muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1773, Karar No: 2023/1825, Tarih: 16.05.2023

İlk Derece Mahkemesinin 24.11.2020 tarih ve 2019/692 Esas 2020/554 Kararı ile bozmaya uyularak, davalı tarafından davacılara teslim edilen ham derilerin dava tarihi itibariyle değeri bilirkişi raporuyla 6,50-$ olarak kabul edildiği ve 5590 adet ham deri bedeli olarak, davalının adi ortaklığa koymuş olduğu sermaye miktarının 36.335,00-$ olarak hesaplandığı, davacı tarafından satışa hazır hale getirilen 970 adet derinin maliyeti 6.305,00-$, 4620 adet yarı mamul hale getirilen derilerin işleme maliyeti 6.930,00-$ olmak üzere, davacı tarafın adi ortaklığa konulan sermaye miktarı 13.235,00-$ olarak belirlendiği, bu durumda taraflar arasındaki adi ortaklığın toplam sermaye miktarı 49.570,00-$ olmak üzere, sermayenin %73,3 kısmı davalı tarafından, %26,7 lik kısmı davacı tarafından karşılandığı, ortaklığa ait derilerin resen atanacak tasfiye memuru tarafından satışı yapılarak bedelin tasfiyesi halinde, tasfiye memuru ücreti, ilan, ihale, satış maliyetleri göz önüne alındığında ekonomik olmayacağı, taraflar arasından aynen taksiminin de mümkün olması nedeniyle, yukarıda tespit edilen oranlar doğrultusunda 970 adet satışa hazır işlenmiş derinin 259 adedinin davacılara, 711 adedinin davalıya, 4.620 adet yarı mamul derinin 1.234 adedinin davacıya, 3.386 adedinin davalıya ait olacak şekilde paylaştırılmak suretiyle adi ortaklığın tasfiyesine karar verildiği, davacı tarafından davalıya teminat olan verilen 72.700-$ bedelli bono nedeniyle borçlu olunmadığının tespiti talep edildiği, davacılar tarafından adi ortaklıktan kaynaklanan yükümlülükler kısmen ifa edilmiş olduğundan verilen teminat senedi nedeniyle borçluluk durumu ifa edilen kısımların oranlaması suretiyle tespit edilebileceği, alınan 19.06.2020 tarihli bilirkişi raporu ile 970 adet işlenmiş ham derinin toplam piyasa değeri 13.235,30-$, 4.620 adet yarı mamul haldeki derinin piyasa satış değeri 36.335,00-$ olarak belirlendiği, adi ortaklık iş tamamlanmadan tasfiye edildiğinden taraflar arasında yukarıda belirlenen sermaye payları oranında hesaplama yapılarak 970 adet işlenmiş deri bedeli olan 13.235,30-$'dan davalının %73,3 kısmı 9.758,60-$ ve 4.620 adet yarı işlenmiş deri bedeli olan 36.335,00-$'dan davalının %73,3 kısmı 26.33,50-$ olmak üzere toplam 36.392,10-$ payı hesaplandığı, buna göre davacının elinde bulunan derilerin piyasa değeri üzerinden yapılan hesaplamada davalının toplam payı 36.392,10-$ teminat olarak verilen 72.700,00-$ bedelli bonodan çıkarıldığında davacının kalan 36.307,90-$ lık kısmından borçlu olmayacağı kanaati ile, taraflar arasında kurulan 07.01.2014 tarihli adi ortaklığa ait 970 adet satışa hazır derinin 259 adetinin davacılara, 711 adetinin davalıya , 4620 adet yari mamul derinin, 1234 adetinin davacılara, 3386 adetinin davalıya ait olacak şekilde adi ortaklığın tasfiyesine, ortaklığı ait derilerin davacıların uhdesinde bulunması nedeni ile davacıların 07.01.2014 tanzim tarihli 72.700 USD bedelli bononun 36

.307,90-$ lık kısmından borçlu olmayacağı kanaati ile, taraflar arasında kurulan 07.01.2014 tarihli adi ortaklığa ait 970 adet satışa hazır derinin 259 adetinin davacılara, 711 adetinin davalıya , 4620 adet yari mamul derinin, 1234 adetinin davacılara, 3386 adetinin davalıya ait olacak şekilde adi ortaklığın tasfiyesine, ortaklığı ait derilerin davacıların uhdesinde bulunması nedeni ile davacıların 07.01.2014 tanzim tarihli 72.700 USD bedelli bononun 36.307,90 USD kısmından borçlu olmadıklarının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle, bilirkişi heyetinin bozma ilamında belirtilen alanında uzman kişilerden oluşmadığını, belirlenen deri fiyatının yüksek ve neye göre belirlendiğinin belirtilmediğini, tasfiyeyi tasfiye memurunun yapması gerektiğini ve derilerin ekonomik değerinin kalmaması nedeniyle iadesi kararının doğru olmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, eser sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri,

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 644 ve devamı maddeli ile 470 ila 486 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, hesaplamanın ve adi ortaklığın tasfiyesine ilişkin kanun maddeleri hükümlerinin hukuka uygun olarak olaya uygulandığı anlaşıldığından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Fazla yatırılan temyiz peşin harcın istek halinde davacılara iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine,

16/05/2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1706, Karar No: 2021/2445, Tarih: 15.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1706 E.  ,  2021/2445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Eskişehir 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 08.10.2018 tarih ve 2017/265 E- 2018/893 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 28.02.2020 tarih ve 2018/2066 E- 2020/276 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Eskişehir İl Sağlık Müdürlüğü'nce yapılan denetimlerde, davalının iş yeri tabelasında "eczane" kelimesinin Almanca karşılığı olan ''Apotheke'' ibaresinin olduğunun tespit edildiğini, "eczane" ifadesinin 6197 sayılı Eczaneler ve Eczaneler Hakkında Kanun gereğince faaliyet gösteren işyerleri için kullanılan ve belirli bir mesleği ayırt etmeye yarayan genel bir ifade olduğundan tescilinin mümkün olmadığını, ayrıca davalının alkol satışı da yapılan iş yerinde, eczanelerde ve sağlık tesislerinde kullanılan laboratuar tüpleri, beher, kolonya dolum şişesi, küçük şişeler kullanarak, iş yerine eczane havası vermeye çalıştığını, belirli bir meslek grubuna ait bu ifadenin münhasıran bir kişiye verilmesinin halkı yanıltacağını, davalının bu durumdan haksız yarar sağlayacağını, davalının 26.12.2016 tarihli ihtara rağmen durumu düzeltmediğini ileri sürerek, davalı adına tescili yapılan 2016/41919 nolu "Aphotheke" marka ve işaretlerinin 6769 sayılı Kanun 5/d maddesi hükmüne aykırı olduğunun tespitine, hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin bar ve restoran işletmeciliği yapmaya karar verdiğinde iddia edilenin aksine "eczane" anlamından değil, "şarap mahzeni" isminden esinlenerek markasını seçtiğini, "apotheke" isminin ülkemizde herhangi bir meslek ya da işyeri için kullanılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin bar ve restoran işletmeciliği yapmaya karar verdiğinde iddia edilenin aksine "eczane" anlamından değil, "şarap mahzeni" isminden esinlenerek markasını seçtiğini, "apotheke" isminin ülkemizde herhangi bir meslek ya da işyeri için kullanılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; "APOTHEKE" ibaresinin Almanca'da "eczane" anlamına geldiği tespit edilmekle birlikte, bu ibare ile 43. sınıfta yer alan hizmetler arasında bir ilişkinin mevcut olmadığı ve ibarenin tescil kapsamında yer alan hizmetler bakımından yaygın bir kullanımının bulunmadığı, mal ya da hizmetin kendisini ifade etmediği ya da tescil kapsamında yer alan hizmetlere gönderme yapmadığı, bu nedenlerle markanın SMK.'nın 5/1-d maddesi kapsamında hükümsüz kılınmasının yerinde olmayacağı, ayrıca 5/1-f maddesi kapsamında ise dava konusu markanın kullanımının tüketici kesiminin yanılmasına yol açmayacağı, tüketicilerde refleks olarak "eczane" çağrışımının oluşmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur. -/-

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesinde; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı ve hükümsüzlüğü istenen davalıya ait "apotheke" ibaresi Almanca "eczane" anlamına gelse de bu ibare ile 43. sınıfta yer alan hizmetler arasında bir ilişkinin olmadığı gibi, anılan ibarenin tescil kapsamında yer alan hizmetler bakımından yaygın bir kullanımının da bulunmadığı, mal veya hizmetin kendisini ifade etmediği ya da tescil kapsamında yer alan hizmetlere gönderme yapmadığı, dolayısıyla mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulmasında da bir isabetsizliğin olmadığı, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin "eczane" ibaresinin 41. sınıf hizmetler yönünden tescilini uygun gören 09.04.2018 tarih ve 2016/10333 E.- 2018/2505 K. sayılı kararının da bu yönde olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, mutlak ret nedenine dayalı olarak markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalıya ait 2016/41919 numaralı ''APOTHEKE+şekil'' ibareli markanın tescilli olduğu 43. hizmet sınıfında mal veya hizmetin kendisini ifade etmediği, tescil kapsamında yer alan hizmetlere gönderme yapmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvurusu aynı gerekçelerle bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddedilmiştir.

Olaya uygulanacak 556 sayılı KHK'nın 7/1-8 maddesi uyarınca mal veya hizmetin niteliği, kalitesi veya coğrafi kaynağı gibi konularda halkı yanıltacak işaretler marka olarak tescil edilemez.

Olaya uygulanacak 556 sayılı KHK'nın 7/1-8 maddesi uyarınca mal veya hizmetin niteliği, kalitesi veya coğrafi kaynağı gibi konularda halkı yanıltacak işaretler marka olarak tescil edilemez.

Somut olayda, davacı ... vekili, davalıya ait ''APOTHEKE+şekil'' ibareli, orjinali Almanca olan markaya konu sözcüğün Türkçe karşılığının ''eczane'' anlamına geldiği, markanın halkı yanıltabilecek işaretlerden olduğu ileri sürülmüş, ancak Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de, davalı markasının, tescilli olduğu 43. sınıftaki ''Yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri. Geçici konaklama hizmetleri. Gündüz bakımı (kreş) hizmetleri. Hayvanlar için geçici barınma sağlanması hizmetleri.''nde kullanıldığında mal ve hizmetin niteliği açısından halkı yanıltacak nitelikte olduğunun kabulü ile davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun yazılı şekilde esastan reddi isabetli olmamış, bölge adliye mahkemesi kararının anılan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı yararına BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 15.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15205, Karar No: 2012/16581, Tarih: 26.06.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/15205 E.  ,  2012/16581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3757, Karar No: 2020/1924, Tarih: 24.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3757 E.  ,  2020/1924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 22/11/2018 tarih ve 2018/399-2018/889 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin taraf vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payı ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil aboneliklerle enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının ödenmesi gerektiğini, elektrik dağıtım firmalarının kendi ihtiyaçları için kullanımlarının da üçüncü kişi kullanımı gibi değerlendirildiğini, bu nedenle davalının hat katılım payı ödemek zorunda olduğunu, bu kapsamda davalının Borçka-İbrikli enerji nakil hattından müvekkilinin bilgisi dışında ve katılım payını ödemeksizin 04.07.2002 tarihinden itibaren enerji kullandığının tespit edildiğini ileri sürerek, 8.856,46 TL'nin 04.07.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın yetkisiz mahkemede açıldığını ve zamanaşımına uğradığını, söz konusu enerji nakil hatlarının bir kısmının müvekkili tarafından diğer abonelere elektrik enerjisi sağlamak için kullanıldığını, bu hatların bakım ve onarımlarının müvekkili tarafından gerçekleştirildiğini ve karşılığında davacıdan bedel talep edilmediğini, söz konusu hatların davacıya ait olduğunun da kanıtlanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre, davanın kısmen kabulüne; 5.612,00 TL hat katılım payının KDV'si ve dava tarihinden itibaren avans faizini geçmemek üzere reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 287,53 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 24/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9152, Karar No: 2006/10507, Tarih: 19.10.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/9152 E.  ,  2006/10507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/12/2005

Taraflar arasındaki davadan dolayı Tekirdağ 2.Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 8.12.2005 gün ve 435-648 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin olan 24.4.2006 gün ve 2589-4519 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK’nun 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle karar düzeltme isteğinin REDDİNE, davalıdan usulün 442/3. maddesi ve 4421 Sayılı Yasa gereğince takdiren 140.00.-YTL. para cezası ile 25.10.-YTL. red harcının alınarak Hazineye gelir kaydına, 19.10.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25769, Karar No: 2015/6020, Tarih: 24.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/25769 E.  ,  2015/6020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak % 13,20 oranındaki sürekli iş göremezlik nedeniyle, maddi tazminat istemine yöneliktir.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Davanın niteliği dikkate alındığında, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, ... ... Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değerin ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlı bulunduğu açıktır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesi; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yönün, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranının ise uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında ... tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2787, Karar No: 2020/3027, Tarih: 17.09.2020

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2020/2787 E.  ,  2020/3027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 02.06.2020 gün ve 2017/9299 E. - 2020/1461 K. sayılı ilâmıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davalı Hazine vekilince kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; murisleri ...'ın ... ili, ... ilçesi, ..., 163 ada 7, 8 ve 9 parsel sayılı taşınmazları 05.02.1962 tarihinde satın aldığını, taşınmazların kök tapu kaydının iskan tapusuna dayandığını, 27.08.1998 tarihinde askıya çıkartılan genel arazi kadastrosunda taşınmazların Hazine adına tesbit edildiklerini, açılan dava sonucunda ise orman niteliğiyle Hazine adına tescil edildiklerini, müvekkillleri tarafından ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde 2005/848 E. sayı ile açılan tapu iptali ve tescil davasının 29.12.2006 tarihinde reddedildiğini, müvekkillerinin murisi olan kişinin tapuya güven ilkesi gereği taşınmazları satın aldığını ve Hazinenin oluşan zarardan sorumlu olduğunu, mülkiyet haklarının ihlali nedeniyle oluşan zararlarının tazmini gerektiğini beyan ederek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 6.500,00-TL'nin ödenmesini talep etmiş, bilirkişi raporları sonucunda da sunduğu ıslah dilekçesiyle talebini 211.978,10-TL'ye yükseltmiştir.

... ili, ... ilçesi, ... 163 ada 7 ve 8 parsel sayılı sırasıyla 3018,31 m2 ve 24073 m2 yüzölçümlü bağ nitelikli parsellerden 7 sayılı parsel; ... ve ..., 8 sayılı parsel ise ... zilyetliğindeyse de, her iki parselin de, 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uygulamasıyla Hazine adına orman sınrıları dışına çıkarılan yerde kaldığı hususu beyanlar hanesine yazılarak, Hazine adına tesbit edilmiş, 27.08.1998 -28.09.1998 tarihleri arasında yapılan askı ilânı süresi içinde Orman Yönetimince parsellerin orman sayılan yerlerden oldukları iddiasıyla orman niteliğiyle Hazine adına tescilleri istemiyle dava açılmıştır. Çekişmeli parseller 1947 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içindeyken, yine kesinleşmiş 2/B uygulamasıyla 163 ada 7 sayılı parselin tamamen, 8 sayılı parselin de kısmen Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmış, ancak, Orman Yönetiminin açtığı dava sonunda Danıştay 8. Dairesinin 19.02.1985 gün ve 1981/606-165 E.-K. sayılı kararıyla 2/B uygulması iptal edilmiştir. Anılan Danıştay kararının 1985 tarihli olup bu nedenle taşınmazların 1981 yılından önce niteliklerini yitirdiklerinin kabul edilemeyeceği gerekçesiyle parsellerin Hazine adına yapılan tesbitlerinin iptali ve orman niteliğiyle Hazine adına tescili yönündeki, kadastro mahkemesinin 02.11.2000 gün ve 1998/99 - 203 E.-K. sayılı 163 ada 7 sayılı parsele ilişkin kararı 24.04.2001 tarihinde, kadastro mahkemesinin 02.11.2000 gün ve 1998/88-201 E.-K. sayılı kararı ise, 14.04.2002 tarihinde kesinleşmiştir.