muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22029, Karar No: 2013/13422, Tarih: 14.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/22029 E.  ,  2013/13422 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 53/6, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ölenin kardeşi olan şikayetçinin, kovuşturma aşamasında, davaya katılma yönünde bir istemi bulunmadığı gibi, duruşmaya katılan olarak kabulüne dair bir karar da verilmemiş olduğu, hüküm tarihinden sonra sunduğu 07.03.2012 Cumhuriyet savcısı havaleli yazı ekinde bulunan ihbar mahiyetindeki dilekçesinde, katılma isteminde bulunan şikayetçinin, hükmü temyiz ettiğine ilişkin bir açıklamaya da yer vermediği anlaşıldığından, sanık ve katılanın temyiz istemlerine hasren yapılan temyiz incelemesinde:

A) Katılanın temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılanın, yüzüne karşı 21.02.2012 tarihinde verilen hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 15.03.2012 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme uygun olarak REDDİNE,

B) Sanığın temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yönetimindeki kamyonla, gece vakti, meskun mahal dışında seyir halindeyken, far ışığı altındaki görüş alanını yeterince kontrol etmeden, emniyet şeridinde duran otomobili zamanında fark edemeyip, tedbirsiz ve mevcut hızıyla duran bu araca ve bu araçtan inmiş olan yayaya arkadan çarparak, bir kişinin ölümüne, bir kişinin yaralanmasına sebebiyet veren ve güvenli sürüş yeneğini ortadan kaldıracak biçimde 128,6 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu anlaşıldığından, sanığın ceza miktarına ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saiki” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saiki” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, B harfiyle belirtilen hükmün 1. paragrafında yer alan “güttüğü amaç ve saiki” ibaresinin hükümden çıkartılması ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5884, Karar No: 2024/3684, Tarih: 10.09.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/5884 E.  ,  2024/3684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/113 E., 2023/193 K.

DAVA TARİHİ : 01.10.2010

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı duruşma istemli olarak davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 10.09.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde taraflardan gelen olmadı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; müvekkillerinin 126 ada 2 parsel sayılı taşınmazın maliki, davalıların ise komşu 3 parsel sayılı taşınmaz maliki ...’ın mirasçıları olduklarını, 3 parseldeki davalılara ait binanın kendi taşınmazlarına 12,11 m² tecavüzlü olduğunu, davacıların kendi parselindeki inşaatın yapımını durdurmak zorunda kaldıklarını ve büyük bir zarara uğradıklarını, davalıların kendi binalarının yapımı sırasında kadastro yetkililerince konulan sınır kazıklarını kaldırarak binayı onaylı projesine aykırı olarak inşa ettiklerini ileri sürerek el atmanın önlenmesi ile davalılara ait binanın tecavüzlü kısmının yıkılmasını ve ecrimisil talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili; bilerek tecavüzlü bina yapıldığı iddiasının doğru olmadığını, binayı yaptırmadan önce ölçüm yaptırdıklarını ve kadastro müdürlüğü tarafından şu anki yerlerin gösterildiğini, ön cepheden yol payı bırakıldığını, binanın usulüne uygun şekilde inşa edildiğini ancak ileri teknik ve hassas ölçümler sonucunda zamanında yapılan ölçümde metrik yanlışlıklar olduğu ve mevcut binanın davacıların arsasına tecavüz ettiğinin tespit edildiğini, kadastro müdürlüğünün hatasından dolayı müvekkili ve diğer davalıların herhangi bir hatasının olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 15.11.2011 tarihli ve 2010/249 Esas, 2011/295 Karar sayılı kararı ile davanın iyi niyet kurallarıyla bağdaşmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 15.11.2011 tarihli kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 03.05.2012 tarihli ve 2012/2357 Esas, 2012/5022 Karar sayılı kararıyla el atıldığı iddia edilen yerin ve yıkımı istenen bölümün değerlerinin belirlenmesi ve bu değerler üzerinden harç ikmali yaptırılması, bu koşul yerine getirildiği takdirde davaya devam edilerek işin esasının incelenmesi gerektiği belirtilerek esasa yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin hüküm bozulmuştur.

2. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 03.05.2012 tarihli ve 2012/2357 Esas, 2012/5022 Karar sayılı kararıyla el atıldığı iddia edilen yerin ve yıkımı istenen bölümün değerlerinin belirlenmesi ve bu değerler üzerinden harç ikmali yaptırılması, bu koşul yerine getirildiği takdirde davaya devam edilerek işin esasının incelenmesi gerektiği belirtilerek esasa yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin hüküm bozulmuştur.

3. Mahkemenin 07.05.2013 tarihli ve 2012/222 Esas, 2013/119 Karar sayılı kararı ile bozma kararına uyulmuş ve kararda gösterilen şekilde eksik harç davacı tarafça tamamlandıktan sonra ilk karardaki gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

4. Mahkemenin 07.05.2013 tarihli kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 13.01.2014 tarihli ve 2013/16105 Esas, 2014/24 Karar sayılı kararı ile Seferihisar Sulh Hukuk Mahkemesinde açtıkları 2011/196 Esas sayılı davanın henüz derdest olduğu, eldeki davada talep edilen istemler dikkate alındığında ileride telafisi güç veya imkansız zararların doğmaması bakımından anılan dosyanın incelenmesi, sonuçlanmamışsa bekletici mesele yapılması ve o davada verilecek karara göre eldeki davanın neticeye bağlanması gerektiği belirtilerek hüküm bozulmuştur.

6. Mahkemenin 18.07.2014 tarihli ve 2014/123 Esas, 2014/318 Karar sayılı kararı ile önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

7. Mahkemenin 18.07.2014 tarihli kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Hukuk Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli 2017/1-1245 Esas, 2021/1241 Karar sayılı kararı ile davalı ... vekili tarafından kadastro müdürlüğüne müracaat edilerek, dava konusu taşınmazların sınırlarında teknik bir hata yapıldığından bahisle Kadastro Kanunu’nun 41 inci maddesine göre düzeltilmesi talep edildiği, bu istemin kadastro müdürlüğünce yapılan inceleme ve düzenlenen teknik rapor doğrultusunda reddedildiği, istemin reddi üzerine 25.06.2011 tarihinde Seferihisar Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/96 Esas sayılı dosyasında dava açılmış ise de dava takip edilmediğinden 29.11.2011 tarihinde davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği, ancak dosya incelendiğinde anılan kararın tebliğe çıkarılmadığı ve dolayısıyla henüz kesinleşmediği, yerel mahkemece öncelikle kararın tebliğe çıkarılıp kesinleştirilmesi için davalı tarafa gereken sürenin tanınması, karar kesinleştikten sonra karar verilmesi gerektiği belirtilerek direnme kararı bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Yargıtay bozma ilamlarıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda davalı yana kararı kesinleştirmesi için kesin süre verildiği, davalı vekilinin davayı takipsiz bıraktıklarını ve mevcut duruma göre dosyanın ele alınması talebinde bulunduğu, Sulh Hukuk Mahkemesi dosyası beklenilmeksizin yargılamaya devam edildiği, davacılar vekilinin 02/03/2023 tarihli celsede ecrimisile yönelik taleplerini atiye bıraktıklarını bildirdiği, dava konusu 126 ada 2 parselin davacılara, komşu 3 parselin ise davalılardan ... ile ...’a ait olduğu, öncesinde birbirine bitişik iki ev bulunan taşınmazların kadastro işlemleri sonucunda tarafların miras bırakanları adına tescil edildiği, bilahare davalıların eski binayı yıkarak yerine yeni bir bina inşa ettikleri, 11.05.2001 tarihinde yapı ruhsatı aldıkları, öncesinde 26.04.2001 tarihinde aplikasyon işlemi yaptırdıkları ve bu işlem sırasında taşınmazın sınırlarının açıkça gösterildiği, bina yapıldıktan sonra davalılarca yapılan cins değişikliği işlemleri sırasında ve daha sonra davacılar tarafından yaptırılan aplikasyonda 3 numaralı parseldeki binanın 2 numaralı parsele tecavüzlü olduğu ayrıca mahkememizce yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporu ve ekindeki krokide de 3 numaralı parsel üzerinde inşa edilen binanın 2 numaralı parsele 12,11m² tecavüzlü olduğu ve el atılan kısmın dava tarihi itibariyle arsa rayiç değerinin 10.899,00 TL olduğu ve taşkın yapıyı inşa eden davalıların komşu 2 numaralı parsel üzerinde bir irtifak hakları bulunmadığı, 2 parsel maliki olan davacıların yapının kendi arazilerine taşan bölümüne katlanmakla yükümlü olamayacağı gibi iyi niyet koşulunu yerine getirmeyen davalıların temliken tescil veya irtifak kurulmasının da istenmediği, taşkın yapı inşa etmek suretiyle davacıların tapulu taşınmazına yapılan el atmanın haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 3440 ada 2 parsel sayılı taşınmaza (eski 126 ada 2 parsel) aynı yer 3 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki binanın 21/04/2011 tarihli rapor ekindeki krokide A harfi ile gösterilen 12,11 m² büyüklüğündeki kısma vaki el atmanın önlenmesi ile masrafı davalılara ait olmak üzere yıkılmak suretiyle eski hale getirilmesine, eski hale getirme için davalılara l aylık süre verilmesine, ecrimisil talebi yönünden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacıların yapılan yapıya 2001 yılından ilk davanın açıldığı 2010 yılı Ekim ayına kadar hiçbir itirazda bulunmadıklarını, davanın iyi niyet ve dürüstlük kurallarına aykırı olduğunu, somut olaydaki yanlışlığın kadastro geçerken mevcut yapılarda doğru ölçü alınmamasından kaynaklandığını, yıkım sırasında binanın taşıyıcı unsurları olan kolon ve kirişlerin de zarar göreceğini, davacılara ait binada da zarar oluşabileceğini, irtifak hakkının kurulması veya 12 m² için mülkiyetin devredilmesi konusunda dava açacaklarını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, taşkın yapı nedeniyle taşınmaza el atmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun, “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddesi, “İyiniyetli olmayan zilyet bakımından” başlıklı 995 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8030, Karar No: 2024/3472, Tarih: 14.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/8030 E.  ,  2024/3472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/215 E., 2023/621 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.05.2016 tarihli ve 2014/495 Esas, 2016/646 Karar sayılı kararının, Cumhuriyet savcısı (lehe) ve sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 15.12.2020 tarihli ve 2020/13171 Esas, 2020/19093 Karar sayılı ilâmı ile özetle; hükme esas alınan Nazilli İlçe Devlet Hastanesinin 03.02.2014 tarihli adli rapor içeriğine göre, katılanda orta derece iletim tipi işitme kaybı oluştuğunun ancak darba bağlı olup olmadığının anlaşılamadığının belirtildiği, bu durumun ise duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına veya işlevinin yitirilmesine neden olup olmadığı yönünde yetersiz olduğu anlaşılmakla, katılanın tüm tedavi evrakları ile birlikte en yakın adlî tıp kurumuna sevki ile 5237 sayılı Kanun'un 86. ve 87. maddelerine uygun şekilde rapor alınması ve meydana gelen olay ile yaralanma arasında illiyeti bağı mevcut olup olmadığının tespitinin gerektiği gözetilmeden yetersiz rapora dayanılarak hüküm tesisi nedeniyle bozulmasına ve sanığın kazanılmış hakkının, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca dikkate alınmasına karar verilmiştir.

2. Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2023 tarihli ve 2021/215 Esas, 2023/621 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 29, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme ile karar verildiğine, atılı suçu işlemediğinden beraatine aksi halde lehe hükümlerin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme ile karar verildiğine, atılı suçu işlemediğinden beraatine aksi halde lehe hükümlerin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olay tarihinde, sanık ile katılan arasında laf atma yüzünden çıkan ve ilk haksız hareketim kim tarafından gerçekleştirildiği tespit edilemeyen tartışmanın kavgaya dönüştüğü, sanığın katılanın sol kulağına yumruk vurarak alınan rapora göre onu basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporun yeterli olduğu, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, meşru savunma hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilemediği gerekçesi ile uygulanan indirim oranında isabetsizlik görülmediği, tekerrür hükümlerinin uygulanmasında isabetsizlik görülmediği, 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesinde düzenlenen seçenek yaptırımlar, 51. maddesinde düzenlenen erteleme ve 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe başlığı altında (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2023 tarihli ve 2021/215 Esas, 2023/621 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14721, Karar No: 2019/1360, Tarih: 19.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/14721 E.  ,  2019/1360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 25.11.2011 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahibine bağlanan gelir ve yapılan cenaze masrafından oluşan kurum zararının rücuan tahsilini talep etmiştir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

5510 sayılı Kanunun İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21’inci maddesi, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Diğer taraftan, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı taktirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların bedeni ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler.

Bu ilkeler doğrultusunda dava konusu olay incelendiğinde, Hükme esas alınan kusur raporunun oluşa uygun olmadığı belirgindir. Bu nedenle Asliye Ceza mahkemesinin 2012/128 Esas sayılı kesinleşen ceza davası dosyası da celp edildikten sonra, olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden iş güvenliği mevzuatına göre olayda hangi önlemlerin alınması gerektiğinin değerlendirildiği, kusur oran ve durumlarının ayrıntılı irdelendiği, soyut ifadelere dayanmayan, oluşa uygun ve çelişki mevcut ise çelişkileri giderici nitelikte kusur raporu alınarak tarafların kusur ve aidiyet oranları belirlenmelidir.

Kuşkusuz bozma sonrası sürdürülecek yargılamada hükmü temyiz etmeyen davalılar yönünden davacı Kurum lehine oluşabilecek usulü kazanılmış hak durumu gözetilmelidir.

Kabule göre de Davalı ...'ın kusurunun işveren kusuru içinde kabul edilmesine karşın ... hakkındaki davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları dikkate almaksızın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.