muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11890, Karar No: 2010/14973, Tarih: 02.12.2010

-3-

2010/11890-14973

etkenlerle taşınarak çalılık alanlar içerisinde çimlenip yetişmesinin mümkün olmadığı düşünülmeli, orman ve ... muhafaza karakteri taşıyan funda ve makilerle örtülü yerlerin 6831 Sayılı Yasanın 1/j ve 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/p ve 26/j maddeleri gereğince orman sayılacağı ve yine ormancılık bilimine göre meşe ağaçları ağır tohumlu orman ağacı grubunda olmaları nedeniyle tohumların rüzgar ve diğer doğa olaylarıyla bulundukları yerlerden başka bir yere taşınmasının mümkün olmadığı, daha önce meşe yetişmemiş bir arazi de bu yolla yetişmeyeceği, aslında o yerde bulunan meşe ağaçlarının şu veya bu nedenle tahrip edilmesi sonucu, ... altında kalan köklerin insan baskısı ortadan kalkınca yeniden filizlenmesi sonucu yeniden ormana dönüşeceği, 6831 Sayılı Yasanın 1/F maddesi gereğince bir yerin orman sayılmaması için "orman sınırları içinde ve bitişiğinde tapulu olması, orman sınırları dışında ise her türlü tasarruf belgeleriyle özel mülkiyette bulunması ve ... arazisi olarak kullanılması" gerektiği somut olayda davalının dayandığı bir tapu kaydı yada herhangi bir tasarruf belgesi bulunmadığından, dağınık veya yer yer küme ve sıra halindeki meşe ağaçlarıyla örtülü yerlerin 6831 Sayılı Yasanın 1/1. maddesi gereğince orman sayılacağı göz önünde tutulmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve bilirkişinin yetersiz raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile 235 ada 7 parselin bilirkişi raporunda (B) harfi ile işaretli 16080.60 m2'lik bölümü ile 218 ada 5 ve 231 ada 3 parsellere ilişkin olarak hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 02/12/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12075, Karar No: 2025/5707, Tarih: 25.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12075 E.  ,  2025/5707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3552 E., 2020/1598 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; paylaşımlarının siyasi eleştiri ve ifade özgürlüğü kapsamında olduğuna, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine, usul ve yasaya aykırı hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Sonuç olarak; davaya konu kalıplaşmış slogan şeklindeki sözler; mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp siyasi ve ağır eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Konya 15. Asliye Ceza Mahkemesine Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,25.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/817, Karar No: 2022/1852, Tarih: 16.02.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/817 E.  ,  2022/1852 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 11. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin daha önce ... Belediyesi’nde çalışmakta iken, 6111 sayılı Kanun gereğince 14.11.2011 tarihinde ...’na devredildiğini, devir tarihindeki (01.11.2011) günlük yevmiyesinin 67,32 TL olmasına rağmen 2012 ve 2013 yıllarında Kaymakamlık bünyesindeki çalışmasında kendisine zam uygulanmadığını, davacının ücretine ancak Kaymakamlığın taraf olduğu ve devirden sonraki ilk imzaladığı Toplu İş Sözleşmesi’nden (yürürlük tarihi 15.07.2013) sonra zam yapıldığını, davacıya zamlar uygulanmadığından dava tarihine kadar almış olduğu ikramiye, sosyal hak, ilave tediye gibi tüm ücretlerin düşük kaldığını ve eksik ödendiğini, davacıya öncelikle Belediye’de kabul edilen Toplu İş Sözleşmesi hükümlerine göre ücretine zam yapılması gerektiğini veya ücretine Kaymakamlıktaki işçilere 2012-2013 dönemi için uygulanan ücret zammının uygulanması gerektiğini, tüm bunların kabul görmemesi halinde kamu işçilerine 2012 yılında sağlanan % 3+3, 2013 yılı ilk dönemi için % 4 ücret zammının uygulanması gerektiğini ileri sürerek, öncelikle dava tarihi itibariyle davacının alması gereken ücret, ikramiye, sosyal hak, ilave tediye alacaklarının tespiti ile 2012 yılından dava tarihine kadar eksik ödenen ücret, ikramiye, sosyal hak, ilave tediye fark alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 6111 sayılı Kanunun 166.maddesi uyarınca kadro fazlası işçi olarak aynı statü ve haklarla ...’na atanarak 14.11.2011 tarihi itibariyle buradaki görevine başladığını, 6111 sayılı Kanun’un 166/6. maddesi uyarınca; “Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” hükmüne göre işlem yapıldığını, davacının, dava tarihi ve imzalanan Toplu İş Sözleşmesi tarihlerinde herhangi bir sendikaya üye olmadığını, yasal düzenleme uyarınca davacının ücretinin, devir tarihindeki ücretin olması gerektiğini, Toplu İş Sözleşmesi imzalayan sendikaya üye olmayan kişilere sözleşme hükümlerinin uygulanmasının yasaya aykırı olduğunu, davalı kurumla Toplu İş Sözleşmesi imzalayan sendikaya üye olduktan sonra Toplu İş Sözleşmesi’ nde belirtilen artışlardan ve diğer yan ödemelerden yararlanma hakkı mevcut iken davalı kurumdan talepte bulunmasının hukuka aykırı olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının Kaymakamlığa geçtikten sonra yeni Toplu İş Sözleşmesi imzalanıncaya kadar artıştan faydalanmamasının hakkaniyete aykırı olacağı, davacı tarafın kamu işçilerine uygulanan çerçeve anlaşma protokollerine göre zam uygulanması yönündeki taleplerinin yerinde görüldüğü gerekçesiyle kamu işçilerine uygulanan zam oranları dikkate alınarak davacının 18.11.2011-20.12.2017 tarihleri arasında zamlı alması gereken ücretlerinin belirlendiği bilirkişi raporu easas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının devir olduğu iş yerinde yeni toplu iş sözleşmesi yapılıncaya kadar devir öncesi toplu iş sözleşmesinin uygulanmasına devam edilmesi gerekmekle birlikte davacının talebi ile bağlı kalınarak kamu işçilerine ilişkin çerçeve anlaşma protokolü uyarınca belirlenen zam oranlarına göre yapılan hesaplamaya değer verilerek hüküm kurulmasında istinaf edenin sıfatı göz önüne alındığında bir isabetsizlik bulunmadığı, her ne kadar Mahkemece 2012 Ocak- Temmuz 2013 tarihleri arasındaki ikramiye ve ilave tediye alacakları devir öncesi Toplu İş Sözleşmesine göre hesaplanması gerekirken 15.07.2013-14.07.2015 tarihleri arası geçerli Toplu İş Sözleşmesine göre hesaplanmış ise de, her iki Toplu İş Sözleşmesinin aynı hükümleri içermesi nedeni ile sonuca etkili olmadığı, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, taraflar arasındaki sözleşmeye, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Taraflara arasındaki uyuşmazlık 6111 Sayılı Kanun ile başka bir kurumdan davalı işyerine devredilen işçinin devirden sonra ücretlerine hangi oranda ve hangi hükümlere dayalı olarak zam yapılması gerektiği, fark ücret, fark ilave tediye ve fark ikramiye ücreti alacağı bulunup bulunmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının dava dışı ... Belediyesi bünyesinde çalışmakta iken 6111 sayılı Kanun kapsamında 14.11.2011 tarihinde davalı ...'na devrolduğu, ... Kaymakamlığına devrolduktan sonra ilk olarak 15.07.2013-14.07.2015 yürürlük süreli Toplu İş Sözleşmesinin 16.12.2013 tarihinde imzalandığı, davacının 2012 ve 2013 yılında kendisine zam uygulanmadığı iddiasıyla ücret, ikramiye, sosyal hak, ilave tediye fark alacaklarını talep ettiği anlaşılmıştır.

6111 sayılı Kanun’un 166/6 maddesine göre; “Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.”

Davacı devir olduğunda Belediyede geçerli olan son Toplu İş Sözleşmesi 01.01.2010-31.12.2011 yürürlük süreli olup bu Toplu İş Sözleşmesinin "2.yıl ücret zammı(01.01.2011-31.12.2011)" başılıklı 51/E maddesine göre; "31.12.2010 tarihinde almakta oldukları günlük yevmiyelerine 01.01.2011 tarihinden itibaren 5,50TL olarak" belirlenmiş olup davacı Toplu İş Sözleşmesinin bu maddesinden yararlandırılarak 14.11.2011 tarihinde devir olmuştur.

Davacı ... Kaymakamlığına devir olduktan sonra Kaymakamlıkta ilk olarak 15.07.2013-14.07.2015 yürürlük süreli Toplu İş Sözleşmesinin 16.12.2013 tarihinde imzalandığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, devir tarihinden ... tarafından imzalanan 15.07.2013-14.07.2015 yürürlük süreli Toplu İş Sözleşmesinden yararlanmaya başladığı tarihe kadar davacının talebi gibi 2012 ve 2013 yılı "kamu kesimi Toplu İş Sözleşmesi çerçeve anlaşma protokolleri"ndeki zam oranlarına göre hesaplama yapıldığı anlaşılmıştır.

Bir tür centilmenlik anlaşması ve sosyal dialog mekanizması niteliği taşıyan söz konusu çerçeve anlaşma protokollerinin hukuki açıdan bir bağlayıcılığı yoktur. Yanlızca üyeleri arasında koordinasyonu sağlayan, karşılıklı iyiniyet çerçevesinde bağlayıcılığı olmayan ama taraflara yol gösteren bir mutabakat metni niteliğinde olup ancak ilgili konfederasyona bağlı yetkili sendikaların imzaladıkları toplu iş sözleşmeleri ile tek başına hukuki bir değeri olmayan çerçeve protokollerde yer alan hükümlerin bağlayıcı hale geldikleri görülmektedir.

2017 yılında çıkartılan 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 112. maddesi ile 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’na getirilen Ek 2. madde ile kamu kesimi toplu iş sözleşmesi çerçeve anlaşma prokollerinin hukuki niteliği değiştirilerek bağlayıcı nitelik kazandırılmıştır.

Dosya kapsamına göre davacı fark alacaklarını talep ederken, devirden sonra ... Kaymakamlığında imzalanan Toplu İş Sözleşmesi ile kendisine zam uygulandığını belirterek, devir tarihinden 15.07.2013-14.07.2015 yürürlük süreli Toplu İş Sözleşmesine kadar kendisine zam yapılmadığı iddiasında bulunmuş olup devir tarihinde Belediyede geçerli olan 01.01.2010-31.12.2011 yürürlük süreli Toplu İş Sözleşmesinden yararlandırılmış olduğu ve yukarıda açıklandığı şekilde 2012 ve 2013 yılları "Kamu Kesimi Toplu İş Sözleşmesi Çerçeve Anlaşma Protokolleri" nin davacıya uygulanamayacağı hususları gözetildiğinde davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 16.02.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4741, Karar No: 2020/3826, Tarih: 21.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/4741 E.  ,  2020/3826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 06/07/2020 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki kamu davasının düşürülmesine dair Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/11/2016 tarihli ve 2016/166 esas, 2016/1203 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 16/07/2020 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 31/10/2014 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, erteleme kararına itiraz hakkı gösterildiği,

2- Ancak, tedbirin infazı sırasında sanığın yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle erteleme kararı kaldırılarak dava açıldığı,

3- Yapılan yargılama sonucunda, Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/11/2016 tarihli ve 2016/166 esas, 2016/1203 sayılı kararıyla "…sanık hakkında üzerine atılı suç nedeniyle açılan kamu davasında kovuşturma şartının gerçekleşmediği…" gerekçesiyle, “kamu davasının düşürülmesine” ve “karar kesinleştiğinde tedavi ve denetimli serbestlik kararının aynen infazına devam edilmesine” karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4-a maddesinde "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,...hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklindeki ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir.

Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında;

Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında;

Sanık hakkındaki kamu davasının açılmasının ertelenmesine yönelik karar kesinleşmemesi halinde düşme kararı verilemeyeceği, aksi halde uyuşturucu madde kullanmak suçundan bir daha kovuşturma yapılmasının mümkün olmayacağı, bu halde kamu davasının açılması bir şarta (yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etme şartına) bağlanmış olduğundan, mahkemece kovuşturma şartının gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda, benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 14/09/2015 tarihli ve 2015/8259 esas, 2015/3572 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümlesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/11/2016 tarihli ve 2016/166 esas, 2016/1203 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Bu nedenle, dosya kapsamında mevcut delil durumu ve Mahkemenin takdirine göre, TCK’nın 191/4. maddesi uyarınca kovuşturma şartının gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” karar verilmesi gerekirken, “davanın düşmesine” karar verilmesi yasaya aykırı olduğu gibi, CMK’nın 223. maddesinde sayılıp davanın esasını çözen karar türlerinden “düşme” kararı ile yargılamanın sonlandırıldığı ve "düşme” kararının sonucu olarak sanığın bütün yükümlülüklerinin ortadan kalkması gerektiği halde, "düşme" kararı verildikten sonra ayrıca “sanık hakkındaki tedbirin infazının devamına” karar verilerek hüküm karıştırıldığından, kararın infaz kabiliyetinin bulunmadığı anlaşılmıştır.