muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10764, Karar No: 2019/9910, Tarih: 15.10.2019

Mahkemece, dosyaya kazandırılan ve hükme esas alınan Adli Tıp 2. İhtisas Kurulu'nun 05.03.2014 tarihli raporunda, dava konusu olayda kişiye gluteal bölgeden intramuskuler enjeksiyon yapıldığının belirlendiği, enjekte edilen ilaçların doku içi yayılımı ile sinir hasarına neden olabileceklerinin tıbben bilindiği, bu durumun enjeksiyonların tekniğine uygun yapılması durmunda da daha önceden öngörülemeyecek ve önlenemeyecek arazlara sebep olabildiği, bu durumun her türlü özene rağmen oluşabilecek herhangi bir kusur ve ihmalden kaynaklanmayan komplikasyon olarak nitelendirildiği, enjeksiyonun yapılış tekniği ve uygulanan bölgenin uyumsuzluğu yönünden tıbbi bir delil de tanımlanmadığından, tüm bulgular bir bütün olarak değerlendirildiğinde, enjeksiyonu uygulayan ... personeline ve enkjeksiyon yapılma talimatı veren ilgili hekime herhangi bir kusur izafe edilemediği mütalaasında bulunulmuştur.

Mahkemece, bu adli tıp raporunda ileri sürülen görüşe itibar edilerek, yerinde olmayan maddi tazminat isteminin reddine; manevi tazminat talebi bakımından ise, gerek yasada gerekse içtihatlarda manevi tazminat için kusur şartı aranmadığından bahisle ve dava konusuna sebep olan enjeksiyon uygulaması ile davacının sinirlerinde meydana gelen sinir zedelenmesi ve sürekli işgörmezliği arasında illiyet bağı bulunduğu gerekçesiyle davacı lehine hakkaniyet gereği manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği sonuç ve kanısı ile hüküm cihetine gidilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; yukarıda da yazıldığı gibi Adli Tıp 2. İhtisas Kurulu'nun 05.03.2014 tarihli raporu ile davalı kurum çalışanlarına kusur izafesi yapılmadığı, ancak Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu raporu ile alternatifli bir sonuca ulaşılarak mahkemece ... personelinin kusurlu olduğunun kabulü halinde dava konusu olay nedeniyle davacı asilin %13.2 oranında meslekte kazanma gücünü kaybetmiş sayılacağının rapor edildiği görülmüştür. Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ve gerekse Anayasa Mahkemesi'nce benzer olaylarda yapılan bireysel başvurular sonucu alınan kararların incelenmesinde, mahkemece hükme esas alınan Adli Tıp Kurulu raporunda ifade edildiği gibi "komplikasyon" genel sonucuna varan raporlara dayalı mahkeme kararları ısrarla eleştirilmekte ve ortaya çıkan sonucun bireyselleştirilmesi gereğinin altı çizilmektedir. O halde mahkemece, bu konuda rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir üniversiteden, konularında uzmanların, özellikle nöroloji ve fizik tedavi uzmanının da bulunduğu, akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, tüm dosya kapsamı değerlendirilmek suretiyle, davalı hastane çalışanlarının gerçekleştirdiği enjeksiyon uygulamasının sonuca etkileri ayrıntılı değerlendirilmek suretiyle, dava konusu olayda davalıya atfı kabil bir kusur olup olmadığı hususunda, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli, taraf itirazlarına açıklayıcı cevap verir nitelikte rapor alınarak, bu rapor sonucuna göre maddi ve manevi tazminat talep ve miktarlarının nedenleri de somut bir şekilde gösterilmek suretiyle değerlendirilmesi ve açıklanması gerekirken, bu yön göz ardı edilerek, eksik incelemeye ve yanılgılı değperlendirmeye dayanılarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenlerine göre davacı ve davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerle davacının ve davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 27,70 TL harcın davacıya, 51,70 TL harcın davalıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu davacı yönünden açık, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu davalı yönünden kapalı olmak üzere, 15/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/2107, Karar No: 2016/5231, Tarih: 26.10.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/2107 E.  ,  2016/5231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Suç örgütü kurmak ve yönetmek, Örgüte üye olmak,

Örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek

ve suç örgütüne yardım etmek

Hüküm : Sanıkların suç işlemek amacıyla örgüt kurmak,

yönetmek ve üye olmak, örgüte üye olmamakla birlikte

örgüt adına suç işlemek ve örgüte yardım suçlarından

CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraatlerine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin gerekçesinde açıklandığı üzere;

Kanunlarda suç olarak tanımlanan fiillerin işlenmesi amacıyla örgüt kurmak veya yönetmek ile bu amaçla kurulmuş örgüte üye olmak, işlenmesi amaçlananlardan ayrı suçlar olarak tanımlanmıştır. Örgüt kurmak işlenmesi amaçlanan suçlar açısından bir araç niteliğindedir.

Örgüt soyut bir birleşme değildir, bünyesinde hiyerarşik bir ilişki hakimdir. Bu hiyerarşik ilişki, bazı örgüt yapılanmalarında gevşek bir nitelik taşıyabilir. Bu ilişki dolayısıyla örgüt, mensupları üzerinde hakimiyet tesis eden bir güç kaynağı niteliği kazanmaktadır. Örgütün varlığı için suç işlemek amacı etrafındaki fiili birleşme yeterli olup, örgüt niteliği itibariyle devamlılık arzeder.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda mahkemece sanıkların aynı tapu müdürlüğünde görev yapmaları nedeni ile bir arada bulundukları, suç işlemek amacıyla belirli bir disiplin altında bir araya gelmemeleri nedeni ile suç örgütü kurmak suçunun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle sanıklar hakkında beraat kararı verildiği, yerel mahkemenin bu kabulünün Dairemizce de benimsendiği, aynı işyerinde kanunlara uygun şekilde kurulmuş bir hiyerarşi dahilinde çalışan ve sürekli şekilde suç işleyen kamu görevlilerinin dahil bulunduğu yasal hiyerarşik yapı nedeniyle kendiliğinden bir örgüt kurdukları kabul edilemeyecek ise de;

Dosyada mevcut iletişim tespit ve fiziki takip tutanakları, suç yeri olan ... Tapu Müdürlüğünde işlem yaptıran vatandaş, emlakçı ve çalışanlarının hazırlık aşamasında verdikleri samimi ve tutarlı beyanlar ve sanıklar ... ve ...'ün samimi hazırlık beyanlarına göre tüm sanıkların tapuda işlem yaptıran iş sahiplerinden düzenli olarak para aldıkları, para vermeyen iş sahiplerinin işlerini yavaşlattıkları ya da yapmadıkları, kanunen yasaklanmış menfaati temin eyleminin alışkanlık halini aldığı, para almanın dosya içerisinde ya da zarfla gerçekleştiği, büyük meblağlardaki menfaatin işyeri dışında sağlandığı, bazen de bilgisayar, kombine bilet ya da oyun cihazı olarak temin edildiği, müdür, müdür yardımcısı ve kıdemli memurların daha çok para alabilecekleri işlere baktıkları ve bazı memurların ise düzenli para ödeyen emlakçılar haricinde sıradan iş sahiplerinin işlerine bakmadığı, işlem havalelerinde de bu durumun gözetildiği, sanıkların para vermeyen iş sahiplerinin işlerini yapmama ya da yavaşlatma konusunda ortak tavır aldıkları, zaman zaman aldıkları menfaati paylaştıkları ya da iş sahiplerine diğer memurlara da para vermeleri yönünde telkinde bulundukları, tüm bu eylemler uzun bir zaman diliminde ve sistemli bir şekilde gerçekleştirildiği olayda menfaat temininin müdür ve müdür yardımcılarının havale işlemiyle başlaması, sanık müdürün bazı memurlara para alabilecekleri işler vermemesi, havale ettiği işleri kendi uhdesinde tuttuğu özel bir deftere kaydetmesi, yine bazı memurların iş sahibinden para almadan evrakları imzalamaması ve menfaatin kıdeme göre belirlenmesi ve hatta emekli olsa bile bazı memurların yasadışı şekilde çalıştırılması şeklinde dosyaya yansıyan olguların gösterdiği üzere kurumsal hiyerarşi dışında menfaat temini amacıyla tapu müdürü, müdür yardımcıları ve bir kısım memurların belirli bir işbölümü dahilinde kamu hizmetini kanunlara uygun şekilde görmek yerine suç işlemek için bir araya gelmiş hiyerarşik bir yapı oluşturdukları, bu hiyerarşi gevşek bile olsa örgütün varlığının kabul edileceği, bu bağlamda sanıklar müdür ... ve başka birimde müdür yardımcısı olan ...'in örgütte yönetici konumunda bulunduğu, diğer tüm sanıkların ise örgüt üyesi olduğunun anlaşıldığı olayda tüm sanıkların

mahkumiyeti yerine dosya içeriğiyle uyuşmayan ve yasal olmayan gerekçelerle beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 26.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/131, Karar No: 2020/1316, Tarih: 15.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/131 E.  ,  2020/1316 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

5607 Sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan Erzurum Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'nun, özel izin kullanma talebinin reddine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 02/08/2019 tarihli ve 2019/1244 sayılı kararına yönelik şikâyetin reddine dair Erzurum 1. İnfaz Hâkimliğinin 20/08/2019 tarihli ve 2019/1679 esas, 2019/1707 sayılı kararı ile ilgili olarak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un "Özel İzin" başlıklı 95. maddesinde yer alan "(1) Açık ceza infaz kurumlarında bulunanlarla kapalı ceza infaz kurumunda olup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazananlara, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini veya güçlendirmelerini ve dış dünyaya uyumlarını sağlamak amacıyla kurum en üst amirinin önerisi ve Cumhuriyet Başsavcılığının onayı ile üç ayda bir,\*1\* yol hariç üç güne kadar izin verilebilir." şeklindeki ve 97. maddesinde yer alan "İzinden dönmeyen veya iki günden fazla bir süre geçtikten sonra dönen hükümlüler hakkında Türk Ceza Kanununun 292 nci ve izleyen maddelerinde yazılı hükümler uygulanır. (2) İzin süresini iki gün veya daha az bir süre geçiren hükümlüler hakkında disiplin işlemi yapılır. İzinli iken firar eden hükümlüye bir daha izin verilmez." şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; somut olayda, hükümlünün Adana Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda kalmakta iken Burdur Açık Ceza İnfaz Kurumu'na nakline karar verilmesinden sonra, en geç teslim olması gereken tarih ve saatte nakil olduğu kuruma teslim olmayarak firar ettiği anlaşılmakla; hükümlü izinde iken firar etmeyip, nakil sırasında firar ettiğinden Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkifevleri Genel Müdürlüğü'nün 19/10/2016 tarihli ve 66971140.206.99.01/13359/118736 sayılı yazısında belirtildiği üzere, açıktan açığa nakil sırasında firar edenlerin tekrar açık ceza infaz kurumlarına gelmeleri halinde izin haklarından yararlandırılabilecekleri yönündeki görüşleri de nazara alınarak şikâyetin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 10/12/2019 gün ve 94660652-105-25-15739-2019-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Erzurum 1. İnfaz Hâkimliğinin 20/08/2019 tarihli ve 2019/1679 esas, 2019/1707 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4499, Karar No: 2011/7445, Tarih: 23.06.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4499 E.  ,  2011/7445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 9. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/11/2010
Yargıtay — Esas No: 2010/2586, Karar No: 2010/7435, Tarih: 17.06.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/2586 E.  ,  2010/7435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... 1.İcra Mahkemesi

KARAR TARİHİ :13.1.2010

DAVACI(ALACAKLI) :...

DAVALI(BORÇLU) :...

ÜÇÜNCÜ ŞAHIS :

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı Alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine davalı borçlunun vaki itirazı üzerine davacı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece alacağa yönelik itirazın kaldırılmasına, tahliye talebinin reddine karar verilmiş olup, karar davacı tarafından tahliyeye ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 1.1.2002 başlangıç tarihli 3 yıl süreli yazılı kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralanan “boş dükkan” olup kafeterya olarak kullanılacağı, aylık kira parasının 7.500.000 TL olduğu ve aylık peşin ödeneceği kararlaştırılmıştır. Davacı tarafından 5.9.2007 tarihinde başlatılan icra takibinde ödenmeyen 2006 yılı Mayıs ayı ile 2007 yılı Ağustos ayları arası kira parası olan toplam 3.449,52 TL nin tahsili istenilmiş olup, ödeme emrinin tebliği üzerine davalı borçlu tarafından kira sözleşmesine karşı çıkılmaksızın dava konusu yerin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup davacının kiraya verme yetkisi bulunmadığından bahisle itiraz edilmiştir. Mahkemece her ne kadar dayanak sözleşmenin hasılat kirası niteliğinde olduğundan bahisle 60 günlük ödeme süresi verilmesi gerekirken 30 günlük süre verilmiş olduğundan temerrüdün oluşmayacağı gerekçesi ile tahliye isteminin reddine karar verilmiş ise de, musakkaf nitelikte olan kiralananın Borçlar Kanunu’nun hasılat kirası hükümlerine tabi olabilmesi için işletme ruhsatnamesi ile kiraya verilmesi gerekir. Taşınmazın vasfının “boş dükkan” olup, “kafeterya” alarak kullanılacak olması tek başına kira ilişkisinin hasılat kirası olduğunu göstermez. Dosyada taşınmazın işletme ruhsatı ile kiralandığına dair herhangi bir beyan ve iddia bulunmamaktadır. Buna göre uyuşmazlığın hasılat kirasında kiracının temerrüdünü düzenleyen Borçlar Kanunu’nun 288.maddesine göre değil taraflar arasında adi kira ilişkisi bulunduğundan Borçlar Kanunu’nun 260. maddesine göre çözümlenmesi gerekir. Davalı da ödeme emri ile verilen otuz günlük süre içinde kira parasını ödemeyerek temerrüde düştüğünden kiralanandan tahliyesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde tahliye isteminin reddine hükmedilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10862, Karar No: 2011/23635, Tarih: 15.11.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/10862 E.  ,  2011/23635 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Gebze 4. Asliye Ceza Mahkemesiyle, Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Gebze 4. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin14.01.2011 gün ve 2010/1112 E. 2011/1 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5525, Karar No: 2019/3009, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5525 E.  ,  2019/3009 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14524, Karar No: 2014/34369, Tarih: 28.10.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/14524 E.  ,  2014/34369 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/288996

MAHKEMESİ : Gebze 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2012

NUMARASI : 2011/713 (E) ve 2012/723 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine. Ancak;

1) Adli tıp uygulamalarına göre yüzdeki sabit izlerin tespiti bakımından sağlıklı bir değerlendirme yapılabilmesi için olay tarihinden itibaren 6 aylık bir sürenin geçmesi gerektiği, ancak müştekinin yüzünde sabit ize neden olan yaralanmaya ilişkin muayenenin bu kurala uyulmadan, olaydan yaklaşık 3 ay sonra yapıldığı ve bu muayene sonucu düzenlenen raporun hükme esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2) Eğitim ve Araştırma hastanesinde görevli Pastik Cerrahi uzmanı tarıfından düzenlenen 16.05.2011 tarihli raporda “...yaralamanın müştekinin yüzünde sürekli değişkliğe ve yüzünde sabit ize neden olduğunu...” belirtilmesine göre, TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/2-d maddeleri gereği hüküm kurulması yerine, yazılı şekilde uygulama yapılarak sanık hakkında eksik cezaya hükm edilmesi,

3) Sanık hakkında yüzde sabit iz nedeniyle cezasında artırım yapılırken, uygulama maddesinin “TCK'nin 87/1-c.” maddesi yerine “TCK'nin 87/1-d.” maddesi olarak yazılması,

4) Tanık M.. H..ci'nin kimlik tespiti yapılırken, sanığın yakını olduğu gerekçesiyle tanıklıktan ve yeminden çekinme hakkı hatırlatılmasına karşın; tanığın anlatımında müştekinin yeğeni olduğunu bildirmekle, tanığın yemin ve tanıklıktan çekinme hakkı olmadığının gözetilmemesi,

5) 5237 sayılı TCK’nin 53/3. maddesine göre TCK’nin 53/1-c maddesinde yer alan velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun sadece kendi altsoyu üzerinde şartla tahliye tarihine kadar uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanık Veli'nin kazanılmış hakkı saklı tutulmak kaydıyla bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6570, Karar No: 2014/13321, Tarih: 15.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6570 E.  ,  2014/13321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL(KAPATILAN) 40. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2013/67-2013/175

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin 2161309 numaralı elektrik abonesi olduğunu,müvekkiline tedarikçi firma tarafından 2011 Ocak ayından itibaren gönderilen faturalarda kayıp kaçak bedeli olarak toplam 176.174.66 TL tahsil edildiğini, bu bedelin hizmet karşılığı olmadığını, bedellerin iadesi için davalı kuruma yaptıkları başvurunun reddedildiğini, EPDK'nun kayıp kaçak bedelini abone faturalarına yansıtılması hususunda alınan kararların yasa hükümlerine aykırı olduğunu belirterek, kayp kaçak bedeli olarak haksız olarak tahsil edilen 176.174,66 TL'nin ve ödeme tarihlerinden itibaren işletilecek değişken yasal faizin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, davalının davacıdan kayıp-kaçak bedeli isteyip isteyemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

Davalı Kurum tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

Davalı Kurum tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinin 1 .fıkrasında, bu Kanun ile verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’nun kurulduğunu belirtmiş, aynı maddenin 2.fıkrasında ise; “Kurum, tüzel kişilerin yetkili oldukları faaliyetleri ve bu faaliyetlerden kaynaklanan hak ve yükümlülüklerini tanımlayan Kurul onaylı lisansların verilmesinden, işletme hakkı devri kapsamındaki mevcut sözleşmelerin bu Kanun hükümlerine göre düzenlenmesinden, piyasa performansının izlenmesinden, performans standartlarının ve dağıtım ve müşteri hizmetleri yönetmeliklerinin oluşturulmasından, tadilinden ve uygulattırılmasından, denetlenmesinden, bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur...” hükmüne yer verilmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fıyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Bu maddede de anlatılmak istenilen hususun 1 kw elektrik enerjisinin tüketicilere ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kar payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi vermediği açıktır.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu bu maddeye dayanarak 11.08.2002 gün ve 24843 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”i yayımlamış ve lisans sahibi şirketlerde bu tebliğe uygun olarak tüketiciden kayıp-kaçak bedeli adı altında bedel tahsil etmişlerdir.

Ancak, yukarıda açıklandığı üzere tebliğin dayanağı olan 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinde, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından hırsızlanmak suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin (kaçak) kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmamaktadır.