muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/249, Karar No: 2010/108, Tarih: 04.05.2010

Bunlardan, ölenin arkadaşı olan C. B..’ın, kolluktaki 03.09.2005 tarihli ifadesinde; “Bugün saat 07.00 sıralarında ben, arkadaşlarım E.Ç.. ve N.Y..ile beraber U. M..’de bulunan demir parçalarını at arabamıza yükledik ve oradan yaklaşık olarak 2-3 km. uzaklaştıktan sonra otobanın kenarında bulunan yan yola çıktık, Gebze istikametine doğru gidiyorduk. (Üç adet at arabası ile) Ben en önde seyir ediyordum. Arkamdan da E.. at arabası ile geliyordu. Onun arkasında da N..kendi at arabası ile seyir ediyordu. Ön tarafımızdan bir şahıs siyah renk markasını tam hatırlamıyorum araçla önümüzü kesti ve tabancasını çıkartarak aracından aşağıya indi. (Aracı bu şahıs kullanıyordu) Bunun üzerine hemen tabancası ile arka arkaya 4 el bize doğru ateş etti. Ben tabancayı görünce hemen at arabasının üzerinde eğildim tabancadan çıkan mermiler bana isabet etmedi. Tabancadan çıkan mermilerden bir tanesi en arka tarafımızda at arabası ile seyir eden N..’e isabet etti. Bu sırada tabanca ile ateş eden şahıs olay yerinden kaçtı. Ben ve arkadaşım E.. hemen N..’i Gebze Devlet Hastanesine at arabasıyla götürdük. Ateş eden şahıs uzun boylu, beyaz saçlı 45-50 yaşlarındaydı. Daha sonra ilçe emniyet müdürlüğüne giderek durumu anlattık” derken, bu olaydan biraz önce gerçekleşen hırsızlık suçunun soruşturulduğu dosyada Cumhuriyet savcısına şüpheli sıfatıyla yaptığı 04.09.2005 tarihli savunmada, kollukta verdiği ifadeyi tekrar ederek, “Olay günü sabah erken saatlerde hurda toplamak için evden toplam üç at arabası ile birlikte yola çıktıklarını, kendisine ait olan dışındaki diğer iki arabadan birisini E..'in, diğerini ise Nurettin'in kullandığını, ... Köyü Mevkiinde dolaşırken fabrika önünde çöple karışık dökülmüş hurda demir malzemesi gördüklerini, malzemeyi sahipsiz ve terk edilmiş sandıklarını, araçlarından inerek bir kısmını at arabalarının arka tarafına yüklediklerini, içeriden bir işçinin kendilerini görerek ‘çöpleri niye topluyorsunuz’ diye söylediğini, kendilerinin korkarak kaçtıklarını, fabrikadan 3 km. kadar uzaklaşıp kaçtıklarında, bir şahsın önlerini keserek kendilerine ateş etmeye başladığını, N..'in at arabasının lastiklerini vurduğunu, akabinde N..'i yakaladığını, şahsın ateş ettiği an en önde kendisinin olduğunu, kendisinin arkasında E..'in, en arkadan ise N.. Y..'in gelmekte olduğunu, N.. yaralanınca hemen hastaneye götürdüklerini, N..'in hastanede vefat ettiğini, şahsın kendilerine 4 el ateş ettiğini, kendilerinin hırsızlık kastı ile hareket etmediklerini, adı geçen S. A..ve E. Ş..'ün olay sırasında yanlarında olmadığını, onlara dönüş sırasında yolda denk geldiklerini, aldıkları malı tamamen teslim ettiklerini atılı suçlamayı kabul etmediğini” beyan ettiği, mahkemedeki ifadesinde ise, aynı şeyleri tekrar ettikten sonra, biz üç araba idik, her birimizin arabasında eşi de vardı, yani toplam altı kişi idik, olaydan sonra da hurdacıya gitmedik, doğrudan hastaneye gittik, şeklinde ilavede bulunduğu,

Ölenin bir diğer arkadaşı E.Ç..’in, kolluktaki 03.09.2005 tarihli ifadesinde; “Bugün saat 07.00 sıralarında ben, arkadaşlarım C. B.. ve N. Y..ile beraber ....Metal’de bulunan demir parçalarını at arabamıza yükledik ve oradan yaklaşık olarak 2-3 km. uzaklaştıktan sonra otobanın kenarında bulunan yan yola çıktık ve Gebze istikametine doğru geliyorduk. (Üç adet at arabası ile) Ben at arabamla ortada seyrediyordum. Arkamdan da N.. at arabası ile geliyordu. Ön tarafımızdan bir şahıs siyah renk markasını tam hatırlamıyorum araçla önümüzü kesti ve tabancasını çıkartarak aracından aşağıya indi. (Aracı bu şahıs kullanıyordu) Bunun üzerine hemen tabancası ile arka arkaya 4 el bize doğru ateş etti. Ben tabancayı görünce hemen at arabasının üzerinde eğildim, tabancadan çıkan mermiler bana isabet etmedi. Tabancadan çıkan mermilerden bir tanesi en arkada at arabası ile seyreden N..’e isabet etti. Bu sırada tabanca ile ateş eden şahıs olay yerinden kaçtı. Ben ve arkadaşım E.. hemen N..’i Gebze Devlet Hastanesine at arabasıyla götürdük. Ateş eden şahıs uzun boylu, beyaz saçlı 45-50 yaşlarındaydı. Daha sonra ilçe emniyet müdürlüğüne giderek durumu anlattık” derken, mahkemedeki ifadesinde, önceden söylediklerini tekrar ettikten sonra, biz üç araba idik, eşlerimizle birlikte her arabada iki kişi idik, biz hurdaları fabrikanın dışından aldık, dediği,

Sanığın oğlu olan O. A..’in ise, kolluktaki 03.09.2005 tarihli ifadesinde; “Ben sabah 06.40 sıralarında çalan telefonun sesine uyandım. Telefona babam H. A.. çıktı. Telefonu kapattıktan sonra babam işyerimize hırsızların geldiğini bildirdiklerini ve iş yerine gideceğini söyledi. Ben de beraber gitmek istediğimi söyledim ve işyerimize doğru kendi aracımız ile yola çıktık. Muallim Köy karşısı D-100 Karayolu Taş Ocakları Mevkii yan yol üzerinde işyerimizden hırsızlık yapan ve bize telefonla tarif edilen çingene tipli dört at arabalı kadın- erkek karışık yaklaşık 8-10 kişi ile karşılaştık. Ve onları at arabalarındaki malzemelerin bizim olup olmadığını kontrol etmek için durdurmaya çalıştık. Fakat şahıslar durmayıp kaçmaya devam ettiler. Çalınan malzemelerin bizim olduğunu anlayınca kaçmalarını engellemek için babam at arabasının lastiğine ateş etti ve lastiği patlattı. Lastiği patlayan at arabası olay yerinde kaldı. At arabasından inerek kaçan şahıslar ellerine demir parçaları alınca babam ve ben korkup kendimizi korumak maksadı ile babam yere doğru iki el ateş edince koşarak olay yerinden kaçtılar. Ben babam ile birlikte olay sonrası işyerimize gittik ve çalışmaya başladık. Olay esnasında vurulan şahıs olup olmadığını görmedim. Daha sonra polisler işyerimize gelerek olayı anlattılar ve olayı polislerden öğrendim” derken, mahkemedeki ifadesinde, önceki beyanlarını da tekrar ederek, “dört at arabası ile yolda karşılaştık, at arabaları fabrikanın bulunduğu yönden Gebze’ye doğru geliyorlardı. Üzerlerinde demirler vardı. Fabrikadan arayanların tarif ettiği kişilerin bunlar olduğunu anlayınca, bunları durdurmaya çalıştık. Durmadılar. Yola devam ettiler. Bizim otomobili babam kullanıyordu. Babam bunun üzerine arabayı yavaşlattı. Otomobilden inmeden arabaların lastiklerine doğru ateş etti. Ben kimsenin yaralandığını görmedim. Kaç el ateş ettiğini saymadım. Babam durup dururken ateş etmedi. Bize doğru gelirlerken arabaların lastiklerine doğru ateş etti. Ateş ettiği sırada at arabaları ile bizim aramızda 5-6 metre mesafe vardı. Lastiklerine ateş edilmesine rağmen durmayarak gittiler, lastiği patlayan arabayı orada bıraktılar, at arabalarında 8-10 kişi vardı, lastiği patlayan arabanın sürücü ne oldu bilmiyorum, ilk olarak babam at arabalarındaki kişilere eli ile işaret yaparak durmalarını istemişti, ben bir kişinin vurulduğunu polisten öğrendim” şeklinde beyanda bulunduğu,

Mahkeme aşamasında ifade veren ve olayın görgü tanığı olduğu anlaşılan, ölenin nikahsız olarak birlikte yaşadığı T.B..ifadesinde; “Olay günü işe çıkmıştık, üç araba kaynak çubuklarını toplamaya çıktık. Kaynak çubuklarını fabrikaların oralardan topladık. Yola çıktık. Karşımıza bir taksi geldi. Hiçbir şey demeden, taksiden tabancayı çıkardı ve iki arabaya ateş etti. Herhalde iki kere ateş etti. Ben N..ile beraber en arkadaki arabada idim. Sağ tarafından vuruldu. Bana ‘ben vuruldum’ dedi. Şaşırdım. Sanık ateş ettikten sonra geri döndü. İki kere de bana ateş etti, vurmaya çalıştı. Sonra N..’i hastaneye götürdü, arabalardan hiçbirinin tekerine kurşun gelmedi” dediği,

Bunların dışındaki tanıkların ise, öldürme olayının değil, bu olaydan biraz önce gerçekleşen ve bir anlamda bu olayın başlangıç kısmını oluşturan hırsızlık olayının tanıkları oldukları,

Bu tanıklardan, sanığa ait işyerinde çalışan Y.D..’ün, kolluktaki 03.09.2005 tarihli ifadesinde; “Ben Gebze İlçesi Tavşanlı Köyü Kadıyeri Mevkiinde faaliyet gösteren ... Metal Ltd. Şti’nde yaklaşık on yıldır işçi olarak çalışmaktayım. Bu sabah saat 06.30 sıralarında, bitişiğimizdeki adı Yebsan olan fabrikanın bekçisi telefonla arayarak bana ‘sizin işyerine çingeneler doldu bak’ diyerek beni uyardı ve telefonu kapattı. Ben iş arkadaşım İ. V.. ile birlikte fabrikanın dış kapısına koştum. Gördüğümüz manzara akşamdan benim kapattığım dış kapının açılıp içeriye girilmiş olduğu ve bizim farikaya ait demir malzemelerin at arabalarına hızla taşındığıydı. Toplam dört adet at arabası ve bu arabaların yanında bayan-erkek karışık yaklaşık 8-10 kişi vardı. Bizim koştuğumuzu fark ettiklerinde acele ile at arabalarına binip hızla kaçmaya başladılar. Bu arada yanımda bulunan arkadaşım İ. kendisine ait cep telefonu ile işyeri sahibi H. A..e olayı bildirdi. Kaçarken yüklemiş oldukları demir malzemeler at arabalarından yollara saçılıyordu. At arabaları ile kaçan şahısları yaklaşık 150-200 metre kadar arkalarından koşarak takip ettik. Yetişemeyeceğimizi anlayınca ben ve arkadaşım geri işyerimize döndük. Ve fabrika girişi sağ tarafında bulunan büro tabir edilen odada yaptığımız incelemede içeride bulunan masanın çekmece gözünün bir tanesinin açık olduğunu, fabrikaya ait projelerin bir bölümünün yere düştüğünü ve dolap kapağının birinin açık olduğunu gördük. Beklemeye başladık. Saat 06:55 sıralarında H. A.. işyerine gelerek hırsızlara yolda rastladığını bize anlattı. Bu olayla ilgili başka herhangi bilgim yoktur” dediği, mahkemede de aynı doğrultuda beyanda bulunduğu,

Sanığa ait fabrikada çalışan İ. V..’nun, kolluktaki 03.09.2005 tarihli ifadesinde; “Ben 03.09.2005 günü Tavşanlı Köyü’nde bulunan ... Metal Fabrikasında çalışıyorum, o gün de bugün de gece vardiyasında çalışıyorum. Fabrikada bulunan köpek saat: 06:30 sıralarında hav1amaya başladı. Ben de dışarı çıktım. Kimseyi göremedim tekrar içeri makinenin başına gittim. Daha sonra aradan tahminen 5 dakika gibi kısa bir süre sonra fabrikanın telefonu çaldı. Telefonu yanımda çalışan Y. D.. isimli arkadaş açtı. Fabrikanın içinde hırsızlar olduğunu söylemişler biz de çalışmakta olan ben, Y.Di..ve H..ile birlikte hemen makineleri bırakarak hırsızların bulunduğu yere doğru koşmaya başladık. Dört tane at arabasının bulunduğunu ve çok kalabalık bir grubun olduğunu gördüm. At arabasının üstünde bizim fabrikaya ait demir parçaları vardı, bizi görünce kaçmaya başladılar. Kaçarken at arabasının üstündeki demir parçaları da dökülmeye başladı. Yol ayrımına kadar bunları kovaladık. Yol ayrımında fabrikamızı soyan hırsızların ayrıldığını görünce Yaşar bana burada bekle, hemen Jandarmayı ara dedi. Y..daha sonra onları takip etmeye başladı. Ben Jandarmayı aramayarak hemen ilk başta patronun haberi olsun diye fabrika sahibimiz olan H. A..’i aradım. Hırsızlık olayı var hemen fabrikaya gel dedim. Daha sonra ben orada bek1emeye başladım. Yavaş yavaş Y..'ın yanına doğru gitmeye başladım. Sonra patron H.. geldi. Patron bana hırsızları kovaladım ama bir şey yapamadım kaçıp gittiler dedi. Daha sonra fabrikaya geldik. Patron da oğlu ile birlikte tekrar giderek hırsızların bırakarak kaçıp gittikleri at arabasının üzerinde bizim fabrikaya ait malzemelerle birlikte ve lastiği patlak olarak fabrikaya getirdi. Patron bize, kaçarken arabanın 1astiğinden vurdum o yüzden bunu bırakıp kaçıp gitmişler dedi. Üstümüzü giydik, evimize gittik. Ben olayı sadece bu şekilde biliyorum. Hırsızlardan birinin öldüğünü sonradan öğrendim” dediği, mahkemede de aynı şeyleri söylediği,

H. C..’un, kolluktaki 03.09.2005 tarihli ifadesinde; “Ben Gebze İlçesi Tavşanlı Köyü Kadıyeri Mevkiinde faaliyet gösteren ...A.Ş’de yaklaşık bir yıldır işçi olarak çalışmaktayım. Bu sabah saat 06.30 sıralarında bitişiğimizde faaliyet gösteren .. Metal adındaki fabrikaya dört at arabası ve üzerinde bayan- erkek karışık yaklaşık 8-10 kişi gittiklerini gördüm. Hemen ....Metal adındaki işyerini 02627248515 numaralı telefonla arayarak fabrikalarına çingene tipli 8-10 kişinin girdiklerini ve demir hurda hırsızlığı yaptıklarını bildirdim. Daha sonra ismini bilmediğim .. Metal’de çalışan işçileri gören şahıslar acele ile at arabalarına binip hızla kaçmaya başladılar. Ve diğer işyerindeki işçiler çingene tipli şahısların peşinden koşmaya başladılar. Şahıslar kaçarken benim çalıştığım fabrikanın önüne çaldıkları demir parçalarını düşürdüklerini gördüm. Bu olayla ilgili başka herhangi bilgim yoktur” diyerek, mahkemede de bu ifadesini tekrar ettiği,

Mahkeme aşamasında ifadesine başvurulan savunma tanığı hurdacı Y.E..’ın, bu ifadesinde; “N.Y..ten daha önce topladığı hurdaları satın aldığım olmuştur. Olay günü ben dükkanda yokken, N. Y.. yaralı vaziyette dükkanıma gelmiş, niçin geldiğini bilmiyorum, yanımda çalışan M. A.. onu dükkana koymamış” dediği,

Sanık H. A..’in ise, kollukta müdafii huzurunda verdiği 03.09.2005 tarihli savunmasında; “Ben Tavşanlı Köyü Kadıyeri Mevkiinde bulunan ... Metal Limited Şirketinin sahibiyim. Bu şirketi yaklaşık olarak 5 yıldır işletmekteyim. Bugün saat: 06:45 sıralarında evimde kahvaltı yapmakta iken fabrikamın çalışanlarından İ.Va.. ev telefonumdan beni aradı. Telefonda bana H.. Bey çabuk fabrikaya gel, fabrikayı çingeneler bastı, bunlar dört at arabalı ve kalabalık bir grup dedi. Fabrikanın malzemelerini aldılar ve kaçıyorlar diyerek hemen telefonu kapattı. Ben de fabrikayı bastılar deyince üzerimi dahi değiştirmeden pijamalarım ile birlikte oğlum olan O. A..’i de yanıma alarak çıktım. Telefondaki İ.V.. telaşlı bir şekilde konuştuğundan acaba ne oldu diyerek kendi üzerime kayıtlı olan ve taşıma ruhsatlı  tabancamı da her ihtimale karşı yanıma aldım. Daha sonra üzerimde pijamalarım ve oğlum olduğu halde kendime ait olan ... plakalı ....marka kapalı kamyonetimle fabrikaya doğru yola çıktım. Ben olayın olduğu yere geldiğim esnada karşımdan gelen dört at arabasını fark ettim. Bunları aracımla selektör yaparak durdurmak istedim ancak bunlar durmadı ve hızlıca yanımdan geçip kaçmaya başladılar. Ben at arabalarının üzerindeki malzemeleri gördüm, benim fabrikamın malzemeleri idi. Daha sonra bu at arabaları durmayınca en sondaki arabayı durdurmak için üzerimde bulunan ruhsatlı tabancam ile havaya ateş ettim. O esnada fabrika çalışanlarımdan olan Y.D..de koşarak fabrika tarafından bize doğru geliyordu. Anladım ki hırsızları koşarak takip ediyordu. Ben havaya ateş ettiğim halde at arabası durmadı bende kaçmalarını engellemek için at arabasının lastiğine de ateş ettim ve patlattım. Lastiği patlatınca at arabası olay yerinde kaldı. Üzerinde bulunan ve tanımadığım 1 kadın 3 kişi vardı. Bunlar lastik patlayınca ellerine demir alarak kaçmaya başladılar. Ellerine demir alınca ben de yere doğru ateş ettim. Aramızdaki mesafe yaklaşık olarak 4-5 m. kadardı. Daha sonra bunlar ben yere doğru iki el ateş edince kaçtılar ve olay yerinden uzaklaştılar. Ben daha sonra bunlar gidince fabrikaya geri döndüm. Zarar ziyan ve çalınan malzemeler nelerdir diye baktım. Olay yerinde ateş ettiğimde bu şahıslardan vurulan olduğunu dahi görmedim. Dana sonra ben evime dönmek için yola çıktım, olay mahallinden benim fabrikam yaklaşık olarak 1-2 km. mesafededir. Ben eve geri dönerken lastiği patlayan ve üzerinde benim fabrikamın demirleri ile mallarım olan at arabasını fabrikanın önüne getirdim. Getirmemdeki sebep de, at arabası sahibi gelir de at arabasını alır, ben de onları yakalattırırım diyedir. Daha sonra ben evime gittim üzerimi değiştirdim. Aynı gün saat: 08:00 sıralarında tekrar fabrikaya döndüm ve çalışmaya başladım. Daha sonra polisler geldi. Bana emniyete kadar gideceğiz dediler. Ben de ne oldu diye sordum. Bir silahla yaralama olayı var dediler. Ben de sabahki olaydan bahsettim. Şahsın yaralanarak hastanede olduğunu polislerden öğrendim. Olayda kullandığım tabancayı polislere gösterdim

. Daha sonra ben evime gittim üzerimi değiştirdim. Aynı gün saat: 08:00 sıralarında tekrar fabrikaya döndüm ve çalışmaya başladım. Daha sonra polisler geldi. Bana emniyete kadar gideceğiz dediler. Ben de ne oldu diye sordum. Bir silahla yaralama olayı var dediler. Ben de sabahki olaydan bahsettim. Şahsın yaralanarak hastanede olduğunu polislerden öğrendim. Olayda kullandığım tabancayı polislere gösterdim. Onlar da beni ilçe emniyetine götürdüler dedi. Ben bu olayda yaralanan ve hastanede ölen şahsı emniyette öğrendim. Olay anında ateş etmemle vurulduğunu dahi görmedim. Ben bu olayda silahı sadece şahısları korkutmak ve durdurmak için kulandım. Şahsın vurulduğunu öğrenince çok üzüntü duydum hiç böyle bir şeyi olmasını istemezdim. Zaten böyle bir niyette insan değilim. Şayet kötü bir insan olsam bu şahıslara direk ateş ederdim” derken, Cumhuriyet savcısı önündeki, 04.09.2005 tarihli savunmasında; kolluktaki savunmasına aynen tekrar ettiğini söyledikten sonra, “ben kesinlikle maktüle öldürmek kastıyla ateş etmedim. Belirttiğim üzere öncelikle 9 mm. çapında taşıma ruhsatlı tabancamla uyarı ateşinde bulundum. Durmamaları üzerine at arabasının tekerleğine hedef gözetip ateş ettim. Lastiğin patlaması üzerine lastiğin patladığı at arabasındaki şahıslar yaya olarak ellerine demir çubuklar alarak kaçtılar. Diğer at arabaları dört nala yoluna devam etti. Daha sonra diğer at arabalarının da lastiğini patlatmak amacıyla tekrar lastiklere yani yere doğru bir atış daha yaptım” dediği, sulh ceza mahkemesindeki aynı tarihli savunmasında da bu savunmasını tekrar ederek, “Fabrikaya 2-2,5 km. kaldığı sırada karşıdan dört at arabasının geldiğini, üzerinde fabrikaya ait malzemelerin bulunduğunu fark edip durdum, arabamla önlerine doğru geçerek durmaları için selektör yaptım, ancak araçların ikisi bir yanımdan, ikisi de diğer yanımdan geçip gittiler, arabaların hızlandığını, durma¬yacaklarını fark edince ben önce bir el havaya ateş ettim arabalar tam yanımdan geçerken de önce sol tarafımdan geçen at arabalarının lastiklerine iki el, ardından da sağ tarafımdan geçen sonuncu at arabasının lastiğine bir el ateşe ettim, ilk ateş ettiğim arabanın lastiği patladı ancak hemen duramadı, 300-600 metre kadar gitti sonra durdu üzerinde biri kadın üç kişi ellerine demir alarak kaçmaya başladılar, ben de fabrikaya doğru gittim, çalışanlara herhangi bir zarar ziyan olup olmadığını sordum…ben olay esnasında herhangi birisinin yaralandığını, vurulduğunu anlamadım, görmedim, toplam 4 el ateş ettim

. İlkinde durmaları için havaya, ikinci ve üçüncü eli sol yanımdan geçen araçları durdurmak için lastiklerine, dördüncü eli de sağ yanımdan geçen arabanın lastiğine yine durdurmak amacıyla sıkmıştım, ölen şahsın nasıl vurulduğunu anlamadım, olaydan dolayı üzgünüm” şeklinde beyanda bulunduğu, mahkemedeki savunmasında ise, önceki savunmalarını tekrar ederek, elemanlarımın söylediğine göre yaklaşık 1 ton hurda demiri almışlar, bunun bugünkü değeri 700 lira, hurda olarak değeri ise 300 lira civarındadır, orada duvar vardı, korkuluklu idi, kişiler ana kapıyı açarak girmişler şeklinde ilave yaptıktan sonra, 25.04.2006 tarihli duruşmada, “ben ekspertiz raporundaki yakın atış durumunu kabul etmiyorum, askerliğimi vurucu timde yaptım, nereye, ne şekilde ateş edeceğimi bilirim. Ben tamamen malımı çalıp giden kişileri durdurmak için önce havaya, sonra at arabasının lastiklerine hedef alarak ateş ettim, kişileri kesinlikle hedef almadım” dediği,

Anlaşılmaktadır.

Delillerin değerlendirilmesine gelince;

Somut olayda; kendisine ait hurdaların çalındığını öğrenen sanık, bunları kurtarma çabasıyla, hurdaları çalmış olan maktûl ve arkadaşlarını bulmuş, bulduktan sonra da durdurmak istemiştir. Bu sırada, ilk olarak durmaları için işaret etmiş, kaçmakta ısrar etmeleri üzerine de önce havaya, sonra da yere ve at arabalarının lastik tekerleklerine doğru tabancasıyla ateş etmiştir. Burada, sanığın doğrudan, yaralama veya öldürme kastı ile hareket etmediği, Özel Dairece ve yerel mahkemece olduğu gibi, Genel Kurulca da kabul edilmektedir.

Kural olarak suç, ancak kastla işlenebilir. Ancak, yasada açıkça gösterilen hallerde suçlar taksirle de işlenebilir. 5237 sayılı TCY’nın 22/2. maddesinde taksir; “dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir” şeklinde tanımlanmıştır.

Yasanın 22. maddesinin 3. fıkrasında ise, bilinçli taksir düzenlenmiştir. Buna göre; “Kişinin öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi halinde bilinçli taksir vardır; bu halde taksirli suça ilişkin ceza üçte birden yarısına kadar artırılır”.

Olası kast ise, 21. maddenin 2. fıkrasında; “Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır. Bu halde ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda müebbet hapis cezasına, müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmi yıldan yirmibeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur; diğer suçlarda ise temel ceza üçte birden yarısına kadar indirilir” şeklinde yer almıştır.

Yasanın 23/1. maddesinde de; “Bir fiilin, kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi halinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir” biçiminde, neticesi sebebiyle ağırlaşan yaralama suçuna yer verilmiştir.

Bu bağlamda; 765 sayılı TCY’nın 452/1. maddesinde düzenlenmiş bulunan “kastı aşan adam öldürme” suçu ile 5237 sayılı TCY’nın 87/4. maddesinde yer verilen “meydana gelen ölüm neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu” arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır.

Burada fail, yaralama suçuna kastetmekte, fakat eylem ölümle sonuçlanmaktadır. Bir başka deyişle, failin kastettiğinden daha farklı bir netice meydana gelmektedir. Failin, meydana gelen fakat kastetmediği bu neticeden sorumlu tutulabilmesi için; netice açısından en azından taksirle hareket etmiş olması gerekmektedir. Kişi bu neticenin meydana gelmesinden taksirle de sorumlu tutulamıyorsa, sadece nedensellik bağının bulunmuş olması, o kişiyi neticeden sorumlu tutmamız için yeterli olmayacaktır.