muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26018, Karar No: 2014/9781, Tarih: 22.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/26018 E.  ,  2014/9781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bucak 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :17.09.2013

NUMARASI :Esas no: 2013/6 Karar no:2013/450

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın, akıl hastalığına (TMK md. 165) dayalı olarak boşanma talep etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 165. maddesi; " Eşlerden biri akıl hastası olup da bu yüzden ortak hayatı diğer eş için çekilmez hale gelirse, hastalığın geçmesine olanak bulunmadığı resmi sağlık kurulu raporuyla tespit edilmek koşuluyla bu eş boşanma davası açabilir." hükmünü taşımaktadır. O halde, mahkemece davalının hastalığının geçmesine olanak bulunup bulunmadığının resmi sağlık kurulu raporu ile tespiti, bunun sonucuna ve dosyada mevcut delillere göre hastalığın ortak hayatı davacı eş için çekilmez hale getirip getirmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekir. Bu yön dikkate alınmaksızın, tek bir psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenen rapora itibar edilerek eksik inceleme ile, hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.22.04.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/6428, Karar No: 2013/8172, Tarih: 08.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/6428 E.  ,  2013/8172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye-Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye ve alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, dava tarahinden sonra yapılan 05/09/2012 tarihli Ağustos 2012 kirası açıklamalı 675.TL, 16/10/2012 tarihli 1350.TL, 22/01/2013 tarihli 680.TL, 05/02/2013 tarihli 1355.TL ve 15/02/2013 tarihli 680.TL ev kirası açıklamalı ödemelerin hükmün infazı sırasında icra müdürlüğünce nazara alınacağının anlaşılmasına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 08/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9737, Karar No: 2014/12689, Tarih: 25.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/9737 E.  ,  2014/12689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi ve... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

... Sulh Mahkmesince kısıtlının yerleşim yerinin “... ” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi ise;kısıtlının ... 'ta bulunan rehabilitasyon merkezine yerleşmeden önceki adresinin ... ili... ilçesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre ise “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 21/2. maddesinde de; “Vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri, bağlı oldukları vesayet makamının bulunduğu yerdir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, her ne kadar mernis kayıtlarına göre kısıtlının “... Mahallesi ... Caddesi No:15 ... ”” adresinde oturduğu belirtilmekte ise de bu adresin kısıtlının kaldığı rehabilitasyon merkezinin adresi olduğu,kısıtlının öncesinde ... ili... ilçesinde ikamet ettiği gibi kısıtlı hakkında... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2005/454 esas,2005/542 karar sayılı 18.11.2009 tarihli kararıyla vasi tayinine karar verildiği,TMK 21/2 maddesine göre vesayet makamının bulunduğu yerin aynı zamanda kısıtlının yerleşim yeri olarak kabul edilmesi gerektiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 25.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25944, Karar No: 2014/15380, Tarih: 14.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/25944 E.  ,  2014/15380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/148345

MAHKEMESİ : Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/04/2012

NUMARASI : 2011/451 (E) ve 2012/268 (K)

SANIK : F.. A..

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDEN : Sanık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanığın temyiz dilekçesinde rahatsızlığı nedeniyle tedavi gördüğünü belirtmesi ve mağdurun soruşturma aşamasında alınan beyanında abisi sanığın sinir hastalığının olduğunun beyanı karşısında, sanığın 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı, söz konusu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığına dair Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesini heyetinden veya Adli Tıp ilgili ihtisas dairesinden rapor aldırıldıktan sonra hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanık hakkında TCK'nin 86/3a maddesi hükmü uygulanırken tasdikli aile nüfus kayıt tablosunun dosya içine celp edilmemiş olması,

3) Kabule göre, TCK'nin 58/6. maddesi uyarınca mükerrir olan sanık hakkında hapis cezasının infazına karar verildikten sonra TCK'nin 58/7. maddesine göre denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7091, Karar No: 2024/3164, Tarih: 24.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/7091 E.  ,  2024/3164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1546 Esas, 2022/1399 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi( Fikri ve Sınai Haklar Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2017/407 E., 2019/121 K.

Taraflar arasındaki marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin restoran ve fast food hizmetleri alanında faaliyet gösterdiğini ve esas unsuru "alaçatı" olan tanınmış markaları olduğunu, davalının 2015/86899 tescil numaralı "alaçatı bahçesi" markası bulunduğunu, markaların iltibas yaratacak derecede benzer olduğunu ileri sürerek davalıya ait 2015/86899 tescil numaralı "alaçatı bahçesi" markasının hükümsüzlüğü ile sicilden terkinini, kararın kesinleşmesinden sonra davalı tarafın iltibas yaratan "alaçatı bahçesi" markasını kullanmasının önlenmesini, davalıya ait işyerlerinin tanıtımını sağlayan tabelalar, levhalar, dış camlar, kartvizitler, broşürler, reklam araçları ve işyerinin içerisinde bulunan diğer unsurlar üzerinden müvekkilin tescilli markası ile iltibasa sebep olacak unsurların kaldırılması, web sayfası ve sosyal paylaşım sitelerinde yer alan kullanımların kaldırılmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; Alaçatı'nın İzmir'in Çeşme ilçesinde Türkiye'nin en popüler turistik tatil yörelerinden olan bir mahalle ismi olduğunu ve bu yüzden marka olarak bir şahsa mal edilemeyeceğini, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin yerleşik içtihatlarının bu yönde olduğunu, davacının Alaçatı ismi üzerinde hak iddia etmesinin hukuken mümkün bulunmadığını, müvekkiline ait Alaçatı Bahçesi isimli kahvaltı işletmesinin Alaçatı konseptli olduğunu, bu yüzden Alaçatı'ya özgü renk ve sembollerin kullanılmasının doğal olduğunu, ayrıca yel değirmenlerinin Alaçatı’ya özgü ve herkesçe bilinen tarihi yapıtlardan olduğunu, iltibas oluşmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Alaçatı" ibaresinin yüksek bilinirlik düzeyine sahip coğrafi yer adı olduğu, gerek davacının gerekse davalının markalarını oluşturan görsel unsurların ise karıştırılabilecek düzeyde benzerlik taşımadığı, davalıya ait markadaki "BAHÇESİ" ibaresinin markanın bütünlüğünde yarattığı kavramsal etkinin davacının markalarından farklı olduğu, bu sebeple her ne kadar markalar kapsamındaki emtialar aynı ve ayırt edilemeyecek kadar benzer iseler de gerek "Alaçatı" ibaresinin gerekse yel değirmeni figürünün niteliği ve taraf markalarının sahip oldukları biçim birlikte değerlendirildiğinde, tüketicinin markaları birbirinin devamı ya da aralarında iktisadi-idari bir bağ varmış gibi algılamalarının mümkün olmadığı, davalının markasının hükümsüzlüğü şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; taraf markalarının aynı renklerden ve logodan oluşmakta oluştuğunu, markalar arasındaki tek farkın müvekkilinin markasının mavi bir daire içinde yer alması olduğunu fakat bunun dışında markaların yel değirmeni logosu ve kırmızı mavi renkleri ile ayırt edilemeyecek derece benzer olduğunu, bu bağlamda markalar arasında iltibas tehlikesi bulunduğunun ilk bakışta dahi ortada iken salt alaçatının bir yer adı olması nedeniyle söz konusu markanın iltibas oluşturacak şekilde 3.kişilerce tescilinin kabulünün mümkün olmadığını, hem müvekkilin markasının hem davalı tarafın markasının esas unsurunun "Alaçatı" olduğunu, Mahkeme gerekçesinin kabul edilemez olduğunu, davalı taraf Alaçatı'nın meşhur bir ürününü yapsaydı bu durumda markanın bölge adı ile bağlantı kurulabilecek ise de davalının markasının böyle bir bağlantı kurmaya müsait olmadığını, bu nedenle de davalı markasının bölgeyi değil aksine kullanımı ile müvekkil markasını çağrıştırdığını belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı adına tescilli markanın yazı ve şekil unsurlarından ibaret olduğu, "Alaçatı" ibaresinin coğrafi bir yer ismi ve davalı markasında yer alan yel değirmeni şeklinin adı geçen coğrafi yerin sembollerinden olduğu, markaların genel hatlarıyla yapılan incelemesinde benzer olmadıkları ve bunun sonucunda tüketici nezdinde karıştırılma ihtimaline neden olmayacağı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkili markalarının tanınmış olduğunu, davalı markasının müvekkili markası ile benzer olduğunu ve karıştırılma ihtimali bulunduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalıya ait "ALAÇATI BAHÇESİ" ibareli markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 5, 6 ve 25 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13201, Karar No: 2018/15891, Tarih: 26.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/13201 E.  ,  2018/15891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Ltd. Şti. ile ... Ltd. Şti. Vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan ... Gıda Ltd. Şirketinde 2013 yılına kadar çalıştığını, ... Ltd. Şirketinin diğer davalı ... Otomotiv Filo Kiralama San. Tic. Ltd. Şirketine devredildiğini, müvekkilinin bu şirketteki çalışması da devam ediyorken yeni işveren tarafından sigortasının 2013 yılının 6.ayından itibaren yatırıldığını, işverence sebep gösterilmeksizin 2013 yılının Ekim ayında işine son verildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı her iki davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işyeri devri olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. mülga 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı davalılardan ... Gıda Ltd. Şirketinde 2013 Şubat ayına kadar çalıştığını, sonrasında devir olup diğer davalı ... Ltd. Şirketinde de çalışıyorken sigortasının yeni işveren tarafından 2013 yılının 6.ayından itibaren yatırıldığını, her iki davalı işveren arasında işyeri devri olup, çalışmasının kesintisiz olduğunu ileri sürmüştür.

Dosyaya bakıldığında davacının ilk olarak davalılardan ... Gıda Ltd. Şirketinde işe girdiği ve çalışmasının 28.02.2013 tarihinde sona erdiği, ancak işten nasıl çıktığına ilişkin dosyada bir delil olmadığı anlaşılmış, kayıtlara göre bu çalışmasından 4 ay sonra 05.06.2013 tarihinde diğer davalı ... Ltd. Şirketinde işe girmiştir. Davacı kesintisiz çalıştığını ve davalılar arasında devir olduğunu iddia ederken, davalı ... Ltd. Şirketi işyerinin kiralandığını ve önceki şirketle ticari bağ olmadığını savunmuş, 19.04.2013 tarihli kira akdini dosyaya sunmuştur. Dinlenilen davacı tanıklarının da beyanlarında sadece davalı ... Ltd. Şirketine ilişkin açıklamada bulundukları anlaşılmış, tanıkların davalı ... Ltd. Şirketinde de çalışmaları olup olmadığı ve davacının çalışmalarının kesintisiz olup olmadığı tespit edilememiştir.

Mahkemece davalılar arasında işyeri devri olduğunu kabulle alacaklar hakkında hüküm kurulmuş ise de; davalılar arasında bir ilişki bulunup bulunmadığı, davacının çalışmasının kesintisiz olup olmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

2-Diğer bir husus, Mahkemece davacı tanıklarına itibarla davacının 05.05.2009-09.10.2013 tarihleri arasında çalıştığı dönem fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmıştır. Tanıkların beyanlarına ancak birlikte çalıştıkları dönem için itibar edilebileceğinden, tanıkların birlikte çalıştıkları dönem tespit edilmeden eksik inceleme ile 2009- 2013 tarihleri arasında tüm dönem açısından fazla çalışma alacağının kabulü hatalı olup bir diğer bozma nedenidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 26.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18438, Karar No: 2010/1432, Tarih: 09.02.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/18438 E.  ,  2010/1432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki TAPU İPTALİ VE TESCİL davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 30/06/2009 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 09/02/2010 günü için yapılan tebligat üzerine, duruşmalı temyiz eden davacı ... ile karşı taraftan davalı HAZİNE vekili avukat GÜLDEREN ŞAHİN, DAVALI ... Yönetimi vekili Avukat IŞIL HİLAL SOYLUKURT geldi,başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava konusu Aşağı ... Köyü, ... Bayırı sokağında bulunan 9 pafta, 4 ada, (10) 1341 parselde kayıtlı taşınmazın 542/16500 payının, Üsküdar 2.Noterliğinin 14/08/1991 tarih ve 54984 yevmiye sayılı Düzenleme şeklinde gayrimenkul Satış vaadi sözleşmesi ile davalı ...’den satın aldığını ve satış bedelinin tamamını ödediğini,satın aldığı tarihte dava konusu taşınmazın tapu kaydının davalı ... adına kayıtlı bulunduğunu, ancak dava konusu taşınmazın davalı adına kayıtlı iken, açmış olduğu ferağa icbar davası sonucunda, Üsküdar 3.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1994/684 – 1994/767 sayılı kararı ile hazine adına tesciline karar verilerek kesinleştiğini, davalının edimini yerine getirmesinin mümkün bulunmadığını, bu dava dosyasının dayanağını teşkil eden Üsküdar 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1991/32 Esas, 1991/569 sayılı tescil kararının dayanağı olan idari işlemin İstanbul 3. İdare Mahkemesinin 2001/918 Esas ve 2003/834 sayılı kararı ile iptal edildiğini dava konusu taşınmaz üzerinde tapu kaydına güvenerek 1993-1994 yılında yaptığı 6 katlı binanın 27/02/2006 tarihinde yıkıldığını ileri sürerek, ferağa icbar davasının yargılamanın yenilenmesi yoluyla yeniden ele alınarak dava konusu taşınmazın 542/16500 payının adına tapuya tesciline karar verilmesi istemiyle Ümraniye 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/204 Esas sayılı dava dosyasındadava açmıştır.