muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14521, Karar No: 2025/9149, Tarih: 15.05.2025

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Barışçıl ve ... bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

Demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve bireyin özgüveni için gerekli ... şartlardan birini teşkil eden ifade hürriyeti, sadece kabul gören veya zararsız veya kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerlidir. Bunlar demokratik bir toplumun olmazsa olmaz tölerans ve hoşgörünün gerekleridir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. madde de belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki ... tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, ... kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın hukuki dayanağının olması ve meşru bir amaca yönelik olması yetmez. Burada müdahalenin demokratik toplumda gerekli olup olmadığının da incelenmesi gerekir. Demokratik toplumun gerekleri hoşgörü, açık fikirlilik şeklinde değerlendirilmeli yine yapılan müdahalenin demokratik toplumda acil bir toplumsal talebe dayanması ve ölçülü olması gerekir.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın hukuki dayanağının olması ve meşru bir amaca yönelik olması yetmez. Burada müdahalenin demokratik toplumda gerekli olup olmadığının da incelenmesi gerekir. Demokratik toplumun gerekleri hoşgörü, açık fikirlilik şeklinde değerlendirilmeli yine yapılan müdahalenin demokratik toplumda acil bir toplumsal talebe dayanması ve ölçülü olması gerekir.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezaalmasının ardından "soyguncu belediye başkanı" olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19.12.2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

Bu açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın sosyal medya hesabından işit militanı gibi görünen bir fotoğrafa Cumhurbaşkanı ... ... ...’nın yüzünü fotomontaj yaparak paylaşım yaptığı sabittir. Sanığın paylaşımının hedefindeki kişi siyasetçi olup eleştiriye katlanma konusunda normal vatandaşlara göre daha hoşgörülü olmalıdır.Yarışan haklar tartılırken takdir hakkının ifade özgürlüğünden yana kullanılması gerekir. Sanığın yaptığı paylaşımın katılanın ..., ... ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımın siyasi eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı bu nedenle kararın bozulması görüşünde olduğumdan onama yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 15.05.2025
Yargıtay — Esas No: 2016/3986, Karar No: 2018/7329, Tarih: 30.10.2018

**15. Ceza Dairesi         2016/3986 E.  ,  2018/7329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ve ...'ın, Özel ... Rehabilitasyon Merkezinin sahibi ve müdürleri oldukları, ..., ..., ..., ... isimli kişilerin sağlık kurulu raporlarında sınır MR (sınır zeka), ... isimli öğrencinin sağlık kurulu raporunda ise öğrenme güçlüğü, IQ'nun 70 ve üzeri olduğunun belirtildiği, kurumun eğitim programı incelendiğinde sınır zeka programının bulunmadığı ve ... isimli öğrencinin, 2007 Ekim ayı döneminde hem Özel ... Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'nde hem de ... Yaşam Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'ne kayıtlı olduğu göründüğü, bu öğrenci için her iki kuruma da devlet tarafından ödeme yapıldığı, ayrıca 2006 yılı Haziran ayı ile 2007 yılı Ağustos ayları arasında ücretsiz okutulması gereken öğrenci sayısında eksik bulunduğundan bahisle devletten usulsüz olarak 50.616,00 TL fazla ödeme alındığı, aynı şekilde sanıklar ... ile ...'ün Özel ... Yaşam Merkezi'nin sahibi oldukları, sanıklar ... ile ...'un kurumun müdürü oldukları, ..., ..., ... ve ... isimli kişilere farklı engel türlerinde tanı konulmasına rağmen, durumlarına uygun olmayan programlara kaydedildikleri, 2007 yılı Temmuz ayı ile 2008 yılı Mart ayları arasında kanun gereğince ücretsiz okutulması gereken öğrenci sayısından eksik sayıda bildirimde bulunulduğu ve bu şekilde devletten toplam 91.554,58 TL haksız ödeme alındığı, böylece sanıkların kamu kurumu zararına nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanıkların savunmalarında, üzerlerine atılı suçu işlemediklerini belirtmeleri, tanıkların beyanları, ... İdare Mahkemesi’nin 2008/1275 esas ve 2009/227 karar sayılı sanıkların yapmış oldukları ödemelere dair iptal kararı, Milli Eğitim Bakanlığının Özel Eğitim Kurumları Genel Müdürlüğü’nün yazıları ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; nitelikli dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat eylemin suç teşkil ettiğine, sanıkların suç kastının mevcut olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 30/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27072, Karar No: 2020/370, Tarih: 15.01.2020

**22. Hukuk Dairesi         2016/27072 E.  ,  2020/370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı dava dilekçesinde özetle; davacının davalı iş yerinde 28 yıl çalıştıktan sonra 7 yılda emeklilik sonrası çalıştığını, iş sözleşmesine haksız olarak son verildiğini ve 7 yıllık çalışmasına ilişkin işçilik haklarının ödenmediğini, ücretinin en son 2.300,00 TL net olduğunu, iş sözleşmesine iş verenin son vermesine rağmen kendisine 22.04.2014 tarihinde işe davet yazısı gönderildiğini, bu davetnamenin yasal bir dayanağı olmadığından kabulünün mümkün olmadığını, iş yerinde günlük 10,5 saat fazla mesai yaptığını, bu mesainin yaz aylarında daha da uzadığını, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de çalışmanın olduğunu belirterek kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti taleplerinin davalıdan tahsilini istemiştir.Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının mevsimlik statüde çalıştığını, kendi isteği ile çalışmak istemediğini, başka bir işyerinde iş bulduğunun öğrenildiğini, kendisine devamsızlığı sebebi ile ihtarname tebliğ edildiğini ancak davacının verilen sürede herhengi bir mazeret ileri sürmediğini belirterek davanın tümden reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İşçinin iş aktine davalı tarafından haksız olarak son verilip verilmediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı talep edip edemeyeceği taraflar arasında itilaflıdır.Davcı dava dilekçesinde iş aktine haksız olarak davalı tarafından son verildiğini iddia ederken davalı ise davacının sezonluk olarak çalıştığını, davacıyı yeni sezonda çalışmak üzere davet etmelerine rağmen işe başlamadığını ve devamsızlığı için gönderilen ihtarnameye de cevap vermediğini bu nedenle davacının iş sözleşmesine haklı olarak son verildiğini belirtmiştir.Dosya içerisinde bulunan 25.03.2013 tarihli el yazılı ve davacının imzasını taşıyan belgede davacının 2013 sezonunda ailevi sebeplerden dolayı çalışamayacağını ve mazeretli sayılmasını talep ettiği anlaşılmakta olup bu belgenin içeriği ve altındaki imza davacı tarafından açıkça inkar edilmemiştir. 2014 sezonunda ise davacıya 22.04.2014 tarininde işe davet yazısı düzenlendiği daha sonra ise davacının işe başlamaması üzerine 07.05.2014 tarihinde davacıya belirtilen süre içerisinde mazeretini bildirmesi aksi halde istifa etmiş sayılacağı hususunda ihtarname düzenlendiği anlaşılmaktadır. Davacı tarafta cevap dilekçesinde 2014 yılının sezonunda işe davet edildiğini kabul etmekte olup ancak davalının davet yazısından önce kendisinin işine son verdiğini ve 22.04.2014 tarihli davetin hüküm ifade etmediğini, davalının iş sözleşmesine daha önce son verdiğini ileri sürmektedir.Tüm anlatılanlar ve dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde davacının sezonluk olarak çalıştığı hususunun taraflar arasında ihtilaflı olmadığı, davacının 2013 yılının sezonunda işe davet edildiği ancak ailevi nedenlerini ileri sürerek sözkonusu sezonda mazeretli sayılmasını istediği, bu belge içeriğinin ve imzanın davacı tarafından açıkça inkar edilmediği, davacının 2014 sezonunda da işe davet edildiğinin dosya kapsamında sabit olduğu, davacının ise 2014 yılı sezonunda süresi içerisinde işe başlamadığı ve mazeret de sunmadığı, takip eden yıllarda usulüne uygun olarak davet edimesine rağmen 2013 yılında mazeretli sayılmayı kendisinin istediği, 2014 yılında ise kendisinin davate rağmen işe başlamadığı dosya kapsamından anlaşılmakta olup bu durumda işverenin haksız feshinden söz edilemeyecektir. Her ne kadar mahkeme gerekçesinde davacının imzasını taşıyan ve 2013 yılı sezonuna ilişkin davacının mazeretli sayılmasını istediğine ilişkin dilekçenin davalı tarafça süresi içerisinde dosyaya sunulmadığından savunmanın genişletilmesi mahiyetinde olduğu belirtilmiş ise de söz konusu evrakın iş yeri özlük dosyasının içeriğine ait olduğu , bu evrakın yargılamanın ilerleyen safhasında sunulmasının savunmanın genişletilmesi mahiyetinde olmadığı anlaşıldığından bu belgeye itibar edilerek davacının yerinde olmayan kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerektiği halde yanılgılı gerekçe ile kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir

.Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38623, Karar No: 2015/15003, Tarih: 28.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/38623 E.  ,  2015/15003 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/282777

MAHKEMESİ : Bursa 4. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2012/124 (E) ve 2013/234 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdur S.. A..'ın 03.09.2012 tarihinde kollukta alınan beyanında, suça sürüklenen çocuğun, kendisini yumrukla vurarak dövdüğünü, ısırdığını ve cam krem şişesi ile başına vurduğunu belirterek şikayetçi olması, suç tarihinde aldırılan adli raporda ısırık ve darp izlerine rastlandığının belirtilmesi, F.. Y..'ın da kollukta alınan beyanında olayı doğrulaması karşısında, kovuşturma aşamasında olaya uyumlu olmayan ve suça sürüklenen çocuğu suçtan kurtarmaya yönelik beyanlara itibar edilerek yetersiz gerekçe ile suça sürüklenen çocuğun mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16178, Karar No: 2014/22, Tarih: 13.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/16178 E.  ,  2014/22 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 20. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/09/2013

NUMARASI : 2013/83-2013/77

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, işe başlatmama tazminatı, yıllık izin ücreti, boşta geçen süreye ait ücret ve yüzde beş fazla ödeme alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı gazeteci, açmış olduğu bu davada, kıdem, ihbar tazminatlarıyla işe başlatmama tazminatı, yıllık izin ücreti, boşta geçen süreye ait ücret ve yüzde beş fazla ödeme alacaklarının ödetilmesi isteklerinde bulunmuştur.

Davalı işveren davaya konu isteklerden sorumluluklarının olmadığını yüzde beş fazla ödeme taleplerinin de yasaya aykırı olduğunu savunmuştur.

Mahkemece isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmü taraflar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm temyiz itirazlarıyla davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Kıdem ve ihbar tazminatlarının yargılama sırasında ödendiği anlaşılmakla mahkemece sözü edilen istekler yönünden konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulmuştur. Buna rağmen sözü edilen istekler bakımından davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesi hatalı olduğu gibi yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 6. maddesi uyarınca davacı yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi de doğru değildir.

3- Boşta geçen süreye ait ücret ve diğer haklar bakımından yüzde beş fazlaya dair hesaplama yapılmış, davacı vekili ek dava ile bu yönde taleplerde bulunmuştur. Mahkemece talep konusu yüzde beş fazla ödeme tutarından önce 1/3 indirim yapılmış, daha sonra % 90 indirime gidilerek istekle ilgili hüküm kurulmuştur. Belirtmek gerekir ki, yüzde beş fazla ödeme tutarından 1/3 indirime gidilmesinin yasal dayanağı bulunmamaktadır. Dairemiz fazla çalışma ve benzeri alacaklarda hakkaniyet indirimine gidildiğinde aynı oranda indirimin yüzde beş fazla ödeme tutarından da yapılması gerektiğini kabul etmektedir. Boşta geçen süre ücretinden indirime gidilemeyeceğine göre aynı alacakla ilgili hesaplanan yüzde beş fazlası için de 1/3 indirim yapılması yersizdir. Mahkemece 1/3 oranında indirim yapılmaksızın sadece % 90 indirim yapılmak suretiyle istekle ilgili bir karar verilmelidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5230, Karar No: 2012/21150, Tarih: 17.10.2012

**4. Ceza Dairesi         2011/5230 E.  ,  2012/21150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Tarihi eser kaçakçılığı yaptığı ileri sürülen sanığın, alıcı rolündeki görevli jandarma ile benzinlikte buluşup 2863 sayılı Yasa kapsamında olmayan heykelleri teslimi sırasında, olaya müdahale eden sivil giyimli birinin silah dayaması üzerine gasp edilerek kaçırılacağı korkusuna kapıldığı ve gelen kişilerin jandarma olduğunu bilmediği biçimindeki savunması yöntemince tartışılıp, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Mahkemenin kabulüne göre, sanığın tek fiille birden fazla görevliye direnmesi eylemine, TCK'nın 43/2 maddesinin uygulanacağının düşünülmemesi,

3- ...'un, gerekçeli karar başlığında, yakınan olarak gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, katılan olarak belirtilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.