muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2213, Karar No: 2025/8482, Tarih: 07.05.2025

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olay değerlendirildiğinde; sanığın eyleminin, katılanın ..., ... ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu sözlerin rahatsız edici, kaba ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Antalya 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2 Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13893, Karar No: 2009/427, Tarih: 19.01.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/13893 E.  ,  2009/427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine ile davacılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 25.12.2006 gün ve 2006/6378-8235 sayılı bozma kararında özetle: “Mahkemece dava konusu taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılıp yapılmadığı Orman Yönetiminden sorularak; yapıldı ise kesinleşmiş tahdit haritası, kesinleşmemiş ise eski tarihli memleket haritası, ... fotoğrafları ve amenajman haritası uygulanarak, taşınmazların öncesi belirlenmeli, orman olmadığının saptanması halinde yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından zilyetlik ve imar ihya durumu araştırılmalı, ... yapısı incelenerek zilyedlikle kazanılabilecek yerlerden olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi” gerekçesiyle hüküm bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra davacıların davasının kısmen kabulüne ve dava konusu 117 ada 128 nolu parselin ... bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 26265,11 m2'lik bölümünün tarla niteliğiyle davacılar adlarına, (C) harfi ile gösterilen 25329,70 m2’lik kısmın tespit gibi ham ... niteliği ile Hazine adına, (B) harfiyle gösterilen 29694,47 m2’lik bölümün ve 117 ada 80 nolu parselin tamamının orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından 117 ada 128 parselin (A) bölümüne yönelik, davacılar tarafından 117 ada 80 parselin tamamı ile 128 nolu parselin (B) ve (C) bölümlerine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

1) Davacı ... ve arkadaşlarının dava konusu 117 ada 128 nolu parselin (B) ve (C) ve 80 nolu parsellere yönelik temyiz itirazları bakımından; İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi tarafından resmi belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Çekişmeli taşınmazın (A) harfli bölümüne yönelik olarak davalı Hazinenin temyiz itirazlarına gelince: Mahkemece bu bölüm üzerinde davacı gerçek kişiler yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu ve orman sayılmayan yerlerden olduğu kabul edilerek, davacı gerçek kişiler adına tesciline karar verilmişse de, mahkemenin bu kabulü dosya içeriğine ve toplanan delillere uygun düşmemektedir. Şöyle ki; dosya içinde bulunan 24.07.2008 havale tarihli Orman Mühendisi ... Tural tarafından düzenlenen raporda; çekişmeli 128 parselin (A) bölümünün 1953 tarihli memleket haritasında

-2-

2008/13893-2009/427

-2-

2008/13893-2009/427

ve 1951 tarihli ... fotoğraflarında çalılık rumuzlu alanda kaldığı, Eğiminin %20-25 olduğu, taşınmazın ... yıllar boş kalması nedeniyle, meşe tohumlarının çeşitli faktörler etkisiyle parsel üzerine taşınması suretiyle, üzerinde seyrek halde 8-10 yaşlı alana sonradan gelmiş olan palamut meşeleri bulunduğu, eskiden ... yapıldığına dair izler bulunduğundan bu bölümün orman sayılan yerlerden olmadığı bildirilmiştir. 6831 Sayılı yasanın 1/j maddesi, orman ve ... muhafaza karakteri taşımayan yerlerin orman sayılmayacağının öngörmüştür. Bilimsel ve teknik olarak arazi eğiminin %12’ den fazla olması halinde o arazi kesimi erozyonla karşı karşıya kalacağından, ... muhafaza karakteri taşıdığı kabul edilmesi gerekir. Hal böyle olunca; taşınmazın (A) bölümünün saptanan bulgulara göre 6831 Sayılı yasanın 1/j maddesi kapsamı dışında olup orman sayılan yer olduğu düşünülerek, bu bölüm hakkında da davacıların davasının reddine karar vermek gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülmüştür. Öte yandan Orman bilirkişinin taşınmaz üzerindeki palamut meşesi ağaçlarının tohumlama yolu ile etraftan geldiği şeklindeki açıklamalarına itibar edilemeyeceği zira, Dairemizin 02.06.2008 gün ve 2008/5389 - 8060 sayılı dosyasında uzman Ormancı Bilirkişiler Kenan ..., Memduh ... ile Jeolog Bilirkişi ... Yılmazel tarafından düzenlenen 02.02.2007 tarihli raporda "Davalı taşınmazın memleket haritasındaki rumuzlara göre çalılık alanlar içerisinde kaldığı görülmekte ise de, taşınmaz üzerinde bulunan meşe ağaçlarının mevcudiyeti, harita tanzimine müstenit olan ... fotoğrafının çekimi sırasında bu ağaçların kesilmiş olduğu sadece çalılık örtünün kaldığı kanaati uyanmıştır. Kaldı ki; meşe ağacı tohumu, ağır tohumlu ağaçlar grubu içerisinde yer aldığı ve tohum kanatlarının olmaması nedeni ile uzak mesafelere rüzgar v.s. gibi etkenlerle taşınarak çalılık alanlar içerisinde çimlenip yetişmesi mümkün görülmemektedir. Dolayısı ile davalı taşınmaz üzerindeki meşe ağaçlarının daha önceki yıllarda tahrip edildiği, ... fotoğraflarının bu yıllarda çekilmiş olduğu, daha sonraki yıllarda ... altında kalan kök ve yüzeyde bulunan gövde kesitlerinden çıkan kök ve sürgünlerinden yeniden bugün üzerinde görülen meşe ormanının meydana geldiği" şeklindeki bilimsel açıklamalar da nazara alındığında, mahkemece davacı gerçek kişilerin davasının reddine, taşınmazın orman niteliği ile tescile karar verilmesi gerekirken, çekişmeli taşınmazın (A) harfiyle işaretli bölümünün orman sayılmayan yerlerden olduğu ve davacı gerçek kişiler yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu kabul edilerek bu bölümün davacı gerçek kişiler adlarına tapuya tesciline karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ : 1) Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle; davacı gerçek kişilerin 117 ada 128 parsel sayılı taşınmazın (B) ve (C) harfli bölümlerine ve 117 ada 80 nolu parsele yönelik temyiz itirazlarının reddi ile bu bölümle ilgili olarak hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının gerçek kişilere yükletilmesine,

2) 2. bentte açıklanan nedenlerle; davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile çekişmeli 117 ada 128 parsel sayılı taşınmazın (A) harfli bölümüne yönelik olarak hükmün BOZULMASINA 19/01/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10510, Karar No: 2019/5559, Tarih: 13.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/10510 E.  ,  2019/5559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01.01.2013-01.12.2014 tarihleri arasında davalı alt işveren firmalar aracılığı ile davalı Üniversitede güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, son ücretinin aylık net 1.050,00 TL olduğunu, davacıya yılda iki kez yazlık ve kışlık olmak üzere iş kıyafeti verildiğini, davacının iş akdinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini alacak ve tazminatlarının ödenmediğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Üniversite vekili cevap dilekçesinde, davacının müvekkili kurum çalışanı olmadığını savunarak açılan davanın reddini talep etmiştir.

Davalı HMS Grup şirketi vekili cevap dilekçesinde, davacının müvekkili şirkette çalışmasının bulunmadığını bu nedenle müvekkili şirkete dava yöneltilemeyeceğini savunarak haksız ve yasal dayanaktan yoksun davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Desa Özel Güvenlik şirketi vekili cevap dilekçesinde, 31.12.2014 tarihinde sözleşme süresinin bitimi nedeniyle ve davacı ile yapılan iş sözleşmesinin de bir yıllık olması ve belirli süreli olması nedeniyle akdin sona erdiğini, üst işveren olan kurumun davacıyı işe başlatmadığını savunarak açılan davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar ... ve Desa Özel Güvenlik Şirketi vekilinin tüm, davalı Hms Grup Güvenlik şirketi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı asil, asıl işveren Mersin Üniversitesi'nin son alt işvereni Desa şirketinde çalışırken iş akdi sona ermiş olup davalılardan Hms şirketi son alt işveren olmadığından ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağından sorumlu değildir. Açıklanan nedenle davalı Hms şirketinin ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağından sorumlu tutulması hatalıdır.

3- Yukarıdaki bozma gereğince davalı Hms şirketi yönünden reddi gereken ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağı talepleri bakımından davalı Hms şirketi lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği de gözden kaçırılmamalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 13/03/2019 tarihinde oybiriği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31868, Karar No: 2014/23837, Tarih: 20.10.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/31868 E.  ,  2014/23837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/207381

MAHKEMESİ : Diyarbakır 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2012

NUMARASI : 2012/185 (E) ve 2012/487 (K)

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay günü, saat:05.00 sıralarında müştekinin aracının çalınması, aynı gün 45 dakika sonra aracın Peyas mahallesinde farları yanar vaziyette polis ekibi tarafından görülmesi, bunun üzerine araçtan inen 3-4 kişinin yaya olarak kaçmaya başlaması, yaşanan kovalamaca sonucu sanık ve arkadaşı olan diğer 2 kişinin yakalanması biçiminde gerçekleşen olayda, takibe katılan tanık polis memuru M. Ç..'in duruşmadaki ifadesinde, araçtan inerek kaçmaya başlayan şahsın eşgalini net olarak belirlediğini, yakalandığında bu şahsın sanık olduğunu tespit ettiğini belirtmesi, yine tanık polis memuru A.B..'in aynı duruşmadaki ifadesinde araçtan inen şahıs ile yakalanan sanığın kıyafetlerinin aynı olduğunu beyan etmesi, sanığın olay saatinde orada bulunma sebebine ilişkin çelişkili savunmalarda bulunması, yakalama tutanağında belirtilen ve takip sırasında evlerin çatısından atlayarak düşüp yaralanan şahsın, ele geçmeyen şahıslardan birinin olmasının mümkün olması karşısında; oluşa, dosya kapsamına ve delillere uygun olan mahkemenin kabul ve değerlendirmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamış, dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın, müştekiye ait, kontak anahtarı üzerinde bırakılmış aracı çalması biçimindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2- Suça konu araç ile araç içinden alınan cep telefonunun sanık tarafından rızayla iade edilmeyip, polis takibi sonucu ele geçmiş olması karşısında, koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/2. maddesinin uygulanması,

3- Hırsızlık suçunun konusunu oluşturan aracın çalınmasından sonra zarar verilmesi nedeniyle ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı gözetilmeden sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca mala zarar verme suçundan da cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 1412 sayılı CMUK'nın 325. maddesi uyarınca (3) nolu bozma nedeninin niteliği itibarıyla temyize gelmeyen sanık H.. U..'a SİRAYETİNE, 20/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20462, Karar No: 2010/24069, Tarih: 19.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/20462 E.  ,  2010/24069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 19.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.