muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4547, Karar No: 2022/8381, Tarih: 28.11.2022

Davalı TPMK vekili, başvuru konusu "WIND" ibareli işaret ile redde mesnet alınan "WİND+şekil" ibareli markaların aynı tür ürün ve hizmetleri içerdiklerini, markalar ve başvuru konusu işaretin görsel, sescil ve anlamsal olarak bütün itibarı ile bıraktığı izlenimin ortalama tüketicileri iltibasa düşürebilecek derecede benzer olduklarını, ret kararının hukuka uygun olduğunu, seri marka olabilme şartlarının oluşmadığını, ayrıca davacının müktesep hakka konu ettiği 2002/7911 sayılı WİND ibareli markasının kapsamında yargılama konusu başvurudan çıkarılan ürünlerin bulunmadığını ifade ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi'nce, başvuru konusu marka ve redde mesnet markaların, ortalama tüketicilerin ilk bakışta ve derhâl her hangi bir araştırma yapmasına gerek kalmaksızın bu markalar ve işaretin farklı işletmelere ait iki marka olduğunu algılamalarının mümkün olmadığı, çünkü algıda seçicilik nedeniyle ortalama tüketicilerin işaret ve markalarda zaten ayırt ediciliği ikinci planda olan veya bulunmayan şekil ve sözcükleri hatırlayamayacakları, söz konusu mal ve hizmetlerle ilgili satın alma süresi içerisinde redde mesnet marka ile sunulan mal ve hizmetlerden yararlanmak veya satın almak isterken, davacının işaretiyle sunulan mal ve hizmetleri satın alma yoluna gidebilecekleri, bu hususun her hangi bir inceleme yapılmasını gerektirmeyecek derecede açık ve net biçimde görüldüğü, ortalama tüketicinin hiç bir ayrıntılı araştırma ve inceleme yapmaksızın başvuru konusu işaret ile redde mesnet markayı karıştırılacak derecede benzer görmesinin kaçınılmaz olduğu, bu sebeple Türk Patent'in ret kararının hukuka uygun olduğu, başvuru konusu işaretin 6769 sayılı SMK'nın 5/1-ç maddesinde yazılı mutlak ret nedenini aşmasının olanaksız olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, başvuru konusu markanın kapsamından çıkarılan mallar ile kısmi redde mesnet marka kapsamındaki mallarının aynı/aynı tür olduğu, davaya konu markalar arasında 6769 sayılı SMK'nın 5/1-ç maddesi anlamında ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunduğu, davacının 2002/07911 sayılı "Wind" ibareli markasının, kapsamında; dava konusu 3. sınıfta yer alan "Deri, vinil, metal ve ahşap için patlatma ve bakım ürünleri: cilalar, bakım kremleri, cilalama amaçlı vakslar" emtiası bulunmadığından müktesep hak teşkil etmeyeceği,davacı markasının tanınmış olmasının da başvurunun tesciline imkan vermeyeceği, İlk Derece Mahkemesi'nce alınan bilirkişi raporunun denetime açık ve hüküm kurmaya elverişli bulunduğu, mahkemece ek rapor ya da yeni bir bilirkişi raporu alınmamasında bir isabetsizlik olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesi'nce verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi'nce esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 28/11/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5592, Karar No: 2024/4165, Tarih: 12.09.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/5592 E.  ,  2024/4165 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafi ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1,22/3,53/6 maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 2 yıl geri alınmasın karar verilmiş, kararın sanık müdafi tarafından istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, sanık müdafinin bu kararı temyiz etmesi üzerine Dairemizce "sanık hakkında bilinçli taksir uygulanamayacağı" gerektiğinden bozma kararı verildiği, mahkemece bozma ilamına uyularak sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1a, 52/2-4, 63. maddeleri uyarınca 12100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebebi; az ceza verildiğine ilişkindir.

Sanık müdafinin temyiz isteği; sanığın kusuru olmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 23.00 sıralarında gece vakti,sanık yönetimindeki kamyonet ile yerleşim yeri dışında, aydınlatma bulunmayan orta refüj ile bölünmüş, tek yönlü ve çift platformlu, zemini asfalt yüzeyi kuru ve buzlu, yatay güzergahı düz, düşey güzergahı eğimli yaya kaldırımı olmayan emniyet şeridi karlı ve buzlu olması nedeniyle kullanılamayan yolda seyir halinde iken, aracının sağ ön far ve çamurluk kısımları ile aynı istikamette yolun sağ şeridinde emniyet şeridi ayrım çizgisi bitişiğinde yürümekte olan yayaya çarpması sonucu istinat duvarı bitişiğinde kanala savrulan yayanın öldüğü olayda; Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporu ile gece vakti aydınlatma bulunmayan meskun dışı mahalde seyri sırasında far ışığı altındaki görüş alanını ve mahal özelliklerini dikkate alarak müteyakkız seyretmesi gerekirken müteyakkız seyretmediği,aynı istikamette yol içerisinde emniyet şeridi ayrım çizgisine yakın konumda yürüyen müteveffa yayayı dikkate alarak zamanında etkili fren ve direksiyon tedbirine başvurmadığı anlaşılmakla kazanın oluşumunda dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı ile tali kusurlu olduğu kabul edilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Hükmün gerekçe kısmının ikinci paragrafında ve hüküm fıkrasının 1.bendinde yer alan dava ile ilgisiz "Yüksel Yazıcı" ibaresinin silinerek sanığın adının yazılması mahallinde giderilmesi mümkün yazım yanlışı olarak değerlendirilmiş olup tali kusurlu olarak ölüme sebebiyet veren sanık hakkında tayin edilen temel ceza miktarında isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Bafra 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafi ve katılanlar vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin ve katılanlar vekillerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15794, Karar No: 2018/22524, Tarih: 18.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/15794 E.  ,  2018/22524 K.**

**"İçtihat Metni"**

..

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı DEDAŞ vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalılardan ... ... .’ye ait işyerinde şoför olarak çalışmakta iken ... sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, davalılar arasındaki ilişkinin asıl işveren alt işveren ilişkisi olması sebebiyle talep edilen alacaklardan birlikte sorumlu olduklarını, davacının çalıştığı süre boyunca kullandığı araçlara ait görev emirleri incelendiğinde fazla çalışma yaptığının anlaşılacağını, buna rağmen fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan müştereken müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalıların cevaplarının özeti:

Davalılar vekilleri, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı ... ... . vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... ... Dağıtım A.Ş’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla çalışma ücreti alacağının belirlenmesi ve fazla çalışma ücretinden indirim yapılıp yapılmayacağı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin fazla çalışma ve tatil ücreti alacaklarından indirim yapılması konusunda yasal bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu uygulama Yargıtay’ın yerleşik içtihatları ile benimsenmiştir. Yargıtay kararlarında istikrarlı olarak işçinin uzun süre aynı şekilde çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olacağı, işçinin izinli, mazeretli ve tatil günlerinde dinlenme hakkını kullanmadan yıllarca sürekli çalıştığının düşünülemeyeceği göz önüne alınarak hüküm altına alınan fazla çalışma ve tatil ücreti alacaklarından dosya içeriğine uygun bir indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir. Aksine bir kabul yani “takdiri indirim” adı altında indirim oranın tamamen mahkemece takdir edilmesi gerektiği düşüncesi, uygulama ile varılmak istenen amaç ile bağdaşmayacağı gibi işçinin hakkına ulaşamaması tehlikesine de ... açabilecektir.

Açıklanan nedenlerle fazla çalışma ve tatil alacaklarından yapılacak indirimin “hakkaniyet indirimi” ya da “takdiri indirim “olarak nitelendirilmesi doğru olmayacaktır. İndirim, işçinin yılın belli dönemlerinde çalışmadığı karinesine dayalı olduğundan “karineye dayalı makul bir indirim” ifadesinin kullanılmasının daha doğru olacağı kuşkusuzdur (HGK’nun 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K. sayılı kararı).

Fazla çalışma iddiasında, fiili bir olgu söz konusu olduğundan, kural olarak işçi tatil çalışmalarını ve fazla çalışma yaptığını her türlü delille, bu bağlamda tanıkla da ispat edilebilir. İspat konusunda ... yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları ve benzeri belgeler delil niteliğindedir. Ancak çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekmektedir. Ne var ki, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İşçinin tatil günlerindeki çalışmaları ile fazla çalışmaların yazılı belgelere, işveren kayıtlarına veya kesin delillere değil tanık anlatımına dayalı olması durumunda mahkemece, indirimi öngören bir yasal düzenleme olmasa da işçinin uzun süre her gün fazla çalıştırılmasının ya da bütün tatil günlerinde çalıştığının kabulünün hayatın olağan akışına ve insan doğasına uygun düşmeyeceği, yaşam tecrübelerine göre hiç hastalanmadan veya evlenme, doğum, ölüm, özel işleri gibi mazereti çıkmadan yıllarca sürekli çalıştığının kabul edilemeyeceği, işyerindeki üretim faaliyeti ve işçinin üstlendiği işin niteliği dikkate alınmadan sürekli ... gördürüldüğünün varsayılamayacağı; işçinin ara dinlenmesi, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde hiç dinlenme hakkını kullanmadan çalıştığının düşünülemeyeceği karinesi göz önünde tutularak, hesaplanan tatil ve fazla çalışma alacaklarından makul bir indirim yapılması gerektiği hususu değerlendirilmelidir.

Nitekim fazla çalışma iddiasının takdiri delil ile kanıtlanması durumunda indirim yapılması gerekeceği hususu Hukuk Genel Kurulu'nun 04.02.2009 gün ve 2009/9-2 E., 2009/48 K.; 04.11.2009 gün ve 2009/9-419 E., 2009/475 K.; 05.05.2010 gün ve 2010/9-239 E., 2010/247 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/9-748 E., 2011/60 K.; 27.04.2011 gün ve 2011/9-41 E., 2011/237 K.; 14.11.2012 gün ve 2012/9-844 E., 2012/794 K.; 19.06.2013 gün ve 2012/9-1685 E., 2013/852 K. ve 30.10.2013 gün ve 2013/9-254 E., 2013/1504 K.: 29.01.2016 gün ve 2015/22-1616 E., 2016/28 K. sayılı kararlarında da aynen benimsenmiştir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.02.2018 T, 2015/9-3555 E., 2018/184 K. sayılı kararı)

Dosya kapsamına göre, şoför olarak çalışan davacı her gün 08.00’ de çalışmaya başladığını, bu çalışmasının saat 20.00, 23.00’e kadar devam ettiğini, bu çalışmalarına ait fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanıklarının husumetli olduğu, davalı tarafın tanık dinletmediği, dosyada mevcut göre emirlerine göre davacının 06.00’de işe başlayıp, 16.30-16.45-17.30-17.40-18.15-19.30 saatleri civarında döndüğü, haftanın beş günü bu şekilde çalıştığı, bunun dışında ortalama iki haftada bir cumartesi veya pazar günü çalıştığının tespit edildiği ifade edilerek, anılan görev emirleri doğrultusunda davacının fazla çalışma süresi belirlenmiştir. Böylece bilirkişi raporunda, davacının bir hafta haftada beş gün 06.00-17.30 saatleri arasında çalışmak suretiyle haftada beş saat, diğer hafta, altı gün aynı saatler arasında çalışmak suretiyle haftada on beş saat fazla çalışma yaptığı benimsenerek buna göre fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır. Mahkemece fazla çalışma ücretinin kayıtlara göre hesaplandığı ifade edilerek, bilirkişi raporunda belirlenen fazla çalışma alacağından herhangi bir takdiri indirim yapılmadan hüküm tesis edilmiş ise de; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dosyada mevcut görev emirlerinde belirtilen saatlerin tek tek değil, ortalama ve genel bir şekilde ele alındığı anlaşılmakta olup, bu değerlendirme şekline göre fazla çalışma ücretinin kayıtlara göre hesap edildiğinden söz edilemez. Bu itibarla, mahkemece dosyada mevcut kayıtlar tek tek ele alınarak genelleme yoluna gidilmeden fazla çalışma süresi ve fazla çalışma alacağı hesaplanabildiği takdirde, indirim yapılmadan; hesaplanamadığı takdirde ise makul bir indirim yapılarak karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hatalı olmuştur. Belirtilen yönler dikkate alınmadan hatalı hukuki değerlendirme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.10.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6142, Karar No: 2006/11239, Tarih: 07.07.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/6142 E.  ,  2006/11239 K.**

**"İçtihat Metni"**

.... ... vekili avukat... ile 1-... vekili avukat ... 2-... 3-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Zeytinburnu 2 Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 7.3.2005 gün ve 459-67 sayılı hükmün Dairemizin 7.10.2005 tarih ve 6647-14675 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... avukatı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 140 (yüzkırk) YTL para cezası ile yaşağıda dökümü yazılı 2.20 YTL.nın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 7.7.2006 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

M U H A L E F E T Ş E R H İ

Dava, İİK. nun 72 maddesine dayalı menfi tespite ilişkin olup, davacı işlerinin takibi için vekil ettiği davalı ... in diğer davalılarla el ve ... birliğine girerek kendisini borçlandırdığını ileri sürmüş, 7.3.2003 tarihli dilekçesi ile de demans hastalığına düçar olduğunu belirtip hukuki ehliyetsizliğine dayanmıştır. Mahkemece, dava

açılırken demans hastalığı olgusuna dayanılmadığı, kaldı ki, vekaletname tarihinde uzman doktor raporu alındığı, vekaletin kötüye kullanıldığının da kanıtlanamadığı gerekçeleri ile dava red olunmuş, Dairemizin 7.10.2005 tarihli kararında ise özetle, davacının vekaletname tarihinde demans hastası olduğunun Adli Tıp Raporu ile sabit olduğu, davalının alacaklı olduğunu da kanıtlayamadığı sonucuna varılarak ile davanın kabul edilmesi gerekçesi ile hüküm bozulmuştur.

açılırken demans hastalığı olgusuna dayanılmadığı, kaldı ki, vekaletname tarihinde uzman doktor raporu alındığı, vekaletin kötüye kullanıldığının da kanıtlanamadığı gerekçeleri ile dava red olunmuş, Dairemizin 7.10.2005 tarihli kararında ise özetle, davacının vekaletname tarihinde demans hastası olduğunun Adli Tıp Raporu ile sabit olduğu, davalının alacaklı olduğunu da kanıtlayamadığı sonucuna varılarak ile davanın kabul edilmesi gerekçesi ile hüküm bozulmuştur.

Hemen belirtmek gerekir ki dava dilekçesinde hukuki sebep olarak dayanılmasa dahi, davacının yaptığı hukuki işlem sırasında hukuki ehliyetinin bulunmadığı anlaşılırsa hakimin bu husus resen dikkate alması zorunlu olup, mahkemenin bu yöndeki gerekçesine katılmak mümkün değildir. Ne var ki, Dairemizin 7.10.2005 tarihli bozma ilamında, Adli Tıp Kurumunun 13.8.2003 tarihli rapora esas kabul edilerek, işlem tarihi olan 1.10.2001 tarihi itibariyle davacının demans hastalığı nedeniyle hukuki ehliyetinin olmadığı kabul edilmiştir. Oysa ki, davalı taraf bu rapor ayrıntılı olarak itiraz etmiş ve davacının müşahadeye tabi tutularak ve 1.10.2001 tarihinden bu yana davacının yaptığı tüm hukuki tasarrufların birlikte değerlendirilerek yeniden bilirkişi raporu alınması istenilmiştir. Gerçekten de dosya kapsamından, davacının basit bir muayene ile demans hastası olduğu belirtilerek geçmişe etkili olarak da evrak üzerinde değerlendirme yapıldığı görülmektedir. Demans hastalığının ilerleyici vasfı bir ... olmakla birlikte, bunun gelişiminin kişiden kişiye değişebileceği, bunun içinde kişinin öncesinde hastalığının ne gibi bir seyir geçirdiği, doktor ve hastahane kayıtları, kullandığı ilaçlar, yaptığı diğer hukuki tasarrufların niteliği gibi hususlarla birlikte değerlendirme yapılması ile sonuca gidilmesi zorunludur.

Nitekim, uzman doktorlarca verilen 14.11.2005 ve yine ... Tıp Fakültesi Nöroloji Anabilim Dalı Başkanlığınca verilen tarihsiz raporlarda Demans hastasının geçmişe yönelik etki ve seyri ile ilgili araştırması bilimsel olarak nasıl yapılması gerektiği açıkça vurgulanmış olup, dairemizin esas aldığı Adli Tıp raporu ve dolayısıyla mahkemenin incelemesi yetersizdir. Böyle olunca, yukarıda belirtilen ve davalının da itirazlarını karşılayan Yargıtay denetimine uygun bilirkişi incelemesi yaptırılma olanağı verecek şekilde bozma yapılması gerekirken yetersiz bilirkişi raporunun benimsenmesi isabetsiz olmuştur.

Öte yandan, yine Dairemiz bozma ilamında, davalının alacağını da kanıtlayamadığından söz edilmiştir. Oysa davalı ... savunmasında davacının kızı olan diğer davalı ...’ya borç para verdiğini, davacının da buna ... olarak kızına ait borcu kabul edip taşınmazına konulan haczi kabul ettiğini beyan etmiş ve delil listesinde borç dayanaklarını göstermiştir. Davalı ... davacının kızı olup, davacının da kızına ait böyle bir borcu kabul etmesinde hayatın olağan akışına aykırı bir yön olmadığı gibi esasen kendi borçlu olmadığı halde sırf fiili hacze mani olmak isteyen borçlu yakınlarının icra dosyasında borcu kabul ettikleri, veya bir borcun teminatı olarak üçüncü kişinin aleyhine yapılan icra takibine konu borcu kabul ettiği bir gerçektir. İradeyi fesada uğratan bir eylem olmadığı takdirde serbest irade ve rıza ile yapılan bir tür borçlandırıcı işlemlerin yok hükmünde sayılması mümkün değildir. Somut olaya bakıldığında mahkemenin bu konudaki delilleri yeterince toplayıp değerlendirmediği görülmektedir. Böyle olunca davalının alacağını kanıtlayamadığı şeklindeki kabul isabetli değildir. Bu konuda da davalı ...’ın karar düzeltme itirazlarının kabulü ile mahkemeyi araştırmaya sevk eden bozma yapılması gerekirken, “ davanın tümden reddi gerekir” şeklindeki gerekçeye ve ... çoğunluk görüşüne katılamıyorum.