muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9002, Karar No: 2018/5620, Tarih: 17.09.2018

Sanığın savunmasında üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğini ifade etmesi, tanık ’in katılan ...'in iş yerinde işçi olarak çalıştığını, sanığın temizlik malzemeleri aldığını, karşılığında çek verdiğini, bakiye borcu daha sonra ödeyeceğini söylediğini, daha sonra malzemeyi bırakın ben geliyorum diyerek iş yerinden ayrıldığını, bir daha gelmediğini, sanığın ortağı olduğunu söyleyen katılan ...’nün iş yerine gelerek, malzemeleri bıraktıklarına dair faturayı imzaladığını belirtmesi, katılan ve tanık arasında usulüne uygun bir teşhis yaptırılmaması, çekte keşideci olarak gözüken Işıl . ve Tic.Ltd.Şti.’nin yetkililerinin çeki kime verdikleri konusunda beyanlarının alınmamış olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından; katılan ... ve tanık arasında yüzleştirme işlemleri yapılarak, katılan ...'in iş yerine gelen kişinin katılan olup olmadığının kesin olarak belirlenmesi, bu mümkün olmadığı taktirde katılan’nün teşhise elverişli olan ve bütün yönlerden çekilmiş yeni fotoğraflarının temin edilerek kesin teşhisinin sağlanması, çekin keşidecisi olarak gözüken Işıl . ve Tic.Ltd.Şti.’nin yetkililerinin kim olduklarının araştırılması, bulunması halinde tanık olarak beyanları alınarak, çeki sanığa, katılan ...’ye veya bir başkasına verip vermediklerinin kesin olarak belirlenmesi, vermiş iseler hangi hukuki ilişki kapsamında verdikleri ve buna dair belge, fatura veya başka bir evrak düzenleyip düzenlemediklerinin sorulması, ilgili kayıtların dosyaya konulması, keşideciye ait yazı ve imza örneklerinin usulüne uygun olarak alınarak, mukayeseye elverişli belge asıllarıyla birlikte kriminale gönderilerek, söz konusu çekteki yazılar ile imzanın kime ait olduğunun saptanması, ayrıca dosyaya ibraz edilen faturaların tarihlerinin 06.03.2011, 07.03.2011, 19.03.2011, 24.03.2011, çekin keşide tarihinin 30.06.2011 olması karşısında; failin, önceden doğmuş bir zarar veya doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunması halinde zarar veya borç, kandırıcı nitelikteki davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmayacağı ilkesinden hareketle, sanığın suça konu çekleri önceden doğan borç karşılığında katılan ...'e verip vermediğinin araştırılması, tüm delillerin toplanmasından sonra, sonuçlarına göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümlerin tesisi,

Kabule göre de;

1- Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan hükümler verilirken 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f-son maddesi gereğince hükmolunacak temel gün adli para cezasının elde edilen haksız menfaatin iki katından az olamayacağının düzenlenmesine rağmen, temel cezanın 50 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenip, TCK’nın 52/2 maddesinin tatbiki ile 1.000TL., aynı sayılı TCK’nın 158/1-son maddesine göre sanığın 19.800 TL adli para cezası ile cezalandırılması suretiyle temel cezanın eksik tayin edilmesi,

2- Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan temel ceza belirlenirken 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f-son maddesi yerine maddi hata sonucu TCK'nın 158/1-e maddesinin yazılması suretiyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükümlerin BOZULMASINA, 17/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26159, Karar No: 2024/3219, Tarih: 13.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/26159 E.  ,  2024/3219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/461 E., 2016/543 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, yazdığı yazıların herhangi bir muhattabının olmadığına, kararın bozulması gerektiğine vesaire yönelik olduğu belirlenmiştir.

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması takdiri indirimin ise uygulanmaması gerektiğinin gözetilmediğine, resen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın twitter hesabı üzerinden katılanları hedef alarak "Çingen, medya maymunu, şarlo, K sınıfı insan, yalama, zavallı, maymun, şaklaban, paçoz, hırsız ve bu geceki RUMELİSİAD davetinin şaklabanları yine o malum karı koca" şeklinde paylaşımda bulunarak üzerine atılı hakaret suçunun sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede, sanığın bozma sebebi dışındaki başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

1.Suç tarihinin 2014 yılı Aralık ayı olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında "05.09.2014" olarak gösterilmesi,

2. Twitter hesabından yapılan suça konu paylaşımların herkes tarafından görülebilir olup olmadığı araştırılarak, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

1.Suç tarihinin 2014 yılı Aralık ayı olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında "05.09.2014" olarak gösterilmesi,

2. Twitter hesabından yapılan suça konu paylaşımların herkes tarafından görülebilir olup olmadığı araştırılarak, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Suçun aleni olarak işlenmediğinin kabulü halinde, 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedenleriyle karar hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5707, Karar No: 2010/13329, Tarih: 25.11.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/5707 E.  ,  2010/13329 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.... gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Uyuşmazlık, 5307 Sayılı Kanunun geçici 7.maddesi uyarınca seramik üreticilerinin birikmiş elektrik borçlarına faiz tahakkuk ettirilmesi hükmünün 5335 Sayılı Kanun'un 28/4.maddesi ile kaldırılıp kaldırılmadığı ve elektrik borçlarına ne zamana kadar faiz uygulanacağı noktasında toplanmaktadır.

Dava, davalının 7.7.2007 tarihli yazı ile talep ettiği 2.468.249.53.-YTL.den borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Davalı vekili, 5307 Sayılı Kanunun geçici 7.maddesinin, 5335 Sayılı kanunun 28/4.maddesi ile ortadan kaldırıldığını ve 28/4.maddenin 13.3.2005 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girdiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

5335 Sayılı Kanunun 28/4.maddesi, 5307 Sayılı Kanunun geçici 7.maddesini, “1.1.2005 tarihi itibariyle doğalgaza bağlanmamış ve üretimlerini likit petrol gazı veya likit naturel gaz ile yapan karo seramik, vitrifiye sağlık gereçleri ve porselen sofra eşyası üreticilerinin, 1.1.2005 ile 31.12.2005 tarihleri arasında üretimlerinde kullandıkları likit petrol gaz veya likit naturel gaz maliyeti ile aynı üretimin doğalgazla yapılmış olması halinde oluşacak maliyeti arasındaki farkın tüm üreticiler için ödenecek toplam tutarı Otuz Milyon Yeni Türk Lirasını geçmemek kaydı ile her bir üreticinin maliyet farkının azami tutarına kadarki kısmı Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Bütçesine aktarılacak ödenekten karşılanır ve 31.3.2006 tarihine kadar ödenir.

Bu işletmelerin 2005 yılı içinde doğalgaza bağlanmaları halinde maliyet farkına ilişkin hesaplama ve ödemeler doğalgaza bağlandıkları tarihi geçemez.

Bu işletmelerin 2005 yılı içinde doğalgaza bağlanmaları halinde maliyet farkına ilişkin hesaplama ve ödemeler doğalgaza bağlandıkları tarihi geçemez.

Bu madde gereğince tüm üreticiler için hesaplanan maliyet farkları toplam tutarının Otuz Milyon Yeni Türk lirasını geçmesi durumunda ödemeler, randıman hesapları yapılmak suretiyle oluşan maliyete göre oransal olarak yapılır, ödemelerle ilgili usul ve esaslar Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Devlet Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ile Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı tarafından müştereken belirlenir” şeklinde değiştirmiş ve bu hükmün yürürlük tarihini de 35.maddesinin 2/7.bendi uyarınca 13.3.2005 olarak belirlemiştir. Artık bu tarihten itibaren yeni kanun ile değiştirilen hükmün uygulanması gerekir. 5335 Sayılı Kanunun 28/4.maddesinde elektrik borçlarına ilişkin bir hüküm bulunmadığı da gözetildiğinde dava tarihi itibarı ile davacının borçluluk durumunun saptanması için uzman bilirkişi kurulundan rapor alınıp uygun sonuç dairesinde bir hüküm kurulması için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1893, Karar No: 2019/10095, Tarih: 25.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/1893 E.  ,  2019/10095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında katılan ... adına rızası dışında imzasını taklit etmek suretiyle...Gıda Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğüne dilekçe yazarak katılan adına tohum yetiştiricisi belgesi düzenlenmesine sebebiyet vermek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; katılan adına çıkartılan içeriği itibarıyla gerçek olan belgenin katılandan başkasına menfaat sağlamadığı, bu belge olmadan tohum yetiştiremeyeceği, tüm dosya kapsamından sanığın tohum yetiştirerek sattığı hususunun sabit olduğu, Bergama 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/458 esas sayılı dava dosyasında tespit edilen anlatımlardan da çiftçilerin bilgisi dahilinde, önceden verilen rıza üzerine adlarına dilekçe düzenlenerek tohum yetiştiricisi belgesinin alındığının anlaşılması karşısında; zarar verme bilinç ve iradesi ile hareket edilmediğinden suç kastından söz edilemeyeceği, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1721, Karar No: 2015/12786, Tarih: 26.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1721 E.  ,  2015/12786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2014

NUMARASI : 2013/581-2014/412

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı K.B. B.B. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı araçta meydana gelen 3.887,10 TL hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, davalı tarafın olayda %100 kusurlu olduğunu, davalılar aleyhinde 9.İcra Müdürlüğünün 2012/6871 sayılı dosyasında icra takibi yapıldığını, davalıların itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek itirazın iptaline, takibin devamına ve inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı K.. B.. vekili, yol çalışması yapılan yerde gerekli güvenlik önlemlerinin alındığını, işaretlemelerin yapıldığını, müvekkili adına kayıtlı iş makinası üzerinde 25 mt.'den fazla yaklaşılmaz levhası, geri vites lambası, ikaz flaşörü ve düdüğünün olduğunu, bu aracın ileri-geri manevra ile malzeme sıkıştırdığını, iş makinasının yol çalışması yapılan alanda bulunduğunu, kazanın da burada meydana geldiğini, yol çalışması yapılan alanda iş makinasının arkasına yaklaşan davacıya sigortalı aracın kusurlu olduğunu, kusur ve hasar miktarının tespitinin gerektiğini, kaza tutanağının hatalı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı M.. T.., kusuru, hasar miktarını kabul etmediğini, gerekli işaretlemelerin yapıldığını, davacının sigortalısının kusurlu olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalıların 9.İcra Müdürlüğünün 2012/6871 sayılı dosyasına yaptıkları itirazlarının davalı belediye yönünden 1.650 TL asıl alacak ve 277 TL işlemiş faiz, davalı M.. T.. yönünden 660 TL asıl alacak ve 110,8 TL işlemiş faiz yönünden iptaline, toplam 2.310 TL asıl alacak ve 387,8 TL faiz üzerinden takibin devamına (davalıların sorumlulukları yukarıda belirtildği şekilde olmak üzere) karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı Belediye vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekili ile davalı belediye vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, kasko sigorta sözleşmesine ve halefiyete dayanılarak, itirazın iptali şeklinde açılan maddi tazminat istemine ilişkindir. Davalı K.B., diğer davalı M.. T..'un sürücüsü olduğu iş makinasının işleteni olup, davalı belediye hakkında 2918 sayılı KTK'nun 85.maddesi gereğince araç işleteni olması sebebiyle işbu dava açılmıştır.

2-Dava, kasko sigorta sözleşmesine ve halefiyete dayanılarak, itirazın iptali şeklinde açılan maddi tazminat istemine ilişkindir. Davalı K.B., diğer davalı M.. T..'un sürücüsü olduğu iş makinasının işleteni olup, davalı belediye hakkında 2918 sayılı KTK'nun 85.maddesi gereğince araç işleteni olması sebebiyle işbu dava açılmıştır.

Kaza tespit tutanağında, davalı sürücüye manevraları düzenleyen genel şartlara uymadığından asli, gerekli güvenlik tedbirlerini almadan yol çalışması yapan kuruluşun tali kusurlu olduğu belirtilmiş; davacının sigortalısına kusur verilmemiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı sürücünün geri manevrayı kontrolsüz yapması, duraklayan kasko sigortalı aracın önünden çarpması v.s nedenlerle %20 oranında, davacının sigortalısının işaretleme yapılmasa da yol çalışmasını gördüğü halde, iş makinasının ileri-geri manevra ile hareket edeceğini öngörüp müteyakkız davranmaması, iş makinasına 25 mt.'den fazla yaklaşması, yaklaşırken operatörü korna, selektör v.s uyarmaması nedeniyle %30 oranında, davalı belediyenin yol çalışması nedeniyle gerekli trafik işaretlemelerini yapmaması nedeniyle %50 oranında kusurlu olduğu tespit edilmiştir.

Kaza tespit tutanağı ile bilirkişi raporu arasında, taraflara izafe edilen kusur oranları yönünden çelişki olduğu gibi, bilirkişi raporu dosya kapsamına da uygun düşmemiştir.

Bu durumda mahkemece, İTÜ veya KGM fen heyetinden seçilecek kusur konusunda uzman bilirkişi kurulundan tüm dosya kapsamına göre tarafların kusur durumunun tespiti hususunda, önceki rapor ve kaza tutanağı da irdelenerek, ayrıntılı, gerekçeli, denetime elverişli bir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu gibi hüküm verilmesi doğru değildir.

3-Davacı vekili, davalı B. (araç işleteni) ve sürücüden tazminatın müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir. Davalılar arasında müteselsil sorumluluk ilişkisi bulunmaktadır. Bu durumda davalı sürücüye izafe edilen kusura isabet eden tazminattan, her iki davalının müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu gibi kusur oranlarına göre ayrı ayrı tazminattan sorumluluklarına karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Kabule göre de; kamu hizmeti görmekle yükümlü olan belediye, kamu hizmeti sırasında verdiği zararlardan dolayı özel hukuk hükümlerine tabi değildir. Hizmet kusurundan dolayı açılan davaların idari Yargılama Usulü Hakkındaki Kanun'un 2.maddesi hükmüne göre tam yargı davası olarak ikame edilmesi gerekmektedir. Esasen 2918 sayılı KTK'nun 85 v.d maddelerinde araç işletenin sorumlulğu düzenlenmiş olup idarenin hizmet kusurundan kaynaklanan sorumluluğu bu yasa kapsamı dışında tutulmuştur.

Somut olayda, davacı vekili, davalı belediyenin hizmet kusuruna dayanarak dava açmamış, davalı belediye hakkında işleten sıfatıyla dava açılmıştır. Mahkeme taleple bağlıdır.

Somut olayda, davacı vekili, davalı belediyenin hizmet kusuruna dayanarak dava açmamış, davalı belediye hakkında işleten sıfatıyla dava açılmıştır. Mahkeme taleple bağlıdır.

Bu duruda mahkemece İdari Yargı Mahkemesinin görevine girdiği dahi gözetilmeden davalı belediyenin hizmet kusuru nedeniyle izafe edilen kusura göre taminattan sorumlu tutulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekili ile davalı belediye vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı A.S.A.Ş vekili ile davalı K.. B.. vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya ve davalı K.. B..na geri verilmesine 26/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13849, Karar No: 2018/8588, Tarih: 03.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/13849 E.  ,  2018/8588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Davacı ile davalı ... ve Rehabilitasyon Hiz. Ltd. Şti arasında hizmet ilişkisi, işçi – işveren ilişkisi olup - olmadığının tespiti bakımından taraflar arasında düzenlenmiş sözleşme, maaş bordrosu, işe giriş-çıkış ve benzeri belgelerin davacı ve davalı ...Eğitim ve Rehabilitasyon Hiz. Ltd. Şti ile ilgili kurumlardan araştılıp getirtilerek dosya arasına konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27008, Karar No: 2014/8495, Tarih: 08.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/27008 E.  ,  2014/8495 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-a. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna Aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıkları Yüksek Kurulu'nun 31.03.1984 tarihli kararı ile sit alanı ilan edilen ... caddesinde bulunan ve sanığa ait olan 48 pafta, 132 ada, 23 sayılı parselin deniz tarafında önceden denizin içerisine doğru giden 40 metre uzunluğunda mendireğin yapıldığı, Adalar Belediyesi görevlilerince suç tarihinde yapılan tespitte, mendireğin deniz tarafına doğru anroşman yapıldığı ve bu anroşman kayalarının dağılmaması için ayrıca denize kazıkların çakılmış olduğunun belirlendiği ve yapı tatil tutanağının düzenlendiği, her ne kadar sit alanı içerisinde izinsiz yapıldığı iddia edilen bu fiziki müdahaleler nedeni ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de, sanık ...'ın ifadelerinde, mendireğin kendisi tarafından değil, ölen babası tarafından 1955 tarihinde yaptırıldığını, o tarihten beridir de mendirek önünde anroşman kayalarının ve kazıkların bulunduğunu, kendisinin yeni bir inşaat yaptırmadığını ve denize kazık çaktırmadığını, sadece lodos nedeni ile denize düşen kayaları yerine koydurduğunu beyan ettiği, sanığın beyanlarını sanığın bu işi yaptırdığı tanık...'ın da doğruladığı ve kendilerinin yeni bir inşaat yapmadıklarını, sadece denize düşen kayaları denizden alıp yerlerine yerleştirdiklerini beyan ettiği, dosya kapsamında bulunan olay yeri fotoğraflarının incelenmesi ile anroşman kayalarını tutan kazıkların yeni görünümlü olmayıp oldukça eski ve yıpranmış halde olduklarının kolaylıkla görülebildiği, dosya kapsamındaki belgeler ile 14.09.2012 tarihli olay yeri keşfine iştirak eden arkeolog, inşaat mühendisi ve mimardan oluşan bilirkişi heyetinden alınan 08.10.2012 tarihli rapordan da anlaşılacağı üzere, sanığa ait taşınmazın deniz kenarında bulunan mendireğin, bu mendireğin deniz tarafındaki anroşman kayalarının eskiden beri bulunduğu, Adalar Özel İdare Müdürlüğünün 08.11.1982 ve 21.10.1983 günlü yazılarında, 22.12.1986 tarihli 1/1000 ölçekli haritada, 29.08.1991 tarihli 1/5000 ölçekli Nazım İmar Planında ve 30.07.1997 tarihli Aplikasyon Krokisinde mendirek ve anroşmanın yer aldığı, kayaları tutan kazık ve demir aksamın oldukça eski olduğu ve sanığın izinsiz fiziki müdahalede bulunmadığı, sadece denize düşen kayaların eski yerlerine konulmasından ibaret eylemlerinin de atılı suçu oluşturmayacağı, böylece sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı ve mahkemece sanık hakkında beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.