muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3351, Karar No: 2018/5468, Tarih: 07.06.2018

Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.1992 gün ve 1992/1-347 E., 1992/396 K. ve 30.05.2001 gün ve 2001/14-443 E., 2001/458 K.sayılı kararlarında da belirtildiği üzere buna hukuki korunma (himaye) ihtiyacı da denir. (Rechts-schutzbedürfnis) Mahkemelerden hukuki himaye istenmesinde, himayeye değer bir yarar olmalıdır. Öte yandan, bu hukuksal yararın, “hukuki ve meşru”, “doğrudan ve kişisel”, “doğmuş ve güncel” olması gerekir (Hanağası, Emel: Davada Menfaat, ... 2009, s.135)

Mülga 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun yürürlükte olduğu dönem içinde öğreti ve yargısal kararlar, dava açarken hukuki yararın bulunması gereğini, “dava şartı” olarak kabul etmiştir. Bu şart, “dava konusuna ilişkin genel dava şartlarından biri” olup, davanın esası hakkında inceleme yapılabilmesi ve esas hakkında hüküm verilebilmesi için varlığı gerekli olduğundan “olumlu dava şartları” arasında sayılmaktadır. Nitekim, aynı görüş, Hukuk Genel Kurulu'nun 24.11.1982 gün ve 1982/7-1874 E.-914 K., 5.6.1996 gün ve 1996/18-337 E.-542 K.; 10.11.1999 gün ve 1999/1-937 E.-946 K.ve 25.05.2011 gün ve 2011/11186 E.-2011/352 K.sayılı kararlarında da, benimsenmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda öğreti ve yargısal kararların bu uygulaması aynen benimsenerek, davacının, dava açmakta hukuki yararının bulunması “Dava Şartları” başlıklı 114. maddesinin 1.fıkrasının (h) bendinde açıkça dava şartları arasında sayılmıştır. Bir davada , hukuki yarar ilkesinin dava şartı olarak gözetilmesinin, yargılamanın amacına ve usul ekonomisi ilkesine uygun olarak yargılama yapılmasına yarar sağlayacağı, her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu ilkeden hareketle, dava şartı olarak hukuki yararın varlığının, mahkemece, taraflarca dava dosyasına sunulmuş deliller, olaya veya olgular çerçevesinde, kural olarak davanın açıldığı tarihe göre, kendiliğinden ve yargılamanın her aşamasında gözetilmesi gerekir. Bu sayede, iç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşme)'nin 6.maddesi ve 1982 Anayasası'nın 36. maddesinde düzenlenen “hak arama özgürlüğü” nün dürüstlük kuralına uygun kullanılması sağlanabilecek; bu durum, haksız davalar açmak suretiyle, dava hakkının kötüye kullanılmasına karşı bir güvence oluşturacaktır. Dava açmaktaki hukuki yarar; hukuk düzenince kabul edilmiş meşru bir yarar olmalı, bu yarar dava açan hak sahibi ile ilgili olmalı ve dava açıldığı sırada halen mevcut bulunmalıdır. Ayrıca açılacak davanın, ortaya çıkacak tehlikeyi bertaraf edecek nitelikte olması gerekir. Bir kimsenin hakkına ulaşmak için mahkeme kararının o an için gerekli olması durumunda hukuki yararın olduğundan söz edilebilir. Bir mahkeme kararına ihtiyaç yoksa hukuki yarardan söz edilemez (Pekcanıtez, H./Atalay, O./ Özekes, M.: Medeni Usul Hukuku, ... 2011, s.297)

Somut olayda; davacının tespitini istediği sigorta başlangıç tarihinin (17/12/1985) 18 yaşını tamamladığı tarihten önce olması nedeniyle tespiti mümkün olmadığından, Bölge Adliye Mahkemesince doğru belirlenen, 18 yaşını doldurduğu güne karşılık gelen 17.12.1986 tarihinden önce, 01/12/1986 tarihinde de zaten sigortalı hizmetinin işveren tarafından yöntemince davalı Kurum'a bildirildiği anlaşıldığından, davanın hukuki yarar yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde aksi yönde hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmalıdır.

G)SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 07/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10288, Karar No: 2014/18927, Tarih: 03.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/10288 E.  ,  2014/18927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2009/313-2013/278

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/10/2013 tarih ve 2009/313-2013/278 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait emtanın, Türkiyeden Fransa'ya yapılan taşıması sırasında, ihraç işleminin Mersin Gümrük Müdürlüğü'nde yapılmasının ardından, taşıyıcı şirkete teslim edildiğini, davalı şirketin hatalı taşıma yapması nedeniyle ihraç eşyası emtianın bozulduğunu, bu hususta ekspertiz raporu düzenlenmek suretiyle, bozulan eşyanın varma yerinde imha edildiğini, ileri sürerek, hatalı taşımadan kaynaklanan 11.050 Euro zararın 08/07/2008 tarihinden itibaren işleyecek Merkez Bankasınca Euro'ya uygulanan en yüksek faiziyle veya tahsil tarihindeki YTL değerinden reeskont faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, alacağın ileride tahsil imkanının bulunmaması riski nedeniyle davalıların araçlarının ihtiyaten haczine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, taşıma sözleşmesine konu emtianın 08/07/2008 tarihinde alıcıya teslim edildiğini, FOB satış ve CFR teslim nedeniyle, taşınan malların nefi ve hasarın davacıdan dava dışı alıcıya intikal ettiğini, davacının dava hakkının bulunmadığını, CMR'nin 32/1. maddesi uyarınca davanın bir yıllık zamanaşımı süresinde açılmadığını ve taşımanın kararlaştırılan şekilde yapıldığını ayrıca alıcının emtiayı ihtirazi kayıt ileri sürülmeden teslim aldığını bu haliyle usulüne uygun bir ihbardan sözedilemeyeceğini, son olarak; talep miktarının ve faiz oranının CMR hükümlerine göre fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; bilirkişi vasıtasıyla yapılan inceleme neticesinde, davacı ile dava dışı alıcı arasında cari hesap ilişkisi bulunduğu, ancak incelenen davacıya ait defter belge ve banka kayıtlarından dava dışı alıcı firmadan sözkonusu meblağın tahsil edilemediği, bu haliyle meydana gelen zararın davacının uhdesinde olduğundan davacının aktif dava ehliyetinin bulunduğu, zamanaşımı itirazı bakımından ise, emtianın teslim tarihinin 02/07/2008 tarihi olduğu, alıcıya 08/07/2008 tarihinde teslim edildiği, ancak davalı taşıyıcının CMR sözleşmesine göre +3 derece ısıda taşıma şartı getirilmiş olmasına rağmen taşımada yaklaşık dört güne denk gelecek şekilde, emtianın -2 derecede taşınmış olaması nedeniyle, zararın doğmasında ağır kusurunun bulunduğu, bu nedenle CMR uyarınca olayda uygulanması gereken zamanaşımı süresinin 1 yıl değil, 3 yıl olduğundan davanın zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı, Taşıyıcı davalının, CMR'nin 17/2 ve 4-c maddesindeki sorumsuzluk hallerine ilişkin bir tespitte bulunulmadığından, diğer davalı .. Assekuranz'ın ise, bu taşıyıcının CMR sigortacısı sıfatı

ile meydana gelen hasardan sorumlu oldukları, iki farklı bilirkişi heyetinden ayrı ayrı alınan raporlardaki zarar hesabı görüşlerine itibar edilmediği, dava konusu emtianın tesliminden 1 gün sonra her iki tarafın eksperi hazır iken düzenlenen ve gerekçeli eksper raporuna da B kalibre tabir edilen ürünlerden %5'inin hasar gördüğü, A kalibredekilerden ise %20'sinin hasar gördüğü belirtilip, hesaplama yapıldığı, bağımsız denetim kuruluşu tarafından düzenlenen 1.640,50 Euro'luk hasar tespitine ilişkin söz konusu rapora itibar edildiği, CMR'nun 27. maddesi gereğince talep edilebilecek faizin de döviz cinsinden talep ediliyor olması nedeniyle yıllık %5 faiz yürütülmek suretiyle ve davacının, davalıya ihtarnameyi tebliğ ettirdiği 30/04/2009 tarihinden sonra meydana gelen temerrüdünün de 01/05/2009 olduğu gerekçesiyle, bu temerrüt tarihinden itibaren faiz uygulanarak, davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı ve davalılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aktif dava ehliyetine ilişkin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, CMR Konvansiyonu kapsamında yapılan taşıma sözleşmesinden doğan hasarın taşıyıcıdan ve onun CMR sorumluluk sigortacısından tazmini istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2- Dava, CMR Konvansiyonu kapsamında yapılan taşıma sözleşmesinden doğan hasarın taşıyıcıdan ve onun CMR sorumluluk sigortacısından tazmini istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

CMR 32/1-a maddesine göre, bu sözleşme gereğince yapılan taşımalardan doğacak davaların bir yıllık süre içerisinde açılması gerekmektedir. Ancak bilerek kötü hareket veya mahkeme tarafından bilerek kötü hareket olarak kabul edilen kusurlarda, bu süre üç yıldır. Mahkemece, davalı taşıyıcının ağır kusurlu olduğu kabul edilerek, zamanaşımı süresinin dolmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, Dairemizin yerleşik içtihatlarında da belirtildiği üzere, malın olması gereken sıcaklıktan daha düşük sıcaklıkta taşınmasının, bilerek kötüniyetli davranma olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Bu nedenle, mahkemece, somut olayda uygulanacak zamanaşımı süresinin, CMR'nin 23. maddesi uyarınca, bir yıl olduğu göz önünde bulundurularak; alacağın, teslim ve dava tarihi itibariyle zamanaşımına uğrayıp uğramadığının değerlendirilmesi gerekirken, davalının zamanaşımı def'inin yazılı gerekçe ile reddi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3- Bozma sebep ve şekline göre, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin aktif dava ehliyetine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine YEROLMADIĞINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 03.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13615, Karar No: 2015/5261, Tarih: 19.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/13615 E.  ,  2015/5261 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

.

Dava,....... yaşlılık sigortası rejimine ilk tabi olunan tarihin Türkiye’de sigorta başlangıcı olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi........ tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Türkiye Cumhuriyeti ile......Devleti arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin 29’uncu maddesi hükmü gereğince...... ülkesinde çalışmağa başlanılan 01.10.1979 tarihinin, Türkiye’de sigorta başlangıcı olarak tespiti istemine ilişkin olan davada, istem gibi davanın kabulüne karar verilmiştir.

Anılan sözleşmenin 29’uncu maddesine uygun şekilde, yurtdışı çalışmalarını gösterir tercümeli ..... sigorta mercii hizmet cetveli celbedilmeksizin, sigorta başlangıcına ilişkin mahkeme kabulü, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Her ne kadar ............ ve Sosyal Güvenlik Ataşeliği yazısıyla, davacının 01.10.1979 tarihinden itibaren ..... da çalıştığı işyeri ve dönemi gösterilmiş ise de, anılan belgenin, davacının Ataşeliğe ibraz ettiği belgeler üzerine düzenlenmiş olması,....... sigorta Merciine ait bir belge niteliğinde bulunmaması ve ..... yaşlılık sigorta rejimi bilgilerini içermemesi karşısında hükme esas alınamaz.

Türkiye Cumhuriyeti ile ..... arasında imzalanan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin, konuya ilişkin 29’uncu maddesi hükmü, Malullük, Yaşlılık ve Ölüm sigortaları hakkındaki Türk mevzuatının uygulanmasında, sigortalı, Türkiye’de yaşlılık sigortasına tabi işe girmeden önce, .....’da bir yaşlılık sigortasına tabi olmuşsa, bahis konusu.....rejimine tabi olduğu ilk günün, Türk mevzuatına göre yaşlılık sigortasına tabi işe ilk defa girdiği gün olarak kabul edileceğini öngörmüştür.

Şu halde yapılması gereken iş ; yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde, öncelikle, davacıya ait ..... yaşlılık sigorta rejimine tabi sigortalılık sürelerini gösterir ......Sigorta Mercii hizmet cetvelleri gibi ilgili kayıt ve belgeler davalı Kurum’dan usulünce celbedilip, gerekirse tercümesi de yaptırılarak, ..... yaşlılık sigortası rejimine ilk tabi olunan tarih usulünce belirlenmeli ve davacı istemi bu çerçevede yeniden değerlendirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 19.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11624, Karar No: 2024/1647, Tarih: 04.04.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/11624 E.  ,  2024/1647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/115 E., 2016/472 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmün mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 03.12.2020 tarihli, 2016/278833 sayılı ve onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri; Sanık ...'na ait olan Nysa Antik Kenti I. Derecede sit alanı içerisinde bulunan Rekmez Boğazı mevkisi 145 ada, 44 parsel no’lu arazide 1x1 metre ebatında ve bir metre derinliğinde kaçak kazı yapıldığı dosya kapsamına göre sabit olup, sanığın mahkumiyeti yerine, beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

B.Katılan vekilinin temyiz nedenleri; sanığın cezalandırılması gerekirken beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

B.Katılan vekilinin temyiz nedenleri; sanığın cezalandırılması gerekirken beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece sanık savunması, yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; her ne kadar sanık hakkında kültür varlıkları bulmak amacıyla izinsiz olarak kazı veya sondaj yapmak suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açılmış ise de; dava konusu çukurun bizzat sanık tarafından kazıldığına dair dosya içerisinde herhangi bir somut delilin mevcut olmadığı, kolluk tarafından tanzim edilen 23.06.2015 tarihli araştırma tutanağında; davaya konu parsel üzerinde yapılan kaçak kazı ile ilgili araştırma neticesinde, kaçak kazıyı yapan fail ya da faillerin tespit edilemediğinin, kazı alanında olay fail ya da faillerini tespitine yaracak iz ve emareye ulaşılamadığının tutanak altına alındığı, ayrıca kazıyı gören görgü tanığının da bulunamadığının bildirildiği, sanığın daha önceki tarihte bahse konu arazisinde çevre düzenlemesi ve dikmek istediği kazıklar için kendisine izin verilmesine dair talebinin ilgili mevzuat uyarınca Aydın Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu kararı ile reddedilmiş olmasının tek başına, sanığın atılı suçu işlediğine dair hüküm kurmaya elverişli bir delil olarak değerlendirilemeyeceği, bunun dışında sanığın inkara yönelik savunmalarının aksini kanıtlayan mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delilin dosya içeriğine yansıtılamadığı, böylece sanık yönünden oluşan şüphenin sanık aleyhine kesin bir kanaat ile yenilemediği, kuşkulu ve aydınlatılmamış olaylar ve iddiaların sanık aleyhine yorumlanarak hüküm kurulamayacağı anlaşılmakla sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11432, Karar No: 2025/5639, Tarih: 25.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/11432 E.  ,  2025/5639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2410 E. , 2021/2420 K.

SUÇLAR : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mâhkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; sanığın mahkumiyetine yeter somut bir delil bulunmadığını, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığını ve sanığın ifadelerinin eleştiri niteliğinde olduğunu ileri sürerek sanık hakkında verilen mâhkumiyet kararının bozulması talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik, istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddi kararı olduğu nazara alınarak basit yargılama usulünün uygulanması için gerekli koşulun oluşmaması ve suça konu paylaşımın herkese açık bir grupta yapılmış olması nedeniyle Tebliğname'deki görüşe iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa’nın ''Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26. maddesi;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar...

Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir…

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın 13. maddesi ise;

"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici yada endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir.

Anayasa Mahkemesi'nin 07.02.2019 tarih ve 2014/18780 numaralı kararı ile pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya ve hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir. Bu özgürlük, kişinin haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesi, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelir. Çoğunluğa muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve bu konuda başkalarını ikna etme çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesiyle olanaklı olmakla birlikte demokrasinin işleyişi için de yaşamsal önemdedir. Bu düzenlemelere nazaran Devletin düşünce açıklamasını yaptırıma tabi tutmama gibi negatif, etkili şekilde koruma gibi de pozitif yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu hak, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişimi için ana temeli oluşturmaktadır. İfade özgürlüğünü sınırlamanın demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun kabul edilebilmesi için zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılaması ve orantılı bir müdahale olması gerekir. Müdahaleyi oluşturan tedbirin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığının kabul edilebilmesi için ise amaca ulaşmaya elverişli olması, başvurulabilecek en son çare ve alınabilecek en hafif önlem olarak kendisini göstermesi gerekmektedir. Ancak her hak gibi bu hak da sınırsız değildir. Bireylerin şeref ve itibarı, özel ve aile hayatı Anayasa'nın 17. maddesiyle korunan manevi varlık kapsamındadır. Devlet, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara keyfi olarak müdahale etmemek ve üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek zorundadır. Yasalarımıza göre bu eylemler ceza hukukunda hakaret suçu olarak düzenlenmiş, özel hukukta ise tazminatı gerektiren haksız fiil sayılmıştır Yasal düzenlemelere ve Ceza Genel Kurulunun karalarına göre, iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır

. Yine Anayasa Mahkemesi kararlarında ifade özgürlüğünün meşru bir amaç için, yasayla, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun olarak (bunun için zorlayıcı sosyal ihtiyaç gerekir), ölçülü olacak ve özüne dokunmayacak şekilde (ifadenin türü, şekli, içeriği, açıklandığı zaman ve sınırlama sebeplerinin niteliğine bakılarak bu kriter test edilmektedir) sınırlandırılabileceği ifade edilmektedir.