muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/43, Karar No: 2021/527, Tarih: 30.09.2021

Mahkemece bozma ilamına uyulmuştur. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 09.05.1960 gün, 21/9 sayılı içtihadı birleştirme kararı uyarınca bozmaya uyulmakla bozmada belirtilen hususlar yararına olan taraf için usuli kazanılmış hak oluşturacağından, bozma uyarınca inceleme yapılması ve karar verilmesi zorunlu hale gelir. Mahkemece bozmaya uyulduktan sonra alınan 22.05.2019 tarihli ek bilirkişi raporunda, gerekçe gösterilmeksizin tüm kusurlu imalatlar açık ayıp olarak nitelendirilmiş, bozma ilamında müşavir firmanın eksik işler ve açık ayıplar nedeniyle uğranılan zarardan 14.01.2014 tarihli müşavirlik sözleşmesinin 51. maddesi uyarınca yüklenici ile birlikte müteselsilen sorumlu olacağı belirtildiği halde, “Müşavir firmanın açık ayıp niteliğindeki eksik ve kusurlu işlerden sorumlu olmayacağı, sorumluluğun diğer davalı yüklenici şirkete ait olduğu” görüşüne yer verilmiş, rapora muhalefet şerhi koyan hesap bilirkişisi tarafından bu husus dile getirilerek “İnşaat mühendisi bilirkişi tarafından imalatlardaki kusurların açık ayıp niteliğinde olduğu tespit edildiğine göre müşavir firmanın da zarardan sorumlu olacağı” açıklanmıştır. Bu haliyle bozma ilamından sonra alınan ve bozma ilamına uygun düzenlenmediği gibi açıklayıcı ve denetime elverişli de bulunmayan ek raporun hüküm tesisi için yetersiz olduğu açıktır.

Diğer yandan davalı müşavir firma vekili, ek bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde bilirkişinin “açık ayıplı ve gizli ayıplı işleri birbirine karıştırdığını, bilirkişi tarafından bütün ayıpların açık ayıp olarak değerlendirildiğini, kendi tespitlerine göre bilirkişice açık ayıplı olarak gösterilen işlerden 12 adedinin gizli ayıp, 3 adedinin açık ayıp niteliğinde olduğunu, 10 adet imalatın ise ayıp kapsamında değerlendirilemeyeceğini” ileri sürmüştür. Mahkemece davalı müşavir şirket vekilinin rapora yönelik hukuki ve teknik nitelikteki itirazları karşılanmamıştır. 6100 sayılı HMK’nın 281. maddesi hükmü gereğince, hakim yetersiz ve denetime elverişli olmayan bilirkişi veya bilirkişi kurulu raporuyla bağlı değildir. Aynı madde hükmü uyarınca gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse önceden inceleme yaptırdığı bilirkişiden ek rapor veya yeniden görevlendireceği bilirkişi kuruluna inceleme yaptırarak yeni rapor alabilir.

O halde mahkemece, kapatılan Yargıtay 15. Hukuk Dairesinin az yukarıda belirtilen bozma ilamı gözetilerek, davalı müşavir şirketin eksik işler ve açık ayıplar nedeniyle davacının bağımsız bölüm satın alan dava dışı 3. kişilere yaptığı ödemeler sebebiyle zararın tamamından, sonradan ortaya çıkan gizli ayıplar nedeniyle yapılan ödemeler sonucu oluşan zarardan ise, teknik kontrolün yeterince yapılmamasına bağlı gizli ayıplar varsa onlardan sorumlu olacağı ilkesinden hareketle, davacının davalı müşavir firmadan tazminini isteyebileceği zarar miktarı konusunda 6100 sayılı HMK’nın 266 ve devamı maddeleri hükümlerine uygun olarak yeniden seçilecek konusunda uzman her üçü de teknik bilirkişi olan yeni bir heyetten, davalı müşavir şirketin itirazları da karşılanarak, gerekçeli ve Yargıtay ile taraf denetimine elverişli rapor alınıp sonucuna uygun karar verilmesi gerekir.

Mahkemece bozma ilamında gösterildiği şekilde müşavir firmanın sorumluluğu bakımından “Eksik işler, açık ayıplar ve teknik kontrolün yeterince yapılmamasına bağlı gizli ayıplar” yönünden bir ayrım ve değerlendirme içermeyen yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı yüklenici ... Dış. Tic. Taah. ve Yat. A.Ş. vekilinin tüm, davalı müşavir firma ... Müş. Müh. San. Tic. Ltd. Şti.'nin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün yukarıda ismi anılan davalı müşavir şirket yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edenlerden davalı ... Dış. Tic. Taah. ve Yat. A.Ş.'den alınmasına, talep halinde temyiz peşin harcının davalı ... Müş. Müh. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 30.09.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5401, Karar No: 2021/5514, Tarih: 15.09.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/5401 E.  ,  2021/5514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 14.12.2018 tarih ve 2017/266-2018/355 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 14.09.2021 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı Topkapı İplik San. A.Ş.’nin hissedarı olan müvekkilinin aynı zamanda hissedarlardan ...’nın mirasçısı olduğunu, 12.11.2003 tarihinde ölen ...'nin sağlığında ve akli melekeleri yerinde değilken, hisselerinin bir kısmını devir ettiğinin ortaya çıktığını, bunu müvekkilini yönetimden uzaklaştırmak amacıyla gerçekleştirildiğini, devirlerin hukuki temellerinin olmadığını ileri sürerek ve ıslah isteminde bulunarak, ...’nın akli melekelerinin bozulduğu dönemlerde hisse devir işlemlerinin hangi tarihlerde ve kimler arasında yapıldığının tespitine ve bu devirlerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve cevabı yazılara göre, Topkapı İplik Anonim Şirketi'nin hisse senetlerinin hamiline yazılı olduğu, davalı ... vekili tarafından dosyaya sunulan hisse devir sözleşmesinden hisse senetlerinin devralan ...'ya teslim edildiğinin belirtildiği, geçerli bir biçimde pay sahipliğinin kazanılması için söz konusu hisse senetlerinin zilyetliğinin devralınmış olması gerektiği, dava konusu hisse devir sözleşmesinin iptalini gerektirir bir husus bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin davalı ... yönünden ıslah edilen davanın husumet yönünden, davalı ... hakkındaki ıslah etmiş olduğu davasının ise esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı ... ile davadışı muris ... arasında imzalanan hisse devir sözleşmesinin iptali istemine ilişkin olup, Dairemizin 20.04.2017 tarihli ilamında, hisse devir sözleşmesinin aslı dosyaya ibraz edilmediği sürece geçerli olmadığı, ayrıca hamiline yazılı hisse senetleri salt zilyetliğin geçirilmesi yoluyla devredildiği için hisse senetlerini sunamayan kişinin pay sahibi olduğunun kabul edilemeyeceği, geçerli bir hisse devir sözleşmesinin aslının sunulamaması karşısında taraf mirasçılarından hangisinin elinde olursa olsun hamiline yazılı hisse senetlerini elinde bulunduran mirascının tereke adına zilyet olduğu, bu durumda salt hisse senetlerini elinde bulundurmanın mirasçıya hisse senedinin mülkiyetini kazandırmayacağı hususları açıklanarak mahkemece bir değerlendirme yapılması gerektiği ifade edilmiştir.

Söz konusu bozma kararından sonra devam olunan yargılamada; davalı ... hisse devir sözleşmesinin aslını dosyaya ibraz etmiş ve 13.09.2011 ve 08.02.2012 havale tarihli dilekçelerinde sözleşmede yazılı olduğu üzere hisse senetlerinin muris ... tarafından kendisine teslim edildiğini, kıymetli evrak olduğu için taşıyıp mahkemeye getiremeyeceğini beyan etmiş; davacı ise muris ...’dan intikal eden senetlerinin kendi zilyetliğinde olduğunu iddia ederek çok sayıda hisse senedi örneğini dosyaya sunmuştur.

Hisse devir sözleşmesi 22.09.2003 tarihinde düzenlenmiş olup, gerek o tarihlerde yürürlükte olan 6762 sayılı TTK'nın 415. maddesi, gerekse 6102 sayılı TTK'nın 489. maddesi uyarınca, hamiline yazılı pay senetlerinin devri, şirket ve üçünçü kişiler hakkında, ancak zilyetliğin geçirilmesiyle (teslim ile) hüküm ifade eder. Bu durumda, her iki taraf da şirket tarafından hamiline yazılı hisse senedi çıkarıldığını ve bu senetlerin kendi ellerinde olduğunu iddia ettiğine göre, hisse senetlerinin hangi tarafın zilyetliğinde bulunduğu ve hangi sıfatla zilyet olduklarının açıklığa kavuşturularak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, bu hususta hiçbir araştırma ve inceleme yapılmaksızın sadece sözleşme metninde “...hisse senetleri devralan ...’ya teslim edilmiştir.” ibaresinin yazılı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 15.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15640, Karar No: 2016/2735, Tarih: 07.03.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/15640 E.  ,  2016/2735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunun oluşması için, başkasına ait bir banka veya kredi kartının veya kart bilgilerinin her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması ve sahibinin rızası olmaksızın kulla- nılarak çıkar sağlanması gerekmektedir.

Somut olayda; katılan kendine ait kredi kartını ATM cihazına yerleştirmiş ve şifresini kendisi girmiş, para yatırma işlemi yapmak istediği sırada yardımcı olmak bahanesiyle yanına gelen sanık, katılanın istemi üzerine hesaba 400 TL para yatırmış ve katılana farkettirmeden hesabından 4.000 TL para çekerek, katılanın kartını alıp ATM’den ayrılmasından sonra olay yerinden ayrılmıştır.

Katılana ait kredi kartını ele geçirmeyen ve elinde bulundurmayan sanığın eyleminde TCK.nun 245/1. maddesinde yazılı suçun yasal unsurları oluşmayıp, katılanın kartından işlem yaptığı sırada farkettirmeden 4.000 TL para çekme işlemini yapan ve daha sonra parayı alan sanığın eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

II- Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı gereğince TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş ol- duğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca

uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 ve 326/son maddeleri gereğince (BOZULMASINA), 07.03.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ...'in, katılan ... tarafından ATM cihazına yerleştirilip şifresi de girildikten sonra işlem yapmaya çalıştığı sırada yardım etme bahanesiyle yanına yaklaşarak, katılana fark ettirmeden hesaptan 4,000 TL para çekip olay yerinden ayrılması şeklinde gerçekleşen somut olayın hukuki nitelendirilmesi bakımından sayın çoğunlukla görüş ayrılığına düşülmüştür.

TCK.nun 245. madde gerekçesinde, “Aslında hırsızlık, dolandırıcılık, güveni kötüye kullanma ve sahtecilik suçlarının ratio legis'lerinin (varoluş nedenleri, konuluş amaçlarının) tümünü de içeren bu fiillerin, duraksamaları ve içtihat farklılıklarını önlemek amacıyla, bağımsız suç haline getirilmeleri uygun görülmüştür.” demek suretiyle, esasen banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarının bahsedilen bu suçlara çok yakın olduğu, bu itibarla ayrı ve özel bir düzenlemeye tabi tutulduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla bir olayda koşulları varsa öncelikle TCK.nun 245/1. maddesi uygulanacak, koşulların oluşmaması durumunda ise, diğer suçların oluşup oluşmayacağı tartışılacaktır.

Somut olayımıza döndüğümüzde, sanığın eylemi ile ilgili bir kuşku yoktur. Mağdurun, kartını ATM'ye takıp şifresini de girdikten sonra işlem yapmak istediği sırada yardım etme bahanesi ile yaklaşan sanık, mağduru lafa tutup dikkatini dağıttıktan sonra ATM'ye takılı olan ve işlem yapmaya hazır haldeki kartı, para çekme tuşlarına basarak çıkan parayı da mağdura fark ettirmeden almak suretiyle kullanarak eylemini tamamlamıştır. Mağdur ise, kartının bu sırada kullanıldığını fark etmemiş, bilahare kontrol ettiğinde durumun farkına vararak sanıktan şikayetçi olmuştur.

Hırsızlık suçu ile TCK.nun 245/1. maddesinde düzenlenen suç arasındaki fark incelendiğinde; hırsızlıkta, zilyedin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malın, kendine veya başkasına yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alınması halinde suç oluşmaktayken, Banka ve Kredi Kartlarının Kötüye Kullanılması suçları ise, başkasına ait bir banka veya kredi kartının veya kart bilgilerinin her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması ve sahibinin rızası olmaksızın kullanılmak suretiyle yarar sağlanması halinde oluşmaktadır.

Sayın çoğunluk ile düşülen görüş farklılığı, sanığın mağdura ait kartı ele geçirip geçirmediği noktasında oluşmaktadır. TCK.nun 245/1. maddesinin, mağdura ait kart veya kart bilgilerinin bir şekilde ele geçirilmiş olma koşulunu getirdiği doğrudur. Ancak, sadece kartın veya kart numarasının fiziki olarak ele geçirilmesiyle sınırlama yapmanın doğru olmadığı düşüncesindeyim. Kart veya kart numarası üzerinde tasarrufta bulunuyor olabilme, işlem yapabilme imkanının olması durumlarında da yasal koşulun gerçekleştiğinin kabulü gerekmektedir. Zira somut olayda da olduğu üzere sanık, mağdura ait kartın ATM'ye takılı olmaması halinde söz konusu işlemi gerçekleştirip mağdurun parasını çekemeyecekti. Yani mağdurun parasını, ancak mağdurun kartını bir şekilde kullanarak çekebilmiştir.

TCK.nun 245/1. maddesinde “...her ne suretle olursa olsun...” diyerek yasa koyucu, kartın ele geçirilme şeklinin bu suçun oluşumu bakımından önemli olmadığını, hukuka aykırı ele geçirmelerde ise, ayrıca o suçtan da cezalandırılabileceğini ifade etmek için kullanmıştır. O halde sanık, mağdurun kartını yağma veya hırsızlık suretiyle ele geçirebileceği gibi bu suçları işlemeden de kartı elde etmiş olabilir.

Olayımızda ise hırsızlık suçundan söz edebilmek için, sanığın kart ile ilgili hiç bir işlem yapmamış olması gerekirdi. Mağdurun yaptığı işlemler neticesinde para haznesine düşen parayı veya mağdurun cebindeki parayı alıp kaçması durumlarında hırsızlık suçu oluşacaktır. Oysa mağdur, olay anında parasının sanık tarafından çekilip alındığının farkında bile değildir. Mağdurun mal varlığındaki azalma, kartının sanık tarafından kullanımı sayesinde olduğundan, burada hırsızlık suçundan önce, daha özel nitelikteki TCK.nun 245/1. maddesinde düzenlenen suç düşünülmelidir.

Bu açıklamalardan sonra, sanığın ATM'de işlem yapmakta olan mağdura yardım etme bahanesiyle yaklaşarak onu lafa tutup dikkatini dağıttıktan sonra ATM'de takılı kartı kullanmak suretiyle söz konusu parasını çekmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin, sayın çoğunluğun kabulü gibi hırsızlık suçunu değil, TCK.nun 245/1. madde ve fıkrasında düzenlenen, gerçek bir kartın kötüye kullanılması suçunu oluşturacağı düşüncesindeyim. Bu itibarla, yerel mahkemenin kararında bir isabetsizlik bulunmadığından onanmasına karar verilmesi gerekirken, eylemin hırsızlık suçunu oluşturacağından bahisle bozulmasına karar verilmesi şeklindeki düşünceye iştirak edemiyorum. 07.03.2016
Yargıtay — Esas No: 2021/5428, Karar No: 2022/9629, Tarih: 29.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/5428 E.  ,  2022/9629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Çorlu 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 11.12.2018 tarih ve 2017/59 E. - 2018/569 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 25.05.2021 tarih ve 2019/765 E. - 2021/778 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin hamili bulunduğu, keşidecisi dava dışı Terranova Modern Tarımcılık Ürünleri Pazarlama Sanayi Ve Ticaret A.Ş. olan, 3152716 nolu, 15.01.2017 keşide tarihli, 82.500.- TL bedelli çekin müvekkili elindeyken zayi olduğunu, bu hususa ilişkin zayi nedeniyle çek iptali davası açıldığını ve çeke ilişkin ödeme yasağı kararı alındığını, çek zayi olduktan sonra müvekkil şirket ile hiçbir ticari ilişkisi bulunmasına, çekte hamil gözüken davalı ... tarafından ihtiyati haciz kararı alınarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla müvekkili şirketin de içerisinde bulunduğu tüm cirantalara ve keşideci aleyhine icra takibi başlattığını, müvekkilinin borcu bulunmadığı halde icra ve haciz baskısı altında, ihtirazi kayıt ile dosya borcu olan 107.706,88 TL’yi icra dosyası hesabına yatırdığını, müvekkilinin kendisinden sonra gelen ciranta ... Malzemeleri Taşımacılık San. ve Tic. Ltd. Şti. ile hiçbir ticari veya başkaca ilişkisinin mevcut olmadığı, dava konusu çekin Zet Deri Tekstil...Ltd. Şti. ve dolayısıyla devamındaki cirantaların eline hile ve kötüniyetle geçtiğini, ileri sürerek müvekkili şirketin icra dosyasına icra baskısı altında ihtirazi kayıt ile yatırmış olduğu 107.706,88 TL’nin ödeme tarihi itibariyle işleyecek yasal faizi ile birlikte istirdatına ve müvekkili şirkete verilmesine ve tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, istirdat davası koşullarının oluşmadığını, müvekkilinin iyiniyetli meşru alacaklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya yanıt vermemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, TTK'nın 704. maddesi gereği davacının kendisinin yetkili hamil olduğunu kanıtlamasının yanında yeni hamilin çeki kötü niyetle iktisap etmiş olduğunu veya iktisapta ağır kusurlu bulunduğunu da kanıtlaması gerektiği, davacının, davalıların çeki kötü niyetle veya ağır kusurlu bir şekilde iktisap ettiği hususlarını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince dava konusu İş Bankası ...Havalimanı İstanbul Şubesine ait, keşidecisi Terranova firması olan, 15.01.2017 keşide tarihli, 82.500,00 TL bedelli çekin lehtarının IBS Medya olup cirantaların sırasıyla IBS Medya, Yelken Prodüksiyon, davacı şirket, Zet Deri, ... ve ... olduğu, davacı tarafından çekin zayi edildiği iddiasıyla İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2016/1233 Esas sayılı dosyasında çek iptali davası açılarak mahkemece 29.12.2016 tarihinde çeke ilişkin ödeme yasağı kararı verildiği, çekin son hamil ... tarafından alınan ihtiyati haciz kararı ile Çorlu 2. İcra Müdürlüğünün 2017/895 Esas sayılı dosyasında takibe konu edilmesi üzerine, takip tarihi sonrası ve ödeme emri tebliği öncesinde çek bedeli ve ferileri olmak üzere 107.706,88 TL'nin davacı tarafından ihtirazi kayıtla 31.01.2017 tarihinde icra dosyasına ödendiğinin anlaşıldığı, ispat yükü üzerinde bulunan davacı, davalıların çeki iktisapta kötüniyetli veya ağır kusurlu olduklarını kanıtlamak zorunda olup, davacı tarafça bu hususun kanıtlanamadığı, aksine davalı ... tarafından, çekin yetkilisi bulunduğu Nilda firması tarafından dava dışı Ustaoğlu Petrol firmasına yapılan araç satış bedeline mahsuben alındığı, her iki tarafın ticari defter kayıtlarıyla kanıtlandığı, bu durumda ilk derece mahkemesince davanın reddine karar karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 29.12.2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.