muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20752, Karar No: 2014/10707, Tarih: 29.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/20752 E.  ,  2014/10707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamı itibariyle; taraflar arasında geçmişte belirli çekişmelerin varılığının kanıtlanması; olayın görgü tanığı ...'nun, fiilin vukuundan hemen sonra polis merkezine geldiğini söylemesi ile uyuşan ifade ve görgü tespit tutanaklarının düzenlenme saatleri, sanığın kullandığı ileri sürülen aracın markası, rengi ve rakam grubu hatırlanmayan plakası hakkında ayrıntı verilmesi gibi hususlar nazara alındığında mahkemenin vicdani kanı ve dosya içeriğinden ulaştığı yargıda isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Geçmişte iş ortaklığı yaptıkları, ancak çıkan anlaşmazlıklar sonucu ayrıldıkları, bu nedenle aralarında husumet oluştuğu ileri sürülen taraflardan sanığın, kullandığı bir araçla, içinde şikayetçi ile tanık Abdulkadir'in bulunduğu seyir halindeki aracın önüne geçip,

otomobilden inerek tekmeler atmak suretiyle görgü-tespit tutanağında belirtilen şekilde kaportada göçükler oluşturması ve şikayetçiye "...seni öldüreceğim, burada yaşatmayacağım..." demesi eylemlerinin "mala zarar verme"; "tehdit" suçlarını oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamalarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 29/05/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9957, Karar No: 2012/2205, Tarih: 26.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/9957 E.  ,  2012/2205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Teknik bilirkişi raporunda sanığın tecavüz ettiği suça konu yerin 466 parsel mera ve kadastro harici kayalık ve çalılık olarak tescil dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu belirtildiği anlaşılmakla; denetime olanak verecek şekilde tapu kaydı getirtilerek, suça konu taşınmazın TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, suça konu taşınmaz üzerinde keşif yapılarak tarafsız bilirkişi ve tanıklardan sorulup vasfı kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

II- Kabul ve uygulamaya göre de;

1- Temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, işlendiği yer ve zaman ile fiilin diğer özellikleri gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

2- 5237 sayılı TCK.nun da cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetil- meden, sanığa hükmolunan adli para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6114, Karar No: 2013/4314, Tarih: 11.06.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/6114 E.  ,  2013/4314 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/77075

MAHKEMESİ : Tokat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 07/02/2012, 2011/158 (E) ve 2012/25 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın maktule yönelik "kasten öldürme" suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri indirim nedeninin bulunmadığı gerekçeleri açıklanarak takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemede suç vasfına, takdiri indirim nedeninin uygulanması gerektiğine, katılanlar vekilinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Dosya kapsamına göre; sanık ile maktulün öğrenci yurdunda aynı odada kaldıkları, olay tarihinden önce sanığın maktulden 5.- TL borç para aldığı, maktulün istemesine rağmen bu borcunu ödemediği, maktulün de olay günü birlikte kaldıkları odada bir kağıda "Hakan aldığın 5.- TL borcu getir" yazarak kendi ranzasına yapıştırdığı, olay günü sabah: 05.00 sıralarında maktulün tuvalete gitmesi üzerine sanığın da üzerinde taşıdığı bıçakla maktulün arkasından tuvalete gittiği, taraf1ar arasında alacak meselesinden tartışma başladığı, bu sırada sanığın maktule bıçakla iki darbe vurduğu, maktulün kafa atması sonucu da sanığın burnunun kırıldığı, maktulün sağ akciğer ve büyük damar yaralanmasından dolayı

öldüğü ve görgü tanığı bulunmayan olayda; sanığın tuvalete gittiği sırada maktulün kendisine "yazdığım yazıyı görmedin mi lan" deyip küfür ederek burnuna kafa attığı ve bunun üzerine bıçakla vurduğu yönündeki savunmalarının aksini gösterir her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığından, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılarak sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmekle, sanık müdafii ile C.Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 11.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

11.06.2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı......nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık H.. U.. müdafii Avukat O. B.'nun yokluğunda 13/06/2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2012/30047, Karar No: 2013/937, Tarih: 25.01.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/30047 E.  ,  2013/937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkili davacının davalı işyerinde 01.09.2005 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin 06.06.2011 tarihinde feshedildiğini, fesih sebebi olarak" defalarca hatırlatılmasına rağmen göreviyle ilgili dikkati ve özeni göstermediği, görevini önemsemeyerek işyerini zarara uğrattığı" gerekçesi ile fesih edildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesine, buna bağlı haklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının iddialarının mesnetsiz olduğunu, davacının iş yerinde üretim müdürü olarak çalışmaktayken görevini önemsemeyerek hatalı üretime sebebiyet verdiğini, hatalı üretime ilişkin raporların tutulduğunu, pek çok kez sözlü olarak ihtar edildiğini, üretim müdürü olarak davacının en önemli görevi imal edilen ürünlerin depo sayımlarının doğruluğunun ve siparişle uyumluluğunu denetlemek olduğunu, bizzat üretim müdürü olan davacının denetimi ile yükümlü olduğu ürünlerde hata ve depo sayımlarında pek çok kez farklılıklar gözlendiğini, davacının iş akdinin fesih nedenin ise depo sayımında imal edilen bir paket ürünün sayıma hiç dahil edilmediğini, üstüne ithalat için aynı ürüne ilişkin olarak sipariş onayı verdiğini, bu gibi durumlarda müvekkilin siparişten fazla üretim yaparak iş yerini zarara uğrattığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18 ve devamı maddeleridir. 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, davacının davalıya ait işyerinde üretim müdürü olarak çalıştığı, davacının çalışması sırasında gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek hatalı üretime sebep olduğu, davacı hakkında tanıtım kartlarında baskı hatası olması, filmlerin bozuk çıkması, baskıda çizikler olması, kartların bozuk çıkması, yanlış tasarım kullanılması nedeniyle işverence düzenlenen birden fazla tutanağın bulunduğu ve davacının bu hatalar nedeniyle uyarıldığı ve ihtar edildiği ancak davacının işinde gerekli dikkat ve özeni göstermemeye devam ettiği, bu sebeplerle davacının iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır. Davacının davranışları haklı sebep teşkil edecek ağırlıkta olmamakla beraber davalı işverene geçerli sebeple iş sözleşmesini feshetme imkanı vermektedir. Davacının iş sözleşmesinin davalı tarafından geçerli sebeple feshedildiği anlaşıldığından, mahkemece davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmektedir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 94,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Taraflarca yatırılan temyiz harcının istek halinde kendisine iadesine, kesin olarak oybirliğiyle 25.01.2013 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10541, Karar No: 2015/13767, Tarih: 18.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/10541 E.  ,  2015/13767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2015/188784

Mahkemesi : Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 02/04/2015

Numarası : 2014/86 - 2015/77

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanık M.. Y..'ın beraatine, sanık M.. A..'ın mahkumiyetine ilişkin hükümler katılanlar A.. D.., G.. D.., M.. D.. vekilleri tarafından sanık M.. A.. yönünden duruşmalı, sanık M.. A.. müdafii duruşmaya gelmediğinden ve bir mazeret de beyan etmediğinden sanık müdafinin temyizi yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Avukat ... katılan İ.. A.. vekili sıfatıyla bulunduğu temyiz isteminin değerlendirilmesinde;

Avukat ... katılan İ.. A.. vekili olduğuna dair dosya içerisinde vekaletname ya da görevlendirme yazısı bulunmadığı ve yargılama sırasında da adına hareket etmediği, bu suretle adı geçen avukatın katılanın vekili sıfatıyla hükmü temyiz hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşılmakla, bu yöndeki temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

B) Katılan sanık M.. A.. müdafii ile katılanlar vekillerinin sanık M.. Y..'ın beraatine, katılan sanık M.. A..'ın mahkumiyetine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

İdaresindeki şehirlerarası yolcu otobüsü ile gece vakti, meskun mahal dışında, orta refüj ile bölünmüş tek yönlü, 7 metre genişliğindeki aydınlatmasız, düz yolda seyir halindeyken, aracının sağ ön kısmıyla, önünde aynı yönde yolun sağında demir sac yüklü ve yavaş biçimde seyir halinde olan sanık M.. Y..'ın idaresindeki kamyona arkadan çarparak 7 kişinin ölümüne, otobüste bulunan diğer yolcuların da yaralanmasına tam kusurlu şekilde sebebiyet veren katılan sanık M.. A..'ın, Kocaeli'de sevk ve idareye başladığı araçla Pamukova'da verdiği moladan sonra Afyon'daki bir dinleme tesisine kadar seyrini sürdürdüğü ve burada da verdiği yarım saatlik moladan yaklaşık 15-20 dakika sonra meydana gelen olayla ilgili ön koltukta oturan ve olaydan hemen sonra dinlenen katılan N.. B..'ın “sanığın muavinden kahve istediği ve kahve gelir gelmez bir anda kazanın olduğuna” yönelik beyanı, aracın seyir süresi, verilen molalar ve olayın moladan kısa süre sonra gerçekleştiği hususları da dikkate alınarak bir kısım katılanların, sanığın yorgun ve uykusuz olduğu ve kazanın da bu sebeplerden dolayı bilinçli taksir koşulları altında işlendiği şeklindeki kabulün isabetsiz olacağı, sanığın, hızını mahal şartlarına ve far ışığı altındaki görüşüne göre ayarlamayarak sevk ve idare hatası ile olaya sebebiyet verdiği anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan sanık M.. A.. müdafinin kusura, ceza miktarına ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine; katılanlar vekillerinin ise sanık M.. A..'ın atılı suçu bilinçli taksir ve olası kasıtla işlediğine sanık hakkında tayin edilen ceza miktarının az olduğuna sanık M.. Y..'ın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının REDDİNE:

Sanık M.. Y.. hakkında yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından failin taksirin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olmakla,

Sanık M.. A.. yönünden yapılan yargılama sonunda

Kendilerini aynı vekil ile temsil ettiren katılanlar M.. U.., M.. G.. ve M.. G..; katılanlar..., G.. D.. ve M.. D..; katılanlar F.. E.., F.. E.., S.. E.. ve Ş.. E.. yararına grup olarak ayrı ayrı; katılan D.. Y.. ve katılan M.. P..'ın her biri için de ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi yerine, kendisini vekille temsil ettiren katılanlar yararına tek bir vekalet ücretine hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün vekalet ücretine ilişkin “C” bendinin hükümden çıkartılarak yerine “Kendilerini vekil ile temsil ettiren katılanlar M.. U.., M.. G.. ve M.. G..; katılanlar ...., G.. D.. ve M.. D..; katılanlar F.. E.., F.. E.., S.. E.. ve Ş.. E.. yararına grup olarak ayrı ayrı, katılan D.. Y.. ve katılan M.. P..'ın her biri için de ayrı ayrı karar tarihi itibarı ile yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereği 3.000'er TL vekâlet ücretinin sanık M.. A..'dan alınıp katılanlara verilmesine” şeklindeki bendin yazılması suretiyle sanık M.. Y..'ın beraatine ilişkin hükmün DOĞRUDAN; katılan sanık M.. A..'ın mahkumiyetine ilişkin hükmün ise DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

18.09.2015 tarihinde verilen iş bu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı....huzurunda, duruşmada katılanlar A.. D.., G.. D.. ve M.. D..'in savunmasını yapmış bulunan Av. A.. A..'ın yokluğunda 18.09.2015 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2010/12281, Karar No: 2010/13610, Tarih: 20.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/12281 E.  ,  2010/13610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BODRUM 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/12/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu 2610 parsel sayılı taşınmazlardaki 2, 4 ve 6 nolu bağımsız bölümlerin, dava dışı H.'e verdiği vekalet kötüye kullanılmak suretiyle  önce dava dışı M.F.'e ardından da vekil H..'in yeğeni olan davalıya satış suretiyle temlik edildiğini, temliklerden haberdar olmadığını, rızası alınmadığını ve bedel de ödenmediğini ileri sürerek, tapu iptal ve tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazı bedelini ödeyerek aldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların vekalet görevi kötüye kullanılmak suretiyle devirlerin gerçekleştirildiği ve davalının iyiniyetli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar,  davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi  raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, mahkemece  tapunun  iptali  ile dava sırasında ölen davacı S.. S.’in mirasçıları adına tescile karar verilmiştir.

Davacı Suat, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olup, mirasçılarının Irak uyruklu oldukları dosya kapsamı ile sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki, 1062 Sayılı Yasa uyarınca yabancı uyruklu kişilerin Türkiye’de taşınmaz edinebilmeleri, yabancının tabi olduğu devlet ile Türkiye Cumhuriyeti arasında karşılıklılık (mütekabiliyet) ilkesinin bulunmasına bağlıdır. 2644 Sayılı Kanun’un 19.07.2003 tarihinde yürürlüğü giren 4916 Sayılı Yasa ile değişik 35/5. maddesi uyarınca, karşılıklılık ilkesi bulunmaması halinde yapancı uyruklu kişilerin mirasının devlete kalacağına dair bir yasa hükmü mevcut olmayıp, gayrimenkullere Hazine tarafından  vaziyet edilerek tasfiyesi cihetine gidilmesi öngörülmüştür. Gerek yürürlükten kaldırılan 2675 Sayılı Yasa’nın 22 ve gerekse bu yasayı ilga eden 5718 Sayılı Yasa’nın 20. maddesi hükmü uyarınca mirasçı bırakmadan ölen kişinin mirasının devlete kalacağı açık  ise  de   somut olayda, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan davacının mirasçıları mevcut olup, Irak uyrukludurlar.

Gerek yasa hükümleri ve gerekse bu konuda yürürlüğe konulan kararnamelerde, yabancı uyruklu kişilerin Türk Vatandaşı olan miras bırakanlarına ait taşınmazlarda miras yoluyla hak sahibi olamayacaklarına dair yasal bir düzenleme mevcut  olmadığı  gibi  2644 Sayılı Yasanın 35/5  maddesi  hükmü  aksi  düzenlemeye  yer  vermektedir.

Diğer taraftan, TMK’nun tatbik şeklini gösteren 4722 Sayılı Yasa’nın 17. maddesi hükmü gereğince miras bırakanın terekesi ölüm anındaki yasa hükümlerine tabi olacağından davacı asılın ölüm tarihi itibariyle miras bırakanlarının terekesinde hak sahibi olamayacakları yönünde bir hüküm bulunmayıp, mer’i olan yasal düzenlemelerin yabancı uyrukluların temliki tasarrufta bulunamayacaklarına amirdir.

Diğer taraftan, TMK’nun tatbik şeklini gösteren 4722 Sayılı Yasa’nın 17. maddesi hükmü gereğince miras bırakanın terekesi ölüm anındaki yasa hükümlerine tabi olacağından davacı asılın ölüm tarihi itibariyle miras bırakanlarının terekesinde hak sahibi olamayacakları yönünde bir hüküm bulunmayıp, mer’i olan yasal düzenlemelerin yabancı uyrukluların temliki tasarrufta bulunamayacaklarına amirdir.

O halde kural olarak, davacı S.. S..’in temlik ettiği bağımsız bölümler yönünden, iddianın sübut bulması halinde tasfiye hükümlerine tabi tutulmak koşuluyla tapu iptal ve S.. S.. mirasçıları adına tescile karar verilmesi gerekeceğinde kuşku yoktur. Ne  var ki,  anılan  kural  taşınmazı  elde  eden  ilk  el  yönünden  geçerli  olup, ikinci  ve  üçüncü  eller  yönünden Türk Medeni  Kanununun  1023. ve 1024. maddesi hükümlerinin  araştırılması  gerekeceği de  tartışmasızdır.

Ancak, davacı S.. S..’in yargılama sırasında öldüğü kayden sabit olduğuna göre, HUMK’nun 73. maddesi hükmü uyarınca tüm mirasçılarının davada yer almaları ve onların huzuru ile davanın tedvir ve intaç edilmesi zorunludur.

Öte yandan, somut olayın özelliği ve davanın sonucunun Hazine’nin hak ve hukukunu etkileyebileceği nedeniyle davada Hazinenin de yer alması gerekeceği gözetilerek, Hazinenin de davada yer almasının temin edilmesi gerekeceği izahtan varestedir.

Bununla beraber, S..’ın bazı mirasçıları davada vekil aracılığıyla temsil edildiği halde, bir kısım şahıslara ait dosyaya ibraz edilen Genel Vekalet başlıklı belgede adı geçenlerle, S.. S..’in veraset ilamında adı geçen mirasçıların isimlerinin aynı olmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, Hazine ile S. S..’in tüm mirasçılarının usulüne uygun olarak davada yer almalarının sağlanması, ondan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, anılan usuli eksiklik giderilmeden işin esası hakkında karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazının kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre işin esasının incelenmesine şimdilik  yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.12.2010  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1713, Karar No: 2018/10933, Tarih: 01.11.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/1713 E.  ,  2018/10933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ...Ş. aralarındaki tazminat davasına dair ... 2.Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesinden verilen 09.07.2015 günlü ve 2014/681 E., 2015/542 K. sayılı hükmün bozulması hakkında dairece verilen 22.11.2017 günlü ve 2017/15926 E-2017/16351 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; köy koruculuğu yaparken 4 gün süreyle elektriklerin kesildiğini, köy muhtarının ihbarda bulunduğunu, görevlilerin siz de yapabilirsiniz söylemleri üzerine sigortaları değiştirmek için elektrik direğine çıktığını, akım hissetmesi üzerine yere düştüğünü ve felç olduğunu, direk üzerinde uyarı levhası bulunmadığını, davalının gerekli önlemleri almadığını belirterek; fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla 1.000,00 TL maddi, 50,000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; zamanaşımı süresinin geçtiğini, davacının kusurlu olduğunu, hattın hangi kuruma ait olduğunun belirlenmesi gerektiğini, iddiaların hukuki dayanaktan yoksun bulunduğunu, dosyada delil bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.