muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7641, Karar No: 2018/1254, Tarih: 20.02.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/7641 E.  ,  2018/1254 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Hasımsız görülen davada .... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/04/2016 tarih ve 2016/212-2016/421 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili dernek tarafından tutulan, .. .... İl Dernekler Müdürlüğü tarafından onaylanan “Alındı Belgesi Kayıt Defteri”nin kaybolduğunu, dernekte yapılan rutin kontroller sonrası defterlerin hazırlanması sırasında kayıp olduğunun anlaşıldığını ileri sürerek belgesi kayıt defteri için zayi belgesi verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; Dernekler Yönetmeliği’nde derneğe ait alındı belgelerinin ve buna ilişkin defterin zayi halinde olumsuz bir durumun tespiti için mahkemeden karar alınacağına ilişkin bir hükmün bulunmadığı, aksi düşünülse dahi, davacı derneğe ait alındı belgeleri kayıt defterinin kaybolmaması için gerekli özen ve dikkatin gösterildiğinin ispatlanamadığı, delil olarak sunulan tutanak ve karar defterinde sadece defterin kaybolduğundan söz edildiği, kayboluş şekli ve gerekli özen ve dikkatin gösterildiğine buna rağmen elde olmayan bir nedenle kaybolduğuna ilişkin bir açıklama olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.....
Yargıtay — Esas No: 2014/7720, Karar No: 2015/7089, Tarih: 02.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/7720 E.  ,  2015/7089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 2005 yılı 11. ayından 2010 yılı Ağustos ayına kadar davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının davalı şirkete ait işyerinde 19/12/2005-16/08/2010 tarihleri arasında kesintili olarak ve asgari ücretle toplam 972 gün çalıştığı, bu çalışmalarından 384 gününün davalı ... bildirilmediğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 19/12/2005-05/01/2006 arasında 18 gün, 21/02/2006-26/03/2007 arasında 264 gün, 30/05/2007-10/04/2008 arasında 133 gün, 04/06/2008-20/03/2009 arasında 73 gün, 03/06/2009-17/02/2010 arasında 84 gün, 18/06/2010-16/08/2010 arasında 16 gün davalı şirkete ait 1073094 sicil numaralı işyerinden hizmet bildiriminin yapıldığı, dönem ve imzasız ücret bordrolarının olduğu, tanık beyanlarının alındığı ancak tanık beyanları arasında çelişkiler bulunduğu, 2005 Aralık -2007 Aralık arası imzalı puantaj cetvellerinin ve 2008 Ocak-2010 Ağustos ayları için imzasız bilgisayarda düzenlenmiş puantaj cetvellerinin sunulduğu, davacının bildirimlerinin bu puantaj cetvellerine uygun olarak yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliğinin kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Somut olayda; davalı işyerinde yapılan çalışmanın kesintisiz ve ayda 30 gün üzerinden olduğuna dair tanık beyanları arasında çelişkiler bulunduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca hükme esas alınan bilirkişi raporunda, imzalı puantaj kaydı olmayan 2008/1-2010/8. aylar arasında kalan dönem yönünden işe giriş-çıkış tarihleri arasında ayda 30 üzerinden kesintisiz çalıştığı ve işe giriş-çıkış tarihleri arasında iş aktinin askıda kaldığı kabul edilerek davacının eksik günlerinin tespitinin yapılacağının bildirilmiş olmasına rağmen eksik günlerinin tespiti hususunda hazırlanan tabloda, davacının 10/04/2008 ve 20/03/2009 tarihlerindeki çıkışından sonra ayda 30 gün üzerinden çalıştığı kabul edilerek tespit yapıldığı anlaşılmış olup diğer aylarda yapılan çalışılan gün sayısının tespitinin neye dayanarak 30 günün altında tespit edildiği ve eksik gün sayısının belirlendiği anlaşılamamıştır.

Yapılacak iş, davacının çalıştığı günlerinin davalı işyerinde tutulan kayıtlara uygun olarak Kuruma bildirildiğini göz önünde bulundurarak davalı işyerinde yapılan çalışmanın kesintisiz ve ayda 30 gün üzerinden olup olmadığına dair tanık beyanları arasındaki çelişkiyi gidermek, bilirkişi raporunda 2008/1-2010/8. aylar arasındaki çalışılan gün sayılarının neye göre tespit edildiğini bilirkişiye açıklattırıp sonucuna göre karar vermekten ve davacının çalıştığı sürelerin Kuruma eksik bildirildiğinin kanıtlanamaması durumunda ise davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Zumdieck Konserve Dondurulmuş Gıda Ltd.Şti.'ne 02/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4788, Karar No: 2015/7757, Tarih: 30.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4788 E.  ,  2015/7757 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı - karşı davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı bir sebeb olmaksızın işverence fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalılar, davacının herhangi bir alacağı olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davacı tarafından davalı işyerinde genel müdür olarak çalıştığı iddia edilip davalı- karşı davacı tarafça da bu iddiaya karşı açık bir itirazda bulunulmadığından davacının davalı ... genel müdür olarak çalıştığından uyuşmazlığın işveren ile işveren vekili arasındaki vekalet ilişkisinden kaynaklandığı gerekçesiyle dava ve karşılık davaya bakmanın İş Mahkemelerinin görevine girmediği gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda İş Mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1. maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, İş Mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

4857 sayılı İş Kanununun 1'inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4'üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

Kanunun 2'nci maddesinde bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişi işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işveren olarak tanımlanmıştır. İşçi ve işveren sıfatları aynı kişide birleşemez.

Yasanın 8'inci maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

Limited Şirket Müdürünün ve ortağının açtığı davada, şirket ile müdür ve ortak arasındaki ilişkinin niteliği ve dolayısı ile görevli mahkemenin belirlenmesi öncelikle çözümlenmesi gereken sorundur.

Yasanın 8'inci maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

Limited Şirket Müdürünün ve ortağının açtığı davada, şirket ile müdür ve ortak arasındaki ilişkinin niteliği ve dolayısı ile görevli mahkemenin belirlenmesi öncelikle çözümlenmesi gereken sorundur.

Genel olarak tüzel kişiler, hak ehliyetine sahip kişiler olarak, yaradılışı gereği insana özgü niteliklere bağlı durumlar dışındaki bütün haklara sahip olabilirler. Keza fiil ehliyetine sahiptirler, dolayısı ile kendi eylemleri sonucu hak sahibi olabilir, sahip oldukları hakları kullanabilir ve bunlar üzerinde tasarrufta bulunabilirler. Tüzel kişi soyut bir varlık olduğuna göre onun iradesini oluşturacak ve oluşan iradeyi açıklayacak organları vardır. Hukuk düzeni organların belirli kişi veya kişilerden oluştuğunu kabul etmiştir. Tüzel kişide genel kurul, yönetim kurulu ve denetim kurulu gibi organlar bulunur. Genel kurul ortakların oluşturduğu karar organı iken, seçimle oluşan yönetim kurulu temsil, denetim kurulu ise denetim organıdır. Limited şirketin icra işlerinin yapmak ve ortaklığı temsil etmek üzere ortaklığa müdür veya müdürler atanabilir. Müdür veya müdürler limited ortaklığın ortaklarından seçilebileceği gibi, ortak olmayan kişilerden de seçilebilir. Limited ortaklık sözleşmesinde ortaklığın idare ve temsili ayrıntılı biçimde gösterilebilir. Sözleşmede aksi kararlaştırılmamış olmadıkça, ortaklar hep birlikte müdür sıfatıya ortaklık işlerini idare ve temsile yetkilidir. Bu durumda limited şirketin ortak müdürleri organ olmaları nedeniyle yönetim hakkı, emir ve talimat yetkisini kullanabilir. İşçiye özgü şahsi bağımlılık unsuru ortak müdürlerde görünmez, Şirketi doğrudan doğruya işveren olarak temsil ederler. Bu nedenlerle ortak müdürlerin konumunu iş yasası kapsamında değerlendirme olanağı yoktur.

Ortak olan ile olmayan müdür arasında yetki ve sorumluluk açısından hiçbir fark yoktur. Ortak olmayan müdürler de limited şirketin organı sayılır. Şirketin işverenidir ve şirketle aralarındaki ilişkiyi iş sözleşmesi kapsamında değerendirme ve müdürleri işçi sayma olanağı yoktur.

Ortak olan ile olmayan müdür arasında yetki ve sorumluluk açısından hiçbir fark yoktur. Ortak olmayan müdürler de limited şirketin organı sayılır. Şirketin işverenidir ve şirketle aralarındaki ilişkiyi iş sözleşmesi kapsamında değerendirme ve müdürleri işçi sayma olanağı yoktur.

Müdür olmayan limited şirket ortağının şirket ortağı statüsü yanında ayrıca şirketin işçisi olarak çalışması mümkündür. Şirket ortağının işçi olarak çalıştığının kabulü için özellikle kişisel bağımlılık unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediğine bakılmalıdır. İşverenin otoritesi altında çalışan onun emir ve talimatlarına göre iş görme zorunda olan işçinin iş sözleşmesin de bağımlılığı daha ziyade kişiliği ile ilgili olduğu; iş sözleşmesinin özünde bir bağımlılık/otorite ilişkisinin bulunduğu hususu dikkate alınarak değerlendirme yapılmalıdır. Bu araştırma yapılırken somut olayın tüm özellikleri ve takip eden durumlar da dikkate alınarak değerlendirilecek olan hukuki ilişkinin genel görünümüde esas alınmalıdır. Bu bağlamda şirket ana sözleşmeside dikkatlice incelenmelidir. Örneğin limited şirkette %50'den fazla paya sahip olan ortak, şirket sözleşmesinde şirket kararlarının oy çokluğu ile alınması öngörülmüş ise, kendi iradesi dışında karar alınmasını engelleyebileceğinden işçi sayılmamalıdır. Şüphesiz, burada ortağın %50'den fazla paya sahip olduğu durumlarda işçi sayılmayacağı sonucu çıkarılmamalıdır. Şirkette iki ortak var ve şirket ana sözleşmesinde %91 pay çoğunluğu ile karar alınacağı öngörümüş ve kendisi ile sözleşme akdedilen ortak %10 paya sahip ise, şirkette karar alınmasını engelleyici paya sahip olduğundan işçi sıfatını kazanamayacaktır. Zira bu tür durumlarda başkasının yönetimi altında bir iş organizasyonu içerisinde başkasının emir ve talimatlarına bağlı olarak çalışma söz konusu olmayacaktır, şu halde, limited şirket müdürü işci sayılamayacağı gibi limited şirkette sembolik bir paya sahip olmayan ve TTK'nun 536/2. maddesi veya ana sözleşmeye göre kendi iradesi dışında kararların alınmasını engelleyebileceği paya sahip olan ortaklar işçi sayılmayacaktır. Bütün olarak yapılacak değerendirmede şirket ortağına kazanç payını aşan miktarda bir ücretlendirme yapılması da ortağın işçi sayılmasına engel teşkil edecektir. Ortak için Sosyal Güvenlik kuruluşlarına prim yatırılmış olması o kişinin işçi sayılmasını gerektirmez; zira prim ödenmesi ile iş sözleşmesinin kurulmuş olduğundan söz edilemez. Böylece limited şirket müdürleri işçi sayılamayacak ise de müdür olmayan limited şirket ortağı sembolik ve alınacak kararları etkilemeyecek paya sahip ise işci sayılabilecektir.

Somut olayda davalı ... bir sermaye şirketi olmayıp davacı şirket ortağı olmadığı gibi şirketi borçlandıracak, ilzam edecek, taahhüt altına sokacak işlemleri yapmaya da yetkili olmadığı, üretim ile ilgili işlerde sınırlı yetkilerinin bulunduğu, limited şirketi temsile yetkisi bulunmadığı "genel müdür" ünvanı ile çalıştırılmışsa da Sosyal Güvenlik Kurumu belgelerinden de açıkça hizmet akti ile çalıştığı anlaşıldığından ve işveren ile işveren vekili arasındaki davaya bakmaya İş Mahkemesi görevli olduğundan işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken görevsizlik kararı verilmesi hatalıdır.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15106, Karar No: 2019/2001, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/15106 E.  ,  2019/2001 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3962, Karar No: 2010/1787, Tarih: 02.03.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/3962 E.  ,  2010/1787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen hükmün süresi içinde, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin kasko sigortacısı olduğu aracın, davalıların işleteni, sürücüsü olduğu aracın neden olduğu kaza sonucunda hasar gördüğünü hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, 1.762,99 TL’nin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın üç kez işlemden kaldırıldığı gerekçesi ile HUMK’nun 409/5. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

HUMK'nun 409/1 ve 2.maddesinde "oturuma çağrılmış olan tarafların hiç biri gelmediği veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dava yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir. Oturum gününü belli edilmesi için tarafların başvurması gereken hal-lerde, gün tesbit edilmemiş ise son işlem tarihinden itibaren bir ay geçmekle birinci fıkra hükmü uygulanır" hükmüne yer verilmiştir. Buna göre taraflardan biri, duruşmaya gelmemiş veya mazeret dilekçesi göndermiş ve

Mahkeme tarafından mazeretin kabulüne karar verilmiş ise, o tarafın davetiye ile bundan sonraki duruşmaya çağrılması gerekir. Yoksa, o tarafın duruşma gününün mahkeme kaleminden öğrenilmesine karar verilemez. Usulde, mazeret üzerine gelmeyen tarafın duruşma gününün mahkeme kaleminden öğrenilmesine dair bir hüküm de yoktur.

Somut olayda, davacı vekili 03.07.2008 tarihli duruşmaya katılamayacağını faks ile bildirmiş; mahkemece mazeret beyanının kabulüne ve duruşma gününün kalemden öğrenilmesine, duruşmanın 11.9.2008 tarihine bırakılmasına karar verilmiş, davacı vekili söz konusu duruşmaya katılmadığı ve davanın ikiden fazla işlemden kaldırıldığı gerekçesi ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Bu durumda, yukarıda açıklanan usul hükümlerine göre, mahkemece davacının mazeretli olduğu kabul edildikten sonra duruşma gününün kendisine bildirilmeden yokluğunda yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Kabule göre de, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davalı lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken fazla vekalet ücretine karar verilmesi isabetli değildir.

SONUÇ: Yukarıda 1 ve 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 02.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3560, Karar No: 2013/9071, Tarih: 06.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/3560 E.  ,  2013/9071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık ... baştan beri kavga sırasında olay yerinde olmadığını, sanık ... olay sırasında mağdurun kendisine küfür ettiğinden aralarında kavga olduğunu, beraber yere düştüklerinde mağdurun yüzünün yerdeki cam nedeni ile kesilmiş olabileceğini, Ferdi'nin yanlarında olmadığını beyan etmesi, mağdur ... 19/06/2006 tarihli hastahane polisine verdiği beyanında, sanıkların yanına geldiklerinde kazandığı parayı kendisinden istedikleri, vermeyince Ferdi'nin falçata ile yüzüne vurduğunu, kollukdaki 13/07/2007 tarihli beyanında, sanıkların yanına geldiğinde Ferdi'nin kendisine küfrettiği, ...'in arkadan kollarını tuttuğu, Ferdi'nin ise falçata ile yüzüne vurduğunu belirttiği, talimat ile alınan 24/02/2010 tarihli beyanın da ise, sanıkların amcasının çocukları olduğu, pazarda birlikte çalışırlarken kendilerinden alacağını istediği, bu yüzden aralarında kavga çıktığı ...'in kendisini tuttuğu ve Ferdi'nin falçata ile yüzüne vurduğunu bildirdiği, sanığın isnat olunan eylemi gerçekleştirdiği yönünde mağdurun birbiri ile çelişen soyut iddialarından ileri gitmeyen ve mahkumiyetini gerektirir somut ve yeterli her hangi bir delil elde edilememiş olması karşısında sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Kabule göre ise, 5237 sayılı TCK’nin 53/3. maddesine göre 53/1-c. maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun şartla tahliye tarihine kadar uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.