muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/484, Karar No: 2024/102, Tarih: 28.02.2024

.. .. ve 0553 808 .. .. numaralı iki adet açık hattın, firmanın Konya Yolu Mevlana Bulvarındaki benzin istasyonunda işletme müdürü sanık ... ile firmaya ait akaryakıt istasyon işletmelerinin toptan satış bölümünde çalışan sanık ...'a verilmesini sağladığı, maktulün öldürülmesi için yapılan plan doğrultusunda sanık ... ile onun çocukluk arkadaşı olan sanık ...'i tetikçi olarak görevlendirdiği, sanık ...'nin tanık ...'ü arayarak sanık ...'i Ankara'ya götürmesini söylediği ve adı geçenin telefon numarasını tanığa verdiği, tanık ...'nin de sanık ...'i arayarak kendisini Ankara'ya götüreceğini söylediği, sanık ... ile Gaziantep'te firmanın akaryakıt istasyonlarının kiralanması ve bayilik işlerini takip eden sanık ...'in söz konusu plandan haberdar olarak Ankara'ya geldikleri ve kendilerini karşılayan sanık ... ile birlikte maktulun evinin bulunduğu yere önceden giderek keşif yaptıkları, sanık ...'ın da programı bittikten sonra olay mahallini görmek ve maktulün evinin tespit edilen konumunu doğrulamak için tanık ...'ın kullandığı araçla yanına daha önce olay mahallinde tespit yapan sanık ...'i de alarak maktulun evinin bulunduğu yere gittiği, bu suretle sanık ...'ın olay yeri olan maktulün evinin bulunduğu yerin doğru tespit edildiğini görmek suretiyle planın uygulanmasında ısrar ve sebat gösterdiği ve aynı akşam sanıklar ..., ..., ... ve ... ile birlikte Tirebolu Sokakta bulunan lojmanda kalarak eylemin ertesi sabah gerçekleştirilmesine karar verdiği, sanık ... (Lukman)'ın, maktulun evinin önüne götüreceği araçla Kadoil firması arasında bir bağlantı kurulmasını önlemek için olayla ilgisi olmayan inceleme dışı sanık ...'nın aracını aldığı, bununla da yetinmeyerek aracın ön tarafına kayıp bilgisi bulunan 06 YB .. .. plakayı taktığı, ertesi sabah sanıklar ... ve ...'in sanık Lukman tarafından kullanılan bu araçla, sanıklar ... ve ...'in ise tanık ...'la birlikte olay mahalline gittikleri, sanıklar ... ve ...'in araçtan indikten sonra maktulun evinin yanında bulunan parkta beklemeye başladıkları, evinden çıktığını görünce maktulun yanına gittileri, her iki sanığın da, öldürmeleri için kişisel hiçbir sebepleri olmadığı hâlde, silahlarını çekerek kendilerini görüp kaçmaya başlayan maktule, arkasından ateş ettikleri, Ankara Adli Tıp Kurumu Ankara Morg İhtisas Dairesi Başkanlığınca düzenlenen 21.06.2018 tarihli otopsi raporuna göre maktulün sırtından aldığı tek ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı kot kırığı ile karakterli iç organ ve büyük damar harabiyetinden gelişen iç ve dış kanama sonucu hayatını kaybettiği, ardından da sanıklar ... ve ...'in diğer sanık ... (Lukman) kullanılan araçla olay yerinden uzaklaştıkları, olayın bu şekilde gerçekleşmesinden sonra sanık ...'ın kendisine ait olan 0542 784 .. .. numaralı hat yerine olay öncesi ve sonrası kullanmak üzere yapılan plan dâhilinde kendisine verilen açık hat ile sanık ...'de bulunan açık hattı arayıp olayla ilgili adı geçene bilgi verdiği, bu sırada sanık ...'nin yanında bulunan sanık ..

... ve ...'in diğer sanık ... (Lukman) kullanılan araçla olay yerinden uzaklaştıkları, olayın bu şekilde gerçekleşmesinden sonra sanık ...'ın kendisine ait olan 0542 784 .. .. numaralı hat yerine olay öncesi ve sonrası kullanmak üzere yapılan plan dâhilinde kendisine verilen açık hat ile sanık ...'de bulunan açık hattı arayıp olayla ilgili adı geçene bilgi verdiği, bu sırada sanık ...'nin yanında bulunan sanık ...'in de aldığı bilgiyi sanık ...'ye ait telefon hattı ile aradığı sanık ...'a ilettiği, dolayısıyla sanık ...'ın azmettirmesi ile sanıklar ... ve ...'in maktulün öldürülmesi eylemini doğrudan gerçekleştirdikleri, sanıklar ... ve ...'in, söz konusu fiil üzerinde birlikte hâkimiyet kurmak suretiyle TCK'nın 37. maddesi anlamında suça iştirak ettikleri, sanık ... (Lukman)'ın ise yapılan plan doğrultusunda olayı gizleyebilmek amacıyla inceleme dışı sanık ...'dan araç almak, aracın plakalarını değiştirip sanıklar ... ve ...'i olay yerine götürmek ve eylem gerçekleştirildikten sonra adı geçen sanıkları uzaklaştırmak suretiyle suçun işlenmesinden önce ve sonra maddi yardımda bulunarak suçun icrasını kolaylaştırdığı ve maktulün öldürülmesi eylemine TCK'nın 39/2-c maddesi uyarınca yardım eden sıfatıyla katıldığı İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olayda;

Sanık ...'nin sanık ... tarafından maktulün öldürülmesi olayında kullanılmak üzere temin ettiği açık hatlardan birini kullanması, maktule tabanca ile ateş eden sanık ...'in Ankara'ya getirilmesi amacıyla sanık ...'ın talimatları doğrultusunda tanık ...'yi arayarak sanık ...'in telefon numarasını adı geçene vermesi, sanık ...'in maktulün öldürülmesi planından haberdar bir şekilde Ankara'ya gelerek kendisini karşılayan sanık ... ile birlikte maktulun evinin bulunduğu yere önceden giderek yapılan keşfe katılması, bu keşiften sonra bir kez de sanık ...'ın iştiraki ile keşif mahalline giderek maktulün evinin konumunu doğrulatması, olay günü ise her iki sanığın da tanık ... tarafından kullanılan araçla olay yerinin yakınına gitmeleri, maktulün öldürülmesinden sonra sanık ...'nin açık hatlar kullanılarak kendisini arayan sanık ...'ın verdiği bilgilerin yanında bulunan sanık ... aracılığıyla sanık ...'a ulaşmasını sağlaması hususları birlikte değerlendirildiğinde;

Sanıklar ... ve ...'nin, diğer sanıklar ... ve ... tarafından gerçekleştirilen maktulün öldürülmesi olayının icrai hareketlerini gerçekleştirmemeleri, maktulün direncini kıracak bir davranışlarının olmaması ve söz konusu suçun başarıyla sonuçlanmasına yönelik iş bölümü yapılarak fiilin başarılı şekilde sonuçlandırılması söz konusu olmadığından müşterek fail olarak sorumlu tutulamayacakları, bununla birlikte suçun işlenmesinden önce ve işlenmesi sırasında belirtilen şekilde yardımda bulunarak suçun icrasını kolaylaştırdıkları anlaşıldığından sanıklar ... ve ...'nin nitelikli kasten öldürme suçuna TCK'nın 39/2. maddesi kapsamında yardım eden sıfatıyla iştirak ettikleri kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan sekiz Ceza Genel Kurul üyesi ise; sanıklar ... ve ...'nin maktule yönelik kasten öldürme suçuna TCK'nın 37/1. maddesi kapsamında müşterek fail olarak iştirak ettikleri,

Düşünceleriyle karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının DEĞİŞİK GEREKÇEYLE KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.02.2022 tarihli ve 6977-1378 sayılı temyiz taleplerinin esastan reddine ilişkin kararının sanıklar ... ve ...'ye yüklenen nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan hükümler bakımından KALDIRILMASINA,

3- Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 04.11.2020 tarihli ve 150-1683 sayılı istinaf taleplerinin esastan reddi kararının, sanıklar ... ve ...'nin suça TCK'nın 39/2. maddesi kapsamında yardım eden sıfatıyla iştirak ettiklerinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.02.2024 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık yönünden de oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4712, Karar No: 2015/4724, Tarih: 08.09.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/4712 E.  ,  2015/4724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın, okulda çocuğunun gözünün morarması sebebiyle durumu sormak için gittiğinde öğretmen olarak görev yapan müştekiyle aralarında tartışma çıktığını ve müştekinin kendisine hakaret edip bağırıp çağırdığını ve terbiyesizlik yapmasaydı ben de ona terbiyesiz kadın demezdim şeklinde savunmada bulunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak, TCK 'nın 129. maddesinin uygulanma imkanının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamaye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08.09.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24780, Karar No: 2014/34182, Tarih: 02.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/24780 E.  ,  2014/34182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2011/526-2013/133

Hüküm süresi içinde davalılar S. K. A.Ş. ve C.. A.. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle, davalı D. Pazarlama Dağıtım ve Tic. A.Ş. yönünden davanın reddine, davalılar S.. A.., D.. A... ve C.. A.. yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı S.. A.. vekili ve davalı C.. A.. vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hesaplanan toplam 7.667,32 TL kıdem tazminatı alacağının tamamından devralan son işveren C.. A..'nin sorumlu olduğu, miktarın 1.189,53 TL'sinden ikinci devreden işveren D.. A...'nin sorumlu olduğu; ilk devreden işveren S.. A..'nin ise bünyesinde geçen çalışmanın bir yılı doldurmadığı gerekçesiyle kıdem tazminatından sorumluluğu bulunmadığı mütalaa edilmiştir. Mahkemece,

karar gerekçesinde, söz konusu mütalaanın aynen benimsendiği açıklanmıştır. Ancak hüküm sonucunda, D.. A... kıdem tazminatından sorumlu tutulmamış; davalı S.. A..'nin sorumluluğu ise 1.189,53 TL tutarında hüküm altına alınmıştır.

Öncelikle, karar gerekçesiyle çelişkili olacak şekilde, hüküm sonucunda, D.. A...'nin kıdem tazminatından sorumlu tutulmaması hatalıdır.

Ayrıca, hüküm sonucunda, davalı S.. A..'nin kıdem tazminatından sorumluluğu 1.189,53 TL olarak belirlenmiş ise de, söz konusu tutar hükme esas alınan bilirkişi raporunda D.. A... hakkında hesaplanmıştır. Esasen mahkemece, hüküm sonucunda maddi hata yapılarak, D.. A... ile ilgili tutarın, sehven S.. A.. hakkında hükme bağlandığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, davalılar arasında iş yeri devri ilişkisi bulunmasına göre, ilk devreden işveren S.. A..'nin, her ne kadar bünyesinde geçen çalışma süresi bir yılı doldurmamış ise de, devreden işveren olması sebebiyle kıdem tazminatından sınırlı sorumluluğu vardır. Bu halde, hükme esas alınan bilirkişi raporundaki bu konuya ilişkin mütalaa yerinde olmayıp, söz konusu şirketin, işçiyi çalıştırdığı süreyle ve devir esnasında işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlı olmak üzere, sorumlu olduğu kıdem tazminatı miktarı hesaplanmalı ve hükme bağlanmalıdır.

3-Mahkemece, davalı S.. A.., kendi dönemindeki fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından sorumlu tutulmuştur. Ancak, iş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinden, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesi uyarınca devreden işverenin sorumluluğu, devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Somut olayda, davalı S.. A..'nin devir tarihi 01.03.2006'dır. Dava tarihi ise 17.02.2011'dir. Bu halde, devir tarihinden itibaren iki yıllık süre geçtiği sabit olup, davalı S.. A..'nin fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağından sorumluluğu kalmamıştır. Mahkemece bu yön nazara alınarak, davalı S.. A.. yönünden, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulle hüküm tesisi hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebeplerden, eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 02.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3189, Karar No: 2021/7807, Tarih: 28.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2019/3189 E.  ,  2021/7807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

MAKTUL : ...

KATILANLAR : ..., Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

SUÇ :Nitelikli kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜMLER :1) Sanık ...'in maktul ...'ye yönelik nitelikli kasten öldürme suçundan TCK'nın 82/1-e, 62,53 maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile mahkumiyetine,

2) Sanık ...'in 6136 sayılı Yasanın 15/1 maddesine aykırılık suçundan TCK 62, 52/2, 53 maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 400 TL adli para cezası ile mahkumiyetine dair; ... 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/05/2017 tarih 2017/11 Esas, 2017/187 Karar sayılı kararı,

TEMYİZ EDENLER : Sanık, sanık müdafii, Katılan ... vekili, Katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekili, re'sen

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan ... vekilinin sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığından, bu suçla ilgili temyiz talebinin CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, karar verilmiştir.Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın nitelikli kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların nitelikleri tayin edilmiş, takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenendosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan; Sanık ... sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan, katılan ... vekilinin ve katılan kurum vekilinin; suç vasfına, takdiri indirim maddesinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle;

1)Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün talep gibi ONANMASINA,

2) Sanık hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; Maktul ...'nin, aralarında laf taşıma sebebiyle husumet olan ...'in iş yerine giderek onunla konuşmak istediği, aynı iş yerinde çalışan sanık ...'in de ...'in işi olduğunu ve kendisi ile konuşabileceğini beyan ettiği, sanık ile maktulün olayın meydana geldiği alana yürüdükleri, sanıkla aralarında fiziki arbedenin yaşandığı ve sanığın üzerinde taşıdığı bıçakla maktule vurarak kesici delici alet yaralanmasına bağlı kot kesileriyle birlikte iç organ yaralanmasından gelişen iç kanama sonucu onun ölümüne sebep olduğu olayda;

Sanıkla maktul arasında hangisinin başlattığı belli olmayan tartışma çıktığı, sanığa ait 21/09/2011 tarihli raporda sol kolunda 5cm'lik kesici-delici alet yaralanması bulunduğu ve kamera görüntülerinde de sanığın yürürken sol eli hizasından yerde kan izlerinin görüldüğü anlaşılmakla, sanık hakkında TCK 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanarak asgari oranda indirim yapılması gerektiği halde yazılı şekilde uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup sanık müdafiinin, katılan ... katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 28/04/2021 gününde oy birliği ile karar verildi.

28/04/2021 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı Sudi Toksoy'un huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ... ...'ın yokluğunda 29/04/2021 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/12864, Karar No: 2013/15468, Tarih: 09.12.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/12864 E.  ,  2013/15468 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK 289/1, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İşçi olarak çalıştığı işyerinde haczedilerek yediemin olarak teslim edilen malların, işyerinin boş ve terk edilmiş olması nedeniyle bulunamadığının 26.02.2007 tarihli haciz tutanağı ile belirlenmesi, sanığın hacizden bir ay sonra işten ayrıldığı yönündeki beyanı ve tüm dosya kapsamına göre eyleminin dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle mahcuzların kaybolmasına neden olma suçunu oluşturacağı hukuki durumunun TCK'nın 289/3. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8365, Karar No: 2025/1881, Tarih: 04.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/8365 E.  ,  2025/1881 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2054 E., 2020/565 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; suçun unsurları itibariyle oluşmadığına, usul ve Yasaya aykırı olan hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288. ve 294. maddeleri kapsamında sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilmek suretiyle yapılan değerlendirmede:

Anayasa’nın ''Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26. maddesi;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar...Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir… Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın "Temel hak ve hürriyetlerin sınırlandırılması" kenar başlıklı 13. maddesi ise;

"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici yada endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir.

Anayasa Mahkemesi'nin 07.02.2019 tarih ve 2014/18780 numaralı kararı ile pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya ve hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir. Bu özgürlük, kişinin haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesi, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelir. Çoğunluğa muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve bu konuda başkalarını ikna etme çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesiyle olanaklı olmakla birlikte demokrasinin işleyişi için de yaşamsal önemdedir. Bu düzenlemelere nazaran Devletin düşünce açıklamasını yaptırıma tabi tutmama gibi negatif, etkili şekilde koruma gibi de pozitif yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu hak, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişimi için ana temeli oluşturmaktadır. İfade özgürlüğünü sınırlamanın demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun kabul edilebilmesi için zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılaması ve orantılı bir müdahale olması gerekir. Müdahaleyi oluşturan tedbirin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığının kabul edilebilmesi için ise amaca ulaşmaya elverişli olması, başvurulabilecek en son çare ve alınabilecek en hafif önlem olarak kendisini göstermesi gerekmektedir. Ancak her hak gibi bu hak da sınırsız değildir. Bireylerin şeref ve itibarı, özel ve aile hayatı Anayasa'nın 17. maddesiyle korunan manevi varlık kapsamındadır. Devlet, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara keyfi olarak müdahale etmemek ve üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek zorundadır. Yasalarımıza göre bu eylemler ceza hukukunda hakaret suçu olarak düzenlenmiş, özel hukukta ise tazminatı gerektiren haksız fiil sayılmıştır Yasal düzenlemelere ve Ceza Genel Kurulunun karalarına göre, iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır

. Yine Anayasa Mahkemesi kararlarında ifade özgürlüğünün meşru bir amaç için, yasayla, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun olarak (bunun için zorlayıcı sosyal ihtiyaç gerekir), ölçülü olacak ve özüne dokunmayacak şekilde (ifadenin türü, şekli, içeriği, açıklandığı zaman ve sınırlama sebeplerinin niteliğine bakılarak bu kriter test edilmektedir) sınırlandırılabileceği ifade edilmektedir.