muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14228, Karar No: 2012/1965, Tarih: 27.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14228 E.  ,  2012/1965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, kadastro çalışmaları sırasında 152 ada 31 parsel sayılı taşınmazın davalı adına ev ve arsa vasfı ile tespit tescil edildiğini, dava konusu yerin yol şevi durumunda taşlık-kayalık vasfında olduğunu, kazandırıcı zaman aşımı zilyetliği ile iktisabının mümkün olmadığını belirterek tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; çekişme konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 27.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1597, Karar No: 2025/2370, Tarih: 14.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2025/1597 E.  ,  2025/2370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesi kararının dosyası dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen 04.01.2024 tarih ve 2023/1049 E., 2024/19 K. sayılı kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 12.06.2024 tarih, 2024/5584 E.,2024/6694 K. sayılı kararıyla davacının adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin adı geçen davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nın 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Sosyal hukuk devletinin bir gereği olarak kabul edilmiş olan adli yardım, ekonomik bakımdan yetersiz olan kimselere, yargı organları önünde haklarını arayabilmeleri veya savunma yapabilmeleri için parasal kolaylıklar sağlanması anlamına gelir. Bu anlamdaki kolaylıklar yargılama giderlerinden muafiyet ve ücretsiz hukuki yardım sağlanması yoluyla gerçekleştirilebilir.(... H./... M./... M./... H.: ... Usul Medeni Usul Hukuku, Cilt III, İstanbul 2017, s. 2410-2411).

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmamıştır.

Açıklanan nedenle Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, davacı vekilinin yerinde bulunmayan itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR;

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen itirazlarının HMK’nın 337/2. maddesi gereğince REDDİNE,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.04.2025 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21510, Karar No: 2014/9810, Tarih: 10.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/21510 E.  ,  2014/9810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/97186

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/10/2011

NUMARASI : 2009/2311 (E) ve 2011/551 (K)

Mahalli mahkemece   verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan-sanık Hasan müdafii ile Sanıklar Muammer ve Melek müdafinin  diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Kardeşi olan katılan Hasan'ı  5237 sayılı TCK'nin 6/1-f maddesince silahtan sayılan sopa ile  yaralayan sanık Muammer hakkında  TCK’nin 86/2 maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken, birden fazla nitelikli hal bulunması sebebiyle alt sınırdan uzaklaşmak gerektiği halde alt sınırdan ceza verilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2) Katılan Sultan'ın beyanında burnunu sanık Melek'in kırdığının açıkça ikrar etmesi karşısında sanık Muammer'in katılan Sultan'a sopa ile vurmaktan ibaret eylemin TCK'nin 86/2. maddesi uyarınca basit yaralama kapsamında kalıp kalmadığı araştırılmadan eksik inceleme sonucu sanık hakkında  TCK'nin  86/1. maddesinden ceza tayini,

3) Sanıklar hakkında hükmedilen yargılama giderlerinin her bir sanık için ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken 5271 sayılı CMK'nin 324/2. maddesine aykırı olarak sanıklardan müteselsilen tahsiline karar verilmesi,

4)  5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğu TCK'nin 53/3.maddesi uyarınca sanığın yalnızca kendi alt soyu bakımından koşullu salıverilme tarihine kadar geçerli olmasına rağmen 53/1-c 'deki yoksunluğun kendi alt soyu dışındakiler bakımından infaz tarihine kadar geçerli olacağı gözetilmeden yazılı şekilde  hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, Katılan-sanık Hasan müdafii ile Sanıklar Muammer ve Melek müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden  5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca  isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 10.03.2014  gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12926, Karar No: 2014/27412, Tarih: 19.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/12926 E.  ,  2014/27412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 10. İş Mahkemesi

Tarihi : 27.02.2014

No : 2012/562-2014/160

Dava, yaşlılık aylığının 01.08.2011 tarihinden itibaren başlatılması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 10.05.2011 tarihinde İngiltere’de geçen 06.04.1997- 05.04.2010 arasındaki 4680 gün hizmet için borçlanma talep etmiş, Kurum borçlanma bedeli olarak 39.780,00 TL hesaplamış, davacı ise 25.07.2011 tarihinde 4.400 gün karşılığı olarak 37.400 TL ödeme yapmış ve 03.03.1976- 28.02.1981 tarihlerindeki SSK hizmetleri ile birlikte yaşlılık aylığı almak için Kuruma 01.08.2011 tarihinde tahsis talebinde bulunmuştur. Kurum, 05.03.2012 tarihli cevabı ile davacının, tahsis talebini yurtdışı çalışması olduğundan reddetmiş, 21.03.2012 tarihli Londra Başkonsolosluğu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Ataşeliği’nin “M.. Ç..’ın Ateşeliğimize ibraz ettiği belgelerin incelenmesinden, adı geçenin 30 Kasım 2011 tarihinden itibaren İngiltere’de çalışmadığı ve herhangi bir sosyal yardım ödeneği almadığı, bu cihetle kendisine Türkiye’den emekli aylığı bağlanmasını teminen, kesin dönüş şartını yerine getirdiği” şeklinde yazı üzerine, 03.04.2012 tarihinde yeniden tahsis talebinde bulunmuş ve Kurumca davacıya 01.05.2012 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmıştır. Mahkemece, 30.11.2011 tarihinde kesin dönüş şartını gerçekleştirdiğinden bahisle, davacıya 01.12.2011 tarihinde yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Yasa hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6. maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

2- Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Yasa hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6. maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23. maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2. maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır. 3201 sayılı Kanunun 6. maddesinin B bendi ile tekrar yurtdışına gitmek değil, yabancı ülke mevzuatına tabi olarak çalışmak ve ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği almak, aylığın kesme nedeni olduğu belirtilmiş; 3201 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlanıp altı aydan daha uzun süre yurtdışında bulunmuş olanların, yurtdışında çalışıp çalışmadıklarını ve ikamete dayalı bir sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadıklarını “3201 sayılı Kanuna göre aylık alanlara mahsus yoklama belgesi” vererek, aylıklarını almaya devam edebilecekleri, Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 14. Maddesi ile hüküm altına alınmış olup, yurtdışında uzun süre kalmak, tek başına bir aylık kesme nedeni teşkil etmemektedir.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Dava konusu somut olayda; T.C Londra Başkonsolosluğu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Ataşeliğinin yazısıyla; davacının Ateşeliğe ibraz ettiği belgelerin incelenmesinden kesin dönüş şartını yerine getirdiğinin tespit edilmesi, bu belgenin, davacının Ataşeliğe ibraz ettiği belgeler üzerine düzenlenmiş olması, İngiltere Sigorta Merciine ait bulunmaması ve İngiltere yaşlılık sigorta rejimi bilgilerini içermemesi karşısında hükme esas alınamaz. Şu halde, yapılması gereken iş; yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde, öncelikle, davacıya ait İngiltere yaşlılık sigorta rejimine tabi sigortalılık sürelerini gösterir İngiltere Sigorta Mercii hizmet cetvelleri gibi ilgili kayıt ve belgeler

davalı Kurum’dan usulünce celbedilip, gerekirse, tercümesi de yaptırılarak, yurda kesin dönüş usulünce belirlenmeli, ve sonuca göre talep hakkında bir hüküm verilmelidir.

3- Öte yandan, davacının, dava dilekçesindeki talebinin karşılanmayan kısmı olduğu halde, davanın kısmen kabulü şeklinde hüküm kurulmasına rağmen, davalı lehine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmemesi de isabetsizdir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12398, Karar No: 2017/279, Tarih: 16.01.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/12398 E.  ,  2017/279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/07/2015 tarih ve 2015/3-2015/109 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili müvekkilinin “bilgi yolu yayıncılık, bilgi yolu yayın dağıtım pazarlama” adlı tescilli markanın sahibi olduğunu, bu markayı taşıyan eğitim türünden kitapları basıp, dağıttığını, bu markayı taşıyan kitaplarla ilgili olarak da telif haklarına sahip olduğunu, davalı .... Ltd. Şirketi ile bayilik sözleşmesi yaptığını, müvekkilinin markalı yayınlarını ..., ...esir, ..., ... ile sınırlı dağıtım yetkisi verdiklerini, davalı şirketin satış için gönderilen kitapları satmayıp depoda stokladıklarını tespit ettiklerini, bu nedenle bayilik sözleşmesini noter aracılığı ile fesih ettiklerini, alacakları için takip yoluna gittiklerini fakat şirketin adresinden taşındığını, bayilik sözleşmesi fesih edilmesine rağmen davalı şirketin el altından kitapları değerinin yarısına piyasaya sürdüğü bilgisi aldığını, öğretim üyelerine "bilgi yolu yayınlarını yüzde elli iskonto ile ... dağıtımdan temin edebilirsiniz" içerikli mesajlar yolladıklarını, diğer davalı ... ...'ın işlettiği ... Kitapevi işletmesinde bilgi yolu yayınlarına ait kitapların düşük fiyatla satıldığını, bu kitapların kendileri veya yetkili bayilerince verilmediğini, satılan bu kitapların gerçek olup olmadıklarını bilmediklerini, eski kitapları yeni yayınlarmış gibi sattıklarını, bu durumun da hem müvekkilinin markasını itibarsızlaştırdığını, hem de tüketiciyi yanılttığını, eylemin TTK 55'e göre dürüstlük kuralına aykırılık teşkil ettiğini, her iki davalının birlikte haksız rekabet oluşturacak biçimde kitapları düşük fiyattan sattıklarını, haksız kullanım ve haksız rekabet nedeniyle fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL maddi tazminatın ticari faiziyle tahsilini, haksız rekabetin tespit ve men edilmesini, kitapların teminat karşılığında toplatılmasına tedbir yoluyla karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı .... vekili, davanın haksız rekabet davası olduğunu, Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunu, izinsiz çoğaltma ve yaymanın söz konusu olmadığını, kitapların yasal ve faturalı olduğunu, müvekkilinin diğer taraflar arasındaki sözleşme ile bağlı olmadığını, diğer davalıdan kitapları usulüne uygun olarak satın alıp piyasaya verdiğini, onların arasındaki hukuki ihtilafa karışamayacağını, ekonomik rekabet bulunduğunu ve kötüye kullanmadıklarını, müvekkilinin çeşitli kişilerden temin ettiği ilk el veya ikinci el kitapları sattığını, ileri sürülen haksız rekabetin kendilerini değil,...'yi ilgilendireceğini, haksız rekabetin öğrenildiği tarihten itibaren 1 yıllık zaman aşımının geçtiğini, davanın belirsiz alacak davası olamayacağını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre markalı mallar piyasaya çıktıktan sonra marka sahibinin bunların satışını men etmek veya toplatmak şeklindeki müdahalesinin marka hakkını abartmak anlamına geleceği ve piyasa düzenini bozacağı, marka sahibinin belirlediği fiyatın altında satış yapılmasını engelleme hakkının olmadığı, davacının kitapların piyasaya haksız çoğaltma ile sürüldüğüne ilişkin hiçbir kanıt sunamadığı, haksız çoğaltmaya konu olmayan ve davacıdan sadır olan kitapların bayi olsun olmasın 3. kişilerce tedavül konusu edilmesinin, yerine göre ikinci el satışının mümkün olduğu, kitapların fiyatlarının piyasa aktörleri ve arz-talep sonucu oluşan ekonomik nitelikli bir olgu olduğu, fiyat indirimlerine marka sahibinin müdahalesinin marka hakkı kapsamında olmadığı, kitapların davalılarca gayri meşru yollardan bedelsiz veya son derece düşük bedelle temin edildiğine dair kanıtlanmış bir olgu olmadığı, davalı eski bayi veya davalı gerçek kişinin ticaretinin marka veya telif hakkı sebep gösterilerek engellenmesi için şartların oluşmadığı, davacının eski bayi ile aralarındaki alacak verecek ilişkilerinin ayrı bir konu olup, marka hakkı veya haksız rekabet hükümlerinin bu çekişmede uygulama yerinin olmadığı gerekçesiyle sabit olmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9191, Karar No: 2021/3837, Tarih: 23.03.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/9191 E.  ,  2021/3837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2018/491-2020/79

Dava, davacının, davalı işveren yanında geçen çalışmaları yönünden fiili hizmet süresi zammının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak ilamında belirtilen gerekçelerle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Tarafların Duruşmaya Gelmemesi, Sonuçları ve Davanın Açılmamış Sayılması” başlığını taşıyan 150. maddesinin 1. fıkrasında “Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir.” hükmüne, 4. fıkrada “Dosyası işlemden kaldırılmış olan dava, işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde taraflardan birinin dilekçe ile başvurusu üzerine yenilenebilir. Yenileme dilekçesi, duruşma gün, saat ve yeri ile birlikte taraflara tebliğ edilir. Dosyanın işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak bir ay geçtikten sonra yenileme talebinde bulunulursa, yeniden harç alınır, bu harç yenileyen tarafça ödenir ve karşı tarafa yüklenemez. Bu şekilde harç verilerek yenilenen dava, eski davanın devamı sayılır.” hükmüne ve 5. fıkrada da “İşlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeyen davalar, sürenin dolduğu gün itibarıyla açılmamış sayılır ve mahkemece kendiliğinden karar verilerek kayıt kapatılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Davaya konu somut olayda; davacı vekili 21/10/2019 günlü dilekçesiyle mazeretli sayılmasını talep etmiştir. Mahkemece, aynı tarihli celsede davacı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilerek duruşma günü 30/10/2019 tarihi olarak kararlaştırılmış, duruşma gününün UYAP üzerinden öğrenilmesine karar verilmiştir. 30/10/2019 tarihli celsede ise, davacı vekilinin duruşma gün ve saatinden haberi olduğu halde gelmediği, mazeret bildirmediği belirtilerek, davalı vekili tarafından da takip edilmeyen dosyanın HMK'nın 150. maddesi uyarınca yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına ve sonrasında da davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/4 bendi; "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmü içermektedir.