muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/297, Karar No: 2019/461, Tarih: 28.05.2019

1412 sayılı CMUK’un 322/4. maddesi; 'Ceza dairelerinden birinin kararına karşı Cumhuriyet Başsavcısı, ilamın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir.' biçiminde iken; 5271 sayılı CMK’nın 308. maddesinde; 'Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re’sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.' düzenlemesine yer verilmiştir.

Yargıtay ceza dairelerinin kararlarındaki hukuka aykırılıklar itiraz sebebidir. İtiraz, daire kararında gerek maddî ve gerek usul hukukuna aykırı olduğu saptanan hususlara yönelik olabilir.

1412 sayılı CMUK’un yürürlükte olduğu dönemde, temyiz başvurusunda sebep gösterilmemesi önemli değildi. CMUK m. 314/2’de; temyiz dilekçesinde temyiz sebebinin gösterilmemesinin temyiz incelemesine engel olmayacağı açıkça düzenlendiğinden Yargıtay, temyiz sebebi ile bağlı olmaksızın hükmü tüm yönleri ile incelemekteydi. Bunun bir sonucu olarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da daire kararlarında yer alan bütün hukuka aykırılıklarla ilgili olarak ya da inceleme dışı bırakılan konularda itiraz yoluna başvurulabilmekteydi. Yargıtay Ceza Genel Kurulu da, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz nedenleri ile bağlı olmaksızın inceleme yapıp, tespit ettiği tüm yasaya aykırılıkları bozma nedeni yapabileceğine ve itiraz üzerine yapılan incelemede sübuta ilişkin değerlendirme yapılmasının da mümkün olduğuna karar vermiştir. (CGK, 11.04.2006 tarihli, 2006/9-55 esas, 2006/115 karar) Uygulama, bu ilke kararı doğrultusunda yerleşmiştir.

Yargıtay ceza dairesinin, temyiz dilekçesi veya layihasında ileri sürülen ve CMK’nın 289. maddesinde sayılan mutlak bozma sebepleri ile sınırlı olarak yapacağı inceleme sonucu verdiği karara karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının 1412 sayılı CMUK döneminde olduğu gibi, herhangi bir sebebe bağlı olmaksızın tüm yönleri ile itiraz yoluna başvurabileceğini söylemek artık mümkün değildir.

5271 sayılı CMK’da, temyizde taleple bağlı bir denetim sistemi kabul edilmiştir. Bu nedenle Yargıtayın incelemesi sadece temyiz başvurusunda belirtilen noktalar ve CMK’nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık hâlleri ile sınırlı olacaktır. Temyiz başvurusunda açıkça hukuka aykırılığı ileri sürülmeyen noktalar ise incelenemeyecektir. Temyiz eden, başvurusunda, temyiz nedenini göstermek zorundadır. (CMK m.294) Kanunda yalnızca temyiz isteminde yer alan nedenlerin incelenebileceği ve hukuka aykırılığın bu nedende aranacağı kabul edilmiştir. Temyiz nedeni olarak gösterilmeyen bir hususun Yargıtay tarafından nazara alınmaması gerekir. Yargıtay özel daire kararına itiraz, hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle yapılabilir. Bu bakımdan itirazın temyiz ile aynı nitelikte olduğunu kabul etmek gerekir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itirazı, dairenin hukuki denetimine konu kararına yönelik olacağından, doğal olarak hukuka aykırılıkla ilgili ve sınırlı olması gerekir. Ancak özel daire kararında hukuki denetimin dışına çıkıldığı kanısı ve gerekçesi varsa, o noktadan da itirazda bulunulabilir. Temyiz sebebi oluşturan hukuka aykırı tüm kararlara karşı itiraz yoluna başvurulabilir. Buna göre bir hukuk kuralının uygulanmaması ya da yanlış uygulanması durumunda itiraz yoluna başvurulabilir.

Özetle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının, temyiz başvurusunda gösterilmediği ve CMK’nın 289. maddesi kapsamında da kalmadığı için Yargıtay ceza dairesi tarafından incelenmeyen ancak temyize konu hükümde yer alan hatalı bir uygulama nedeniyle itiraz yoluna başvurması mümkün değildir. Zira aleyhine itiraz edilen karar, ilk derece mahkemesi ya da bölge adliye mahkemesi kararı olmayıp Yargıtay özel dairesinin kararıdır. Yargıtay özel dairesinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen ve CMK’nın 289. maddesinde sayılan mutlak bozma sebepleri ile sınırlı olarak hükmün hukuki yönüne ilişkin olarak yaptığı inceleme sonucu verdiği karar ile sınırlı olarak itiraz yoluna başvurulabilir. Temyiz kapsamı dışında kalan ve bu nedenle Yargıtay ceza dairesince esasen incelenemeyen bir hususta daire kararının hatalı olduğu söylenemez.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu da, itiraz dilekçesinde ileri sürülen sebepler ile bağlı olmaksızın temyiz dilekçesi veya layihasında ileri sürülen sebepler ve CMK’nın 289. maddesinde sayılan mutlak bozma sebepleri ile sınırlı olarak yapacağı inceleme sonucunda itiraz konusunda bir karar vermelidir. (Balcı/Öztürk, Yargıtay Kararları Işığında Ceza Yargılamasında İstinaf ve Temyiz, 2019, s. 540 vd)

Somut olayda Özel Daire bu emredici hükümler gereği sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde gösterdiği ve yukarıda ayrıntısı verilen beş temyiz nedenini inceleyerek, temyiz isteminin esastan reddi ile hırsızlık suçundan kurulan hükmün onanmasına karar vermiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılının itiraznamesinde ileri sürülen 'sanığın eylemlerinin yağma suçunu oluşturduğuna' ilişkin görüş temyiz nedeni olarak ileri sürülmediği için Özel Dairece haklı olarak inceleme konusu yapılmamıştır. Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz incelemesi öncesi düzenleyeceği tebliğname ve inceleme sonrası düzenleyeceği itiraznamede, tarafların ileri sürmedikleri hukuka aykırılıklar ileri sürülemez. Temyizin sebeple sınırlı olması kuralı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı değerlendirmeleri için de geçerlidir.

B-'Sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğuna' ilişkin kararın değerlendirilmesinde;

B-'Sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğuna' ilişkin kararın değerlendirilmesinde;

Yukarıda açıklanan düzenlemeler dikkate alınmadan Özel Dairece suç vasfının değerlendirilmesi gerektiği kabul edilse dahi, Ceza Genel Kurulunun bu aşamada bunu incelemesine ve eylemin yağma olduğuna karar vermesine yasal olanak yoktur. Zira, Özel Daire temyiz sebebiyle sınırlı inceleme kuralı gereğince kendini yetkili görmediği için sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturup oluşturmadığı yönünde bir değerlendirme yapmamıştır. Ceza Genel Kurulunun bu durumda suç vasfının da incelenmesi gerektiğine karar vererek, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyayı Özel Daireye göndermesi gerekirdi. Özel Dairece incelenmemiş ve uyuşmazlık konusu yapılmamış bir konu doğrudan Ceza Genel Kurulunca incelenemez, bu açıkça yetki aşımıdır. Ceza Genel Kurulunun yerleşik uygulamalarına göre Özel Daire tarafından ele alınıp değerlendirilmeyen hiçbir uyuşmazlık, doğrudan ve ilk olarak Ceza Genel Kurulu tarafından incelenerek onama veya bozma konusu yapılamaz. (CGK, 13.02.2018 tarihli ve 2014/13-446 esas, 2018/37 kararı ile benzer birçok kararı bu yöndedir.)

Öte yandan sanık müdafisi dilekçesinde özetle hırsızlık suçunun oluşmadığı ve cezanın fazla olduğunu ileri sürmüştür. Buna rağmen eylemin yağma olduğuna karar verilerek bozma kararı verilmesi emredici nitelikteki sebeple sınırlı temyiz incelemesi yapılması zorunluluğuna ilişkin kurala aykırıdır.

C-'Silahla tehdit ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair BAM kararına yönelik temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle birlikte, sanığın eyleminin bütün hâlinde yağma suçunu oluşturduğu kanaatine ulaşılması nedeniyle, kesinlik sınırı içinde bulunmakla birlikte yağma suçunun unsurlarını oluşturması nedeniyle silahla tehdit ve iş yeri konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin temyiz yoluyla incelenmesi ve bozulması gerektiği' yönündeki kararın değerlendirilmesinde;

Yerel Mahkemece, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve silahla tehdit suçlarından beş yılın altında hapis cezası verilmiş, hükümlerin istinaf edilmesi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesince düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. CMK'nın 286/2-a maddesi 'İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,....temyiz edilemez.' hükmünü içermektedir. Bu emredici düzenleme nedeniyle anılan suçlar nedeniyle istinaf mahkemesinin verdiği kararlara yönelik temyiz isteminin, Özel Daire tarafından yerinde olarak CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir. CMK'nın temyize ilişkin hükümleri dikkate alındığında beş yıl ve daha az hapis cezasına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararların Yargıtay tarafından incelenmesine olanak veren hiçbir düzenleme bulunmamaktadır. CMK'nın 298. maddesi 'Yargıtay, süresi içinde temyiz başvurusunda bulunulmadığını, hükmün temyiz edilemez olduğunu, temyiz edenin buna hakkı olmadığını ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa,  temyiz istemini reddeder.' hükmünü içermektedir. Temyiz bir davadır ve usulüne uygun açılmadığı takdirde reddine karar verilmesi gerekmektedir. Bu hükme göre usulüne uygun açılmış bir temyiz davasından söz edilebilmesi için; başvuruyu yapanın buna hakkı olmalı, temyiz istemine konu karar veya hükmün temyiz edilebilir olması, yasal süresi içerisinde temyiz talebinde bulunulması ve temyiz dilekçesinin temyiz nedenlerini içermesi gerekmektedir. Bu dört koşulu içermeyen temyiz davası açılmış sayılamaz. Temyizen incelenen hırsızlık suçuna konu fiil ile temyiz kapsamında bulunmayan bu hükümlerin konusunu oluşturan fiillerin kül hâlinde yağma suçunu oluşturduğu sonucuna ulaşılması durumunda, yağmadan hüküm kurulup iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve silahla tehdit suçlarından verilip kesinleşen cezaların mahsubu suretiyle sonuç cezanın belirlenmesi yoluna gidilmesi gerekir. Aksinin kabulü temyiz yolu kapalı hükümlerin Yargıtay tarafından ele alınarak incelenmesi sonucunu doğurur, kaynağı yasada olmayan bir yetki kullanılmış olur, bu durum usul ve yasalara açıkça aykırıdır.

Öte yandan, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve silahla tehdit suçlarından verilip kesinleşen hükümlerin konusu fiilerin, temyiz kapsamındaki hırsızlık suçunun konusu fiil ile birlikte yağma suçunu oluşturması nedeniyle, vasfa yönelik incelemenin gereği olarak temyiz incelemesi yapılması gerektiği sonucuna varıldığında dahi, bu yönde karar vermeye Ceza Genel Kurulu yetkili değildir. Zira, Özel Daire bu suçlarla ilgili hükümlere yönelik temyiz istemini reddetmiş, hükmü incelememiştir. Temyiz isteminin reddi kararının yanlış olduğu, vasıftan dolayı temyiz incelemesi yapılması gerektiği düşünüldüğünde, temyiz isteminin reddine dair kararın kaldırılması ve işin esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekmektedir. Yukarıda da değinildiği üzere, Özel Dairenin incelemediği, direnme veya itiraz yoluyla uyuşmazlık konusu yapılmayan bir husus doğrudan Ceza Genel Kurulu tarafından ilk olarak incelenemez, bu Özel Dairenin görev yetkisine açık müdahale oluşturur. (CGK, 20.03.2018 tarihli ve 2018/38-113 sayılı kararı bu yöndedir)

D- 'Yerel Mahkemece, 'olay yerini görüntüleyen kamera kayıtlarından sanığın iş yerinden çıkarken elinde bir şey bulunmadığının anlaşılması nedeniyle eyleminin hırsızlık suçuna teşebbüsü oluşturduğu' şeklinde gösterilen gerekçenin dosya kapsamı ile uyumlu olmadığı' yönündeki kararın incelenmesine gelince;

Kural olarak Yargıtay, sadece hukuka aykırılıkları incelemekle yetkili olup dosyadaki maddi olguları inceleyemez ve maddi vakıaların denetimini yapamaz, mahkemenin takdirinin yerinde olup olmadığını inceleyemez, sadece hükmün bir kanun ihlâl edilerek kurulup kurulmadığına bakılır. Diğer anlatımla temyizde, uyuşmazlığın sadece hukuki yönünü, yani ilk derece veya BAM tarafından tespit edilen maddi olayın hukuk normları karşısındaki durumu ele alınarak, hukuk normlarının maddi olaya doğru bir şekilde uygulanıp uygulanmadığı, norm ihlâli olup olmadığı denetlenmektedir. Bu yapılırken alt mahkemelerin tespit ettiği maddi olay inceleme dışı kalacak, ilk derece ve bölge adliye mahkemesi tarafından saptanan olgular ve hükme esas alınan deliller üzerine kurulan hükümde, hukukun doğru ve eksiksiz uygulanıp uygulanmadığı araştırılacaktır. Temyizin amacı bölge adliye mahkemelerinin kararlarındaki hukuka aykırılıkları gidererek ülkede uygulama birliğinin sağlanması ve hukukun geliştirilmesidir.

Yargıtayın temyiz denetimini yapabilmesi, mahkemelerce keyfi karar verilmesinin önlenmesi ve tarafların tatmini için karar ve hükümlerin gerekçeli olması gerekmektedir. Anayasa ve usul yasamız bunu açıkça emretmiş ve CMK'nın 289/1-g maddesinde bu durum kesin hukuka aykılık hâli kabul edilerek, taraflar temyiz dilekçesinde göstermemiş olsa dahi Yargıtay tarafından dikkate alınarak bozma nedeni yapılması öngörülmüştür. Hukuki denetimde hükmün gerekçesinin de dikkate alınması zorunludur. Ancak, hükmün CMK m. 230’a göre gerekçeyi içermemesi sebebi dikkate alınarak, bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanmasının, taraflarca temyiz ve bozma nedeni olarak gösterilmemesi hâlinde, bu sebebin dosyayı inceleyen Yargıtay tarafından CMK m. 289/1-g kapsamında kendiliğinden dikkate alınıp bozma sebebi yapılabileceği sonucuna varmak zorlayıcı bir yorum olur.

Gerekçe denetimi yaparken geniş yorum yapılarak mahkemenin takdirine ve delilleri değerlendirerek vardığı sonuca müdahale edilmemesi gerekmektedir. Somut olayla ilgili hükmün içeriğine bakıldığında yasal ve yeterli gerekçesinin bulunduğu görülmektedir. Yerel Mahkemenin 'kamera kayıtlarına göre sanığın eyleminin nasıl gerçekleştiğine ilişkin vardığı sonuç' bir delil değerlendirilmesidir. Bu durumun gerekçe noksanlığı olarak kabul edilerek bozma nedeni yapılması, gerekçe denetimi adı altında maddi yönden hükmün denetlenmesi, hâkimin delil takdirine müdahale anlamı taşır ve bu durum usule aykırıdır.

Sonuç olarak, Özel Dairece, sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde gösterdiği sebeplerle sınırlı inceleme yapılmasında ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve silahla tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, CMK'nın 286. maddesine göre temyiz yolu kapalı hükümlerin vasıflandırmada hata yapıldığından söz edilerek incelenmesinin yasal dayanağının olmadığı, itirazın kapsamının temyizde gösterilen nedenleri aşamayacağı, Özel Dairenin incelemediği ve uyuşmazlık doğmayan konuların Ceza Genel Kurulunca doğrudan ve ilk olarak incelenemeyeceği, gerekçe denetimi adı altında maddi vakıanın incelenemeyceği ve hâkimin takdirine müdahale edilemeyeceği, açıklanan nedenlerle itirazın reddine karar verilmesi gerektiği kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir." açıklamalarıyla,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a- Sanık müdafisinin temyiz dilekçesi dikkate alınarak, dilekçede ileri sürülen mevcut temyiz nedenleri karşısında suç vasfının değerlendirilmesinin mümkün olup olmadığı, bu bağlamda Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca suç vasfına yönelik olarak itiraz yasa yoluna başvurulup başvurulamayacağı, başvurulabileceğinin kabulü hâlinde eylemin hukuki niteliğinin belirlenmesi, sanığın eylemin yağma suçunu oluşturduğu sonucuna ulaşılması hâlinde ise Özel Dairece, hükmolunan cezaların miktarları ve türü itibarıyla temyiz isteminin reddine karar verilen silahla tehdit ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarına yönelik temyiz incelemesi yapılıp yapılamayacağına ilişkin uyuşmazlıklar yönünden KABULÜNE,

b- Sanık müdafisinin temyiz dilekçesi kapsamına göre, temyiz edilen hükmün 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesi uyarınca gerekçe içerip içermediği, gösterilen gerekçenin dosya kapsamı ile uyumlu olup olmadığı yönlerinden temyiz incelemesi yapılıp yapılamayacağı, buna göre suçun niteliğinin belirlenmesine ilişkin Yerel Mahkemece gösterilen gerekçenin dosya kapsamına uygun olup olmadığına yönelik uyuşmazlıklar yönünden DEĞİŞİK GEREKÇE İLE KABULÜNE,

2- Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 26.04.2018 tarihli ve 5767-6481 sayılı silahla tehdit ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin reddi kararı ile nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına ilişkin kararının KALDIRILMASINA,

3- Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 18.07.2017 tarihli ve 1373-1353 sayılı, sanık hakkında nitelikli hırsızlık, silahla tehdit ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının,

a- Sanığın eylemlerinin bir bütün hâlinde yağma suçunu oluşturması,

b- Yerel Mahkemece suçun nitelendirilmesine ilişkin gösterilen gerekçenin dosya kapsamına uygun olmaması,

Hususları gözetilmeden Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.04.2017 tarihli ve 253-97 sayılı hükümlerinin bozulmasına karar verilmesi yerine yazılı şekilde istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi isabetsizliklerinden, aleyhe yönelen temyiz olmaması nedeniyle karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulması kaydıyla BOZULMASINA,

4- Bozma nedenine göre sanığın tahliye edilmesine YER OLMADIĞINA ve TUTUKLULUK HÂLİNİN DEVAMINA,

5- Dosyanın, bozma kararının niteliği itibarıyla, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 28.05.2019 tarihinde yapılan müzakerede tüm uyuşmazlıklar bakımından oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/119, Karar No: 2021/318, Tarih: 23.03.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2020/119 E.  ,  2021/318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 5. Hukuk Dairesi (İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla)

1. Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 5. Hukuk Dairesince davanın esastan reddine karar verilmiştir.

2. Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili aleyhine Gemlik 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/211 E. sayılı dosyası ile kamulaştırma bedelinin tespiti davası açıldığını, mahkemece 08.03.2016 tarihli ara karar ile bilirkişi tarafından tespit edilen kamulaştırma bedelinin Gemlik Halk Bankası Şubesine depo edilmesine karar verildiğini, gerekçeli kararın 04.05.2016 tarihinde verilmesine rağmen kamulaştırma bedelinin müvekkiline ödenmesi için bankaya müzekkere yazılmadığını ve mahkeme kararının infaz edilmediğini, 07.10.2016 tarihinde yazılı olarak UYAP üzerinden bankaya müzekkere yazılması yönünde talepte bulunulduğunu ancak bu konuda herhangi bir karar verilmediğini, müvekkilinin kamulaştırma bedeline ancak 26.02.2019 tarihinde ulaşabildiğini, Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesinde mahkemece, taşınmaz malın idare adına tesciline ve kamulaştırma bedelinin hak sahibine ödenmesine karar verileceğinin ve bu kararın tapu dairesi ile paranın yatırıldığı bankaya bildirileceğinin düzenlendiğini, ihbar olunan hakim tarafından Kanun’a ve mahkeme kararına uyulmayarak kamulaştırma bedeline ulaşmalarının engellendiğini, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 46. maddesinde düzenlenen farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı uygulama yapıldığını ve hakkın yerine getirilmesinden kaçınıldığını, bu nedenle müvekkilinin faiz geliri kadar maddi zararının bulunduğunu, kamulaştırma bedeli vadeli hesaba yatırılsaydı (bankalarca mevduatlara fiilen uygulanan azami faiz oranları dikkate alındığında) müvekkilinin 51.615,07TL faiz geliri elde edeceğini ileri sürerek fazlaya dair talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 51.615,07TL maddi tazminatın 26.02.2019 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; HMK’nın 46. maddesinin şartlarının oluşmadığını, hatalı olduğu ileri sürülen kararda, özel amaç ile davranıldığı yönünde bir delil bulunmadığını, HMK’nın 48. maddesine göre dayanılan sorumluluk nedenlerinin delillerinin açıkça belirtilmesi gerektiği halde, sorumluluğu ispata yarayacak yeterli delil sunulmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

6. İhbar olunan hakim yargılamaya katılmamış ve beyanda bulunmamıştır.

Özel Daire Kararı:

7. Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 19.12.2019 tarihli ve 2019/2 E., 2019/4 K. sayılı kararı ile;

6. İhbar olunan hakim yargılamaya katılmamış ve beyanda bulunmamıştır.

Özel Daire Kararı:

7. Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 19.12.2019 tarihli ve 2019/2 E., 2019/4 K. sayılı kararı ile;

“…Davacı vekili 27/03/2019 tarihli dava dilekçesinde özetle Gemlik 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/211 Esas sayılı dosyası ile müvekkili hakkında kamulaştırma bedelinin tespiti davasının açıldığını, mahkemece yapılan keşif sonucu kamulaştırma bedelinin tespit edildiğini, mahkemesi tarafından bu bedelin Gemlik Halk Bankası Şubesine depo edildiğini, dava dosyasının 04/05/2016 tarihinde karara çıkmasına rağmen kamulaştırma bedelinin ödenmesi için bankaya müzekkere yazılmadığına, müvekkilinin kamulaştırma bedeline ancak 26/02/2019 tarihinde ulaşabildiğini, bu durumun Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine aykırılık teşkil ettiğini, farklı bir anlam yüklenmeyecek kadar açık olan bu kanun hükmünün ihlal edildiğini, mahkemece kamulaştırma bedelinin ödenmesi için yapılan başvurularının sonuçsuz kaldığını, bu durumda müvekkilinin faiz gelirinden de mahrum kaldığını bildirerek 51.615,07 TL'nin 26/02/2019 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir.

Dosyaya cevap veren Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle, davanın zamanaşımına uğradığını, olayda HMK'nun 46.maddesinin şartlarının oluşmadığını, hatalı olduğu ileri sürülen kararda özel bir amaç güdülmediğinden davanın reddini talep etmiştir.

Dava dilekçesi ihbar olunan hakim ...'a tebliğ edilmiş, davaya karşı herhangi bir cevap dilekçesi sunmamıştır. Tazminat isteminin delili olarak sunulan Gemlik 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/211 Esas 2016/333 Karar numaralı dava dosyasının tasdikli fotokopisi dosya arasına getirtilmiştir.

Dava dosyasının incelenmesinde kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin davanın 04/05/2016 tarihinde karara çıktığı aynı celse davalı ... vekili tarafından dosyaya mazeret dilekçesi sunulduğu, verilen karara uygun olarak tapu hissedarlarından Nafiz Delibaş'a 132.040,40 TL'nin ödenmesi için Halk Bankası Şubesine müzekkere yazıldığı, keza diğer hissedarlardan Rıdvan Yalçın'a 33.154,25 TL'nin ödenmesi için 14/06/2016 tarihinde müzekkere yazıldığı, hissedarlardan Nihal Öztop'a 132.040,00 TL'nin ödenmesi için 22/06/2016 tarihinde müzekkere yazıldığı anlaşılmıştır.

Diğer yandan davacı ... vekilinin 20/06/2016 tarihinde temyiz başvurusunda bulunduğu, buna rağmen müvekkili adına yatırılan paranın ödenmesi için herhangi bir müracaatının olmadığı anlaşılmıştır. Davacı vekilinin UYAP üzerinden yapmış oldukları başvuruya istinaden delil olarak dosyaya sunduğu 07/10/2016 tarihli dilekçeye ise bedel tespiti dosyasında rastlanmamıştır. Temyiz incelemesi için Dairemize gelen dosya gerekçeli kararın hüküm fıkrasının her bir hissedara ödenecek paraların hesaplanarak düzeltilerek onandığı dava dosyasının mahkemesine gittikten sonra davacı vekili tarafından verilen dilekçe üzerine 26/02/2019 tarihinde Halk Bankasına müzekkere yazıldığı anlaşılmıştır.