muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/31954, Karar No: 2014/29769, Tarih: 15.10.2014

Davalı Ç.. İnşaat ve davalı Ç.. İnşaat cevap dilekçesi sunmamıştır.

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir, alacaklardan davalı İSKİ ve davalı Ç.. inşaat müteselsilen sorumlu tutularak diğer davalılar yönünden husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı ile davalı İ.. M.. vekilleri temyiz etmiştir

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının sebepleri belirtilmeyen tüm, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki işçilik alacaklarından davalıların hepsinin sorumlu olup olmadıkları noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı İSKİ Küçükçekmece sorumluluk alanı içinde su, yağmur suyu kanal yapım, bakım ve rehabilitasyon işinde davacı işçi olarak çalıştığını 31.12.2008 tarihinde iş sözleşmesinin feshedilmesi sebebi ile bir kısım işçilik alacaklarını talep ettiğini beyan etmiştir.

Dairemizce incelenen 2012/15275 esas, 2013/4335 karar sayılı dosya emsal teşkil ettiğinden SGK işe giriş bildirgesinde, işveren olarak Ç.. İnşaatın bildirildiği işçi ödemelerinin davalı Ş.. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından Ç.. İnşaat adına ödendiği anlaşılmaktadır. Davaya konu iş kapsamında olağan bakım ve onarım çalışmalarının yürütüldüğü, bu işin İSKİ'nin iş organizasyonunun ayrılmaz bir parçasını oluşturması sebebiyle İSKİ'nin devreden işveren olarak söz konusu işi Ç.. İnş. A.Ş.'ye devrettiği davacının SGK bildiriminin Ç.. İnşaat tarafından yapıldığı buna karşılık aylık ücretlerin Ş.. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından ödendiği belirtilmiştir. İSKİ yazılarında Ç.. İnşaattan taşeron, Ş.. İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'den resmi alt taşeron olarak bahsedilmiştir. Diğer yandan Ş..İnş. San. Tic. Ltd. Şti. ile Ç..İnşaat ilişkisinde ücretlerin doğrudan Ş.. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından ödenmesi ve Ç.. Ltd. Şti.'nden "bordro işveren" olarak bahsedilmesi aralarında muvazaalı bir ilişki bulunduğunu, işi üstlenen Ç..İnşaatın zincirleme devirler ile asıl işveren-alt işveren ilişkisinden doğan müteselsil sorumluluğu bertaraf etme amacı taşıdığını, Ş.. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. ve Ç.. İnşaata fiili bir işyeri devrinin olmadığını, göstermektedir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesindeki esaslara aykırı bu ilişkiler neticesinde davacı başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi (Ç.. İnşaat) ise de, alt işveren olarak gösterilen davalı şirketlerin işçilik alacaklarından hiçbir sorumluluğunun bulunmadığı sonucuna varılması doğru olmaz. Belirtilen sebeple davalıların işçilik alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu gözetilmeden Ç.. İ.. ve Şura İnş. San. Tic. Ltd. Şti. yönünden mahkemece davanın reddine karar verilmesi bozma sebebidir.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2430, Karar No: 2008/2873, Tarih: 07.03.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/2430 E.  ,  2008/2873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, taraflar arasında kurulan işletme ile ilgili alacak istemine ilişkin olup, hasılat kirası ile ilgisinin bulunmadığı anlaşıldığından, hükme yöneltilen temyiz itirazlarını inceleme görevi Dairemize değil Yüksek 13.Hukuk Dairesine aittir. Ne var ki; anılan Dairece de görevsizlik kararı verildiğinden ortaya çıkan görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Yüksek Birinci Başkanlığa sunulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, görev sorunu giderilmek üzere dosyanın Yüksek Yargıtay Birinci Başkanlığı’na gönderilmesine, 07.03.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9340, Karar No: 2018/12777, Tarih: 06.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/9340 E.  ,  2018/12777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın duruşmada bildirdiği adrese tebligat gönderilmeden mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapılan tebligatın geçersiz olduğu ve temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek incelemede;

Sanığın temyiz dilekçesi ve ekindeki belgelere göre, akıl hastalığının bulunduğunu belirtmesi ve dilekçe ekinde fotokopisini sunduğu Dr.... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 10/10/2013 tarihli sağlık raporunda sanığın “psikotik bozukluğu” olduğunun belirtilmesi karşısında; işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamamasına veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli ölçüde azalmasına neden olacak şekilde suç tarihinde akıl hastası olup olmadığına dair TCK'nın 32/1-2 maddesi uyarınca Adli Tıp Kurumu veya Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin istem gibi BOZULMASINA, 06.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2561, Karar No: 2012/1949, Tarih: 20.03.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/2561 E.  ,  2012/1949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dava, haksız fiilden kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan icra takibine karşı öne sürülen itirazın iptali istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliği ile dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin hükümde gösterilen gerekçelere göre, davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının hükmedilen tazminat miktarına yönelik temyiz itirazlarına gelince, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve soruşturma hüküm vermeye yeterli değildir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 08.12.2010 tarih, 2010/7-530 E, 2010/636 K. sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, hukukumuzda gerçek zarar ilkesi geçerlidir. Zarar gören ancak haksız fiil nedeniyle uğradığı gerçek zararını haksız fiil sorumlularından isteyebilir.

Ayrıca, tüketilmeyen elektrik santrallerde otomatik olarak üretilmeyip ancak kullanıldığı anda üretilerek enerji nakil hatları üzerinden dağıtılan bir enerji türüdür. Kullanılan enerji miktarı günün değişik saatlerinde farklı olduğundan, kesinti(inkıta)süresi belirlenemez ve bu nedenle de satılamayan enerji bedeline hükmedilemez.

Öte yandan, zarar gören tarafından zararı giderebilmek için kullanılan kablo ve ek muflar toplu satın alınıp, satın alındığı zaman kabul testleri yapıldığından oluşan zarar nedeniyle yeniden kablo test bedeli de istenemez. Ancak, kablo test bedeli malzemenin test edilmesinden ziyade, montaj işçiliğinin kontrolü bakımından yapılan testler için talep ediliyor ise, bu testlerin özel donanımlı araçlar ile elektrik mühendisleri tarafından dava dışı kişilere ücret karşılığı yaptırıldığının ispatlanması halinde talep edilebilir.

Somut olaya gelince, dosya içeriğinden asıl alacak olarak istenilen bedelin bir bölümünün davacının kendi çalıştırdığı işçilere ödediği ücretler, bir başka deyişle genel idare giderlerine, test bedeline ve satılamayan enerji bedeline ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece bilgisine başvurulan bilirkişi raporunda yukarıda açıklanan hukuksal olgular gözardı edilerek, zarar kalemleri sıralanırken genel idare giderlerine, kablo test bedeline ve satılamayan enerji bedeline yer verilerek hesaplamaya dâhil edilmiş, mahkemece de benimsenen bu rapor doğrultusunda hüküm oluşturulmuştur. Yasal düzenlemelere aykırı olarak düzenlenmiş yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek eksik araştırma ve soruşturma ile hüküm verilemez.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, hasarın giderilmesi için özel olarak işçi tutup çalıştırma veya test bedeli için harcama yapma söz konusu ise bunların kanıtlanması için davacı tarafın delilleri sorulup saptanmalı, bu konudaki gösterilecek deliller toplanmalı, özel olarak işçi tutup çalıştırıldığının ve kablo test bedeli harcaması yapıldığının kanıtlanması halinde dosya yeniden uzman bilirkişiye verilmeli, zarar kalemleri içerisinde satılamayan enerji bedelinin hesaplamaya dahil edilemeyeceği bilirkişiye hatırlatılmalı, davacı tarafın isteyebileceği gerçek zarar miktarı duraksamasız belirlendikten sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, davalının temyiz itirazlarının bu yönlerden kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin ödenen harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 20.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3030, Karar No: 2014/38301, Tarih: 15.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/3030 E.  ,  2014/38301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/09/2013

NUMARASI : 2011/19-2013/637

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yol ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı asıl işveren İETT(İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı İETT İşletmeleri Genel Müdürlüğü)' nin alt işvereni Kattenbeck isimli iş yerinde temizlik görevlisi olarak çalışırken haklı ve geçerli bir neden olmaksızın işten çıkarıldığını, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp fazla mesai yapmasına rağmen karşılığının ödenmediğini ve yol ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, yol ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı İETT vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkil kurum işçisi olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Kattenbeck şirketi vekili cevap dilekçesinde özetle; davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisinin bulunup müteselsil sorumluluk olduğunu, davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosyada mevcut deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının, temizlik işini yeni ihale ile alan dava dışı şirkette çalışmaya ara vermeden devam ettiği sabittir. Bu nedenle davacının iş akdi ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde devam ettiğinden feshe bağlı işçilik alacakları olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağına hükmedilmesi hatalıdır. Diğer işçilik alacaklarında ise, devreden işverenin devir tarihinden itibaren 2 yıl süreyle sorumlu olduğu hususu değerlendirilmeksizin hüküm tesisi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15177, Karar No: 2023/4450, Tarih: 08.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/15177 E.  ,  2023/4450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakkı olmayan yere tecavüz etme, mala zara verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan, neticeten hükmolunan 2.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararlarının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Fatsa Cumhuriyet Başsavcılığının 23.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme ve mala zarar verme

suçlarından cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Fatsa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.11.2015 tarihli kararı ile;

a. Sanıkların hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına,

b. Sanıkların mala zarar verme suçundan 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, ... Madencilik Şirketi'nin ... ilçesinde yürüttüğü faaliyetleri sırasında çalışma alanına giden yolun düzeltilmesi sırasında yol genişletmesi yaparak yol üzerinde bulunan katılanlara ait taşınmazlara tecavüz ettikleri iddiasına ilişkindir.

2. Sanık ...'ın şirketin haritacısı olduğu, Fatsa ilçesinde bulunan şantiyede çalıştığı, sanık ... ise ... Madencilik Şirketi'nin alt iş vereni olan ... Madencilik Şirketi'ne bağlı olarak çalıştığı ve operatör sürücülüğü yaptığı anlaşılmıştır.

3. Mahkemece yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarında, suça konu yerde yapılan kadastro tashihi göre, suça konu yolun genişliğinin 6 metre olduğu, şirket çalışmalarına başladıktan ve yol üzerinde düzeltme işlemleri yapıldıktan sonra yolun alt kısmında kalan katılanların müşterek olarak kullandıkları 119 ada 1 parsel nolu taşınmaza 80 cm genişlediği ve katılanların taşınmazlarının yola dahil edildiği, yol yapımı sırasında katılanlar Selahattin ve Mehmet'in müşterek olarak kullandıkları araziye yolun asfaltlanması için dökülen taşlardan çok sayıda döküldüğü, arazinin sınırında bulunan kazıkların yolun içerisine dahil edildiği belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanıklar Hakkında Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik

IV. GEREKÇE

A. Sanıklar Hakkında Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanıkların temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanıklar Hakkında Hakkı Olmayan Yere Tecavüz Etme Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik

Sanıklar hakkında kurulan hükümde, iddianame anlatımı, katılan beyanları, olay yeri fotoğrafları, keşif, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, sanıkların zapt etme ve katılanların tasarruf hakkını kısıtlama kastları olmaksızın şirket yönetimince kendilerine verilen görev nedeniyle yaptıkları yol düzeltme çalışması sırasında katılanlar ait suça konu araziye 80 (santimetre) cm'lik taşma yaptıkları anlaşıldığından unsurları oluşmayan atılı suçtan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hükme Yönelik

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Fatsa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2015 tarihli kararırına yönelik sanıkların temyiz isteğinin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Hakkı Olmayan Yere Tecavüz Etme Suçundan Kurulan Hükme Yönelik

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Fatsa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.11.2015 tarihli kararına yönelik sanıkların temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/218, Karar No: 2016/1396, Tarih: 10.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/218 E.  ,  2016/1396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanıklar ... ve ...'un yapılan yargılanmaları sırasında; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Hayrabolu Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Hayrabolu Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/09/2015 gün ve 2015/150 E. 2015/169 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.