muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/12872, Karar No: 2024/15365, Tarih: 27.11.2024

G. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 26.01.2022 tarihli ve 2021/13167 Esas, 2022/1117 Karar sayılı ilâmı ile temyiz incelemesi yapılmak üzere dosya Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 01.03.2023 tarihli ve 2022/9-203 Esas, 2023/146 Karar sayılı kararı ile; 2006/11350 sayılı Karar'ın 6 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ve 11 inci maddelerine dayanılarak ileri sürülen taleplerin ve 18 inci madde kapsamında hazırlık ve planlama ek ders ücreti talebinin sosyal yardım mahiyetinde olmadığından reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Dairenin bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı bozulmasına, uyulan kısımlar yönünden davalı vekilinin hükme yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verilmiştir.

H. Gönderme Kararı

Dairemizin 17.05.2023 tarihli ve 2023/7931 Esas, 2023/7213 Karar sayılı ilâmıyla, direnme dışındaki temyiz itirazları yönünden davalının temyiz itirazlarının reddine, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 01.03.2023 tarihli direnme kararının bozulmasına ilişkin kararı uyarınca Dairemizin 28.04.2021 tarihli kararının "3- Davalı yönünden" başlığı altında belirtilen bozma gereğinin yerine getirilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

I. Gönderme Kararı Üzerine Mahkemece Verilen Karar

Mahkemenin 20.10.2023 tarihli ve 2023/430 Esas, 2023/727 Karar sayılı kararı ile; Bakanlar Kurulu Kararı'nın 6 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ve 11 nci maddesine dayanılarak ileri sürülen sosyal yardım mahiyetli ödeme olmadığı belirtilen, resmî okul çalışanlarının ücretinin eki niteliğinde sayılması gereken ödemelerden kabul edilmesi gereken hazırlık ve planlama (egzersiz) ve de seminer ücreti alacak taleplerinin reddi ile bozma dışındaki kalan kazanılmış hak hâlindeki önceki karardaki miktarlarla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İ. Dördüncü Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 14.02.2024 tarihli ve 2024/881 Esas, 2024/2181 Karar sayılı ilâmı ile; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmiş, Mahkemece Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararına uyulmasına karar verilmiş olmasına rağmen kararın gereklerinin yerine getirilmediği, okulda bulunma zorunluluğu ek ders ücretine ilişkin talebin reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi hatalı olduğu gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

J. Mahkemece Dördüncü Bozmaya Uyularak Verilen Karar

J. Mahkemece Dördüncü Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Bakanlar Kurulu Kararı'nın 6 ncı maddesinin üçüncü fıkrası ve 11 nci maddesine dayanılarak ileri sürülen sosyal yardım mahiyetli ödeme olmadığı belirtilen, resmî okul çalışanlarının ücretinin eki niteliğinde sayılması gereken ödemelerden kabul edilmesi gereken hazırlık ve planlama (egzersiz) ve de seminer ücreti ve okulda bulunma zorunluluğu ek ders ücretine ilişkin alacak taleplerinin reddi ile bozma dışındaki kalan kazanılmış hak hâlindeki önceki karardaki miktarlarla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; kararın kesin olmadığını, davacının iş sözleşmesini istifa ederek sona erdirdiğinden bakiye süre ücretinden kaynaklı tazminata hükmedilmesinin ve hükmedilen alacaktan davacının bu süre zarfında elde ettiği ve elde etmekten kaçındığı gelirlerin indirilmemesinin hatalı olduğunu, davacının hazırlık ve planlama ücretine (egzersiz ücreti) hak kazanmadığını, davacının dersi olmadığı zamanlarda okulda bulunma zorunluluğunun olmadığını, bu sebeple doğan ek ders alacağının da sosyal yardım niteliğinde olmadığını, davacının ek ders ücretine hak kazanması hâlinde karşılığı ödendiğinden ek ders ücreti alacağının reddi gerektiğini, eğitim ve öğretime hazırlık tazminatının Devlet okullarında çalışan öğretmenler için getirildiğini, davacının bu tazminata hak kazanmadığını, ayrıca dava ve ıslah dilekçesinde talep edilen tutarların net mi brüt mü olduğu belirtilmediği hâlde Mahkemece taleplerin net olduğu değerlendirilerek hüküm kurulmasının hatalı olduğunu belirterek Mahkeme kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararına uyulmasına karar verilmesine rağmen karar gereğinin yerine getirilip getirilmediği ve davacının 2006/11350 sayılı Karar'ın 18 inci maddesi kapsamındaki okulda bulunma zorunluluğu ile ilgili düzenlemeye göre ek ders ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 5580 sayılı Kanun'un 1, 2, 8, 9 uncu maddeleri, 2006/11350 sayılı Karar.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. 5580 sayılı Kanun'un 1, 2, 8, 9 uncu maddeleri, 2006/11350 sayılı Karar.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Mahkemece verilen 12.09.2024 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davalının yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Ek karar yönünden alınan temyiz harçlarının istek hâlinde temyiz edene iadesine, asıl karar yönünden aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

27.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8725, Karar No: 2015/13823, Tarih: 08.09.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/8725 E.  ,  2015/13823 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/22319

Resmi belgede sahtecilik suçundan şüpheliler E.. K.. ve M.. P.. haklarında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Malatya Cumhuriyet Başsavcılığının 02/03/2012 tarihli ve 2012/3996 soruşturma, 2012/344 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri itibariyle dosyanın Pendik Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/06/2012 tarihli ve 2012/43434 soruşturma 2012/7157 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesince verilen Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğuna dair 29/06/2012 tarihli ve 2012/1223 değişik iş sayılı kararı müteakip, bu kez dosyanın suç yeri itibari ile Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 04/06/2014 tarihli ve 2012/181341 soruşturma, 2014/4977 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, daha önce merci kararı bulunduğundan dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 19/06/2014 tarihli ve 2014/59815 soruşturma, 2014/6653 sayılı yetkisizlik kararına karşılık İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca 24/07/2014 tarihli ve 2014/97942 soruşturma. 2014/6257 sayılı karar ile yeniden yetkisizlik kararı verilerek dosyanın merciye gönderilmesi üzerine, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğuna ilişkin İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/08/2014 tarihli ve 2014/283 Değişik İş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, soruşturmanın evveliyatında Malatya ve İstanbul Cumhuriyet Başsavcılıklarınca yetkisizlik kararı verilmesi üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 161/7. maddesi gereğince merci Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29/06/2012 tarihli ve 2012/1223 değişik iş sayılı karar ile Pendik (İstanbul Anadolu) Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğunun tespit edildiği ve bu kararın kesin olduğu cihetle İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca yeniden yetkisizlik kararı verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 13.01.2015 gün ve 94660652-105-34-12036-2014-949/2281 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 13/08/2014 tarihli ve 2014/283 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12655, Karar No: 2011/5586, Tarih: 09.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12655 E.  ,  2011/5586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31.03.2009 tarih ve 2008/37-2009/101 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin “Pado dondurma’da lezzetin zirvesi + şekil” ibareli markanın 30 ve 35. sınıflarda tescili başvurusuna müvekkili adına kayıtlı “PANDA” ibareli markasına benzer olduğu gerekçesiyle yaptıkları itirazın reddedildiğini, tescili istenilen ibare ile anılan markalar arasında aynı ve ayırt edilemeyecek derecede benzerlik olduğunu, davacının müvekkilinin tanınmışlığından faydalanmak istediğini ve kötüniyetli olduğunu ileri sürerek,YİDK kararının iptaline, tescil edilmişse markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK kararının doğru olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Kılıçoğlu Gıda Ltd. Şti vekili, müvekkilinin 29, 30 ve 35. sınıflarda tescilli “PADO”, “PADDO”, “PADO+ şekil”, "PALDO+şekil” ibareli markaların maliki olduğunu, bu markaların reklam gücünü arttırmak amacıyla “PADO” ibaresinin yanına “dondurmada lezzetin zirvesi” sloganını eklemek için başvuru yaptıklarını, davacı markası “panda” ibaresinin ve panda şeklinin müvekkiline ait farklı sınıflarda tescilli markalarda hiçbir şekilde kullanılmadığını, benzerlik bulunmadığını, davacının tanınmışlık iddiasının yerinde olmadığını, müvekkilinin 2000 yılından bu yana tescilli markasını yeni bir sloganla tescil ettirmek istemesinin kötüniyetli olarak nitelendirilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının 27.04.2004 tarihinde “Pado dondurma’da lezzetin zirvesi + şekil” ibareli markanın tescili başvurusuna davalının dava konusu gerekçelerle ve dava dışı Yaşar Dondurma ve Gıda Maddeleri A.Ş. tarafından “mado” ibareli tanınmış markalarına benzer olduğu gerekçesiyle itiraz ettikleri, TPE tarafından davacı itirazının iltibasa yol açacak derecede benzerlik olmadığı gerekçesiyle reddine, dava dışı Yaşar A.Ş.'nin itirazının markaların iltibasa yol açabilecek kadar benzer olduğu gerekçesiyle kabulüne ve başvurunun “dondurmalar, buz kremler, yenilebilir buzlar” için reddine karar verildiği, davacı adına 29, 30 ve 35. sınıflarda tescilli “Panda” asıl unsurlu bir çok markanın davalı markasıyla herhangi bir benzerliği bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25237, Karar No: 2012/33832, Tarih: 04.04.2012

**15. Ceza Dairesi         2011/25237 E.  ,  2012/33832 K.**

* NİTELİKLİ DOLANDIRICILIK

* SAHTE İLAÇ KUPÜRÜ

* EKSİK SORUŞTURMA

* TÜRK CEZA KANUNU (5237) Madde 204

* TÜRK CEZA KANUNU (5237) Madde 158

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: SANIKLARIN SAHTE İLAÇ FİYAT KUPÜRLERİNİ KULLANARAK HAKSIZ MENFAAT TEMİN ETMEK SURETİYLE DOLANDIRICILIK VE RESMİ BELGEDE SAHTECİLİK FİİLLERİNİ İŞLEDİKLERİNİN İDDİA OLUNMASI NE­DENİYLE; SİPARİŞ FİŞLERİ, FATURALAR VE SEVK İRSALİYELERİ ARAŞTIRILIP, VARSA ECZANE İLE ECZA DEPOLARI KAYITLARI ÜZERİNDE KARŞILAŞTIRMALI OLARAK İNCELEME YAPTIRILARAK SUÇA KONU KUPÜRLERİN İLAÇLARIYLA BİRLİKTE ECZA DEPOLARINDAN ALINIP ALINMADIĞININ TESPİTİ, REÇETE SAHİBİ HASTALAR DİNLENİP, GEREKİRSE YAZI VE İMZALARIN KİMİN ELİ MAHSULÜ OLDUĞU HUSUSUNDA UZMAN BİLİRKİŞİDEN RAPOR ALINMASI VE BAĞLANTILI DOSYALARIN BİRLEŞTİRİLMESİNDEN SONRA HUKUKİ DURUMLA­RININ TAKDİR VE TAYİNİNİN GEREKTİĞİ GÖZETİLMELİDİR.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların sahte ilaç fiyat kupürlerini kullanarak katılan kurumdan haksız para tahsili suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik fiillerini iş­lediklerinin iddia olunduğuna göre, sanıkların savunmaları ve dinlenen tanık anlatımları karşısında, reçetelere yapıştırılan ve sahte olduğu iddia olunan kupürlere ait ilaçları suç tarihinden önce ecza depolarından satın alındığına ilişkin sipariş fişleri, faturalar ve sevk irsaliyeleri olup olmadığı araştırılıp, varsa eczane ile ecza depoları kayıtları üzerinde karşılaştırmalı olarak inceleme yaptırılarak suça konu kupürlerin ilaçlarıyla birlikte ecza depolarından alınıp alınmadığının tespiti reçete sahibi hastalar dinlenerek muayene olup reçete konusu ilaçları alıp almadıklarının sorulması, gerekirse sanıklar ile suç ta­rihlerinde işyerinde çalışan kişilerin yazı örnekleri de alınarak reçeteler ile faturalardaki ilaç bedellerinin ödenmesine ilişkin tahakkuk belgelerindeki yazı ve imzaların kimin eli mahsulü olduğu hususunda uzman bilirkişiden rapor alınması ve S.Tufan hakkında suç ihbarında bulunulduğu anlaşılmakla, dava açılmış ise bu dava ile, açılmamış ise soruşturma sonucunda dava açılması sağlanarak her iki dava dosyasının birleştirilmesi sağlandıktan sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 04.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: 2011/240, Tarih: 22.11.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/9–198 E.  ,  2011/240 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname: 2010/147172

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

Taksirle ölüme ve yaralamaya neden olma suçundan sanık Ş.K.’nun, 5237 sayılı TCY’nın 85/2. maddesi uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Yasanın 53/6. maddesi uyarınca sürücü belgesinin 1 yıl süreyle geri alınmasına, mahsuba ve tutukluluk halinin devamına ilişkin, Ereğli Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.06.2008 gün ve 160–113 sayılı hüküm, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 06.04.2009 gün ve 1380–3904 sayı ile;

“Katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Sanık müdafiinin temyizine gelince;

Olayın 28.08.1999 tarihinde meydana geldiği, akabinde jandarmaya yapılan kaza ihbarından sonra olay yerinde düzenlenen tutanakta ölenin kullandığı mobilete bir kamyonun çarptığının vurgulandığı, ancak sanığın ve aracın plakasının belirlenemediği, mağdurun, olayın oluşu ile ilgili kayda değer bilgi vermediği, kendilerine bir aracın çarparak kaçtığını söylediği, sanığın belirlenememesi üzerine evrakın Cumhuriyet savcılığınca daimi aramaya alındığı, 2004 yılında sanığın ağabeyinin muhtar adayı olup seçimi kazanmasından sonra köyde olaya sanığın neden olduğuna ilişkin dedikodu başlaması üzerine jandarmanın olaya yeniden el atıp tarafları dinlediği ve bunun sonucunda sanık hakkında atılı suçtan dava açıldığı anlaşılmaktadır.

Ölüm ve yaralama ile sonuçlanan olayda, sanığın kullandığı midibüsle içinde köylüler olduğu halde köye dönerken ölenin kullandığı mobilete çarptığı iddiasıyla dava açılmıştır. Olayın köyler arasında meydana geldiği, sanığın kullandığı araç içerisinde düğünden dönen onbeş yirmi kişinin bulunduğu, bu kişiler tarafından olay sırasında ileri sürülmüş bir beyan olmadığı, aynı araçta bulunan tanıklardan bazılarının olaydan beş yıl sonra sanığın mobilete çarptığını, bazılarının ise hiç kaza olmadığını ve böyle bir olayı görmediklerini söyledikleri, köy yerinde onbeş yirmi kişinin bulunduğu midibüsün yolda mobilete çarpmasını görüp olaya seyirci kalmaları veya olayı hemen akabinde ilgililere bildirmemeleri yahut olayla ilgili bir şey söylememeleri hayatın olağan akışına ve beşeri özelliklere uygun olmayıp, hükme esas alınan tanık beyanları arasındaki çelişkiler de nazara alındığında sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilmeden yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi” isabetsizliğinden oy çokluğu ile bozulmuş,

Daire Başkanı M. A. ile Daire Üyesi E. E.ise;

Daire Başkanı M. A. ile Daire Üyesi E. E.ise;

“Dosyadaki bilgi ve belgeleri isabetle değerlendiren, yargılama sürecinde sanığı, müştekiyi, katılanı ve tanıkları dinleyip gözlemleyen ve duruşmada ortaya konan delilleri vicdani kanaatine göre değerlendiren mahkemenin; toplanan kanıtların takdir ve değerlendirilmesinde, suçun sübutunun kabulünde, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde niteliğinin tayin ve temel cezanın takdirinde, savunmanın inandırıcı gerekçelerle reddedilmesi ile lehe kanun saptanmasında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan hükmün onanmasına karar verilmesi gerektiği” görüşüyle karşıoy kullanmışlardır.

Ereğli Ağır Ceza Mahkemesi ise 24.11.2009 gün ve 119–177 sayı ile;

“Savunmaya, katılanların beyanlarına, delillere ve tüm dosya kapsamına göre;

Sanık Ş.K. olay günü sevk ve idaresindeki ... plakalı Fiat marka, .. otobüs ile gittikleri K..Köyündeki düğünden K.Köyüne dönerken, saat 23.00 sıralarında olay mahalline geldiği sırada, kendisiyle aynı istikamette gitmekte olan G.A.’ın sevk ve idaresindeki .. plakalı motosiklete arkadan çarpması sonucu meydana gelen kazada G.A.ölmüş, A.M.hayati tehlike geçirecek, 25 gün iş ve güçten kalacak ve basit bir tıbbi müdahale ile iyileşemeyecek şekilde yaralanmıştır.

Sanık kazadan sonra durmadan olay yerini terk etmiştir.

Olay; kazanın meydana geldiği 28.08.1999 tarihinden 18.05.2004 tarihine kadar yaklaşık beş yıl süreyle faili meçhul olarak kalmıştır.

Trafik Bilirkişisi E.T. tarafından düzenlen raporun ikinci maddesinde belirtilen oluş ve kabul ile Adli Tıp Kurumu Ankara Adli Tıp Grup Başkanlığı Trafik İhtisas Dairesince düzenlenen rapora göre, olayda sanık Ş. K.tamamen kusurlu olup, motosiklet sürücüsü maktul G.A.ise kusursuzdur. Mahkememizce sanık Ş.K.’nun tam kusurlu, motosiklet sürücüsü maktulün ise kusursuz olduğu yönündeki raporlar olayın oluşumuna ve dosya kapsamına uygun bulunmuştur.

Sanık suçlamayı kabul etmemiş, kazaya karıştığı yönünde beyanda bulunan tanıkların, muhtarlık seçiminden kaynaklanan husumetle kendisine iftira attığı yönünde savunmada bulunmuş, suça konu araçta bulunan bazı kişiler de kazaya tanık olmadıklarını beyan etmiş iseler de; gerek savunma, gerekse tanık beyanlarına göre sanığın sevk ve idaresindeki araç ile olayın meydana geldiği 28.08.1999 günü saat 23.00 sıralarında olay yerinden geçtiği sabittir.

Sanık suçlamayı kabul etmemiş, kazaya karıştığı yönünde beyanda bulunan tanıkların, muhtarlık seçiminden kaynaklanan husumetle kendisine iftira attığı yönünde savunmada bulunmuş, suça konu araçta bulunan bazı kişiler de kazaya tanık olmadıklarını beyan etmiş iseler de; gerek savunma, gerekse tanık beyanlarına göre sanığın sevk ve idaresindeki araç ile olayın meydana geldiği 28.08.1999 günü saat 23.00 sıralarında olay yerinden geçtiği sabittir.

Tanıklar İ.B. C.Y., H.K., İ.S.ve Ş. S. görgüye dayalı beyanlarına göre; olay günü saat 22.00 ila 24.00 sıralarında sanık tarafından sevk ve idare edilen araçla K.Köyündeki düğünden K.Köyüne döndükleri sırada S.Köyü yakınlarındaki köprüye varmadan önce önlerinde giden mobilete sanık aracının sağ ön tarafı ile çarpmış, çarpma sonucu mobilette bulunan iki kişiden birisinin kafası sanığın aracının ön camının sağ alt tarafına gelmiş ve aracın camı çatlamıştır. Hatta bu sırada kaza nedeniyle sanık kullanmakta olduğu aracı sola doğru kırdığı için karşıdan gelen bir tır korna çalarak uyarıda bulunmuş ve sanığın kullandığı aracı sıyırıp geçmiştir. Sanık olay mahallinde durmadan gitmiş, babası da sanığa durmaması konusunda telkinde bulunmuştur.

Görüldüğü gibi tanıklar İ. B., C. Y., İlyas S., Ş.S.. ve H.K.’nun kazanın oluşumuna dair görgüye dayalı beyanları ile kazanın olduğu tarih ve saatte sanığın kullandığı aracın olay mahallinden geçtiğinin sabit olması karşısında; sanığın kazaya karışmadığı yönündeki beyanlarına ve bu yöndeki soyut ifadelerden ibaret diğer tanık beyanlarına itibar etmek mümkün değildir. Ayrıca kaza olduğu yönündeki tanık beyanlarının muhtarlık seçiminden doğan husumetten kaynaklandığı yönündeki beyanlara, kazanın olduğu yönünde yer, tarih, saat belirtmek ve olayı anlatmak suretiyle görgüye dayalı olarak beyanda bulunan beş tanığın bulunması, kaza günü ve saatinde sanığın kullandığı aracın olay mahallinden geçtiğinin sabit olması karşısında, tanıkların iftira atmaları değil var ise sanığa olan kızgınlıkla faili meçhul kalmış bir olayı açığa çıkardıklarının kabulü gerekir.

Açıklanan sebeplerle mahkememizde kamu davasına konu kazayı gerçekleştiren kişinin sanık olduğu hususunda tam bir vicdani kanaat oluşmuştur.