muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15394, Karar No: 2017/1912, Tarih: 16.02.2017

Davalı, Kurumlarınca yapılan işlemin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile davacının davalı kuruma 147.234,03 TL borçlu olmadığının belirlenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı eldeki dava ile davalı Kurumun; beyin ve sinir cerrahisi uzmanları tarafından ameliyat endikasyonu olmadığı halde ameliyat yapıldığı, ameliyat endikasyonu olmasına rağmen uygun olmayan ameliyatın yapıldığı, ameliyat endikasyonu olan hastalarda uygun ameliyat yapılmakla birlikte gereksiz, fazladan ve/veya piyasaya göre pahalı malzeme kullanıldığı ve bu nedenle kamu zararına neden oldukları gerekçesi ile 147.234,03 TL'nin şirketlerinden tahsiline ilişkin kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek davalı Kuruma borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, yargılama sırasında alınan bilirkişi heyeti raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ilgili hastalara ilişkin tıbbi belgeler incelenmek suretiyle her bir hasta hakkında yapılan işlemler açıklanarak değerlendirilme yapılmakla beraber, ... ... isimli hastanın görüntüleme yönteminin ciddi boyutta boyun fıtığı kriterlerini karşılayamadığının, ancak hekimin kendi değerlendirmesi nörolojik muayene bulguları ile ameliyat kararı vermiş olabileceği yönünde görüş bildirilmiş; ... .... isimli hasta hakkında ise ameliyat endikasyonu açısından tanıya uygun ameliyat yapılmadığı belirtilmiş, raporun sonunda ise ameliyat ve endikasyonların genel olarak tanıya uygun olduğu görüşüne yer verilmiş olmakla söz konusu raporun hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, konusunda uzman bilirkişi heyetinden her bir hasta bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmak suretiyle davalı kurumun davacı hakkında tesis etmiş olduğu işlemin hukuka uygun olup olmadığı yönünden taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2 nolu bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4136, Karar No: 2022/3108, Tarih: 22.04.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/4136 E.  ,  2022/3108 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Resmi belgede sahtecilik, nitelikli hırsızlık, mala zarar verme, resmi belgede sahtecilik, iftira, konut dokunulmazlığını ihlal etmek ve hükümlü veya tutuklunun kaçması suçlarından Elazığ T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'nin, bu cezasının infazı sırasında, açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebi ile denetimli serbestlik tedbirinden yararlanma talebinin reddine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 02/12/2020 tarihli ve 2020/4647 sayılı kararına karşı yapılan şikayetin usulden reddine dair Elazığ İnfaz Hâkimliğinin 15/01/2021 tarihli ve 2020/3356 Esas, 2021/334 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/02/2021 tarihli ve 2021/46 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Somut olayda, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebi ile denetimli serbestlik tedbirinden yararlanma talebi üzerine, Elazığ T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 02/12/2020 tarihli kararı ile hükümlünün iki kez firar ettiğinden bahisle açığa ayrılma talebinin reddine ve hükümlünün denetimli serbestlik tedbirinden yararlanması için açık ceza infaz kurumunda bulunması veya kapalı ceza infaz kurumunda bulunup açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşıması gerektiği gerekçesiyle denetimli serbestlik tedbirinden yararlanma talebinin reddine karar verilmesini müteakip, anılan karara yönelik hükümlü tarafından yapılan şikayet üzerine, Elazığ İnfaz Hakimliğince açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebiyle ilgili İnfaz Hakimliğince karar verme yetkisinin bulunmadığı, açık ceza infaz kurumuna ayrılma koşullarının oluşması halinde cezasının infaz ettiği yer Cumhuriyet Savcılığınca değerlendirilip bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle şikayetin usulden reddine ilişkin Elazığ İnfaz Hakimliğinin 15/01/2021 tarihli kararına karşı yapılan itirazın Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/02/2021 tarihli kararı ile reddedildiği anlaşılmış ise de,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 10/1. maddesinde yer alan "Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerin talepleri üzerine, koşulları taşıdıklarının anlaşılması hâlinde kurum idare ve gözlem kurulu tarafından açık kurumlara ayrılmalarına karar verilir." ve aynı yönetmeliğin 6. maddesinde yer alan '' 1- Hükümlülerden; a)...cezaları on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve yukarı olanlar ise onda birini kurumlarda infaz edip, iyi hâlli olan ve koşullu salıverilme tarihine yedi yıl veya daha az süre kalanlar, b) Müebbet hapis cezasına mahkûm olup, koşullu salıverilme tarihine beş yıl veya daha az süre kalanlar, c) Cezaları yüksek güvenlikli kapalı kurumlar veya diğer kapalı kurumların yüksek güvenlikli bölümlerinde infaz edilenlerden toplam cezalarının üçte birini bu kurumlarda iyi hâlli olarak geçiren ve koşullu salıverilme tarihine üç yıl veya daha az süre kalanlar, açık kurumlara ayrılabilir.(2) Açık kurumlara ayrılabilmek için, ayrıca; ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması şartı aranır...'' şeklindeki,

4675 sayılı İnfaz Hakimliği Kanunu'nun infaz hakimliklerinin görevleri başlıklı 4/2. maddesinde yer alan "Hükümlülerin cezalarının infazı, müşahadeye tâbi tutulmaları, açık cezaevlerine ayrılmaları, izin, sevk, nakil ve tahliyeleri; tutukluların sevk ve tahliyeleri gibi işlem veya faaliyetlere ilişkin şikâyetleri incelemek ve karara bağlamak" biçimindeki,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesinde yer alan "Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla, açık ceza infaz kurumunda veya çocuk eğitimevinde bulunan ve koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, hükmün infazına ilişkin işlemleri yapan Cumhuriyet Başsavcılığının bulunduğu yer infaz hâkimi tarafından karar verilebilir" şeklindeki,

Gözlem ve Sınıflandırma Merkezleri ile Hükümlülerin Değerlendirilmesine Dair Yönetmeliğin tanımlar başlıklı 1-i maddesinde yer alan ''İyi hâllilik: Hükümlü hakkında ceza infaz kurumlarında bulundukları tüm aşamalarda, ceza infaz kurumlarının düzen ve güvenliği amacıyla konulmuş kurallara uyup uymadığı, haklarını iyi niyetle kullanıp kullanmadığı, yükümlülükleri eksiksiz yerine getirip getirmediği, uygulanan iyileştirme programlarına göre toplumla bütünleşmeye hazır olup olmadığı, tekrar suç işleme ve mağdura veya başkalarına zarar verme riskinin düşük olup olmadığına ilişkin olarak yapılacak işlemlerde; katıldığı eğitim-öğretim ve iyileştirme programları ile sosyal ve sportif faaliyetler, kültür ve sanat programları, aldığı sertifikalar, kitap okuma alışkanlığı, diğer hükümlü ve tutuklular ile ceza infaz kurumu görevlileri ve dışarıyla olan ilişkileri, işlediği suçtan dolayı duyduğu pişmanlığı, ceza infaz kurumu kuralları ile kurum bünyesindeki çalışma kurallarına uyumu, aldığı ödüller ve disiplin cezaları dikkate alınmak suretiyle idare ve gözlem kurulunca yapılan ve iyileşme düzeyini gösteren değerlendirmeyi..'' şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde,

Dosya kapsamına göre, çözümlenmesi gereken hususun açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebiyle ilgili olarak İdare ve Gözlem kurulu tarafından verilen karara yönelik şikayet üzerine İnfaz Hakimliğince esastan bir inceleme yapılıp yapılamayacağı olduğu, yukardıda bahsedilen düzenlemeler nazara alındığında, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebiyle ilgili olarak hükümlünün infaz yeri idare ve gözlem kurulunca karar verilebileceği ve söz konusu karara yönelik hükümlü tarafından şikayet yoluna başvurulması üzerine, İnfaz Hakimliğince esastan bir değerlendirme yapılmak suretiyle karar verilmesi gerektiği,

Somut olayda, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebiyle ilgili olarak, öncelikle iyi halli olup olmadığının belirlenmesi amacıyla idare ve gözlem kurulu tarafından, hükümlünün cezaevinde bulunduğu süre içerisindeki gözlem ve raporlar değerlendirilerek bir tespitin yapılması gerektiği, İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 02/12/2020 tarihli karar içeriğinde hükümlünün iyi halli olup olmadığına yönelik bir tespitin bulunmadığı, dosya içerisinde de iyi hal tespit raporunun bulunmadığı cihetle, İnfaz Hakimliğince esastan bir inceleme yapılmak suretiyle, hükümlünün iyi halli olup olmadığına dair yapılan gözlem, rapor ve kararların ilgili cezaevi idaresinden istenilerek, anılan karar ve evrak incelendikten sonra sonucuna göre anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 05/05/2021 tarihli kararı üzerinde açığa ayrılma yönünden bir değerlendirme yapılmasını müteakip,

Denetimli serbestlik tedbiri yönünden ise, denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilebilmesi için,

1-Mahkum olunan cezaya esas suçun 5275 sayılı Kanun'un geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında sayılan suçlar dışındaki suçlardan olması,

Denetimli serbestlik tedbiri yönünden ise, denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilebilmesi için,

1-Mahkum olunan cezaya esas suçun 5275 sayılı Kanun'un geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında sayılan suçlar dışındaki suçlardan olması,

2- Koşullu salıverilme tarihine 3 yıl veya daha az sürenin kalması,

Subjektif şartlardan;

3-İyi halli olma

4-Hükümlün talep etmesi koşullarının gerçekleşmesinin gerekli ve yeterli olduğu, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılması ya da ayrılma şartlarını taşımasının gerekmediğinin anlaşılması karşısında, denetimli serbestlik tedbiri yönünden de iyi hal kararının bulunmasının gerekli olduğu, bu halde İnfaz hakimliğince yukarıda bahsedilen hususlar yönünden esastan bir değerlendirme yapılmasının gerektiği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 16/02/2022 gün ve 94660652-105-23-6564-2021-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yukarıda açıklanan sebeple yerinde görüldüğünden, Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/02/2021 tarihli ve 2021/46 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/04/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6563, Karar No: 2013/8375, Tarih: 19.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/6563 E.  ,  2013/8375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 16.06.2011-04.05.2012 tarihleri davalı işyerinde çalıştığını, hastalığı sebebiyle mazeretli (raporlu) sayıldığı günlerin devamsızlık olarak kabul edilip bunun fesih sebebi yapıldığını, iş sözleşmesinin haksız ve geçersiz olarak tazminat ödenmek suretiyle feshedildiğini beyanla feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine, çalıştırılmadığı süre için dört aylık ücret ve diğer haklarının, işe başlatılmaması halinde ise bir yıllık ücreti toplamından az olmayacak tazminatın en yüksek mevduat faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının işe girdiği ilk yıl yirmialtı gün, bir sonraki yılda da oniki defa değişik tarihlerde olmak üzere toplam otuz gün hastalık izni aldığını, işe başvurusu sırasında kronik diabet (şeker) rahatsızlığından bahsetmeyerek işvereni yanılttığını, kronik rahatsızlığı sebebiyle malul olan davacının işvereni yanıltması sebebiyle iş sözleşmesinin haklı sebeple feshi sözkonusu olduğu halde iyi niyetli olarak hakları da ödenmek suretiyle fesih yapıldığını, davacının sık sık izin istirahat almasının işyerini olumsuz etkilediğini beyanla feshin geçerli sebeplere dayandığını ileri sürürek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne ve davacının işe iadesine hükmedilmiş, sözkonusu karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davalı şirkete ait yedek parça imalatı yapılan işyerinde 16.06.2011 ila 04.05.2012 tarihleri arasında üretim operatörü olarak çalışan davacının rahatsızlığı sebebiyle sık sık rapor aldığı ve çalıştığı süre içinde toplam ellialtı gün rapor kullandığı anlaşılmaktadır. Davacının anılan çalışma süresi içinde sık sık rapor alması iş akışını, planlamasını ve işleyişini olumsuz yönde etkileyici nitelikte olduğundan iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayandığı kabul edilerek davanın reddi yerine yazılı şekilde davacının işe iadesine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 40,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 40,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 19.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1805, Karar No: 2021/15102, Tarih: 27.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1805 E.  ,  2021/15102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Dosyanın yeniden ele alınmasına yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Aydın Çocuk Mahkemesi’nin 2009/268 E. - 2009/372 K. ve 22.12.2009 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararın kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuğun denetim süresinde işlemiş olduğu suç nedeniyle hükmün açıklandığı ve açıklanan hükmün, Dairemizin 2013/6780 E. - 2013/29224 K. ve 10.12.2013 tarihli ilamı ile onanarak kesinleştiği, bu defa Aydın Çocuk Mahkemesi’nin 2011/668 E. - 2013/414 K. ve 30.09.2013 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının yeniden ele alınması için ihbarına karar verildiği, ancak Aydın Çocuk Mahkemesi’nin 2011/221 E. sayılı dosyasında, 22.03.2016 tarihli ek kararı ile dosyanın yeniden ele alınmasına yer olmadığına karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında dosyanın yeniden ele alınmasına yer olmadığına dair verilen karar temyizi kabil bir karar olmadığından suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 27.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18762, Karar No: 2013/778, Tarih: 16.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18762 E.  ,  2013/778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.03.2012 tarih ve 2008/1600-2012/424 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... Vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payının ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil abonelere enerji nakil hatlarının kullandırılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, ancak davalı elektrik dağıtım şirketinin açıklanan yasal prosedüre uymaksızın ... verici istasyonu enerji nakil hattından, diğer davalıya müstakil abonelik şeklinde enerji kullandırıldığının tespit edildiğini, bunun karşılığında ise müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, 3.391,76 TL'nın 29.03.2000 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı ... vekili, müvekkili şirketin abonesi konumundaki diğer davalının elektrik enerjisi almış olduğu ...'a ait AG tesisine, davacıya ait olan trafonun AG çıkışından enerji verildiğini, davacıya ait hatta ortak olunmadığını, ayrıca hattın eski maliki ... ile ... arasında yapılan abonelik sözleşmesi uyarınca ...'ın kendi tesisleri için aldığı enerji karşılığında hat katılım payının ödenmeyeceğini, dava konusu enerji alınan yerin de ...'a ait AG tesisi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı elektrik dağıtım şirketinin, davacıya ait enerji nakil hattından diğer davalıya müstakil abonelik tesis ederek enerji kullandırdığı, gerek tarafların selefi olan ... ile ... arasında akdedilen 08.07.1996 tarihli elektrik satışına ilişkin sözleşmenin 2. maddesi ve gerekse Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi uyarınca davalı ...'nin hat katılım payını davacı kuruma ödemekle sorumlu bulunduğu, hat katılım bedelinin yönetmelik hükümleri gözetilerek bilirkişiler vasıtasıyla tespit edildiği, her ne kadar davacı tarafça söz konusu hattın işletme ve bakım masrafları da talep edilmiş ise de yukarıda anılan sözleşme uyarınca bu masraflardan davacının sorumlu olduğu, ilgili yönetmelikte de masraflara ilişkin hüküm bulunmadığı, ayrıca davacının işletme ve bakım masrafı yaptığını da kanıtlayamadığı, davalı dağıtım şirketinin temerrüde düşürüldüğü tarihten itibaren faiz istenebileceği, davalı yayın kuruluşunun diğer davalı ile yaptığı abonelik sözleşmesine dayalı olarak enerji kullanması karşısında herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davalı ... yönünden açılan davanın kısmen kabulü ile 133,41 TL'nın 03.07.2008 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ve alacağın KDV'si olan 24,01 TL ile birlikte anılan davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istem ve diğer davalı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- HUMK’un 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre, miktar veya değeri 1.000,00 TL’nı geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar, karar tarihi itibariyle 1.690,00 TL'dır. Davacı tarafından 3.391,76 TL'nın tahsili talep edilmiş, mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 133,41 TL asıl alacağın KDV'si olan 24,01 TL ile birlikte tahsiline karar verilmiştir. Davada kabul edilen miktar, yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığından mümeyyiz davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalı ...'nin dava konusu enerji nakil hatlarını davacı dışındaki abonelerine elektrik sağlamak için kullanmasına ve bu kapsamda anılan davalının sorumluluğunun kanundan doğmasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.