muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7901, Karar No: 2024/3386, Tarih: 10.05.2024

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 27.07.2023 tarihli ve 94660652-105-26-28894-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.09.2023 tarihli ve 2023/92452 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.09.2023 tarihli ve 2023/92452 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, hükümlünün 18 yaşından önce işlemiş olduğu suçlar sebebiyle çocuk eğitimevi yerine kapalı ceza infaz kurumunda cezasının infazına başlanması sebebiyle lehine hükümlerden yararlanarak açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinde bulunması üzerine, Eskişehir H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığınca yapılan değerlendirme neticesinde, hükümlünün 18 yaşından sonra işlemiş olduğu suçlar sebebiyle aldığı cezalara ilişkin infazı devam eden mahkûmiyetlerinin olduğu, kapalı ceza infaz kurumunda geçirmesi gereken sürenin henüz tamamlanmadığı, koşullu salıverilme tarihine beş yıldan fazla süre olduğundan bahisle açık ceza infaz kurumuna ayrılmasının uygun olmadığı gerekçesi ile talebinin reddine karar verildiği, hükümlünün anılan karara yönelik şikâyeti sebebiyle Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğince yapılan inceleme sonunda, hükümlünün içtima kararı kapsamında yer alan ve 18 yaşını doldurmadan önce işlediği cezalarını açık kurumda infaz etmesi gerektiği ancak firar etmiş olması sebebi ile kapalı kuruma iade edilmesi sonrası hakkında verilen disiplin cezasının infazından sonra yasal kaldırma süresi tamamlandıktan sonra hükümlünün yeniden firar edip etmeyeceği yönünde değerlendirme yapılarak sonucuna göre açık kuruma ayrılıp ayrılmayacağı hususunda karar alınması gerekirken bu hususlar değerlendirilmeden hükümlünün açık kuruma ayrılma şartlarını taşımadığı yönünde değerlendirme yapılmasını kanuna aykırı görerek hükümlünün şikâyetinin kabulüne hükmettiği, Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğinin 07.06.2022 tarihli kararına karşı yapılan itirazın ise mercii Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.07.2022 tarihli kararı ile reddedildiğinin anlaşıldığı,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un, "Çocuk kapalı ceza infaz kurumları" başlıklı 11 inci maddesinde,

"(1) Çocuk tutukluların ya da çocuk eğitimevlerinden disiplin veya diğer nedenlerle kapalı ceza infaz kurumlarına nakillerine karar verilen çocukların barındırıldıkları ve firara karşı engelleri olan iç ve dış güvenlik görevlileri bulunan, eğitim ve öğretime dayalı kurumlardır.

(2) Oniki-onsekiz yaş grubu çocuklar, cinsiyetleri ve fizikî gelişim durumları göz önüne alınarak bu kurumların ayrı ayrı bölümlerinde barındırılırlar.

"(1) Çocuk tutukluların ya da çocuk eğitimevlerinden disiplin veya diğer nedenlerle kapalı ceza infaz kurumlarına nakillerine karar verilen çocukların barındırıldıkları ve firara karşı engelleri olan iç ve dış güvenlik görevlileri bulunan, eğitim ve öğretime dayalı kurumlardır.

(2) Oniki-onsekiz yaş grubu çocuklar, cinsiyetleri ve fizikî gelişim durumları göz önüne alınarak bu kurumların ayrı ayrı bölümlerinde barındırılırlar.

(3) Bu hükümlüler, kendilerine özgü kurumun bulunmadığı hâllerde kapalı ceza infaz kurumlarının çocuklara ayrılan bölümlerine yerleştirilirler. Kurumlarda ayrı bölümlerin bulunmaması hâlinde, kız çocukları kadın kapalı ceza infaz kurumlarının bir bölümünde veya diğer kapalı ceza infaz kurumlarının kendilerine ayrılan bölümlerinde barındırılırlar.

(4) Bu kurumlarda çocuklara eğitim ve öğretim verilmesi ilkesine tam olarak uyulur.” şeklinde,

"Çocuk eğitimevleri" başlıklı 15 inci maddesinde, "(1) Çocuk eğitimevleri; çocuk hükümlüler hakkında verilen cezaların, hükümlülerin eğitilmeleri, meslek edinmeleri ve yeniden toplumla bütünleştirilmeleri amaçları güdülerek yerine getirildiği tesislerdir. Bu kurumlarda firara karşı engel bulundurulmaz; kurum güvenliği iç güvenlik görevlilerinin gözetim ve sorumluluğunda sağlanır. (2) Kurum içinde veya dışında herhangi bir eğitim ve öğretim programına devam eden ve onsekiz yaşını dolduran çocukların, eğitim ve öğretimlerini tamamlayabilmeleri bakımından yirmibir yaşını bitirinceye kadar bu tesislerde kalmalarına izin verilebilir. (3) Haklarında tutuklama kararı bulunanlar ile 11 inci madde kapsamına girenler hariç olmak üzere, bu tesislerde bulunan çocuk hükümlüler kapalı ceza infaz kurumlarına gönderilmezler." şeklinde,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin "Çocuk eğitimevinden açık kuruma ayrılacak hükümlüler" başlıklı 7 nci maddesinde, "(1) Çocuk eğitimevinde cezası infaz edildiği sırada eğitime devam etmeyenler on sekiz yaşını bitirdiklerinde, eğitime devam edenler ise yirmi bir yaşını bitirdiklerinde suç türüne bakılmaksızın açık kuruma gönderilir. (Ek cümle: RG-22/8/2015-29453) Açık kuruma gönderilenlerin on sekiz yaşını doldurmadan önce işlediği diğer suçların cezaları da açık kurumlarda infaz edilir." şeklinde düzenlemelerin yer aldığı,

Somut olayda, hükümlü ...'in ilk defa ceza infaz kurumuna 12.03.2015 tarihinde Bursa E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'na çocuk hükümlü sıfatıyla alındığı, hükümlünün 18 yaşını doldurmuş olduğu 11.06.2015 tarihi öncesinde "Çocuk Eğitimevi" kurumu kapsamında infaz edilen cezasının bulunmadığı, hükümlünün on sekiz yaşını da ikmâl ettiği, Bandırma Cumhuriyet Başsavcılığının 18.11.2022 tarihli ve 2022/7-4636 sayılı müddetnamesine göre koşullu salıverme tarihinin 26.07.2036 tarihi olduğunun anlaşılması karşısında, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 7 nci maddesine göre çocuk eğitimevinde bulunan çocuklardan eğitime devam etmeyenler on sekiz yaşını bitirdiklerinde, eğitime devam edenlerin ise yirmi bir yaşını bitirdiklerinde suç türüne bakılmaksızın açık kuruma gönderilecekleri, anılan düzenlemenin çocuk hükümlünün cezasının infazına çocuk eğitimevinde başlanması ve infazda bir kesinti olmaması hâlinde uygulanabileceği de nazara alındığında, açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımadığı anlaşılan hükümlü hakkında Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğince verilen karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin, “Açık kuruma ayrılamayacak hükümlüler” başlıklı 8 inci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi;

(c) Çocuk eğitimevleri hariç, kapalı kurumlardan firar edenler ile açık kurumlardan ikinci kez firar etmiş olanların, firar tarihinden önce kesinleşmiş olan cezaları ve koşullu salıverilme tarihine kadar kesinleşerek infazına başlanacak olan cezalarının tamamı,

.........

kapalı kurumlarda infaz edilir. Diğer cezalar, Yönetmelikte aranan koşulların bulunması halinde açık kurumlarda infaz edilebilir.

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 11.06.1997 doğumlu olan hükümlünün, 18 yaşından küçük olduğu dönemde ve sonrasında işlediği içtimalı 34 yıl 113 ay 138 gün hapis cezasının infazı amacıyla düzenlenen müddetnameye göre 03.06.2017 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı, şartla tahliye tarihinin 26.07.2036, bihakkın tahliye tarihinin 06.10.2058 olarak belirlendiği görülmektedir.

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 11.06.1997 doğumlu olan hükümlünün, 18 yaşından küçük olduğu dönemde ve sonrasında işlediği içtimalı 34 yıl 113 ay 138 gün hapis cezasının infazı amacıyla düzenlenen müddetnameye göre 03.06.2017 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı, şartla tahliye tarihinin 26.07.2036, bihakkın tahliye tarihinin 06.10.2058 olarak belirlendiği görülmektedir.

4. Hükümlünün, cezasının infazı sırasında 21.08.2015 tarihinde Bursa Açık Ceza İnfaz Kurumundan firar ettiği, 23.08.2015 tarihinde yakalanarak kapalı ceza infaz kurumuna alındığı, 7 yıl 37 ay 30 gün hapis cezasının infazı amacıyla düzenlenen müddetnameye göre şartla tahliye tarihi 29.02.2020 olarak tespit edilen hükümlünün kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına karar verildiği ve Gölpazarı Açık Ceza İnfaz Kurumunda cezasını infaz ettiği sırada 27.05.2017 tarihinde ikinci kez firar ettiği anlaşılmaktadır.

5. Açık Ceza İnfaz Kurumundan iki kez firar eden hükümlünün, firar ettiği sırada infaza konu hapis cezaları nedeniyle tespit edilen şartla tahliye tarihinden önce kesinleşerek gelen cezalarının tamamının kapalı ceza infaz kurumunda infaz edilmesi gerektiği ancak şartla tahliye tarihinden sonra kesinleşen cezaları bakımından diğer şartların da bulunması halinde açık ceza infaz kurumuna ayrılmasının mümkün olduğu, İnfaz Hakimliği tarafından bu durumun açıklandığı, şartla tahliye tarihinden sonra Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.07.2015 tarihli, 2013/994 Esas, 2015/638 Karar sayılı kararı ile verilen ve 09.03.2020 tarihinde kesinleşen, Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.12.2015 tarihli ve 2015/525 Esas, 2015/1036 Karar sayılı kararı ile verilen ve 08.06.2020 tarihinde kesinleşen, Bursa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2020 tarihli ve 2017/498 Esas, 2020/1097 Karar sayılı kararı ile verilen ve 29.09.2021 tarihinde kesinleşen, Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 02.12.2015 tarihli ve 2015/532 Esas, 2015/768 Karar sayılı kararı ile verilen ve 30.03.2021 tarihinde kesinleşen ve infaza verilen hükümler yönünden diğer şartların da varlığı halinde açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkı bulunan hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin sadece daha önce iki kez firar ettiğinden açık ceza infaz kurumuna ayrılması halinde tekrar firar edebileceği gerekçesiyle reddine karar verilmesinin doğru olmadığı, “hükümlünün ceza infaz kurumunda geçirdiği süre boyunca kurumun düzen ve güvenliği amacıyla konulmuş kurallara uyup uymadığı, haklarını iyiniyetle kullanıp kullanmadığı, cezanın infazını etkisiz kılacak veya güçleştirecek eylemlerde bulunup bulunmadığı hususlarında psiko-sosyal servisinden de görüş alınması sonucu hükümlünün yeniden firar edip etmeyeceği konusunda yeniden değerlendirme yapılmasına” karar verildiği, kararın gerekçe bölümünde açıkça “her ne kadar hükümlü, cezasının infazına 18 yaşını doldurmadan başlamış ise de, yukarıda yer verilen hükümlerden açık ceza infaz kurumundan ikinci kez firar eden hükümlülerin Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 7. maddesinden yararlanamayacağı anlaşılmaktadır.” şeklinde açıklama yapılmasına rağmen yönetmeliğin bu madde hükmünden istifade edebileceğine dair bir karar verilmiş gibi yapılan itiraz üzerine itiraz merciince verilen karar da hukuka aykırılık görülmediğinden, haklı sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10969, Karar No: 2019/1691, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/10969 E.  ,  2019/1691 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/91, Karar No: 2014/284, Tarih: 27.05.2014

**Ceza Genel Kurulu         2014/91 E.  ,  2014/284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : KOZAN Ağır Ceza

Günü : 23.05.2013

Sayısı : 40-136

Çocuğun cinsel istismarı suçundan sanık O.. B..'in 5237 sayılı TCK'nun 103/1-a, 103/6 ve 62. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Kozan Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.06.2012 gün ve 68-152 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 22.01.2013 gün ve 13123-307 sayı ile;

"Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddelerine göre, suç tarihinde çocuk olduğu anlaşılan mağdurun muayenesi ve hakkındaki raporun düzenlenmesi sırasında, inceleme konusunun uzmanı olan çocuk psikiyatristi bulundurulması gerektiği halde bünyesinde çocuk ve ergen psikiyatrisi bulunmadığından usulüne uygun teşekkül etmeyen Adli Tıp 6. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 23.05.2013 gün ve 40-136 sayı ile;

“Dosya arasında bulunan ve hükme esas alınan 19 Aralık 2011 tarihli Adli Tıp 6. İhtisas Kurulundan alınan, olay üzerinden altı aydan fazla süre geçtikten sonra yapılan muayeneye istinaden düzenlenen raporun tanzimi sırasında bulunması gereken asgari üye sayısı zorunluluğuna uyulduğu, iki adli tıp uzmanı, iki ruh ve sinir hastalıkları uzmanı, bir radyoloji, bir çocuk cerrahisi uzmanı ile bir de mağdur çocuk olduğundan çocuk ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanının bulunduğu, bu haliyle raporun usulüne uygun teşekkül etmiş heyetten verilen bir rapor olduğu" gerekçesiyle ilk hükmünde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C. Başsavcılığının “onama” istekli 29.07.2013 gün ve 237388 sayılı tebliğnamesi ile gönderildiği Özel Dairece, hükmün direnme niteliğinde olduğundan bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Suçun sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık bulunmayan somut olayda, Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; mağdurun ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin raporu tanzim eden adli tıp heyetinin usulüne uygun teşekkül edip etmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Suç tarihinde askerlik görevini yapan sanığın, bir askeri görevlinin oğlu olan mağdurun topunu dereye kaçırmış olmasını fırsat bilerek onu oradan yanına alıp yakınlarda bulunan bir kulubeye götürdüğü, burada mağdurun yanında mastürbasyon yaparak boşaldığı, daha sonra mağdura cinsel organını ellettiği ve kendisinin de mağdurun cinsel organını ellediği,

İncelenen dosya kapsamından;

Suç tarihinde askerlik görevini yapan sanığın, bir askeri görevlinin oğlu olan mağdurun topunu dereye kaçırmış olmasını fırsat bilerek onu oradan yanına alıp yakınlarda bulunan bir kulubeye götürdüğü, burada mağdurun yanında mastürbasyon yaparak boşaldığı, daha sonra mağdura cinsel organını ellettiği ve kendisinin de mağdurun cinsel organını ellediği,

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan alınan 19.12.2011 tarihli raporda, olay nedeniyle mağdurun ruh sağlığının bozulduğunun belirtildiği, raporu tanzim eden heyetin, iki adli tıp uzmanı, iki ruh ve sinir hastalıkları uzmanı, bir çocuk ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı, bir radyolog, bir ürolog ve bir çocuk cerrrahisi uzmanından oluştuğu,

Anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümünde sağlıklı bir hukuki sonuca varılabilmesi için 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanununun cinsel dokunulmazlığa karşı suçlar ile ilgili olarak rapor düzenlemekle görevli Altıncı Adli Tıp İhtisas Kurulu başta olmak üzere İhtisas Kurullarının kuruluş şekli ve çalışma düzeni hakkındaki düzenlemelerinin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

Adalet işlerinde resmi bilirkişi olarak görevlendirilen Adli Tıp Kurumunun kuruluş ve çalışma şekli 25.02.2003 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak, yayımından üç ay sonra yürürlüğe giren 4810 sayılı Kanun ile köklü değişikliklere uğramış bulunan 2659 sayılı Kanun ile düzenlenmiştir.

Anılan Kanunun, “Adli Tıp İhtisas Kurulları” başlıklı 7. maddesi;

“Adli Tıp Kurumunda altı ihtisas kurulu bulunur. Aşağıdaki ihtisas kurulları, bir başkan ve adli tıp uzmanı iki üye ile;

…f) Altıncı Adli Tıp İhtisas Kurulu birer;

- Kadın Hastalıkları ve Doğum,

- Radyoloji,

- Üroloji,

- Ruh Sağlığı ve Hastalıkları,

- Çocuk Psikiyatrisi,

- Adli Antropoloji,

- Çocuk Cerrahisi, Uzmanlarından oluşur.

İhtisas Kurullarında yeteri kadar raportör bulundurulur” hükmünü;

“Adli Tıp Genel Kurulunun ve İhtisas Kurullarının Çalışması” başlıklı 23. maddesi;

“A) Adli Tıp Genel Kurulu, …

B) Adli Tıp İhtisas Kurullarının Çalışması:

Adli Tıp İhtisas Kurulları Başkanının başkanlığında işin niteliğine göre en az dört üye ile toplanır ve oyçokluğu ile karar alır. Oyların eşitliği halinde Başkanın bulunduğu taraf oy çokluğunu sağlamış sayılır.

Üyelerden birinin özürlü olması veya yokluğu halinde eksiklik diğer kurullardan alınacak üye ile tamamlanır. Şu kadar ki tetkik edilecek konu, ilgili uzman üye hazır bulunmadıkça müzakere edilemez…” hükmünü içermektedir.

B) Adli Tıp İhtisas Kurullarının Çalışması:

Adli Tıp İhtisas Kurulları Başkanının başkanlığında işin niteliğine göre en az dört üye ile toplanır ve oyçokluğu ile karar alır. Oyların eşitliği halinde Başkanın bulunduğu taraf oy çokluğunu sağlamış sayılır.

Üyelerden birinin özürlü olması veya yokluğu halinde eksiklik diğer kurullardan alınacak üye ile tamamlanır. Şu kadar ki tetkik edilecek konu, ilgili uzman üye hazır bulunmadıkça müzakere edilemez…” hükmünü içermektedir.

Bu düzenlemelere göre, anılan Kanunun 7. maddesinin (f) bendi uyarınca Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun, bir başkan ve adli tıp uzmanı iki üye ile birer kadın hastalıkları ve doğum, radyoloji, üroloji, ruh sağlığı ve hastalıkları, çocuk psikiyatrisi, adli antropoloji ve çocuk cerrahisi uzmanından oluşacağı, aynı kanunun 23. maddesinin (B) bendi uyarınca da ihtisas kurulunun başkan ve işin niteliğine göre bu uzmanlardan en az dört üyenin katılımıyla toplanacağı, ancak incelenecek konuyla ilgili uzman üye hazır bulunmadıkça müzakere yapılamayacağı hüküm altına alınmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece, mağdurun ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin olarak hükme esas alınan, Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 19 Aralık 2011 gün ve 5504 sayılı raporunu düzenleyen bilirkişi heyetinde bir başkan ve yedi üyenin görev aldığı, üyelerden birisinin incelenen konunun uzmanı olan çocuk ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı olduğu, diğer üyelerin ise Adli Tıp Kanununun 7. maddesinde öngörülen 6. İhtisas Kurulu bünyesindeki uzman doktorlardan oldukları, buna göre raporu düzenleyen bilirkişi heyetinin kanuna uygun şekilde teşekkül ettiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkemece usul ve kanuna uygun şekilde oluşturulan bilirkişi heyetince düzenlenen raporun hükme esas alınmasında bir isabetsizlik bulunmamakta olup, usul ve kanuna uygun bulunan yerel mahkeme direnme hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Usul ve kanuna uygun bulunan Kozan Ağır Ceza Mahkemesinin 23.05.2013 gün ve 40-136 sayılı direnme hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.05.2014 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/258, Karar No: 2022/381, Tarih: 26.05.2022

Sanık ...'in kasten öldürme suçundan TCK’nın 81/1 ve 62. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin ... 1. Ağır Ceza Mahkemesince kurulan 26.11.2012 tarihli ve 221-282 sayılı ve resen temyize tabi olan hükmün sanık müdafisi tarafından da temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 18.06.2014 tarih ve 968-3557 sayı ile;“...Sanığın maktule yönelik eylemini kasten gerçekleştirdiğine yönelik, savunmasının aksini gösteren her türlü kuşkudan uzak kesin deliller bulunmadığı, ancak, sübut bulan sanığın köy meydanında, alkollü ve öfkeli olarak, ... ailesine mensup kişilere zarar verme kastıyla, kontrolsüz ve süratli bir biçimde kullandığı aracın hakimiyetini yitirip maktule çarparak ölümüne neden olduğu eyleminin, meydana gelen sonucun sanık tarafından öngörülmüş olması nedeniyle, bilinçli taksirle ölüme neden olma suçunu oluşturduğu, olayın vahameti, sanığın taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, sanığın bilinçli taksirle ölüme neden olma suçundan üst sınıra yakın ceza verilerek tecziyesi yerine, yazılı şekilde kasten öldürme suçundan hüküm kurularak fazla ceza tayini...” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.Yerel Mahkeme ise, 29.09.2014 tarih ve 294-293 sayı ile "...Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesinin sanık ...'in bu suçla ilgili bozma gerekçesinde değinilen '...meydanın ortasında seyyar satıcılık yaptığı aracının yanında bulunan tartışma ve olayla ilgisi bulunmayan maktüle ve ona ait araca çarptıktan sonra maktülü altına alıp 35-40 m sürükleyerek ölüme sebebiyet verdiği olayda...' şeklindeki eylem tanımlamasının oluş ve kabule uygun düşmediği, çünkü sanık ...'in sevk ve idaresindeki araçla kahvenin önünden geçtikten sonra çok geniş olan köy alanını kullanmayıp meydanın kenarında beklemekte olan ...'nın üzerine aracı doğrudan sürmüş maktülü altına almış sonra önce geri gelerek üzerinden geçmiş sonra da araçla tekrar ileriye doğru hareket ederek maktülü 40 m kadar ileri sürüklemiş olup böylece Yargıtay bozma gerekçesinde tanımlanan eylem gibi olayın sadece çarparak altına alınp 35-40 m sürükleme şeklinde gerçekleşmeyip buna karşılık doğrudan kasıtla çarpma üzerine maktülün üzerinden geçip sonrasında tekrar geri gidilmiş ve ardından yeniden ileriye doğru ... sürülerek maktül yaklaşık 40 m kadar ileriye doğru ... altında sürüklenmiştir. Yani Yüksek Yargıtay bozma ilamında gözden kaçırılan husus çarpma ile birlikte ... altına alınan maktülün üzerinden geçildikten sonra önce geriye doğru gidilmiş sonrasında yeniden ileriye doğru hareket edilmiş olmasıdır.Sanık maktül ..

... sürülerek maktül yaklaşık 40 m kadar ileriye doğru ... altında sürüklenmiştir. Yani Yüksek Yargıtay bozma ilamında gözden kaçırılan husus çarpma ile birlikte ... altına alınan maktülün üzerinden geçildikten sonra önce geriye doğru gidilmiş sonrasında yeniden ileriye doğru hareket edilmiş olmasıdır.Sanık maktül ...'e çarpıp altına alarak ezdikten sonra tekrar geriye doğru giderek yeniden ileriye doğru sürüp 40 m kadar sürükleme şeklinde gerçekleştirilen eylemlerde artık bu şekilde fiil ile ortaya çıkan kastın kasten öldürme olarak değerlendirilmesi gerektiği hususunda mahkememizde her türlü kuşkudan uzak, kesin, inandırıcı ve mutlak vicdani kanaat oluşmuş olmakla sanık ...'in maktül ...'i kasten öldürmek suçundan mahkumiyetine ilişen mahkememiz kararında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Yüksek Yargıtay bozma ilamına uyma kararı verilmeyerek önceki hükümde ısrar edilmesine..." şeklindeki gerekçeyle direnerek önceki hüküm gibi sanığın cezalandırılmasına karar vermiştir.