muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2665, Karar No: 2018/9029, Tarih: 05.12.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/2665 E.  ,  2018/9029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında; TCK’nun 157/1, 62/1, 52, 50/1-a. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizce uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerektiğinden bahisle hükmün bozulması üzerine, taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;... plaka sayılı aracına diğer müşteki ...'a ait ... plaka sayılı çalınan aracın kupasını taktığı ve söz konusu kupayı tamir için bırakılan aracın rengine uygun boyatarak katılana teslim ettiği ve bunun karşılığında 3.000 TL para aldığı, böylece hileli hareketlerle katılan ...'i yanıltarak kendisine yarar sağlamak suretiyle üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanık savunması, katılan beyanı ve dosya kapsamından sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanın sair temyiz itirazlarının reddine;ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''40 gün'', ''33 gün'' ve ''660 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün", "4 gün", "80 TL" adli para cezası’ ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6117, Karar No: 2015/13831, Tarih: 23.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/6117 E.  ,  2015/13831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .

TARİHİ : 09/12/2014

NUMARASI : 2013/278-2014/450

DAVACI : B.. A..

VEKİLİ : Av. E.. O..

DAVALI : B.. Ş..

Taraflar arasında görülen davada. 7. A verilen 09/12/2014 tarih ve 2013/278-2014/450 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirket ile davalı arasında 03.03.2012 tarihinde müvekkilinin kaleme aldığı Türk adlı kitabın basımı ve dağıtımı konusunda sözleşme yapıldığını, sözleşmeye göre 1100 adet kitap basılacağını, ilk baskının gelirinin %40'ının müvekkiline, %60'ının davalıya ait olacağını, kitabın basımında gofre kullanılması gerektiğinden bununla ilgili de masraf alındığını ancak gofre tekniğinin kullanılmadığını, kitabın 390 ve 391. sayfaları arasında yer alması gereken 2 sayfanın bulunmadığını, kitabın 448 sayfasından sonra başka kitaba ait sayfalar olduğunu, 1.000 adet basılan kitabın 600 adedini davalı şirketin kendisine aldığını, 400 adedini iade ettiğini, 8.500TL zararın tazmini için Bakırköy 4. 2013/3216 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlattıklarını, davalının haksız ve zaman kazanma amacıyla itirazda bulunduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile %20 inkar tazminatı ve yargılama gideri ile avukatlık masraflarının davalıya yüklenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket yetkilisi; aralarındaki telif sözleşmesine dayalı olarak 1.000 adet kitap bastırdığını, satışa arz edilen kitaptan 540 adedin satılmadığını, ve halen yayınevinde bulunduğunu, bir kısmının da halen satışta olduğunu, üzerlerine düşen yükümlülüğü yerine getirdiklerini ve davacının payının kendisine verildiğini, kitabın davacının göndermiş olduğu metinlere uygun bastırıldığını ve tüm baskılarının bandrollü olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalının ikrarına göre basılan kitapların 460 adetinin satıldığı, satış bedelinin %40'ının davacıya ödenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile...4. İcra Müdürlüğü'nün 2013/3216 esas sayılı dosyasındaki itirazın kısmen iptali ile takibin 3.680,00-TL asıl alacak üzerinden devamına, hükmedilen asıl alacağa nazaran takdiren %20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1- Dava; taraflar arasında imzalanan 03.03.2012 tarihli telif sözleşmesi ve aynı tarihli diğer sözleşmeden kaynaklı alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1- Dava; taraflar arasında imzalanan 03.03.2012 tarihli telif sözleşmesi ve aynı tarihli diğer sözleşmeden kaynaklı alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

5846 sayılı Yasa'nın 76. maddesinde bu Kanunun düzenlediği hukuki ilişkilerden kaynaklı uyuşmazlıklara ihtisas mahkemesi niteliğindeki F Mahkemelerince bakılacağı belirtilmiştir. Somut olayda; davacının eser sahibi olduğu kitapların basım işinin davalı tarafından yapıldığı, ancak davalının taraflar arasında imzalanan sözleşmeye aykırı, eksik ve kötü basım yaptığı, ayrıca sözleşmede öngörülen biçimde telif bedelini ödemediği iddia edildiğine göre, fikri haklara ilişkin uyuşmazlığı inceleyip değerlendirecek olan mahkemenin FSEK 76. maddesi uyarınca F olduğu gözetilerek görev yönünden davanın usulden reddi gerekirken, işin esasına girilerek hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün görev yönünden resen BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olamdığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10746, Karar No: 2014/17938, Tarih: 18.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/10746 E.  ,  2014/17938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :.. İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/03/2013

NUMARASI : 2010/167-2013/158

Hüküm süresi içinde davalı .... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılardan.. Genel Müdürlüğünün ... Şube Müdürlüğü Mesuliyet Sahasında kalan su, yağmur suyu kanal yapım, bakım ve rehabilitasyonu işlerini diğer davalılardan ..'ne ihale ile verdiği, işi yüklenen bu şirketin de işleri diğer davalı iki alt işverene yaptırdığı, aslında işin muvazaalı olarak verildiğini, iş sözleşmesinin haksız olarak sona erdirildiğini ileri sürerek, ihbar ve kıdem tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ve ödenmeyen ücret alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılardan . Genel Müdürlüğü ile... davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuş, diğer davalılar cevap dilekçesi vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı kanuni süresi içinde davalılardan ...İ Genel Müdürlüğü temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılardan İSKİ Genel Müdürlüğünün aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Somut olayda, davacı işçi, aylık ücretinin net 1.061,60 TL olduğunu iddia etmiştir. Dosyada mevcut ... tarafından ... Müdürlüğüne hitaben yazılı 30.07.2009 tarihli liste ekindeki personel listesinde davacı Aralık ayı ücretinin 500, 00 TL net/ay ve 61.60 TL AGİ olarak belirtilmiş olup listede davacının imzası bulunmaktadır. Davacı tarafça dosyaya sunulan işçilerin Eylül, Ekim, Kasım aylarına ilişkin maaş alacaklarına dair listede ise davacının ücreti 1.061.60 TL olarak belirtilmiştir. Dosyaya davacıya ait ücret bordrosu sunulmamıştır. Bu durumda davalılar arasında düzenlenen hizmet alım sözleşmeleri ile davacının banka hesabına ücret ödemesi yapılıyorsa banka kayıtlarının incelenerek davacının gerçek ücretinin tespit edilmesi gerekir.

3-Davacı işçinin, fazla çalışma yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

3-Davacı işçinin, fazla çalışma yapıp yapmadığı uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma ücreti alacağı konusunda hesap yapılırken davacı ile birlikte işten çıkarılan ve menfaat birliktelikleri olan tanık anlatımları dikkate alınmıştır. Mahkemece fazla çalışma ücreti alacağı konusunda sadece bu tanık anlatımına dayanılarak hüküm kurulması hatalıdır. Oysa çalışmanın geçtiği yer resmi kuruma ait olup alt işverene verilen su, yağmur suyu, kanal yapım, bakım, rehabilitasyon işini alan firmalardaki tüm çalışma süresine ait bordrolar ve eğer banka hesabına ücret ödemesi yapılıyorsa bunlara ilişkin ekstreler getirtilmelidir. Ayrıca işyerinde yapılan çalışmalara ilişkin görev tanımları, işyerine giriş ve çıkışları gösteren kayıtlar ile puantaj belgeleri dosya arasına alınmalı, işyerinde kaç personel çalıştığı, bunların sözü edilen işyerinde haftada kaç gün, kaç saat çalıştıkları, işin niteliğine göre kış veya yaz aylarında hep aynı saatler arasında mesai olup olmadığı belirlenip tüm deliller birlikte değerlendirilerek gerekirse işyerinde uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılarak fazla çalışma ücreti alacağının varlığı saptanmalıdır. Eğer yapılan araştırma sonunda kayıtlara göre davacının fazla çalışma yaptığı tespit edilmezse husumetli şahit beyanlarına dayanarak fazla çalışma alacağının varlığı kabul edilmemelidir. Bu durumda davacının fazla çalışma alacağı talebinin reddi gerekir.

Yukarıda belirtilen hususlarda araştırma yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5831, Karar No: 2014/39007, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/5831 E.  ,  2014/39007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/11/2013

NUMARASI : 2013/261-2013/139

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan Ü.. Y.. ile T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücretine hak kazandığı halde ödenmediğini ve yıllık izin kullandırılmadığını ileri sürerek, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı vekili, davada taraf sıfatlarının bulunmadığını, davanın husumetten reddi gerektiğini, halen çalıştığından yıllık izin alacağının reddi gerektiğini, fazla mesai yapmadığını savunmuştur.

Davalı B.. AŞ vekili, müvekkilinin davada husumet ehliyeti olmadığını, davayı kabul etmediklerini, müvekkilinin davacının işvereni olmadığını, davacı ile müvekkili arasında iş akdi olmadığını, hiçbir zaman müvekkilinin çalışanı olmadığını savunmuştur.

Davalı Ü.. Y.. vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, iş sözleşmesinde İstanbul Mahkemelerinin yetkili tayin edildiğini, fazla çalışmasının söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının bir kısım işçilik alacaklarına hak kazandığı gerekçesiyle fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil taleplerinin kabulüne, yıllık izin talebinin reddine, B.. A.Ş. hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalılar Ü.. Y.. ve T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılar Ü.. Y.. ile T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılar Ü.. Y.. ile T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davacının önce T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı tarafından oluşturulan geçici yönetim nezdinde ve TOKİ’den iş üstlenen B.. firması işçisi olarak çalıştığı, işyerinin daha sonra Ü.. daimi site yönetimine devredildiği anlaşılmakta olup devreden işveren olarak B.. A.Ş. ve T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ’nin sorumluluğunun, devir tarihindeki hizmet süresi ve ücret seviyesine göre doğan işçilik alacakları ile ve iki yıl süreyle sınırlı olduğunun gözetilmemesi bozma nedenidir.

3- Davacı dava dilekçesi ile 500,00 TL fazla mesai alacağı talep etmesine rağmen mahkemece fazla mesai alacağının 1.000,00 TL’lik kısmına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.