yere farlarını tuttuğunu ve sanık ...’ın ayaklarının far ışığından görülmesi üzerine, araçtan bir el silah sıkıldığını duyunca kendisinin olay yerinde durmayıp farklı yöne doğru kaçtığını ve olayları görmediğini söylemiştir.

... kollukta verdiği 2 sayfalık ayrıntılı ifadesinden sonra aynı gün yine kollukta ek ifade vereceğini söyleyerek 2. Kez ifade vermiş ancak ilk ifadesini değiştirmiştir.

Tanık ... kollukta verdiği ikinci ifadesinde; bu kez maktulün aracından silah sıkıldığını anlayınca oradan kaçtığına ve sonrasını görmediğinie dair beyanını değiştirerek birinci silah sesi üzerine ...’ın olay yerine gelen aracın bir tarafına, diğer sanık ...’ın da diğer tarafına yanaştığını söylemiştir. Yargıtay Dairemizde tanığın geliştirilen ek beyanına itibar ederek sanık ...’ı da diğer sanığın adam öldürme suçuna yardım ettiği kanaatiyle mahkumiyeti gerektiğinden bozma kararı vermiştir.

Yargıtay 1. Ceza Dairemizde; sanıklar ... ve ...’ın, maktulü öldürme hususunda önceden bir anlaşmaya vardıkları, bu mutabakat doğrultusunda birlikte hareket ettiklerini kabul etmemiş. Ancak hırsızlık yaparken oraya gelen maktul muhtarın aracının far ışıkları nedeniyle görülüp yakalanmamak için hareket ettikleri yani ani gelişen olayda sanık ...'ın adam öldürme suçunu sonradan oluşan öldürme kastıyla hareket eden asli fail ...'a maktulün aracının etrafını sarıp dikkatini dağıtmasına ve ...'ın maktulü öldürmesine yardımcı olduğu kabul olunarak TCK.nin 39. md’den ...’ın mahkumiyetine karar vermiştir.

Sanıkların hırsız olduğunu düşünen köy muhtarı maktulün aracıyla olay yerine gelmesi, olayın gece vakti şlenmiş olması, sanıkların araçtan kendilerine 1 el ateş edilmesi üzerine tekrar araçdan ateş edilmesinin kuvvetle muhtemel olduğunu düşünecekleri, böyle bir ortamda silahlı bir kişinin bulunduğu ve silah sıkılan araca doğru far ışıkları altında aracın her iki tarafına ayrı ayrı yönelerek hamle yapmalarının hayatın olağan akışına da uygun olamayacağı, zira sanıkların kaçma imkanlarının olacağı, ancak oluş Dairemizin çoğunluk görüşü olarak kabul edilirse böyle kabul edilecek ise yani her iki sanık birlikte araca hamle yaptılar ise bunun her iki sanığın öldürme fiili üzerinde hakimiyet kurdukları gerekçesi ile fikir ve eylem birlikteliği ile hareket etmeleri nedeniyle, sanık ...’ın da TCK.nin 37. md’den sorumlu tutulmasını gerektireceği kanaatindeyim.

Ancak; dosyada dinlenen tanık ...’in, olayın sıcağı sıcağına, olayın oluşunu görmediğine dair verdiği ilk ifadesinden her nedense vazgeçmesini makul bir nedenle izah edemediği bu hususun araştırılmadığı, kendisinin maktulün silah sıkmasından sonra oradan geriye doğru kaçmasının ve bir şey görmemesinin sanık ...’ın diğer sanık ...’a yardımcı olmak için maktulün aracına farklı yönlerden

yaklaştıklarına dair geliştirilen ikinci beyanına göre daha lehe olduğu, sanıklar ..., ... ve tanık ...’in, olay öncesindeki hırsızlık suçunu işlemek için fikir ve eylem birlikteliği içinde hareket ettikleri, bu birlikteliğin sonradan gelişen olaylar ve ani kastla işlenen öldürme suçunu kapsamadığını, sanık ...’dan olduğu söylenen adam öldürmeye yardım etme iradesini ve eylemini gösterir tek delilin sonradan sanık ... aleyhine geliştirilen hırsızlık suçunun sanığı olan tanık ...'in aleyhe beyanı olduğu, öldürme olayının oluşuna ilişkin şüpheden sanık yararlanır ilkesinin sanık ... hakkında uygulanmasının zorunlu olduğunu düşündüğümden, sanık ...’ın müsnet kasten adam öldürme suçundan beraatine karar verilmesi gerektiği kanaati ile çoğunluk görüşüne muhalifim.