muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8325, Karar No: 2020/3205, Tarih: 13.02.2020

./..

.3.

Uzlaştırma, 6763 sayılı Kanun'la değişik CMK'nın 253. maddesinde ayrıntılarıyla düzenlenmiş, mahkeme tarafından uzlaştırmaya ilişkin anılan Kanunun 254. maddesinde" (1)Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir. (2)Uzlaşma gerçekleştiği takdirde, mahkeme, uzlaşma sonucunda sanığın edimini def’aten yerine getirmesi halinde, davanın düşmesine karar verir. Edimin yerine getirilmesinin ileri tarihe bırakılması, takside bağlanması veya süreklilik arzetmesi halinde; sanık hakkında, 231 inci maddedeki şartlar aranmaksızın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilir. Geri bırakma süresince zamanaşımı işlemez. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra, uzlaşmanın gereklerinin yerine getirilmemesi halinde, mahkeme tarafından, 231 inci maddenin onbirinci fıkrasındaki şartlar aranmaksızın, hüküm açıklanır. " denilmiştir.

Uzlaştırmanın asıl olarak soruşturma evresinde yapılması gereken bir işlem olduğu, kovuşturma aşamasında uzlaştırma hükümlerinin uygulanmasının ise istisnai olarak Cumhuriyet savcısı tarafından uzlaştırma usulü uygulanmaksızın dava açılması veya suçun uzlaştırma kapsamında olduğunun ilk defa duruşmada anlaşılması halinde mümkün olduğu kabul edilmelidir.

Uzlaştırma usulü uygulanmaksızın dava açılması veya suçun uzlaştırma kapsamında olduğunun ilk defa duruşmada anlaşılması halinde uzlaştırmanın uygulanması gerekmekte olup uzlaşma başarıyla gerçekleşir ve edim bir defada yerine getirilirse kamu davasının düşmesine karar verilecektir.

İncelenen dosyada;

Sanığın, 15.09.2018 tarihinde, arkadaşı Ali Özgür ile birlikte aracıyla seyir halinde iken, trafikte yaşanan tartışmada, katılana yönelik sinkaflı küfürlerde bulunup, Ali ile birlikte silahla tehdit suçunu işlediği iddiasıyla, TCK'nın 106/2-a-c, 125/1-4, 53. maddeleri uyarınca, birlikte ve silahla tehdit, hakaret suçlarından cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı, yargılama sırasında tehdit suçunun hukuki niteliğinin değişme ihtimaline binaen sanığa, TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesi uyarınca ek savunma hakkı tanındığı, kovuşturma neticesinde Ali Özgür'ün her iki suçtan beraatine, sanığın ise, İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20/02/2019 tarihli ve 2018/883 esas, 2019/179 sayılı kararıyla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4, 106/1-1.cümle, 50/1-a, 62/1 (2 kez) ve 52/2. (2 kez) maddeleri uyarınca 1.740,00 ve 3.000,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına karar verildiği, hakaret suçuna ilişkin adli para cezasının kesin nitelikte olduğu, tehdit suçundan verilen kararın ise istinaf kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği, kovuşturma aşamasında katılan ve sanık arasında uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmediği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamı, kanun yararına bozma istemi ve tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde;

Sanığa isnat olunan ve TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesinde düzenlenen tehdit suçu, 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34 ve 35. maddeleriyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 253 ve 254. maddelerinde yapılan değişiklik çerçevesinde uzlaştırma kapsamına alınmıştır. Çözülmesi gereken sorun, uzlaşma kapsamında bulunmayan, birlikte ve silahla tehdit suçundan kamu davası açıldıktan sonra, ek savunma hakkı tanınmasının ardından suçun hukuki niteliği değiştirilerek, uzlaşma kapsamında bulunan TCK'nın 106/1-1. cümle kapsamındaki tehdit suçundan yargılamaya devam edilirken nasıl

./..

.4.

bir yol izleneceğidir. Bu bağlamda, yargılama devam ederken, hakimin ek savunma verdikten sonra uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak, dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi durumunda, ek savunma hakkı tanınan suçtan mahkumiyet kararı verileceği izlenimi oluşabileceği cihetle, bu hususun ihsası rey olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceğinin belirlenmesi gerekir.

5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi, "Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez. (2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır. (3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir. (4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır." biçimdedir. Maddeden de anlaşılacağı üzere, suçun hukuki niteliği değişir ya da cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirir durumun ortaya çıkması halinde hakim, sanık ya da müdafiine ek savunma hakkı tanıyacaktır ancak, bu durum yasal düzenleme nazara alındığında hakim açısından ihsası rey olarak nitelendirilemeyecektir.

Bu açıklamalar çerçevesinde, kovuşturma evresinde suçun hukuki niteliğinin değişme ihtimali nedeniyle sanığa, uzlaşma kapsamında bulunan TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesi kapsamındaki tehdit suçundan ek savunma hakkı tanındıktan sonra, CMK'nın 253. maddesinin üçüncü fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan "Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması halinde uzlaştırma hükümleri uygulanmaz" şeklindeki düzenleme nedeniyle her iki suç açısından, anılan Kanun'un 254/1. maddesi uyarınca, uzlaştırma işlemlerinin aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmemiştir.

Açıklanan nedenlerle; usulünce uzlaştırma işlemleri gerçekleştirilmeden, sanığın hakaret ve tahdit suçlarından cezalandırılmasına dair kurulan, İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20/02/2019 tarihli ve 2018/883 esas, 2019/179 sayılı kararında isabet bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20/02/2019 tarihli ve 2018/883 esas, 2019/179 sayılı kesinleşen kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sonraki işlemlerin, CMK'nın 309/4-b maddesi gereğince mahallinde Mahkemesince yerine getirilmesine, 13/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24327, Karar No: 2014/34083, Tarih: 02.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/24327 E.  ,  2014/34083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2013

NUMARASI : 2011/976-2013/327

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 14.07.2009 tarihinde davalının yanında çalışmaya başladığını, 25.10.2010 tarihinde iş sözleşmesinin sebepsiz olarak feshedildiğini, davalının 27.10.2010 tarihinde T.C. Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğü’nün 09.05.2009 tarihli ve 2009/29 Belge Nolu Özel Gündüz Bakım Evi Açılış İzin Belgesinden kaynaklanan hak ve alacaklarını dava dışı Ş. A.'e devrettiğini, dava dışı Ş. A. ile görüştüğünde işyerini devralmadığını, sadece izin belgesini devraldığını, bu sebeple önceki işçilik hak ve alacaklardan kendisinin sorumlu olmadığını, çalışmak isteyenlerle yeni bir sözleşme ile devam edeceklerini beyan ettiğini, bu beyanlardan ve sadece işletme hakkının devredilmesinden işyeri devir sözleşmesi bulunmadığının anlaşılacağını belirterek iş sözleşmesinin 25.10.2010 tarihinde haksız feshinden kaynaklı olarak kıdem, ihbar tazminatı ile sair işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı ise, dava dışı Ş. A. ile aralarında devir ilişkisi olduğunu, Ekim 2010 yılına ait yirmiüç günlük primin kendisi tarafından kalan yedi günün ise dava dışı Şeyda tarafından ödendiğini, davacının devirden sonrada aynı işyerinde çalışmaya devam ettiğini, iş sözleşmesi feshedilmediğinden kıdem ve ihbar tazminatının reddi gerektiğini ve hiçbir alacağı olmadığı savunmuştur.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin ihbar tazminatı ödemesini gerektirmeyecek bir şekilde feshedildiğinin davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş sözleşmesinin davalı tarafından feshedilip edilmediği ve davalı ile dava dışı işveren arasında devir ilişkisi bulunup bulunmadığı hususları tartışmalıdır.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin ihbar tazminatı ödemesini gerektirmeyecek bir şekilde feshedildiğinin davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş sözleşmesinin davalı tarafından feshedilip edilmediği ve davalı ile dava dışı işveren arasında devir ilişkisi bulunup bulunmadığı hususları tartışmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde işyeri devri düzenlenmiş olup, devreden ve devralan işverenlerin sorumluluk esasları belirtilmiştir. Buna göre, işyerinin veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işlemle bir başkasına devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde var olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçecek, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumlu olacak, ancak devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlı olacaktır. Keza, kıdem tazminatında da mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi ile işyerini devredenin kendi dönemi ile sınırlı olarak devralanla birlikte sorumluluğu kabul edilmiştir. Kanun koyucu bu düzenlemelerle, işçinin haklarını olabilecek en etkin şekilde korumayı amaçlamış ve böylece işçinin işveren değişikliğinden zarar görmesini önlemek istemiştir.

İşten ayrılma bildirgesinde 23.10.2010 tarihinde “17” koduyla (işyerinin kapanması) çıkış işlemi yapıldığı görülmektedir. Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarında davacının 25.10.2010 tarihinde dava dışı Ş. A.yanında işe giriş kaydı vardır.

Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarından davacının 10. ayda yirmiüç gün sigorta priminin davalı tarafından, yedi gün sigorta priminin ise dava dışı şahıs tarafından yatırıldığı görülmektedir.

Dosya içerisinde bulunan 27.10.2010 tarihli “işletme hakkı devir sözleşmesinde” Gündüz Bakımevi unvanlı işyerinin 5.000,00 TL devir bedeli ile işletme hakkının tamamı ve içinde bulunan bilumum demirbaşları ve ilgili Sosyal Hizmetler Müdürlüğünden verilme Özel Gündüz Bakımevi Açılış İzin Belgesi ile birlikte devir ve teslim edildiği ifade edilmiştir.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının dava dışı işyerinde çalışmaya hiç ara vermeden ve iş sözleşmesi kesintiye uğramadan kayden giriş-çıkış işlemi yapılmak suretiyle devralan işyerinde çalışmaya devam ettiği, devir öncesinde veya sırasında iş sözleşmesinin davalı tarafından feshedilmediği anlaşıldığından kıdem ve ihbar tazminatının reddine karar verilmesi gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda da aynı doğrultuda değerlendirme yapıldığı halde hiçbir gerekçe belirtilmeden kıdem ve ihbar tazminatının kabulü hatalı olup, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 02.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1039, Karar No: 2024/1223, Tarih: 26.03.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/1039 E.  ,  2024/1223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/304 E., 2021/166 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından Daire kararının açık hataya dayalı olarak verildiğinden bahisle düzeltilmesi istenilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir.

Anılan maddede belirtilen hata kavramından amaç; hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta hata olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık hatalardır.

Dosya içeriğine göre; temyiz incelemesi sonucunda verilen Daire kararında, açık ve belirgin bir hatanın bulunmadığı anlaşıldığından, davacı vekilinin düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin düzeltme dilekçesinin REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10633, Karar No: 2017/5077, Tarih: 24.04.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/10633 E.  ,  2017/5077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık ... hakkında ... Devlet Hastanesi Plastik Cerrahi Uzmanınca düzenlenen 12/09/2013 tarihli raporda “sol ulnar sinir patolojisi, sol el 5. parmak fleksiyon kontraktürünün mevcut olduğu, deformite kalacağının” yazılı olduğu, yine ... Devlet Hastanesi Beyin Cerrahi Uzmanınca düzenlenen 14/11/2013 tarihli raporda da “sol el 4. ve 5. parmaklarda uyuşma, sol el 5. parmakta kontraktür, sol ulnar total sinir lezyonunun mevcut olduğu, kati raporun Adli Tıp Kurumu tarafından verilmesinin uygun olacağının belirtilmesi” karşısında, Bayram'ın yaralanmasına ilişkin kati rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm tesisi,

2) İlk haksız hareketin kimden geldiğinin belirlenemediği olayda; tartışma ve karşılıklı yaralama meydana geldiğine dair iddia ve kabul ile dosya kapsamına göre, Yargıtay CGK’nin Dairemizce de benimsenen 22.10.2002 tarih, 2002/4-238 Esas ve 2002/367 sayılı Kararında açıklandığı üzere, sanıklar hakkında TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3) Sanık ...'ın son celsedeki “hakkında lehe hükümlerin uygulanmasına dair” talebi de gözetildiğinde; sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezası için TCK'nin 50. maddesine ilişkin değerlendirme yapılırken “koşulları oluşmadığı” biçimdeki yetersiz gerekçeye dayanılarak hüküm kurulması,

4) Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Fethiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/700 E. ve 2010/205 sayılı Kararının sanık ...'a ait olduğu bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı, sanık ... hakkında adli sicil kaydından bulunan Ortaca Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/152 Esas ve 2012/315 sayılı Kararı ile tehdit suçundan verilme 1 yıl 8 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

5) Sanıklar hakkında TCK'nin 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,"

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca CMUK'un 326/son maddesi gereğince tekerrüre esas alınan ceza yönünden kazanılmış hakkı da dikkate alınarak istem gibi BOZULMASINA, 24.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/423, Karar No: 2017/6782, Tarih: 22.05.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/423 E.  ,  2017/6782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı tefhim edilen kararda, kanun yolu mercii gösterilmemek suretiyle, CMK'nin 34/2 ve 232/6. maddelerine aykırı davranılması nedeniyle, suça sürüklenen çocuğun 15.10.2014 tarihli temyiz talebi süresinde kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Suça sürüklenen çocuğun mağdurun burnuna taş ile vurarak mağdurda orta (2) dereceli kemik kırığına neden olacak şekilde yaralama eylemi nedeniyle; TCK'nin 86/1, 86/3-e. maddelerine göre belirlenen hapis cezasından, TCK'nin 87/3. maddesine göre; kırığın hayat fonksiyonlarına etki derecesi gözetilerek TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesine uygun bir artırım yapılması gerekirken, olayda uygulama yeri olmayan TCK'nin 87/1-son maddesine göre 5 yıl hapis cezasına hükmedilmesi ve bundan sonraki indirimlerin bu ceza üzerinden yapılması suretiyle suça sürüklenen çocuğa fazla ceza verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/587, Karar No: 2012/1108, Tarih: 12.12.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/4-587 E.  ,  2012/1108 K.**

* HAKİMİN HUKUKİ SORUMLULUĞUNA DAYALI MANEVİ TAZMİNAT İSTEMİ

* HAKİMLER VE SAVCILAR KANUNU (2802) Madde 93/A

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 48

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 46

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesince;

“DAVA: Dava dilekçesinde, ceza yargılaması sırasında davacının soru sormasının engellendiği, davalı hakim tarafından azarlandığı ve tehdit edildiği; taleplerin tutanaklara geçirilmediği; hak ve çıkarlarının savunulmasının engellendiği; reddi hakim talebinin işleme konulmadığı ve baskı ortamı yaratıldığı belirtilerek; 1,00-TL manevi tazminata hükmedilmesi talep ve dava olunmuştur.

CEVAP: Cevap dilekçesinde,   iddiaların gerçek olmadığı savunulmuştur.

GEREKÇE :Dava, hakimin hukuki sorumluluğuna dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Yargılama aşamasında, "Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair" 6110 sayılı Yasa kabul edilmiş ve 14/02/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmak suretiyle yürürlüğe girmiştir. 6110 sayılı Yasa'nın 12. maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu'na 93/A maddesi eklenmiştir. Maddedeki düzenlemeye göre:

Hakim ve savcıların bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri her türlü kararlar nedeniyle:

a)Ancak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir.

b)Kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk sebeplerine dayanılarak da olsa hakim veya savcı aleyhine tazminat davası açılamaz.

Devlet aleyhine açılacak tazminat davası ancak dava konusu işlem, faaliyet veya kararın dayanağı olan;

a)Soruşturma sonucunda verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın veya kamu davası açılmış ise kovuşturma sonucunda verilen hükmün,

b)Dava sonunda verilen hükmün, kesinleştiği tarihten itibaren bir yıl içinde açılabilir. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın veya hükmün kesinleşmesinden önce, hakim veya savcının söz konusu işlem, faaliyet veya kararıyla ilgili olarak görevinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle görevini kötüye kullanmaktan mahkumiyeti halinde ise tazminat davası bu hükmün kesinleşmesinden itibaren bir yıl içinde açılabilir.

Yine, 6110 sayılı Yasa'nın 14. maddesi ile HUMK'nun 573 maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi değiştirilmiş ve "Hakimlerin yargılama faaliyetlerinden dolayı aşağıdaki sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir." biçiminde düzenleme yapılmıştır.

Aynı şekilde, yargılama aşamasında ve 01/10/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 46. ve 48. maddelerinde de; sorumluluk davasının Devlet aleyhine açılabileceği ve ilgili hakime resen ihbar edileceği düzenlenmiştir.

Aynı şekilde, yargılama aşamasında ve 01/10/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 46. ve 48. maddelerinde de; sorumluluk davasının Devlet aleyhine açılabileceği ve ilgili hakime resen ihbar edileceği düzenlenmiştir.

6110 sayılı Yasa'nın Geçici 2. maddesinin 2. bendinde; söz konusu değişikliklerin görülmekte olan davalar, kesinleşmemiş hükümler; miktar veya değeri itibariyle temyiz veya karar düzeltme yoluna gidilemediği için kesinleşen hükümler bakımından da uygulanacağı ve davaya Devlet aleyhine devam olunacağı belirtilmiş; Yasa'nın Geçici 2. maddesinin 4. bendinde ise; Görevli mahkemede Devlet aleyhine devam olunacak davada, temyiz ve karar düzeltme incelemesinde ilk olarak Hakimler ve Savcılar Kanununun 93/A maddesinde öngörülen dava şartlarının mevcut olup olmadığına bakılacağı, düzenleme altına alınmıştır.

Açıklanan bu nedenlerle, dava dilekçesi 6110 sayılı Yasa uyarınca Hazine'ye tebliğ edilmiştir.

Hazine vekili tarafından verilen cevap dilekçesinde; yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu ve davanın reddedilmesi gerektiği savunuluştur.

Dava konusu, yargılama aşamasındaki eylem ve işlemlere ilişkindir. Ankara 11.Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2006/219-2010/1262 sayılı dava dosyasının, temyiz incelemesinde olduğu ve halen derdest bulunduğu anlaşılmaktadır. Asıl ceza davasının yargılaması devam etmekte olup; 6110 sayılı Yasa ile değişik 2802 sayılı Yasa'nın 93/A maddesi uyarınca; ancak, asıl dava sonucunda verilen hükmün kesinleşmesinden sonra tazminat davası açılabilir. Şu durumda, davacının istemi dinlenilebilir bulunmamaktadır. Diğer yandan, bu durum dava açıldıktan sonra yapılan Yasa değişikliğinden kaynaklanmış olup; dava açmasında, davacı kusurlu sayılamaz. Şu halde, kesin hüküm oluşturmaması bakımından dava dilekçesinin reddine karar verilmeli; aynı gerekçelerle, yargılama harç ve giderleri ile davacı sorumlu tutulmamalıdır.

Dava, ön koşul eksikliğinden reddedildiğinden; tarafların delilleri konusunda bir inceleme ve değerlendirme yapılmamış olup aşağıdaki şekilde karar verilmek gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçelerle;

1-Dava dilekçesinin REDDİNE,

2-Davanın reddi nedeniyle alınması gereken 21,15-TL maktu karar ve ilam harcının peşin alınan 17,15-TL'den mahsubu ile bakiye 4,00-TL'nin davacıdan alınarak hazineye irat kaydına,

3-Yargılama giderlerinin tarafların üzerinde bırakılmasına,”

Dair oybirliği ile verilen 14.02.2012 gün ve 2011/21-5 sayılı kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine kararın süresinde temyiz edildiğinin anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

HUKUK GENEL KURULU KARARI