muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/15385, Karar No: 2023/2266, Tarih: 13.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/15385 E.  ,  2023/2266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/5325 E., 2022/2652 K.

ŞİKÂYETÇİ : Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi kararının kaldırılarak açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 27.05.2022 tarihli ve 2019/5325 Esas, 2022/2652 Karar sayılı kararının, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Yargılama konusu 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçu yönünden Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun suçtan zarar gören sıfatının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca mezkûr suçtan açılan kamu davasına katılma hakkının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Aralık Asliye Ceza

Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3389, Karar No: 2007/3063, Tarih: 20.09.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/3389 E.  ,  2007/3063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 101 ada 689 parsel sayılı 3398,97 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tesbit edilmiştir. Davacı ... temsilcisi, yasal süresi içinde çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık, çalılık niteliğinde ve üzeri yer yer aşısız zeytin ve harnup ağaçları ile kaplı yerlerden olduğu iddialarına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli parselin davalı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli parselin tarım arazisi olduğu, taşınmaz üzerindeki zilyetliğin tesbit tarihine kadar çekişmesiz, aralıksız ve malik sıfatıyla 20 yılı aşan bir süre devam ettiği, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. Maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile mülk edinme şartlarının gerçekleştiği mahkemece mahallinde yapılan keşif, uygulama, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanları, düzenlenen teknik bilirkişi raporu ile belirlenmiştir. Delillerin takdiri mahkemeye ait olup takdirde de bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenlerle ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA 20.9.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1258, Karar No: 2017/5302, Tarih: 16.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/1258 E.  ,  2017/5302 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat.

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya kapsamına göre; katılan ...'in olay tarihinde, karın ağrısı şikayeti ile sanık ...'in hemşire olarak olarak çalışmakta olduğu ... hastanesi Acil Polikliniğine başvurduğu ve acil servis doktoru sanık ... tarafından muayenesi yapılan katılana, börek ya da kas eklem ağrısı olabileceği düşüncesiyle, tedavisi için ulcuran amp 100cc serum, “buscopan” ve “diclomec” iğneleri yazılıp, sanık ... tarafından aynı gün enjeksiyonların katılanın sağ gluteal bölgesine uygulandığı, uygulamadan hemen sonra katılanın, sağ bacağında bir uyuşma yanma hissettiğini sanıklara söylediği, doktor sanık ... tarafından katılanın muayene edildiği, katılanın bacağını üç defa açıp kapatmasını istediği ve hareketi sorunsuz tamamlayan hastaya şikayetlerinin devam etmesi halinde nöroloji polikliniğine başvurması hususun tembihlediği, katılanın 17.03.2012 tarihinde yeniden benzer şikayetlerle aynı hastanenin acil servis bölümüne başvurusu üzerine renal kolik ve lumbalgo siyatik tanısı ile beyin cerrahisi polikliniğine kontrolü önerilerek 21.03.2012 tarihinde taburcu edildiği, 27.03.2012 tarihinde bu defa aynı hastanenin nöroloji polikliniğine sağ ayakta ağrı ve yanma şikayetleri ile başvurusu üzerine nöalji ve nörit tanısı konularak emg istendiği, 30.03.2012 tarihinde de beyin cerrahisi tarafından yapılan değerlendirmede sağ ayak bileğinde zaafiyet ve siyatik trasede hassasiyet olduğu, siyatik tanısı konduğu ve kesin olmamakla birlikte muhtemel enfeksiyon nedeniyle antibiyoterapi başladığı değerlendirilerek şikayetlerinin geçmemesi üzerine burada yapılan muayenesinden sonra katılanın, sırasıyla aynı hastanenin fizik tedavi ve plastik cerrahi bölümümlerine başvurduğu ve 03.05.2012 tarihli emg raporunda elde edilen bulguların sağ siyatik sinirin tibial dalının ağır düzeyde parsiyel aksonal dejenerasyon natüründe etkilenmesini desteklediğinin tespit edildiği ve İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 07.03.2014 tarihli ve 1563 sayılı kararda, “Dava konusu olayda kişiye gluteal bölgeden intramuskuler enjeksiyon yapıldığının belirlendiği, enjekte edilen ilaçların doku içi yayılımı ile sinir hasarına neden olabileceklerinin tıbben bilindiği, bu durumun enjeksiyonların tekniğine uygun yapılması durumunda da daha önceden öngörülemeyecek ve önlenemeyecek arazlara sebep olabildiği, bu durumun her türlü özene rağmen oluşabilecek herhangi bir kusur ve ihmalden kaynaklanmayan komplikasyon olarak nitelendirildiği, enjeksiyonun yapılış tekniği ve uygulanan bölgenin uyumsuzluğu yönünden tıbbi bir delil de tanımlanmadığından, tüm bulgular bir bütün olarak değerlendirildiğinde, enjeksiyonu uygulayan sağlık personeline ve enjeksiyon yapılma talimatı veren ilgili hekime herhangi bir kusur izafe edilemediği oy birliği ile mütalaa olunur

.” şeklinde görüş içeren rapora itibarla katılanda meydana gelen sağlık sorununun oluşmasında sanıkların kusurlarının bulunmamasından dolayı sanıklar hakkında CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat kararı verilmesine dair yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanıkların taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilin sübuta ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.06.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6528, Karar No: 2016/3792, Tarih: 14.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/6528 E.  ,  2016/3792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ziynet eşyalarının aynen-bedeli davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile davalı ...'in 2012 yılında boşandığını, davalı ...'nın davalı ...'in kız kardeşi olduğunu, dava konusu altınların evde saklanmasının sakıncalı olacağı gerekçesi ile davalı ...'ya ait kasaya konulduğunu, müvekkilinin defalarca istemesine rağmen altınların iade edilmediğini belirterek 5 adet tam altın, 32 adet yarım altın, 136 adet çeyrek altın, bir gremisiye (5 tam), 26 adet bilezik, 1 bileklik ve 1 setin davalılardan müteselsilen aynen iadesi olmadığı taktirde tahsil tarihindeki altının satış kuru üzerinden davalılardan bedelinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı taraf davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile; 26 adet 22 ayar 650 gr. 56.843 TL. değerinde bilezik, 1 adet set takımı 14 ayar 60 gram ağırlığında 3.283 TL değerinde, 1 adet bileklik 14 ayar 8 gram 438 TL değerinde toplam 60.564,00 TL değerinde ziynet eşyasının davalılardan müteselsilen alınarak davacıya iadesine, iadesi mümkün olmadığı taktirde tahsil tarihindeki altının alış kuru üzerinden Türk Lirası olarak davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

5 adet tam altının, 32 adet yarım altının, 136 adet çeyrek altının, 1 adet gremse altının Türkiye'deki kuyumculuk sektörünün ulaştığı sanat ve süsleme seviyesi nedeniyle kadınlar tarafından bu altınların ziynet olarak kullanılmaması, ekonomik gelişmeye paralel olarak yatırım aracına dönüşmeleri nedeniyle ziynet sayılamayacağından bu altınlarla ilgili davanın reddine, karar verilmiş; hükmü, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Kural olarak düğün sırasında takılan ziynet eşyaları kim tarafından takılırsa takılsın, aksine bir anlaşma bulunmadıkça kadına bağışlanmış sayılır ve artık onun kişisel malı niteliğini kazanır.

Mahkemece; reddedilen ziynet eşyaları yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken bu ziynetlerin yatırım aracına dönüşmesi nedeniyle ziynet sayılamayacağı belirtilerek yanılgılı değerlendirme ile bu talepler yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Kural olarak düğün sırasında takılan ziynet eşyaları kim tarafından takılırsa takılsın, aksine bir anlaşma bulunmadıkça kadına bağışlanmış sayılır ve artık onun kişisel malı niteliğini kazanır.

Mahkemece; reddedilen ziynet eşyaları yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken bu ziynetlerin yatırım aracına dönüşmesi nedeniyle ziynet sayılamayacağı belirtilerek yanılgılı değerlendirme ile bu talepler yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8485, Karar No: 2018/593, Tarih: 18.01.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/8485 E.  ,  2018/593 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 1995 yılından iş sözleşmesinin haksız feshedildiği 2006 yılına kadar davalı işyerinde hamal olarak çalıştığını, 2001 yılına kadar ... adına olan işyerinin bu yıl davalı ...'a devrettiğini, 1995 yılından işten çıkarıldığı 2006 yılına kadar davalılara ait işyerinde tam zamanlı ve aralıksız olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız ve sebepsiz feshedildiğini, sigortasının yapılmadığını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalılar ait işyerinde çalışmadığını, davacının sigorta girişinin bulunmadığını, öncelikle davalılar yanında çalıştığı iddiasını hizmet tespiti açarak ispatlaması gerektiğini, hamal olarak çalışanların yükleme işi yaptıklarını ve ihtiyacı olan ve halde bulunan bütün komisyonculara ve ambarlara parça başı iş yaptığını savunarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı işyerinde 01.07.1995-31.12.2005 tarihleri arasında çalıştığı, celbedilen emniyet kayıtlarına göre, davacının 2000-2005 tarihleri arasında yurtdışında olmadığı, iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacak şekilde sona erdiği hususunun davalı tarafından kanıtlanamadığı belirtilerek, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında hizmet süresi ihtilaflı olup, Mahkemece her ne kadar davacının 1995 tarihinden itibaren çalıştığı kabul edilmiş ise de.... 20.10.2014 tarihli yazısında, .... Hali ... numaralı işyerinin Nisan 1997-01.02.2000 tarihleri arasında davalı ... tarafından işletildiği bildirilmiş olup, bu itibarla davacının davalılardan ...'ın işyerinde nisan 1997 tarihinden itibaren çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemece bu husus taraflardan sorulup, değerlendirilerek çalışmanın başlangıç tarihi belirlenmelidir. Hizmet başlangıcının eksik araştırma ile belirlenmesi hatalıdır.

3- İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır.....kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta,.... Müdürlüğünün 20.10.2014 tarihli yazısında, Bayrampaşa Hali .... numaralı işyerinin Nisan 1997-01.02.2000 tarihleri arasında davalı ... tarafından işletildiği belirtilmiştir. Bu itibarla işyerinin Nisan 1997-01.02.2000 tarihleri arasında davalı ... tarafından, bu tarihten sonra devredilerek oğlu ... tarafından işletildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı ... devir tarihindeki süre ve ücret üzerinden kıdem tazminatından sorumlu olup adı geçenin tüm süreden ve ayrıca ihbar tazminatından sorumlu tutulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 18.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2019/15529, Karar No: 2021/1918, Tarih: 09.02.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/15529 E.  ,  2021/1918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç uydurma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın Kütahya DPÜ Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü 2. sınıf öğrencisi olduğu, 30/03/2015 tarihinde İngilizce dersinin sınavından çıktığı, sınavının kötü geçtiği, bunun üzerine sanığın sinirlenerek arkadaşı Hasan Yavaş üzerine kayıtlı telefondan 155 Polis İmdat hattını arayarak "Ben Dumlupınar Üniversitesinde öğrenciyim, hocam kitap bastırıp Makro Kitap Kırtasiye'de Şeytan Üçgeni ismiyle korsan kitap satıyor." şeklinde şahıs ismi vermeden ve hedef göstermeksizin Fikir ve Sanat Eserleri Kanununa muhalefet suçunu yetkili makamlara işlenmiş gibi ihbar ettiği şeklinde gerçekleşen olayda; ihbara konu olan kitap ismi üzerinden araştırma yapılarak, böyle bir kitabın yayımlanıp yayımlanmadığının, kitabın mevcut olduğunun belirlenmesi halinde "korsan" yayın olup olmadığının araştırılması ve yayının bulunması halinde İngilizce dersini veren öğretim görevlisi ile bağlantısının araştırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.