muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14349, Karar No: 2016/7832, Tarih: 14.06.2016

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için koruması kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi birçok kararında; “...Sözleşme’nin 10/1. fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak ifade özgürlüğünün, Sözleşme’nin 10/2. fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olduğunu, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olamayacağını...” belirtmiştir.

İfade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu unutulmamalıdır. Sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olması da gözetilmelidir.

Davacılar sanat ve spor çevrelerince tanınmış ünlü kişiler olup haklarında güncel bir konuda haber yapılmıştır. Dava konusu haber bir bütün olarak ele alındığında güncel ve kamuoyunun ilgisine haiz olup hukuka uygunluk kriterlerini taşımaktadır. Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabul kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, boma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/06/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, boma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/06/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 14/06/2016
Yargıtay — Esas No: 2018/15265, Karar No: 2021/6194, Tarih: 18.05.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/15265 E.  ,  2021/6194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat; sanıklar ..., ve ... hakkında hükümlülük, erteleme; sanık ... hakkında hükümlülük, müsadere, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I)Katılan ... İdaresi vekilinin sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II) Sanık ... ve bu sanık bakımından katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemine göre yapılan incelmede;

Dosya kapsamından, 15.06.2009 günü Çin'den ülkemize giriş yapan ... ve ... ....'in valizlerinde yapılan aramada 1334 adet gözlüğün ele geçirilmesi eylemine sanık ...'un ne şekilde iştirak ettiği tartışılmadığı, mahkumiyet gerekçesi olarak gösterilen iletişimin dinlenilmesi tutanaklarında sanığın bu eylemi işlediğine gösteren kaydı olmadığı anlaşılmakla; sanığın mahkumiyetine yeter şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre ise;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

III) Sanık ... müdafii ve bu sanık bakımından katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemine göre yapılan incelmede;

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

III) Sanık ... müdafii ve bu sanık bakımından katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemine göre yapılan incelmede;

Dosya kapsamından, 11.10.2009 günü sanık ...'nın Dubai'den ülkemize giriş yapmasını müteakip valizinde yapılan aramada 107 adet telefon, 98 adet kulaklık, 68 adet USB kablosu, 92 adet batarya, 1 adet fotoğraf makinasının ele geçirildiği, sanık ...'ın, diğer sanık ... ile birlikte olay günü saat 18:30 sıralarında ... plaka sayılı araç içinde bulunmak suretiyle, ...'nın eylemine iştirak ettiği kabul edilmiş ise de, sanığın yargılama aşamasındaki savunmasında söz konusu araca yolcu uğurlamak için bindiğini beyan etmesi, sanıkta kaçak eşya ele geçirilemediği gibi, sanık hakkında iletişimin dinlenilmesi kararlarının bulunmaması karşısında sanığı savunmasının aksine cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine kararı verilmesi,

Kabule göre ise;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

IV) Sanıklar ..., ..., ... müdafiileri, sanıklar ..., ... ve katılan ... İdaresi vekilinin bu sanıklar ile sanık ... hakkındaki temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

IV) Sanıklar ..., ..., ... müdafiileri, sanıklar ..., ... ve katılan ... İdaresi vekilinin bu sanıklar ile sanık ... hakkındaki temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanıklar lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ..., ... müdafiileri, sanıklar ..., ...'nın ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/05/2021 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13227, Karar No: 2007/11678, Tarih: 03.10.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/13227 E.  ,  2007/11678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat hukukuna ilişkin davada ... Asliye Ticaret ile 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, maddi hasarlı trafik kazasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 31.05.2006 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, ... İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

... İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, ancak eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03/10/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5072, Karar No: 2011/16439, Tarih: 05.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/5072 E.  ,  2011/16439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/06/2009 tarih ve 2007/26-2009/116 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin yapımcısı olduğu 1986 yılı yapımı 7 adet filminin haklarını aynı yıl davalılardan Varlık Film'e devrettiğini, hakları devralan davalının kendisini "eser sahibi" olarak gösterip adına "eser işletme belgesi" çıkardığını, filmleri bu belge ile diğer davalıya 01.07.1993 tarihinde devrettiğini, FSEK 51. maddesi gereği koruma süresinin 70 yıla çıkartıldığını, bu nedenle sözkonusu filmlerin 2006 yılı sonu itibariyle müvekkiline döndüğünü, Varlık Film'le yapılan sözleşmenin "tüm hakları devrettim" şeklinde yapılması nedeniyle FSEK 52. maddesi gereği geçersiz olduğunu, Varlık Film'in geçersiz bu sözleşmeye dayanarak 3. şahsa devir yetkisinin bulunmadığını ileri sürerek, sözkonusu 7 adet filmin haklarının 20 yıllık koruma süresinin sonunda müvekkiline avdet ettiğinin tespitine, sözleşmenin FSEK 52. maddesine uygun olmaması nedeniyle geçersizliğinin tespitine, davalılar tarafından gelebilecek muhtemel tecavüzün men'ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı ...Ş. vekili, davayı konu filmlerin asıl yapımcısı yani eser sahibinin müvekkili olduğunu, davacının ise uygulayıcı yapımcı sıfatını taşıdığını savunmuş, karşı davada ise, davacının, müvekkilinin direktifi, ısmarlaması ve finansmanı ile filmleri ürettiğini ileri sürerek, müvekkilinin dava konusu filmleri imal ettiren yapımcı ve eser sahibi olduğunun, filmlerin tüm mali haklarının ve yapımcı bağlantılı haklarının müvekkiline ait olduğunun tespitine, davacının vaki ve muhtemel tecavüzünün men'ine, kesinleştiğinde karar özetinin ilan edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Diğer davalı-karşı davacı vekili, davacının eser sahipliği iddiasının araştırılması gerektiğini, filmlerin eser işletme belgelerinde Varlık Film'in adının bulunduğunu, müvekkilinin ise 1993 yılında yapılan sözleşme ile filmlerin mülkiyeti ile birlikte mali haklarını da devraldığını, eserlerin çoğaltma, yayma ve gösterim hakkının da devralındığını, davacının taleplerinin dayandığı hukuki düzenlemelerin, kanunların geri yürümesinin hukuk güvenliği ile bağdaşmayacak olması nedeniyle, Anayasaya aykırı olduğunu, müvekkilinin mülkiyet hakkına bağlı olarak, sözleşme tarihindeki yasal düzenlemeler nedeniyle çoğaltma ve temsil hakkının da bulunduğunu savunarak, dosyanın Anayasa Mahkemesi'ne gönderilmesine, davanın husumetten ve esastan reddine karar verilmesini istemiş, davalı ... Film'in karşı davasına karşı, karşı dava açarak, müvekkili şirketin karşı davacı ile yapmış olduğu sözleşme ile edindiği hakların sadece mali haklar ya da kopyalar üzerindeki mülkiyet hakkı olmadığının, eserlerin asılları ve kopyaları üzerindeki mülkiyet hakkının ve buna bağlı olarak temsil hakkının da devrini içerdiğinin sözleşme tarihindeki yasal düzenlemelerin sonucu olduğu dikkate alınarak müvekkilinin mülkiyet ve buna bağlı haklarının tespiti ile bu haklara muhtemel her türlü tecavüzün men ve ref'ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, FSEK 2. maddesiyle sinema eserlerinin koruma süresi dolmadan önce davaya konu eserlere koruma süresi eklendiğinden, 1995 yılında yapılan ilk iki madde değişikliğinin Türkiye'nin de taraf olduğu sanat ve edebiyat eserlerinin korunmasına dair anlaşmanın 18. maddesine aykırı olmadığı düşünüldüğünden, Anayasa'nın 2. maddesine aykırılık iddiasına bir işlem yapılmasına gerek duyulmadığı, kanunla tanınan yeni koruma süreleri sözleşme ile devredilemeyeceğinden sözleşmeye dayanılarak hak iddia edilemeyeceği, davaya konu filmlere ilişkin hakların yapımcı davacıya döndüğü gerekçesi ile, asıl dava yönünden davanın kabulü ile, davaya konu filmlerden "Hedef, Oğulcan, Tokat, Aşk Dediğin Laftır, Tanık" isimli filmlerin eser sahipliğinden kaynaklanan haklarının dava tarihinden önce davacıya döndüğünün, "Ali Veli Deli, Sevgi Dünyası" isimli filmlerin eser sahipliğinden kaynaklanan haklarının 01.01.2008 tarihi itibariyle davacıya döneceğinin tespitine, dava tarihinden önce eser sahipliğinden kaynaklanan hakların davacıya ait olduğu tespit edilen filmlerle ilgili davalı taraf tecavüzünün men'ine, karşı davalar yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı-karşı davacı vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı-karşı davacı vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı-karşı davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 05/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17355, Karar No: 2020/5569, Tarih: 15.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/17355 E.  ,  2020/5569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, işe iade davası lehine sonuçlanınca müracaatı üzerine davalının kendisini işe başlattığını, ancak müdür pozisyonunda olup çalışma alanında konumuna uygun olmayan bir noktada küçük bir masa verildiği, personel tahsis edilmediği, işe başladığının duyurulmadığı, bilgisayarda yetki açılmadığı, kendisine iş verilmediği, bu şekilde çalışma koşullarına onur kırıcı şekilde düzenleyen işverenin işe başlatma iradesinde samimi olmadığını ileri sürerek kıdem tazminatı ve yıllık izin farkı, işe başlatmama tazminatı, boşta geçen süre ücreti ve manevi tazminat alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacı iddialarının doğru olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşe iade davası lehine sonuçlanan davacı işe başlatıldıktan sonra işverence çalışma koşullarının onur kırıcı şekilde düzenlenip düzenlenmediği, müdür olan davacının konumuna uygun muamele yapılıp yapılmadığı, bu hususların tespitine göre işverenin işe başlatma iradesinde samimi olup olmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacının dosyaya sunduğu fotoğraflardan, müdür olan davacıya, koridorun çalışma alanına bağlandığı kısmın hemen girişinde ve camlı bölmeli sekreter masasının önünde açık ve küçük bir masa tahsis edildiği, masanın sair personelin çalıştığı alanın önünde ve en kenarda olup çalışma alanı ve arkadaşlarını görecek şekilde konumlandırılmadığı, masanın koridora baktığı izlenimi uyanmaktadır.

Bu hususların değerlendirilmesi için Mahkemece mahallinde keşif yapılmalı, gerekirse mahallinde tanıklar yeniden dinlenmeli, keşif sırasında refakate alınacak banka personel idaresi konusunda uzman bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik araştırma ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19369, Karar No: 2013/13418, Tarih: 14.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/19369 E.  ,  2013/13418 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya üzerinde yapılan inceleme sonucu hazırlanan 21.02.2010 tarihli iki sayfalık rapor, bilirkişi tarafından imzalanmamış ise de, anılan bilirkişi raporu hükme esas alınmadığı gibi, 23.02.2010 tarihinde hakim havalesi ile dosya içerisine konulmuş olması karşısında, bu husus, sonuca etkili görülmediğinden, tebliğnamedeki 1 numaralı; gerekçeli karar başlığında, suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi, mahallinde ilavesi mümkün noksanlık olarak kabul edildiğinden, tebliğnamedeki 2 numaralı; sanığın, “Yolun ortasında, karanlık, çuval gibi bir şey gördüm.” şeklindeki, eşi tanık... tarafından da doğrulanan savunmasına, trafik kazası tespit tutanağında yer alan kaza yeri krokisinde, sağ şeridin ortalarından sağa doğru yönelen araca ait sürtünme izlerinin gösterilmesine, ölenin arkadaşı tanık......'ın, soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, ölenin, motosikletin solunda durduğunu beyan etmesine ve bu beyanının trafik kazası tespit tutanağındaki “...yayanın sağ kenarında elle sürükleyerek götürmeye çalıştığı motosiklete çarpması sonucu kaza meydana gelmiş olup...” ibaresiyle uyumlu olmasına göre; gece vakti, aydınlatması bulunmayan, yerleşim yeri sınırları dışında, sağda 3 metre genişliğinde banketi olan, bölünmüş, iki şeritli, tek yönlü, asfalt kaplama, yüzeyi kuru devlet yolunda, mevcut haliyle yoldaki varlığı algılanamayan arızalı motosikletini, rahatlıkla kullanabileceği banketten değil, taşıt yolunun sağ şeridinden, elle sürükleyerek götürmek istediği esnada, arkasından, aynı yöne doğru, hızını, mahal şartları ve far ışığı altındaki görüşüne uydurmadan seyir eden sanığın yönetimindeki otomobil tarafından motosikleti ile birlikte çarpılmaya maruz kalan yayaya asli, sanığa tali kusur izafe eden ve hükme esas alınan Ankara Adli Tıp Grup Başkanlığı Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 13.05.2010 tarihli raporunun oluşa ve dosya kapsamına uygun olduğu, ölenin, “motosikletinin sağ tarafında, banket üzerinde yürüdüğü sırada” kazanın meydana geldiği kabulüne dayalı; ayrıca, sürücü belgeli ve alkolsüz olup, beyanına göre 70 km. süratle seyreden ve yorgun veya uykusuz olduğuna dair tespit bulunmayan sanığın kendi kişisel durumundan ya da hava, yol ve trafik koşullarından kaynaklanan bir olumsuzluk olmadığı halde, “aşırı hızlı olan sanığın, direksiyonda uyuduğu veya önünde bir engel bulunmamasına rağmen, direksiyonunu aniden sağa yöneltmesi sonucu aracının hakimiyetini kaybettiği” şeklinde, dosya kapsamındaki delillerle uyuşmayan, kendi içerisinde tutarsız ve tamamen varsayıma dayalı açıklamalarla kazanın oluşumunda sanığın tam kusurlu olduğunu belirten 21.02