muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2079, Karar No: 2023/4332, Tarih: 24.10.2023

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 23.02.2021 tarihli Tebliğname ile hükmün onanması görüşüyle Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında beraat kararı verilmesinin hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesi gerekçesinde "Suç tarihinde katılanlar ... ve ...'in saat 19:00 sıraları...mahallesi, 23. Cadde üzerinde kaldırımdan yürüyerek eve gittikleri sırada sanık ...'un kullandığı otomobil ile yanında yolcu olarak bulunan diğer sanık ...'le olduğu halde katılanların yanından geçerken yavaşça geçip dikkatli bir şekilde katılanlara baktıkları, biraz ileri gidip u dönüşü yaptıktan sonra tekrar katılanların yanına geldikleri, bu sırada katılanların ellerine taş aldıkları, katılan ...'ın otomobile doğru taş fırlattığı, bunun üzerine sanıkların otomobili durdurup katılanların yanına gelirken katılan ...'ın caddenin öbür tarafına geçtiği, sanıkların katılan ...'ın yanına gelerek neden taş atıyorsun diye sordukları, Keziban'ın da siz neden bize bakıyorsunuz diye söylediği, bunun üzerine siz de bu şekilde giyinmeseydiniz diye cevap verdikleri, ayrıca otomobili kullanan sanık ...'un da katılan ...'a hitaben seni buraya gömerim diye söyleyip tehdit ettiği, bu şekilde sanık ...'un katılan ...'a yönelik seni buraya gömerim diye söyleyip hayatına yönelik zarar vereceğinden bahisle tehdit suçunu işlediği sanıklara iftira atmasını gerektirecek her hangi bir neden bulunmayan ve aşamalarda bir biriyle uyumlu olan ve bu nedenle itibar edilen katılan ...'ın anlatımları ile sabit olduğundan, sanık ...'in suç ve cezadan kurtulmaya yönelik savunmalarına itibar edilmeyerek tehdit suçundan aşağıdaki şekilde hükümlülüğüne karar vermek gerektiği, her ne kadar sanıklar ... ve ... hakkında katılanlara yönelik bakmak suretiyle kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu işledikleri iddiasıyla cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de, kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun oluşabilmesi amacıyla eylemin az çok belirli bir süre kişileri rahatsız edecek boyutta devam ettirilmesi gerektiği ve bu nedenle yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı anlaşıldığından, sanıkların üzerine atılı kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan ayrı ayrı beraatlerine karar vermek gerektiği sonuç ve vicdani kanısına varılarak aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir.

2. Sanık ... kolluk beyanında "13.07.2015 günü saat: 19.40 sıralarında ... aracım ile ... seyir halindeydim, Aracın sağ ön koltuğunda arkadaşım ... isimli arkadaşım vardı. Denizden dönüyorduk. Arkadaşım ... ile yolda yaya olarak yürüyen bayanlar bir birleri ile bakışmışlar. Bu sırada bayan şahıs ... ile onları geçtiğimizde araca taş attı. Ancak taş arabaya değmedi. Durduk kilolu bayana neden aracıma taş attın deyince bana arkadaşın bana baktığı için attım dedi. Arkadaşım ... bayan şahsa 'bakamayız mı' dedi. Bayan şahısda 'hayır bakamazsın' dedi. Aramızda geçen tüm konuşma bu kadardı. Daha sonra biz aracımıza bindik ve ordan ayrıldık. Bayan şahsın idda ettiği gibi konuşmalar sırasında 'Seni buraya gömeriz' gibi bir laf kesinlikle söylemedim. Ayrıca sözlü ve ya elle sarkıntılıkda bulunmadım, üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum.", mahkeme beyanında "Olay günü ben kullanmış olduğum... plaka sayılı aracımla yanım da arkadaşım ... de olduğu halde denizden geliyorduk, eve gidiyorduk, bu sırada sevgilimin annesi beni telefonla aradı, sevgilimin evden kaçtığını söyledi, biz de olayın meydana geldiği uzun bir cadde vardı, bu cadde üzerinde sevgilimi bulmak amacı ile araçla yavaş bir şekilde hareket edip sağa sola bakıyorduk, bu sırada bizim aracımızın arkasında taş atıldı, biz de aracımızdan indik, ben bayana neden taş attığını söyledim, o da siz bana baktınız, o nedenle taş attım diye söyledi, halbuki biz kendisine bakmadık, orada sevgilimi arıyorduk, bilerek ve kasıtlı olarak bayanları takip etmedik, kimseyi tehdit de etmedim, hakkımdaki suçlamayı kabul etmiyorum." demiştir.

3. Sanık ... kolluk beyanında "13.07.2015 günü saat: 19.40 sıralarında arkadaşım ...'un kullanmış olduğu 07 HJ 641 plakalı ... ile seyir halindeydik. Aracın sağ ön koltuğunda ben oturuyordum. Denizden dönüyorduk. Yolda yaya olarak yürüyen biri kilolu diğeri zayıf olan iki bayan şahısla ile bakıştık. Bu sırada kilolu olan bayan şahıs ... ile onları geçtimizde araca taş attı. Ancak taş arabaya değmedi. Durduk arkadaşım ... ile araçtan indik ve bayan şahısların yanına gittik. Sahil bayan şahsa 'aracıma neden taş attın' deyince bayan beni göstererek arkadaşın bana baktığı için attım dedi. Ben bayan şahsa 'Ben bir kere baktım' dedim. Bayan şahısda 'bakamazsın' dedi. Aramızda geçen tüm konuşma bu kadardı. Arkadaşım ve ben bayan şahsa 'Seni buraya gömeriz' gibi bir söz kullanmadık. Olay daha da büyümesin diye biz aracımıza bindik ve ordan ayrıldık. Bayan şahsın idda ettiği gibi konuşmalar sırasında 'Seni buraya gömeriz' gibi bir laf kesinlikle söylemedik. Ayrıca sözlü ve ya elle sarkıntılıkta bulunmadım, yalnızca bayan şahıs ile bakıştık." mahkeme beyanında "Olay günü arkadaşım ...'un kullandığı otomobil de ben de yolcu olarak bulunuyordum, denizden çıkıp eve gidiyorduk, bu sırada ...'un sevgilisinin annesi telefonla arayıp sevgilisinin evden kaçtığını, teyzesinin yanına gitmiş olabileceğini söyledi, Sahil de sevgilisini telefon ile aradı, ora da bir tane Bim Market vardı, sevgilisi de marketin yanında olduğunu söylemiş, biz de Sahil'in sevgilisini arıyorduk, arabayla geçerken kaldırım da iki tane bayan gördük, birisi kiloluydu, ben bu bayanı Sahil'in sevgilisine benzettiğim için o mu diye baktım, ancak onun olmadığını anladım, biz caddeden tekrar dönüp geldik, bu sırada arkamızdan taş attılar, Sahil de ileriden tekrar dönüp kızların yanına geldi, ben Sahil'e dönme dedim, ancak yine de dönüp geldi, Sahil kızlara neden taş atıyorsunuz, diye söyledi, kilolu olan bayan da beni gösterip bu bana baktı, dedi, ben de bir defa baktım diye söyledim, bu sırada zayıf olan bayan zaten yolun öbür tarafına geçmişti, Sahil de arabadan inince kilolu olan bayanla ağız münakaşası yaptılar, ancak biz bayanlara herhangi bir şekilde küfürlü ve tehditli bir söz söylemedik, hakkımdaki suçlamaları kabul etmiyorum." demiştir.

4. Katılan ... beyanında "Olay günü kuzenim ... ile denize gitmiştik, denizden çıkıp eve gittiğimiz sırada sanıkların bulunduğu otomobilin önünden geçtik, biz yolumuza devam ederken otomobil bizi takip ederek yanımızdan geçti, yanımızdan geçerken de bize tuhaf tuhaf baktılar, biraz ileride yavaşlayıp tekrar hareket ettiler, ileri gidip U dönüşü yaparak tekrar bizden tarafa geldiler, ben de yerden bir taş alıp otomobile doğru fırlattım, ancak otomobile isabet etmedi, otomobil ileriden dönüp tekrar bizim yanımıza gelerek durdu, bu sırada kuzenim ... korkup yolun karşı tarafına geçti, otomobildeki kişiler otomobilden inip benim yanıma gelerek neden taş atıyorsun diye sordular, ben de siz neden bize bakıyorsunuz diye sordum, bunun üzerine onlar da siz de bu şekilde giyinmeseydiniz diye söylediler, otomobili kullanan kişi de bana seni buraya gömerim, diye söyledi, bu sırada ... telefonla babasını aramış, evleri de hemen yakın olduğu için ...'ın babası da yanımıza geldi, bu sırada otomobil yanımızdan gitmişti, ... da otomobilin plakasını almıştı, biz de Fatih Polis Merkezine gidip ifademizi vererek şikayetçi olduk, beni rahatsız ettikleri ve tehdit ettikleri için sanıklar hakkında şikayetçiyim, davaya da müdahil olmak istiyorum" demiştir.

5. Temyiz dışı katılan ...'in beyanının katılan ...'un beyanı ile benzer olduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 123 üncü maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun maddi unsurunun, sırf huzur ve sükununu bozmak amacıyla bir kimseye ısrarla telefon edilmesi, gürültü yapılması ya da hukuka aykırı başka bir davranışta bulunulmasından ibaret olduğu gözetildiğinde, somut olayda sanıkların seyir halinde bulundukları otomobil ile, kaldırımda yürüyen katılan Kezban ve temyiz dışı katılan ...'ın yanından iki kez geçtiği ve katılan Kezban'ın sanıkların aracına taş fırlatması üzerine sanıkların araçtan inerek katılan Kezban ile konuştukları olayda, kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun tanımında yer alan ısrar unsurunun oluşmadığı kabulü ile mahkemece sanıkların bu suçtan beraatlerine hükmedilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2016 tarihli ve 2015/607 Esas, 2016/218 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1929, Karar No: 2023/10610, Tarih: 11.10.2023

**4. Hukuk Dairesi         2023/1929 E.  ,  2023/10610 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/626 E., 2022/497 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın Kabulüne

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda davanın kabulüne dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacılar murisi tarafından kullanılan banka kredisine teminat amacıyla davalı tarafından hayat sigorta poliçesi düzenlendiğini, poliçe süresi içinde sigortalının öldüğünü, poliçe tanziminden önce mevcut olup tedavisi devam eden ve davalı tarafından bilinen kronik böbrek yetmezliği konusunda beyan yükümlülüğüne uyulmadığı gerekçesiyle davalının ödeme yapmaktan kaçındığını, davacıların icra baskısı altında kredi taksitlerini ödemeye devam ettiğini belirterek bakiye kredi taksitlerinden davalının sorumlu olduğunun tespitine ve davacıların ödediği kredi taksitlerinin ödeme tarihlerinden işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; 28.03.2016 tarihli ıslah dilekçesiyle, taleplerini 12.600,00 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; sigortalının poliçe tanziminden önce mevcut olan hastalığını kasten gizleyip beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığını ve zarardan sorumlu olmadıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 2013/150 Esas 2016/638 Karar nolu kararı ile;davanın kabulü ile toplam 12.600,00 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, tazminatın 5.000,00 TL'lik kısmına dava ve 7.600,00 TL'lik kısmına ıslah tarihinden faiz işletilmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Dairenin 30.09.2019 tarihli ve 2016/13401 Esas, 2019/8656 Karar sayılı kararı ile; "Davacılar murisinin kullanmış olduğu banka kredisi nedeniyle, davalı sigorta şirketi ile davacılar murisi ... arasında 28.09.2010 - 28.09.2015 vadeli hayat sigorta sözleşmesi imzalanmış; poliçenin düzenlenmesinden sonra, 17.12.2011 tarihinde davacılar yakını sigortalı vefat etmiştir.

A. Bozma Kararı

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Dairenin 30.09.2019 tarihli ve 2016/13401 Esas, 2019/8656 Karar sayılı kararı ile; "Davacılar murisinin kullanmış olduğu banka kredisi nedeniyle, davalı sigorta şirketi ile davacılar murisi ... arasında 28.09.2010 - 28.09.2015 vadeli hayat sigorta sözleşmesi imzalanmış; poliçenin düzenlenmesinden sonra, 17.12.2011 tarihinde davacılar yakını sigortalı vefat etmiştir.

Poliçenin tanzim edildiği ve rizikonun gerçekleştiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nun, sigorta sözleşmesi kurulurken sigortalıya yüklenen doğru bilgi verme (ihbar) yükümlülüğünü düzenleyen 1290. maddesi, her ne kadar mal sigortalarına ilişkin bulunmakta ise de, Dairemizin yerleşik kararları ile hayat sigortalarında da uygulanmaktadır.

Gerek TTK'nun 1290. maddesi ve gerekse Hayat Sigortası Genel Şartlarının C.2.2. maddesi düzenlemesine göre; sigorta şirketinin sorusu üzerine veya her hangi bir soru sorulmadan (dolayısı ile buna ilişkin bir form doldurulmadan) sigortalı, sözleşmenin yapılması sırasında kendisinin bildiği ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını gerektirecek bütün halleri sigortacıya bildirmekle yükümlüdür.

Poliçenin düzenlenmesi sırasında sigortalının, doğru beyan yükümlülüğüne aykırı hareket ettiğinin ve sigortacının TTK'nun 1290. maddesine göre, sözleşmeden cayma hakkını kullanmasının haklı olduğunu kabul için ise, sigortalının gizlediği iddia olunan hastalık ile riziko (ölüm) arasında illiyet bağının bulunması gerekmektedir. Anılan bu tespit ve değerlendirmenin yapılması da, tıbbi ve teknik bilgiyi gerektiren bir iştir.

Davalı taraf, poliçe tanziminden önce muriste mevcut olan kronik böbrek yetmezliği hastalığının gizlendiği ve ölümün de bu hastalıktan gerçekleştiğini belirterek zarardan sorumlu olmadıklarını savunmuştur. Mahkeme ise Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen raporla, poliçeden önceki kronik böbrek yetmezliğinin ölüme etkisinin saptanamadığı; zararın teminat dışı olduğunu ispat yükü altında olan sigortacının bu hususu ispat edemediği ve zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiştir.

Mahkemenin hükme esas aldığı 26.11.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun raporu incelendiğinde; ölümden sonra otopsi işlemi uygulanıp tıbbi inceleme yapılmadığı için, daha önce teşhis edilen kronik böbrek yetmezliğinin ölüme etkisi olup olmadığının bilinemediği ve kesin ölüm nedeninin saptanamadığı yönünde görüş bildirildiği görülmektedir. Ne var ki; sigortalı murisin ölümünden 3 gün önce halsizlik ve bilinçte bulanıklık şikayetleriyle hastaneye başvurduğu; düzenlenen epikrizlerinde, 2002 yılından beri diyabete bağlı kronik böbrek yetmezliğinin bulunduğu ve son 5 yıldır haftada 3 kez diyalize girdiği; hastanede yapılan müdahalelere rağmen gelişen kalp krizi sonucu öldüğünün tıbbi belgelerde yer aldığı; düzenlenen ölüm belgesinde de ölüm nedeni olarak 8 yıldır mevcut olan kronik böbrek yetmezliği ve 1 yıldır mevcut olan karaciğer yetmezliği nedeniyle gelişen bilinç kaybı ve septik şokun belirtildiği görülmektedir.

Davacılar murisi sigortalının, birbirine etki etmesi muhtemel olan kronik hastalıkları bulunduğu halde, poliçe tanzimi sırasında hiçbir sağlık problemi olmadığını beyan ettiği de dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Sigortalı muriste poliçe tanziminden önce mevcut olan kronik böbrek yetmezliğinin, diyabete bağlı olarak geliştiği; ölümden yaklaşık 1 yıl önce de karaciğer yetmezliğinin ortaya çıktığı; karaciğer yetmezliğinden kaynaklanan bilinç kaybı ile girilen septik şok sonucu ölümün gerçekleştiği ölüm belgesinde kayıtlı olduğuna göre; tüm bu rahatsızlıkların başlangıcı olan diyabetin, zaman içinde ortaya çıkan hastalıklara etkisinin değerlendirilmesi suretiyle, poliçeden önceki hastalıklar ile ölüm arasında illiyet bağı olup olmadığının saptanması gerekir. Bu itibarla; illiyet bağı konusunda yeterli irdeleme ve tespit içermeyen bilirkişi raporuna göre karar verilemez.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında mahkemece; iç hastalıkları ve endokrinoloji uzmanı ile nefroloji uzmanı doktor bilirkişilerin de bulunduğu başka bir bilirkişi heyetinden, sigorta ilişkisinin kurulmasından önce sigortalı muriste bulunan ve sigortacıya bildirilmeyen diyabete bağlı kronik böbrek yetmezliği rahatsızlığı ile ölüm arasında illiyet olup olmadığı, diyabetin kronik böbrek yetmezliği ve karaciğer yetmezliği rahatsızlıklarının ortaya çıkması üzerindeki etkisinin ne olduğu hususlarının tıbbi verilerle açıklanması hususlarında, ayrıntılı, gerekçeli, denetime elverişli bir rapor alındıktan sonra, sigortalı muris tarafından imzalanan bilgilendirme formundaki beyan ve kabul ile TTK'nun 1290. ve HSGŞ'nın C.2.2. maddesi kapsamında davalı sigortacının hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik incelemeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir. " gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyadaki verilerle hastada gizlenen hastalık (diyabet ve buna bağlı gelişen böbrek yetmezliği) ile riziko (ölüm) arasında illiyet bağının bulunup bulunmadığı konusunda kesin bir hükme varmanın mümkün olmadığı, 12.04.2021 tarihli bozma ilamı doğrultusunda düzenlenen heyet raporunun hükme esas alındığı, beyan yükümlülüğüne aykırı hareket edilip edilmediği hususunun ispat yükü bağlamında değerlendirildiğinde davalı sigorta şirketinde olması hususu nazara alınarak davanın kabulü ile 5.000,00 TL'nin dava tarihinden, kalan 7.600,00 TL'nin ıslah tarihi olan 28.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacılar murisinin poliçe öncesinden gelen hastalıklarının bulunduğunu, bu hastalığa bağlı olarak vefat ettiğini, sağlık beyan formunda doğru beyanda bulunmadığını, hükme esas alınan raporu kabul etmediklerini, ölüm nedeninin kronik böbrek yetmezliği olduğu ve poliçe tanzim tarihinden önce bu hastalığın mevcut olduğunu, ölüm belgesinin esas alınması gerektiğini, aksinin ispat edilemediğini, proporsiyon hesabı yapılması gerektiğini, ıslah edilen kısmın zamanaşımına uğradığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hayat sigortası poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi atfıyla uygulanan 1086 sayılı HUMK'un 427 vd. maddeleri, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 1487 nci maddesi, Hayat Sigortaları Genel Şartları.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen mahkeme kararının bozmaya uygun olmasına, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmamasına göre temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda dökümü yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,

11.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16036, Karar No: 2011/8497, Tarih: 16.06.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/16036 E.  ,  2011/8497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Sanığın celbedilen adli sicil kaydındaki sabıkalarının silinme koşullarının oluşmuş bulunmasına, yapılan keşif sonucu sanığın eyleminin işgal ve faydalanma olduğunun anlaşılmasına, sahada bir örtü tahribinden bahsedilmemesine dolayısıyla Orman İdaresinin eylem nedeniyle uğramış olduğu bir zarar bulunup bulunmadığının anlaşılmamasına göre Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 3.2.2009 ... 2008/11-250 E, ve 2009/13 K. Sayılı kararı uyarınca diğer objektif ve subjektif koşulların da ayrı ayrı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmeden zararın karşılanmadığı gerekçesiyle CMK 231 maddesinin uygulanmamasına hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16.....2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/202, Karar No: 2013/1587, Tarih: 15.11.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/11-202 E.  ,  2013/1587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2012

Taraflar arasındaki “marka hükümsüzlük” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 3.FSHH Mahkemesi'nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 22.04.2009 gün ve 2007/11 E.-2009/82 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 11.Hukuk Dairesi’nin 20.12.2011 gün ve 2010/277 E.-2011/17292 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacılar vekili, müvekkillerinden S.S. ve B.'in babaları H. S.'ın "S. Kardeşler İşkembe Salonu" adıyla 13.08.1988 yılında ticari faaliyete başladığını ve ölümünden sonra mirasçıları olan müvekkillerinin aynı faaliyeti sürdürdüğünü, yine müvekkili Z.'nın "S. Kardeşler Özel İşkembe Salonu" ismi ile 16.10.1993 yılında faaliyete başlayıp 21.01.1998 tarihinde diğer müvekkili şirketi kurduğunu, "S." markasını yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri alanında ilk defa müvekkillerinin kullandığını bildiği halde, davalının müvekkillerinin markası ve ticaret unvanıyla iltibas oluşturacak şekilde "S. İşkembe Salonu" ve "S. Day&Night+Şekil" markalarını adına tescil ettirdiğini ileri sürerek, davalı markalarının hükümsüzlüğüne ve hüküm özetinin ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin yanında çalışan F.S. ile birlikte 1988 yılından itibaren işkembeci olarak "Sarıhan" ibaresini kullandığını, davacıların murisinin 1992 tarihinde faaliyetine son verdiğini, bu durumda mirasçı davacıların bu tarihten sonra markayı kullandıklarını ispat etmelerinin gerektiğini, davacı Z.'nın da anılan ibareyi 1998 yılına kadar kullandığı, 30.04.1998 tarihinde faaliyetini terk ettiğini, davacı şirketin de 03.02.1999 tarihinde bu alandaki faaliyetine son verdiğini, davacılar arasında hak sahipliğini müşterek hale getirecek ortak bir ilişkinin de olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı markalarının tescil tarihlerinin 27.05.2002 ve 14.04.2005 olduğu, dolayısıyla davanın açıldığı 22.01.2007 tarihine kadar sessiz kalmak suretiyle dava hakkının yitirilmesinin söz konusu olmadığı, "Sarıhan" ibaresinin işkembe çorbası ve sakatat ticareti alanında ilk defa davacılar Z. ve şirket ile diğer davacıların murisi H. tarafından kullanılmaya başlandığı, dolayısıyla anılan ibare üzerindeki kullanım önceliğinin davacılara ait olup, 556 sayılı KHK'nin 8/5. maddesi uyarınca davalı markalarının hükümsüzlüğünün istenebileceği, davalının "S.Day&Night+Şekil" markası ile davacıların yarattığı "S. İşkembe Salonu" markasının iltibas oluşturmayacağı, hükümsüzlük davalarında hüküm özetinin ilanına ilişkin bir düzenlemenin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının "S.İşkembe Salonu" ibareli markasının hükümsüzlüğüne, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.