muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9571, Karar No: 2023/3110, Tarih: 19.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/9571 E.  ,  2023/3110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/103 E., 2022/108 K.

SUÇ : Taksirle ölüme ve yaralamaya neden olma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında Dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.2015 tarihli ve 2014/52 Esas, 2015/13 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 50 inci maddesinin dördüncü fıkrası ile birinci fıkrasının (a) bendi, 52 inci maddesinin iki ve dördüncü fıkraları uyarınca 12.100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.2015 tarihli ve 2014/52 Esas, 2015/13 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan sanık ... tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 28.09.2021 tarihli ve 2019/11999 Esas, 2021/6285 Karar sayılı kararı ile sanığın kazanın meydana gelmesinde asli ve tam kusurlu olduğunu kabulle temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerekirken, sanık hakkında alt sınırdan cezaya hükmolunduğu ve kabul göre de hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmediği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.09.2022 tarihli ve 2021/103 Esas, 2022/108 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 85 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 2 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 15.11.2022 tarihli ve 2022/139309 sayılı eksik cezaya hükmolunduğu gerekçesi ile hükmün bozulması görüşünü içeren Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyiz isteği; kusura, ceza miktarına ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz isteği; ceza miktarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 15.11.2022 tarihli ve 2022/139309 sayılı eksik cezaya hükmolunduğu gerekçesi ile hükmün bozulması görüşünü içeren Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyiz isteği; kusura, ceza miktarına ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz isteği; ceza miktarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dinar Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde; "Olay tarihinde sanık ...'ın gece vakti aydınlatmanın olmadığı tek yönlü iki şeritli Sandıklı Keçiborlu yolunda sevk ve idaresindeki ... plakalı aracı ile seyir halindeyken önünde seyir eden ve katılan sanık ...'ın sevk ve idaresinde bulunan...plaka sayılı araca arkadan çarptığı, çarpma sonucu meydana gelen kazada sanık ...'in aracında bulunan ... ile diğer araçta bulunan katılan sanık ...'ı yaralandıkları, katılan sanık ...'ın aracında bulunan ...'nün ise vefat ettiği, sanık ...'ın far ışıkları altında ve güvenli sürüş mesafesini koruyarak kontrollü bir şekilde seyir etmesi gerekirken bu yükümlülüğüne aykırı davranarak katılan sanık ...'ın aracına arkadan çarparak kazaya sebebiyet verdiği ve birden fazla kişinin ölümü ile yaralanmasına sebebiyet verdiği, sanığın bu nitelikteki eyleminin TCK'nın 85/2.maddesinde düzenlenen taksirle ölüme ve yaralanmaya neden olma suçunu oluşturduğu anlaşıldığından sanığın cezalandırılmasına ...

... Her ne kadar sanık olay günü nişanlısı ile olay günü bulundukları ... ile seyir halinde olduklarını çarpmış oldukları arabanın bir anda önüne çıktığını, uzun farlarının açık olduğunu, öndeki aracın arka lambalarının yanmadığını, kazanın oluşmasında herhangi bir kusurunun olmadığını, diğer katılan sanığın alkollü olduğunu savunmuş, katılan ... da sanığın savunması doğrultusunda beyanda bulunmuş ise de katılan sanık ...'ın kullanmış olduğu, aracın ışık donanımın olmadığına dair kaza tespit tutanağında herhangi bir belirlemenin yapılmadığı, bu hususa ilişkin sanık ... ve katılan ...'nın beyanı dışında herhangi bir delilin bulunmadığı, her ne kadar bilirkişi raporunda katılan sanık ...'ın asli kusurlu, sanık ...'in ise tali kusurlu olduğu belirlenmiş ise de yukarıda açıklanan sebep ile sanık ...'in takip mesafesini korumayarak kazaya sebebiyet verdiği, katılan sanık ...'ın alkollü olmasının kazanın oluşumunda herhangi bir etkisinin olmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde sanık ...'in asli kusurlu olduğunun kabulünün gerektiği, bu sebeplerle sanık ...'in üzerine atılı suçun sabit olduğu anlaşıldığından cezalandırılmasına karar verilmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

Sanık hakkında TCK'nın 61.maddesinde sayılan hususlar ve sanığın asli ve tam kusurlu olması göz önüne alınarak alt hadden uzaklaşılarak temel ceza belirlenmiş, sanığın dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışının olmaması sebebiyle TCK'nın 62.maddesi uyarınca indirim yapılmış, asli kusurlu olması sebebiyle sanık hakkında hükmolunan ceza bakımından seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesine yer olmadığına karar verilmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir.

2. Sanık aşamalardaki beyanında kusuru olmadığı yönünde savunma yapmıştır.

3. Katılan aşamalarda sanıktan şikayetçi olduğunu beyan etmiştir.

4. Olay sonrası kolluk tarafından düzenlenen 08.04.2014 tarihli kaza tespit tutanağında sanık ...'ın nündeki aracı güvenli mesafeden izlememesi nedeniyle asli kusurlu, Katılan sanık ...'ın kusursuz olduğu yönünde görüş bildirilmiştir.

5. Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığı'nın 20.11.2014 tarihli raporunda sanık ...'ın "sevk ve idaresindeki ... ile seyir halinde iken far ışıkları altında kontrollü bir şekilde seyir etmesi gerekirken bu hususlara riayet etmemesi neticesinde meydana gelen kazada dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı ile" tali derecede kusurlu, katılan sanık ...'ın "sevk ve idaresindeki ... ile seyir halinde iken aracının teknik özelliklerini yol ve hava durumuna göre ayarlaması gerekikrken bu hususlara riayet etmeyerek aydınlatmanın olmadığı bölgede ışık donanımsız şekilde seyir halinde iken geldiği olay mahallinde ışık donanımsız olmasından dolayı kendisini geç fark eden ... tarafından meydana gelen kazada dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı ile" asli derecede kusurlu olduğu yönünde görüş bildirilmiştir.

6. Katılanların yaralanmalarını gösterir raporlar ve adli ölü muayene tutanağı dosya içerisinde yer almaktadır.

IV. GEREKÇE

1. Gece vakti aydınlatmanın olmadığı tek yönlü iki şeritli Devlet karayolunda sanık ...'ın idaresindeki araçla önünde aynı istikamette seyir halinde olan katılan sanık ...'ın idaresindeki araca arkadan çarpması neticesinde, iki aracın da yolun sağından çıkarak şarampole sürüklenmesiyle meydana gelen kaza neticesinde, katılan sanık ...'ın aracında yolcu olarak bulunan ...'nün hayatını kaybettiği, ...'ın ve sanık ...'ın aracında yolcu olarak bulunan nişanlısı ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda, dosya kapsamındaki beyanlar, raporlar ve tüm belgelerin Dairemizce incelenmesi üzerine yapılan değerlendirme neticesinde sanık ...’ın öndeki araca güvenli sürüş mesafesinden takip etmeyerek arkadan çarpması sonucu asli ve tam kusurlu olduğunun kabulü ile mahkumiyet hükmü kurulmasında isabetsizlik görülmemiş olup, sanık müdafiinin kusura ilişkin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

2. Asli ve tam kusurlu olan sanık hakkında mahkemece alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilen ceza miktarının yerinde olduğu anlaşılmakla, tebliğnamede bu yönde bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

2. Asli ve tam kusurlu olan sanık hakkında mahkemece alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilen ceza miktarının yerinde olduğu anlaşılmakla, tebliğnamede bu yönde bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.09.2022 tarihli ve 2021/103 Esas, 2022/108 Karar sayılı kararında sanık müdafiince ve katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3200, Karar No: 2025/10827, Tarih: 04.06.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/3200 E.  ,  2025/10827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1889 E., 2022/76 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, suç işleme kastının bulunmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yöneliktir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın paylaştığı suça konu video içeriği bütün olarak değerlendirildiğinde, seçimlere yönelik siyasi eleştiri niteliğinde olduğu ve dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraatı yerine yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Bozova Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7457, Karar No: 2022/11051, Tarih: 22.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/7457 E.  ,  2022/11051 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. Maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin davacı vekilinin isteğinin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olup, anılan maddede; Kuruma bildirilmeyen hizmetlerin sigortalı hizmet olarak değerlendirilmesine ilişkin davanın, tespiti istenen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde açılması gerekir. Bu yönde, anılan madde hükmünde yer alan hak düşürücü süre; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalışmaları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar için geçerlidir. Bir başka anlatımla; sigortalıya ilişkin olarak işe giriş bildirgesi, dönem bordrosu gibi yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi ya da çalışmaların Kurumca tespit edilmesi halinde; Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz biçimde devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez. Ne var ki; sigortalının Kuruma bildiriminin işe giriş tarihinden sonra yapılması, bir başka ifade ile sigortalının hizmet süresinin başlangıçtaki bir bölümünün Kuruma bildirilmeyerek sonrasının bildirilmesi ve Kuruma bildirimin yapıldığı tarihten önceki çalışmaların, bildirgelerin verildiği tarihide kapsar biçimde kesintisiz devam etmiş olması halinde, Kuruma bildirilmeyen çalışma süresi yönünden hak düşürücü sürenin hesaplanmasında; bildirim dışı tutulan sürenin sonu değil, kesintisiz olarak geçen çalışmaların sona erdiği yılın sonu başlangıç alınmalıdır.

Somut davada, 01.04.1992-30.11.2011 tarihleri arasında her yıl 8 ay olmak üzere (Nisan-Mayıs-Haziran-Temmuz-Ağustos-Eylül-Ekim ve Kasım aylarında) kuruma bildirilmeyen hizmet sürelerinin tespitini talep etmiş olup, mahkemece yazılı gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemece yanılgılı değerlendirilmeler esas alınarak hüküm tesis edildiği ve bozma kararının gereklerinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece 2004 yılı ve sonrası döneme ilişkin, ödeme belgelerinde davacının isminin bulunduğu yıllarda davacıya ödenen ücret karşılığı tespit edilen gün kadar çalışıldığı, anılan belgelerde davacının isminin bulunmadığı yıllarda ise çalışmanın bulunmadığına dair kabul isabetli ise de, ödeme belgeleri olmayan dönemde, hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre, herhangi bir dayanağı bulunmayan farazi bir hesaplama ile tespit edilen gün kadar çalışmanın olduğuna dair kabul isabetsizdir. Yukarıda belirtilen esaslar dahilinde, davacının çalışmalarının kesintiye uğradığı tarihten önceki dönem yönünden, kesintinin gerçekleştiği yıl sonu itibariyle dava tarihine kadar 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği göz önünde bulundurularak bir karar verilmesi gerekmektedir. Ayrıca, uyulan bozma ilamı gereğince davalı işverenin kamu kurumu olduğu ve kamu kuruluşlarında çalışanların hizmetlerinin kayıtlara geçirilmesinin ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılmasının esas olduğu belirtilmiş olup, çalışmaya dair herhangi bir kayıt bulunmayan dönemler yönünden çalışmanın ispatlanamadığı hususu gözetilerek hüküm tesis edilmesi gerekirken, mahkemece açıklanan maddi ve hukuki esaslar aykırı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Diğer taraftan, davacının çalıştığı kabul edilen sürelerin hangi ayda kaç gün olduğu, başlangıç ve bitiş tarihleri açıkça belirlenerek, hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulmuş olması da isabetsizdir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine, Üye ...'ın muhalefetine karşı; Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'nın oyları ve oyçokluğuyla, 22.09.2022 gününde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

I. UYUŞMAZLIK:

1. Çoğunluk ile aradaki temel uyuşmazlık, davalıya ait mevsimlik olan fidan ekimi, bakımı işyerinde orman köylüleri arasında mevsiminde çağrı usulü ile çağrılarak çalıştırılan sigortalı davacının bazı yıllar çağrılmaması nedeni ile hak düşürücü sürenin gerçekleşip gerçekleşmeyeceği ve ayrıca işyerinin kamu kurumu olması nedeni ile sigortalılığın kayıtlar esas alınarak tespitinin gerekip gerekmediği, bu kapsamda yazılı delil aranıp aranmayacağı noktasında toplanmaktadır.

2. Yerel mahkemenin birden fazla bozma kararı sonrası verdiği kararı çoğunluk görüşü ile tarafların temyizi üzerine;

2. Yerel mahkemenin birden fazla bozma kararı sonrası verdiği kararı çoğunluk görüşü ile tarafların temyizi üzerine;

“Somut davada, 01.04.1994-01.11.2014 tarihleri arasında her yıl 8 ay olmak üzere (Nisan-Mayıs-Haziran-Temmuz-Ağustos-Eylül-Ekim ve Kasım aylarında) kuruma bildirilmeyen hizmet sürelerinin tespitini talep etmiş olup, mahkemece yazılı gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemece yanılgılı değerlendirilmeler esas alınarak hüküm tesis edildiği ve bozma kararının gereklerinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece 2004 yılı ve sonrası döneme ilişkin, ödeme belgelerinde davacının isminin bulunduğu yıllarda davacıya ödenen ücret karşılığı tespit edilen gün kadar çalışıldığı, anılan belgelerde davacının isminin bulunmadığı yıllarda ise çalışmanın bulunmadığına dair kabul isabetli ise de, ödeme belgeleri olmayan dönemde, hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre, herhangi bir dayanağı bulunmayan farazi bir hesaplama ile tespit edilen gün kadar çalışmanın olduğuna dair kabul isabetsizdir. Yukarıda belirtilen esaslar dahilinde, davacının çalışmalarının kesintiye uğradığı tarihten önceki dönem yönünden, kesintinin gerçekleştiği yıl sonu itibariyle dava tarihine kadar 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği göz önünde bulundurularak bir karar verilmesi gerekmektedir. Ayrıca, uyulan bozma ilamı gereğince davalı işverenin kamu kurumu olduğu ve kamu kuruluşlarında çalışanların hizmetlerinin kayıtlara geçirilmesinin ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılmasının esas olduğu belirtilmiş olup, çalışmaya dair herhangi bir kayıt bulunmayan dönemler yönünden çalışmanın ispatlanamadığı hususu gözetilerek hüküm tesis edilmesi gerekirken, mahkemece açıklanan maddi ve hukuki esaslar aykırı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Diğer taraftan, davacının çalıştığı kabul edilen sürelerin hangi ayda kaç gün olduğu, başlangıç ve bitiş tarihleri açıkça belirlenerek, hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulmuş olması da isabetsizdir” gerekçesi ile bozulmuştur.