muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2582, Karar No: 2014/627, Tarih: 21.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/2582 E.  ,  2014/627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silopi Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/03/2012

NUMARASI : 2009/354-2012/108

Davacı B.. A.. tarafından, davalılar S.. U.. vd. aleyhine 07/12/2009 gününde verilen dilekçe ile araç satışı nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı S.. U.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava araç satışından kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davalılardan S.. U.. hakkındaki davanın reddine, S.. U.. hakkında açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalılardan S.. U.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, dava dışı şahıstan haricen satın aldığı aracı, bir kısmı peşin bir kısmı senet karşılığında davalılardan S.. U..'a haricen sattığını, daha sonra aracın malik tarafından verilen vekaletname ile diğer davalı S.. U..'a resmi olarak devredildiğini, bono üzerinde hem alacaklı hem de borçlu olarak S.. U..'un gösterilmesi nedeniyle alacağını tahsil edemediğini belirterek, sözleşme gereği alacaklı olduğu miktarın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama devam ederken davayı ıslah ederek bedelin tahsili yerine aracın kendisine teslim edilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davalılardan S.. U..'un usulsüz senet düzenleyerek dolandırıcılık yapmak suretiyle dava konusu aracı zilyetliğinde bulundurduğunu, aracın devri amacıyla verilen vekaletnamenin amacı dışında kullanılması nedeniyle iki kardeş arasında yapılan aktin muvazaalı olduğu kanaatine varıldığından, davalı S.. U.. hakkındaki davanının kabulüne ve aracın davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiştir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 20. maddesinde araç satışlarının yöntemi gösterilmiştir. Buna göre, noter satış senedi ile aracın mülkiyeti satın alana geçer. Aynı kanunun 20/d maddesine göre trafikte kayıtlı motorlu araçların resmi şekilde yapılmayan satış ve devirleri geçersizdir.

Somut olaya gelince; dava konusu aracın davacı tarafından haricen satın alındığı, noterde resmi devir işlemi yapılmadığından mülkiyetin kazanılmadığı anlaşılmaktadır. Davacının aracı harici yolla satın alıp, yine harici yolla satıp teslim etmesi nedeniyle satışların geçersiz olması sonucunu yaratacağından davacının aracı geri isteme hakkı yoktur. Mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek, davanın reddine karar verilmesi gerekirken aracın davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi, usul ve yasaya uygun bulunmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7773, Karar No: 2020/3991, Tarih: 08.06.2020

**12. Hukuk Dairesi         2019/7773 E.  ,  2020/3991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte borçluların sair talepleri ile birlikte takibin, yenileme emrinin ve icra kefaletinin iptalini talep ettiğ, ilk derece mahkemesince hükmün 1 nolu bendinde icra kefilliğinin iptali isteminin reddine, 2 nolu bendinde yenileme emri ve işlemsizlik nedeniyle takibin iptali talebinin reddine ve 3 nolu bendinde ise sair taleplerin reddine karar verildiği, borçlu tarafından, ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulduğu, Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile borçlunun istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının 1ve 3 nolu bentlerinin ortadan kaldırılmasına, borçlunun hükmün diğer yönlerine ilişkin istinaf başvursunun ise HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında karar verileceği hükmü yer almaktadır.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesi'nce, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesi gereğince, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, istinaf isteminin kabulü ile düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken, yeniden esas hakkında karar verilmeden ilk derece mahkemesi kararının hüküm kısmının bir kısmının muhafaza edilerek bir kısmının ortadan kaldırılması suretiyle verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararı doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, bozma nedenine göre alacaklının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8392, Karar No: 2011/11443, Tarih: 04.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/8392 E.  ,  2011/11443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

\_K A R A R\_

Dava, alt kiracılığın tespiti ve muvazaanın giderilmesi istemine ilişkin olup hasılat kirası hükümlerine tabi ticari işletmeden de kaynaklanmadığından, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 3.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 04.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24993, Karar No: 2013/21465, Tarih: 09.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/24993 E.  ,  2013/21465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı ... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait kargo işletmesinde 15 yıldır dağıtıcı olarak çalıştığını,diğer davalının yanında ise iş yerini devir aldığı 07.07.2003 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını,davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi olduğunu,iş akdinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalıkardan... A.Ş.,davacının bu davalı şirketin çalışanı olmadığını,davalı şirketin Türkiye çapında mevcut acentelik sözleşmesi yaptığı acenteden birinde çalıştığını,diğer davalı ile aralarında acentelik sözleşmesi olduğunu savunarak davanın husumet yönünden reddini istemiştir.

Diğer davalı ...,davacının 7.7.2003 tarihinde kendine ait iş yerinde çalışmaya başladığını,yıllık izin süresi sonunda işbaşı yapmadığını,devamsızlık nedeni ile iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini,iş yerinde resmi tatillerde çalışılmadığını ve fazla çalışma da yapılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunmadığı,davacının izin bitimi işe başlamayarak devamsızlık yaptığı gerekçesi ile davalılardan ...A.Ş. Yönünden davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine,diğer davalı yönünden fazla çalışma alacak talebinin kabulüne diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalılardan ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının ve davalı ...'un aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalılardan ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının ve davalı ...'un aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda,davacı,davalıya ait kargo işletmesinde 15 yıldır dağıtıcı olarak çalıştığını,diğer davalının yanında ise iş yerini devir aldığı 7.7.2003 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını iddia etmiş,davalılardan ...A.Ş.,davacının acentesi olan diğer davalı yanında çalıştığını savunmuş,diğer davalı da davacının 07.07.2003 tarihinde kendi iş yerinde çalışmaya başladığını savunmuştur. Mahkeme,davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığı gerekçesi ile davalılardan ...A.Ş. Yönünden davanın husumet yönünden reddine karar vermiştir.

Dosya içinde yer alan davacı işçiye ait hizmet döküm cetveli ve işe giriş bildirgesinden 4.1.2003-6.7.2003 tarihleri arasında dYurtiçi Kargo Servisi A.Ş. Uşak şubesinde çalıştığı,7.7.2003 tarihinde ise diğer davalı ... yanında çalışmaya başladığı anlaşılmıştır. Bu bilgi ve belgeler uyarınca davacının davalı ...Ş. İş yerinden ayrıldıktan hemen sonra ara vermeden diğer davalı yanında işe başladığının anlaşıldığından davalılar arasında iş yeri devrinin mevcut olduğunun kabulü gerekirken davalılardan ...A.Ş. Yönünden davanın husumetten reddine karar verilmesi hatalıdır.

3-Davacı tanık beyanları uyarınca fazla mesai alacağı hüküm altına alınmışsa da davacı tanıklarının davacı ile birlikte çalıştıkları süreler dikkate alınarak fazla mesai alacağına hükmedilmesi gerekirken davacının tüm çalışma dönemi üzerinden bu tanık beyanlarına göre fazla mesai alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.09.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1956, Karar No: 2013/5617, Tarih: 11.04.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/1956 E.  ,  2013/5617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “07.10.2009” yerine, “16.10.2009” olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

30.06.2009 tarihli haciz tutanağı ile sanığa teslim edilen mahcuzun suç tarihinde mevcut olup olmadığı, teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığının araştırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve yazılı gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 11.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/397, Karar No: 2019/3426, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/397 E.  ,  2019/3426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12051, Karar No: 2015/29519, Tarih: 22.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/12051 E.  ,  2015/29519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/314189

MAHKEMESİ : Bulancak Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2014

NUMARASI : 2013/318 (E) ve 2014/180 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanık hakkında bir Ruh ve Sinir hastalıkları hastanesi veya Adli Tıp kurumundan heyet raporu alınması gerektiği gözetilmeden tek hekim raporu ile yetinilerek karar verilmesi,

2) Sanığın atılı suçu işlediğine dair deliller ortaya konup bir tespit yapılmadan hakkında akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3991, Karar No: 2023/15509, Tarih: 21.12.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/3991 E.  ,  2023/15509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2855 E., 2020/1988 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince nitelikli yağma suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 18.01.2018 tarihli, 2018/2851 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi, 63 üncü maddesi gereğince kamu davası açılmıştır.

B. ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.02.2019 tarihli ve 2018/447 Esas, 2019/68 Karar sayılı kararıyla; sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan 5271sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

C. ... Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Ceza Dairesinin 30.09.2020 tarihli ve 2019/2855 Esas, 2020/1988 Karar sayılı kararıyla; sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Temyiz Sebepleri

1.Sanığın mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, somut delil bulunmadığına,

2.Sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine,

3.Lehine hükümlerin uygulanması gerektiğine,

4.Değer azlığı hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

5.Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 150/1 maddesinin uygulanması gerektiğine,

6.Etkin pişmanlık hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü