muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8599, Karar No: 2017/7151, Tarih: 02.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/8599 E.  ,  2017/7151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi ile ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Vasi 13.12.2017 tarihli dilekçesi ile ... Zihinsel Engelliler Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde sosyal çalışmacı olarak görev yaptığını ancak şimdi ... Sosyal Hizmet Merkezinde görev yaptığından dolayı vasiliğinin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının “... mah., ... ... ... cad., No:6-.../...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, Kısıtlı ...'nun halen ... Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünde kalmış olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur. " hükmü yer almaktadır.

Kısıtlı ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.01.2012 tarih ve 2019/1627 Esas, 2019/1719 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... ... vasi olarak atanmıştır. ... ...'ün 27.01.2014 tarihli dilekçesi ile kısıtlının ... ... Bakım ve Rehabilitasyon Merkezine naklinin sağlandığı gerekçesiyle kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesini talep etmiş, mahkemenin 28.05.2014 tarihli ek kararı ile kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir. Daha sonra ise ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 16.12.2015 tarih ve 2015/1316 Esas- 2015/1475 karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... .... ...'un vasi olarak atanmış olduğu anlaşılmakla vesayet dosyasının takibinde ... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 02/10/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9474, Karar No: 2012/11532, Tarih: 30.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/9474 E.  ,  2012/11532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 2.Sulh Hukuk ve Tekirdağ 1.İcra Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, Borçlar Kanunu’nun 260. (6098 sayılı BK’nun 315. md.) maddesinde düzenlenen temerrüt nedeniyle tahliye istemine ilişkindir.

Tekirdağ 2.Sulh Hukuk Mahkemesince 6100 sayılı HMK’nun 4/a maddesine göre kiralanan taşınmazların icra yolu ile tahliyesine ilişkin davalara bakma görevinin Sulh Hukuk Mahkemesi’nin görev alanı dışında olduğu ve İcra Hukuk Mahkemesi’nce görülmesi gerekeceğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

Tekirdağ 1.İcra Hukuk Mahkemesi ise, davacının genel mahkeme niteliğindeki Sulh Hukuk Mahkemesine tahliye davası açtığını belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda kiralayan davacı Tekirdağ 2.İcra müdürlüğünün 2011/4046 sayılı icra dosyasıyla başlattığı icra takibi ile 01.11 2010 başlangıç tarihli sözlü kira aktine dayanarak 2010 yılı Kasım ayı ile 2011 yılı Haziran ayı arası sekiz aylık 1600 TL ödenmeyen kira alacağının tahsilini istemiştir.

Davacı kiralayan İcra İflas Kanunu’nun 269. maddesi gereğince altı ay içinde icra mahkemesinden tahliye isteyebileceği gibi icra takibi temerrüt ihtarı olarak kabul edilerek genel mahkeme olan Sulh Hukuk Mahkemesinden de tahliye isteyebilir. Davacı Sulh Hukuk Mahkemesinden tahliye istemiştir. Bu durumda uyuşmazlığın Tekirdağ 2.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Tekirdağ 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9369, Karar No: 2019/8137, Tarih: 09.04.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/9369 E.  ,  2019/8137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı-Karşı davacı isteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalıya ait gazetede 01.05.2002 tarihinde spor muhabiri olarak çalışmaya başladığını, 2008 yılından itibaren de yazı işleri müdürü olarak çalışmasını sürdürdüğünü, istifa ederek ayrıldığını, işyerindeki en son aylık net ücretinin 1.250 TL olduğunu, fakat bordrolara bu tutarın yansıtılmadığını, 980 TL aylık ücret üzerinden primlerinin yatırıldığını, çalışma dönemi boyunca yıllık ücretli izin haklarının kullandırılmadığını, haftanın 7 günü 10:00-21:00 saatleri arasında çalıştığını, cumartesi günleri maç olması nedeniyle çalışmasının 23:00-24:00 saatlerine kadar sürdüğünü, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, aynı şekilde ikramiye alacaklarının da ödenmediğini, 2012 yılı Ekim ve Kasım aylarına ait maaş alacaklarının bulunduğunu ileri sürerek; yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ikramiye alacağı, ücret alacağı ile fazla mesai ve ücret alacaklarının %5 fazlalıklarının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı-Karşı davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının istifa ederek iş akdini sonlandırdığını, aylık ücretinin 1.250 TL olmadığını, 5953 sayılı yasa kapsamında fazla çalışma hakkı doğmadığını, saat 19:00 dan sonra işyerinde çalışmanın yapılmadığını, haftada 7 gün çalışma iddiasının doğru olmadığını, tüm yerel gazetelerin haftada altı gün çalıştığını, davacının hafta tatili iznini kullandığını, spor sezonunun bittiği dönemlerde boş kaldığı için yine yıllık izinlerini kullandığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, Ekim 2012 ayı ücretinin ödendiğini, Kasım ayında çalışmasının olmadığını, yerel gazetelerin kar etmediğini, kredi kullanabilmek için kar ediyormuş gibi gösterildiğini, kar etmeyen gazetenin ikramiye ödeyemeyeceğini, davacının müvekkili işvereni aracılığı ile Basın İlan Kurumundan kredi kullandığını, bu kredinin 3.500 TL kısmının işten ayrılması ve maaşından mahsup edilememesi nedeniyle müvekkili davalı tarafından ödendiğini, ayrıca davacının ihbar süresine uymaksızın ayrılması nedeni ile müvekkilinin ihbar tazminatı alacağı da olduğunu savunarak; ihhar tazminatı ve 3.500 TL alacağın tahsiline, davacı-karşı davalının bir alacağının olduğu kanaatine varılması halinde ise takas ve mahsubuna karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı-karşı davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- 6100 sayılı HMK’nun 297/2. maddesi uyarınca tüm talepler hakkında karar verilmesi gerekmektedir.

Davalının harcını yatırmak sureti ile süresinde açtığı karşı davadaki taleplerine ilişkin olarak mahkemece olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi hatalıdır.

3- Basın İş Kanununda öngörülen günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından indirim konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanunun 14 üncü maddesinde bahsedilen ücret ile Ek 1 inci maddesinde sözü edilen hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerle yapılan çalışma ücretlerinin gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceği hükme bağlanmıştır. Anılan düzenlemelerde sözü edilen alacaklar için ödeme tarihi de belirlenmiş olmakla, yüzde beş fazla ödemeye hak kazanmak için işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi de gerekmez.

5953 sayılı Yasada bir kısım işçilik alacakları için öngörülen günlük yüzde beş fazlasıyla ödeme kuralının mahiyeti tartışmalara neden olmuş ve özellikle indirim uygulanıp uygulanamayacağı sorunu ortaya çıkmıştır. Konu, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kuruluna intikal ettirilmiş ve 1973/4-6 sayılı içtihadı birleştirme kararında yüzde beş fazla ödeme parasının önce niteliği üzerinde durulmuş, faiz ya da tazminat olmadığı, uyulması zorunlu bir kamu hükmü olduğu kararda belirtilmiştir. Bahsi Geçen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında, günlük yüzde beş fazlasıyla ödeme kuralının yüksek oran bir oran içermesi sebebiyle vaktinde ödenmeyen ücretler bakımından karşılıklı kusur durumları gözetilerek Borçlar Kanununun 52. maddesi uyarınca bir indirime gidilmesi gerektiği kabul edilmiştir.

Dairemiz anılan hüküm paralelinde günlük yüzde beş fazla ödemelerden indirime gitmektedir. İndirim oranının tespitinde gazetecinin fazla çalışma saatleriyle ilgili talepleri yönünden gecikilen süre, hesaplamaya konu olan asıl alacak tutarları ve günlük yüzde beş fazlasının belirlenen miktarı da gözetilmektedir.

Dairemiz anılan hüküm paralelinde günlük yüzde beş fazla ödemelerden indirime gitmektedir. İndirim oranının tespitinde gazetecinin fazla çalışma saatleriyle ilgili talepleri yönünden gecikilen süre, hesaplamaya konu olan asıl alacak tutarları ve günlük yüzde beş fazlasının belirlenen miktarı da gözetilmektedir.

5953 sayılı Kanunda bazı alacakların gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödenmesi gerektiği yönündeki düzenlemenin amacı, gazetecinin ücret ve diğer bazı işçilik alacaklarını güvence altına almak ve kitleleri doğru bilgilendirme gibi önemli bir görevi de olan gazeteciye belli bir oranda iş güvencesi sağlamaktır. Gerçekten gazetecinin emeğinin karşılığı olan hakları yeterince güvence altına alınmadığı taktirde, göreviyle ilgili konularda bağımsızlığı ve hatta tarafsızlığından söz edilemez. Bu nedenle yasakoyucu gazeteciler yönünden ücret ve bazı diğer hakları koruma çabası içine girmiştir. Düzenleme ile hedeflenen amaç, gazetecinin ücret ve diğer işçilik haklarının gününde ödenmesini sağlamaktır. İşverenin yasa hükmüne uyması durumunda günlük yüzde beş fazla ödeme bakımından bir yaptırım gündeme gelmez. Buna karşın ödemelerin gecikmesi halinde günlük yüzde beş fazla ödeme kuralı yıllık % 1825 oranına karşılık geldiğinden, kısa süre içinde önemli miktara ulaşabilmektedir. Söz konusu hüküm gazeteci yönünden de bir zenginleşme aracı olarak kullanılmamalıdır.

5953 sayılı Kanunda öngörülen bazı alacakların gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceğine dair kuralın Anayasa’ya aykırılığı itiraz olarak ileri sürülmüştür. Anayasa Mahkemesinin 12.8.2008 gün ve 2005/28 E, 2008/122 K. sayılı kararında, ücret ve fazla çalışma ücretlerin gününde ödenmeme koşuluna bağlı olan söz konusu yaptırımın, kamuoyunu doğru bilgilendirme görevi olan gazetecileri işverene karşı koruma amacını taşıdığı ve gazetecilerin basın özgürlüğünün sağlanması noktasında önemli bir işlev gördüğü açıklanmış ve aykırılık istemi oybirliği ile reddedilmiştir.

Fazla saatlerde çalışma karşılığı olan asıl alacaklardan yapılan indirim oranında günlük yüzde beş fazla ödeme miktarlarının da indirilmesi gerektiği açıktır. Günlük yüzde beş fazla ödeme miktarları, gerçekleşen ve kabulü gereken asıl alacak miktarlarının gününde ödenmemesinden kaynaklanmış olmakla, günlük yüzde beş fazlasının da doğrudan hüküm altına alınan asıl alacak miktarlarına göre tespiti gerekir. Bundan başka yukarıda sözü edilen gerekçelerle günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından oransal indirime gidilmelidir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, yüzde beş fazla ödeme tutarlarından yapılan indirim sonucu reddine karar verilen miktar bakımından davalının kendisini vekille temsil ettirmesi durumunda davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemelidir (Yargıtay 18.11. 2008 gün 2007/32530 E, 2008/31205 K.).

Ayrıca belirtmek gerekir ki, yüzde beş fazla ödeme tutarlarından yapılan indirim sonucu reddine karar verilen miktar bakımından davalının kendisini vekille temsil ettirmesi durumunda davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemelidir (Yargıtay 18.11. 2008 gün 2007/32530 E, 2008/31205 K.).

Somut uyuşmazlıkta; fazla mesai ücreti alacaklarının %5 fazlalıklarına hükmedilirken bilirkişi raporundaki hesaplamadan %85 oranında indirime gidildiği belirtilerek karar verilmiştir. Ancak gerçek anlamda % 85 oranında indirim yapılmamıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai ücretinin %5 fazlalıkları indirimsiz asıl alacaklar üzerinden hesaplanmıştır. Mahkemece asıl alacakdan % 30 oranında indirime gidildiğine göre, fazla mesai ücretinin %5 fazlalıklarından da öncelikle aynı oranda indirim yapılmalıdır. Daha sonra Borçlar Kanunu’nun 51. ve 52. maddeleri uyarınca indirime gidilmelidir.

Öte yandan % 85 oranında yapılan indirim de yetersizdir. Asıl alacağın 4-5 katını geçmeyecek bir oranda indirim yapılarak sonuca gidilmelidir.

Hükmün, bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10519, Karar No: 2011/9221, Tarih: 21.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/10519 E.  ,  2011/9221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 4.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30.04.2009 tarih ve 2007/768 - 2009/246 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacılar vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 19.07.2011 gününde davacılar avukatı ..... ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinden ...’ın Polifiks Mamulleri İmalat ve Pazarlama Ltd.Şti.'nin hem kurucularından hem de adı geçen şirkette hissedar olan babası .....’ın 21.01.1998 tarihinde vefat etmesi nedeni ile sabit olan miras payı çerçevesinde şirketin ortağı sıfatını kazandığını, diğer davacı ...’ın ise ...’ın kız kardeşi olduğunu oluşan miras payı çerçevesinde şirket ortaklık sıfatına haiz olduğunu, müvekkillerinin Polifiks Mamulleri İmalat ve Pazarlama Ltd.Şti.ndeki toplam hisselerinin % 42,5 oranına tekabül ettiğini, müvekkilleri ile davalı şirket arasında 23.08.2000 tarihinde hisse devrine ilişkin bir sözleşme düzenlendiğini, bu sözleşmede hisse devredenlerin Polifiks Mamulleri İmalat ve Pazarlama Ltd.Şti.ndeki mevcut tüm hisselerinin 1.210.000 USD karşılığı olarak hisse devralanlara devretmeyi kabul ettiklerini, hisse devralanların da 1.210.000 USD üzerinden sözleşmedeki şartlarla devralmayı taahhüt ettiklerini, ödemelerin 13 ay zarfında müvekkillerine ödenmesinin kararlaştırıldığını, davalı şirketin hiçbir haklı gerekçeye dayanmaksızın 16.05.2003 tarihinden itibaren müvekkillerine herhangi bir ödemede bulunmadığını, uğranılan zararın boyutlarının büyük olduğunu ileri sürerek, şimdilik 1.210.000 USD'den tahsil edilmiş olan 424.730.USD'nin mahsubu ile kalan 785.240 USD karşılığı olan 955.914.00 YTL'nın faizi ile birlikte davalı şirketten tahsilini talep etmiş,11.04.2008 havale tarihli ıslah dilekçesiyle de; taraflar arasındaki 22.12.2000 tarihli “Limited Şirket Hisse Devir Sözleşmesi”nde belirtilen 250.000.TL.tutarındaki hisse devir bedelinin muvaazalı olduğunu iddia ederek, tarafların hakiki ve müşterek mutabakatlarının 1.210.000.00 USD olduğunun tespiti ile bu doğrultuda bakiye hisse devir bedeli olan 785.270.00 USD karşılığı 1.030.981.00 YTL'nın tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacılara karşı bir borcunun bulunmadığını, bu durumun kesinleşmiş yargı kararları ve resmi belgelerle sabit olduğunu, sözleşme ile davacıların her türlü hak ve alacaklarını aldıklarını, davacı iddialarının hiçbir geçerliliği bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davacı tarafa 26.06.2003 tarihine kadar 427.730 USD tutarında ve 22.12.2000 tarihli noter hisse devir sözleşmesi karşılığında ödeme yapıldığı, TTK'nun 520/5. maddesi gereğince payın devri ve devir vaadi Hakkında her türlü sözleşmenin yazılı şekilde yapılması ve imzasının da noterce onaylı olmasının geçerlilik koşulu olduğu, 23.08.2000 tarihli sözleşmenin ise adi yazılı şekilde yapılmış olması karşısında TTK'nun 520/5.maddesi. uyarınca geçersiz olduğu, davacının iddiasını dayandırdığı 23.08.2000 tarihli devir vadi sözleşmesinin batıl olması karşısında iddialarını iıspata yarar nitelikte ve özellikle noterden hisse devrini ön gören sözleşmenin aksinin de davada ispat edilemediği, sözleşme kapsamında devir bedelinin nakten ve peşinen tahsiline ilişkin hükmünde aksininde ispat kanıtlanamadığı, Kadıköy l.İcra Mahkemesi'nin 2004/1200 Esas 2005-873 Karar sayılı ilamı ile de; ibra konusunun ispatlandığı, 22.12.2000 tarihli noterden yapılan geçerli hisse devir sözleşmesinin muvazaalı olduğununda davada ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasındaki 22.12.2000 tarihli limited şirket hisse devir sözleşmesindeki devir bedelinin muvaazalı olduğunun tespiti ile bakiye hisse devir bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacıların, dava dışı Polifiks Plastik Mamülleri İmalat ve Pazarlama Limited Şirketinin % 42,5 oranında ortağı oldukları, bu bağlamda taraflar arasında hisse devrine ilişkin 23.08.2000 tarihli adi yazılı önsözleşme düzenlendiği, bu sözleşmede davacıların anılan dava dışı şirketteki hisselerinin 750.000.000.000.- TL karşılığı 1.210.000 USD bedelle davalı şirkete devrinin kararlaştırıldığı, daha sonra 22.12.2000 tarihli noter devir sözleşmesiyle hisse devrinin gerçekleştirildiği, ancak noter devir sözleşmesindeki adi yazılı sözleşmede belirtilen bedelden farklı olarak 212.500.000.-TL olarak belirlendiği, noter devir sözleşmesinde de devir bedelinin haricen nakden ve peşinen tahsil edildiğinin yazılı olduğu dosya kapsamı ile sabittir.Taraflar arasındaki uyuşmazlık, hisse devrine ilişkin kararlaştırılan gerçek bedelin hangi bedel olduğu, başka bir deyişle adi yazılı sözleşmedeki bedel mi yoksa noter devir sözleşmesinde belirlenen bedel mi olduğu noktasında toplanmaktadır.Mahkemece, hisse devrine ilişkin adi yazılı sözleşmenin TTK'nun 520. maddesi uyarınca geçerli olmadığından hareketle bu sözleşmedeki bedele itibar edilmeyerek yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Oysa, devralan davalı şirket tarafından düzenlenen makbuzdur başlıklı belgede; yukarıda anılan noter devir sözleşmesine açıkça işaret edilmiş, bu hisse devir sözleşmesi nedeniyle 26.06.2003 tarihine kadar davacılara 424.730 USD ödeme yapıldığı belirtilmiştir. Bu bağlamda, artık mahkemenin kabulünün aksine noter devir sözleşmesinde yazılı olan bedele itibar edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Bu durumda, mahkemece, davalı şirket tarafından düzenlenen makbuzdur şeklindeki belge ve yapıldığı belirtilen ödeme miktarı, adi yazılı devir sözleşmesiyle noterden yapılan devir sözleşmesi tarihleri nazara alındığında, noterde kararlaştırılan devir bedelinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu gözetilmek, hisse devrine ilişkin adi yazılı ön sözleşmedeki bedelin hisse devir bedeli olduğu ilke olarak kabul edilmek ve sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken eksik incelemeye ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 19.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3246, Karar No: 2013/2827, Tarih: 21.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/3246 E.  ,  2013/2827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, trafik-iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan masraf ve ödemelere ilişkin önceki davadan bakiye kusur farkı nedeniyle uğranılan Kurum zararının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilâmında belirtildiği şekilde davalılardan sigorta şirketi yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden ise kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ve davalılardan Hacı Yel tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilâmına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan Hacı Yel'den alınmasına, 21.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.