muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22112, Karar No: 2013/18312, Tarih: 13.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/22112 E.  ,  2013/18312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı belediyeden alınan taşıma ve ulaşım işinde şoför olarak en son diğer davalının işçisi olarak çalıştığını, 31.12.2010 tarihinde haksız olarak işten çıkarıldığını ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı şirket, davacının hizmetinin belirli süreli iş sözleşmesinin süresinin bitmesi nedeniyle sona erdiğini, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., ihale makamı olduğunu, kendilerine husumet düşmeyeceğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, fesih iradesinin açıklanması ve arada geçen çalışılmayan dönem gözetildiğinde sonraki sözleşmenin yeni bir iş sözleşmesi olduğu ve işyeri devri kurallarının uygulanamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından kimin sorumlu olduğu noktasında toplanmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.07.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.01.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.01.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 08.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının davalı belediyenin alt işvereni yanında çalışıp ihale süresi sonunda davalı şirketten ayrıldığı anlaşılmaktadır. Ancak davacının ihaleyi yeni alan alt işveren yanında çalıştığı iddia edildiğinden davacıya ait hizmet döküm cetveli getirtilerek yeni alt işveren yanında ne zaman işe başladığı belirlenerek kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücretini hak edip etmediği araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

3. Mahkemece hükmedilen yıllık izin ücreti alacağının brütten nete çevrilmesi sırasında ... primi ve işsizlik sigorta payı kesintisinin yapılıp yapılmayacağı değerlendirilmeden hüküm kurulması da doğru değildir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9488, Karar No: 2019/13021, Tarih: 23.09.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/9488 E.  ,  2019/13021 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Nitelikli hırsızlık suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 10 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 5237 sayılı Kanun’un 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine ve 2 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/04/2008 tarihli ve 2008/194 esas, 2008/274 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 09/08/2019 gün ve 94660652-105-34-7086-2019-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26/08/2019 gün ve 2019/84619 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre, Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/04/2008 tarihli kararını müteakip, sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine, bahse konu hapis cezasının aynen infazına dair İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/05/2018 tarihli ve 2017/625 esas, 2018/269 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/04/2019 tarihli ve 2019/271 değişik iş sayılı kararının, 03/04/2008 tarihli ilk kararın kanun yararına bozma yoluyla bozulması halinde infaz kabiliyetinin bulunmayacağı değerlendirilerek yapılan incelemede;

Sanığın mahkumiyetine esas niteliklik hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b maddesi uyarınca tayin olunan 2 yıl hapis cezasından, aynı Kanun’un 43. maddesi gereğince 1/8 oranında arttırım yapılarak 2 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedilmesini takiben, anılan Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında yapılan indirim sonucunda 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası yerine, 1 yıl 10 ay 25 gün hapis cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/04/2008 tarihli kararını müteakip, sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine, bahse konu hapis cezasının aynen infazına dair İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/05/2018 tarihli ve 2017/625 esas, 2018/269 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/04/2019 tarihli ve 2019/271 değişik iş sayılı kararının, 03/04/2008 tarihli ilk kararın infaz kabiliyetinin bulunmayacağı değerlendirilerek yapılan incelemede;

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmüş olduğundan kabulü ile hırsızlık suçundan sanık ... hakkında Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/04/2008 tarihli ve 2008/194 esas, 2008/274 karar sayılı hükmün 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma uygulamaya yönelik olduğundan aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi gereğince, hüküm fıkrasının 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143/1 maddeleri uyarınca 2 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile ilgili hüküm fıkralarından sonra gelmek üzere, sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 62. maddesi ile yapılan uygulama sonucu belirlenen ''1 yıl 1 ay 25 gün'' ibaresinin çıkarılarak yerine ''1 yıl 1 ay 15 gün'' ibaresinin eklenmesi ve sonuç cezanın ''1 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası'' olarak belirlenerek cezanın bu miktar üzerinden çektirilmesine”, karardaki diğer hususların aynen yerinde bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 19/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1943, Karar No: 2024/140, Tarih: 10.01.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/1943 E.  ,  2024/140 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/123 E., 2019/237 K.

...

...

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 16.Hukuk Dairesinin 24.10.2017 tarihli 2015/10084 Esas 2017/6895 Karar sayılı kararı ile esastan bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; ... köyünde yapılan kadastro çalışmaları sonucu 144 ada 22 parsel sayılı taşınmazın davalı ... adına, 144 ada 21 parsel sayılı taşınmazın eşit hisseli olacak şekilde kendisi ve davalı adına tescil edildiğini, oysa taşınmazların ortak miras bırakanları tarafından 1979 tarihli senetle kendisi, davalı ... ile dava dışı kardeşleri ...’e devir edildiğini, daha sonra 1998 yılında kardeşi ... nın hissesini satın aldığını ileri sürerek miras yoluyla gelen hakka, satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak çekişmeli taşınmazların tapu kaydının iptali ile... ada 21 parsel sayılı taşınmazın 2/3 hissesinin, 144 ada 22 parsel sayılı taşınmazın ½ hissesinin adına tapuya tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ... cevap dilekçesinde, kardeşleri ...’in 1979 tarihli senette aslında kendisine verilmiş olmayan yerleri davacıya devrettiğini gösterir senet düzenlendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Ulus Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.12.2014 tarihli ve 2008/5 Esas, 2010/62 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne, 144 ada 21 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile 2/3 payının davacı ..., 1/3 payının dava dışı ... adına tapuya tesciline, taşınmaz üzerindeki 2 katlı evin 1. katının 1/2 payının ...'ya, 1/2 payının ...'ya, 2. katının ...'ya ait olduğunun tapu kütüğünün beyanlar hanesine şerhine, 144 ada 22 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile 1/2 payının davacı ..., 1/2 payının dava dışı ... adına tapuya tesciline, taşınmaz üzerindeki ahırın 1/2 payının ...'ya, 1/2 payının ...'ya, 2. katının ...'ya ait olduğunun tapu kütüğünün beyanlar hanesine şerhine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Bozma Kararı

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Bozma Kararı

Yargıtay (Kapatılan)16. Hukuk Dairesinin 24.10.2017 tarih ve 2015/10084 Esas, 2017/6895 Karar sayılı ilamı ile; "Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin yetersiz olduğu açıklanarak yeniden keşif yapılması, 1979 ve 1998 tarihli senetlerin yerel bilirkişi ve tanıklar eliyle uygulanması,yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından, taşınmazların kime ait olduğu, kimden kime kaldığı, kimin tarafından ne zamandan beri ve ne suretle kullanıldığı, tarafların ortak miras bırakanı tarafından taraflara ve/veya dava dışı mirasçılara satış, hibe vs yollarla devredilip devredilmediği, devredilmiş ise ne şekilde ve kime devredildiği, mirasçılar arasında pay devrine yönelik bir işlemin yapılıp yapılmadığı hususları maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılması dava dışı kardeş ... 'nın beyanlarının göz önüne alınması gerektiği belirtilerek..." karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Ulus Asliye Hukuk Mahkemesinin 09.10.2019 tarih ve 2018/123 Esas, 2019/237 Karar sayılı kararıyla; 22 parsel sayılı taşınmaz içerisinde yer alan ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda (C) ve (D) harfi ile gösterilen kısmın senetlerde karşılığının bulunduğu, hatta iki kısmı ayıran kazıkların senette bahsedilen kazıklar olduğu, (B) harfi ile gösterilen yerde ise samanlığa ilişkin hükmün bulunduğu ancak samanlığın dışında kalan boşluk alanın senette açıkta kaldığı, tarafların beyanları doğrultusunda bu boşluk alanın davalı ile davacı tarafın ortak yeri olduğunun anlaşıldığı bu durumda samanlığa ilişkin senette düzenleme bulunurken etrafında yer alan boşluk alanın ayrı olarak belirtilmemesinden, tarafların bu alanın ortak olduğunu bildirmeleri göz önünde bulundurulduğunda samanlık kime aitse samanlığın etrafındaki boşluğun da aynı kişilere ait olacağı, yanı (C) harfi ile ayrılan kısmın samanlığa ait boşluk olarak bırakıldığı sonucunun ortaya çıktığı, Esasen aynı durumun 21 parsel sayılı taşınmaz için de geçerli olduğu, tarafların beyanlarından ve senedin lafzından 21 parsel sayılı taşınmazda yer alan eve ilişkin hüküm bulunduğu boşluk alana ilişkin hüküm bulunmadığı bu durumda 21 parsel sayılı taşınmazın boşluk alanının da evin sahipleri ..., ... ve ...'a ait olduğunun kabulü gerektiği her ne kadar ... Mahkeme huzurunda bu kısımda payının olmadığını belirtmiş ise de ...'a satış yaptığı senette bahçenin de bu satış işlemine dahil olduğunu belirtmiş olması nedeni ile duruşmadaki beyanının dikkate alınmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 144 ada 22 parsel sayılı taşınmazda yer alan 11.03.2019 tarihli fen bilirkişi raporunda (B) ,(C) ve (D) harfleri ile gösterilen kısımların tapu kaydının iptaline, iptal edilen kısmın 1/2 sinin davacı ... adına, 1/2 sinin ise davalı ... adına müştereken tapuya kayıt ve tesciline, aynı bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen kısım yönünden davanın reddine, 144 ada 21 parsel sayılı taşınmaz ve bu taşınmazda yer alan ev yönünden davanın kabulüne, davalı ... ' ya ait olan hissenin 1/3' lük kısmının iptaline, iptal edilen kısmın davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

D. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

E. Temyiz Nedenleri

D. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

E. Temyiz Nedenleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemece... ada 21 parsel sayılı taşınmazın ev haricinde kalan zemin kısım hakkında açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, 1979 tarihli senette zeminden ...’e hisse verilmediğini, sadece evin 2. katının verildiğini bu sebeple 1998 tarihli senetle ...’in bu yeri davacıya vermesinin mümkün olmadığını, bu hususun ... tarafından da duruşmaya gelerek kabul edildiğini, mahalli bilirkişi ... ile senet tanığı ...’nın beyanlarına göre de sabit olduğunu, Mahkemenin gerekçe olarak gösterdiği “evde hissesi olanın zeminde hissesinin bulunmadığının düşünülemeyeceği” hususunun Anayasa'nın 48 inci maddesinde düzenlenen “Herkes dilediği alanda çalışma ve sözleşme hürriyetine sahiptir.” hükmüne aykırı olduğunu, bozma kararında belirtildiği gibi 1979 ve 1982 tarihli senetler irdelenmeksizin hüküm kurulduğunu, ayrıca... ada 22 parsel sayılı taşınmazda (D) harfi ile gösterilen kısma yönelik kurulan hükmün de hatalı olduğunu, davalının Mahkeme kararında belirtildiği gibi hiçbir aşamada bu bölümün müşterek olduğunu söylemediğini, (D) harfi ile gösterilen bölümü davalının kullandığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

F. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan tapu kaydının iptali ile tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 üncü, 15 inci maddesi, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6 ıncı ve 713 üncü maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190 ıncı maddesi

3. Değerlendirme

Kadastro sonucunda ... köyü çalışma alanında bulunan... ada 21 ve 22 parsel sayılı 460.23 ve 753,45 metrekare yüz ölçümündeki taşınmazlardan 22 parsel davalı ... ..., 21 parsel ise eşit payla davacı ... ve davalı ... ... adına miras yoluyla gelen hak, paylaşma, bağışlama ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tespit ve tescil edilmiştir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK’un geçici 3/2 inci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un uygulanacağı davalar yönünden HUMK’un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle

Davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 963,56 TL bakiye onama harcının temyize gelen davalıdan alınmasına,

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle

Davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 963,56 TL bakiye onama harcının temyize gelen davalıdan alınmasına,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

10.01.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...