muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3627, Karar No: 2014/7170, Tarih: 11.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3627 E.  ,  2014/7170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırklareli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2013

NUMARASI : 2013/111-2013/188

Taraflar arasında görülen kooperatifin feshi davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 13.01.2014 gün ve 2013/7258 Esas, 2014/46 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı S.. P.. tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, Kırklareli İli...İlçesi Sınırlı Sorumlu Poyralı Tarımsal Kalkınma Kooperatifi'nin 2009, 2010 yıllarında yapılan olağan ve olağanüstü genel kurul toplantılarında divan oluşturulamadığını ve organlarını teşekkül ettiremediklerini, halihazırda kooperatifin herhangi bir faaliyetinin olmadığını, bundan sonra da amacına ulaşma imkânının bulunmadığını ileri sürerek, anılan kooperatifin feshine ve tasfiye heyeti atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, üç yıldır genel kurul toplantılarını yaptıklarını, ancak organlarını teşekkül ettiremediklerini, faaliyet imkânı kalmadığını savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile kooperatifin feshine ve son yönetim kurulu üyelerinin tasfiye heyeti olarak atanmasına dair verilen karar, davalılar B.. Ç.., M.. B.., S.. P.. ve F.. E.. tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 02.11.2012 tarih ve 4656 E, 6360 K. sayılı ilamıyla, kooperatifin feshine ilişkin davalarda husumetin feshi istenen kooperatife yöneltilmesi gerektiği, davacı tarafça kooperatif tüzel kişiliği hasım gösterilerek dava açıldığı halde, kooperatifin son yönetim kurulu başkan ve üyeleri olan davalıların, HUMK'nın hükümlerine aykırı olarak davaya dahil edilmeleri ve bu şahıslarla ilgili harç, yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle, bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davalı S.. K.. aleyhine açılmış olan davanın kabulü ile, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu ve Türk Ticaret Kanunu'nun ilgili hükümleri gereğince S.. K..'nin feshine, kooperatifin tasfiyesine, tasfiye işlemlerini yürütmek üzere yönetim kurulu üyeleri olan M.. B.., M.. T.., F.. E.., B.. Ç.. ve S.. P..'ın tasfiye heyeti olarak atanmasına, diğer davalı aleyhine açılan davanın reddine dair verilen karar, davalı S.. P..'ın temyiz istemi üzerine Dairemizin 13.01.2014 tarih ve 2013/7258 E., 2014/46 K. sayılı ilamıyla mahkemece tasfiye memuru olarak atanan ve aynı zamanda yönetim kurulu üyesi olan davalı S.. P..'ın ortaklıktan ve yönetim kurulu üyeliğinden istifa etmeden tasfiye memurluğu görevinden istifa hakkını kullanmasının mümkün bulunduğu belirtilerek onanmıştır.

Davalı S.. P.., karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

Davalı S.. P.., karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı S.. P..'ın karar düzeltme isteminin REDDİNE, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 11.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7192, Karar No: 2016/567, Tarih: 21.01.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/7192 E.  ,  2016/567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükmün sanık müdafileri tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, 23.12.2015 Çarşamba saat 13.30’a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafilerine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanık müdafiin gelmediği, ayrıca bir talepte de bulunmadığı, anlaşılmakla Yargıtay Cumhuriyet Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde DURUŞMASIZ inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek, vaktin darlığına binaen dosyanın incelenmesi başka bir güne bırakılmıştı.

Bugün dava evrakı incelenerek aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

24.12.2012 tarihli duruşmada, CMK'nın 182/2. maddesi uyarınca duruşmanın kapalı yapılmasına karar verildiği, devam eden duruşmaların da kapalı yapılıp hükmün kurulduğu duruşmaya kapalı başlandığı, sanıktan son sözü sorulduktan sonra yargılamaya açık olarak son verildiği belirtilerek hüküm kurulmuş ve hükmün sonuç bölümünde de verilen kararın açık celsede anlatıldığının belirtildiği, ancak açıkça kapalılık kararının kaldırılmadığı, dosya içeriğinden hükmün açık ya da kapalı duruşmada verilip verilmediği noktasında çelişki oluştuğu anlaşılmakla;

5271 sayılı CMK'nın 182 ve 185. maddelerine göre sadece onsekiz yaşını doldurmayan sanıklar hakkındaki hükümlerin kapalı duruşmada açıklanabileceği, genel ahlâkın kesin olarak gerekli kıldığı hallerde aynı Kanunun 182/2. maddesi uyarınca duruşma kapalı yapılsa dahi 182/3. maddesine göre hükmün açık duruşmada açıklanmasının zorunlu olduğu gözetilmeden, açık duruşmaya geçildiğine dair bir karar verilmeden hükmün okunup açıklanması suretiyle aleniyet ilkesinin ihlal edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7077, Karar No: 2017/52, Tarih: 16.01.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/7077 E.  ,  2017/52 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile genel tatil ücreti, bayram çalışma ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalının temizlik işini üstlendiği işyerinde temizlik personeli olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının ihale ile alınan iş için 01/07/2006-31/12/2008 tarihleri arasında çalıştığını, ihalenin sona ermesi ile işin ... İnş. Tic. Ltd. Şti. tarafından alındığını ve davacının bu şirkette çalışmaya devam ettiğini, belirli süreli iş sözleşmesi olduğu için ihbar tazminatına hak kazanamadığını, aralıksız 1 yılı doldurmaması nedeniyle yıllık izin ücretine hak kazanmadığını, kıdem tazminatı ile ilgili sorumluluğun ... İnş. Tic. Ltd. Şti. ile asıl işverene ait olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız şekilde fesh edildiği buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gibi yıllık izin ve genel tatil ücreti alacakları da olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. ... Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir ( Dairemizin 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir ( Dairemizin 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı taraf davalının yüklendiği temizlik işinde çalışırken iş sözleşmesinin 31/12/2008 tarihinde işverence haksız şekilde sona erdirildiğini iddia etmiş ise de bu tarihde bir fesih olmayıp dava dışı asıl işverenle hizmet alım sözleşmesi imzalayan yeni firma nezdinde çalışmaya devam ettiği anlaşılmıştır. Buna göre 31/12/2008 tarihinde bir fesih işlemi olmayıp devir vardır ve davacının bu tarih itibariyle feshe bağlı hakları talep imkanı yoktur. Ancak hizmet döküm cetveline göre anılan tarihden sonra davacının farklı tarihlerde çıkış ve girişleri olduğu görülmüştür. Buna göre Mahkemece 31/12/2008 sonrası tazminat ödemesini gerektirir şekilde bir fesih durumu olup olmadığı belirlenip böyle bir fesih olduğu takdire davalının kendi döneminden ve kendi dönemindeki ücretle kıdem tazminatından sorumlu olduğunun kabulü gerekir. Mahkemece bu yönde araştırma yapılıp davacının davalıdan kıdem tazminatı alacağı olup olmadığı belirlenmesi gerekirken 31/12/2008 tarihinde gerçekleşen bir fesih olmadığı halde davalının feshe bağlı kıdem, ihbar ve izin alacağından sorumlu tutulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4778, Karar No: 2015/8065, Tarih: 01.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/4778 E.  ,  2015/8065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2014

NUMARASI : 2011/902-2014/889

Taraflar arasındaki evliliğin butlanına ilişkin davada İstanbul 3. Asliye Hukuk ve İstanbul 2. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, evli olan davalıların nüfusta dayı – yeğen olarak görünmeleri nedeniyle evlenmelerinin mutlak butlan nedeniyle iptali istemine ilişkindir.

İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesince, davalıların evliliklerinin mutlak butlan nedeniyle iptalinin istendiği, Digor Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından Aile Mahkemesi sıfatıyla İstanbul Asliye Hukuk Mahkemesine gönderildiği ve Aile Mahkemesinin görevine girdiği gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

İstanbul 2. Aile Mahkemesi tarafından ise, davalılar arasında dayı – yeğen akrabalığının olmadığı belirtilip, davanın hatalı nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğundan söz edilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

İstek, evli olan davalıların evlenmelerinin mutlak butlan nedeniyle iptaline ilişkindir. Davanın çözümünde Türk Medenî Kanununun ikinci kitabındaki, 145, 146, 156, 157, 158 ve 160. maddeleri hükümleri tartışılıp, değerlendirileceğinden uyuşmazlığın İstanbul 2. Aile Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul 2. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1525, Karar No: 2025/1515, Tarih: 06.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/1525 E.  ,  2025/1515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1730 Esas, 2024/2067 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sarayköy Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/694 Esas, 2023/70 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Mahkeme kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

Dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.