muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/5643, Karar No: 2010/964, Tarih: 10.02.2010

II- Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozmak suçlarından kurulmuş olan hükümlerin incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suçların niteliği ile cezaların tutarına göre; 8.2.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren, 5728 sayılı Yasanın Geçici madde: 1/1. fıkrası yollamasıyla, aynı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5-14. fıkraları gereği sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 10/02/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14055, Karar No: 2014/2376, Tarih: 23.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/14055 E.  ,  2014/2376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; Ancak;

Sanığın eylemi sonucu mağdurun yüzde sabit eser ve kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, sanığın en ağır cezayı içeren yüzde sabit eser meydana gelmesine neden olan yaralama eyleminden cezalandırılması gerekirken 5237 sayılı TCK'nin 87/3 ve 87/1-c, son maddelerinin birlikte uygulanması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince sanık hakkında yüzde sabit eser meydana gelmesine neden olmak suçundan kurulan hükümden 5237 sayılı TCK'nin 87/3 maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkranın çıkarılması ve 5237 sayılı TCK'nin 87/1-c, son maddesi gereği 3 yıl hais cezası, 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesi gereği 1/6 indirilerek sonuç cezanın 2 yıl 6 ay hapis cezası olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14879, Karar No: 2018/5887, Tarih: 01.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/14879 E.  ,  2018/5887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.09.2012 tarih ve 2009/197-2012/127 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2008 yılında sigorta poliçesinde belirtilen kayısı bahçesini davalıya sigorta ettirdiğini, müvekkilinin bahçesinin don, fırtına ve dolu neticesinde zarar gördüğünü, ancak davalının sigorta poliçe kapsamında kalmadığı için bir ödeme yapmadığını, delil tespiti yaptırdıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak şartı ile 10.000 TL’nin tespit tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline don hasarına ilişkin herhangi bir ihbarın bulunmadığını, sigortalının 24 Nisan 2009 tarihinde verim tespit talebinin bulunduğunu, verimin düşmüş olduğunun tespit edildiğini, poliçenin bu değer üzerinden zeyil edildiğini, sigortalının 20/05/2009 tarihli dolu hadisesine ilişkin ihbarının bulunduğunu, kesin ekspertiz incelemesinde %42 dolu hasarın belirlendiği ve 720 TL ödemenin 81,64 TL prim borcunun mahsubu ile yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının meyve bahçelerinde oluşan zararın tazminine ilişkin talebinin taraflar arasında imzalanan poliçenin sözleşme koşulları başlığında belirlenen teminat kapsamında olmadığı, don zararı meydana gelmediği, meydana gelen zararın hava sıcaklığının ani yükselmesi nedeniyle meyve ağaçlarının dişicik organında oluşan kurumalar nedeniyle döllenmenin oluşmamasından kaynaklandığı, davacının dolu zararının karşılandığı, sigortalının ihbar yükümlülüğünü yerine getirmediği, fırtına zararının ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8708, Karar No: 2012/33037, Tarih: 06.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/8708 E.  ,  2012/33037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yer alan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde "din ve inanç hürriyeti", 10. maddesinde "ifade hürriyeti", 11. maddesinde "örgütlenme hürriyeti" düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık; Castells / İspanya vb. kararlar)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d) İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95; Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak–Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş–Türkiye kararı; 09.03.2004 tarihli ....Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; Devlet, yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; Devlet, yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda; sanığın katıldığı bir TV proğramında ki beyanında, şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003; Korku/Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde, yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, C.Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 06.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3757, Karar No: 2017/8729, Tarih: 09.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/3757 E.  ,  2017/8729 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık ...'in, 89/1, 89/2-b, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.240,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 48/5. maddesi gereğince 9 ay süre ile sürücü belgesinin geri alınmasına dair Nevşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/10/2015 tarihli ve 2015/360 esas, 2015/792 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 28/07/2017 gün ve 94660652-105-50-7678-2017-KYB istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/08/2017 gün ve 2017/47868 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Dosya kapsamına göre; 2918 sayılı Kanun'un 48. maddesinde uyuşturucu veya uyarıcı maddeleri almış olan sürücüler ile alkollü olan sürücülerin karayolunda araç sürmelerinin yasaklandığı ve yaptırıma bağlandığı, 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde ise belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceğinin düzenlendiği, mağdurun sanığın sorumluluğunda olan oyun parkında bulunan rodeo isimli plastikten yapılmış boğadan düşerek yaralandığı olayda sanığın yaptığı işin meslek ve sanat niteliğinde olmadığı gibi trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğünün de bulunmadığı gözetilmeden hakkında 9 ay süreyle ehliyetinin geri alınmasına karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 28/07/2017 gün ve 94660652-105-50-7678-2017-KYB sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/08/2017 gün ve 2017/47868 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 53/6. maddesinde "belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde 3 aydan 3 yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceğinin düzenlendiği, bir mesleğin icrasının yasaklanabilmesi için ruhsatnameye bağlı olarak yürütülmesi gerekmekte olup; mağdurun sanığın sorumluluğunda olan oyun parkında bulunan rodeo isimli plastikten yapılmış boğadan düşerek yaralandığı olayda, sanığın yaptığı işin sanığın yaptığı işin ruhsatnameye bağlı olarak yürütülen bir meslek olmadığı, ayrıca sanığın trafik düzeninin gerektirdiği aykırılıktan da mahkum olmadığı gözetilmeden, hakkında 9 ay süreyle ehliyetinin geri alınmasına karar verilmesinde ve dosya kapsamında bulunmayan sanık ... hakkındaki denetim süresinde yeniden suç işlediğinden bahisle Nevşehir 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/660 esas ve 2014/62 karar sayılı dosyasına ihbarda bulunulmasına karar verilmesinde isabet görülmemekle;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Nevşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/10/2015 tarihli ve 2015/360 esas, 2015/792 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309/4-d maddesindeki “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme gereği bozma nedenine göre uygulama yapılarak, sanık hakkında TCK’nın 53/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin hükmün 8. bendinin hükümden çıkarılmasına, kanun yararına bozma konusu yapılmasa da, talebin kabulü nedeniyle ortaya çıkan hukuka aykırılıklar asıl talepte mündemiç olması nedeniyle re’sen düzeltilmesi gerektiğinden bu uygulamanın sonucu olarak, hükmün 9.bendinin de hükümden çıkarılmasına, hüküm fıkrasındaki diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın ve müteakip işlemlerin mahallinde buna göre yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13838, Karar No: 2019/686, Tarih: 16.01.2019

**5. Ceza Dairesi         2018/13838 E.  ,  2019/686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Erişimin engellenmesi talebi üzerine yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 1. Sulh Ceza Hakimliğiyle Şırnak Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Tekirdağ 1. Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Şırnak Sulh Ceza Hakimliğinin 26/09/2018 gün ve 2018/2990 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 16/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3571, Karar No: 2015/10436, Tarih: 17.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/3571 E.  ,  2015/10436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17.03.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davalı iş yerinde genel müdür olarak çalışan davacı, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar, fesih tazminatı, yıllık izin ücreti ile Ocak ve Şubat aylarına ait ücret alacaklarının davalıdan tahsili istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosya içeriğinden 08.10.2007 tarihinden itibaren davalı iş yerinde genel müdür olarak çalışan davacının iş sözleşmesi işveren tarafından feshedilmiştir. Fesih bildiriminde; iş sözleşmesinde açıkça düzenlenen davacının kazanç getirici başka işte çalışmayacağı, davacının ortağı da olduğu .'ndeki yöneticilik görevine ait faaliyetlerini tasfiye etmesi için verilen sürede tasfiye etmediği, mesaisini bu şirkete ayırdığı, 2008 yılı bütçe hedeflerine 2009 yılının ilk aylarında ulaşılmadığını ve şirketi zarar uğrattığı gerekçeleri ile iş sözleşmesinin sona erdirildiği bildirilmiştir.

Ticaret Sicil kaydına göre iki ortaklı olan ve ortaklarından birinin davacı olduğu de davacının müdürlük görevinin fesih tarihi itibariyle devam ettiği anlaşılmaktadır. İş sözleşmesinin 7. maddesinde, davacının ortak-müdür olduğu şirketteki görevini tasfiye etmesi için iki aylık süre verildiği ve iki ayın sonunda davalı şirkette full-time çalışamaya devam edeceğinin kararlaştırıldığı, anılan sözleşmenin 5/J ve 10-b. maddelerinde davacının sözleşme yükümlülüklerini yerine tamamen ve kısmen getirmemesi durumunda sözleşmenin feshedileceği, işveren tarafından ölüm, iş yapmaya engel uzun süreli hastalık, hukuka aykırı uygulama dışında feshi halinde ise işçiye kalan sözleşme süresi ücretinin yarısının ödeneceği yazılıdır (fesih tazminatı).

Somut olayda davacı, iş yerine doğrudan genel müdür olarak işe alınmıştır. Taraflar arasındaki iş sözleşmesinde davacının yerine getirmesi gereken şartları yerine getirmemesi durumunda sözleşmenin feshedileceği açıkça yazılıdır.

Sözleşme süresi 2. maddede iki yıl olarak sınırlandırılmış ise de, tarafların mutabakatıyla birer yıllık sürelerle uzatılacağı belirtilmiş, 10-b maddesinde ise işveren feshi durumunda maddede açıklanan durumlarda davacıya fesih tazminatı ödenmesi kararlaştırılmıştır. Dairemizin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacının ortak-müdür olduğu 2000 Yönetim ve .'ndeki yöneticilik görevini ve faaliyetlerini sözleşmede öngörülen süre içinde tasfiye etmediği, bu sebeple sözleşme hükmündeki fesih şartlarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının kıdem, ihbar ve fesih tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4609, Karar No: 2018/10409, Tarih: 16.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/4609 E.  ,  2018/10409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece, bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre hapis cezası ile birlikte doğrudan verilen adli para cezasının kesin nitelikte olmayıp temyiz incelmesine tâbi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Bozma kararından önce sanık lehine TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına karşın; bozmadan sonraki yargılama aşamasında sanığın olumsuz bir davranışının duruşma tutanaklarına yansımadığı anlaşılmakla, sanığın hangi davranışın olumsuz kanat oluşturduğu belirlenmeden yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde takdiri indirim hükmünün uygulanmaması,

2-Sanığın tekerrüre esas alınan Bakırköy(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/1953 Esas, 2013/1297 Karar sayılı ilamının doğrudan hükmedilen 3.000 TL adli para cezası olması nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ile O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.