muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8059, Karar No: 2012/46725, Tarih: 26.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/8059 E.  ,  2012/46725 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/237385

MAHKEMESİ : Kozan Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2008

NUMARASI : 2007/259 (E) ve 2008/42 (K)

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Katılan sanık Y.. Ç.. müdafiinin, sanık E.. A.. hakkında hakaret suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazları nedeniyle yapılan incelemede;

Katılan sanık Y.. Ç..'in, aşamalarda benzer beyanlarında, sanık E.. A..'ın, kendisine “hırsız” diyerek hakaret ettiğini belirtmesi, tanık E. K..'ın, olay sırasında Y.. Ç..'e sinkaflı küfür ve “hırsızsın” şeklinde laflar edildiğini duyduğunu ifade etmesi ve sanık E. Y..'in eşi olan katılan H.. A..'ın, sanık Yakar'ın hakaret etmesi üzerine eşinin de karşılık verdiğini belirtmesi karşısında, kendi ifadesinden de sinkaflı sözler sarfettiği anlaşılan sanık E. Y.. hakkında sabit olan hakaret suçundan, hakaretin karşılıklı olması nedeniyle TCK.'nun 129/3.maddesi değerlendirilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeyip, mevcut kanıtlara neden itibar edilmediği açıklanmadan beraat kararı verilmesi,

2- Sanıklar A.. Ç.. ve E.. Ç.. hakkında kasten yaralama, katılan sanık Y.. Ç.. hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Daha önce kasıtlı suçlardan mahkumiyetleri bulunan sanıklar Ercan ve Y.. Ç.. yönünden, 5271 sayılı CMK’nun 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak:

a) Sanıklar E.. A.. ve Y.. Ç..'in karşılıklı olarak birbirlerine hakaret etmeleri ile başlayan ve diğer sanıkların da bu nedenle dahil olduğu olayda, ilk haksız hareketin kimden geldiğinin belirlenememesi nedeniyle haksız tahrik hükümlerinin uygulanması koşullarının oluştuğu gözetilerek, sanıklar Y.. Ç.., A.. Ç.. ve E.. Ç.. hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden TCK.'nun 29.maddesinin ve ayrıca sanık Y.. Ç.. hakkında hakaret suçundan kurulan hüküm yönünden ise hakaretin karşılıklı olması nedeniyle TCK.'nun 129/3.maddesinin uygulanma koşullarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5271 sayılı CMK' nun 147. maddesi uyarınca susma hakkı bulunan sanığın, “suçu inkar etmesi” şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle sanık Y.. Ç.. hakkında hakaret suçundan kurulan hükümde takdiri indirim hükmünün uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

c) Hükümden önce 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca sanık A.. Ç.. hakkında hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Hükümden önce 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca sanık A.. Ç.. hakkında hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık Yakar ile sanıklar Ahmet ve E.. Ç.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 26.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10189, Karar No: 2013/9413, Tarih: 08.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/10189 E.  ,  2013/9413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.03.2012 tarih ve 2009/541-2012/63 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalıların Nevtar Tarım Ürünleri Gıda San. Tic. Ltd. Şti.'ndeki hisselerini 01/12/2004 tarihli hisse devir sözleşmesi ile toplam 290.000,00 TL bedelle müvekkillerine devrettiklerini, anılan sözleşmenin 5. maddesinde şirketin borçsuz olarak devredildiğinin aksi durumda davalıların hukuki sorumluluğunun devam ettiği ve bu borçlar nedeniyle davalılara rücu edilebileceğinin düzenlendiğini, dava dışı şirketin, devirden önceki dönemden kaynaklanan borç sebebiyle, 193.930 TL tutarında icra takibine maruz kaldığını ancak bu takibin mahkemece iptal edildiğini, yine devir öncesi dönemden kaynaklanan 16.537,00 TL avukatlık ücreti borcunu ödemek zorunda kaldıklarını, davalıların hisse devri sözleşmesini ihlal ettiklerini, hisse devir sözleşmesinin 6. maddesine göre sözleşme şartlarını yerine getirilmemesi halinde davalıların hisse devir bedeli 290.000,00 TL'nin %25'i oranındaki tutarını cezai şart olarak ödemeyi kabul ettiklerini ileri sürerek cezai şart ile birlikte ödenen avukatlık ücreti toplamı 89.037,00 TL'nin dava tarihinden işleyecek reeskont faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar vekili, hisse devir sözleşmesinin 5. maddesinde davacılar tarafından bilinmeyen ve öngörülmeyen şirket borçlarını kastedildiğini davacıların şirket avukatının hukuki yardımları konusunda haberdar olduklarını, şirket defterlerinde avukata olan borcun, devirden önce kayıtlı olduğunu savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Bir kısım davalılar vekili, hisse devir sözleşmesinin 5. maddesinde davacılar tarafından bilinmeyen ve öngörülmeyen şirket borçlarını kastedildiğini davacıların şirket avukatının hukuki yardımları konusunda haberdar olduklarını, şirket defterlerinde avukata olan borcun, devirden önce kayıtlı olduğunu savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; 1/12/2004 tarihli hisse devir sözleşmesinin 5. maddesinde davalılarca, Nevtar Tarım Ltd. Şti.'nin 3. Şahıslara gerçek ve tüzel kişilere (Maliye, Vergi Dairesi, SSK ve diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçları hariç) borçlu olmadığının taahhüt edildiği, bunun aksi olması halinde davalılara rücu edileceği, 6. maddesinde de sözleşme şartlarını yerine getirmedikleri takdirde veya haksız olarak sözleşmeyi feshederlerse 290.000.00 TL devir bedelinini %25 oranında cezai şart ödeneceğinin kararlaştırıldığı, dava konusu avukatlık ücretinin devirden önceki döneme ait olduğu, sözleşmenin 5. maddesi gereğince davalılara rücu edilebileceği, davalıların paylarını davacılara devretmek suretiyle sözleşme gereğinin yerine getirildiğini, sonradan ortaya çıkan mahkeme kararına dayalı avukatlık ücretinden doğan alacağa sözleşmenin 6. maddesinde öngörülen cezai şart nedeni olarak kabul edilmeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 16,537,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte müteselsilen ve müştereken tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili ve bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekili ile bir kısım davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekili ile bir kısım davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 884,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden bir kısım davalılardan alınmasına, 08.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6667, Karar No: 2021/253, Tarih: 21.01.2021

**5. Ceza Dairesi         2020/6667 E.  ,  2021/253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma (iki kez)

HÜKÜM : Eylemin zincirleme basit zimmet suçunu oluşturduğu kabulüyle mahkumiyet

İcrai davranışla görevi kötüye kullanma suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; eylemlerinin zincirleme basit zimmet suçunu oluşturduğu kabulüyle mahkumiyetine dair Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18/03/2014 tarihli ve 2013/271 Esas, 2014/67 sayılı Kararın, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 17/09/2020 tarihli ve 2016/11187 Esas, 2020/12288 sayılı Kararı ile düzeltilerek onanması yönündeki ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/11/2020 tarihli ve 2016/359142 sayılı yazısı ile itiraz isteminde bulunulması üzerine dosya Daireye verilmekle incelendi;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, tarafların rızasıyla düzenledikleri ahzu kabz yetkisini içeren özel vekaletname sonucunda, sanık avukat ...'nun, şikayetçi ...'a ait ve yargısal bir karara dayanmayıp ticari ilişki sonucunda meydana gelen borca dayalı verilen çek bedelini Şekerbank şubesinden ve diğer alacağının Albaraka Türk şubesinden tahsil edilmesinin, tarafların güvenine ve ahzu kabz yetkisine ilişkin ve özel hukuk ilişkisine dayalı olduğu, sanığın söz konusu eylemlerinin, mevcut vekaletnamedeki ahzu kabza dayalı özel hukuk ilişkisi kapsamında, 6098 sayılı Borçlar Kanununun 502. maddesinde yer alan vekalet sözleşmesine aykırı nitelikte bir eylem olarak tanımlanması ve bu çerçevede sanık avukatın kendisine duyulan güvenin kötüye kullanılması sonucu zincirleme olarak TCK'nın 155/2, 43/2. maddelerinde yazılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle Dairemizin sanık hakkında zimmet suçundan verilen mahkumiyet hükmünün düzeltilerek onanmasına ilişkin kararına itiraz edilmiştir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözümlenebilmesi için doktrinde ileri sürülen görüşler üzerinde de durulması gerekmektedir. Öğretide bir kısım görüşe göre kamu görevlisi olan avukatın, görevi sebebiyle kendisine teslim edilen müvekkiline ait parayı veya başka bir eşyayı (01/01/2009 tarihi sonrasında) müvekkiline vermemesi durumunda, zimmet suçunun oluşacağı ifade edilmektedir (Çelik, İsa, Nitelikleri, Hak ve Yükümlülükleri Kapsamında Avukatlık Suçları, Seçkin Yayınevi, Ankara 2020, s. 485, Gökcan, Hasan Tahsin, Açıklamalı Avukatlık Yasası, Seçkin Yayınevi, 3. Baskı (2012), s. 181, Artuk, Mehmet Emin/Gökcen, Ahmet/ Alşahin, M.Emin / Çakır, Kerim. Ceza Hukuku Özel Hükümler, 18. Baskı, Ankara, (2019), s.976-977, Akçin, İhsan, Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar, 2. Baskı, Adalet Yayınevi Ankara 2019, s. 50-51). Buna karşın doktrinde, vekalet ilişkisine dayalı olarak hareket eden avukatların bu özel vekalet ilişkisi nedeniyle kamu görevlisi olarak kabul edilemeyecekleri, bu nedenle vekalet ilişkisi sebebiyle mal üzerinde hukuki egemenlik kurulmuşsa zimmet suçundan değil, güveni kötüye kullanma suçundan sorumluluğu doğacağı savunulmaktadır (Sevük, Handan Yokuş, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 2. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2019, s. 585-586, Özbek, Veli Özer / Doğan, Koray / Bacaksız, Pınar, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 14. Bası, Seçkin Yayınevi, Ankara 2019, s. 1052; Tezcan, Durmuş / Erdem, Ruhan Erdem / Önok, Murat, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 15. Baskı, 2017, s. 1065; Özbek, Veli Özer / Meraklı, Serkan. Ceza Hukukunda Avukatın Kamu Görevlisi Olarak Kabul Edilebilirliği Sorunu, Sılvıa Tellenbach’a Armağan, s. 170).

Diğer yandan, 3679 sayılı Kanunla değişik 765 sayılı TCK’nın 202. maddesinde olduğu gibi 5237 sayılı TCK’nın 247. maddesi de hukuki konu olarak kamu idaresinin güvenilirliği ve işleyiş düzeni fikrine dayanmaktadır. 247. maddenin yer aldığı bölüm başlığı; “kamu idaresinin güvenilirliğine ve işleyişine karşı suçlar” olarak düzenlenmiştir.

Diğer yandan, 3679 sayılı Kanunla değişik 765 sayılı TCK’nın 202. maddesinde olduğu gibi 5237 sayılı TCK’nın 247. maddesi de hukuki konu olarak kamu idaresinin güvenilirliği ve işleyiş düzeni fikrine dayanmaktadır. 247. maddenin yer aldığı bölüm başlığı; “kamu idaresinin güvenilirliğine ve işleyişine karşı suçlar” olarak düzenlenmiştir.

Türk hukuk doktrininde zimmet suçuyla korunan hukuki yararın “kamu idaresinin güvenilirliği olduğu kabul edilmiştir (Özbek, Veli Özer / Kanbur, Mehmet Nihat / Doğan, Koray / Bacaksız, Pınar / Tepe, İlker. Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 9. Baskı, Seçkin Yayınevi 2018, sh. 988; Artuk / Gökcen / Yenidünya, Özel Hükümler, 2005, s. 517; Özgenç, İzzet, Zimmet Suçu, Ankara 2012, 2. B. s. 13, Soyaslan, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Yetkin Yayınları, Ankara 2005, s. 497, Toroslu, Ceza Hukuku Özel Kısım, Savaş Yayınevi, Ankara Ekim 2005, s. 274; Gündel, A.; Zimmet Sahtecilik Hırsızlık Gasp Dolandırıcılık Emniyeti Suistimal Suçları, Ankara 2002, s. 24; Turabi, Selami, Zimmet Suçları, Ankara 2012, s. 33; İtişgen, Rezzan, Türk Ceza Hukukunda Zimmet Suçu, Prof. Dr. Füsun Sokullu Akıncı’ya Armağan, C.I. İÜHFM 2013, S.1 s. 640; Aslan, Volkan, Zimmet Suçu, Prof. Dr. Füsun Sokullu Akıncı’ya Armağan, C.I. İÜHFM 2013, S.1, s. 48.; Koca, Mahmut/ Üzülmez, İlhan. Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 6. Baskı, Adalet Yayınevi Ankara 2019, s. 920). Kamu idaresine duyulan güven, kamu görevlisinin görevini doğruluk, dürüstlük ve devlete bağlılık yükümlülüğü içinde yerine getirmesini gerektirirken, idarenin düzgün işleyişi, idareye ait veya idare himayesindeki mal varlığının göreve uygun kullanılmasını zorunlu kılar (Sevük, Handan Yokuş. Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 2. Baskı, Adalet Yayınevi Ankara 2019, s. 584). Bu suçun ihdasıyla “kamu görevlilerine duyulan güvenin ihlal edilmesi, sarsılması” cezalandırılmaktadır (Artuk, Mehmet Emin/Gökcen, Ahmet / Alşahin, M.Emin / Çakır, Kerim. Ceza Hukuku Özel Hükümler, 18.Baskı, Ankara, (2019), s. 969).

Demokratik bir hukuk düzeninde kamu idaresinin toplum karşısında ‘güvenilir’ olması zorunlu bulunduğu gibi fonksiyon ve etkinliği de ancak yasa gereği kurulmuş bulunan işleyiş düzeninin korunması ile sağlanabilir. Öte yandan, idarenin işleyiş düzeninin korunması, idareye ait veya idare himayesindeki mal varlığının göreve uygun kullanılması ile mümkün olacaktır. Zimmet suçu da bu amaçla kanuna konulmuş suçlardandır. Kamu görevlileri, görevleri gereği yürüttükleri faaliyetleri sırasında dürüst ve sadakatli olma ve zilyetlikleri veya denetimleri altında bulunan mallara karşı görevlerinin gereğine uygun davranmak zorundadırlar. Bu sayede idarenin işleyiş düzeni ve toplumda idareye duyulan güven korunmuş olacaktır. Böylece genel olarak zimmet suçunun hem idarenin güvenilirlik ve işleyişini hem de mali yararlarını korumakta olduğu görüşü paylaşılmaktadır (Baytemir, Erdal, Kamu İdaresinin Güvenirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar ile Banka Zimmeti, Adalet Yayınevi 2011, s. 4; Tezcan, Durmuş / Erdem, Ruhan Erdem/Önok, Murat. Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 15. Baskı, 2017, s. 1063; Gökcan, H.Tahsin, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununda Zimmet Suçu, Eskişehir Barosu Dergisi, S. 9, Şubat 2006, s. 94,95; Ergün, Güneş Okuyucu, Türk Ceza Hukukunda Zimmet Suçu, Ankara 2008, s. 68; Yaşar, Osman / Gökcan, Hasan Tahsin / Artuç, Mustafa. Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, Adalet Yayınevi, 2. Bası, Ankara, (2014), C.V. S. 7439).

1136 sayılı Avukatlık Kanununun 1. maddesindeki avukatlığın kamu hizmeti ve yargının kurucu unsurlarından olduğuna ilişkin belirleme, 2. maddesinde yazılı amacı, 76/1 ve 109/1-2. maddelerindeki baroların ve Türkiye Barolar Birliğinin kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları olduğuna ilişkin hükümler ile 5237 sayılı TCK'nın 6/1-c maddesindeki tanım ve gerekçesi birlikte değerlendirildiğinde; avukatların, 1136 sayılı Kanunun 35/1 ve 35/A maddelerinde yazılı ve münhasıran avukatlar tarafından yapılabilecek iş ve işlemler ile uzlaştırma işlemi ve barolar ile Türkiye Barolar Birliğinin organlarında ifa ettikleri görevleri yönünden kamu görevlisi oldukları kabul edilmelidir (Gökcan, Hasan Tahsin / Artuç, Mustafa. Ceza Hukukunda Kamu Görevlisi ve Özel Soruşturma Usulleri, 4. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2016, s. 57). Ayrıca, 01 Haziran 2005 tarihinden sonra işlenen suçlarda, zimmet suçunun oluşması için failin kamu görevlisi olması ve malın bu görev nedeniyle teslim edilmiş olması yeterli olup, bu malın kamu malı olması zorunluluğu bulunmamaktadır. 5237 sayılı TCK'nın "Özel kanunlarla ilişki" başlıklı 5. maddesinde "Bu Kanunun genel hükümleri, özel ceza kanunları ve ceza içeren kanunlardaki suçlar hakkında da uygulanır" hükmünün yer aldığı, maddenin gerekçesinde "Özel ceza kanunlarında ve ceza içeren kanunlarda suç tanımlarına yer verilmesinin yanı sıra, çoğu zaman örneğin teşebbüs, iştirak ve içtima gibi konularda da bu Kanunda benimsenen ilkelerle çelişen hükümlere yer verilmektedir. Böylece, ceza kanununda benimsenen genel kurallara aykırı uygulamaların yolu açılmakta ve temel ilkeler dolanılmaktadır. Tüm bu sakıncaların önüne geçebilmek bakımından, ayrıca hukuk uygulamasında birliği ve hukuk güvenliğini sağlamak için; diğer kanunlarda sadece özel suç tanımlarına yer verilmesi ve bu suçlarla ilgili yaptırımların belirlenmesi ile yetinilmelidir. Buna karşılık, suç ve yaptırımlarla ilgili olarak bu kanunda belirlenen genel ilkelerin, özel kanunlarda tanımlanan suçlar açısından da uygulanmasının temin edilmesi gerekmektedir" denilmek suretiyle yasa koyucunun amacının ortaya konulduğu, bu maddenin 01/01/2009 tarihinde yürürlüğe girmiş olması nedeniyle anılan Kanunun genel hükümlerine aykırı olan sınırlayıcı nitelikteki Avukatlık Kanununun 62. maddesinin de özel nitelikteki görevi kötüye kullanma suçları açısından zımnen ilga edilmiş sayılmasının gerektiği ve TCK'nın 247. maddesinin gerekçesinde de ifade edildiği üzere, zimmete geçirilen malın Devlete veya özel kişilere ait olmasının suçun oluşması bakımından öneminin bulunmadığı, serbest meslek mensubu avukatların 01/01/2009 tarihinden sonra görevleri nedeniyle zilyetliği kendilerine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü oldukları malları uhdelerinde tutmaları halinde 5237 sayılı TCK’nın 247. maddesinde düzenlenen zimmet suçunun faili olabilecekleri kabul edilmelidir.

Yukarıda açıklanan kanuni düzenlemeler ve görüşler ışığında yapılan değerlendirme sonucunda; Dairemizce verilen düzeltilerek onama kararı usul ve yasaya uygun olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile değişik CMK’nın 308/3. maddesi uyarınca İTİRAZIN REDDİNE, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİNE

21/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/584, Karar No: 2012/2442, Tarih: 08.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/584 E.  ,  2012/2442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basın Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken 5187 sayılı basın Kanununun 18/2 maddesindeki "sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili hakkında verilen para cezasının ödenmesinden yayın sahibi, sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili ile birlikte müteselsilen sorumludur." düzenlemesi dikkate alınmadan ayrı ayrı adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2- Sanık ...'ün adli sicil kaydında sabıkasının bulunmadığı gözetilmeden, 5271 sayılı CMK 231, maddesinin uygulamama gerekçesi olarak adli sicil kaydının bulunduğunun belirtilmesi,

Yasaya aykırı sanıklar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 08/02/2012 günün oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8030, Karar No: 2008/12489, Tarih: 24.09.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/8030 E.  ,  2008/12489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17.10.2007
Yargıtay — Esas No: 2013/13182, Karar No: 2013/12530, Tarih: 20.09.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/13182 E.  ,  2013/12530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Milas Sulh Hukuk ve İzmir 12.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlının adresinin değişmesine ilişkin olarak verilen yetkisizlik kararından kaynaklanmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Milas Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, vasi ...'nun İzmir de ikamet ettiği,ayrıca kısıtlı ...'nında İzmir de bir bakım ve rehabilitasyon merkezine yerleştirilmek istendiği gerekçesiyle İzmir Sulh Hukuk Mahkemesi'ne yetkisizlik kararı verilmiş isede, Türk Medeni Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına göre,uyuşmazlığın Milas Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.maddeleri gereğince Milas Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 20.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.