muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20507, Karar No: 2015/6254, Tarih: 30.04.2015

Davalı sigorta şirketi davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafık kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafık kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Sürücünün kusuru nedeniyle işleteni bulunduğu araçta vefat eden desteğin 2918 sayılı yasanın 91/son maddesi gereğince sürücü kusurundan kendi kusuru gibi sorumlu bulunduğundan TBK 52/1.maddesi gereğince yansıyan kusur nedeniyle işletenin desteğinden yoksun kalan davacılar 2918 sayılı yasanın 91/ilk maddesi gereğince işletenin hukuki sorumluluğunu üstlenen davalı...den tazminat talep edemeyeceklerdir.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı sigorta şirketiniS..Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımakda sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2019/4190, Karar No: 2019/16064, Tarih: 05.11.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/4190 E.  ,  2019/16064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak anılan maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak anılan maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

1-Olay günü, katılan ...’in ikamet ettiği sitenin bahçesinden suça konu aracın saat 22.11.2014 günü 18:30-23:30 arasında çalındığı, 23:11.2014 günü saat 03:15 sıralarında katılanın aracının çalındığı mahallede bulunan başka bir katılana ait (...’a) işyerinden de LCD televizyon, içinde yaklaşık 350 TL olan yazar kasa çekmecesi ile diz üstü bilgisayarın çalındığı, ikinci olaydaki kamera görüntülerinden hareketle katılan...’a ait işyerinden hırsızlığı yapan şahsın sanık olduğunun tespit edildiği ve katılan ...’a yönelik hırsızlık olayına ilişkin olarak sanığın atılı suçu işlediğini kabul ettiği, ancak katılan ...’in aracını çalmadığını söylediği, katılan ...’a yönelik hırsızlık suçuna ilişkin olarak Menemen 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 08.09.2015 tarih ve 2015/70-561 E.-K. sayılı ilamı ile sanık hakkında mahkumiyet kararı verildiği, her iki katılana yönelik açılan dava dosyalarındaki CD çözüm tutanaklarında; işyeri kamerası indirildiği sırada kameranın objektifine giren aracın işyeri adresine yakın adresten çalınan katılan ...’e ait... plakalı araç olduğu, katılan ...’ten alınan suça konu araca ait fotoğraf ile karşılaştırıldığında, kamera görüntüsündeki aracın lastiği ve jantının bire bir uyuştuğu, çalınan aracın renginin turkuaz olduğu, ancak gece çekimi olduğundan işyeri önündeki aracın renginin gri olarak göründüğü, saat 03:15:44’de sanığın işyerinden çaldığı LCD televizyon ve yazar kasayı anılan bu araca götürdüğü yazılı ise de, sanığın katılan ...’e yönelik hırsızlık eylemini kabul etmediği ve işyeri önünde görülen aracın sadece lastiği ile lastiğinin hafif üst kısmının göründüğü dikkate alındığında; sanıktan, katılan ...’a ait işyerinden LCD televizyon ve yazar kasa çekmecesi ile diz üstü bilgisayarı çaldıktan sonra olay yerinden nasıl götürdüğünün sorulması, işyeri önünde görülen araç ile katılan ...’e ait çalınan aracın aynı araç olup olmadığının gerektiğinde bilirkişi incelemesi ile tespit edilmesi, aynı araç olduğu takdirde CD’ler izlendiğinde işyerinden çalınan eşyanın araca götürüldüğü ana ilişkin herhangi bir görüntü bulunmadığından CD çözüm tutanağını düzenleyen polis memurlarının gerektiğinde tanık olarak beyanlarının da alınmasından sonra, sanığın işyerinden çaldığı eşyaları suça konu araca götürdüğüne ilişkin kesin, net bir görüntünün bulunup bulunmadığının açıkça tespiti ile toplanan ve toplanacak tüm deliller çerçevesinde sanığın hukuksal durumunun değerlendirilmesi gerekirken, bu konularda kovuşturma genişletilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Katılanın, suça konu aracı ikamet ettiği sitenin bahçesine park ettiği, dosyadaki görgü tespit tutanakları ile olay yerini gösteren CD görüntüsünün incelenmesinde, sitenin dört etrafı da duvar ve tel örgü ile çevrili olmadığından, olay yerinin bina eklentisi vasfının bulunmadığının anlaşılması karşısında, konut dokunulmazlığının ihlali suçunun yasal unsurları oluşmadığından sanığın yüklenen suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

3-Katılanın olaydan hemen sonra alınan hazırlık ifadesine göre, eylem saatinin 18:30-23:30 arasında olduğu, suç tarihinde güneşin 16:58’de battığının ve 5237 sayılı TCK'nın 6/1-e maddesi gereğince gecenin 17:58’de başladığının anlaşılması karşısında, eylemin gece gerçekleştirildiğinin kabulü ile sanık hakkında TCK'nın 116/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

4-Sanığın tekerrüre esas alınan ilamında hükümlülüğünün birden fazla suçtan verilen cezalardan oluşması karşısında, en ağır cezayı içeren hükümlülüğünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15696, Karar No: 2016/2734, Tarih: 07.03.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/15696 E.  ,  2016/2734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunun oluşması için, başkasına ait bir banka veya kredi kartının veya kart bilgilerinin her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması ve sahibinin rızası olmaksızın kulla- nılarak çıkar sağlanması gerekmektedir.

Somut olayda; katılan kendine ait banka kartını ATM cihazına yerleş- tirmiş ve şifresini kendisi girmiş, para havalesi işlemi yapmak istediği sırada yardımcı olmak bahanesiyle yanına gelen sanık, katılanın istemi üzerine hesapta bulunan 11.000 TL’den 8.000 TL’yi havale yapmış, kalan 3.000 TL’yi banka şubesinden yapması gerek- tiğini söyleyerek katılana farkettirmeden hesabından 2.500 TL para çekerek kartını ATM’den alan katılanı banka şubesine göndererek olay yerinden ayrılmıştır. Banka şubesine giden katılan, biraz önce hesabındaki 2.500 TL’nin ATM’den çekildiğini öğren- miştir.

Katılana ait kredi kartını ele geçirmeyen ve elinde bulundurmayan sanığın eyleminde TCK.nun 245/1. maddesinde yazılı suçun yasal unsurları oluşmayıp, katılanın kartından işlem yaptığı sırada farkettirmeden 2.500 TL para çekme işlemini yapan ve daha sonra parayı alan sanığın eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

II- Kabul ve uygulamaya göre de;

1- Temel ceza tayin olunurken hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı gereğince TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş ol- duğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 ve 326/son maddeleri gereğince (BOZULMASINA), 07.03.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ... ...'in, katılan ... tarafından ATM cihazına yerleştirilip şifresi de girildikten sonra işlem yapmaya çalıştığı sırada yardım etme bahanesiyle yanına yaklaşarak, katılana fark ettirmeden hesaptan 2.500 TL para çekip olay yerinden ayrılması şeklinde gerçekleşen somut olayın hukuki nitelendirilmesi bakımından sayın çoğunlukla görüş ayrılığına düşülmüştür.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ... ...'in, katılan ... tarafından ATM cihazına yerleştirilip şifresi de girildikten sonra işlem yapmaya çalıştığı sırada yardım etme bahanesiyle yanına yaklaşarak, katılana fark ettirmeden hesaptan 2.500 TL para çekip olay yerinden ayrılması şeklinde gerçekleşen somut olayın hukuki nitelendirilmesi bakımından sayın çoğunlukla görüş ayrılığına düşülmüştür.

TCK.nun 245. madde gerekçesinde, “Aslında hırsızlık, dolandırıcılık, güveni kötüye kullanma ve sahtecilik suçlarının ratio legis'lerinin (varoluş nedenleri, konuluş amaçlarının) tümünü de içeren bu fiillerin, duraksamaları ve içtihat farklılıklarını önlemek amacıyla, bağımsız suç haline getirilmeleri uygun görülmüştür.” demek suretiyle, esasen banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarının bahsedilen bu suçlara çok yakın olduğu, bu itibarla ayrı ve özel bir düzenlemeye tabi tutulduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla bir olayda koşulları varsa öncelikle TCK.nun 245/1. maddesi uygulanacak, koşulların oluşmaması durumunda ise, diğer suçların oluşup oluşmayacağı tartışılacaktır.

Somut olayımıza döndüğümüzde, sanığın eylemi ile ilgili bir kuşku yoktur. Mağdurun, kartını ATM'ye takıp şifresini de girdikten sonra işlem yapmak istediği sırada yardım etme bahanesi ile yaklaşan sanık, mağduru lafa tutup dikkatini dağıttıktan sonra ATM'ye takılı olan ve işlem yapmaya hazır haldeki kartı, para çekme tuşlarına basarak çıkan parayı da mağdura fark ettirmeden almak suretiyle kullanarak eylemini tamamlamıştır. Mağdur ise, kartının bu sırada kullanıldığını fark etmemiş, bilahare kontrol ettiğinde durumun farkına vararak sanıktan şikayetçi olmuştur.

Hırsızlık suçu ile TCK.nun 245/1. maddesinde düzenlenen suç arasındaki fark incelendiğinde; hırsızlıkta, zilyedin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malın, kendine veya başkasına yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alınması halinde suç oluşmaktayken, Banka ve Kredi Kartlarının Kötüye Kullanılması suçları ise, başkasına ait bir banka veya kredi kartının veya kart bilgilerinin her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması ve sahibinin rızası olmaksızın kullanılmak suretiyle yarar sağlanması halinde oluşmaktadır.

Sayın çoğunluk ile düşülen görüş farklılığı, sanığın mağdura ait kartı ele geçirip geçirmediği noktasında oluşmaktadır. TCK.nun 245/1. maddesinin, mağdura ait kart veya kart bilgilerinin bir şekilde ele geçirilmiş olma koşulunu getirdiği doğrudur. Ancak, sadece kartın veya kart numarasının fiziki olarak ele geçirilmesiyle sınırlama yapmanın doğru olmadığı düşüncesindeyim. Kart veya kart numarası üzerinde tasarrufta bulunuyor olabilme, işlem yapabilme imkanının olması durumlarında da yasal koşulun gerçekleştiğinin kabulü gerekmektedir. Zira somut olayda da olduğu üzere sanık, mağdura ait kartın ATM'ye takılı olmaması halinde söz konusu işlemi gerçekleştirip mağdurun parasını çekemeyecekti. Yani mağdurun parasını, ancak mağdurun kartını bir şekilde kullanarak çekebilmiştir.

TCK.nun 245/1. maddesinde “...her ne suretle olursa olsun...” diyerek yasa koyucu, kartın ele geçirilme şeklinin bu suçun oluşumu bakımından önemli olmadığını, hukuka aykırı ele geçirmelerde ise, ayrıca o suçtan da cezalandırılabileceğini ifade etmek için kullanmıştır. O halde sanık, mağdurun kartını yağma veya hırsızlık suretiyle ele geçirebileceği gibi bu suçları işlemeden de kartı elde etmiş olabilir.

Olayımızda ise hırsızlık suçundan söz edebilmek için, sanığın kart ile ilgili hiç bir işlem yapmamış olması gerekirdi. Mağdurun yaptığı işlemler neticesinde para haznesine düşen parayı veya mağdurun cebindeki parayı alıp kaçması durumlarında hırsızlık suçu oluşacaktır. Oysa mağdur, olay anında parasının sanık tarafından çekilip alındığının farkında bile değildir. Mağdurun mal varlığındaki azalma, kartının sanık tarafından kullanımı sayesinde olduğundan, burada hırsızlık suçundan önce, daha özel nitelikteki TCK.nun 245/1. maddesinde düzenlenen suç düşünülmelidir.

Bu açıklamalardan sonra, sanığın ATM'de işlem yapmakta olan mağdura yardım etme bahanesiyle yaklaşarak onu lafa tutup dikkatini dağıttıktan sonra ATM'de takılı kartı kullanmak suretiyle söz konusu parasını çekmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin, sayın çoğunluğun kabulü gibi hırsızlık suçunu değil, TCK.nun 245/1. madde ve fıkrasında düzenlenen, gerçek bir kartın kötüye kullanılması suçunu oluşturacağı düşüncesindeyim. Bu itibarla, yerel mahkemenin kararında bir isabetsizlik bulunmadığından onanmasına karar verilmesi gerekirken, eylemin hırsızlık suçunu oluşturacağından bahisle bozulmasına karar verilmesi şeklindeki düşünceye iştirak edemiyorum. 07.03.2016
Yargıtay — Esas No: 2015/8869, Karar No: 2016/1604, Tarih: 15.02.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/8869 E.  ,  2016/1604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Doğal afeti önlemeye yönelik proje kapsamında dikilen ağaçların etrafını çevreleyen dikenli tel için yapılmış demir kazıkların çalınması eyleminin TCK 142/1-e maddesi düzenlenen suçu oluşturduğu halde yazılı şekilde uygulama yapılması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2)Yargılama gideri olarak hesaplanan 30,00 TL'nin sanığın payına düşen miktar itibariyle, CMK'nın 324/4. maddesine 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle eklenen değişiklik gözetilerek, terkin edilecek miktar olan 20,00 TL'nin altında kaldığının anlaşılması karşısında, Hazineye yükletilmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Yargılama gideri olarak hesaplanan 30,00 TL'nin sanığın payına düşen miktar itibariyle, CMK'nın 324/4. maddesine 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle eklenen değişiklik gözetilerek, terkin edilecek miktar olan 20,00 TL'nin altında kaldığının anlaşılması karşısında, Hazineye yükletilmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; "TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi, yine yargılama gideri ile ilgili bölümde yer alan "Bu dava için yapılan 6 adet davetiye gideri olan 30,00 TL yargılama giderinin sanıklar ... ile ...'dan eşit olarak alınmasına, beraat eden sanık hakkında yapılan yargılama giderinin kamu üzerinde bırakılmasına," cümlesinin çıkarılarak, yerine "30,00 TL yargılama giderinin sanığın payına düşen miktar itibariyle 6183 sayılı Kanunun 106/1. maddesinde belirlenen 20 TL'den az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi gereğince Devlet Hazinesine yükletilmesine” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24623, Karar No: 2014/15396, Tarih: 02.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/24623 E.  ,  2014/15396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/182800

MAHKEMESİ : Bergama 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2012

NUMARASI : 2007/252 (E) ve 2012/130 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan Kemal'in soruşturma aşamasında “Yunus'un dükkanına gittiğini, kendisinden çalmış olduğu biriketler ile dükkanında inşaat yaptığını bizzat gördüğünü” ve kovuşturma sırasında “gaz betonlarının ebatlarının 17.60 çapında olduğunu,polislere gaz betonlarının dükkanın içinde bölünmüş vaziyette olduğunu tespit edin dediğini” iddia etmesi,tanık olarak dinlenen E.. D..oğlu'nun 100 adet 15'lik gaz beton sattıklarını beyan etmesine ve sanık Yunus'un ibraz ettiği faturada 100 adet 15'lik gaz betonun satıldığının yazılı olmasına karşın,teslim fişi üzerinde 100 adet 15'lik ve 15 adet 10'luk gaz betonun satıldığının yazılı olduğunun ve yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda sanıklara ait işyerinde 10 cm kalınlığında 110 adet 25x60x10 cmlik gaz beton kullanıldığının bildirilmesi ve tanık E. G. “sanık Yunus ve eşi sanık Mukaddes'in inşaattan 5 adet gazbetonu alarak büfelerine götürdüklerini gördüğüne dair” beyanı karşısında,tanık E.. D..oğlu'nun beyanı ve sanık Yunus'un ibraz ettiği fatura ile teslim fişi üzerindeki farklılığın neden kaynaklandığı belirlenmeden tanık E. G. beyanına neden itibar edilmediği kararda tartışılmadan yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan bu nedenle istem gibi BOZULMASINA,02/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7248, Karar No: 2013/2724, Tarih: 12.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/7248 E.  ,  2013/2724 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 31/3, 62, 50/1-a, 50/4, 52, 52/son maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden, geceleyin, aydınlatmanın bulunmadığı yerleşim yeri sınırları dahilinde, hızını mahal şartları ve far ışığı altındaki görüşüne uydurmadan seyir ederken, yaya kaldırımı ve banketi bulunmayan iki yönlü taşıt yolunun solunda, torunu ile yan yana yürümekte olan yayaya, arkadan, önlemsizce çarparak onun ölümüne sebebiyet veren motosiklet sürücüsü suça sürüklenen çocuk hakkında, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin bir nedene dayanmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2821, Karar No: 2019/3556, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2821 E.  ,  2019/3556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.