muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7757, Karar No: 2015/3018, Tarih: 18.06.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/7757 E.  ,  2015/3018 K.**

**"İçtihat Metni"**

Uşak Açık Ceza İnfaz Kuramımda hükümlü bulunan...'nin, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A maddesi uyarınca cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazı talebinin reddine dair, Uşak İnfaz Hâkimliğinin 30/01/2014 tarihli ve 2014/63-63 E.K. sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile Uşak İnfaz Hakimliğinin kararının kaldırılmasına, hükümlünün cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ilişkin,... Ağır Ceza Mahkemesinin 21/02/2014 tarihli ve 2014/91 değişik iş sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığının 16/04/2014 gün ve 26732 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20/05/2014 gün ve KYB.2014-173634 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, hükümlünün 10 ay 37 gün içtimalı hapis cezasının infazına 27/01/2014 tarihinde Açık Ceza İnfaz kurumunda başlanmış ise de, hükümlünün cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu nedeniyle hakkında yapılan yargılama sonucunda, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 30/12/2008 tarihli ve 2008/158 esas, 2008/676 sayılı kararı ile 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilip dosyanın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay'a gönderildiği ve kararın henüz kesinleşmediği, bu suça ilişkin hapis cezasının üst sınırının 14 yıla kadar hapis cezası olduğu, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 14/4. maddesinde yer alan “ Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar ve hükümlü oldukları suçtan başka bir fiilden dolayı haklarında tutuklama kararı veya soruşturma konusu olan suçun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir başka suçtan soruşturması veya böyle bir suçtan tutuksuz yargılaması devam etmekte olanlar ile yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları saptananlar, kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kuramlarına geri gönderilirler. Bu karar, infaz hâkiminin onayına sunulur." ile bu madde esas alınarak düzenlenen Açık Ceza İnfaz Kuramlarına Ayrılma Yönetmeliğinin açık kurama ayrılamayacak hükümlüler başlıklı 8/2. maddesinde yer alan "Kapalı kurumda hükümlü olup;

a) İşlediği iddia olunan başka bir suçtan dolayı haklarında 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 100 üncü maddesine göre tutuklama karan verilenler,

b) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar,

a) İşlediği iddia olunan başka bir suçtan dolayı haklarında 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 100 üncü maddesine göre tutuklama karan verilenler,

b) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar,

bu durumları devam ettiği sürece açık kurumlara ayrılamaz” şeklindeki düzenlemelere nazaran, 10 ay 37 gün hapis cezasının infazına başlama tarihinde hükümlü hakkında üst sınırı 7 yıldan az olmayan başka suçtan kovuşturma devam etmesi nedeniyle, cezasının infazının Açık Ceza İnfaz Kurumunda yapılması hukuken imkan bulunmayan hükümlünün sehven açık ceza infaz kurumunda bulunmasının infazda kazanılmış hak olmaz ilkesi gereğince lehine yorumlanamayacağı cihetle, itirazın reddi yerine yazılı şekilde karar tesisinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/02/2014 tarihli ve 2014/91 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 18/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3333, Karar No: 2018/7795, Tarih: 05.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/3333 E.  ,  2018/7795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalı sitede kapıcı ve kazancı olarak çalıştığını, bina temizliği yanı sıra çevre temizliği de yaptığını, ücretinin daha yüksek olmasına rağmen SGK kayıtlarında eksik gösterildiğini, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, uzun çalşma saatleri nedeni ile çalışamaz hale geldiğini, bu nedeler ile davacının iş aktini haklı feshettiğini, davacının en son ücretinin aylık net 750,00 TL olduğunu, yılda 5 ay boyunca haftanın 6 günü 06:00-20:00 saatleri arasında, 7 aylık kış döneminde haftada 6 gün 06:00-24:00 saatleri arasında çalıştığını, hafta tatili olan pazar günü akşam saatlerinde 4 saat boyunca servise çıkıldığını, dini ve milli bayramlarda da aynı şekilde çalıştığını, dini bayramların 2. gününden itibaren istinasız çalışmanın devam etmesine rağmen ücretinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacı tarafın fesih nedeni olarak ileri sürdüklerinin gerçek dışı olduğunu, davacının yasal çalışma süreleri içinde çalıştığını, bu nedenle fazla çalışma ücret alacağının bulunmadığını, dini bayramlarda ikramiye verildiği iddiasının doğru olmadığını, sadece kış aylarında davacıya yoğurt parası verildiğini, davacının çalıştığını iddia ettiği çalışma saatlerinin gerçeği yansıtmadığını, davacının kötüniyetli hareket ettiğini başka bir iş bulup işe başlaması nedeniyle gerçeğe aykırı bir takım iddialarda bulunarak hak etmediği bir takım tazminat ve ücretleri tahsil etmeye çalıştığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, Mahkeme'nin 2013/29 Esas sayılı dosyasından yapılan yargılama sonucunda 04.11.2014 tarihinde verilen davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair kararın, davacı vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 2015/7470 Esas sayılı kararıyla " dosya içeriğine göre davacı davalı işyerinde kapıcı olarak çalışmış ve kış sezonunda kalorifer yakmıştır. Kalorifer yaktığında tatillerde çalıştığı ve fazla mesai yaptığı tanık beyanlarından anlaşılmaktadır. Kalorifer yanma tarihleri bakımından davalı yöneticisinin belediyeye yazdığı dilekçe dosyada mevcut ise de belediyeye ve kaymakamlığa Mahkeme tarafından yazı yazılarak, bulundukları yerde davacının hizmet süresi olan 09.09.2009-29.06.2012 tarihleri arasında kaloriferin hangi tarihler arasında ve hangi saatler arasında ve haftada kaç gün yandığının tespit edilerek gönderilmesi istenmeli ve buna göre fazla mesai ve tatil çalışmaları ve bunun karşılığı ücret hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Genel tatillerde çalışmanın varlığının tespiti halinde ise maddi vakıa ile bağlılık ilkesi uyarınca davacının ihtarında dini bayramlarda 2. Günden itibaren çalıştığı belirtmesi nedeni ile dini bayramların 1. Günü dışlanmalıdır." şeklindeki gerekçe ile bozulduğu, bozma kararına uyulduğu, Yargıtay bozma kararı doğrultusunda; davacının çalıştığı dönemede kalariferlerin yakılma tarihleri, belediye ve kaymakamlığa yazılan müzekkerelerle sorulduğu, taraflar arasında davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı, yıllık izinleri kullanıp kullanmadığı iddia olunan fazla çalışmaların yapılıp yapılmadığı hususlarında uyuşmazlık bulunduğu, davacının iş aktini İş Kanunu 24/II-e madesi uyarınca haklı nedenle feshettiğini iddia ettiği, tüm dosya kapsamından davacının iş akdinin fazla çalışma alacaklarının ödenmediği ve bordrolara da yansıtılmadığı tespit edilmiş, iş sözleşmesinin işçi tarafından haklı nedenle feshedildiği anlaşılmakla 14.08.2014 tarihli bilirkişi raporunda hesaplanan kıdem tazminatı alacağı hüküm altına alındığı, tanık beyanları, belediye ve kaymakamlıktan celbedilen davacının çalıştığı dönemede kalariferlerin yakılma tarihlerine ilişkin belge birlikte değerlendirildiğinde; davacının davalı işyerinde yaz ve kış aylarında farklı çalışma saatleri olduğu, kış aylarında 06:00-24:00 saatleri arasında 17 saat, yaz aylarında 07:00-19:00 saatleri arasında çalıştığı tespit edildiği, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2012/219 Esas sayılı kararına ve Hukuk Genel Kurulu kararına göre " maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, Hukuk Genel Kurulunca, 24 saat çalışan işçinin fiilen 14 saat çalıştığı kabul edildiğinden," davacı işçinin davalı işyerinde kış aylarında günde 14 saat çalıştığı kabul edilerek haftalık fazla çalışma süresinin (14 saat-1,5 saat ara dinlenmesi = 12,5 saat x6 gün =75 saat-45 saat= 30 saat olduğu tespit edilmiştir. Tanık beyanlarından davacının yaz döneminde 07:00-19:00 saatleri arasında çalıştığı 12 saat çalıştığı tespit edilmiştir

. Tanık beyanlarından davacının yaz döneminde 07:00-19:00 saatleri arasında çalıştığı 12 saat çalıştığı tespit edilmiştir. haftalık fazla çalışma süresinin (12 saat-1,5 saat ara dinlenmesi = 10,5 saat x6 gün =63 saat-45 saat=18 saat olduğu tespit edildiği, tanık beyanlarından davacının yaz dönemlerinde hafta tatilinde çalışmadığı kış döneminde hafta tatilinde çalıştığı, bu nedenle kaloriferlerin yandığı Ekim, Kasım, Aralık, Ocak, Şubat, Mart, Nisan kış döneminde davacının hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek hafta tatili ücret alacağı hüküm altına alındığı, genel tatil çalışması değerlendirilmesinde; davacının dini bayların iki günü çalıştığını beyan etmiş, tanık beyanlarından ve taleple bağlı kalınarak davacının Ekim, Kasım, Aralık, Ocak, Şubat, Mart, Nisan aylarına denk gelen resmi tatil ve dini bayram birinci günü hariç diğer günleri çalıştığı tespit edilmekle bilirkişi raporunda hesap edilen genel tatil çalışma çalışma dönemlerinden; 20.09.2009 tarihli Ramazan Bayramının 1. Günü, 26.11.2009 tarihli Kurban Bayramının 1. Günü, 09.09.2010 tarihli Ramazan Bayramının 1. Günü, 16.11.2010 tarihli Kurban Bayramının 1. Günü, yargıtay bozma ilamı doğrultusunda dışlanmak suretiyle hüküm altına alınmıştır. Tespit edilen fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili çalışma alacağından tanık beyanlarına dayanması ve işçinin raporlu, mazeretli, izinli olduğu günler ile çalışılmayan günler gözönünde bulundurularak %30 oranında hakkaniyet indirimi yapıldığı, davacının hizmet süresine göre toplam 28 iş günü yıllık ücretli izne hak kazandığı, davalı tarafından davacıya yıllık izinlerini kullandırdığına ilişkin yazılı belge sunulmadığı, buna davacının 28 günlük (753,52/30x28=) 703,29 TL yıllık ücretli izin alacağı bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dava tarihinin 18/01/2013 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 24/04/2017 yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Somut uyuşmazlıkta, Dairemizin bozma ilamına göre açıkça sadece kış ayları için fazla mesai kabul edilebileceği belirtilmiştir. Mahkeme tarafından kabul edilen miktar indirimsiz 15368,79 TL ve bunun indirimili hali yani hükmolunan miktar içerisinde yaz ayları için hesaplanan net 4135,57 TL fazla mesai ücretinin de bulunduğunun gözetilmemesi hatalıdır. Yaz ayları dışlanarak karar verilmelidir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/90, Karar No: 2022/17828, Tarih: 26.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/90 E.  ,  2022/17828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı maddi tazminat davasının reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen hükme karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmak suretiyle maddi tazminat davasının reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davacı asıl ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Hızır Acilde uzman psikolog olarak çalışmakta olduğunu, davalı avukatın ise Samsun Barosu’na kayıtlı olarak çalıştığını, bir boşanma davasında davalı tanığı olarak gösterildiği için davalının kendisine husumet beslediğini, bu tanıklık nedeniyle davalının tehdit, hakaret ve iftiralarına maruz kaldığını, davalının kendisine 22.08.2006 tarihinde “… Peşindeyim, aşından işinden edinceye kadar da peşindeyim” mesajını attığını, bu olay nedeniyle davalının Bakırköy 12.Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/3468 Esas sayılı dosyasında yargılandığını, davalının şikayeti üzerine kendisinin Samsun 4.Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/77 Esas sayılı dosyası kapsamında yargılanıp beraat ettiğini, davalının İstanbul Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı'na gönderdiği 30.07.2013 tarihli gizli ihbar mektubu ve Samsun 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/77 Esas sayılı dosyasına gönderdiği 28.04.2014 tarihli mazeret dilekçesinde kendisi hakkında iftirada bulunduğunu, Samsun (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/325 Esas sayılı dosyasının 17.03.2011 tarihli duruşmasında kendisi hakkında asılsız ithamlarda bulunduğunu, Samsun Aile Mahkemesine sunduğu 18.09.2006 tarihli dilekçede kendisinin dosyada tanıklığının reddedilmesi için davadışı Dr. ... ve Samsun'daki bir avukatla ilişkisi olduğuna yönelik iddiada bulunduğunu, davalının 10 yıldır kendisine zarar vermek için uğraştığını, davalının eylemleri nedeniyle sağlığının zarar gördüğünü, uzun süre anksiyete ve depresyon tedavisi gördüğünü, iş hayatında da maddi zarara uğradığını, çalışamaz hale geldiğini, akademik kariyerinin ve okul başarısının düştüğünü, nişanlısının terk ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.000,00 TL maddi tazminat ile 20.000,00 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; söz konusu eylemler yönünden zamanaşımının dolmuş olduğunu, davacının müvekkiline ait boşanma davasında aleyhe olacak şekilde ses kaydı yaptığını ve ses kaydının dosyaya delil olarak sunulduğunu, davacının avukat olan müvekkilinin mesleğinin onur ve haysiyetini rencide eden eylemleri nedeniyle müvekkilinin meşru müdafaa hakkını ve Anayasanın 36. maddesinde güvence altına alınan ihbar ve şikayet hakkını kullandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının davalının eylemleri nedeniyle maddi zarara uğradığına ilişkin iddiaların somut olarak ispatlanamadığı gerekçesiyle davacının maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerektiği, Bakırköy 12. Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/3468 Esas sayılı dosyasına konu edilen davalının davacıyı mesaj ile tehdit eyleminin, davalı tarafından Samsun 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/77 Esas sayılı dosyasına sunduğu 28.04.2014 tarihli mazeret dilekçesinde davacı hakkında beyan ettiği "...Cemaat bağlantısı nedeniyle, paralel devlet yapısı içinde yer almaktadır..." şeklindeki ifadesinin, davalının İstanbul Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı'na gönderdiği, 30.07.2013 tarihli gizli ihbar mektubunda davacı hakkında beyan ettiği "... Bu personeliniz ayrıca tesettür giyimli olup, cemaat ve tarikat bağlantısını buna ilaveten de sorulduğunda bu kuvveti nereden aldın diyene arkasında İstanbul Büyükşehir Belediyesi olduğunu söylemektedir...Bence kuşkulu bir kişidir..." şeklindeki ifadesinin, davalı tarafından Samsun 1.Aile Mahkemesinin 2005/625 Esas sayılı boşanma dosyasına sunulan 18.09.2006 tarihli dilekçede davacı hakkında beyan ettiği "...Ayrıca ... müvekkilimin annesini arayarak müvekkilimin (Doktor Serdar Kuruca) evli olduğunu bildiği halde imam nikahlı eşi olmak istediğini söylemiş ve sürekli rahatsız etmiştir. Asıl hata ise davalı taraf ve avukatlarının herşeyi göze alarak skandallar kadını olmuş bir bayanı ( ...) baş rol aktörü gibi kullanmak istemeleridir. İstanbul 'da yapılan kaydın Trabzon'a aktarılışı, orada yazıya dökülerek, hazır hale getirilerek mahkemeye sunuluşundaki cesaret davalı tarafın nedenli gizli planlar ve projeleri tatbik ettiğini göstermektedir..." şeklindeki ifadesinin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu kanaatine varıldığı, her bir eylem için 2.000,00 TL olmak üzere davacı lehine takdiren 8.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle maddi tazminat yönünden davanın reddine, manevi tazminat yönünden davanın kısmen kabulü ile 8.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin maddi tazminata yönelik istinaf talepleri bakımından; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla ve yasaya uygun gerektirici nedenler ile özellikle delillerin değerlendirilmesinde ve hukukun uygulanmasında bir isabetsizlik görülmemesine, davacının iddia etmiş olduğu ve davalının gerçekleştirdiğini beyan ettiği bir kısım eylemler nedeniyle işini kaybettiği ve işinde verimsiz olduğu gerekçesiyle işten çıkarıldığına yönelik iddiaları bakımından somut delil sunmamasına, ayrıca haksız eylemden dolayı oluşan yansıma zararlar bakımından zararın iddia eden tarafça ispatı gerektiğinden mahkemece bu yöndeki yapılan değerlendirmenin yerinde olmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen istinaf itirazlarının reddi gerektiği, davalı vekilinin manevi tazminata yönelik istinaf itirazlarının incelenmesinde ise; olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 60/1. ve 60/2. maddeleri uyarınca haksız fiilden kaynaklanan tazminat talepleri, zararın ve failin öğrenildiği tarihten itibaren bir yıl, her halde zararı doğuran olayın gerçekleşmesinden itibaren on yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu ancak, haksız fiil aynı zamanda suç teşkil eden bir eylemden doğmuş ve Ceza Kanunu’nda daha uzun zamanaşımı süresi öngörülmüş ise haksız fiil sorumluluğunda uzamış ceza zamanaşımı sürelerinin uygulanacağı, Ceza Kanununda öngörülen daha uzun zamanaşımı (uzamış zamanaşımı) süresinin, her halde olay tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı; sürenin işlemeye başlaması için, zarar görenin zararı ve onun failini öğrenmesi koşulu aranmayacağı, ayrıca zamanaşımını durduran ve kesen nedenler yönünden ise, BK'nın, 132 ila 137. maddeleri uygulama alanı bulacağı, mahkemenin tazminata esas aldığı Bakırköy 12.Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/3468 Esas sayılı dosyasındaki suç tarihinin 06.10.2005 tarihi olduğu, ayrıca Samsun 1.Aile Mahkemesinin 2005/625 Esas sayılı dosyasına sunulan 18.09.2006 tarihli dilekçedeki iddialar yönüyle mahkemenin bu iddialar bakımından davacının kişilik haklarının ihlal edildiği yönündeki kabulüne ilişkin olarak davalı vekilinin cevap dilekçesindeki zaman aşımı yönünden değerlendirme bakımından her ne kadar ceza zaman aşımı uygulanması nedeniyle talebin süresinde olduğuna yönelik değerlendirme yapılmışsa da, söz konusu suç tarihleri ve dilekçe tarihleri sonrasında davanın 30.05.2016 tarihinde açılmış olduğu, tehdit ve hakaret eylemi bakımından TCK’da 8 yıllık bir zaman aşımı süresinin kabul edilmesi de göz önünde bulundurularak, söz konusu tazminata esas kabul edilen bu dosyalardaki suç tarihi itibariyle uzamış ceza zaman aşımının da geçmiş olması nedeniyle davalının bu yöndeki istinaf sebeplerinin kabulünün gerektiği, söz konusu eylemler yönüyle dava zaman aşımının geçmiş olduğu anlaşıldığı, mahkemenin hükme esas aldığı bu dosyalar yönüyle hükmettiği toplam 4.000,00 TL tazminatın kaldırılmasının gerektiği, diğer dosyalar yönüyle mahkemenin kabulünde olduğu üzere tazminata esas alınan Samsun 4

.000,00 TL tazminatın kaldırılmasının gerektiği, diğer dosyalar yönüyle mahkemenin kabulünde olduğu üzere tazminata esas alınan Samsun 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/77 Esas sayılı dosyasına konu olan eylemlerin ve ithamların ayrıca İstanbul Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı'na gönderilen 30.07.2013 tarihli mektubun davacının bilgisi haricinde olması ve O’nun hakkında bir kısım iddialarda bulunulması hususlarının kişilik haklarını zedeler nitelikte olduğu, bu yönüyle dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde ve hukukun uygulanmasında bir isabetsizlik görülmemesine ve taraflar arasındaki bir kısım davaya konu olan ve olmayan husumetli oldukları dosyalar ve bu süreç dikkate alındığında, davacının dava açmada hukuki yararının bulunduğu ve itham olunan ve mahkemenin kabulünde olan bir kısım iddialar yönüyle yapılan değerlendirmenin yerinde olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, Bakırköy 10. Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.02.2018 gün, 2016/262 Esas-2018/75 Karar sayılı kararının HMK'nın 353/1-b/2.maddesi gereğince yeniden esas hakkında karar verilmek üzere kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın maddi tazminat yönünden reddine, davanın manevi tazminat yönünden kısmen kabulü ile; 4.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.