muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6613, Karar No: 2014/39066, Tarih: 22.12.2014

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davacının önce T.. T.. tarafından oluşturulan geçici yönetim nezdinde ve T.. T..’den iş üstlenen Boğaziçi firması işçisi olarak çalıştığı, işyerinin daha sonra Üçkuyular daimi site yönetimine devredildiği anlaşılmakta olup devreden işveren olarak B.. A.Ş. ve T.. T..’nin sorumluluğunun, devir tarihindeki hizmet süresi ve ücret seviyesine göre doğan işçilik alacakları ile ve iki yıl süreyle sınırlı olduğunun gözetilmemesi bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2022/7600, Karar No: 2022/9363, Tarih: 12.12.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/7600 E.  ,  2022/9363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıdan 09.05.2013 tarihinde dava konusu volkswagen golf otomobili satın aldığını, aracın farklı tarihlerde arızalar verdiğini, sürekli servise başvurduğunu belirtmiş ve aracın ayıplı olduğunu ileri sürerek; aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacının şikayetlerinin giderildiğini,araçta yenisi ile değişimini gerektirecek veya değer kaybına sebep olacak ya da onarımı mümkün olmayan hiçbir arıza veya ayıbın söz konusu olmadığını beyanla davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, davalı yanın temyizi üzerine, Yargıtay( kapatılan) 13. Hukuk Dairesi’ nin 11/12/2018 tarih ve 2016/14953e. 2018/11989 k sayılı ilamıyla ’---- bilirkişi raporunda dava konusu aracın ayıplı olmadığı mütalaasında bulunulmuş olmasına ve bilirkişi raporunda meydana gelen arızaların maldan yararlanamamayı sürekli kılacak arızalar olmadığını belirtmiş olmakla birlikte Mahkemenin bilirkişinin hukuki mütalaa yaptığı bu görüşüne katılmadığı, araçta inceleme tarihi itibarıyla halen bir arıza saptanamamış ise de, satın alındığı tarihten itibaren ilk bir yıl içinde 8 kez arıza sebebiyle aracın servise götürülmüş olması, belirli bir süre aracın tamiri için kullanılamamış olması, dolayısıyla araçtan sürekli yararlanamama koşulunun gerçekleştiği, ayrıca garanti süresi içerisinde ürünün 4 defa arızalanmasının tüketicinin seçimlik haklarını kullanması için yeterli olduğu gerekçesiyle davanın kabulü cihetine gidilmiştir.----- hüküm gerekçesinde bilirkişinin bu tespitlerine yer verilmiş olmasına rağmen devamında zaten ayıpsız olduğu tespiti yapılan dava konusu aracın, teknik bilgi gerektiren konuda bilirkişi raporunu aşacak şekilde ayıpsız misli ile değişimine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, davacı, sıfır km satın aldığı araçtaki üretimden kaynaklanan ayıplar nedeniyle aracın ayıpsız misli ile değişimi istemi ile eldeki davayı açmıştır. Dosya kapsamında bulunan servis kayıtları ve bilirkişi raporu tespitlerine göre sis farının içerisine su sızması,

Kabule göre de, davacı, sıfır km satın aldığı araçtaki üretimden kaynaklanan ayıplar nedeniyle aracın ayıpsız misli ile değişimi istemi ile eldeki davayı açmıştır. Dosya kapsamında bulunan servis kayıtları ve bilirkişi raporu tespitlerine göre sis farının içerisine su sızması,

direksiyon simidinin dikişlerinin sökülmesi, kontak anahtarının çalışmaması, bagajdan içeri ses gelmesi, sağ kapı aydınlatması vb gibi şikayetler ile servise başvurulmuş, servis tarafından söz konusu edilen şikayet konuları bedelsiz olarak giderilmiştir. Mahkemece servise başvuru sayısı baz alınarak davanın kabulü cihetine gidilmiş ise de; ufak çaplı, kolayca giderilebilir, kullanıcı kaynaklı ortaya çıkıp çıkmadığı belirlenmemiş arıza/şikayet konularının araç değişimini gerektirip gerekmediği husunda yanılgıya düşülmüştür. ----mahkemece gerekirse bilirkişi görüşüne başvurulmak suretiyle araçta tespiti yapılan bu arıza/şikayet konularının aracın değeri üzerinde ortaya çıkaracağı azalmayı belirlemek suretiyle ve bu değer kaybı ile aracın değeri arasında hakkaniyet ilkeleri ışığında bir değerlendirme yapmak suretiyle, davacının seçimlik haklarından aracın misliyle değiştirilmesi hakkını kullanmasının iyiniyet kurallarına aykırı olduğu, tarafların hak ve menfaatleri değerlendirilerek aşırı bir dengesizliğe neden olacağı, var ise araçtaki ayıp nedeniyle seçimlik hakkından bedel indirim uygulanmasının uygun olacağı değerlendirilerek sonucuna göre bir karara varılması gerekirken bu husus yerine getirilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi de doğru olmamış tenkitle yetinilmiştir.--’gerekçesiyle mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; ‘--alınan bilirkişi raporu ve yargıtay bozma ilamı doğrultusunda bozma öncesi ve bozma sonrası alınan tüm bilirkişi raporlarında dava konusu aracın ayıplı olmadığı tespit edilmiştir. Her ne kadar değer kaybı hesaplamaları bakımından raporları birbiri ile uyumlu olmasa da araç üzerinde mevcut bir ayıp bulunmadığından davacının TKHK 11. Maddesi kapsamında seçimlik haklarını kullanamayacağı kanaatine--- ‘ varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, verilen karara karşı davacı yan temyiz yoluna başvurmuştur.

Bozma sonrası mahkemece alınan bilirkişi raporlarından; tek makine mühendisinden alınan raporda ‘--\*Sağ sis farına su girme sorunu, Direksiyon simidi dikişlerinde soyulmalar, Arka havalandırma yönlendirmesinin çalışmaması sorunu, Kontak anahtarının kontağı açmama sorunu, Bagajdan, stabilize yolda ses gelmesi sorunu, Vitesteyken araç yürümeme sorunu, Sağ kapı aydınlatması sorunu, Anahtar pimi yerinden çıkması sorunu, Kontak anahtarı kontak piminde çıkma sorunu ,Araç çalışmama sorunu, Depo kapağı kilitlenmeme sorunu nedeniyle, aracın değerinde %5 oranında bir azalma olabileceği,--’ bildirilmiştir.

Yine mahkemece, üç kişilik makine yüksek mühendisinden oluşan heyetten alınan raporda ‘--Dava konusu Volkswagen Golf 1.6 TDİ. BMT 105 PS Comfortline tipi ... Şasi numaralı araçtaki arıza/şikayetlere ilişkin dava dosyasının incelenmesi sonucunda; araçta tespiti yapılan arıza/şikayetlerin araçta değer kaybına yol açmadığına -- ‘ dair görüş bidirmişlerdir .

Dosyaya kazandırılan bu raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için Ankara Nöbetçi Tüketici Mahkemesine talimat yazılarak; otomotiv mühendisi , makine mühendisi ve elektrik- elektronik mühendisinden oluşan heyetten alınan raporda ‘-Davaya konu araçta ortaya çıkan şikâyet/arızaların yetkili serviste ücretsiz onarıldığı diğer bir deyişle tüketicinin ücretsiz onarım seçimlik hakkını kullandığı, aynı şikayetlerin tekrar ortaya çıkmadığı bu bağlamda davaya konu aracın ayıplı olmadığı, Dava tarihinden önce ücretsiz olarak değiştirilen mekatronik nedeniyle davaya konu aracın 2. el değerinde dava tarihi itibariyle 1.000,00 TL düşüş olacağı, Dava tarihinden sonra 13.02.2015 tarihinde motorun kısmi revize edilmesi nedeniyle değerinde 1.500,00 TL düşüş olacağı, ancak söz konusu değer kaybının dava tarihinden sonra meydana geldiği-’ yönünde mütalaa bildirilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile özellikle son bilirkişi raporunda da tablo halinde belirtilmiş olan işlemlerinin incelenmesinde; Davacının 29.04.2013 tarihinde aracı satın aldığı, Sağ sis farına su girmesi, Direksiyon simidi dikişlerinde soyulmalar, arka havalandırma yönlendirmesinin çalışmaması, Vitesteyken aracın yürümemesi, depo kapağının kilitlenmemesi--vs sorunlarıyla aracı ile ilgili olarak farklı tarihlerdeki servise başvurduğu ancak dava açıldıktan sonraki tarihlerde de kontak anahtarı kontak piminde çıkması, aracın çalışmayıp çekici ile servise getirilmesi, motor yağı ikaz lambasının yanması, motor uyarı lambasının yanması ve aracın gaz yememe şikayetleriyle arızaların sürdüğü ve dava açıldıktan sonrada motor kapağı sökülerek tamirat yapıldığı dosyadaki belgelerden anlaşılmaktadır.

Mahkemece dosyaya kazandırılmış olan bilirkişi raporlarında, dava konusu araçta genel teknik kabuller ölçeğinde aracın kullanımını engelleyen bir durumun olmadığı ve araçtan yararlanmanın süreklilik arz edip etmediği, yeni model bir araçta bu kadar fazla arızanın çıkmasının normal olup olmadığı ile birlikte arızaların kullanıcı hatası mı yoksa üretim hatasından kaynaklanıp kaynaklanmadığına ilişkin bir açıklamada bulunmamıştır .

Bu nedenle, yukarıda açıklanan şekilde, konusunda uzman Üniversitede görevli üçlü bilirkişi kurulu’ndan, gerekçeli, ayrıntılı ve denetime elverişli rapor alınarak, ayıpların niteliği doğrultusunda davacının seçimlik hakları yönünden değerlendirilip tartışılmak üzere bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

Bu nedenle, yukarıda açıklanan şekilde, konusunda uzman Üniversitede görevli üçlü bilirkişi kurulu’ndan, gerekçeli, ayrıntılı ve denetime elverişli rapor alınarak, ayıpların niteliği doğrultusunda davacının seçimlik hakları yönünden değerlendirilip tartışılmak üzere bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de , dava konusu aracın Değer kaybının hesaplanması konusunda ayıp nedeniyle satış bedelinden indirilecek miktarın tespitinde, öteden beri uygulanan "nispi metod" olarak adlandırılan hesaplama yöntemi benimsenmektedir. Bu metoda göre; satış tarihi itibariyle satılanın, ayıpsız ve ayıplı değerleri arasındaki oranın, satış bedeline yansıma miktarı belirlenmektedir. Başka bir ifade ile satılanın, tarafların kararlaştırdıkları satış bedeli gözetilmeksizin, satış tarihi itibariyle gerçek ayıpsız rayiç değeri ile, ayıplı haldeki rayiç değeri ayrı ayrı belirlenerek, bu iki değerin birbirine bölünmesi suretiyle elde edilecek oran, satış bedeline uygulanmaktadır. Mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek değerlendirme yapılması gerekirken, raporlar arasındaki çelişki giderilmemesi de doğru olmamış tenkitle yetinilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17156, Karar No: 2018/17589, Tarih: 17.10.2018

**4. Ceza Dairesi         2017/17156 E.  ,  2018/17589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2) Kabule göre de;

a) Katılan sanık ... ile aralarında husumet olduğu belirtilen dosyanın diğer mağdur sanığı Remzi Uyanık’ın tartıştıkları ve tartışma sırasında, mağdur sanık ...'ın, katılan sanık ...'a "bu işi kan temizler" diyerek tehdit ettiğinin, katılan sanık ...'ın da, tanık ...'a "kaynın ...'ı iskeleye çağır onun ağzını burnunu kırayım, sana beş bira alırım" diyerek tehdit ettiğinin iddia edilmesi karşısında, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durulması ve sonucuna göre sanık ... hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanma olanağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Sanık hakkında hükmün açıklanmasına karar verilirken denetim yükümlülüğü getirilmediği halde, 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesinin 1. cümlesi gereğince hükmün açıklanmasıyla yetinilmesi yerine hapis cezasının paraya çevrilmesi,

./..

.2.

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine yeniden hüküm kurulurken, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereği sanığın ceza süresi ve türü yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine, 17/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17432, Karar No: 2012/5251, Tarih: 05.04.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/17432 E.  ,  2012/5251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü;

1) 109 ada 1 parsel 1534.26 m2 yüzölçümü ile zeytinlik niteliğinde 2/B madde uygulaması gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 1990 yılından beri ... oğlu ...’ın kullanımında olduğu,

2) 109 ada 2 parsel 529.56 m2 yüzölçümü ile zeytinlik niteliğinde 2/B madde uygulaması gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 1990 yılından beri ... kızı ...’in kullanımında olduğu,

3) 109 ada 3 parsel 456.82 m2 yüzölçümü ile zeytinlik niteliğinde 2/B madde uygulaması gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 1990 yılından beri ... kızı ...’un kullanımında olduğu,

4) 109 ada 4 parsel 456.70 m2 yüzölçümü ile zeytinlik niteliğinde 2/B madde uygulaması gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 1990 yılından beri Ömer oğlu ...’ın kullanımında olduğu,

5) 109 ada 5 parsel 4249.02 m2 yüzölçümü ile zeytinlik niteliğinde 2/B madde uygulaması gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 1990 yılından beri ... oğlu ...’ın kullanımında olduğu 5831 sayılı Yasa ile eklenen ek 4. madde gereğince şerh verilmek suretiyle Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacılar taşınmazların kök murisleri ...’a ait olup ölümü ile aralarında paylaşım yapılmadığı, bu nedenle beyanlar hanesinde ayrı ayrı şerh verilmesinin yerinde olmadığını ileri sürerek bu taşınmazlarda tüm mirasçılar adına şerh verilmesi yada kök muris ...adına şerh verilmesi istemi ile dava açmışlardır. Mahkemece davanın reddine; çekişmeli taşınmazın mülkiyetine yönelik olarak açılmış bir dava bulunmadığından tespit gibi Hazine adına tapuya tesciline, beyanlar hanesindeki şerhlerin de aynen korunmasına karar verilmiştir. Karar davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, beyanlar hanesindeki şerhe itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1966 yılında Kazıklı serisi içinde orman kadastrosu yapılmış ve kesinleşmiştir. Daha sonra 1980 yılında yapılıp, 07/11/1983 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 1744 sayılı Yasa ile değişik aplikasyon ve 2. madde; 1993 yılında yapılıp 14/06/1994 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 3302 sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması vardır.

Dava, beyanlar hanesindeki şerhe itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1966 yılında Kazıklı serisi içinde orman kadastrosu yapılmış ve kesinleşmiştir. Daha sonra 1980 yılında yapılıp, 07/11/1983 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 1744 sayılı Yasa ile değişik aplikasyon ve 2. madde; 1993 yılında yapılıp 14/06/1994 tarihinde ilan edilerek kesinleşen 3302 sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması vardır.

Mahkemece davacıların istemi yerinde bulunmayarak davanın reddine karar verilmişse de yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Keşifte dinlenen yerel bilirkişi, tespit bilirkişisi ve tanıklar çekişmeli parsellerden 109 ada 1, 2, 3, 4 parsellerin tarafların ortak murisi ...’e ait olduğu, ... tarafından açılıp imar edildiği, ...’in 15 yıl kadar önce ölümü üzerine diğer mallarının paylaşıldığı, çekişmeli parsellerin ise 2/b alanında kaldığından paylaşım dışı bırakıldığı, daha sonra bunların da paylaşıldığı, hatta kadastro sırasında bir kısım mirasçıların da hazır bulunarak zemine kazıklar çaktırıp yerleri belirleyerek kadastro ekiplerine gösterdiği, ...’in ölümünden kadastro tarihine kadar mirasçılardan ...’in bu yeri kullandığı, bazı yerleri vekaleten kullandığı, ancak bunun ne şekilde olduğunu bilmedikleri, 109 ada 5 parsel içinde yalnızca sera bulunan bölümün de aynı özellikte olduğu, kalan bölümlerin ise muris ...’le ilgisi bulunmayıp ... tarafından açıldığını ifade etmişlerdir.

Tarım bilirkişi raporuna göre ise 5 parselin içinde kalan bir bölüm üzerindeki 21 adet zeytin ağacının yaşları 1, 2, 3, 4 parsellerdeki ile aynı yaşta ( 50- 60 yaşlı ). Kalan bölümde ise sıraya dikili 30 - 35 yaşlı 10 adet zeytin ağacı ile yaşları 4 ila 20 arasında değişen meyve ağaçları ve sera bulunmaktadır.

Mahkemece bu anlatımlar ve bilirkişi raporu üzerinde durulmamıştır. Ortaya çıkan sonuca göre muris ...’den kalan taşınmazların mirasçılar arasında paylaşılmış olma durumu kanıtlanamamıştır. Dinlenen yerel bilirkişi, tespit bilirkişisi ve tanıklar paylaşımın varlığını, paylaşım tarihini, paylaşıma bütün paydaşların veya yetkili temsilcilerinin katıldıklarını, paylaşımda paydaşlara verilen payların ne olduğunu tam olarak bildirememektedirler. Bu nedenle yöntemince yapılmış bir paylaşımın bulunduğundan söz edilemez. Mahkemece yapılacak iş yerel bilirkişi, tespit bilirkişisi, tanıklar ve bir fen elemanı eşliğinde yapılacak keşifte çekişmeli 5 parselde muris ile ilgisi olmayıp davalı ... tarafından kullanılan bölümü belirlemek; bu bölüm yönünden davalı ...; kalan bölüm ile diğer davaya konu parseller yönünden ise tüm mirasçılar lehine şerh vermekten ibarettir. Değinilen yönler gözetilmeksizin kurulan hüküm usul ve Yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 05/04/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9156, Karar No: 2025/6455, Tarih: 09.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/9156 E.  ,  2025/6455 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/263 E., 2017/188 K.

SUÇ : Türk milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin kurum ve organlarını aşağılama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Türk milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin kurum ve organlarını aşağılama suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusu, Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; istinaf dilekçesini tekrar ile kararın, Anayasaya, Uluslararası sözleşmelere, usûle ve yasaya aykırı olduğuna, gerekçenin yöntemine uygun ve yeterli olmadığına, suçun unsurları itibarıyla oluşmadığına, paylaşımların eleştiri, düşünce ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına, sanık tarafından herhangi bir kurum veya kişinin hedef alınmadığına, 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesinin uygulanmamasına, erteleme hükümlerinin tatbik edilmemesine ilişkin gerekçenin yetersiz olduğuna ve resen belirlenecek nedenlere ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede;

Öncelikle belirtilmelidir ki, davaya konu paylaşımların rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte ifadelerin Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa’nın ''Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26. maddesi;