muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/522, Karar No: 2014/112, Tarih: 13.01.2014

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün

desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı aracın sigortalı ve araç sürücüsünün aynı kazada vefatı nedeniyle sigortalı ve sürücünün desteklerinden yoksun kaldığını iddia eden davacılar tarafından davalı aleyhinde destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda "davacıların 3.kişi sıfatıyla dava açtıkları, destekten yoksunluk zararının oluşumundaki kusurun davacılara yansıtılamayacağı, ZMSS'nin işletenin 3.kişilere verdiği zararları teminat altına almasına göre işleten veya sürücünün tam kusurlu olsalar bile desteğinden yoksun kalanların davalı ZMSS'den tazminat talep edebilecekleri" gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda "davacıların 3.kişi sıfatıyla dava açtıkları, destekten yoksunluk zararının oluşumundaki kusurun davacılara yansıtılamayacağı, ZMSS'nin işletenin 3.kişilere verdiği zararları teminat altına almasına göre işleten veya sürücünün tam kusurlu olsalar bile desteğinden yoksun kalanların davalı ZMSS'den tazminat talep edebilecekleri" gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafık kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafık kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Sigorta ettiren ve sürücünün kusuru nedeniyle işleteni bulunduğu araçta vefat eden desteğin TBK 52/1.maddesi gereğince yansıyan kusur nedeniyle işletenin desteğinden yoksun kalan davacılar 2918 sayılı yasanın 91/ilk maddesi gereğince işletenin hukuki sorumluluğunu üstlenen davalı ZMSS'den tazminat talep edemeyeceklerdir.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı sigorta şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımakda sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2011/17414, Karar No: 2012/3005, Tarih: 01.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/17414 E.  ,  2012/3005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Uyuşmazlık iş sözleşmesinden kaynaklanan tazminat ve alacak istemine ilişkindir. Dosya arasında daha önce temyiz incelemesi yapan Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 23/12/2010 tarih 2010/20459 esas 2010/39678 karar sayılı geri çevirme kararı bulunmaktadır. 14/02/2011 tarih ve 27846 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 09/02/2011 tarih ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından verilen ve 18/02/2012 tarihli 28208 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve 09/02/2012 tarih ve 2012/1 sayılı Kararının Ortak Hükümler başlığı altındaki 2 maddesinde bu kararın yürürlüğe girmesinden önce eksiklikleri nedeniyle mahalline geri çevrilen dosyaların temyiz incelmelerinin aynı Dairece yapılması gerektiği belirtilmiştir. Bu durumda temyiz incelemesi dosya arasında geri çevirme kararı bulunan Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin görev alanına girmektedir.

Dosyanın yukarıda açıklanan nedenlere göre temyiz incelemesi görev alanında kalan Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE 01/03/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/821, Karar No: 2013/8775, Tarih: 13.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/821 E.  ,  2013/8775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, maddi tazminat, izin ücreti, genel tatil ücreti ile fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini meslek hastalığına yakalanması nedeniyle haklı olarak feshetmek zorunda kaldığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ile izin ücreti, genel tatil ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının meslek hastalığına yakalanmadığını, davacının feshinin haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının aynı işyerinde çalışmaya devam etmesi halinde, işyerinde yakalandığını ileri sürdüğü hastalığın, davacının hayatını veya sağlığını tehlikeye atıp, atmadığı konusunda mahkeme tarafından yeterli araştırma ve inceleme yapılıp, yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, dosyada mevcut 29/12/2006 tarihli sağlık kurulu raporunda, davacının tozsuz ve dumansız bir bölümde çalışabileceği kanaati belirtilmiş olmakla birlikte işçinin yapmakta olduğu işin sağlığı ya da hayatı için tehlike oluşturup, oluşturmadığı bakımından bir tespit yapılmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş, işçi sağlığı ve iş güvenliği alanında uzman bir bilirkişi eşliğinde mahallinde keşif yapılarak, davacıda varlığı tespit edilen hastalığın, aynı işyerinde çalışılmaya devam edilmesi halinde, davacının hayatını ya da sağlığını tehlikeye sokup sokmayacağı konusunda bilirkişiden rapor aldırmak ve sonucuna göre karar vermektir.

Eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3385, Karar No: 2010/7814, Tarih: 25.05.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/3385 E.  ,  2010/7814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar dava dilekçesinde, oğullarının nüfus kütüğünde 1992 olan doğum yılının 1991 olarak düzeltilmesini istemişler, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Mahkemenin gerekçeli kararının hüküm fıkrasında peşin harcın yeterli olduğundan yeniden harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi doğru değil ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasının üçüncü bendinde yazılı bulunan "Başlangıçta peşin alınan harç yeterli olduğundan yeniden harç alınmasına yer olmadığına" ibaresinin çıkartılarak yerine "eksik alınan harcın davacıdan tahsiline" yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 25.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16221, Karar No: 2017/864, Tarih: 07.02.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/16221 E.  ,  2017/864 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın idaresindeki kamyonet ile gece vakti, aydınlatma olmayan, tek yönlü yolda, yerleşim yerinde, seyrine göre sağ taraftan yola giren yayaya yolun ortasında, fren izi olmadan çarptığı ve çarptıktan 65 metre sonra durduğu olayda; düzenlenen kaza tespit tutağında, sanığın kusursuz olduğu, Mahkemece keşfe binaen alınan bilirkişi raporunda ise “...Karayolları Trafik Kanununda yerleşim yerlerinde azami hız limitinin kamyonetler için 50 km/saat olduğu, sanığın çarpmadan sonra durma noktası dikkate alındığında, far ışığında seyretmesi gereken hız limitinin üstünde seyretmesi nedeni ile tali kusurlu olduğu....” hususlarına yer verildiği, bahsi geçen rapor arasındaki çelişki olması karşısında, çelişkinin giderilerek kusur durumunun tespiti için çelişkinin giderilmesi bakımından Adli Tıp Genişletilmiş Uzmanlar Kurulundan sanığın, olaydaki kusur durumuna ilişkin rapor alınmasından sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

İsabetsiz olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11345, Karar No: 2012/3647, Tarih: 09.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/11345 E.  ,  2012/3647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Kadastro çalışmaları sırasında kadastro harici kayalık ve çalılık olarak tescil dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu belirtilen suça konu taşınmazın TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, suça konu taşınmaz üzerinde yeniden keşif yapılarak tarafsız bilirkişi ve tanıklardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

a) Temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, işlendiği yer ve zaman ile fiilin diğer özellikleri gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

b) 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanığa hükmolunan adli para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uy- gulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2017/5354, Karar No: 2018/145, Tarih: 16.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/5354 E.  ,  2018/145 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ...’ın 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına ilişkin Tekirdağ 1. İcra Ceza Mahkemesinin 29/11/2013 tarihli ve 2013/434 esas, 2013/594 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanık hakkındaki tazyik hapsinin 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 354/son maddesi uyarınca zaman aşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına dair aynı Mahkemenin 10/03/2016 tarihli ve 2013/434 esas, 2013/594 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/04/2016 tarihli ve 2016/83 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 14/02/2017 gün ve 9794 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/10/2017 gün ve KYB.2017-59515 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Tekirdağ 1. İcra Ceza Mahkemesinin 10/03/2016 tarihli ek kararı ile sanığın üzerine atılı suçun zamanaşımı süresinin 2004 sayılı Kanun’un 354/son maddesi uyarınca 2 yıl olduğu ve kararın kesinleştiği 03/01/2014 tarihinden itibaren 2 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde hükmün infaz edilmediğinden bahisle düşme kararı verilmiş ise de,

Anılan ihbarnamede;

Tekirdağ 1. İcra Ceza Mahkemesinin 10/03/2016 tarihli ek kararı ile sanığın üzerine atılı suçun zamanaşımı süresinin 2004 sayılı Kanun’un 354/son maddesi uyarınca 2 yıl olduğu ve kararın kesinleştiği 03/01/2014 tarihinden itibaren 2 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde hükmün infaz edilmediğinden bahisle düşme kararı verilmiş ise de,

Sanık hakkında 2004 sayılı Kanun’un 340. maddesi uyarınca verilen ve 03/01/2014 tarihinde kesinleşen ilama ilişkin olarak, Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığınca 10/03/2014 tarihinde yakalama emri düzenlendiği, hükümlünün 28/03/2015 tarihinde yakalandığı, infazı beklenilen başka suçları bulunması nedeni ile aynı tarih itibariyle Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığınca 2015/360 ilamat numarası üzerinden tazyik hapsinin sıraya alınması için ... Tipi Kapalı İnfaz Kurumu’na müzekkere yazıldığı, hükümlünün tazyik hapsinin infazı sırada beklerken ... Açık Ceza İnfaz Kurumu’na nakledildiği, ancak hükümlünün 07/09/2015 tarihinde ayrıldığı kapalı ceza infaz kurumundan 36 saatlik yol izninin bitimine rağmen açık ceza infaz kurumuna teslim olmayarak firar ettiği, 11/09/2015 tarihinde 2015/13288 sayı üzerinden tazyik hapsinin infazı için hükümlü hakkında yakalama emri düzenlendiği, 14/11/2015 tarihi itibari ile yakalanarak, 16/11/2015 tarihli ve 2015/899 numaralı infaz dosyası üzerinden Tekirdağ 1. İcra Ceza Mahkemesinin 29/11/2013 tarihli ve 2013/434 esas, 2013/594 sayılı kararı ile verilen 3 ay tazyik hapsinin tekrar sıraya alınmasının talep edildiği, infaz için sırada bekleyen hapis cezaları yönünden zamanaşımının söz konusu olmayacağı ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun zamanaşımını düzenleyen 71/1. maddesi ile “Mahkumiyet hükmünün infazı için yetkili mercii tarafından hükümlünün yakalanmasının ceza zamanaşımını keseceği” şeklindeki düzenleme nazara alındığında hükümlü hakkındaki 3 aylık tazyik hapsine ilişkin 2 yıllık ceza zamanaşımının henüz dolmadığı gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/04/2016 tarihli ve 2016/83 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık hakkında ödeme şartını ihlal eyleminden dolayı hükmolunan tazyik hapsinin kaldırılmasına, 16/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8917, Karar No: 2013/8235, Tarih: 25.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/8917 E.  ,  2013/8235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 08/03/2012 tarih ve 2010/109-2012/120 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete taşıma poliçesiyle sigortalı olan kayısı emtiasının Rusya’daki alıcı firmaya teslim edilmek üzere davalı şirkete ait araca yüklendiğini, ancak emtianın aracın soğutma donanımının arızalı bulunması nedeniyle bozularak zayi olduğunu, bunun üzerine emtianın Türkiye’ye iade edildiğini, zarar gören emtia üzerinde yapılan ekspertiz incelemesi sonucu 33.849,00 YTL hasar tespit edildiğini, söz konusu bedelin müvekkili tarafından sigortalıya ödendiğini, davalının yapılan rücu başvurusuna rağmen anılan bedeli ödemediğini ileri sürerek, müvekkili tarafından ödenen 33.849,00 YTL'nın davalıdan faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin emtiayı yüklediği aracın soğutma donanımının arızalı olduğu yönündeki davacı iddiasının gerçek dışı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda alınan bilirkişi raporuna ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait araçta taşınan yaş kayısı ürününde 09.06.2006 tarihinde yapılan muayene sonucu belirlenen böcek türünün yüklenmeden önce emtiada mevcut olduğu, böcekli ürünlerin uluslararası gıda mevzuatı çerçevesinde ekonomik değeri mevcut olmayıp, gıda güvenliği ve hijyenik açısından insan sağlığını tehdit edici olması nedeniyle ürünlerin imhasının gerektiği, böcek bulaşan bir ürünün ekonomik değerinin sıfır olması nedeniyle böceğin uygun sıcaklıkta ne kadar dayanabileceği hususunun önem arz etmediği, emtia üzerinde üç adet böcek görünmesinin aracın soğutma sistemindeki arızadan kaynaklanmadığı, davalının meydana gelen zarardan ... hükümleri uyarınca sorumluluğu bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,... TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, ....04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1919, Karar No: 2019/4761, Tarih: 06.11.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/1919 E.  ,  2019/4761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Sanıklar hakkında ayrı ayrı; TCK'nin 37, 81, 53, 58. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezalarına ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ..., ... ve ... hakkında maktul ...'a yönelik olarak kasten öldürme suçundan ilk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet hükümlerinin sanıklar müdafileri tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin verilen kararın sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede;

A) Sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin olarak;

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 05.10.2018 gün 2018/2242 esas 2018/2080 karar sayılı kararında herhangi bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin sübuta, sanık ... müdafiinin eksik araştırmaya, sanık ...'ın iştirak iradesi göstermediğine ve sanık ...'ın eyleminin sanık ...'in eyleminden bağımsız bir eylem olarak değerlendirilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE, tebliğnamadeki düşünceye uygun olarak oy birliği ile karar verildi.

B) Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin olarak;

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 05.10.2018 gün 2018/2242 esas 2018/2080 karar sayılı kararında bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin sanığın maktule yönelik herhangi bir eylemde bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Arkadaş olan sanıklardan...'ın maktulle husumet yaşadığı, bu husumetten diğer sanıklara da bahsettiği, olay günü her üç sanığın maktulün bulunduğu kahvehaneye gittiği, en önde sanık ... hemen arkasında sanık ... ve onların biraz gerisinde sanık ...'in maktulün bulunduğu noktaya yaklaştığı, burada sanık ...'ın maktule laf atarak sataştığı, bu şekilde başlayan tartışma sırasında önce...'ın salladığı bıçağın maktulün kendini sakınması üzerine maktule isabet etmediği akabinde Abdulkadir'in maktulü göğsünden iki kez bıçaklayarak öldürdüğü ve her üç sanığın da olay yerinden kaçtıkları anlaşılan olayda,

Sanık ...'in olayın başından sonuna kadar diğer sanıkların yanında yer alıp, eylemlerini gerçekleştirme konusundaki cesaretlerini arttırmak suretiyle eylemlerinin icrasını kolaylaştırdığı halde, TCK'nin 39/2-c maddesi uyarınca sorumlu tutulması yerine aynı Kanunun 37/1 maddesine göre cezalandırılması suretiyle fazla ceza tayini,