muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/551, Karar No: 2010/598, Tarih: 05.11.2010

Kaldı ki, güvenlik ve özgürlüğün kısıtlanmasını gerektiren nedenler tahdidi olup, kural değil; istisnadırlar. Bu nedenle de bu istisnalara neden başvurulduğunun dayanaklarının açıklıkla ortaya konulması gereğini de beraberinde taşırlar. Tutuklama bu hallerin en ağırı olmakla, gerek usulüne uygun olup olmadığı, gerekse de somut olayda her bir nedenin tahakkuk edip etmediği ya da tutuklamayı gerektiren nedenlerin varit olup olmadığının belirlenmesi ile bu olguların gerçekliği ve doğruluğunun denetimi ancak gerekçenin sunduğu verilerle mümkün olacaktır. Gerekçe taşımayan bir kararda bu denetim gerçekleştirilemez ve ne tutuklama ne de devamına ilişkin kararlar ile bunlara itiraz üzerine verilen kararların hukukiliğinin tespiti olanağı kalmaz.

Kişinin, tutuklamaya itiraz hakkı olduğu kadar salıverilmeyi isteme veya tutuklama koşullarının ortadan kalktığını ileri sürme veya devam konusundaki kararların denetlenmesini isteme hakkına sahip olması; onun tutuklama kararını ayakta tutan gerekçeleri çürütme hakkının varlığının kabulünü de gerektirir. Bu hakkın varlığı, beraberinde kişiyi özgürlüğünden yoksun bırakan kararın gerekçelerini anlaması ve buna karşı savunmasını ortaya koyabilmesi olanağının sağlanmasını da zorunlu kılar. Kararda gerekçe aranmasının altındaki nedenlerden birisi de muhtemel bir hatayı önlemekten çok kişinin “itiraz hakkına etkin işlerlik” kazandırmaktır. Etkin işlerlik taşımayan bir yol kanunen mevcut olsa bile hukuken var kabul edilemez. İtirazı inceleyen mercii, itiraz edilen kararı gerektiği gibi denetlemesi olanağından da mahrum bırakır. AİHM, gerekçenin AİHS’nin 5.maddesinin işlerlik amaçlarıyla uyumluluğun denetlenmesinde tek araç olarak kabul etmiş ve yokluğunu kesin ihlal nedeni saymıştır. Öyleyse, gerekçe olmazsa olmaz koşuldur ve varılan hükmü destekleyecek hukuki ve mantıki kabul edilebilirliğe ve denetlenebilirliğe sahip olmalıdır.

Her ne kadar, görüşmeler sırasında azınlıkta kalan görüş sahipleri; tutuklama veya itiraz üzerine devam yönünde verilen kararların gerekçelendirilmesi durumunda bunun ihsası rey olarak algılanabileceğini, ceza hakiminin gerekçe kullanmada hukuk hakimi kadar serbest olmadığını dile getirmişler ve kararlarda yer verilen ibareleri yasal gerekçe olarak kabul etmişlerse de çoğunluk bu gerekçelere katılmamıştır.

Her ne kadar, görüşmeler sırasında azınlıkta kalan görüş sahipleri; tutuklama veya itiraz üzerine devam yönünde verilen kararların gerekçelendirilmesi durumunda bunun ihsası rey olarak algılanabileceğini, ceza hakiminin gerekçe kullanmada hukuk hakimi kadar serbest olmadığını dile getirmişler ve kararlarda yer verilen ibareleri yasal gerekçe olarak kabul etmişlerse de çoğunluk bu gerekçelere katılmamıştır.

Çoğunluk görüşü yukarıda yapılan açıklama ve gerekçelerde de açıkça vurgulandığı üzere;  hakimin tutuklama ve tutukluluğun devamına ilişkin gerekçesinin esas davaya ilişkin bir gerekçe olmayacağı, tutuklamayı veya devamını gerektiren olgular ile hukuki ve fiili nedenlerin ortaya konulması gerektiği; bu şekildeki gerekçenin suçun unsurlarına değil tutuklamaya veya devamına ilişkin koşullara ait olmakla ihsası rey teşkil etmeyeceği, bu kararların mutlaka doyurucu gerekçe taşıması gerektiği; kararlarda kullanılan yerleşik soyut ifadelerin gerekçe olarak kabul edilemeyeceği, ağır bir tedbir olan tutukluluğa karar verilmesinin istenmesi, tutukluluğa karar verilmesi veya devama karar verilmesi veyahut ta bu kararlara itirazların reddinin gerekçeye dayanmaması durumunda, “kararların gerekçeli olmasına ilişkin yorum gerektirmeyecek şekilde açık ve kesin kanun hükmüne aykırılık” nedeniyle HUMK.’nun 573/2 maddesinde düzenlenen “Kabili tevil ve izah olmıyacak surette vazıh ve sarahati katiyei kanuniyeye mugayir karar verilmiş olması” yönündeki sorumluluk halinin söz konusu olacağı; gerekçesiz verilen tutuklama veya tutukluluğun devamı ve buna itirazın reddi kararının, kişilik hakkına hukuka aykırı bir saldırı teşkil edeceği; Hakimin tutuklama veya devamına ilişkin kararı verirken, uygulamada sıkça görüldüğü gibi “soyut ve genel sözcüklerle” sözde gerekçeye dayanmış olmasının yasal anlamda gerekçe olmadığı ve  “yasanın açık ve kesin buyruğuna” aykırı davranış olmakla “HUMK’nun 573/2 maddesine göre sorumluluğunun” söz konusu olacağı; eldeki davaya konu kararın da yasa maddelerinin tekrarı olup soyut kaldığı ve yasal anlamda gerekçe kabul edilemeyeceği şeklinde gerçekleşmiştir.

Sonuçta; özel dairenin kararında dava ile ilgili nitelemesinin yerinde olduğu, HUMK.’nun 573/2 maddesi gereğince tazminata hükmetme koşullarının varlığına yönelik olarak yasal gerekçe taşıdığı, ancak bu gerekçelerin yukarıda açıklanan şekilde değiştirilerek tazminata hükmedilmesi koşulların varlığının kabulü ile kararın bu değişik gerekçelerle onanması gerektiği, 05.11.2010 günü yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karara bağlanmış; ancak tazminat miktarı konusunda daire kararında yer alan gerekçenin yasal bir gerekçe niteliğinde olup olmadığı konusunda görüş birliği sağlanamadığından işin karara bağlanması üçüncü görüşmeye kalmıştır.

V- İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla Özel Dairece hükmedilen tazminat miktarına ilişkin kararın yasal gerekçe taşıyıp taşımadığı ve yerindeliğinin incelenip incelenemeyeceği, sonucuna göre miktarın Hukuk Genel Kurulu tarafından belirlenerek düzeltilmesi olanağı olup olmadığı sorunu:

Üçüncü görüşmede daire kararının tazminat miktarına ilişkin gerekçesi ile buna ilişkin hüküm üzerinde tartışılmaya devam edilmiştir.

Tazminat miktarına ilişkin daire kararının gerekçesi aynen;

“Tazminat miktarının takdirinde ise, konunun temyiz mercii durumunda bulunan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nda da tartışılabilmesine olanak sağlamak amacıyla; kesinlik sınırının üzerinde olması özellikle göz önünde bulundurulmuştur.” Şeklindedir.

Dairenin bu şekilde ifade ettiği gerekçenin yasal anlamda gerekçe olup olmadığı miktarın yerindeliğinden önce değerlendirilmiş; Hukuk Genel Kurulunca tazminat miktarının  takdirinde yasanın aradığı anlamdaki gerekçenin bulunup bulunmadığı yukarıda gerekçe konusunda yapılan açıklamalar yanında; tazminat hukuku ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmiş; davanın HUMK’nun 573 maddesine dayalı olması ve kendine özgü yapısı da tartışmalarda göz önüne alınmıştır.

Öncelikle belirtilmelidir ki, 1086 sayılı HUMK.’nun 576 maddesinde tazminatın ne şekilde tespit olunacağı düzenlenmiş: maddede aynen “Tazminat davası sabit olursa müddeinin duçar olduğu kaffei zarar ve ziyan ve masarifi muhakeme ve seferiye dahil olduğu halde esas davaya mütaallik hükümden tevellüt eden zarar ve ziyanının müddeaaleyhten tahsiline hükmolunur.” Düzenlemesi yer almıştır.

Özel Daire ilk derece mahkemesi sıfatıyla yaptığı yargılamada tazminat davasını neden sabit gördüğüne ilişkin gerekçelerini açıklamış ise de tazminat miktarının takdiri konusunda maddedeki hesap tarzının ne şekilde ele alındığını gerekçesinde açık biçimde ortaya koymamış; açık bir takdire de dayanmamıştır. Kararda tazminat miktarına ilişkin olarak kullanılan tek gerekçe “..konunun temyiz mercii durumunda bulunan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nda da tartışılabilmesine olanak sağlamak amacıyla; kesinlik sınırının üzerinde olmasının özellikle göz önünde bulundurulduğu” şeklindedir ve sonuçta hükmedilen miktarın tespit yöntemi ve bunun dayanakları ayrıca ve açıkça gösterilmemiştir.

Anayasamızın 141/3 maddesi gereğince yüksek mahkemeler de “bütün mahkemeler” kavramına dahil olup; kararlarının gerekçeli olarak yazılması, anayasa buyruğudur.

Hal böyle olunca, yukarıda gerekçeye ilişkin açıklamalarda da vurgulandığı üzere tazminat miktarının nasıl tespit edildiği, davaya konu karardan doğan zarar ve ziyanın hangi gerekçelerle belirlendiği ve hangi verilere dayandığı HUMK.’nun 576 maddesindeki yöntemi ortaya koyacak şekilde açıklanmamış olmakla, dairenin miktara ilişkin gerekçesinin “yasal bir gerekçe” olarak kabulü mümkün değildir.  Temyiz yolunun açık tutulmasının sağlanması bir sonuç olup, HUMK’nun 576 anlamında bir gerekçe olarak kabul edilemez.

Her ne kadar görüşmeler sırasında daire kararında miktar yönünden takdir hakkının kullanıldığı, bunun yerinde olup olmadığı ile tazminat miktarının Hukuk Genel Kurulunca yeniden tespit edilmesinin olanaklı olduğu ve tazminat miktarı düzeltilerek kararın onanması gerektiği yönünde görüşler  bildirilmişse de çoğunluk bu görüşe iştirak etmemiş; tazminatın miktarının belirlenmesinde daire kararının yasal gerekçe taşımadığı, kanunda aranan hususların dairece değerlendirilip gerekçelendirilmesinden sonra tazminat takdirinin de yine dairece yapılması gerektiği, bu aşamada gerekçe taşımayan bu hususun Hukuk Genel Kurulunca düzetilerek onanması olanağı bulunmadığı oyçokluğu ile kabul edilmiştir. Sonuçta hükmün tazminat miktarının tespitine yönelik bölümünün özel dairece usulünce yasaya uygun biçimde gerekçelendirilmek üzere bozulmasına 24.11.2010 tarihinde dosyanın üçüncü, konunun  ikinci görüşmesinde oyçokluğuyla karar verilmiştir.

VI- Davalı tarafın takdir edilen vekalet ücretine yönelik temyiz isteminin değerlendirilmesi:

Özel Daire kararının tazminat miktarına yönelik kısmı bozmaya konu olmakla, davalı tarafın takdir edilen vekalet ücreti miktarına yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına oybirliği ile karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gerekçesi açıklandığı üzere;

1-Davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kısmen reddi ile Özel Dairenin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın tazminata hükmedilme koşullarının bulunduğuna ilişkin bölümünün yukarıda (IV/B) numaralı bölümde açıklanan değişik gerekçelerle ONANMASINA, 05.11.2010 gününde yapılan ikinci görüşmesinde oyçokluğu ile;  aşağıda dökümü yazılı (40,60) TL bakiye harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine,

2-Davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Özel Dairenin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın; tazminat miktarına ilişkin bölümünün yukarıda (V) nolu bölümde açıklanan nedenlerle usul ve yasaya aykırı bulunarak BOZULMASINA, 24.11.2010 tarihinde yapılan dosyanın üçüncü, konunun ise ikinci görüşmesinde oyçokluğu ile;

3-Davalılardan R... E....ve Y... H... G...vekillerinin vekalet ücreti miktarına yönelik temyiz itirazlarının tazminat miktarına ilişkin bozma nedenine göre bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, oybirliği ile 24.11.2010  gününde yapılan dosyanın üçüncü konunun ilk görüşmesinde;

karar verildi.

KARŞI OY

Dava, tutuklamaya, tutukluluğun devamına ve bunlara ilişkin HUMK.’nun 573.maddesine dayanarak açılan tazminat istemidir.

CMUK’nun 141 ve takip eden maddelerindeki düzenleme gözetildiğinde bu davanın devlet aleyhine ve ağır ceza mahkemesinde açılacağı açıktır. Gerek husumet gerek tazminat koşullarının da bu mahkemelerce değerlendirilmesi gerekir. Ayrıca Hakimlerin sorumluluğu içinde yasa hükmüne aykırı bir karar verilmiş olması gerekir.HUMK.’nun 573.maddesindeki koşullarında olayda bulunmaması nedeniyle davalı hakimlerin tazminata mahkum edilmesi şeklindeki çoğunluk kararına katılmıyorum.

KARŞI OY

CMUK’nun 141 ve takip eden maddelerindeki düzenleme gözetildiğinde bu davanın devlet aleyhine ve ağır ceza mahkemesinde açılacağı açıktır. Gerek husumet gerek tazminat koşullarının da bu mahkemelerce değerlendirilmesi gerekir. Ayrıca Hakimlerin sorumluluğu içinde yasa hükmüne aykırı bir karar verilmiş olması gerekir.HUMK.’nun 573.maddesindeki koşullarında olayda bulunmaması nedeniyle davalı hakimlerin tazminata mahkum edilmesi şeklindeki çoğunluk kararına katılmıyorum.

KARŞI OY

Hukuk Genel Kurulunun 27.10.2010 tarihli oturumunda görüşülen 2010/4-551 esas sayılı dosyaya ilişkin muhalefet görüşüdür.

1- 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu 04.07.1927 tarihinde kabul edilmiştir. Bu kanun kapsamında Hukuk Hakimlerinin ve İcra Reislerinin mesuliyeti HUMK. 573. maddesinde düzenlenmiştir. Bu maddede sıralanan sorumluluk hallerini doğuran sebepler Hukuk Hakimlerinin ve İcra Reislerinin yaptıkları iş ve verdikleri kararlara uygun bir biçimde düzenlenmiştir. Dolayısıyla madde metninden haksız tutuklamayla ilgili bir hükmü bulup çıkarmak mümkün değildir. Aksi tutum kanun koyucunun maksadını aşan bir zorlama olur.

01.03.1926 tarihli 765 sayılı Türk Ceza Kanununda ve 04.04.1929 tarih 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununda Ceza Hakimlerinin hukuki mesuliyetini düzenleyen bir hüküm bulunmamaktaydı. İşte kanundaki  bu boşluk 25.03.1931 tarih 1931/19 esas, 1931/35 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla giderilmeye çalışılmıştır. İçtihadı Birleştirme Kararı HUMK. nun 573. maddesinde sıralanan işlemler ve hükümlerle sınırlı ve bunlara paralel bir biçimde düzenleme yapmış ve Ceza Hakimlerini kapsam içine almıştır. Ancak, bu İçtihadı Birleştirme Kararı haksız tutuklamalar sebebiyle mağdur olanların zararını tazmininde kifayetsiz olduğundan 07.05.1964 tarih 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun çıkarılmıştır. Bahsi geçen bu kanunla haksız tutuklanan ve yakalanan kimselere tazminat verilmesi düzenlenmiş ve bu düzenlemeye uygun olarak Ağır Ceza Mahkemelerinde uğranılan zararın tazmini istenmiş ve bu taleplere ilişkin verilen kararların temyiz incelenmesi Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesinde görülmüştür. 5271 sayılı Yeni Ceza Muhakemesi Kanununun 141, 142, 143 ve 144. maddeleri de 466 sayılı Kanuna paralel hükümler taşımaktadır. İçtihadı Birleştirme Kararları çatıştığı yasa metni karşısında hükümsüz hale gelir. (Baki Kuru HUMK. cilt 5, shf. 4963) Gerek 466 sayılı Kanun ve gerekse 5271 sayılı Yeni Ceza Muhakemesi Kanunu 25.03.1931 tarih 19/35 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararını çatıştığı yönler bakımından hükümsüz hale getirmiştir. Artık 466 sayılı Kanunun kabul edildiği 07.05.1964 tarihinden sonra, 25.03.1931 tarih 19/35 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararından yararlanmak suretiyle Ceza Hakimleri aleyhine HUMK. nun 573. maddesine göre, haklarında tazminat davası açılması imkansız hale gelmiştir. İçtihadı Birleştirme Kararları konularıyla sınırlı, gerekçeleriyle aydınlatıcı ve sonuçlarıyla bağlayıcıdır. (HGK. nun 21.09.1994 tarih 1/248-538) Bu anlamda bahsi geçen İçtihadı Birleştirme Kararı HUMK. nun 573. maddesinde tek tek sıralanan hususlarla sınırlı olarak göz önünde bulundurulmalıdır. Çünkü, gerek mülga 466 sayılı Kanunda, gerekse yeni 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda haksız tutuklamalarla ilgili olarak hakimlerin ne şekilde tazminatla sorumlu olacağı açıkça düzenlenmiştir. Yüksek 4. Hukuk Dairesinin kanuni bu düzenlemelere aykırı olarak işin esasını incelemesi doğru olmamıştır.

2- 07.11.1982 tarih 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 19/3. maddesi   “suçluluğu hakkında kuvvetli belirti bulunan kişiler, ancak kaçmalarını, delillerin yok edilmesini veya değiştirilmesini önlemek maksadıyla veya bunlar gibi tutuklamayı zorunlu kılan ve kanunda gösterilen diğer hallerde hakim kararıyla tutuklanabilir…” şeklindedir. Aynı maddenin 03.10.2001 tarih 4709 sayılı Kanunun 4. maddesiyle değişik son fıkrasında ise, “…bu esaslar dışında bir işleme tabi tutulan kişilerin uğradıkları zarar, tazminat hukukunun genel prensiplerine göre, Devletçe ödenir.” denilmektedir. Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 19/3. maddesinde kişilerin hangi hallerde tutuklanabileceği açıkça belirtilmiş, bu esaslar dışında bir işleme tabi tutulan kişilerin ise, uğradıkları zararı tazminat hukukunun genel prensiplerine göre, Devletten isteyebilecekleri açıkça belirtilmiştir. Bu Anayasa hükmüne kişiler ve yargı organları sıkı sıkıya bağlı olmalıdır. Buna rağmen, kişilerin uğradıkları zararın Devletçe ödeneceği açıkça belirtildiği halde haksız tutuklamaya sebep verildiği iddiasıyla hakimler aleyhine şahsi sorumluluklarından bahisle tazminat davası açılması Anayasa’ya CMK. nun 141. maddesine aykırıdır. Davanın öncelikle husumet yönünden reddi gerekir. Husumet kamu düzeniyle ilgilidir. Bu husus görmezden gelinip işin esasının incelenmesi halinde dahi Yüksek 4. Hukuk Dairesinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 141, 142, 143 ve 144. maddelerine göre, görevsizlik kararı vermesi gerekir. Zira CMK. nun 142/2. maddesine göre, tazminat davasında yetkili ve görevli mahkeme, davacının oturduğu yer Ağır Ceza Mahkemesidir. Yüksek Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin kendisini görevli görmesi kanuna aykırı olmuştur.

3- 27.10.2010 tarihli oturumda görülen 2010/4-553 esas sayılı birinci işte Yüksek Yargıtay 4. Hukuk Dairesi 08.06.2010 tarih 2009/14 esas, 2010/9 sayılı kararıyla ceza hakimi aleyhine açılan davanın reddine karar vermiştir. Red gerekçesi “…bu aşamada davacı hakkında düzenlenmiş bir sağlık raporu bulunmamaktadır. Diğer yandan, tutuklamaya esas oluşturan ceza soruşturması evrakının incelenebilmesindeki fiili imkansızlık olgusu kanıtlanamadığı gibi; yasal çerçevede kullanılan taktir yetkisi nedeniyle hakimin hukuki sorumluluğundan söz edilemez…” şeklindedir. Tutuklama kararı veren hakimin tutuklama gerekçesi de; “…Şüpheli Mehmet Haberal’a yüklenen terör örgütü kurup yönetmek suçunu işlediği yönünde kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösteren olguların bulunması, suçun niteliği, aleyhine mevcut delil durumu, yüklenen suçun CMK 100/3-a maddesinde sayılan suçlardan bulunması göz önüne alınarak CMK 100 ve devamı maddeleri uyarınca tutuklanmasına…” biçimindedir. Yüksek 4. Hukuk Dairesi hakim aleyhine açılan davayı reddederken bu gerekçeyi yeterli görmüş ve hakimin taktir yetkisi kapsamında değerlendirmiştir. Yüksek Hukuk Genel Kurulu da 27.10.2010 tarihli oturumda bu kararı ONAMIŞTIR. Artık eldeki bu dava bakımından da tutuklama gerekçesinin yeterli görülmesi gerekirken sadece sağlık sebepleri göz önünde bulundurularak hakimin sorumlu tutulması doğru değildir. Tek başına sağlık sebebi salıverilme için gerekçe olarak görülüp kabul edilemez.

4- Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 138/2. maddesi “…Hiçbir organ, makam, mercii veya kişi, yargı yetkisinin kullanılmasında mahkemelere ve hakimlere emir ve talimat veremez; genelge gönderemez; tavsiye ve telkinde bulunamaz…” hükmünü taşımaktadır. Anayasa’nın bu açık hükmüne rağmen Yüksek 4. Hukuk Dairesinin ve Hukuk Genel Kurulunun tutuklanan sanığın yargılandığı mahkemeye tavsiye ve telkinde bulunacak biçimde; tutuklamanın sebepsiz ve mesnetsiz olduğunu söylemesi, buna dair gerekçe yazması Anayasa hükmüne aykırı olup izah edilemez. Yüksek Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulu ve diğer organları Anayasa’nın 138. maddesinde belirtilen “Hiçbir organ” kavramı içerisinde değerlendirilmelidir. Yargıtay’ı Anayasa’nın bu hükmünden soyutlamak mümkün değildir. Verilen karar Anayasa’ya, hukuka ve kanunlara aykırı olduğundan karşı olduğumu saygıyla bildiririm. 27.10.2010

GÖREV YÖNÜNDEN KARŞI OY

Dava, 13.04.2009 tarihinde gözaltına alınıp 17.04.2009 tarihinde tutuklanan, iddianamenin kabulü üzerine tensiple birlikte tutukluluk halinin devamına karar verilen, tahliye istemi ile itirazı reddedilen davacının, bu kararları veren hakimler aleyhine HUMK 573/2 maddesine dayalı açılmış manevi tazminat davası olup, Yargıtay 4.Hukuk Dairesi tarafından ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararın temyizi üzerine Hukuk Genel Kurul huzuruna temyiz incelemesi için gelmiştir.

Dava, özü itibariyle tutuklama koruma tedbiri nedeniyle açılmış manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dava, özü itibariyle tutuklama koruma tedbiri nedeniyle açılmış manevi tazminat istemine ilişkindir.

Tutuklama bir koruma tedbiridir. Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat konusu CMK’da özel olarak düzenlenmiştir. Ancak burada düzenleme bulunmayan hallerde HUMK hükümlerine göre tazminat istenebileceği hukukun genel kurallardandır.

Görev sorununun değerlendirilebilmesi için mevzuatın irdelenmesi gerekmektedir.

T.C. Anayasasının 19’uncu maddesinde “Kişi Hürriyeti ve Güvenliği” başlığı altında, hakkında kuvvetli belirti bulunan kişilerin kaçmalarını. delillerin yok edilmesini ve değiştirilmesini önlemek amacıyla veya bunlar gibi tutuklamayı zorunlu kılan ve kanunda gösterilen diğer hallerde hakim kararı ile tutuklama yapılabileceği,  tutuklamanın mercii önüne başvuru hakkına sahip olduğunu, son fıkrada da “bu esaslar dışında bir işleme tabi tutulan kişilerin uğradıkları zarar tazminat hukukunun genel prensiplerine göre Devletçe ödenir” hükmünü amirdir.

T.C. Anayasasının 40/3’üncü maddesinde kişinin resmi görevliler tarafından meydana getirilen haksız işlemler sonucu uğradığı zararların Devletçe tazmin edileceği öngörülmüştür. Yine 129/5 inci maddesinde Kamu Hizmeti Görevlileri ile ilgili ana başlığı altında memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davalarının kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve kanunun gösterdiği şekil ve şartlara uygun olarak ancak idare aleyhine açılabileceği hüküm altına alınmıştır.

Her üç Anayasa hükmü de davanın Devlet aleyhine açılacağı ve tazminatın Devletçe tazmin edileceğine amirdir.

Özel Daire CMK 141 ila 144’üncü maddelerinde “‘Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat”  başlığı altında suç soruşturması veya kovuşturması nedeniyle maddi ve manevi her türlü zararın Devletten talep edilebileceğini ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli kılındığını isabetle belirttikten sonra, yargısal faaliyete ilişkin zararın Devletin sorumluluğunda olduğunu belirtip, HUMK 573 ve devamı maddeleri ile kıyaslama yapmıştır.

Devletin sorumluluğu için koruma tedbirlerine ilişkin kurallara aykırı davranılmış olması gerekli ve yeterli kabul edildikten sonra, bu yargısal yetkilerin kullanılması sırasında tarafsızlık ilkesinin ihlali görünümünde olan davranış nedeniyle HUMK 573’üncü maddesine gidilebileceği gibi önceki tespitinden tamamen ayrılan, hukuki dayanaktan yoksun bir sonuca ulaşmıştır.

CMK 141’inci maddesi koruma tedbirleri nedeniyle tazminat istemini ve ne şekilde hangi mahkemede istenebileceğini hüküm altına almış olup, bu yasa bu konuda özel bir düzenlemedir. 141’inci maddenin 1.bendinin (a) fıkrasında kanunda belirtilen koşullar dışında yakalanan veya tutukluluğunun devamına karar verilen kişinin, maddi ve manevi her türlü zararlarını Devletten isteyebilecekleri hüküm altına alınmıştır.