muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16985, Karar No: 2015/3499, Tarih: 26.02.2015

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü ).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı araç sürücüsünün araçla geçirdiği ve 8/8 oranında kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine sürücünün desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Olayda destek 8/8 oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı ... şirketini gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davalı ... şirketinin "davacıların destekten yoksun kalma tazminatı talep edemeyeceklerine" ilişkin temyiz isteminin kabulü ile dava red edilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına verilmesi gerekirken bu yöne ilişkin temyiz isteminin reddiyle yazılı gerekçeyle kararın bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2018/1824, Karar No: 2019/3445, Tarih: 06.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1824 E.  ,  2019/3445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 05/06/2017 tarih ve 2016/239 E. - 2017/229 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine - kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 18/01/2018 tarih ve 2017/1215-2018/63 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşmatutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1999 yılından bu yana "AQUA" ibaresini markasal olarak kullandığını ve özdeşleştiğini, bu ibarenin tescili için davalı kuruma yaptığı başvurunun 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca kısmen reddedildiğini, kısmen red kararına karşı yaptığı itirazı değerlendiren YİDK'in, itirazın kısmen yerinde olduğunu tespit ettiğini ancak bu defa başvuruyu aynı KHK'nın 7/1-c maddesi uyarınca reddettiğini, davalı kurumun buna yetkisinin olmadığını, zira Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından ilana çıkarılan ve itiraza uğramayan mal/hizmetler yönünden başvurunun kesinleştiğini, ayrıca bu ibarenin reddedilen mal/hizmetler yönünden tanımlayıcı olmadığı gibi müvekkilinin ibare üzerinde kazanılmış hakkının olduğunu, yine sözkonusu ibarenin kullanımla ayırt edicilik kazandıdığını ileri sürerek, YİDK'in 2016-M-3233 sayılı kararının iptaline, başvurunun sabun emtiası dışında kalan tüm emtia ve hizmetler bakımından tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili, iptali istenilen kararın usul ve yasaya uygun olduğunu, "AQUA" ibaresinin reddedilen mal/hizmetler yönünden tanımlayıcı bulunduğunu ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.

Davalı kurum vekili, iptali istenilen kararın usul ve yasaya uygun olduğunu, "AQUA" ibaresinin reddedilen mal/hizmetler yönünden tanımlayıcı bulunduğunu ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; başvuru konusu "AQUA" ibaresinin 3. sınıftaki "Parfümeri, kozmetik ürünler, kişisel kullanım amaçlı koku vericiler, diş bakım ürünleri, diş macunları, diş parlatma ve beyazlatma maddeleri, tıbbi amaçlı olmayan ağız gargaraları; ağartma ve temizlik amaçlı maddeler, deterjanlar, çamaşır suları, çamaşır yumuşatıcıları, leke çıkarıcılar, bulaşık yıkama maddeleri, aşındırıcı ürünler, zımpara bezleri, zımpara kağıtları, ponza taşları, aşındırıcı pastalar, deri, vinil, metal, ahşap için Parlatma ve bakım ürünleri, cilalar, bakım kremleri, cilalama amaçlı vaks" malları ile 44. sınıfta yer alan "Tıbbi hizmetler, veterinerlik ve hayvan üretme, besicilik, tarım, bahçecilik ve ormancılıkla ilgili hizmetler" bakımından 556 sayılı KHK'nın 7/1-c maddesi anlamında tanımlayıcılık vasfı taşımadığı, bu mal/hizmetler yönünden iptali istenilen kararın yerinde görülmediği, davacının önceki tarihli markalarının davacıya müktesep hak sağlamayacağı, zira bu markalar ile başvuru konusu ibaredeki asli unsurların farklı oldukları, dolayısıyla bu hizmet yönünden 556 sayılı KHK'nın 7/2 maddesindeki koşulların oluşmadığı gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'in 2016-M-3233 sayılı kararının 3. sınıftaki "Parfümeri, kozmetik ürünler, kişisel kullanım amaçlı koku vericiler, diş bakım ürünleri, diş macunları, diş parlatma ve beyazlatma maddeleri, tıbbi amaçlı olmayan ağız gargaraları; ağartma ve temizlik amaçlı maddeler, deterjanlar, çamaşır suları, çamaşır yumuşatıcıları, leke çıkarıcılar, bulaşık yıkama maddeleri, aşındırıcı ürünler, zımpara bezleri, zımpara kağıtları, ponza taşları, aşındırıcı pastalar, deri, vinil, metal, ahşap için Parlatma ve bakım ürünleri, cilalar, bakım kremleri, cilalama amaçlı vaks" malları ile 44. sınıfta yer alan "Tıbbi hizmetler, veterinerlik ve hayvan üretme, besicilik, tarım, bahçecilik ve ormancılıkla ilgili hizmetler" bakımından iptaline, "Güzellik bakımı hizmetleri" yönünden açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

Karar, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalının istinaf başvurusu bakımından; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davacının bir takım eksik belgeleri tamamlamamasının işbu uyuşmazlığa bir etkisinin bulunmadığı gerekçesiyle, davalı kurum vekilinin tüm istinaf itirazlarının reddine, davacının istinaf başvurusu bakımından ise; davacının 2000 yılından bu yana "AQUA" ibaresini güzellik hizmetleri sınıfında kesintisiz biçimde markasal olarak kullandığı, ibareye ayırt edicilik ve belirli bir derecede bilinirlik kazandırdığı, bu haliyle 556 sayılı KHK'nın 7/son maddesi koşullarının somut olayda gerçekleştiği, dolayısıyla "güzellik" hizmetleri" sınıfı yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak ve yeniden hüküm kurularak, davanın kabulüne, TPMK YİDK'in 24.03.2016 tarih ve 2016-M-3233 sayılı kararının davacının itirazına konu (2) nolu bendinin iptaline, vakitsiz bulunan tescil isteminin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı kurumdan alınmasına, 06/05/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8662, Karar No: 2014/2371, Tarih: 28.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8662 E.  ,  2014/2371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2012/1114-2013/892

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunanlar E.. T.. ile M.. S.. ve S...Tic. Koll. Şti. vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

şikayetçiler vekili borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde müvekkillerine pay ayrılmadığını, oysa müvekkillerinin alacağının ilama dayalı olup, İcra ve İflas Kanunu'nun 100 üncü maddesinde gösterilen şartları taşıdığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptali ile müvekkillerinin ikinci dereceye dahil edilmelerine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan E.. T.. vekili şikayetçiler ile borçlunun akraba olduğunu, tahsilat için gayret göstermediklerini, önce konulan hacizlerin düştüğünü ve alacağın ilamda gösterilen yargılama giderine ilişkin olmakla, 100. madde kapsamında sayılamayacağını savunarak şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan M. P. Belediye Başkanlığı vekili şikayetin reddini istemiştir.

Diğer şikayet olunanlar yargılamaya katılmamıştır.

İcra mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre şikayet olunan belediye başkanlığının haczine iştirakin mümkün olmadığı gerekçesiyle bu kurum aleyhine yapılan şikayetin reddine, diğer şikayet olunanlar aleyhine yapılan şikayetlerin ise şikayetçilerin İcra ve İflas Kanunu'nun 100. maddesinde gösterilen şartları taşıdığı gerekçesiyle kabulüne karar verilmiştir.

Kararı şikayet olunan E.. T.. ile M. N. S. ve S. Tic. Koll Şti. vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan E.. T.. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Şikayet olunanlar M. N.S. ile S. Tic. Koll. Şti. vekilinin temyiz itirazına gelince,

Sıra cetveline yönelik şikayetler, kural olarak, sıra cetvelinde kendisine pay ayrılmış kimselere karşı açılır; kendisine pay ayrılmayan kimse aleyhine şikayet yoluna başvurulmasında hukuki yarar bulunmamaktadır.

Somut olayda şikayet olunan M. N. S. ile S.Tic. Koll. Şti.'nin alacaklı olduğu dosyaya pay ayrılmadığından adı geçenlerin şikayette hasım olarak gösterilmesi ve aleyhlerine hüküm kurulması doğru görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK'nın 438/VII'nci maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Somut olayda şikayet olunan M. N. S. ile S.Tic. Koll. Şti.'nin alacaklı olduğu dosyaya pay ayrılmadığından adı geçenlerin şikayette hasım olarak gösterilmesi ve aleyhlerine hüküm kurulması doğru görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK'nın 438/VII'nci maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenle, şikayet olunan E.. T.. vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün bu kısmının ONANMASINA; yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenle şikayet olunanlar M. N. S. ile S... Tic. Koll. Şti. vekilinin temyiz itirazının kabulü ile yerel mahkeme kararının "hüküm" fıkrasının (4) sayılı bendinde yer alan "M.. S.. - S... Koll. Şti." sözcüklerinin çıkartılmasına ve hükmün HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde şikayet olunan şirket ile M. N. S. iadesine, aşağıda yazılı onama harcının şikayet olunan E.. T..'dan alınmasına, kararın tebiliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verilidi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10364, Karar No: 2014/20270, Tarih: 05.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/10364 E.  ,  2014/20270 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Trabzon 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 02/05/2014

Numarası : 2013/240-2014/236

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı Üniversite, ... Gıda ve ... Şirketleri vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2002 yılında çalışmaya başladığını, işe girişinin S.G.K'na 05.08.2003 tarihinde bildirildiğini, 19.05.2011 tarihinde yıllık izinden döndüğünde işe başlatılmadığını, 20.05.2011 tarihinde çıkışının verildiğini, davalılardan Karadeniz Teknik Üniversitesi Rektörlüğü’ne ait işyerinde değişik taşeronlar bünyesinde temizlik işçisi olarak çalıştığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ve hafta tatili alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599'uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599'uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine, Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.