muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1824, Karar No: 2017/986, Tarih: 07.02.2017

**16. Ceza Dairesi         2015/1824 E.  ,  2017/986 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : I) 5237 sayılı TCK'nın 314/2. maddesi, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi, TCK'nın 62, 53 ve 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet (tüm sanıklar hakkında ayrı ayrı) II) 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesi, 5237 sayılı TCK'nın 62 ve 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet (tüm sanıklar hakkında ayrı ayrı)

Temyiz edenler : Sanıklar ..., ..., ..., ..., sanıklar ... ve ... müdafileri

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Silahlı terör örgütünün propagandasını yapmak suçu yönünden, sanıklara yüklenen suçun tarihi, işlenme yöntemi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre; hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının "b" bendinde yer alan "kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir" şeklindeki düzenleme karşısında; sanıkların hukuki durumlarının yeniden takdir ve tayin edilmesi gerekiğinden, hükmün sair yönleri incelenmeksizin,

II-Silahlı örgüte üye olmak; örgüte katılmayı bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Suçun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması, süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır.

Sanıkların silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olduklarını gösterecek biçimde, eylem ve faaliyetlerde çeşitlilik, yoğunluk ve devamlılık ispat edilememiş ise de; terör örgütünün sözde anayasası olarak kabul ettiği KCK sözleşmesinde yer verdiği azınlıklar ve inanç komitelerinin faaliyetleri arasında saydığı, PKK örgütü elebaşı .........'ın 2011 yılında verdiği talimat ile sözde demokratik çözüm çadırlarının kurularak sivil itaatsizlik eylemleri kapsamında alternatif cuma namazları kılınmaya başlanmış daha sonraki süreçte ise BDP teşkilat binaları, örgüte müzahir kişilerce oluşturulan mescit veya açık alanlarda kılınmaya devam edilmiştir. Yapılan bu faaliyet Anayasamızda teminat altına alınan inanç ve ibadet hürriyetine ilişkin olmayıp, bölgedeki halkın dini inanç konusundaki hassasiyeti istismar edilmek suretiyle terör örgütünün amaç ve faaliyetlerini tanıtmak, geniş halk kitlelerine ulaşmak amaçlanmıştır.

Somut olayda, sanıkların sözde demokratik çözüm çadırı kurduğu, bahse konu çadırda terör örgütünü ile teröristbaşını öven ve örgütün propagandasının yapıldığı yazıların asılması, sinevizyondan teröristbaşının konuşmalarının ve görüntülerin yayınlanması ile cuma namazlarının kılınması şeklindeki maddi davranışlarının örgüte yardım suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı olduğu şekilde karar verilmesi,

Somut olayda, sanıkların sözde demokratik çözüm çadırı kurduğu, bahse konu çadırda terör örgütünü ile teröristbaşını öven ve örgütün propagandasının yapıldığı yazıların asılması, sinevizyondan teröristbaşının konuşmalarının ve görüntülerin yayınlanması ile cuma namazlarının kılınması şeklindeki maddi davranışlarının örgüte yardım suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı olduğu şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ..., ... ile sanıklar ... ve ... müdafiilerinin itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 07.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20385, Karar No: 2014/21097, Tarih: 23.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/20385 E.  ,  2014/21097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2014

NUMARASI : 2014/302-2014/529

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; 23.06.2011 tarihinde meslek hastalığına bağlı olarak sürekli iş göremezlik oranının % 53,00’den % 75,00'ye yükselmesi nedeniyle % 25,00 oranındaki artan bölüm için, maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9362, Karar No: 2012/14025, Tarih: 21.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/9362 E.  ,  2012/14025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.11.2009 gün ve 2006/666-2009/259 sayılı kararı onayan Daire’nin 06.03.2012 gün ve 2010/3887-2012/3273 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların kitap hazırlanmasına ilişkin telif haklarının devrine ilişkin sözleşme imzaladığını, davalının kitaplardan en az birini 30.04.2006 tarihine kadar hazırlamayı taahhüt ettiğini, ancak 2006 Haziran ayının son günlerinde kitap hamlarını teslim ettiğini, komisyon tarafından yapılan incelemede eksiklikler ve yanlışlıklar olduğunun belirlendiğini, kitapların kazanımlara uyarlamak ve uygulanabilir bir duruma getirmek için geri alındığını, 1 ay gibi uzun süre geçmesine rağmen edimini yerine getirmediğini, kitapları Talim Terbiye Kurulu'na sunma imkanının kalmadığını, sözleşmenin bu amaçla yapıldığının davalı tarafından da bilindiğini, kişisel sorunları nedeniyle edimini ifa edemediğini, daha sonra kargoyla uygulanamaz ve kabul edilemez kitap hamlarını gönderdiğini, kitapların teslim alınmadığını ileri sürerek, taraflar arasındaki 05.01.2006 tarihli sözleşmenin feshine, kitapların iadesi için tevdi mahalli tayinine, şimdilik ödenen 5.000 TL telif ücretinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2010/3887 E, 2012/3273 K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davalı vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 21.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14440, Karar No: 2018/5243, Tarih: 12.09.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/14440 E.  ,  2018/5243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ..... VE ... HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ..... ve ... Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/07/2016 tarih ve 2016/84-2016/131 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ...nin “...” markasının tescilli olduğunu, müvekkilin tescilli ...su ile karışıklığa neden olabilecek kadar benzer bir ... davalı şirketçe kullanıldığını öğrendiklerini, davalı şirket tarafından müvekkil banka ...su ile neredeyse birebir aynı olan ... sadece rengi değiştirilerek haksız ve hukuka aykırı olarak kullanıldığını, müvekkili bankanın aynı ...yu içerir birden çok tescilli markası bulunduğunu, davalı şirketin bu ... kullanımının müşteriler üzerinde banka ile ilgili yanlış algı yarattığını fiili kullanım sonucu marka alanında maruf, meşhur ve tanınmış bir marka haline getirdiğini, davalının kullanımının kötü niyetli olduğunu ileri sürerek davanın kabulü ile tecavüzün durdurulması ve önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, yiyecek içecek sektöründe faaliyet gösterdiğini ve enpide+ şekil ibareli marka başvurusunun bulunduğunu davacı ile farklı alanlarda faaliyet gösterdiklerini söz konusu alanda davacının marka tescilinin bulunmadığını ...ların da birbirlerine benzemediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacı markası ile davalı markası arasında herhangi bir ayniyet veya benzerlik bulunmadığı kullanım alanlarının da farklı oldukları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, .../09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7106, Karar No: 2024/11430, Tarih: 21.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/7106 E.  ,  2024/11430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/497 E., 2024/532 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 19. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/170 E., 2023/442 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin Manisa Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün 163362.45 sicil numarasında işlem gören Özel Akhisar Bahçeşehir Kolejinin işletmecisi olduğunu, T.C. ... Rehberlik ve Teftiş Başkanlığı tarafından yapılan teftiş sonucunda 29.07.2022 tarihli ve 11145/İNC/22 sayılı inceleme raporu düzenlendiğini, Manisa Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün 31.10.2022 tarih, 12665194 sayılı yazısı ile raporun işverence yerine getirilmesi ve uyulması gereken hususlar başlıklı kısmının müvekkil şirkete 08.11.2022 tarihinde tebliğ edildiğini, yazıda belirtilen işçi ücret alacaklarının en kısa sürede ödenmesi gerektiğinin belirtildiğini, itirazlarının olması halinde otuz gün içinde yetkili İş Mahkemesine itiraz edebileceği, öğretmenlerin aylık 30 gün olan çalışma süresini haftalık 32,5 saat olarak değerlendiren ve bu doğrultuda kısa çalışma ödeneğinden haksız kazanç elde edildiği, nakdi destek yardımına aykırılık olduğunu belirten ve öğretmenlerin ücretlerinin eksik ödendiğini tespit eden teftiş raporunun hatalı olduğundan Mahkemeye başvuru zorunluluğunun doğduğunu iddia ederek 29.07.2022 tarihli 11145/İNC/22 sayılı inceleme raporu ile rapordaki tespit ve tutanakların iptaline karar verilmesini, eksik ücret ödendiği belirtilen işçilere eksik ücret ödenmediğinin tespitine ve aksine Kurum işlemlerinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

II.CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özet olarak; son Yargıtay kararlarında ve İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. H.D.'nin 2022/848 E. - 2022/851 K. sayılı kararında "davanın tarafının, davacı işveren davalı ise Bakanlık ve şikayet eden işçi (H.. Ö...) olması gerekmektedir. Bu durumda yapılacak iş, davanın iptali istenen inceleme raporunda ismi zikredilen şikayet eden işçiye (H... Ö...) 6100 sayılı HMK'nın 124 üncü maddesi kapsamında yöneltilmesi için süre verilmeli, taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esası hakkında karar verilmelidir." Yargıtay 9. H.D 2020/2216 E. - 2021/3593 K. sayılı kararında "davanın tarafının davacı işveren, davalının ise Bakanlık ve şikayetçi işçiler olması gerektiği, bu durumda Mahkemece usulünce taraf teşkili sağlanmadan karar verilmesinin hatalı olduğu" belirtildiği, açıklanan nedenlerle şikayetçi işçi ... 'ın davaya dahilini ve taraf teşkili sağlandıktan sonra esasa girilmesini talep ettiklerini, iş yerinde kısa çalışma sürelerine uyulmadığının işverenin sunduğu çalışma sürelerine ilişkin kayıtlar üzerinden tespit olunduğunu, müfettiş tespitlerinin davacı işverenin sunduğu belgelerden sadır olduğunu, iş müfettişinin davacı iş yerine geldiğinde iş yeri kayıtlarını istediğini ve işveren tarafından tüm belgelerin iş müfettişinin incelemesine sunulduğunu, ticari defterler, iş yeri faturaları, T.C. Milli Eğitim Bakanlığına bildirilen ders programları ve diğer tüm belgeler üzerinde yapılan inceleme neticesi dava konusu raporun oluşturulduğunu, müfettişin "çalışma sürelerinin kendince bir formülle değiştirilerek hesap edildiği" şeklindeki ifadelerin gerçeği yansıtmadığı iddiası bakımından; incelemeyi yapanın T.C. ... İş Teftiş Kurulu iş müfettişi olup davacı iş yeri gibi yüzlerce iş yerinde teftiş gerçekleştiren bir kamu görevlisi olduğundan ve sadece görevini yerine getirdiğinden, işveren ile iş müfettişinin hasım olduğunu gösterir herhangi bir belge de dosyaya sunulmadığından davacının bu ifadesinin sadece bir iddia boyutunda kaldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince; yapılan yargılama ve dosya kapsamından; somut olayda işyerinde işçi olmadığı anlaşılan kişinin şikayeti üzerine; İzmir Rehberlik ve Teftiş Grup Başkanlığı İş Müfettişleri tarafından yapılan teftişte işyerinde çalışan işçilerin ve işverenin ifadesi alınmış, yapılan tespitlere ilişkin işverenle birlikte tutanak tanzim edilmiş ve nihayetinde dava konusu 29.07.2022 tarihli ve 11145-İNC-22 sayılı iş müfettişi inceleme raporunun düzenlendiği görülmüş, söz konusu İnceleme Raporunda; işyerinde çalıma saatleri herhangi bir yöntemle takip edilmediği, işyerinde çalışan öğretmenler, işveren ve temizlik görevlilerinin birbirine uyan beyanları ile çalışma sürelerinin tespit edildiğinin belirtildiği, buna göre;

\* işyerinde işçilerin haftalık çalışma sürelerinin kısa çalışma ödeneği uygulamasına uygun olarak düşürülmediği kısa çalışma süresine aykırı olacak şekilde çalışma yapıldığı işyerinin haksız ve yersiz olarak kısa çalışma ödeneğinden yararlandığı,

\* Ücretsiz izne ayrılarak nakdi ücret desteğinden yararlandırılan işçilerin fiilen çalıştırıldığı,

\* Kısa çalışma ücret desteklerinin tamamen yersiz olduğu ve geri tahsili ile idari para cezası uygulanması gerektiği yönünde tespitlere yer verildiği ve bu tespitlere işveren tarafından sunulan kayıtlarla ulaşıldığının belirtildiği görülmüş,

4857 sayılı İş Kanunu’nun 92 /3 üncü maddesinde “Çalışma hayatını izleme, denetleme ve teftişe yetkili iş müfettişleri ile işçi şikayetlerini incelemekle görevli bölge müdürlüğü memurları tarafından tutulan tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerlidir.” şeklinde düzenlemeye yer verilmiş olup, işbu dosyada müfettiş tespitlerinin aksini kanıtlayacak herhangi bir yazılı delil, bilgi ve belge sunulmadığı, ayrıca davacı şirketin iddialarını ispata yönelik herhangi bir delilin celbini de talep etmediği gibi tanık da bildirip dinletmediği, belirtilen nedenlerle davacı şirketin, Kurum işleminde hukuka aykırılık bulunduğu yönündeki iddiasını ispatlayamadığı sonucuna ulaşıldığından, davanın reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı vekili istinaf dilekçesi ile müvekkili şirketin Manisa Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün 163362.45 sicil numarasında işlem gören Özel Akhisar Bahçeşehir Kolejinin işletmecisi olduğunu, T.C. ... Rehberlik ve Teftiş Başkanlığı tarafından yapılan teftiş sonucunda 29.07.2022 tarihli ve 11145/İNC/22 sayılı inceleme raporunun düzenlendiğini, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 92/3 üncü maddesi gereğince rapora, tutanaklara ve raporun işçi alacaklarına ilişkin kısımlarına karşı itiraz ederek dava açmış iseler de İzmir 19. İş Mahkemesinin 21.11.2023 tarihli kararı ile müfettiş tespitlerinin aksini kanıtlayacak herhangi bir delil, belge sunulmadığından ve tanık dinletilmediğinden davanın reddine karar verdiğini, kararın usul ve Yasa'ya aykırı olduğundan istinaf yoluna başvurduklarını, 29.07.2022 tarihli ve 11145/İNC/22 sayılı inceleme raporu ile 01.03.2020 - 01.07

.2021 dönem aralığı yönünden kısa çalışma ödeneği ve nakdi ücret desteğine aykırılık iddiası kapsamında inceleme yapıldığını, rapordaki tespitlerin gerçeği yansıtmadığını, Mahkeme kararının müfettişin tespitlerinin aksinin ispatlanamadığı yönünde ise de müfettişin tespitlerinin somut verilere dayanmadığını, müfettişin tespitlerinin tamamen çıkarımlara dayandığını, inceleme raporunda tüm öğretmen ve çalışanların ifadesinin bulunduğunu, müfettişin dinlediği çalışanların beyanlarının Mahkemece kabul edilmemesinin hatalı olduğunu, müfettişin, öğretmenlerin aylık 30 gün olan çalışma sürelerini kendince bir formül ile değiştirerek haftalık 32,5 saat olarak hesap ettiğini, kanuni olarak 30 gün olan aylık çalışma süresini kendince saatlik hesaba çevirdiğini ve 30 gün olması gereken çalışma süresini soyut tespitlerle düşürme yoluna giderek kısa çalışma ödeneği ve nakdi destek yardımına aykırılık tespit ettiğini belirttiğini, bu tespit sonucunda haftada 32,5 saat çalışan bir işçinin aylık 30 gün değil bazen 28 bazen 29 gün çalıştığı belirtilerek idari para cezası uygulandığını, alışılagelenin dışında davalı Bakanlığın işçilerin fazla çalıştırıldığından değil az çalıştırıldığından bahisle ceza uygulanmasına sebebiyet verdiğini, raporun incelemeler kısmında belirtildiği üzere mevzuata aykırı hiçbir husus tespit edilemediğini, işçilerin ücreti ile bankaya ödenen ücretlerin uyumlu olduğunun tespit edildiğini, elden ödeme yapıldığına dair bir tespit yapılamadığını, yine iş yerinde işçilerin ve öğretmenlerin aylık brüt ücret ile çalıştığının tespit edildiğini, Kurumlara bildirilenler ile işveren kayıtlarının da uyumlu olduğunun tespit edildiğini, kısa çalışma ödeneğinin günlük hesaplanırken öğretmenlerin haftalık 32,5 saat çalıştığı varsayımı ile aylık 30 gün olan çalışma süresini düşüren müfettişin çıkarımının hatalı olduğunu, bu çıkarım nedeni ile öğretmenlerin çalışma süresinin 30 günden daha az olduğunu, bu çıkarımın sonucunda da haksız olarak yararlanılan kısa çalışma ödenekleri olduğunun düşünüldüğünü, öğretmenlerin çalışma süresini haftalık 32,5 saat olarak tespit eden müfettişin, bu tespitinin sonucu olarak da işçilere eksik ücret ödendiğini ve işçilerin sigorta prim gün sayıları ile prime esas kazanç tutarlarının SGK'ya da eksik bildirildiğini belirttiğini, yapılan tespitlerin hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, işçinin çalışma süresinin daima 30 gün olarak kabul edilip bunun 20 günü kısa çalışma ödeneğinden yararlandırılmış ise 10 gününün işveren tarafından bildirildiğini, müfettişin ise haftalık ders sayısını hesaplayarak 20 gün olan kısa çalışma ödeneğine esas günü 18 veya 19 güne düşürdüğünü, aradaki 1 - 2 günlük fark kadar müvekkiline cezai yaptırım uygulanmasına ve işçilerin eksik ücret aldığına karar verdiğini, bu tespitlerin yanlış olduğunu, müfettişin tespitlerinin tamamen çıkarımlara dayalı olduğunu ve somut hiçbir veri içermediğini, incelemenin yapılmasından 2 sene öncesine ait tespitlerin somut veriler içermesi ve hukuki olması gerektiğini,