muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10084, Karar No: 2020/7963, Tarih: 17.12.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/10084 E.  ,  2020/7963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 01/08/2008 tarihinde müdürler kurulu başkanı olarak çalışmaya başladığını ve çalışmasını aralıksız olarak sürdürdüğünü, yönetim kurulu kararına göre sözleşmesinin 18/08/2009 tarihine kadar devam ettiğini, şirketi temsil ve ilzam yetkisinin bulunduğunu, net ücretinin 1.500,00 TL olduğunu, ücretlerinin 2009 yılı Şubat ayından itibaren ödenmediğini, izinlerini kullanmadığını, resmi tatillerde çalıştığını, görevi gereği fazla çalışma yaptığını ve fazla çalışma ücretlerinin de ödenmediğini, davalı şirket tarafından iş akdinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydı ile 4.000,00 TL ücret alacağı, kıdem ve ihbar tazminatı, ücretli izin, fazla çalışma alacağı, tazminat alacağından oluşan miktarın ücret ve diğer alacaklara işverence ödeme yapılması gereken tarihten itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah ile de talebini önce 16.132 TL ye sonrasında da 2. ıslah ile 21.723,98 TL ye yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile;1.500,00 TL alacağın 01/05/2009 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı iş mahkemesinde açmış olduğu eldeki davası ile iş akdinin haksız olarak fesh edildiğini ileri sürerek alacak talebinde bulunmuş, davalı davanın reddini savunmuştur. İş mahkemesinden verilen görevsizlik kararı temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup davaya Asliye Hukuk Mahkemesinde devam edilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 1.500,00 TL alacağın 01/05/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Dosya incelendiğinde davacı; davalı şirket ortaklar kurulunun 84 nolu kararı ile 3/3/2008 tarihinde boşalan müdürler kuruluna sürenin tamamlanmasına kadar (18/08/2009 tarihine

kadar) atanmış olup 7/3/2008 tarihli müdürler kurulunun 167 nolu kararı ile de davacıya aylık net 1.000 TL huzur hakkı ödeneceği kararlaştırılmıştır. Hükme esas alınan 22/06/2015 tarihli bilirkişi raporunda; müdürler kurulu başkanı olan davacının görevine 29/03/2009 tarihinde nasıl son verildiğinin anlaşılamadığı, müdürü azletme yetkisinin ortaklar kuruluna ait olduğu, ortaklar kurulunun 01/05/2009 tarihinde toplanarak yeni müdürler tayin ettiği, davacının görev süresinin bu tarihe kadar devam ettiğinin kabulü gerektiği, davacının 29/03/2009 tarihinde istifa ettiğine ilişkin bir bilgi bulunmadığı, bu durumda 29/03/2009 tarihine kadar geçen sürede son 1 yıllık dönemde aylık ortalama 1.500,00 TL huzur hakkı almış olan davacının mahrum kaldığı 29/03/2009- 30/04/2009 tarihli arasına tekabül eden 1 aylık huzur hakkı olan 1.500 TL nin ödenmesi gerektiği yönünde görüş bildirilmiştir. Davacı bu rapora karşı 14/07/2015 tarihli dilekçesi ile; dava dilekçesinde belirtilen hususların dikkate alınmadığını, hiç bir hesaplamanın yapılmadığını ve yapılan değerlendirmenin dayanağının açıklanmadığını, 18/08/2009 tarihine kadar çalışmasının gerektiği halde haksız şekilde görevinin sonlandırıldığını,dosyada bulunan raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için bilirkişi heyetinden rapor alınması gerektiğini mahkemeye bildirmiş ise de mahkemece rapora karşı yapılan itirazlar karşılanmamıştır. Bilirkişi raporu mevcut haliyle davacının itirazlarını karşılamadığı gibi taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine de elverişli değildir. Hal böyle olunca; bilirkişi heyetinden davacının rapora karşı ileri sürdüğü itirazları karşılayan, feshin haklı olup olmadığı hususunu açıklayan, önceki raporlar ile çelişkileri gideren, mahkeme, taraf ve Yargıtay denetimine açık, ayrıntılı rapor aldırılarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 17/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10472, Karar No: 2019/953, Tarih: 29.01.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/10472 E.  ,  2019/953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihinde Ortakent Yahşi Belde Belediye başkanı olan sanığın imzası ile düzenlenen 24/01/2007 tarih ve 112 sayılı imar durum belgesinde; TAKS yüzde 15, KAKS yüzde 30 olması gereken emsal değerlerin TAKS yüzde 20, KAKS yüzde 40 olarak yazıldığı ve bu belgeye dayanarak yapı ruhsatı verilmesi suretiyle dosya kapsamında bulunan 24/07/2013 tarihli bilirkişi raporunda belirlenen şekilde 110 metrekare fazla yapılaşmaya neden olunarak yapı sahibine menfaat sağlandığı oluşa uygun olarak kabul edilen somut olayda; UYAP sisteminden yapılan sorgulamada; sanık hakkında benzer nitelikteki eylemlerinden dolayı aynı suçtan açılan kamu davaları bulunduğunun anlaşılması karşısında, tüm mevcut davalar araştırılarak, derdest ise birleştirilmesinden, karara çıkmış ve kesinleşmiş ise onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesinden sonra suç ve iddianame tarihlerine göre eylemler arasında hukuki kesinti oluşup oluşmadığı ile zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının saptanması, hukuki kesintinin gerçekleşmesi halinde ise ayrı ceza verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hükümden sonra 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 29/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11347, Karar No: 2012/13918, Tarih: 01.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/11347 E.  ,  2012/13918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı .... ve diğerleri aleyhine 27/08/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar .... ve ... vekili ve davacı vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, istemin kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı ve davalılardan .... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davaya konu edilen Zaman Gazetesi'nin 12.05.2008 tarihli nüshasında “Ergenekoncular Komutanlıkları Birleştiren Geçide Saldırı Planlamış” başlığı altında yapılan haberin ara başlığında ''... CIA ajanı'' şeklinde ifadelere yer verildiğini, haberde ...'ın ''Kod adı: Darbe'' isimli kitabında geçen belgelerden bahsedildiğini, bu belgelerin MİT belgesi olduğuna ilişkin en küçük bir açıklığın olmadığını, haberin gerçek dışı ve karalama maksatlı olduğunu belirterek kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davaya konu haberde dava dışı ...'ın kaleme aldığı ''Kod adı: Darbe'' isimli kitapta yer alan ifadelere yer verildikten sonra kitapta davacı ile ilgili ortaya atılan bir kısım iddialara yer verildiğini, davacı ile ilgili saptamaların birer iddia olduğu ve MİT tarafından doğrulanmadığının da haber altında ''MİT'den Belge Açıklaması'' başlığı altında verildiğini, haberin bütünüyle değerlendirilmesi gerektiğini belirterek haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

Davalı, davaya konu haberde dava dışı ...'ın kaleme aldığı ''Kod adı: Darbe'' isimli kitapta yer alan ifadelere yer verildikten sonra kitapta davacı ile ilgili ortaya atılan bir kısım iddialara yer verildiğini, davacı ile ilgili saptamaların birer iddia olduğu ve MİT tarafından doğrulanmadığının da haber altında ''MİT'den Belge Açıklaması'' başlığı altında verildiğini, haberin bütünüyle değerlendirilmesi gerektiğini belirterek haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile davaya konu Zaman Gazetesi'nin 12.05.2008 tarihli sayısında “Ergenekoncular Komutanlıkları Birleştiren Geçide Saldırı Planlamış” başlığı altında yapılan haber ve dava dışı ... tarafından kaleme alınan ''Kod adı: Darbe'' isimli kitap bir bütün olarak incelendiğinde; Kod adı: Darbe isimli Kitabın 135. ve 136. sayfasında ''..., ... ve ... CIA Ajanıymış?'' başlıklı yazı yazıldığı ve iddia edilen ajan kodlarına da yer verildiği, dava konusu yayın içeriğinde ise ''... CIA ajanı''ara başlığıyla yapılan haberin devamında ''......, son kitabında başka belgelere de yer veriyor. MİT tarafından hazırlanan ve eski Anayasa Mahkemesi Başkanı ...'in CIA ajanı olduğunu gösteren belge de var. İddiaya göre ..., 1994 yılı başlarında CIA Türkiye masası eski şeflerinden Direktör ... tarafından CIA ile irtibatlandırılıyor.'' denilerek Kod adı: Darbe isimli kitapta yazılan iddialara yer verildiği ve haberin alt kısmında da ''MİT'ten Belge Açıklaması'' başlığıyla MİT'in Kod adı: Darbe isimli kitapla ilgili bilgi ve belgelerin gerçek olmadığına ilişkin yapmış olduğu açıklamaya da haberde yer verildiği anlaşılmaktadır.

Basının görevi, okuyucuyu bilgilendirmek olup bu görevi yaparken okuyucunun ilgisini çekecek güncel konuları dikkat çekici biçimde haber yapabilir. Diğer yandan basının yayının yapıldığı andaki veriliş biçimine, yani görünür gerçekliğe göre haber yapması yeterli olup somut gerçekliği araştırma yükümlülüğü bulunmamaktadır. Davaya konu yayında dava dışı ... tarafından kaleme alınan Kod adı: Darbe isimli kitaptaki iddiaların gündeme getirildiği, bu kitapta yayınlanan bilgi ve belgelerin gerçek olmadığı ve kurumla bağlantısı olmadığı yönündeki MİT'den yapılan açıklamaya da haberde yer verildiği gözetildiğinde yayının hukuka aykırılığından ve dolayısıyla davacının kişilik haklarının zedelendiğinden söz edilemeyeceği ortadır. Şu halde, manevi tazminat koşulları oluşmadığından istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle kısmen kabul kararı verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/10/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/10/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 01/10/2012
Yargıtay — Esas No: 2006/6701, Karar No: 2010/3308, Tarih: 04.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/6701 E.  ,  2010/3308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme, ırza geçmeye ve zorla kaçırıp alıkoymaya teşebbüs suçlarından sanık ... hakkında bozma üzerine dosya üzerinden yapılan inceleme sonunda; ırza geçmeye ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçlarından beraetine ve reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkümiyetine dair, Kocaeli 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.09.2005 gün ve 2005/335 Esas, 2005/352 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılanlar vekili ile sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay’dan verilen bozma kararı üzerine dosyaya yeniden bakacak mahkemenin hak ve yetkilerini düzenleyen CMUK.nun 326. maddesinin amir hükmüne göre yeniden duruşma açılıp, davet edilecek ilgililere bozmaya karşı diyeceklerinin sorulmasından sonra bir karar verilmesi gerektiği ve 5252 sayılı Yasanın 9/1-2. maddelerindeki duruşmasız karar verme koşullarının da bulunmadığı gözetilmeden dosya üzerinden değerlendirme yapılarak yeniden hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2018/7541, Karar No: 2019/16635, Tarih: 27.11.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/7541 E.  ,  2019/16635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İşyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

A- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/06/2014 tarih ve 2014/15-157 esas, 2014/314 sayılı kararında açıklandığı üzere, Türk Ceza Kanununun "Konut dokunulmazlığının ihlali" başlıklı 116. maddesinin birinci fıkrası; "Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır", ikinci fıkrası ise; "Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi halinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur" şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin iş yeri dokunulmazlığının ihlalini düzenleyen ikinci fıkrasının gerekçesinde ise; "Birinci fıkrada tanımlanan fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yeri ve eklentileri hakkında işlenmesi ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Bu fıkranın uygulanmasında, birinci fıkrada sözkonusu olan koşullar aranacaktır. Niteliği itibarıyla açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi alışılmış, mutat olan yerler dışında kalan yerlere rıza olmaksızın girilmesi bu suçu oluşturacaktır. Avukatlık bürosu ve özel muayenehane bu gibi izinle girilmesi gereken yerlere örnek olarak gösterilebilir. Keza herkesin herhangi bir koşulu yerine getirmeksizin girebileceği yerlere, söz gelimi süpermarketlere, dükkânlara, mağazalara, halka açık olmadıkları zamanlarda, mesela mesai saatleri dışında rıza hilafına girilmesi halinde de bu suç oluşacaktır. Zira hak sahipleri bu gibi yerlere isteyenin girmesi hususunda daha başlangıçta rızalarını örtülü olarak açıklamış sayılırlar" biçimindeki açıklamalara yer verilmiştir.

Somut olayda suça konu yerin büfe olduğunun anlaşıldığı, sanığın, açık olan, müşteki ve müşterilerin içinde bulunduğu bir saatte girdiği bu işyerinin, TCK'nın 116/2. maddesinde

öngörülen “açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyeri” niteliğinde olmaması nedeniyle işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

Somut olayda suça konu yerin büfe olduğunun anlaşıldığı, sanığın, açık olan, müşteki ve müşterilerin içinde bulunduğu bir saatte girdiği bu işyerinin, TCK'nın 116/2. maddesinde

öngörülen “açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyeri” niteliğinde olmaması nedeniyle işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

B- Kabule göre de, hırsızlık suçundan verilen hükümde alt sınırdan hüküm kurulmasına rağmen, aynı gerekçelerle TCK’nın 116/2. maddesi uyarınca kurulan hükümde alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ve çelişki oluşturacak şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7019, Karar No: 2014/11748, Tarih: 29.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7019 E.  ,  2014/11748 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 7. İş Mahkemesi

Tarihi : 13/12/2012

Numarası : 2010/656-2012/1182

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davalı M.. B.. yönünden;

Dava Sancaktepe İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne açılmış olup Dairemizin geri çevirme kararı üzerine gerekçeli karar doğru hasım olan M.. B..na tebliğ edilmiş ve karar davalı M.. B.. tarafından tebliğ edilmiştir. Davalı M.. B.. davacının işvereni olmayıp davacının işvereni Özel Y. Özel Eğitim Rehabilitasyon Merkezidir. Davalı M.. B..nın görev ve yetkisi özel eğitim kurumu olan diğer davalıyı denetlemektir. Davalı M.. B.. yönünden açılan davanın husumet yokluğundan reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Diğer davalının temyizine gelince;

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Özel Y. Özel Eğitim Rehabilitasyon Merkezinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

3-Davacı, iş sözleşmesinin 11.03.2010 tarihinde işinde başarısız olduğu gerekçesiyle feshedildiğini ileri sürerek, bakiye süre ücreti ile manevi tazminat alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Özel Y.Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi, husumet itirazları olduğunu, kurum işlemlerinin resmi makamların denetim ve onayına tabi olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin davalı işverenlikler işçisi olarak çalışmakta iken iş akdinin sona erdirildiği, davacının dava dilekçesinde tutunduğu haksız fesih iddiasına karşı davalıların beyanda bulunmadıkları, fesih yazısında davacının bir kaç defa sözlü olarak uyarılmasına rağmen olumlu bir gelişme olmadığı, ders işleyişinde gerekli düzeni sağlayamadığı, ders işleyişinde verimli olmadığı, verdiği eğitimin düzensiz olması gibi soyut beyanlarda bulunulduğu, dosya içeriğinde davacının görev yaptığı süre zarfında hakkında tutulan hiçbir tutanak vs. olmamakla birlikte davacıya yapılmış yazılı bir uyarının da mevcut olmadığı, ayrıca 11/05/2010 tarihli tebliğ tebellüğ belgesi başlıklı yazıda davacıya ihbar öneli verildiğinin belirtilmiş olduğu ve bu durumda da feshin tazminat ödemesini gerektirir şekilde son bulduğu, ayrıca manevi tazminat isteminin de yerinde görülmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce feshine dayalı olarak işverence ödenmesi gereken kalan süreye ait ücretler konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Taraflar arasındaki belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce feshine dayalı olarak işverence ödenmesi gereken kalan süreye ait ücretler konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Borçlar Kanununun 325 inci maddesinde, “İş sahibi işi kabulde temerrüt ederse, işçi taahhüt ettiği işi yapmaya mecbur olmaksızın mukaveledeki ücreti isteyebilir” şeklinde kurala yer verilerek işçinin kalan süre ücretini talep hakkı olduğu belirtilmiştir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, 408. maddesinde işverenin işi kabuldeki temerrüdü sebebiyle işçinin iş görememesi halinde ücret hakkının olduğu açıklanmıştır. İşçinin iş görme edimini yerine getirememesi halinde yapmaktan kurtulduğu giderler ile başka bir işi yaparak kazandığı veya kasten kaçındığı yararlarının indirileceği de hükme bağlanmıştır.

Bakiye süre ücretinin istenebilmesi için, iş sözleşmesinin haklı bir neden bulunmaksızın işverence feshedilmiş olması gerekir. İşverenin feshi 4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinde yazılı sağlık sebeplerine, ahlâk ve iyi niyet kuralları ile benzerlerine uymayan hallere veya zorlayıcı sebeplere dayanması halinde, sözleşmenin kalan süresine ait ücretler yönünden işçinin talep hakkı doğmaz.

15.03.2003 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 15.03.2002 tarihinde yürürlüğe giren 4773 sayılı Yasa ile “geçerli fesih” kavramı iş hukukunda yerini almıştır. Her ne kadar geçerli fesih gerek yukarıda değinilen Yasa ve gerekse 4857 sayılı İş Kanununda belirsiz süreli iş sözleşmeleri için öngörülmüş olsa da, belirli süreli iş sözleşmesi bakımından da tartışılmasında yarar bulunmaktadır. Geçerli neden ister işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklansın, isterse işçinin yeterliliği ve davranışlarına dayansın, belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce işverence feshi için gerekçe oluşturmamalıdır. Gerçekten, belirli süreli iş sözleşmesi düzenleyerek taraflar fesih iradelerini sürenin sonuna kadar askıya almış sayılmalıdır. Bu itibarla geçerli nedenlerin varlığına rağmen belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçinin iş sözleşmesi süresinden önce haklı bir neden olmaksızın feshedildiğinde kalan süreye ait ücretinin ödenmesi gerekir.

Belirli süreli iş sözleşmesinde, feshin Borçlar Kanunun 117 nci maddesinde (6098 Sayılı TBK 136) sözü edilen ifa imkânsızlığına dayanması halinde bakiye süre ücreti ödenmesi gerekmez. İfa imkânsızlığı, edimin içeriği değişmeksizin borcun aynen yerine getirilmesinin olanaksız hale gelmesi olarak açıklanabilir.