muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4910, Karar No: 2023/4158, Tarih: 18.10.2023

5. Sanık sürücü Kutay; 08.04.2022 tarihinde akşam saat 08.00 sıralarında arkadaşları Talha ve ...'ı evlerinin önünden alıp, üç arkadaş Taurus AVM'deki spor salonuna gittiklerini, spor salonundan çıktıktan sonra Dikmen Vadisi'ne geçip orada üç saat kadar oturduklarını, bu sırada iki bardak viski içtiğini, daha sonra ...'ın evinin önüne gelip, burada da oturduklarını ve bir bardak daha viski içtiğini, muhabbet ilerleyince evlere gitmekten vazgeçip, üç arkadaş idaresindeki araca bindiklerini, 140 kilometre/saat hızla seyir hâlindeyken, 33 plakalı bir Mersin otobüsünü geçtiğini, orta şeritte ilerlerken öndeki otomobilin ani fren yapıp sağa dönmek için harekette bulunması ve kendisinin de takip mesafesini koruyamaması nedeniyle kaza olduğunu, kazadan sonra Talha'nın emniyet kemerinin takılı ve durumunun iyi olduğunu gördüğünü, ...'ın ise emniyet kemerinin takılı olmadığını ve baygınlık geçirdiğini görüp, Talha ile beraber arabadan çıkarak, ona yardım ettiklerini, Talha'nın ... ile ilgilendiği esnada öndeki araca koştuğunu ve şoförle iletişime geçtiğini, ona sağlık durumunu sorduğunu, baktığında onların da emniyet kemerlerinin takılı olmadığını gördüğünü, kapıyı açıp onları çıkarmaya çalıştığını, kapılar sıkıştığından açamadığını, daha sonra polis ekibi ile ambulansın geldiğini, sağlık görevlileri ile birlikte ...'ı ambulansa bindirip polis arabasına geçtiğini, ehliyetli aday sürücü olduğunu, soruşturma evresinde “Mersin yazan bir yolcu otobüsü olduğunu fark ettim, bu otobüs de benim bulunduğum şeritteydi. Ani fren yapan otobüse çarpmamak için manevra yaptım, devamında kaza önümde ilerleyen Mersin otobüsünün aniden fren yapması nedeni ile meydana gelmiştir, bu otobüsün plaka bilgilerini ve marka model bilgilerini alamadım.” biçimindeki ifadesinin aksine, Mersin otobüsü ile kazanın bir ilgisinin bulunmadığını, kazanın meydana gelmesinde asli kusurlu olduğunu; ancak tek kusurun kendisinde olmadığını, önündeki otomobilin de tali kusurlu olduğunu düşündüğünü, alkollü olarak kazaya sebebiyet vermesinden dolayı çok pişman olduğunu beyanla üzerine atılı suçlamayı kovuşturma evresindeki savunmasında açıkladığı hâliyle kabul etmiştir.

6. Tanık Halit; "Olay tarihinde Mersin Nur firmasına ait otobüsün şoförü idim, gece 2 sıralarıydı, aştiye doğru gidiyordum, bir anda beyaz megane ... beni hızlı bir şekilde solladı, ben yaklaşık 70 km hız ile orta şeritte seyir halinde idim, sollayan ... tahminime göre 120 km hız ile ilerliyordu, 600-700 metre ilerde kaza yaptığını gördüm, ben kaza anını görmedim, daha sonra durmayarak yoluma devam ettim, herhangi bir şekilde şerit ihlali sollama hatası yapmadım, yine ani fren yapmadım, trafik durumu sakindi, kalabalık değildi, hava durumu yağış yoktu, görüş mesafesi uygun ve açıktı..." biçiminde ve aynı otobüste muavin olarak bulunan tanık Emre de benzer şekilde anlatımda bulunmuşlar, kovuşturma evresinde katılanlar vekilinin talebi üzerine dinlenilen taksi şöförü tanık Hakan; sanığın, tahminen 180 kilometre/saat ve hatta üzerinde bir hızla önce kendi aracını ve daha sonra otobüsü solladığını, kaza anını göremediğini beyan etmiştir.

7. Kusur durumuna ilişkin olarak;

a) 09.04.2022 tanzim tarihli ölümlü/yaralanmalı trafik kazası tespit tutanağında; sanığın, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 56 ncı maddesindeki "Sürücüler önlerinde giden araçları yönetmelikte belirtilen güvenli ve yeterli bir mesafeden izlemek zorundadırlar." kuralını ihlâl ettiği, katılan sürücü ...'ın kazaya etken kural ihlâlinin bulunmadığı,

b) Soruşturma evresinde alınan Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 08.06.2022 tarihli raporunda; otomobil sürücüsü sanığın, mahal şartlarının üzerinde hızla geldiği köprülü kavşak tünel girişinde yola gereken dikkatini vermeyip, tehlikeli biçimde yaklaştığı katılan sürücü ...'ın yönetimindeki otomobile önlemsizce arkadan çarpması nedeniyle asli kusurlu olduğu, katılan sürücü ...'ın ve tanık otobüs sürücüsü Halit'in kazaya etken kural ihlâlleri bulunmadığından kusursuz oldukları, ölen ... ile mağdur yolcu Talha'nın ise alkollü olduğunu bildikleri sanık sürücünün aracına binerek yolculuk yapmakla can güvenliklerini tehlikeye atmalarından dolayı kendi ölüm ve yaralanmalarında alt düzeyde tali kusurlu oldukları,

Belirtilmiştir.

8. İlk Derece Mahkemesince, kusur durumuna ilişkin Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 08.06.2022 tarihli raporuna itibar edilip, kazanın oluşumunda sanığın asli kusurlu olduğu, ayrıca, kaza anında güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak ölçüde alkollü olan sanığın bilinçli taksirle hareket ettiği kabul edilerek, üç kişinin ölümü ve ikisi nitelikli olmak üzere üç kişinin yaralanmasından dolayı sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrasında tanımı yapılan taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

9. İlk Derece Mahkemesince, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kurulan mahkûmiyet hükmünde, "Suçun işleniş şekli, hak ve nesafet kuralları, sanığın şahsi ve sosyal durumu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ve bilirkişi raporu içeriğine göre ölüme ve yaralanmaya sebebiyet veren kazada sanığın asli kusurlu olması" biçimindeki gerekçelerle temel ceza alt sınırdan uzaklaşılıp 11 yıl hapis cezası olarak belirlenmiş, suçun bilinçli taksirle işlenmesinden dolayı "kusur miktarı da dikkate alınarak" biçimindeki gerekçelerle hükmolunan cezada 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdîren (1/3) oranında artırım ve "Cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri" biçimindeki gerekçelerle 5237 sayılı Kanun'un "Takdiri indirim nedenleri" başlıklı 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdîren (1/6) oranında indirim yapılarak, sonuç ceza 12 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası olarak tayin edilmiş, sanığın sürücü belgesinin 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca kusur durumu gözetilerek takdîren 2 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş, hüküm kesinleşmeden önce gerçekleşen ve şahsî hürriyeti sınırlama sonucunu doğuran bütün hâller nedeniyle geçirilmiş süreler 5237 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanığa hükmolunan hapis cezasından indirilmiş, sanık hakkında hükmedilen sonuç ceza gözetildiğinde, diğer kişiselleştirme kurumları olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması, erteleme ve hapis cezasının adlî para cezası seçenek yaptırımına ya da diğer seçenek tedbirlere çevrilmesi hükümlerinin yasal engelden dolayı uygulanamayacağı sonucuna varılmıştır.

10. Sanığın, adlî sicil kaydı ve resmî nüfus kayıt örneği dava dosyasında mevcut olup, kaza tarihinde 19 yaşını doldurduğu ve sabıkasız olduğu anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Eksik İncelemeye ve Kusur Durumuna İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

10. Sanığın, adlî sicil kaydı ve resmî nüfus kayıt örneği dava dosyasında mevcut olup, kaza tarihinde 19 yaşını doldurduğu ve sabıkasız olduğu anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Eksik İncelemeye ve Kusur Durumuna İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

Dosyada mevcut 09.04.2022 tanzim tarihli ölümlü/yaralanmalı trafik kazası tespit tutanağı, MOBESE kameraları tarafından kaydedilen görüntüler, kaza öncesi, kaza anı ve kaza sonrası ile ilgili temin edilen görüntülerin çözümüne ilişkin 09.04.2022 tarihli CD izleme tutanakları, olayın gerçekleşme şekli ile sanığın taksirli davranışını dosyada mevcut delil durumuna uygun ve teknik verilere dayalı olarak açıklayan Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 08.06.2022 tarihli raporu, katılan sürücü, katılan ve mağdur yolcular ile tarafsız tanıklar Halit ve Emre'nin anlatımları birbirleriyle uyumlu olup, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hususlar yeterince açıklığa kavuştuğu durumda artık yeni bir bilirkişi incelemesi yapılmasına gerek bulunmadığı da gözetildiğinde, sübuta yönelik gerekli araştırma ve incelemelerin yapıldığı, dava dosyasının tekemmül ettirildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, bu bağlamda maddî sorunun isabetli bir şekilde tespit edilerek, kazanın meydana geliş nedeni kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanıp, kazaya etken asli kusurlu davranışların sanık tarafından gerçekleştirildiğinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin ve katılanlar Fatma, Rifat, Adem, Rafet, İbrahim, Bünyamin, Taha Yasin, ..., Mustafa vekilinin eksik incelemeye ve kusur durumuna ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde bu nedenlere dayalı hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Suç Vasfına İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Gerek öğreti gerek yerleşmiş yargısal kararlarda yer alan kabullere göre gerçekleşmesi muhakkak görünen neticenin sanık tarafından bilinmesi ve istenmesi hâlinde doğrudan kasıt, öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesine kayıtsız kalınması durumunda olası kasıt, öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesinin istenmemesine rağmen neticenin meydana gelmesinin engellenemediği durumda bilinçli taksir, öngörülebilir neticenin özen yükümlülüğüne aykırı hareket edilmiş olması nedeniyle öngörülmediği hâllerde ise basit taksir söz konusu olacaktır.

2. Öte yandan, Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu tarafından, 1,01 promil ve üzerinde kan alkol düzeyine sahip sürücülerin bireysel farklılıkları ortadan kaldırabilecek ölçüde alkollü olduklarının, bu seviyede alkol tesiri altındaki sürücülerin emniyetli sürüş yeteneklerinin olumsuz olarak etkilendiğinin, kandaki alkol oranının her saat için ortalama 0,15 promil azaldığının bilimsel olarak kabul edilmesi gerektiği ifade edilmektedir.

2. Öte yandan, Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu tarafından, 1,01 promil ve üzerinde kan alkol düzeyine sahip sürücülerin bireysel farklılıkları ortadan kaldırabilecek ölçüde alkollü olduklarının, bu seviyede alkol tesiri altındaki sürücülerin emniyetli sürüş yeteneklerinin olumsuz olarak etkilendiğinin, kandaki alkol oranının her saat için ortalama 0,15 promil azaldığının bilimsel olarak kabul edilmesi gerektiği ifade edilmektedir.

3. Başlangıç ve gelişim süreci ile sonuçları Olay ve Olgular başlığı altında (A-1) paragrafında ayrıntılı olarak açıklanan somut olayda; kazadan yaklaşık 1 saat 29 dakika sonra alınan numunenin incelenmesi sonucunda kanında 179,9 miligram / desilitre alkol (etanol) bulunduğu belirlenen ve kandaki alkol oranının her saat için ortalama 0,15 promil azaldığına dair Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulunun raporlarında yer alan yerleşmiş kabulüne göre olay anındaki alkol düzeyi yaklaşık 2,01 promil olan sanığın, güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak ölçüde alkollü olmasına rağmen direksiyon başına geçip, yönetimindeki otomobili sürmeye devam ettiği, sürüşle ilgili becerilerinde azalma olduğu ve bu hâli ile yaralama ya da ölüme neden olabileceğini öngördüğü hâlde tecrübesine, şoförlük yeteneklerine, gece olması nedeniyle trafiğin az olacağına, özellikle de şansına güvendiği, böyle bir zanla objektif dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareket ederek, ön ilerisinde seyir hâlinde olan katılan sürücü yönetimindeki otomobile önlemsizce arkadan çarpıp, üç kişinin ölümü ve üç kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan trafik kazasına sebep olduğu, bununla birlikte meydana gelen muhtemel sonucu kayıtsız kalarak kabullendiğine ve arzuladığına dair dosya kapsamında herhangi bir delil bulunmadığı, bu nedenle olası kastın uygulanma koşullarının oluşmadığı, gerçekleşmesini istemediği ancak öngördüğü sonucun meydana gelmesini engelleyecek şekilde objektif özen yükümlülüğüne uygun davranmayan sanığın üç kişinin ölümüne ve üç kişinin yaralanmasına neden olma eyleminde bilinçli taksirle hareket ettiği, sonuç olarak sanığın eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılanlar vekillerinin suç vasfına ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde bu nedene dayalı hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Temel Cezanın Belirlenmesine İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

C. Temel Cezanın Belirlenmesine İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.10.2020 tarihli ve 2017/12-833 Esas, 2020/415 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; taksirle işlenen suçlarda, 5237 sayılı Kanun'un "Taksir" başlıklı 22 nci maddesinin dördüncü ve aynı Kanun'un "Cezanın belirlenmesi" başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkralarında yer alan düzenlemeler birlikte göz önüne alınarak, failin kusur durumu öncelikle değerlendirilip, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin taksire dayalı kusurunun ağırlığı ölçütleri dikkate alınarak temel cezanın belirlenmesi ve temel ceza belirlenirken kasıtlı suçlarda uygulanması mümkün olan 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendindeki "suçun işlenmesinde kullanılan araçlar", (f) bendindeki "failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı" ve (g) bendindeki "failin güttüğü amaç ve saik" ölçütlerine dayanılmaması gerekir.

2. Ayrıca, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." biçimindeki düzenleme uyarınca işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında orantı bulunması, böylece suç işlenmesiyle bozulan toplum düzeninde adaletin sağlanması için suç işleyen kimseye uygulanacak yaptırımın haklı ve ölçülü olması gerektiği de göz önünde bulundurulmalıdır.

3. Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada; tam kusurlu olarak üç kişinin ölümüne ve ikisi nitelikli olmak üzere üç kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca iki yıldan onbeş yıla kadar hapis cezası tayin ve takdir etmek durumunda olan İlk Derece Mahkemesince, suçun işleniş biçimi, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı ile kazanın meydana gelmesinde sanığın asli kusurlu olması gözetilerek, yerinde, yeterli ve kanunî gerekçelerle temel cezanın 11 yıl hapis cezası olarak belirlenmesinin, işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı, hak, adalet ve nasafet kuralları ile dava dosyası içeriğine uygun olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin ve katılanlar Fatma, Rifat, Adem, Rafet, İbrahim, Bünyamin, Taha Yasin, ..., Mustafa vekilinin temel ceza miktarına ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde bu nedene dayalı hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Öte yandan, temel ceza belirlenirken cezanın bireyselleştirilmesinde dikkate alınabilecek olan sanığın "şahsi ve sosyal durumu" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de gösterilen diğer gerekçelere göre hükme etki edecek nitelikte olmadığı tespit edilen hukuka aykırılığa işaret edilmekle yetinilmiş, eleştiri konusu yapılan bu hususun mahallinde düzeltilmesinin olanaklı olduğu kabul edilmiştir.

D. Bilinçli Taksir Artırım Oranına İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

D. Bilinçli Taksir Artırım Oranına İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Taksirli suçlarda, bilinçli taksir söz konusu olduğunda, 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hükmedilecek ceza üçte birden yarısına kadar artırılacak olup, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.01.2019 tarihli ve 2017/12-701 Esas, 2019/6 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere; bu durumda, hâkim somut olayın özelliklerini de gözeterek, bilinçli taksir oluşturan hâlin, niteliği, gerçekleştirilme şekli ve sayısı gibi kriterlere göre bir değerlendirme yapıp, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." biçiminde düzenlenen orantılılık ilkesine de aykırı düşmeyecek şekilde artırım oranını belirlemelidir.

2. Bu kriterler dikkate alınarak yapılan incelemede; somut olayda, güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak ölçüde alkollü olmak şeklinde tek bir bilinçli taksir oluşturan hâlin söz konusu olması ve sanığın yasal hız sınırının en az iki katını aşacak şekilde süratlice seyrettiğine dair bir tespitin ya da bilinçli taksir oluşturan başkaca bir hâlin bulunmaması karşısında, temel cezada üçte birden yarıya kadar artırım öngören 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca (1/3) oranında artırım yapılmasının isabetli ve orantılılık ilkesine de uygun olduğu anlaşıldığından, katılanlar vekillerinin bilinçli taksir artırım oranına ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde bu nedene dayalı hukuka aykırılık bulunmamıştır.

E. Takdirî İndirim Nedenlerinin Uygulanmasına İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

1. 5237 sayılı Kanun'un "Takdiri indirim nedenleri" başlıklı 62 nci maddesinin, 27.05.2022 tarihli ve 31848 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7406 sayılı Türk Ceza Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 1 inci maddesi ile değişik ikinci fıkrasında, takdirî indirim nedeni uygulanıp uygulanmayacağına karar verilirken göz önünde bulundurulması gereken kriterler, "... failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki pişmanlığını gösteren davranışları veya cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri..." şeklinde sınırlı olarak sayılmış, ayrıca, duruşmadaki mahkemeyi etkilemeye yönelik şeklî tutum ve davranışların, takdirî indirim nedeni olarak dikkate alınamayacağı ve takdirî indirim nedenlerinin kararda gerekçeleriyle gösterilmesi gerektiği ifade edilmiştir.

2. Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada; sanığı yargılama sırasında bizzat gözlemleyen İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümde, "Cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri" şeklindeki hak, adalet ve nasafet kuralları ile dava dosyası içeriğine uygun, yerinde, yeterli ve kanunî gerekçeye dayalı olarak takdirî indirim nedeni uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, katılanlar vekillerinin takdirî indirim nedenlerinin uygulanmasına ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiş, hükümde bu nedene dayalı hukuka aykırılık bulunmamıştır.

F. Diğer Temyiz Sebepleri Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin ve katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 16.05.2023 tarihli ve 2023/999 Esas, 2023/1277 Karar sayılı kararında sanık müdafii ile katılanlar vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 37. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21058, Karar No: 2014/15805, Tarih: 12.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/21058 E.  ,  2014/15805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tereke tespiti ve korunması

K A R A R

Yerel mahkemece verilen koruma tedbiri isteminin reddine ilişkin hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

HMUK'nun 32. maddesinde; “Yargılamayı, hakim sevk ve idare eder; yargılama düzeninin bozulmaması için gerekli her türlü tedbiri alır.

Okunamayan veya uygunsuz yahut ilgisiz olan dilekçenin yeniden düzenlenmesi için uygun bir süre verilir ve bu dilekçe dosyada kalır. Verilen süre içinde yeniden bir dilekçe düzenlenmezse, tekrar süre verilemez.” Hükmü getirilmiş; HUMK’nun 78/2. maddesinde de benzer bir düzenlemeye yer verilmiştir.

Davacı mirasçı ...’nun veli sıfatı ile de tanzim ve imzaladığı 16.09.2013 tarihli temyiz dilekçesinde; “…Bu nasıl bir zihniyettir? Her halukârda kararı bozarak bunu düzeltmek zorundasınız, böyle hukuk dışı bir kararı onayarak bir de içtihatmış gibi kullandıramazsınız…” biçiminde maksadı aşan, uygunsuz ifadeler kullanıldığı görüldüğünden, yukarıdaki madde doğrultusunda işlem yapılarak, verilecek süre içerisinde yeniden düzenlenecek dilekçe ile birlikte geri çevrilmesi için dosyanın Yerel Mahkeme'ye GÖNDERİLMESİNE, 12.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.