muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14358, Karar No: 2017/7140, Tarih: 25.05.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/14358 E.  ,  2017/7140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) ...Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 25/09/2013 tarihli kati raporunda; sağ el 3. parmak distalinde fissür saptandığı, nazal fraktür saptanmadığı belirtilmiş olmasına rağmen, kararın gerekçe kısmında raporda nazal kemik kırığının yaşam fonksiyonlarını hafif derecede etkilediği yazılmak suretiyle ve katılanın sanığın resmi nikahlı eşi olmamasına rağmen gerekçeli karar ve kısa karara ilişkin hüküm kısmında yine Sanığın bu eylemi ile müştekinin burnunda kemik kırığına neden olduğu anlaşıldığından cezasının, resmi evli olduğu eşine karşı işlediği anlaşılmakla yazılmak suretiyle çelişki yaratıldığı,

2) Tarafların aşamalardaki beyanları ve alınan doktor raporlarına göre sanık ile katılanın karşılıklı birbirlerini yaralamaları şeklinde gerçekleşen olayda, sanık savunmaları ve tanık beyanlarına göre, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinden şüpheli kalan bu halin sanık lehine değerlendirilerek, 5237 Sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin karar yerinde tartışılmaması,

3) Katılanın kendisini vekil ile temsil etmediği, dosya içerisinde de bu hususa ilişkin vekaletname bulunmadığı halde hüküm kısmında katılan vekili için tahakkuk eden 1.500 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine yazılması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6940, Karar No: 2009/13154, Tarih: 12.11.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/6940 E.  ,  2009/13154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ile %50 ortak olarak 01.05.2006 tarihinde işyeri açtıklarını,aralarında çıkan anlaşmazlık sonucu 30.10.2006 tarihli devir sözleşmesi ile %50 payını davalıya devrettiğini, fazla masraf çıkmaması için sözleşmede devir değerinin düşük gösterildiğini, davalının daha sonra da gerçek devir bedelini ödemediğini, yaptırdığı tespit sonucu payına 33.500YTL düştüğünün tespit edildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 33.500 YTL alacağın devir tarihinden itibaren ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, sözleşmeye göre davacının payını aldığının sabit olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, sözleşmede bedelin düşük gösterildiği kabul edilerek tespitte alınan bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle davanın kısmen kabulü ile; 23.500YTL’nin dava tarihinden itibaren ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya devrettiği ortaklık payının bedeli olan 33.500YTL alacağının tahsili talebiyle eldeki davayı açmıştır. Davalı,noterde düzenlenen ortaklık payının devrine ilişkin resmi sözleşmede davacının bedelin tamamını aldığını beyan ettiğini, davacıya borcu olmadığını savunmuştur. 2009/6940-13154

Mahkemece sözleşmede bedelin düşük gösterildiği kabul edilerek itiraz edilmediği gerekçesiyle tespit bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. TMK.nun 6.maddesine göre ispat külfeti davacıdadır. Davalı, noterde düzenlenen resmi sözleşmeye dayanmıştır. Taraflar arasında noterde düzenlenen 30.10.2006 tarihli devir sözleşmesine göre davacının devir bedeli olarak belirlenen 2.000 YTL’yi aldığı sabittir.Davacı resmi sözleşmenin aksini ancak yazılı delille ispatlayabilir. Davacı, iddiasını yazılı delille ispatlayamamıştır. Ancak, davacı dava dilekçesinde ve delil listesinde “ve sair yasal delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. Öyle olunca, mahkemece davacı tarafa,devir bedeli hususunda davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna uygun hüküm tesisi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile resmi sözleşmenin aksine tespit bilirkişisi raporuna dayanılarak hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir..

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA,12.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/13837, Karar No: 2014/986, Tarih: 23.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/13837 E.  ,  2014/986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; suç tarihinde Ulupark karşısı Ziraat Bankası ATM'sinden 600 TL emekli aylığını çektiğini söyleyen katılanın, yolda yürümekteyken yanına yaklaşıp, selam veren 50-55 yaşlarında kır saçlı biri olarak eşgali verilen ve olay tarihinden yaklaşık yedi ay sonra başka bir suçlama nedeniyle yakalanan sanığın, şikayetçiye elinde tuttuğu kamera (... marka fotoğraf makinası) gösterip "Almanya'da çalışıyorum, paraya ihtiyacım var, bunu ucuza satmak isterim...biraz önce yaşlı biri talip oldu, gavur parası vereceğim dedi, ona satmak istemedim..." gibi sözlerle diyalog ortamı yarattığı o sırada yanlarına yaklaşan ve sanıkla birlikte hareket ettiği ileri sürülen 35 yaşlarındaki, açık kimliği belirlenemediğinden evrakı tefrik edilen ikinci şüphelinin,

kameraya talip olan yaşlı kişinin oğlu olduğu tanıtımı yapıldıktan sonra sanıkla halen pazarlığın sürdüğü intıbaının yaratılması aşamasında sanığın "..size kamerayı satmayacağım..." sözde inadını kullandığında ikinci şüphelinin katılana "..kamerayı sen alıver, ben de senden alayım..." önerisinde bulunması, katılanın o kadar parası olmadığını söylemesine rağmen laf kalabalığının da olduğu ortamda bir şekilde onun 600 TL'sinin sanığa teslim edilmesinin sağlanması, kameranın katılanın eline tutuşturulması, bunu ikinci şüpheliye vermek için arkasına döndüğünde o şahsın ortadan kaybolmuş olduğunu görüp şaşkınlık yaşaması esnasında parayı almış olan sanığın da gözle kaş arasında olay yerinde uzaklaşmış bulunması şeklinde gerçekleşen "dolandırıcılık" suçunu oluşturduğu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında aşağıdaki bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Temel hapis cezası asgari hadden takdir ve tayin olunduğu halde aynı gerekçeye dayanılarak adli para cezasının hesaplanmasına esas alınan temel gün birim sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. Maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının birinci paragrafında yer alan "150" ve beşince fıkrasndaki "3.000,00" rakamlarının çıkartılarak yerlerine "5" ve "100" rakamları yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANNAMASINA, 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11100, Karar No: 2008/10395, Tarih: 14.07.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/11100 E.  ,  2008/10395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :11.4.2007
Yargıtay — Esas No: 2009/11526, Karar No: 2012/18348, Tarih: 30.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/11526 E.  ,  2012/18348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, hoşa gitmeyen fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle; sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9734, Karar No: 2015/19034, Tarih: 01.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/9734 E.  ,  2015/19034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde mağaza müdürü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının mağaza müdürü olarak çalıştığını ve hafta tatili izninde olan personelin yerine imza atarak puantaj kayıtları üzerinde sahtecilik yaptığının tespit edildiğini, doğruluk ve bağlılığa aykırı davranışı sebebiyle iş sözleşmesinin feshedildiğini, bu sebeple haklı fesih yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Davacının tüm taleplerin reddine dair karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, davalı işveren nezdinde Sarar mağazasında mağaza müdürü olarak çalışmaktadır. Davacı, savunmasında; puantaj çizelgesi üzerinde mağaza müdür yardımcısı yerine atmış olduğu imzanın, evrakın boş kalmamasına yönelik bir davranış olduğunu, yıllardır hizmet verdiği şirketin zarar görmemesini amaçladığını açık bir şekilde izah etmiştir. Davacının bu davranışı, işleyiş açısından uygun bulunmayan bir davranış olsa da mağaza müdür yardımcısı yerine imza atmasının sahte imza atmak olarak değerlendirilemeyeceği, mağaza müdür yardımcısı ... yargılama sırasında tanık olarak başvurulan ifadesinde; "...davacının işten çıkartılma sebebi, aylık olarak tuttuğumuz puantaj çizelgelerinin merkeze gönderileceği tarihte benim ismimin karşısına benim yerime imza atmasıdır. Davacının imza attığı kısım onay kısmı değildir. Benim çalışmalarımı onayladığım kısma imza atmıştır. Ben o ay tam çalışmıştım. Yani çalışmalarımda herhangi bir usulsüzlük yoktu. Daha önce başkasının yerine imza atma olayı olmamıştı, gayri ihtiyari olduğunu düşünüyorum..." diyerek durumu açığa kavuşturmuştur. Bu durum davacının davranışının boyutunu ortaya koymakta ve işlerin aksamadan yürütülmesini amaçlamaktadır.

Tüm bu değerlendirmeler kapsamında, davacının mağaza müdür yardımcısı yerine imza atması eyleminin, davalı işverenin yönetim hakkı kapsamında işten çıkarılmayı gerektirecek nitelikte görülmesinin işverenin takdir hakkı olarak değerlendirildiği, ancak işlerin aksamadan yürütülmesini amaçlayan ve ilk kez gerçekleşen bu davranışın, davacının çalıştığı süre ve davalı işverenen vermiş olduğu hizmet dikkate alındığında fesih için haklı neden teşkil etmemekte ise de, geçerli neden olarak değerlendirilmesi gerektiği anlaşılmakla yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Bu sebeple davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının kabulü yerine mahkemece yazılı gerekçe ile reddi isabetli olmamıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4707, Karar No: 2020/5299, Tarih: 05.10.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/4707 E.  ,  2020/5299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki maddi-manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ayağında meydana gelen parçalı kırık nedeniyle davalı kurumda çalışan davalı doktor tarafından ameliyat edilerek 28.04.2010 tarihinde taburcu edildiğini, 05.06.2010 ve 26.06.2010 tarihlerinde verilen randevulara uygun olarak kontrole gittiğini, bu kontrollerde ayağında ağrı olduğunu söylemesine rağmen durumun normal olduğunun söylendiğini, 16-20.07.2010 tarihleri arasında ayağındaki vidanın ameliyatla alındığını, bundan sonra ayağının üzerine basabileceği ve normal yaşamına dönebileceği, ancak ağrı ve şişmenin 1 yıl süreceği belirtilerek bir yıl sonra 2011 Temmuz ayında kontrole gelmesinin söylendiğini ancak, ağrıların dayanılmaz hale gelmesi üzerine 24.01.2011 tarihinde davalıya başvurduğunu, yine normal olduğu belirtilerek ağrı kesici verildiğini ve Şubat ayı sonunda kontrole gelmesi söylenerekeve gönderildiğini, ağrıların devamı üzerine kontrol tarihi beklenmeksizin 07.02.2011 yeninden hastaneye gittiğini, burada röntgen çekildiğini ve ayağın bilekten sabitlenebileceği ancak, bunun kurul tarafından incelendikten sonra verilecek bir karar olduğunun belirtildiğini, sonrasında tarafına hiçbir bilgi verilmediğini, bunun üzerine başka hekimlere gitme ihtiyacı duyduğunu, bu muayenelerde davalının yaptığı ilk ameliyatta ayağın eğik olarak kaynadığı ve vidanın çıkarıldığı sırada durumun tespit edilerek düzeltme imkanı olduğu, röntgen filmlerine rağmen tespit edilmemesinin kusur olarak belirtildiğini, davalı hekimin kusuru nedeniyle ayağının sabitlendiğini ilere sürerek; 5.000 TL maddi ve 70.000 TL manevi tazminatın 25.04.2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davacının ameliyatı sonrasında dosyada mevcut kayıtlara göre ayağının üzerine basmamasına ilişkin eğitimleri yapılarak taburcu edildiğini, davacının düzenli olarak pansumanlara gelmediğini, 16.07.2010 tarihinde vidanın çıkarılması sırasında uyacağı kurallar ve kontrole gelmesi konusunda bilgilendirilmesine rağmen 6-7 aylık sürede kontrole gelmediğini, 2011 yılında tekrar geldiğinde ayağında artroz geliştiği ve kırığın kaynamadığının tespit edildiğini, hastaya ayak bileğinin sabitlenmesi gerektiğinin söylenerek operasyon önerildiğini, meydana gelen durumun bir komplikasyon olduğunu, ayağa baskı yapılmamasına ilişkin önerilere uyulmamasının bu riski artırdığını, davacının ameliyat sonrası bakım sürecini aksatması nedeniyle ihmalinden kaynaklandığını savunarak, davanın reddini dilemişlerdir.