muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7809, Karar No: 2017/6199, Tarih: 05.07.2017

Kanun yolu incelemesinde, esas yönünden kanuna uygun görülen hüküm, tarafların kimliklerine ait yanlışlıklarla, yazı, hesap veya diğer açık ifade yanlışlıklarından dolayı bozulamaz; hüküm, bu maddî hatalar düzeltilmek suretiyle onanır (m. HMK 370/3; HUMK m. 438/8). Kural olarak, her mahkemenin kendi kararındaki maddî hataları düzeltmesi gerekir ise de, Yargıtay’ın temyiz incelemesi sonucunda karardaki maddî hataları düzelterek onama yetkisi de, "hükümlerin tashihi" kurumunun somut planda bir uygulanma şeklini oluşturmaktadır.

Dairemizin 11.10.2016 gün ve 2016/7569 - 2016/8822 sayılı kararında “ Somut uyuşmazlıkta; davacı çalıştığı sürece aldığı gerçek ücretin tespiti ile eksik yatırılan primlerin tamamlanmasını talep etmiş olup, buna göre; davalının işini yaptığı işyeri adresinin "Bayrampaşa-Maltepe/..." olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın ... 19. İş Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekir." denildiği anlaşılmaktadır. Dairemizin 11.10.2016 gün ve 2016/7569 - 2016/8822 Esas - Karar nolu merci tayini kararında maddi hata yoktur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; maddi hata talebinin REDDİNE, 05/07/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/21107, Karar No: 2008/16551, Tarih: 27.10.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/21107 E.  ,  2008/16551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2007

Davacı, davalı işveren nezdinde 15.08.2002-23.9.2005 tarihleri arası çalıştığının tespiti ile işçilik alacaklarının tahsiline   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan D.Eğt.Tic.Ltd.Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi   tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi

Uyuşmazlık, davacının davalıya ait işyerinde dava dilekçesinde belirtilen sürelerde hizmet akdine dayalı olarak sürekli çalıştığının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece,davacının 15.08.2002-01.07.2003 tarihleri arasında davalı yanında gecen ve sigortaya bildirilmeyen hizmetlerinin tesbitine ilişkin isteminin reddine karar verilmiş ise de bu sonuç yerinde değildir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan ve dava tarihinde yürürlükte olan 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde, bu tür hizmet tesbit davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında; resmi belge veya yazılı delillerin bulunması, sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması, salt, bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması, inandırıcı olmaları koşuluyla, Kuruma bildirilen dönem bordroları, tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken işverenler tarafından Kuruma bildirilen komşu işyerleri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kimi diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür.Somut olayda dinlenilen ve davalı işyerinde çalıştıkları belgelenen işyeri bordo tanıkları Sıtkı Berk ve Emine Ayfer Yel’in beyanlarından davacının davalıya ait dersane işyerine 15.08.2002 tarihinde girdiği ve 23.09.2005 tarihine kadar sürekli çalıştığı bu çalışmalarından  dava konusu sürenin kuruma bildirilmediği ispatlandığı halde ,  Mahkemenin, bu tür davaların kişilerin sosyal güvenliğine ilişkin olması ve kamu düzenini ilgilendirdiğini dikkate alınmadan ve gerekçe dahi göstermeden istemi reddetmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.Y.H.K’nun 04.10.2006 gün ve 2006/21-639 Esas,2006/629 Karar sayılı ilamı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; Davacının15.08.2002-23.09.2005 tarihleri arasında davalı yanında sürekli çalıştığının kabulü ile bu sürelere uygun olarak yeniden işçilik alacaklarını yöntemince bilirkişiye hesaplatmak ve alınacak rapor ve dosya kapsamına göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde,davacının bu yönleri amaçlayan temyiz istemi kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Yapılacak iş; Davacının15.08.2002-23.09.2005 tarihleri arasında davalı yanında sürekli çalıştığının kabulü ile bu sürelere uygun olarak yeniden işçilik alacaklarını yöntemince bilirkişiye hesaplatmak ve alınacak rapor ve dosya kapsamına göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde,davacının bu yönleri amaçlayan temyiz istemi kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,  bozma nedenine göre davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,  27.10.2008  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7079, Karar No: 2019/14262, Tarih: 02.07.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/7079 E.  ,  2019/14262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mağdur hakkında ...Bölge Devlet Hastanesinin olay tarihli raporunda "hastanın burnunda şekil bozukluğu ve yaklaşık 1x1 cm.'lik kesi mevcut" olduğunun tespit edildiği,... Bölge Devlet Hastanesi KBB uzmanınca düzenlenen 06.03.2015 tarihli raporda "burun cildi üstündeki eski skar izinin değerlendirilmesi için plastik cerrahiye danışılması gerektiğinin uygun" olduğunun belirtildiği, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 26.11.2015 tarihli raporda "yüzde sabit ize veya yüzün sürekli değişikliğine neden olup olmadığına karar verilebilmesi için şahsın muayene edilmek üzere gönderilmesi gerektiği kanaatini bildirir rapordur" şeklinde değerlendirmede bulunulmasına rağmen mağdur hakkında sabit iz yönünden rapor aldırılmadığı ve bu haliyle mağdurun yaralanması hakkında düzenlenen raporların hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmakla, mağdurun tüm tedavi evrakları ve raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevkinin yapılarak, yaralanmasının niteliğine ilişkin olarak yeniden raporunun aldırılmasından sonra suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesinin gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeple 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi gereğince suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının gözetilmesine, 02.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9062, Karar No: 2007/6917, Tarih: 25.04.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/9062 E.  ,  2007/6917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum hastanesinin raporundaki şeker hastalığına bağlı sinir hastalığı ibaresinin iptaliyle, kendisinden meydana gelen arızaların 7.10.2003 tarihinde işyerinde meydana gelen iş kazası sonucu olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 25.4.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5415, Karar No: 2019/1, Tarih: 07.01.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/5415 E.  ,  2019/1 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Önceki hükmün sanık aleyhine bozulduğu gözetilerek, sanığın savunması alınmadan karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 307/2. maddesine aykırı davranılması,

2) Mağdur hakkında Karabük Eğitim ve Araştırma Hastanesinin, Plastik ve Estetik Cerrahi Uzmanı tarafından düzenlenen 01.12.2013 tarihli raporunda, mağdurun yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte ve yüzünde sabit ize neden olduğunun belirtildiği, bozma sonrası aldırılan Isparta Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 10.05.2018 tarihli raporunda yaralanmanın sadece yüzdeki iz yönüyle değerlendirildiği ve mağdurun yüzündeki yaralanmanın sabit iz niteliğinde olmadığının belirtilmiş olması karşında, raporlar arasında çelişkinin giderilmesi için, katılanın tüm tedavi evrakları ve raporları ile birlikte Adli Tıp ilgili İhtisas Kuruluna sevk edilerek yaralanmasının yüzünde sabit ize neden olup olmadığı hususun da duraksamaya yer vermeyecek şekilde ve 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre yeniden raporu aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi yerine yetersiz raporlara dayanılarak eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması

Kabule göre de;

3) Mağdur ... hakkında aldırılan Karabük Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 01.12.2013 tarihli raporunda mağdurun yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde olduğunun belirtildiği bu haliyle temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi uyarınca verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak CMUK'nun 326/son. maddesi gereğince kazanılmış hakkı dikkate alınarak BOZULMASINA, 07.01.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17149, Karar No: 2014/12559, Tarih: 29.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/17149 E.  ,  2014/12559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi vd aleyhine 19/01/2011 gününde verilen dilekçe ile alacak (özel yasadan kaynaklanan) istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 24/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 29/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15830, Karar No: 2024/834, Tarih: 23.01.2024

**4. Ceza Dairesi         2023/15830 E.  ,  2024/834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/197 E., 2023/211 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Köyceğiz Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2006 tarihli, 2005/211 Esas, 2006/191 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Anılan kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 14. Ceza Dairesince verilen bozma kararı sonrasında yukarıda adı belirtilen Yerel Mahkemenin 23.02.2016 tarihli kararıyla 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü

maddesinin ikinci fıkrası, 39 uncu, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Yerel Mahkemenin 23.02.2016 tarihli kararının Yargıtay 9. Ceza Dairesince verilen bozma kararı sonrasında yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteğinin; sanığın atılı suçu işlediğine dair delil bulunmadığı, mağdurun kemik yaşının tespit edilmediği, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde yapılan ihbar üzerine sivil giyimli jandarma görevlilerinin araçla yanına geldikleri sanıkla konuşup, fuhuş yaptırdığı belirtilen on beş yaşından küçük katılan ... Z. ile cinsel ilişkiye girmek için pazarlık yaptıkları ve varılan anlaşma üzerine seri numaraları önceden tespit edilen parayı sanığa verdikten sonra işlemi yaptıkları, eyleminin sanığın savunması, katılanın beyanı, tanıkların anlatımları, tutanak ve tüm dosya kapsamı karşısında sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanığın savunması, katılanın beyanı, tanıkların anlatımları, tutanak ve tüm dosya kapsamı karşısında sanığın atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmemiş ve bozma kararının sanık lehine olması, duruşmaya usule uygun davet edilmesi ve sanık müdafiinin de hükmün açıklandığı duruşmada bulunup esas hakkında savunmada bulunduğunun anlaşılması karşısında tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19824, Karar No: 2015/4822, Tarih: 24.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/19824 E.  ,  2015/4822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin eşi/oğlu ...'un sevk ve idaresindeki vinç monteli kamyon ile tek taraflı olarak yaptığı kazada yaşamını yitirdiğini, davalı sigorta şirketinin kazaya karışan aracın zorunlu trafik sigortacısı olduğunu, müvekkillerinin murisin desteğinden yoksun kaldığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacı eş ... için 6.000,00 TL, davacı ... için 2.000,00 TL ve davacı ... için 2.000,00 TL olmak üzere toplam 10.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının olaya tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 14.08.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle tazminat talebini davacı eş ... için 159.915,702 TL'ye, davacı baba ... için 29.066,283 TL'ye ve davacı anne ... için 36.018,013 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, yetki itirazında bulunmuş; meydana gelen kazada sigortalı araç sürücüsü müteveffanın tam kusurlu olup kendi ölümüne sebebiyet verdiğini, kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağını, bu sebeple davacıların tazminat talebinde bulunamayacaklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile, davacı ... yönünden 159.915,70 TL, davacı ... yönünden 29.066,28 TL ve davacı ... yönünden 36.018,013 TL maddi tazminatın poliçe limitiyle sınırlı kalmak ve dava tarihinden itibaren yasal faiz işletilmek suretiyle davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı sigorta şirketi ZMSS poliçesi gereğince, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 85 ve 91’inci maddesi uyarınca işletenin sorumluluğunu üzerine almış bulunmasına göre, sigortalı aracın işletilmesi nedeni ile zarar görenlere ödemekle yükümlü olduğu tazminatı ve faizi ödemesi gerekir. Somut olayda, davalı şirkete sigortalı aracın ticari araç olması ve dava dilekçesinde açıkça avans faizi talep edilmesi nedeniyle, mahkemece avans faizine hükmedilmesi gerekirken yasal faize hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 Sayılı H.M.K.nun geçici 3/2.maddesi delaletiyle HUMK.nun 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 Sayılı H.M.K.nun geçici 3/2.maddesi delaletiyle HUMK.nun 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının hükmedilen tazminata ilişkin olan (1) nolu bendindeki “yasal faiz” ibaresinin çıkarılarak yerine “avans faizi” ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 24.3.2015 gününde Üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Uyuşmazlık, 2918 sayılı KTK.dan doğan, tehlike sorumluluğu nedeniyle sürücünün vefatı halinde desteğinden yoksun kalanların tazminat taleplerinde, ölen desteğin müterafik kusurunun tazminattan indirim sebebi teşkil edip etmeyeceği, desteğin kusurunun işleten ve araç ZMSS.ini düzenleyen sigorta şirketini ne şekilde etkileyeceğine ilişkindir.

Konu ile ilgili yasal düzenlemeler gözden geçirildiğinde;

6098 sayılı TBK.nun 51/1 maddesinde "Hakimin tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını gözönüne alarak belirleyeceği" ,

TBK. 52/1 maddesinde " zarar görenin zararı doğuran fiile razı olması veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olması veya tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırması halinde hakim tazminatı indirebileceği veya tamanen kaldırabileceği",

TBK 53/3 maddesinde "ölenin desteğinden yoksun kalan kişilerin bu sebeple uğradıkları kayıpların" ölüm halinde uğranılan zararlardan bulunduğu,

2918 sayılı KTK 85/1 maddesinde "Bir motorlu aracın işletilmesinin bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olması durumunda motorlu aracın bir teşebbüsün ünvanı veya işletme adı altında veya bu teşübbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibinin doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulacağı",

2918 sayılı KTK 85/son maddesinde " işleten ve araç işleticisi teşebbüs sahibinin, aracın sürücüsünün veya aracın kullanılmasına katılan yardımcı kişilerin kusurundan kendi kusuru gibi sorumlu", olduğu,

2918 sayılı KTK 86/2 maddesinde " sorumluluktan kurtulamayan işleten veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibinin, kazanın oluşumunda zarar görenin kusurunun bulunduğunu ispat ederse hakimin durum ve şartlara göre tazminat miktarını indirebileceği",

2918 sayılı KTK 91/1 maddesinde "İşletenlerin, bu Kanununun 85. maddesinin 1 fıkrasına göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası yaptırmalarının zorunlu" bulunduğu,