muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8976, Karar No: 2014/7909, Tarih: 20.05.2014

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen

kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı araç sürücüsünün araçla geçirdiği ve 8/8 oranında kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine sürücünün desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı onanmıştır.

Sayın çoğunluğun onama gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı onanmıştır.

Sayın çoğunluğun onama gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Olayda destek 8/8 oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı ... şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazının kabulü ile dava red edilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının da reddine ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2014/14324, Karar No: 2014/33021, Tarih: 24.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/14324 E.  ,  2014/33021 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/100221

MAHKEMESİ : Ankara 14. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2012/451 (E) ve 2012/699 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; tüm aşamalarda suçu inkar eden sanığın, katılanı tanımadığını ve yanında çalışmadığını, suç tarihi itibari ile Fethiye'de bir apart otelde çalıştığını ve bu otelin sahibinin E..Y.. olduğunu beyan etmesi karşısında, bu kişinin tanık olarak dinlenmesi; ayrıca otobüste ikinci şoför olarak çalıştığı belirtilen Ö..K.. isimli kişinin de dinlenerek suç tarihinde sanığın muavin olarak çalışıp çalışmadığının sorulması sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24/11/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12296, Karar No: 2023/8468, Tarih: 26.12.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/12296 E.  ,  2023/8468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılanlar vekili, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kozan Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.11.2020 tarihli ve 2020/247 Esas, 2020/243 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında nitelikli kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 14.09.2022 tarihli ve 2021/248 Esas, 2022/1606 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten yaralama suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin, o yer Cumhuriyet savcısının (aleyhe), sanık müdafiinin istinaf başvuruları üzerine, 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81 ... maddesinin birinci fıkrası, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebebi

Eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Sanığın öldürme kastı ile hareket etmediğine, meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrik indiriminin yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebebi

Eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Sanığın öldürme kastı ile hareket etmediğine, meşru savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrik indiriminin yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihi saat 02.00 sıralarında haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları verilen sanıklar ... ve ... ile sanık ...'ın Arslanpaşa Mahallesi Halil Topaloğlu Caddesi üzerinde bulunan bakkalın yan tarafında oturdukları sırada katılan ... ile tanık B.C.'nin, tanığın sevk ve idaresindeki araç ile olay yerinin karşı istikametinde bulunan ışıklarda durdukları, aracın ... farlarının açık olması sebebiyle araç hareket ettiğinde sanıkların bağırması üzerine yaklaşık 10-15 metre ileride katılanın içerisinde bulunduğu aracın durduğu ve katılanın araçtan inerek sanıkların yanına gittiği, ilk haksız hareketin kim tarafından gerçekleştirildiği tespit edilemeyen bir anda taraflar arasında çıkan tartışma neticesinde sanık ...'in ele geçirilemeyen bıçakla katılanı üç ayrı yerinden yaraladığı ayrıca tekme ve yumruk vurmak suretiyle darp ettiği, sanıklar Mahmut ve ... Can'ın da katılana tekme ve yumruk atarak darp ettikleri, ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 28.09.2020 tarihli raporda katılanın tüm yaralarının birlikte yaşamsal tehlike oluşturduğu, basit tıbbî müdahale ile giderilecek ölçüde hafif nitelikte olmayacak şekilde yaralandığı belirtilmiştir.

2. Katılan ile aralarında öldürmeyi gerektirir husumet bulunmayan sanık ...'in, ani gelişen hareketli kavga ortamında yaşamsal tehlikeye neden olacak şekilde katılanı yaralaması, engel neden bulunmamasına karşın eylemlerini devam ettirmemesi ve eylemine kendiliğinden son vererek olay yerinden uzaklaşması hususları birlikte değerlendirildiğinde kastının yaralamaya yönelik olduğunun kabul edildiği belirtilmiştir.

2. Katılan ile aralarında öldürmeyi gerektirir husumet bulunmayan sanık ...'in, ani gelişen hareketli kavga ortamında yaşamsal tehlikeye neden olacak şekilde katılanı yaralaması, engel neden bulunmamasına karşın eylemlerini devam ettirmemesi ve eylemine kendiliğinden son vererek olay yerinden uzaklaşması hususları birlikte değerlendirildiğinde kastının yaralamaya yönelik olduğunun kabul edildiği belirtilmiştir.

3. Sanık ... savunmasında katılanın kendilerine "A... ko... çocukları!" şeklinde hakaret içerikli sözler söyleyerek alkollü olarak yanlarına geldiğini, elindeki parlak bir cisimle kendilerine saldırmaya kalktığını ve bu nedenle kendisini koruma amaçlı hareket ettiğini beyan ettiği, katılanın ise "... farları kapatın lan a... ko... çocukları!" diye bağırdıklarını ve yanlarına konuşmak amacıyla gittiğinde hala ... farları neden yaktığını söyleyen sanıkların küfürler etmeye devam ederek yumrukla vurmaya başladıklarını, Mert'in cebinden bıçağı çıkartarak kendisine doğru salladığını, bu sebeple yaralandığını ve yere düştüğünü, yerde iken sanıkların üçünün de tekme ile vurmaya devam ettiklerini, hareketsiz kalınca da olay yerinden uzaklaştıklarını beyan ettiği, olayın tek görgü tanığı konumunda bulunan tanık B.C.'nin de aşamalarda çelişkili anlatımlarda bulunduğu, bu hususlar bir bütün halinde değerlendirildiğinde her ne kadar sanık ... kendisini korumak amacıyla hareket ettiğini savunarak üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiş ise de sanığın meşru savunmaya yönelik beyanlarına itibar edilmeyerek lehine meşru savunma hükümlerinin uygulanmadığı ancak ilk haksız hareketin kim tarafından gerçekleştirildiği noktasında kesin ve net bir tespit yapılamadığından hakkında asgarî oranda haksız tahrik indirimi uygulandığı belirtilmiştir.

4. Sanıkların savunmaları, katılan beyanı, tanık anlatımı, kolluk tutanakları, olay tutanağı, adlî raporlar, nüfus ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

4. Sanıkların savunmaları, katılan beyanı, tanık anlatımı, kolluk tutanakları, olay tutanağı, adlî raporlar, nüfus ve adlî sicil kayıtları dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

1. Katılan ile sanık ... arasında suç tarihinden önce herhangi bir husumet bulunmadığı, 28.07.2020 günü saat 22.00 sıralarında katılanın Yiğit Fırın isimli iş yerinde çalışan arkadaşı tanık B.C.'nin yanına gittiği, yaklaşık üç saat süreyle sohbet ettikleri, 29.07.2020 günü saat 01.00 sıralarında tanıktan kendisini evine bırakmasını istediği, tanığın da ekmek servisine çıkacağını söyleyerek katılanı araç ile evine bırakmak üzere yola çıktıkları, İnkılap İlköğretim Okulu kavşağına geldiklerinde aracın ... farlarının açık olması nedeniyle bu sırada yolun kenarında büfe önünde oturmakta olan sanık ..., inceleme dışı sanıklar ... Can ve Mahmut ile katılan arasında tartışma yaşandığı, tartışma sırasında küfürleşme olduğu, tartışmanın kavgaya dönüştüğü, sanık ... ve inceleme dışı sanıkların katılana yumrukla vurdukları, sanık ...'in bıçakla katılan ...'ın sağ skapula alt, göğüs ve sol klavikula bölgelerine vurduğu, katılanın yere düştüğü, sanık ... ve inceleme dışı sanıkların katılana tekme ile vurdukları, daha sonra olay yerinden kaçtıkları, katılanın göğüs sol taraf midklavikular hizadaki ve sol klavikula üzerindeki yaralarının basit tıbbî müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğu, sağ skapula altındaki 2 cm'lik penetran kalp yaralanması oluşturan yarasının ise hayatî tehlike geçirmesine neden olduğu belirtilmiştir.

2. Sanık ... ile katılan arasında olay tarihinden önce öldürmeyi gerektirir bir husumet bulunmamakta ise de sanığın öldürmeye elverişli bıçak ile katılanın hayatî bölgelerini hedef alması, bu bölgelere bıçakla üç kez vurması, katılanın yaralanma derecesi ve kalbinde yaralanma oluşmuş olması karşısında sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğunun kabul edildiği belirtilmiştir.

3. Katılan ile sanık ... ve inceleme dışı diğer sanıklar arasında küfürleşmenin yaşandığının sabit olması, ilk önce hangi tarafın sövdüğünün kesin olarak tespit edilememesi ve "şüpheden sanık yararlanır" evrensel hukuk ilkesi gereğince kuşkulu kalan bu durumun sanığın lehine değerlendirilmesinin zorunlu olması karşısında asgarî oranda haksız tahrik indirimi uygulandığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

3. Katılan ile sanık ... ve inceleme dışı diğer sanıklar arasında küfürleşmenin yaşandığının sabit olması, ilk önce hangi tarafın sövdüğünün kesin olarak tespit edilememesi ve "şüpheden sanık yararlanır" evrensel hukuk ilkesi gereğince kuşkulu kalan bu durumun sanığın lehine değerlendirilmesinin zorunlu olması karşısında asgarî oranda haksız tahrik indirimi uygulandığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, adîl yargılanma ve savunma haklarının ihlâlinin söz konusu olmadığı, alınan tüm raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçta kullanılan aletin öldürmeye elverişli olması, hedef alınan vücut bölgeleri, darbe sayısı, buna bağlı sonucun gerçekleştiği düşüncesiyle sanığın eyleme devam etmeyip olay yerinden ayrılması, katılanda meydana gelen yaralanmaların yeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözetilerek sanığın kastının öldürmeye yönelik olduğunun kabulü ile buna göre uygulama yapılmasında bir isabetsizlik görülmediği, meşru savunma koşullarının oluşmadığı, ilk haksız hareketin kimden geldiği belli olmadığı gerekçesi ile uygulanan haksız tahrik hükümleri ile belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle sanık hakkında uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe başlığı altında açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 14.09.2022 tarihli ve 2021/248 Esas, 2022/1606 Karar sayılı kararında katılan vekili, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kozan Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5063, Karar No: 2021/9200, Tarih: 18.05.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/5063 E.  ,  2021/9200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 1987/Mart ayından 11/04/2011 tarihine kadar çeşitli pozisyonlarda çalıştığını, 1992 yılında ... şube müdürü olduğunu, 1996 yılında muvazaalı ve dayatılan sözleşmelerle diğer işçilerin işvereni pozisyonuna getirildiğini, 11/04/2011 tarihine kadar şube müdürü olarak çalıştığını, 2011 yılında 1.882,88 TL ücret aldığını ve bu tarihte haksız, bildirimsiz ve tazminatsız olarak iş akdinin feshedildiğini, davalının müvekkiline vekalet ve acentelik sözleşmeleri imzalatarak sorumluluktan kaçmaya çalıştığını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, kötü niyet tazminatı ve manevi tazminat alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının tacir olduğunu, kendisine maaş ödenmediğini, yüklendiği işi kendi personeli ile yürüttüğünü ve kendisinin işveren olduğunu, 01/02/2006 tarihli vekalet sözleşmesinin hukuken acentelik sözleşmesi olduğunu ve anlaşmazlıkta ticaret mahkemelerinin yetkili olduğunu, benzer davalarda da bu yönde karar verildiğini ve bu kararların Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiğini, davacının iddialarını kabul etmemekle beraber dava dilekçesinde talep edilen tüm alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının 1987 yılından 1992 yılına kadar işçi olarak çalıştığını, bu yıl içinde akdedilen acentelik sözleşmesiyle acente olduğunu, 28/02/2003 tarihli acentelik sözleşmesiyle davacının geçmiş dönem faaliyetleri için müvekkil şirketi ibra ettiğini, taraflar arasında en son akdedilen 01/02/2006 tarihli vekalet sözleşmesinin de 11/04/2011 tarihinde sona erdiğini, taraflarca düzenlenen fesih protokolü ve ibraname ile de davacının müvekkil şirketi ibra etiğini, davacının sabit maaşla çalışan bir işçi olmadığını, Sosyal Güvenlik Kurumu ve vergi borcunun davacının kendi çalıştığı işçilere ait borçlar olduğunu, müşteri tazminatı talebinin mesnetsiz olduğunu, davacının muvazaa olduğunu iddia ettiği sözleşmede taraf olduğunu ve taraf muvazaasında senede bağlı bir sözleşmeye karşı muvazaa iddiasının ancak yazılı delille kanıtlanabileceğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 18/03/2019 tarihli ilamı ile, “Somut uyuşmazlıkta, davalı işyerinde şube müdürü olarak görev yapan davacının, dinlenen davacı tanık beyanlarından ve çalışma sisteminden kendi mesaisini belirleyecek konumda üst düzey yönetici olmadığı, çalışma saatlerinin şirket merkezinden bildirildiği anlaşıldığından, fazla mesai talebi hakkında tanık beyanları ve dosyadaki diğer delillere göre hesaplama yapılarak karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile fazla mesai ücreti talebinin reddi isabetsizdir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının iş sözleşmesi 11/04/2011 tarihinde sona ermiş, eldeki dava ise 23/10/2012 tarihinde açılmıştır. Fesih tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 126. maddesi uyarınca işçilik haklarından olan izin ücretleri iş sözleşmesinin sona ermesinden itibaren 5 yıllık zamanaşımına tabidir. Buna göre 5 yıllık zamanaşımı süresi dolmadan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Zamanaşımına uğramayan yıllık izin alacağının tüm çalışma süresi için hesaplanması gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda zamanaşımı hususunda yapılan hatalı değerlendirme ile yıllık izin ücretinin sadece son 5 yıl için istenebileceği kabulüyle hesaplama yapılmıştır. Ayrıca son 5 yıl için yapılan hesaplamada da, davacının kıdemine göre her yıl için 26 gün izin hakkı olduğunun kabul edilmesi gerekirken, her yıl için 24 gün izin hakkı olduğu belirlemesiyle toplam 120 gün izin hakkı üzerinden hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece, bilirkişinin hem zamanaşımı, hem de hesap tarzına ilişkin hukuki olmayan mütalaasına itibarla karar verilmesi hatalıdır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi' nin 10. maddesi 3. fıkrası gereğince, manevi tazminat talebinin tümden reddi halinde hüküm altına alınacak vekalet ücretinin maktu olması gerekirken mahkemece nispi vekalet ücretine hükmedilmesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.” gerekçeleriyle karar bozulmuş, Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Bozmadan sonra verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davanın kısmi alacak davası olarak mı yoksa belirsiz alacak davası olarak mı açıldığı ve buna göre ıslaha karşı zamanaşımı savunmasının dikkate alınması gerekip gerekmediği uyuşmazlık konusudur.