muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1487, Karar No: 2023/5794, Tarih: 23.10.2023

(1) no’lu kanun yararına bozma istemi yönünden;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, aynı Kanun’un 253/3. fıkrasında yer ... “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” ibaresi madde metninden çıkarılmakla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı, uzlaştırmaya tabi olmayan hırsızlık suçundan beraat kararı verilmesi karşısında, mala zarar verme suçu bakımından uzlaşma hükümlerinin uygulanır hâle geldiği, 5271 sayılı Kanun’un 254/1. maddesinde yer ... “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması hâlinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik aynı Kanun’un 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûllere göre mala zarar verme suçu bakımından uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukukî durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden Ordu 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilmekle kesin nitelikte olan 20.04.2021 tarihli ve 2020/680 Esas, 2021/576 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14223, Karar No: 2015/36250, Tarih: 17.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/14223 E.  ,  2015/36250 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/158424

MAHKEMESİ : Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/192 (E) ve 2014/62 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklara ve suça sürüklenen çocuğa verilen cezaların tür ve miktarına göre müdafiilerinin duruşmalı inceleme isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesine göre reddine.

1)Suça sürüklenen çocuk E.. U.. ile sanıklar M.. S.., S.. A.., C.. Ç.., O.. S.., G.. S.., K.. Ç.. ve M.. S.. hakkında mağdur H.. B..'ya yönelik silahla kasten yaralama suçundan dolayı verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nun 231/12. maddesi gereğince "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir" hükmü gereğince kararların temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan dosyanın incelenmeksizin istem gibi mahalline İADESİNE,

2)Suça sürüklenen çocuk E.. U.. ile sanıklar M.. S.., S.. A.., C.. Ç.., O.. S.., G.. S.., K.. Ç.. ve M.. S.. hakkında mağdur A.. B..'ya yönelik silahla neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; Ancak;

a)Mağdurun vücudunda kemik kırığına ve hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaralanması olayında, birden fazla nitelikli halin 5237 sayılı TCK'nin 87/3

ve 87/1-d maddelerinin aynı olayda birleşmesi durumunda, temel ceza belirlenirken asgari hadden uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)5237 sayılı TCK.nun 86/1-3-e maddeleri uyarınca belirlenen ceza üzerinden mağdurun hayati tehlike geçirmesi nedeniyle aynı Kanunun 87/1-d maddesi gereğince bir kat artırım yapılarak 2 yıl 12 ay hapis cezasına, ardından da 87/1-son maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezasına hükmedilmesi yerine, 86/3-e maddesinin uygulanmasından sonra doğrudan 5 yıl hapis cezasına hükmedilmesi,

c)5237 sayılı TCK'nin 87/3 maddesindeki atıf 86. maddeye yönelik olduğundan, mağdurda yaşamsal tehlikeye ve kemik kırığına neden olan yaralanmadan dolayı sanığın sadece en ağır cezayı gerektiren 87/1.d-son maddesiyle sorumlu tutulabileceği, bulunan bu cezanın ayrıca 87/3 maddesi uyarınca arttırılamayacağı gözetilmeden yazılı şekildeki uygulamayla sanığa fazla ceza tayini,

d)Kabule göre; kemik kırığına neden olmaktan dolayı ceza artırımına ilişkin yasa maddesi olan 5237 sayılı TCK.nun 87/3. maddesinin gösterilmemesi

e) Suç tarihinde 18 yaşından küçük olup, sabıkası bulunmayan suça sürüklenen çocuk E.. U.. hakkında suç işlendikten sonra yargılama sürecindeki pişmanlığına göre ileride tekrar suç işleyip-işlemeyeceği kanaatinin değerlendirilmesi gerekirken, yasal, yeterli ve tatmin edici nedenler gösterilmeden hapis cezasının miktarı nedeniyle yasal olmayan gerekçeyle erteleme hükmünün uygulanmaması,

e) Suç tarihinde 18 yaşından küçük olup, sabıkası bulunmayan suça sürüklenen çocuk E.. U.. hakkında suç işlendikten sonra yargılama sürecindeki pişmanlığına göre ileride tekrar suç işleyip-işlemeyeceği kanaatinin değerlendirilmesi gerekirken, yasal, yeterli ve tatmin edici nedenler gösterilmeden hapis cezasının miktarı nedeniyle yasal olmayan gerekçeyle erteleme hükmünün uygulanmaması,

f)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanıklar M.. S.., S.. A.., C.. Ç.., O.. S.., G.. S.., K.. Ç.. ve M.. S..'in hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların ve suça sürüklenen çocuğun müdafii temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten 5320 Sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince ceza miktarı yönünden suça sürüklenen çocuğun ve sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına 17/12/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9341, Karar No: 2020/10284, Tarih: 23.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/9341 E.  ,  2020/10284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tereke teslimi istemine ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, terekenin teslimi talebine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, müteveffanın 28/04/2020 tarihinde hayatını kaybettiği, MERNİS adresinin ve ölmeden önceki son ikamet adresinin de "... Mah. ... Sk. No: ... İç Kapı No: ... .../... " olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince ise ... 1... Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünün 07/05/2020 havale tarihli yazısının incelenmesinde murisin kuruluşlarında bakım altında iken 28/04/2020 tarihinde hastanede vefat ettiğini bildirdiği, tereke işlemlerini yürütme ve ilgili davalara bakmak yetkisinin miras bırakanın yerleşim yerindeki mahkemeye ait olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Türk Medenî Kanununun 589. maddesinde "miras bırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır." denilmektedir. TMK'nın 19/1. maddesinde de "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." hükmüne yer verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı hüküm altına alınmıştır.

Dosya kapsamından müteveffanın ... ... Huzurevi Yaşlı Bakım ve rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünde ne kadar zamandır kaldığı, aynı zamanda müteveffanın ilgili müdürlükte kalmadan önceki son ikametgah adresinin neresi olduğuna dair yeterli araştırma ve inceleme yapılmadığı tespit edilmiştir. Hal böyle olunca yukarıda izah edilen konularda gerekli incelemelerin yapılarak tutanak altına alınarak dosya arasına konulması , bundan sonra yargı yeri belirlenmesi amacıyla dosyanın gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE

, 23/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27445, Karar No: 2015/29854, Tarih: 26.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/27445 E.  ,  2015/29854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılardan ... avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı ... şirketinde çalıştığını davalı şirketin 28 mağazasındaki tüm stok ve duran varlıkların, çalışanların ve bu mağazalara ilişkin kira sözleşmelerinin davalı ... .'ye devredilmesi konusunda anlaşmaya varıldığını, rekabet kurumu tarafından onay verilmesi sonucu 19/02/2014 tarihinde devir alma işleminin tamamlandığını, devir sonrasında ... tarafından çalıştığı mağazanın mülk sahibinin devre muvafakat vermemiş olması nedeniyle iş akdinin haksız ve hukuka aykırı olarak feshedildiğini, feshin gerçeği yansıtmadığını beyanla feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iadesine, boşta geçen süre için 4 aylık brüt ücret ve diğer haklarının ödenmesi gerektiğinin tespitine, işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken 8 aylık brüt ücreti tutarın tazminatın belirlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... . vekili; davacının diğer davalı şirketin işçisi olduğunu, müvekkili şirket ile davacı arasında işçi-işveren ilişkisinin hiçbir zaman olmadığını, diğer davalı şirketin ... markası altında faaliyette bulunduğu 28 adet mağazanın devir alınması hususunda ön anlaşmaya varıldığını, davacının çalıştığı mağazanın devir alınmadığını beyanla husumet ve esas yönlerinden davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... ... vekili cevap dilekçesinde özetle ; müvekkili şirketin merkezi ...'de bulunan ... isimli uluslararası şirketin ...'de açtığı ... markası ile tanınan şubesi olduğunu, şirketin ekonomik durum nedeniyle Türkiye şubesinin kapatılmasına karar verdiğini, bu kapsamda 28 adet mağazanın diğer davalı ... ....'ye devredilmesi yönünde anlaşmaya varıldığını, Rekabet Kurumundan ön onay alındığını, onay sonrasında devir işlemlerinin yapıldığını, bir kaç mağazanın mal sahiplerinin devre onay vermemesi nedeniyle devir sağlanamadığından bu mağazaların kapatıldığını, çalışanların yasal haklarının ödenerek iş akitlerinin geçerli nedenle feshedildiğini, şirketin Türkiye'de bulunan faaliyetlerini sonlandırma kararı sonucunda faaliyet konusu iş kalmadığı için feshin son çare olması nedeniyle zorunlu olarak fesih yoluna gittiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece feshin geçerli nedene dayandığının ispatlanmadığı, davacının ... ... nezdinde işe iadesine, mağazaları demirbaş, satılacak ürünler ve çalışanları ile birlikte devreden diğer davalı ... şirketi açısından husumet nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece feshin geçerli nedene dayandığının ispatlanmadığı, davacının ... ... nezdinde işe iadesine, mağazaları demirbaş, satılacak ürünler ve çalışanları ile birlikte devreden diğer davalı ... şirketi açısından husumet nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalı ... ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut olayda davacının iş sözleşmesi davalı ...’nce şirketin faaliyetlerinin sona erdirilmesine karar verildiği, bu doğrultuda 17.12.2013 tarihinde ... Borsası’na ve kamuya bildirimlerde bulunulduğu, şirkete ait mağazaların devri konusunda anlaşmalar yapıldığı, davacının çalıştığı mağazanın maliki tarafından devre muvafakat verilmediği için mağazanın kapatılması gerektiği, tüm mağazaların devir protokollerinin tamamlandığı, diğer mağazaları devralan şirket tarafından davacının iş sözleşmesinin devrinin kabul edilmediği için şirketin Türkiye’deki faaliyetlerini sonlandıracağı davacının çalışabileceği yer kalmadığı gerekçesiyle 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca feshedilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır” ve 4. fıkrasına göre de “Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır”. Bu madde emredici bir hükümdür ve madde gerekçesi dikkate alındığında, işyeri veya işyerinin bir bölümünün devri kavramının yorumunda 1977/187 sayılı yönerge, 19.06.1998 tarih ve 98/50 sayılı yönerge değişikliği ve Avrupa Adalet Divanının 11.03.1993 tarihli “....” davasına ilişkin kararında belirtilen kıstasların dikkate alınması gerekir. Yönerge ve karar esas alındığında devir, bir ekonomik bütünlüğü olan işletme veya işyeri ya da işyerinin bir kısmının kendi kimliğini koruyarak devrini ifade eder. Bütünlük ise, ekonomik bir faaliyetin icrası ve her birisi için ayrı ayrı belirlenmiş amaçlar doğrultusunda organize edilmiş insan ve eşyalardan oluşan bir bütünlük olarak algılanmalıdır. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

Yargılama sırasında fesih dönemi ve nedeni aynı olan başka bir mahkemede görülen dosyada alınan emsal bilirkişi raporu sunulmuştur. Dosyaya sunulan belgeler ve emsal rapor gözetildiğinde, davalılar arasında davalı ...’ne ait tüm mağazaların, çalışanların, demirbaş ve stokları ile birlikte devralınması konusunda 17.12.2013 tarihinde ön anlaşma yapıldığı, davalılar arasında 22.01.2014 tarihinde yapılan Varlık Satış Sözleşmesi’nin 15.1 maddesinde İş Kanunu 6. Maddesine atıf yapılarak işyeri devri konusunun düzenlendiği, lisans ve sair fikri mülkiyet haklarının yanında davacının da çalıştığı mağazanın da bulunduğu 28 mağazanın mağaza işyerlerinde bulunan 4439 adet demirbaş ile çalışanların devre konu edildiği buna göre devrin gerçekleştiğinin kabul edileceği, devirden sonra davacının çalıştığı mağazanın maliki tarafından kira sözleşmesi uyarınca kiracının değişmesine muvafakat etmemesinin ve bu nedenle mağazanın kapatılmış olmasının devir hususuna etki etmeyeceği, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçeceği açıktır.

Davacının iş sözleşmesi devirden sonra devreden davalı ... tarafından feshedilmiştir. Oysa açıklandığı gibi fesihten önce devirle davacı ve diğer işçilerin iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile devralan davalı ... .... şirketine geçmiştir. Davacıyı devralan ... ....’nin kapanan mağaza dışında birçok mağazasının olduğu, davacının çalışabileceği pozisyonlara işçi alımı yaptığı anlaşıldığından fesih geçersizdir. Davacının iş sözleşmesi devirden sonra feshedildiğinden, davacının devralan işveren olan davalı ... .... nezdinde işe iadesine karar verilmesi, devirden sonra fesheden ve dava açılmasına neden olan diğer davalı ...’nin ise İş Kanunu’nun 6/5 maddesi uyarınca işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden devralan işverenle birlikte sorumluluğuna karar verilmesi gerekir. Mahkemece sonuç itibari ile feshin geçersizliğine karar verilmesi isabetli ise de davacının devralan şirket işyerine işe iadesine karar verilmemesi, devralan ve devreden işverenin işe başlatmama tazminatı ile boşa geçen süre ücretinden sorumlu tutulmaması açıklanan gerekçe ile hatalı bulunmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, 2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının işyerini devralan davalı ... ... nezdinde İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde davalıların müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, 2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının işyerini devralan davalı ... ... nezdinde İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde davalıların müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5.Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yaptığı 270.20 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilin tahsili ile davacıya verilmesine, davalıların yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 26/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2693, Karar No: 2016/512, Tarih: 18.01.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/2693 E.  ,  2016/512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b,e, 52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ... inşaat mühendislik ticaret anonim şirketinin ortağı ve şirkette elektrik mühendisi olarak çalıştığı, ... limited şirketine ait özel enerji hattına ait elektrik tesisi için ... şirketinin yüklenici olarak işi sanığın ortağı ve çalışanı olduğu ... şirketine verdiği, ... Elektrik Dağıtım-... ile projenin kabulü ve geçici kabule ilişkin yazışmaların sanık tarafından yapıldığı, ... tarafından suç tarihinden sonra 30.01.2012 tarihinde elektrik tesisine ilişkin geçici kabule karar verildiği, ancak sanık tarafından bu tarihten önce elektrik hattına kurumun bilgisi olmadan enerji kesilerek çalışma yapıldığı ve yine kurumun bilgisi dışında hattın enerjisinin açıldığı, olay günü katılanın, ... Gıda isimli firmaya ait depoya mal boşaltmaya gelen kamyonun üzerindeki brandayı çekmek istediği sırada enerji nakil hattına teması sonucu hayati tehlike geçirecek ve vücut fonksiyonlarına 2. derece etkili kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda sanığın geçici kabulün tamamlanmasını beklemeden en az 7 metre düşey uzaklık olması gereken enerji nakil hattını işletmeye alması sebebiyle asli kusurlu olduğunun, yine soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda da enerji nakil hattının imalatını kusurlu bir şekilde yapan ve yaptıranlarla birlikte, yapılan işin kontrol ve kabulünü gerçekleştirenlerin, yeterli özen dikkat ve kontrolü yapmamaları nedeniyle ihmal ve kusurlarının bulunduğunun belirtilmesi karşısında, tüm dosya kapsamı, olay yeri tutanakları, bilirkişi raporları, taraf beyanları ve ayrıca kusur tespitinin de hakimin yetkisinde olması hususları dikkate alındığında, asli kusurlu olduğu anlaşılan sanığa bilirkişi raporunun tebliğ edilmemesi sonuca etkili görülmediğinden, tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiş, ayrıca 30.01.2012 tarihinde elektrik tesisine ilişkin kurum tarafından geçici kabule karar verilip, aynı gün yapılan tespitte sehimin projeye uygun olmadığı tespit edilmesine rağmen, bu tarihten önce hatta enerji verilerek ve araç geçmesine elverişli yollarda iletkenlerin en küçük düşey uzaklığının 7 metre olması gerekirken projeye uygun olmayacak şekilde 5 metre yapılması suretiyle katılanın yaralandığı olayda bilinçli taksirin koşullarının oluştuğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusura, bilirkişi raporunun tebliğ edilmemesi sebebiyle savunma hakkının kısıtlandığına, zararı karşılamazsa erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının uygulanamayacağının kendisine hatırlatılmadığına, takdiri indirim sebebinin uygulanması gerektiğine, adli para cezasının miktarının fazla olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile eleştiri dışında usul ve yasaya uygun hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 18.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.