muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1835, Karar No: 2019/3580, Tarih: 22.05.2019

Mahkemece bozma öncesindeki 13.03.2015 tarih, 2013/1285 E. - 2015/350 K. sayılı kararda; dava konusu.....ortak alanındaki otoparkın,..... Müdürlüğü yazısı doğrultusunda bina cephesinden itibaren 5.00 m. dışta kalan kısmının otopark olarak düzenlenmesine karar verilmiş, hükmün bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine, kapatılan 18. Hukuk Dairesinin 15.02.2016 gün ve 2015/20739 E. - 2016/2346 K. sayılı bozma kararı ile; “Somut olayda, yerinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda; mimari projeye göre anataşınmazın ön, arka ve yan cephelerinde bulunan mahallin bahçe olarak belirtildiği, otopark düzenlemesinin yapılmadığı, davacıya ait 3 numaralı bağımsız bölümün anataşınmazın zemin katında ve otopark alanının bulunduğu mahalle cepheli olduğu, davaya konu otoparka park edilen otoların özellikle gece giriş ve çıkışlarda farlarından yayılan ışıkların, davacıya ait bağımsız bölümün salon duvarının 0,95m. olması nedeniyle rahatsızlık vereceği, anataşınmazın yan tarafında bulunan otoparkın mimari projesine uygun hale getirilmesi gerektiğinin belirtildiği, 29.02.2015 tarihli kat malikleri kurulu toplantısında “otoparkın düzenlenmesi hususunda şimdilik bir karar alınmamasına” karar verildiği, 20.02.2012 tarihinde dava konusu yerin (...... bölümündeki otopark olarak kullanılan kısım için) otopark olarak kullanılıp kullanılmaması konusunun kat maliklerinin onayına sunulduğu, ancak onay veren kat maliklerinin tüm kat maliklerinin beşte dört çoğunluğuna ulaşamadığı, davacının ön bahçenin otopark yapılıp yapılamayacağı hususunda başvurusu üzerine ... 03.06.2013 tarihli yazısında, binaya ait 18.06.1969 onay tarihli mimari projede önbahçe mesafesi 10 m. olduğundan, bina cephesinin 5 m. dışında kalan kısmın otopark olarak düzenlenebileceğinin bildirildiği, bilirkişi raporunda dava konusu otoparkın binanın yan tarafında bulunduğu, ...... yazısında ise binanın ön bahçesinin otopark olarak düzenlenebileceğinin belirtildiği, davalıların temyiz dilekçesinde ise binanın ön cephesinin ve apartmana girişin Karyağdı sokakta olduğu,

....

....

otoparkın ise yan cephede....... baktığı belirtilmiştir. Bu durumda ..... otopark yapılmasının mümkün olduğunu belirttiği yer ile dava konusu otopark olarak kullanılan yerin, mahallinde keşif yapılarak tespit ettirilmeden infazda tereddüt yaratacak şekilde eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesinin doğru görülmediği" gerekçesiyle bozulmuş, bir kısım davalılar vekilince karar düzeltme isteminde bulunulması üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 02.11.2017 gün ve 2017/1527 E. - 2017/8780 K. sayılı kararı ile ana yapıya ait mimari projede otopark yeri bulunmadığı, binanın ön, arka ve yan cephesinin mimari projede bahçe olduğu, eski hale getirilmesi istenilen otoparkın kullanılmasına Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesinin ikinci fıkrasına göre tüm kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızasının bulunmadığı, yine mahkemece hüküm altına alınan yeni otopark alanına ilişkin olarak tüm kat maliklerinin 4/5 çoğunluğuyla alınmış kararın da olmadığı, halihazırda kullanılan otoparkın ise davacı kat malikini rahatsız edici nitelikte olduğu, bu durumda onaylı mimari projede bahçe olarak gözüktüğü halde otopark olarak kullanılan alanın mimari projesine uygun hale getirilmesine karar verilmekle yetinilmesi gerekirken kat maliklerinin iradesi yerine geçilerek belediye başkanlığı tarafından bildirilen yerin otopark olarak düzenlenmesine karar verilmesinin doğru olmadığı, açıklanan bu hususların bir kısım davalılar vekilinin karar düzeltme dilekçesi üzerine yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşılmış olduğu gerekçesiyle, kapatılan 18. Hukuk Dairesinin 15.02.2016 gün ve 2015/20739 E. - 2016/2346 K. sayılı maddi yanılgıya dayalı bozma kararının kaldırılarak; açıklanan nedenlerle; bir kısım davalılar vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulüyle kapatılan 18. Hukuk Dairesinin 15.02.2016 gün ve 2015/20739 E. - 2016/2346 K. sayılı bozma kararının ortadan kaldırılmasına, yerel mahkemenin 05.03.2015 gün ve 2013/1285 E. - 2015/350 K. sayılı hükmünün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinin atfıyla, uygulamasına devam edilen 1086 sayılı HUMK'nın 428. maddesi gereğince değişik gerekçe ile bozulmasına karar verilmiş, bozma kararına uyan mahkemece; davanın kısmen kabulüyle; davaya kon..... sayılı parselde kayıtlı taşınmazda mimari projede bahçe olarak özgülenen ancak otopark olarak kullanılan alanın, mimari projesine uygun hale getirilmesine, davalılara bu konuda 30 günlük süre verilmesine, fazlaya ilişkin istem hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili ve dahili davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Kat Mülkiyeti Kanunu uyarınca, ortak alanlara yapıldığı bildirilen müdahalenin önlenmesi, eski hale getirilmesi ve Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi uyarınca hâkim müdahalesi istemine ilişkindir.

Dava, Kat Mülkiyeti Kanunu uyarınca, ortak alanlara yapıldığı bildirilen müdahalenin önlenmesi, eski hale getirilmesi ve Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi uyarınca hâkim müdahalesi istemine ilişkindir.

Dosya kapsamı ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına

22/05/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2016/11138, Karar No: 2017/837, Tarih: 08.03.2017

**5. Ceza Dairesi         2016/11138 E.  ,  2017/837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/07/2016 gün ve 2016/188 E. 2016/184 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9949, Karar No: 2013/4153, Tarih: 22.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/9949 E.  ,  2013/4153 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b-d-e, 89/3-d, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ile mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ile mahalli Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak

Katılan hakkında tanzim edilen raporlarda meydana gelen yaralanma nedeniyle yüzde sabit ize ve yüzde sürekli değişikliğe neden olduğu belirtildiği ve bu durumda TCK'nın 89. maddesinin uygulanacak hükümleri değişeceğinden, mağdurda meydana gelen yaralanmanın yüzde sabit ize mi yoksa yüzde sürekli değişikliğe mi neden olduğunun tespiti açısından yeniden Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiğinin gözetilmemesi;

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi ile tayin edilecek temel cezanın, yaralanmanın yüzde sürekli değişikliğe yol açması nedeniyle 89/3-d maddesi ile arttırılması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden önce 89/2-b-d-e maddesi ile arttırılıp, sonra da bu miktar üzerinden anılan Kanunun 89/3-d maddesi ile yeniden arttırım yapılarak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık ile Mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16851, Karar No: 2012/15253, Tarih: 31.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/16851 E.  ,  2012/15253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Pendik 2.Sulh Hukuk ve Bayburt Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, 06.12.2012 tarihli uyap sorgulamasında,kısıtlı adayı ...'in adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre yurt içi yerleşim yerinin ".... Mahallesi, No: 15 ... .../..." adresi olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda, nüfusa kayıtlı olunan yerin yerleşim yerine karine olduğuna ilişkin hükmün yürürlükten kaldırılmasına göre, uyuşmazlığın Pendik 2.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nin 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nin 25 ve 26.) maddeleri gereğince Pendik 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 31.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17133, Karar No: 2015/3666, Tarih: 05.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/17133 E.  ,  2015/3666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin hazırlık aşamasında olayın sıcaklığıyla bildirdiği suç saatine mahkemenin itibar etmesinde bir aykırılık görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'nun temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 05.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17987, Karar No: 2015/902, Tarih: 19.01.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/17987 E.  ,  2015/902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık Nurgül Yel'in temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11727, Karar No: 2012/14556, Tarih: 06.12.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/11727 E.  ,  2012/14556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, tapuda murisi adına kayıtlı 9277 parsel sayılı taşınmaza davalının sürmek ve kazık dikmek suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, çekişmeli yerin murislerine ait olduğunu, yarısını ektiğini ileri sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, elatma olgusunun sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 14.34.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 06.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/47, Karar No: 2007/68, Tarih: 30.01.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/47 E.  ,  2007/68 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 112 ada 14 ve 16 parsel sayılı 10127.85, 7524.70 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlardan 14 parsel kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davacı ... adına, 14 parsel ise kayalık vasfı ile Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde dava konusu 112 ada 14 parselin bir kısmının adına tespit edilen 16 parsele dahil olduğu ve zilyet bulunduğu iddiasına dayanarak bu kısmın 16 parsele eklenmesi istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulü ile niza konusu 112 ada 14 parselin teknik bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 1633.63 metrekarelik kısmının davacı adına tespit gören 16 nolu parsele eklenmesine, kalan 8494.22 metrekarelik kısmın kayalık vasfı ile tespit gibi Hazine adına tesciline, 16 numaralı parsele temyiz edilmeyerek kesinleşen 17 parselin (B) kısmınında eklenmek suretiyle toplam 10935.83 metrekare olarak davacı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, çekişmeli taşınmazın temyize konu bölümünün tarım arazisi niteliğinde bulunduğu, kamu yararına tahsis edilen Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan veya yasalar gereğince Devlete intikal eden yerlerle ilgisinin olmadığı, zilyetlikle mülk edinme şartlarının adına tescil kararı verilen yararına gerçekleştiği mahallinde yapılan keşif ve uygulama ile belirlendiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 30.1.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/33043, Karar No: 2016/29498, Tarih: 29.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/33043 E.  ,  2016/29498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin haftanın beş günü üç saatten az olmamak üzere fazla mesai yaptığını beyanla fazla mesai alacağını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının fazla mesai yapmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesinde karar, davacının da emsal işçi gibi haftalık dört saat fazla mesai yaptığı değerlendirilerek fazla mesai hesaplanmasına yönelik olarak bozulmuş; anılan bozma ilamına uyulmakla re’sen yapılan hesap doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Dairemizce uygun bir indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, fazla çalışmanın takdiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, davacının fazla mesaisinin tanık beyanlarına göre hesaplandığı anlaşılmış olup mahkemece uygun bir indirim yapılmaksızın fazla mesai ücretine hükmedilmesi isabetli olmamıştır. Davacının fazla mesainin tanık beyanlarına göre tespit edildiği dönemde yapılan işin niteliği dikkate alınarak, işçinin hasta ve mazeretli olabileceği günler için mahkemece uygun bir indirime gidilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23263, Karar No: 2014/24169, Tarih: 18.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/23263 E.  ,  2014/24169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mut Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 08.05.2014

No : 2015/159-2014/164

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ve davalılardan Tedaş (Mut İşletme Müdürlüğü), Işıl Elek. Taah. San. Tic. Ltd. Şti. avukatları ile İ.. A.. tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava; 01.04.2004 tarihli iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan Kurum zararının tahsili istemine ilişkin olup, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Kanunun yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 9, 10, 26 ve 87. maddeleridir.

506 sayılı Yasanın 9. maddesi - (Değişik : 25.08.1999 - 4447 / 12 md. Y.T. 08.09.1999) ''İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli-taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır. (Ek : 14.07.1999 - 4410 / 1 md.) Dışişleri Bakanlığının sigortalı olarak yurtdışı göreve atanan personeli için işe giriş bildirgeleri ise, Kuruma en geç üç ay içinde gönderilir. ''düzenlemesini öngörmektedir. Anılan yasanın 10. maddesine göre ise 9. maddede öngörülen işe giriş bildirgesini süresinde Kuruma intikal ettirmeyen işverenler hakkında 26. maddede öngörülen sorumluluk halleri aranmaksızın, zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle Kurum tarafından bağlanan gelir ve harcamanın işverenden tahsil edileceğini düzenlemiştir.Yani, işverenin 506 sayılı Kanunun 25.08.1999 tarih ve 4447 sayılı Kanunun 2. maddesiyle değiştirilen ve 08.09.1999 tarihinden itibaren yürürlüğe giren 9 ve 10. maddesi hükmüne göre rücu alacağından sorumluluğu için; işe

giriş bildirgesinin sigortalının, işe başlatılmasından önce verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin kuruma verilmesinden önce meydana gelmesi gerekir.

giriş bildirgesinin sigortalının, işe başlatılmasından önce verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin kuruma verilmesinden önce meydana gelmesi gerekir.

506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluk; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10.maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasanın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesinde; işverenin 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılmalıdır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, eldeki dosyada, Mahkemece uygulama önceliği bulunduğu halde, 10. madde şartlarının oluşup oluşmadığı konusunda bir karar verilmemiştir.

O halde yapılacak iş, işyerinin hangi tarih itibarıyla 506 sayılı Yasa kapsamına alınması gerektiği belirlenmeli,bu kapsamda işyerinin tesciline ilişkin dosya getirilmeli ve işverence verilen işe giriş bildirgesinin Kuruma intikal tarihi belirlenmeli, sigortalının işverene ait işyerinde işe başladığı tarihin açık ve net biçimde saptanmalı ve özellikle sigortalıya ait işe giriş bildirgesinin Kuruma intikal ettiği tarih ile iş kazası aynı tarihe rastlıyor ise, işe giriş bildirgesinin daha önce verildiğinin ispat yükünün işverene ait olacağı gözetilmelidir.

Mahkemece, davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Yasanın 9. ve 10.maddesine ilişkin olarak olumlu-olumsuz bir değerlendirme yapılıp hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması, isabetsiz bulunmuştur.