muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1524, Karar No: 2018/1442, Tarih: 16.10.2018

Hemen belirtmek gerekir ki bozma kararında yer alan karşı oy gerekçesinde ve mahkemece verilen kararın gerekçesinde 4077 sayılı (mülga) Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’a da atıf yapıldığı görülmüş ise de, davanın her iki tarafının şirket olması ve davacı Kurumun da 4077 sayılı Kanunu’un 4. maddesi anlamında tüketici sayılmaması karşısında uyuşmazlığın çözümünde bu Kanun’un uygulanma yeri bulunmamaktadır.

Yine davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan Borçlar Kanunu'nun 98. maddesi delaletiyle haksız fiillerde uygulanan 44. maddesindeki tazminatın tenkisi hâlleri akde aykırılık durumlarında da uygulanacağı düzenlenmiştir.

Tazminattan indirim veya ret sebepleri mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 44. maddesinde düzenlenmiş olup, bu madde daha çok zarar görenle ilgilidir. “Hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı” yönündeki genel hukuk ilkesinin etkisiyle, maddede sayılan belirli hâl ve durumlarda tazminattan indirim yapılması mümkün bulunmaktadır.

Zarar görenin kendi kusurunda, kişinin kendisine zarar veren bir hareket tarzı söz konusudur. Zarar görenin kendi kusuru, akıllıca iş gören, mantıklı bir kişinin, kendi yararı gereği zarara uğramamak için kaçınacağı veya kaçması gereken bir eylemi olarak nitelendirilmelidir. Zarar görenin kusuruna birlikte kusur, müterafik kusur da denilmektedir (Tandoğan H: Türk Mesuliyet Hukuku, Ankara 1961, s. 318, 319).

Zarara uğrayan kimse normal bir insanın kendi menfaatlerini korumak için sakınması gerekli bir eylemde bulunmuşsa “birlikte (müterafik) kusur” söz konusudur (Reisoğlu, S: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 19. Baskı, İst.2006, s.187).

Zararla sonuçlanan hukuka aykırı bir davranışta bu maddenin (44. madde) uygulanabilmesi için öncelikle ortak kusurun belirlenmesi gerekir. Bunun için de zarar görenin zarardan kaçınma görevini yerine getirmemesi ile ortaya çıkan davranışının objektif ölçütlerle (kusurun objektifleştirilmesi) bir kusur sayılıp sayılamayacağı ve bu kusurun zararın meydana gelip gelmemesinde bir payı (illiyet bağı) olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Ortak kusurun varlığı hâlinde, hâkim, ortak kusurun tazminata etkisini başka bir anlatımla bunun "bir tenkis sebebi" mi, yoksa zarar ziyan hükmünden tamamen sarfınazar edilebilecek bir sebep mi olduğunu takdir edecektir. Hâkim bu yolda takdir hakkını kullanırken hak ve adalete uygun sonuca varacak bir yol izlemelidir. Bunun için de, her şeyden evvel, maddenin amacının iyi bilinmesi gerekir. Türk pozitif hukukunda Borçlar Kanunu’nun 44/1. maddesinin (hiç bir kimse kendi kusurundan yararlanamaz) ilkesine dayandığı kabul edilmektedir. Bu ilke hak ve adalet düşüncesine de (Medeni Kanun md.2) uygun düşmektedir. Zarar gören kendi davranışıyla zarara neden olmuş ise bu zarar başkasına yüklenmemeli payı ayrılmak suretiyle zarar verenin sorumlu olacağı miktar tespit edilmelidir (Tandoğan H: Türk Mesuliyet Hukuku Sh.319; Oser Schönenberger, Borçlar Hukuku, Adalet Bakanlığı yayını, Recai Seçkin çevirisi sh.409).

Maddenin bu amacı göz önüne alındığında; gerçek amacın ortak kusur halinde zararın bu kusura isabet payının indirilmesi olduğu; zarardan tamamen vazgeçilmesinin ise, istisnai bir durum olduğu kabul edilmelidir (Oser Schönenberger, Sh. 411). İşte maddenin belirlenen bu amacı altında bir değerlendirme yapılırken, zarar verenin ve zarar görenin olay içindeki ortak kusurlu davranışlarının nedeni, çeşidi (kast-ihmal) ve zararlı sonuç ile birbirlerinin kusurlarına etki dereceleri göz önünde bulundurulmalıdır. Bu şekilde yapılacak bir değerlendirme sonucu olayda ortak kusurun etki ağırlığı o derece olmalıdır ki, zarar verenin hukuka aykırı davranışını (illiyet bağını) tamamen kesmemekle beraber, ikinci plana itsin; istisnai amaç (tazminat hükmünden tamamen sarfınazar edilmesi) hak ve adalete uygun hale gelsin.

Genellikle haksız fiilin kasten işlenmesi hâllerinde; zarara etki ve ağırlığı ne olursa olsun ortak kusur, tazminattan tamamen sarfınazar edilmesini gerektirmemektedir. Zira zarar verenin kasti bir davranışının sonucu, meydana gelen zarardaki payını ikinci plana atabilecek, bir ortak kusurlu davranış olarak kabulü hak ve adalet duygularına uygun düşmeyecektir.

818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 44. maddesi kapsamında yer alan indirim veya ret sebepleri şu şekilde sıralanabilir;

a)Zarar görenin zarara razı olması; burada sözü edilen rıza ile hukuka uygunluk sebebi olan Medeni Kanun md.24/f.II’deki rızayı biri biriyle karıştırmamak gerekir. BK. md. 44’de öngörülen rıza, hukuka uygunluk sebebinin koşullarını taşımayan rızadır.

b)Zarar görenin kusuru (Ortak Kusur); BK. md. 44’e göre zarar görenin “fiili zararın ihdasına veya zararın tezayüdüne yardım ettiği, zararı yapan şahsın hal ve mevkiini ağırlaştırdığı taktirde” bu durum tazminattan indirim ya da tazminat isteminin reddi sebebi olabilecektir. Haksız fiil failinin zararın doğumuna ya da artmasına yol açan fiili kusurlu olduğu için sorumluluğa yol açmaktadır. Ancak, bu durum zarar görenin davranışlarından kaynaklanmışsa, ortak kusurdan söz edilir.

Zarar görenin kusurlu davranışları derecesi açısından iki tür etki gösterebilir: zarar görenin kusuru ağır ise, bu durum illiyet bağını kesen bir sebeptir. Bu durumda, haksız fiilin illiyet unsuru gerçekleşmediği için sorumluluk söz konusu olmayacaktır. Sorumluluğun koşulları gerçekleşmediğinde, tazminat gündeme gelmeyeceği için bundan indirim de söz konusu olmayacaktır. Zarar görenin kusurlu davranışları ağır nitelikte değilse, haksız fiil faili doğan zarardan sorumlu olacaktır. Ancak, bu durumda zarar görenin kusurlu davranışları hükmedilecek tazminat miktarının indirilmesine ya da tazminat isteminin tamamen reddine yol açacaktır. O hâlde, ortak kusur, haksız fiilde, zarar gören kişinin zararın doğumuna ya da artmasına neden olan kusurlu davranışlarını ifade eder. Zarar görenin ortak kusur teşkil eden davranışları, zararın doğumuna ya da artmasına ilişkin olabileceği gibi sorumlunun durumunu ağırlaştıran ortak kusur da olabilir.

c)Ağır kusurun bulunmadığı hâllerde zarar verenin zor duruma düşecek olması nedeniyle tazminatın indirilmesi; bu hâl BK. md. 44. f.II’de düzenlenmiş olup, zarar görenden hareket ederek özel bir indirim sebebi öngörmüştür (Kılıçoğlu, A: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 10.Bası, Turhan Kitabevi, s.312, 313, 314).

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 08.04.2015 tarihli ve 2013/13-1592 E- 2015/1176 K., 01.07.2015 tarihli 2014/13-18 E.-2015/1754 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayın incelendiğinde;

Taraflar arasında imzalanan abonelik sözleşmesine göre bağlantı anlaşmasındaki kurulu güç 5970 Kw bağlantı gücü 2389,20 kW (müşteri tarafından talep edilen güç), aktif, endüktif ve kapasitif reaktif sayaç müşterinin sayaç ve ölçüm sisteminde yer almaktadır. Reaktif enerji tüketimi, dava konusu dönem içinde ilk kez 2008 Şubat döneminde aşılmıştır. Davacı aboneye gönderilen 31.03.2009 tarihli faturada geriye doğru 16 aylık dönemdeki tutar tahakkuk ettirilmiştir. Reaktif oranlarının 01.01.2008 tarihinden itibaren değişeceğine dair yönetmelik ise 09.01.2007 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanmıştır. Mahkemece yalnızca geriye yönelik eksik tahakkukun tahsiline yönelik davalı kurum tarafından yapılan işlemin ilgili yönetmelik maddelerine uygun olup olmadığı tartışılmış, Özel Dairece de fatura gönderilsin ya da gönderilmesin, yönetmelik gereği mesken harici 15 kw kurulu gücün üzerinde sözleşmesi bulunan her abonenin sistemden çektiği reaktif enerji bedelini kendisinin kompanze ederek kontrol etmek zorunda olduğunun kabulü ile sebepsiz zenginleşmeye dayalı istemin yerinde olmadığı gerekçesi ile davanın reddinin gerektiği belirtilmiştir.

Oysaki uyuşmazlığın çözümü için müşterinin sayaç ve ölçüm sistemindeki bilgileri ile reaktif enerji tüketiminin ilk kez ne zaman aşıldığının tespiti, Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 31. maddesine göre; müşterilerin verimli, güvenli ve ekonomik hizmet almalarını ve hizmet seçeneklerini öğrenmelerini teminen yapılması gereken bilgilendirme faaliyetinin davalı tarafından ilgili mevzuata uygun olarak yerine getirilip getirilmediği, meri mevzuat ve EPDK kararları doğrultusunda davacının takması gereken reaktif ölçüm cihazlarını taktırmak için davalı kurum tarafından davacıya usulüne uygun şekilde bildirimde bulunup bulunulmadığı, bildirimin Tebligat Kanunu hükümlerine uygun olarak yapılmasının gerekip gerekmediği, reaktif oranlarının 01.01.2008 tarihinden itibaren değişeceğine dair yönetmeliğin 09.01.2007 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanmasının davalının bildirim yükümlülüğü üzerinde etkisi olup olmadığı araştırılmalı, öte yandan davacı kuruluşun ilgili mühendislerinin şebekeden çekilen gücün büyüklüğü göz önüne alındığında kendiliğinden reaktif güç tüketimini düzenli olarak izleyip, sistem kontrollerini ve tüketim aşımı durumunda gerekli ayarları yapmalarının zorunlu olup olmadığı, bu çerçevede davalı kuruluşun da aylık faturalarda reaktif harcamayı tahakkuk ettirmeyerek görevlilerinin aylık ölçüm işleminde ihmalde bulunduğunun kabulü sonucuna varılıp varılamayacağı kül hâlinde tartışılıp değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Eş söyleyişle dava dosyasındaki veriler açıklanan tüm yasal düzenlemeler ile birlikte değerlendirilerek, B.K. 44. maddesinde düzenlenen müterafik kusur gereğince tarafların, zararın doğumuna ya da artmasına katkısının bulunup bulunmadığı, bulunduğunun kabulü hâlinde bu madde gereğince, tenkisinin gerekip gerekmediği denetime elverişli bir şekilde tartışılarak sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 31. maddesinde müşterilerin verimli, güvenli ve ekonomik hizmet almalarını ve hizmet seçeneklerini öğrenmelerini teminen bilgilendirme faaliyeti davalı tarafından ilgili mevzuata uygun olarak yerine getirilmediği gibi meri mevzuat ve EPDK kararları doğrultusunda davacının takması gereken reaktif ölçüm cihazlarını taktırmak için davalı kurum tarafından davacıya usulüne uygun şekilde yazılı veya sözlü bildirimde bulunulmadığı, uyuşmazlık asıl alacağa yönelik olduğundan müterafik kusurun tartışılamayacağı, bu nedenle de yerel mahkeme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

Yukarıda belirtilen maddi ve yasal olgular dikkate alındığında; mahkemece eksik inceleme ve değerlendirme ile verilen karar doğru değildir. Bu nedenle direnme kararı bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE oy birliği ile,

Yukarıda belirtilen maddi ve yasal olgular dikkate alındığında; mahkemece eksik inceleme ve değerlendirme ile verilen karar doğru değildir. Bu nedenle direnme kararı bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE oy birliği ile,

(II) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen bu değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, tebliğ tarihinden itibaren on beş günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 16.10.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/847, Karar No: 2019/2551, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/847 E.  ,  2019/2551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4008, Karar No: 2014/7208, Tarih: 29.05.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/4008 E.  ,  2014/7208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARDİN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/10/2013

NUMARASI : 2010/26-2013/457

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı Z.. A.., A.. Köyü çalışma alanında bulunan ve 1985 yılında kesinleşen kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakılıp 07.03.2007 tarihinde idari yoldan Hazine adına tapuya tescil edilen 807 parsel sayılı taşınmaz hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 13.09.2013 tarihli ek bilirkişi raporunda (G) harfi ile gösterilen 4.0625,28 metrekare yüzölçümündeki bölümün tapusunun iptali ile davacı Z.. A.. adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakıldıktan sonra 07.03.2007 tarihinde idari yoldan Hazine adına tapuya tescil edilip 807 parsel numarasını alan taşınmazın tapu kaydının 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14, 17 ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713. maddeleri uyarınca iptali ve tescil istemine ilişkindir. Mahkemece çekişmeli taşınmazın 13.09.2013 tarihli ek bilirkişi raporunda (G) harfi ile gösterilen 40.625,28 metrekare yüzölçümündeki bölümünün tarım arazisi niteliğinde bulunduğu, kamu yararına tahsis edilen, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan veya yasalar gereğince devlete intikal eden yerlerle ilgisinin olmadığı, davacı lehine zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece 18.03.2013 tarihinde yapılan keşfe katılan jeodezi ve fotogrametri uzmanı 01.04.2013 tarihli krokili raporunda; “1988 tarihli hava fotoğrafında çekişmeli taşınmazın % 15'inin taşlık-kayalık niteliğinde, diğer bölümünün ise tarım alanı niteliğinde olduğunu” açıklamış, aynı keşifte fen bilirkişileri 01.04.2013 tarihli raporlarında jeodezi ve fotogrametri uzmanının hazırladığı krokiden farklı bir kroki sunmuş, jeodezi ve fotogrametri uzmanı ile fen bilirkişileri tarafından 1954 ve 1984 tarihli hava fotoğrafları incelenerek müşterek olarak düzenlenen 13.09.2013 tarihli krokili ek raporda ise; “tapu miktarının 50000,00 metrekare olduğu, 1954 ve 1984 tarihli hava fotoğraflarına göre ekli krokide (B), (E) ve (F) harfleri ile gösterilen bölümlerin taşlık-kayalık niteliğinde, (G) harfi ile gösterilen 40.625,28 metrekare yüzölçümündeki bölümünün ise tarım arazisi niteliğinde bulunduğu” belirtilmiş, jeodezi ve fotogrametri

uzmanının sunduğu biri müstakil diğeri fen bilirkişisi ile müşterek olmak üzere iki rapor arasındaki çelişki ile bu raporların fen bilirkişileri tarafından hazırlanan raporlarla arasındaki, taşınmazın tarım alanı niteliğine sahip bölümleri ile taşlık-kayalık bölümlerinin sınırlarına ilişkin çelişki tam olarak giderilmemiş; ayrıca hava fotoğrafları üzerinde yapılan inceleme sonucu hazırlanan bilirkişi raporlarında taşınmazın her bir hava fotoğrafındaki niteliği ayrı ayrı değerlendirilmemiştir. Bunun yanında çekişmeli taşınmaza komşu 548 ve 549 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtları ve varsa kadastro tutanakları ile tespite dayanak kayıtların onaylı örnekleri getirtilip nitelikleri ve çekişmeli taşınmazı ne şekilde tanımladıkları üzerinde durulmamıştır. Bu şekilde çelişkili ve yetersiz bilirkişi raporlarına, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak hüküm kurulamaz. Öncelikle 06.12.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 6360 sayılı Yasa uyarınca Mardin İlinin Büyükşehir Belediyesine dönüştürüldüğü ve büyükşehir belediye sınırlarının ilin mülki sınırları olarak belirlendiği gözetilerek Mardin Büyükşehir Belediye Başkanlığı ile taşınmazın bulunduğu İlçe Belediye Başkanlığının davaya dahil edilmesi sağlanmalı, bu yolla taraf koşulu sağlandıktan sonra yasal hasım olan Belediye Başkanlıklarından davaya karşı savunma ve delilleri sorulup saptanmalıdır. Daha sonra çekişmeli taşınmaza komşu 548 ve 549 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtları, ve varsa kadastro tutanakları ile tespite dayanak kayıtların onaylı örnekleri getirtilip nitelikleri ve çekişmeli taşınmazı ne şekilde tanımladıkları üzerinde durulmalı, Hazine lehine idari tapuların oluştuğu 07.03.2007 tarihinden geriye doğru 15-20-25 yıl öncesine ait hava fotoğrafları Harita Genel Komutanlığından tarihleri açıkça yazılmak suretiyle istenilerek dosya arasına konulmalı, dosya ve temin edilen hava fotoğrafları jeodezi ve fotogrametri uzmanından oluşacak üç kişilik bilirkişi heyetine tevdi olunarak büro ortamında belirtilen tarihlerde çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle incelemesi yaptırılarak; çekişme konusu taşınmaz hava fotoğraflarında gösterilmeli, bu yerin önceki ve şimdiki niteliğinin, imar-ihyaya en erken ne zaman başlanıldığının ve tamamlandığının, arazinin ekonomik amacına uygun olarak tarım arazisi niteliğiyle zilyetliğine ne zaman başlanıldığının belirlenmesine çalışılmalı, taşlık- kayalık alanlar ile tarım arazisi niteliğinde olan alanlar kroki üzerinde ayrı ayrı gösterilmeli, dosyaya sunulan 01.04.2013 ve 13.09.2013 tarihli raporlar arasındaki çelişki giderilmeye çalışılmalı, çelişki giderilemediği ya da gerektiği takdirde fen bilirkişisi, üç kişilik ziraatçi bilirkişi ve rapor sunan üç kişilik jeodezi ve fotogrametri uzmanı bilirkişi aracılığı ile yeniden keşif yapılması hususu düşünülmeli, daha sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir

.04.2013 ve 13.09.2013 tarihli raporlar arasındaki çelişki giderilmeye çalışılmalı, çelişki giderilemediği ya da gerektiği takdirde fen bilirkişisi, üç kişilik ziraatçi bilirkişi ve rapor sunan üç kişilik jeodezi ve fotogrametri uzmanı bilirkişi aracılığı ile yeniden keşif yapılması hususu düşünülmeli, daha sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Belirtilen ilkelere uygun olmayacak şekilde eksik araştırma, inceleme ve uygulama ile karar verilmesi isabetsiz olup, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 29.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6144, Karar No: 2013/1912, Tarih: 11.03.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/6144 E.  ,  2013/1912 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2012/144863

MAHKEMESİ : Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 14/03/2012, 2011/73 (E) ve 2012/41 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık Rasim hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Rasim müdafiinin verilen cezada TCK.nun 29 ve 62. maddeleri uyarınca indirim yapılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya kapsamından; sanık Rasim hakkında Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesi'nin ve Dördüncü İhtisas Kurulu'nun düzenlediği uyumlu raporlarla 18.03.2011 tarihinde işlediği yargılamaya konu öldürme suçuna karşı cezai sorumluluğunun tam olduğunun bildirildiği anlaşılmış ise de; sanık Rasim'in 10.07.1990 ve 23.07.1990 tarihleri arasında organik akıl bozukluğu tanısıyla Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nde yatarak tedavi görmesi, sanık hakkında, Samsun Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen 25.11.1993 ve 26.07.1994 tarihli sağlık Kurulu raporlarında şifoaffektif bozukluk tanısıyla çalışma gücünün %70'den fazlasını kaybettiğinin ve vasi tayininin uygun olduğunun belirtilmesi, adli sicil kaydına göre 2001 yılında işlediği ve Çarşamba Asliye Ceza Mahkemesi'nde yargılandığı memura mukavemet suçu ile ilgili olarak verilen hükümde sanık hakkında 765 sayılı TCK.nun 47. maddesinin uygulanması, 18.03.2011 tarihinde işlediği yargılamaya konu öldürme suçu ile ilgili gözlem altına alındıktan sonra Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen 09.12.2011 tarihli rapora Prof.Dr.N, K,'nun sanığın öldürme suçuna karşı cezai sorumluluğunun tam olmadığı yönünde muhalefet şerhinin bulunması karşısında, Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nde bulunan tedavi evrakı ve Çarşamba Asliye Ceza Mahkemesi'nin dava dosyasındaki adli raporlar eklendikten sonra dosyanın Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu tarafından sanığın bizzat muayene edilmesi suretiyle rapor alınması, sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine eksik inceleme sonu yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz istemi bu nedenle yerinde görüldüğünden, resen de temyize tabi bulunan hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 11/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.