muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4087, Karar No: 2015/4575, Tarih: 16.03.2015

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı tanık beyanlarından da anlaşıldığı üzere dava tarihi itibariyle halen davalı Bakanlığa bağlı hastanede yeni ihaleyi alan şirket nezdinde çalışmasına devam etmektedir. Bu nedenle davacının feshe bağlı alacaklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarının reddi gerekirken hüküm altına alınması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, dahili davalı C.. Ş..'ne iadesine, 16.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1421, Karar No: 2022/1258, Tarih: 09.03.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/1421 E.  ,  2022/1258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hüküm davalılar vekilince duruşmalı, davacı vekilince duruşmasız temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. 08.03.2022 günde duruşmalı temyiz talebinde bulunan davalılardan ... İnş. Tic. Taah. Proje Emlak Gıda Tekstil Parfümeri Ltd. Şti. vekili Avukat ... ile temyiz talebinde bulunan davacı vekili Avukat ... gelmiş. Tebligata rağmen başka gelen olmadığından onların yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalılar tarafından Adana ... Lisesi yapım işinin ihalesini üstlenmiş olduklarını, geçici ve kesin kabulü yapılan inşaatın duvarının bir bölümünün yıkılmış olduğunu, şartnamenin ilgili maddelerine göre inşaatın fenne ve bilime aykırı yapılmış olduğu, yıkılan duvar ile aynı şartlarla doğu tarafında yapılan duvarında yıkılma tehlikesi olduğunu ileri sürerek, yıkılan doğu duvar ile yıkılma tehlikesi oluşan batı duvarının bütün masraflarının yüklenici firmaya ait olmak üzere duvarların yıkılıp yeniden yapılması, bu mümkün olmaması halinde duvarların davacı idare tarafından yapılması halinde yaklaşık maliyet olarak hesaplanan 168.899,73 TL'nin hasar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davaya konu edilen inşaatın geçici ve kesin kabulünün yapıldığını, istinat duvarının proje ve hesaplarının Bayındırlık ve İskan Müdürlüğü tarafından yapıldığını ve 28.01.2008 tarihinde tasdik edilerek uygulanmak üzere verildiğini, duvarın ise 2008 yılı Şubat ve Mart aylarında tamamlandığını, 2009 yılında geçici kabulünün yapıldığını, herhangi bir olumsuzluğun olmadığını, daha sonra fosseptik çukurunun duvara ve B Blok temeline yakın olduğunu bunun tehlikelerini idareye bildirdiklerini, kanalizasyona bağlanarak bu olumsuzlukların giderildiğini, yağmur sularının istinat duvarına baskı yapmaması için arazinin doğal meyiline göre prekast dere elemanları vasıtasıyla açık kanal yapılarak saha dışına aktarıldığını, bunun projede olmamasına rağmen bedelsiz yapıldığını, okul idaresi tarafından toprak saha üzerine 50 cm kalınlığında bitkisel toprakla doldurulduğunu, arazi meyillerinin ortadan kaldırıldığını, tahliye kanallarının kapatıldığını, bunun üzerine toprağın baskısının istinat duvarına yüklenerek olumsuz durumunun meydana geldiğini, yanlış proje yönünden de duvarın yıkıldığını belirttiğini, proje hesapları da yükleniciye verilmediğinden müvekkilinin hesaplar üzerinde incelemesinin önlendiğini, hesaplara müdahale edemediğini, daha sonra yıkılan duvarın yeni proje kapsamında müvekkilleri tarafından yapılarak olumsuzluğun giderildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, her iki duvarında yeniden yapımına, doğu duvarı için 93.828,27 TL, batı duvarı için de 75.071,46 TL duvar masrafının davalılardan alınarak davacıya verilmesine dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine, Yargıtay (kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin 07.12.2017 tarih ve 2017/1561 E., 2017/4314 K. sayılı ilamıyla, diğer temyiz itirazlarının reddi ile, duvarın yeniden yapımı için gerekli olan bedelin ayıbın ortaya çıktığı zamandaki serbest piyasa fiyatlarına göre hesaplattırılması için rapor alınması gerektiği, davacı idare tarafından tek taraflı olarak düzenlenen yaklaşık maliyette belirtilen bedele hükmedilmesinin doğru olmadığı, yargılama aşamasında doğu duvarının davalı yüklenici tarafından yeniden inşa edildiği, bu dava konusu hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği, temerrüdün dava tarihi itibariyle oluştuğu dikkate alınarak dava tarihinden itibaren davacı yararına yasal faize hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulü ile, doğu duvarı yönünden davanın konusuz kalması nedeniyle bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, davalıların ayıplı hizmeti nedeniyle yıkılıp yeniden yapılması gereken batı duvarı için 72.971,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Somut olayda davacı vekili, doğu cepheye bakan duvarın yıkılarak yeniden yapılması yönünden 93.828,27 TL, batı cepheye bakan duvarın yıkılarak yeniden yapılması yönünden 75.071,46 TL talep etmiş, yargılama aşamasında davalı yüklenici tarafından doğu cepheye bakan duvarın yeniden yapıldığı görülmüştür. Bu durumda mahkemece, davacının dava tarihi itibariyle doğu cepheye bakan duvarın yeniden yapım bedelini talep etmesinde hukuki yararının bulunduğu ve batı cepheye bakan duvarın yeniden yapım bedeli olarak 72.971,00 TL’ye hükmedilmesi karşısında, toplam dava değerinin 2.100,46 TL’lik kısmının reddedildiği göz önünde bulundurularak davacı aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderine takdir edilmesi gerekirken, doğu cepheye bakan duvarın yeniden yapım bedelinin talep edilmesinde hukuki yararın bulunduğu dikkate alınmaksızın reddedilen miktarın 95.928,66 TL olduğu kabul edilerek kabul ret oranı hesabının yanlış yapılması doğru olmamıştır.. Anılan nedenlerle kararın bozulması gerekirse de yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile, hüküm fıkrasının 7. bendinde bulunan ‘13.063,23 TL’ ibaresinin çıkartılarak yerine ‘2020 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/2 maddesi uyarınca 2.100,46 TL’ ibaresinin, 9. bendinde bulunan ‘14.482,69 TL’nin’ ibaresinin çıkartılarak yerine ‘416,88 TL’nin’ ibaresinin yazılmasına, kararın değiştirilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 3.815,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacıya verilmesine, aşağıda yazılı harcın temyiz eden davalılardan tahsilde tekerrüre sebebiyet vermeden müştereken ve müteselsilen alınmasına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 09.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7200, Karar No: 2014/6940, Tarih: 21.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/7200 E.  ,  2014/6940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2011/873-2012/1174

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 2002 Kasım ayından itibaren davalı işyerinde komi olarak çalışmaya başladığını, 27.06.2006 tarihinde işyeri sahibinin ölmesi üzerine işyerinin kapatıldığını, hiçbir kanuni hakkının ödenmediğini, 2008 yılı Kasım ayında işyerinin yeniden açıldığını ve tekrar çalışmaya başladığını, 01.04.2010 tarihinden itibaren mesul müdür olarak çalıştığını, komi olarak çalıştığında günlük 60-70 TL, garson olduğunda 90-100 TL, müdür olduğunda 170 TL ücret aldığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, komi ve garson olarak çalıştığı dönemde 19:00-06:00 saatleri arasında, müdür olduğunda 14:00-06:00 saatleri arasında çalıştığını, bazı günler 11:00'de çalışmaya başladığını, yıllık izin kullandırılmadığını, üç aylık ücretinin ödenmediğini, dini bayramların ilk iki günü çalışmadığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının fazla mesai, yıllık izin ve hafta tatili alacakları bakımından açıklamada bulunması gerektiğini, davacının asgari ücret ile 25.12.2008 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını, dört gün üst üste mazeretsiz olarak devamsızlık yapması sebebiyle iş sözleşmesinin feshedildiğini,tüm ücretlerinin ödendiğini,yıllık izinlerinin kullandırıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı ve dinlenen tanık beyanlarına göre iş sözleşmesinin işverence davacı işçiye küfür ve hakaret etmesi neticesinde, davacı işçi tarafından haklı sebeple feshedildiği gerekçesiyle hükme esas alınan bilirkişi raporundaki hesaplamalara göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz.

Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici var ise işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlemesi söz konusu olmayacağından, kanunda öngörülen çalışma saatlerini aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz.

Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici var ise işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlemesi söz konusu olmayacağından, kanunda öngörülen çalışma saatlerini aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar.

Bu bakımdan yönetici olarak çalışan işçiye başkaca bir amir, şirketin yöneticisi, yönetim kurulu üyesi vb. tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediği belirlenmelidir.

Somut olayda, davacının davalıya ait işyerinde son olarak mesul müdür unvanı ile üst düzey yönetici olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Aynı ortamda çalışan ve davacıya emir ve talimat veren, amiri pozisyonda herhangi bir kimse bulunmamaktadır. Aylık ücret miktarı da göz önünde bulundurulduğunda davacının mesul müdür olarak çalıştığı döneme ilişkin fazla mesai talebinde bulunması mümkün değildir. Mahkemece davacının mesul müdür olarak çalıştığı döneme ilişkin fazla mesai alacağının bulunmadığı kabul edilerek karar verilmesi gerekli iken tüm çalışma dönemi üzerinden fazla mesai alacağına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/112, Karar No: 2019/3256, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/112 E.  ,  2019/3256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17635, Karar No: 2016/8199, Tarih: 04.05.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/17635 E.  ,  2016/8199 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 04/02/2014

NUMARASI : 2012/813-2014/12

DAVACI : U..

DAVALILAR : 1-S..

2-N.. S.. vek. Av. A.. B..

İHBAR OLUNANLAR :1-A.. D.. 2-O.. S..

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı N.. S.. vekilince, süresinden sonra davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalılar tarafından müvekkiline satılan aracın kilometresi ile oynandığının öğrenildiğini, bunun üzerine davalılar ile iletişime geçildiğini, müvekkilinin ..TL’ye satın aldığı aracı, .. TL bedelle geri davalılara satmak zorunda kaldığını, aracı aldığında ..TL değerinde toplam 4 adet tekerleği araca taktırdığını ileri sürerek .. TL tutarındaki zararının dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek ticari faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, dava konusu aracın müvekkillerinden N.. S.. tarafından davacıya..TL bedelle satılıp,.. tarihinde ... TL bedelle geri alındığını, kilometre ile oynandığı iddiasının kabul edilmediğini, müvekkilinden önce aracın iki maliki daha olduğunu, aracın davacının kullanımında kaldığı süre için ..TL kullanım bedeli olabileceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı N.. S..’nun.. km’de bulunan aracı 83.000 km’de göstererek davacı şirkete sattığı, davalı N.. S..’nun davacı şirkete karşı ayıba karşı tekeffül hükümlerinden sorumluluğunun bulunduğu, davacının...TL zararının olduğu, diğer davalı şirketin ise sözleşme tarafı olmadığından husumetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın davalı N.. S.. açısından kısmen kabulüne, diğer davalı şirket açısından pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı N.. S.. vekilince temyiz edilmiştir.

(1) Mahkeme hükmü davacı vekiline, .. tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi, HUMK’un 432.maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra ... tarihinde temyiz defterine kaydedilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi,... gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, davacı vekilince süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

(1) Mahkeme hükmü davacı vekiline, .. tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi, HUMK’un 432.maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra ... tarihinde temyiz defterine kaydedilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi,... gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, davacı vekilince süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

(2) Davalı N.. S.. vekilinin temyizine gelince, dava konusu araç davacı tarafından görülüp beğenilerek alınmış ikinci el bir araçtır. Davacı, aracı başka bir yerde muayene ettirip satın alma imkânı varken bunu yapmadan aracı satın aldığını beyan etmektedir. Davacının görüp beğenerek aldığı aracı mevcut hali ile satın aldığının kabulü gerekir. Kaldı ki, davacının iddia ettiği durumun ortaya çıkmasından sonra aracın ortak irade ile diğer davalı şirkete satıldığı da dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Mahkemece bu yönler gözetilerek davalı N.. S.. hakkında açılan davanın reddi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulü isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıdaki (1) nolu bend uyarınca davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (2) nolu bendde açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı N.. S.. lehine BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine,... gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/84, Karar No: 2014/2717, Tarih: 17.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/84 E.  ,  2014/2717 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/12/2012 tarihli ve 2011/476 esas, 2012/772 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 02/12/2013 gün ve 2013/17965/72768 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/12/2013 gün ve 2013/394633 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-Katılanın haksız el atmanın önlenmesi ve eski hale getirme istemiyle Ordu Sulh Hukuk Mahkemesine dava açtığı tarih olan 08/04/2010 tarihi itibariyle söz konusu mala zarar verme olgusunu ve failini bildiği halde Ordu Cumhuriyet Başsavcılığı nezdinde 25/05/2011 tarihinde şikayetçi olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 73/1. maddesi gereğince 6 aylık şikayet süresinden sonra katılan tarafından şikayetçi olunup sanık hakkında müsned suçtan dava açılması nedeniyle dava şartının gerçekleşmemesinden dolayı sanık hakkında düşme kararı verilmemesinde,

2-Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20/03/2007 tarihli ve 2006/9-337 esas, 2007/69 sayılı kararında da belirtildiği üzere, mala zarar verme suçunun kasten işlenebilen bir suç olduğu ve dosya kapsamına göre sanığın katılanın arazisinin sınırına diktiği kazıklarla çektiği çitleri söküp atmasını mala zarar verme kastıyla yaptığını gösterir katılanın soyut iddiası haricinde başkaca bir delil bulunmaması karşısında atılı suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde,isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Tebliğnamenin '2' no'lu bozma isteminde, aşağıda yazılı şikayet süresine ve soruşturma şartının gerçekleşmediğine dair bozma nedeniyle çelişki oluşturur şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi için yeterli delil bulunmadığından beraati yerine mahkumiyetine dair verilen hükmün bozulmasının istendiğinin anlaşılması karşısında, kanun yararına bozmanın konusu hukuka aykırılıkların giderilmesi olunca, ayrıntıları 26/10/1932 gün ve 29/12 sayılı içtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere, yasaya aykırılık halleri uygulamadaki yanlışlıklar ile esasa etkili usul hatalarından ibarettir, bu durumda, '1' no'lu bozma istem ve kararı içeriğine göre ve ayrıca mahkemenin kanıtların taktir ve değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğü iddiasına yönelik bulunduğunun anlaşılması karşısında, kanun yararına bozma isteminin '2' no'lu bozma talebinin REDDİNE,

Sanık hakkında TCK”nın 151/1 maddesi gereğince cezalandırılması için açılan davada atılı suçun takibinin şikayete bağlı olması ve katılanın 08/04/2010 tarihli dilekçesiyle Ordu Sulh Hukuk Mahkemesine açtığı davada sanığın kazık ve telleri kesip sökerek zarar verildiğini ifade etmesi nedeniyle bu tarihten 6 aylık yasal şikayet süresi geçtikten sonra 25/05/2011 tarihli dilekçesiyle mala zarar verme suçundan şikayetçi bulunduğunun anlaşılması karşısında,

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki '1' no'lu bozma istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden; Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 18/12/2012 tarih ve 2011/476 esas 2012/772 sayılı kararının CMK’nın 309.maddesinin 4.fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA, sanık hakkında mala zarar verme suçundan ceza tayinine ilişkin bendin hükümden çıkartılmasına ve davanın, müştekinin yasal sürede şikayetçi olmaması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 73-4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 17/02/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7478, Karar No: 2015/181, Tarih: 14.01.2015

**9. Ceza Dairesi         2014/7478 E.  ,  2015/181 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Eşi ile birlikte yaşadığı evde yapılan haciz işlemi sonrasında anlaşmazlıkları nedeniyle evden ayrıldığını beyan eden sanığın, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle mahcuz malların kaybolmasına sebebiyet verdiği anlaşıldığından eyleminin TCK'nın 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 14.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.