muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9158, Karar No: 2025/5229, Tarih: 19.03.2025

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında somut olayda; sanığın, katılana yönelik Facebook sayfasındaki paylaşımının, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,19.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18093, Karar No: 2013/20197, Tarih: 11.11.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/18093 E.  ,  2013/20197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum tarafından gönderilen ödeme emirlerinin ve icra takiplerinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün. davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece,davacı şirket hakkında Bakırköy 6.Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından, borçlu davacılar aleyhine 6183 sayılı Kanuna göre yapılan takipler de dahil olmak üzere hiçbir takip yapılmamasına dair tedbir kararı bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile Pendik Sosyal Güvenlik Merkezinin 2013/15338-15339 sayılı ödeme emirlerine ilişkin takiplerin iptaline karar verilmiştir.

Mahkemece sadece ödeme emrinin iptaline karar verilmesi gerekirken, takibin iptaline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nun 370/2 .maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının (1) bendinin tümüyle silinerek yerine,

"Davanın kabulü ile, Pendik Sosyal Güvenlik Merkezinin 2013/15338-15339 sayılı ödeme emirlerinin iptaline " rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 11/11/2013 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2003, Karar No: 2008/9705, Tarih: 16.10.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/2003 E.  ,  2008/9705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı kooperatifin müvekkili aleyhine senede dayalı olarak takibe geçtiğini, oysaki senetteki imzanın müvekkiline ait olmadığını, bu nedenle dava açma zarureti doğduğunu belirterek müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespiti ile % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin ... olan çiftçilere ucuz gübre ve tohum temin ettiğini, dava konusu senedin de yapılan satım sonucu alındığını, imzanın davacıya ait olup olmadığının müvekkili çalışanları tarafından bilinmediğini öne sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, dava ve takip konusu senetteki imzanın davacıya ait olmadığının Adlı Tıp raporu ile tespit edildiği gerekçesi ile davanın kabulüne davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, davacının tazminat isteminin ise reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, davacının fazla ödediği peşin harcın istek halinde iadesine, 16.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/828, Karar No: 2015/6121, Tarih: 22.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/828 E.  ,  2015/6121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 10.07.2008 tarihli dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği; ... beldesi, .... mahallesi, .... mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek, Medenî Kanunun 713. maddesi gereğince adına tescili iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne ve fen bilirkişi Levent Atalay'ın 15.06.2009 tarihli rapor ve krokisinde (A) harfiyle işaretli 1297,50 m², (B) harfiyle işaretli 2000,82 m2 ve (D) harfiyle işaretli 560,45 m² taşınmazların davacı gerçek kişi adına tapuya tesciline, (C) işaretli taşınmaz taşlık ve çalılık olduğundan bu taşınmaz yönünden fazlaya dair talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 26.03.2012 gün ve 15211-4528 sayılı kararıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; " Mahkemece, yapılan yargılama sonunda, Medenî Kanunun 713. ve 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile mülk edinme koşullarının taşınmazın (A), (B) ve (D) harfli bölümlerine ilişkin olarak davacı yararına oluştuğu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma ve  inceleme hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Şöyle ki; hükme esas alınan orman bilirkişi raporunda taşınmazların eski tarihli memleket haritasında ormanlık sahanın dışında kaldığı bildirildiği halde, orijinal renkli memleket haritası ile kadastro paftası çakıştırılmadığı için taşınmazın yerinin memleket haritası üzerinde doğru gösterilip gösterilmediği denetlenemediği gibi 1980’li yıllara ait hava fotoğrafları incelettirilerek aktüel durum belirlenmemiş, uzman ziraat mühendisi ve jeolog bilirkişilerden; taşınmazın niteliği hususunda, komşu parsellerin toprak yapısıyla da mukayese edilmek suretiyle, taşınmazın toprak yapısı ve niteliği ile hakim unsurun toprak mı yoksa kayalık ve taşlık mı olduğu, deliceden aşılı zeytin ve harnupların aşı yaşları, dağılımları ve kapalılık durumlarını belirtir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmamış, fotogrametrik kadastro paftası getirtilerek kullanım sınırları araştırılmamış ve bu pafta memleket haritası ile çakıştırılarak taşınmazın yeri tam ve kesin olarak tespit edilmemiştir.

Dosya içeriğinden, taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosunun 1977 yılında 1744 sayılı Kanuna göre yapıldığı anlaşılmaktadır. Kural olarak, orman kadastrosunun kesinleştiği yerlerde, bir yerin orman olup olmadığı kesinleşmiş orman kadastrosu, harita ve tutanaklarının uygulanmasıyla çözümlenir ise de; 05.11.2003 gün 4999 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 7/1. maddesi gereğince  herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış ormanların her zaman orman olarak sınırlandırılabileceği düzenlendiğinden dava konusu taşınmazın bu nitelikte olup olmadığının belirlenmesi gerekir.

Bu nedenle; mahkemece, eski tarihli ve 1980'li yıllara ait memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı  ve fotogrametri yöntemiyle  kadastro çalışmalarına altlık olarak düzenlenen kadastro paftası ilgili yerlerden getirtilip, uygulanmak suretiyle taşınmazların öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli, bu yönteme göre yapılacak araştırma sonunda orman sayılmayan yerlerden olduğunun saptanması halinde davacı yararına 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde zilyetlikle kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmalı; jeolog bilirkişi tarafından taşınmaz ve çevresinin hakim unsurunun taşlık ve kayalık mı yoksa tarım arazisi niteliğinde mi olduğu; üzerindeki zeytin ve harnup ağaçlarının aşı yaşları, dağılımları belirlenmeli, 3402 sayılı Kanunun 14/1. maddesinde yazılı 40 ve 100 dönüm kısıtlama araştırması yapılmalıdır. " şeklindedir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, 2013 yılında 3402 sayılı Kanunun geçici 8. maddesi gereğince yapılan kadastro çalışmalarında çekişmeli taşınmazlara 2682 ve 2609 parsel numarası verilerek, sırasıyla 2509 m2 ve 1207 m2 yüzölçümü ve tarla niteliğiyle kadastro tutanağı düzenlenmesi üzerine, mahkemece görevsizlik kararı verilerek, 3402 sayılı Kanunun 5 ve 27. maddeleri gereğince, tutanak ve ekleri kadastro mahkemesine gönderilmiş, mahkemece, davanın reddine, 2682 parsel sayılı taşınmazın orman niteliğiyle adına; 2609 parsel sayılı taşınmazın ekonomik yarar sağlanacak yerlerden olması nedeniyle adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 16.08.1966 tarihinde kesinleşmiş, taşınmaz 766 sayılı Kanunun 2. maddesi gereğince tapulama harici bırakılmıştır. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Yörede 1976 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması ile 23.01.1989 tarihinde ilân edilerek kesinleşen  2/B madde uygulaması, dava sırasında 2013 yılında 3402 sayılı Kanunun geçici 8. maddesi gereğince evvelce tapulama harici bırakılan yerlerde yapılan kadastro çalışması bulunmaktadır.

Yörede 1976 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması ile 23.01.1989 tarihinde ilân edilerek kesinleşen  2/B madde uygulaması, dava sırasında 2013 yılında 3402 sayılı Kanunun geçici 8. maddesi gereğince evvelce tapulama harici bırakılan yerlerde yapılan kadastro çalışması bulunmaktadır.

Hükmüne uyulan bozma ilâmına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman bilirkişi raporlarına göre, çekişmeli taşınmazların 1987 yılı hava fotoğraflarında ve güncel fotoğraflarda çalılık ve kayalık niteliğinde görünmesine ve eğim durumuna göre yazılı şekilde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, ret sebebi ortak olan davalı ve Belediye Başkanlığı lehine, ortak vekâlet ücreti takdir edilmesi gerekirken, ayrı ayrı 350'şer TL vekâlet ücreti takdir edilmesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle, hükmün 3. bendi yerine "Red sebebi ortak olan davalı ve Belediye Başkanlığı lehine 3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince takdir edilen 350.-TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalı ve Belediye Başkanlığına verilmesine" ibaresi yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 438/7. maddesi gereğince düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 22/06/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12610, Karar No: 2016/11770, Tarih: 06.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/12610 E.  ,  2016/11770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 2. Asliye Ticaret ve ... 11. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

... 2. Asliye Ticaret Mahkemesince; davanın ticari dava olmadığı gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

... 11. Asliye Hukuk Mahkemesince ise uyuşmazlığın temlik sözleşmesinden kaynaklandığından TTK kapsamında kaldığı gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nın 5/1. maddesi uyarınca, ticari davalara bakmak görevi, asliye ticaret mahkemesine aittir. Ticari davalar, mutlak ve nispi ticari davalar olarak ikiye ayrılmaktadır. Nispi ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinin ilk cümlesinde tarif edilmiş olup, her iki tarafın da "Ticari işletmesiyle ilgili hususlardan kaynaklanan" hukuk davalarıdır. Mutlak ticari davalar ise tarafların tacir olup olmadıklarına ve uyuşmazlığın tarafların ticari işletmeleri ile ilgili bulunup bulunmadığına bakılmaksızın yasa gereği ticari dava sayılan uyuşmazlıklardır. TTK'nın 4/1-a ve devamı bentlerinde yazılan uyuşmazlıklar ile diğer kanunlarda ticari dava olduğu belirtilen uyuşmazlıklar, mutlak ticari davalardır.

Somut olayda; davacı, davalı ile aralarında düzenlenen temlik sözleşmesi uyarınca, davacının İhlas Finans Kurumundan olan alacağının davalı şirket tarafından ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davalının edimini yerine getirmediğini belirterek alacağının tahsilini talep etmiş olup, TTK'nın 4/1-f maddesi uyarınca bankacılık işlerinden kaynaklanması nedeniyle mutlak ticari nitelikte olduğu anlaşılan uyuşmazlığın, ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/12/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9966, Karar No: 2012/8065, Tarih: 09.04.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/9966 E.  ,  2012/8065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hırsızlık suçunun şüpheleri olan sanıkların devriye görevini yapan jandarma görevlilerini gördüklerinde araçlarını terk ederek kaçmaya başladıkları, 06.05.2007 tarihli yakalama ve olay yeri tespit tutanaklarına göre sanık ...'ın, gizlendiği inşaatta mağdur ...'a saldırdığı ve boğuşma sonucu yakalanarak etkisiz hale getirildiği, sanık ...'ın mağdur ...'e yumruk vurarak burnunu kanattığı, sanık ...'in ise mağdurlar ... ve ... tarafından herhangi bir direnme olmaksızın yakalandığı, mağdurlar ve tanıkların duruşma anlatımlarında, mağdur ...'e vuran sanığın Alişan değil ... olduğunu, sanık ...'ı, mağdurlar ... ve ...'ın yakaladığını ileri sürmeleri karşısında; hangi sanığın hangi mağdura ne şekilde cebir ve tehdit kullanarak görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediğinin Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde hükmün gerekçesinde gösterilmesi gerektiği gözetilmeden yetersiz gerekçelerle hükümlülük kararları verilmesi,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun, dairemizce de benimsenen 03.02.2009 tarih ve 11-250/13 sayılı kararında da kabul edildiği gibi CMK'nın 231/6-c bendindeki zarar kavramının belirlenebilir, ölçülebilir, somut maddi zarar olup manevi nitelikteki zararı kapsamadığı gözetilmeden, yükletilen görevi yaptırmamak için direnme suçunun mağdurlarının ne şekilde maddi nitelikte bir zararının olduğu da açıklanmadan, sanıkların hukuksal durumunun, maddedeki diğer yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine "suçun kamu idaresinin güvenilirliğine karşı işlenen suçlar bahsinde düzenlenip, bu suçun işlenmesi il ortaya çıkan kamusal zararın giderilmesi olanağı bulunmadığı" şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21519, Karar No: 2015/29700, Tarih: 02.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/21519 E.  ,  2015/29700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, davalı sendikanın faaliyetinin durdurulmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 21 Ağustos 2007 tarihinde 57 kurucu üye ile kurulan “Türkiye Köy ve Mahalle Muhtarları Sendikası”nın kuruluşunun yapılarak faaliyet göstermeye başladığını, adı geçen kuruluşun dosyasındaki belgelerin içerdikleri bilgilerin kanuna aykırılığının tespit edilmesi ve bu kanunda öngörülen kuruluş şartlarının gerçekleşmediğinin anlaşılması üzerine sendika kurucularına konu ile ilgili gerekli düzenlemenin bir ay içinde yapılması, yapılmadığı takdirde kuruluşun faaliyetinin durdurulması için iş mahkemesine müracaat edileceğinin tebliğ edildiğini, mülga 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 1. maddesinde çalışma ilişkilerinde ekonomik ve sosyal hak ve menfaatlerin korunması ve geliştirilmesi için işçiler ve işverenler tarafından meydana getirilen oluşumların sendikal kuruluşlar olarak tanımlandığını, işçi statüsü dışında kalanların ise 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları ve Toplu Sözleşme Kanunu'nun kapsamında değerlendirildiğini, 4688 sayılı Kanun'un “Kapsam” başlıklı 2. maddesinde, “Bu Kanun Devletin veya diğer kamu tüzel kişilerinin yürütmekle görevli oldukları kamu hizmetlilerinin görüldüğü genel, katma ve özel bütçeli idareler, İl özel idareleri ve belediyeler ile bunlara bağlı kuruluşlarda kamu iktisadi teşebbüslerinde, özel kanunlarla veya özel kanunların verdiği yetkiye dayanarak kurulan banka ve teşekküller ile bunlara bağlı kuruluşlarda ve diğer kamu kurum veya kuruluşlarında işçi statüsü dışında çalışan kamu görevlileri hakkında uygulanır” hükmünün bulunduğunu, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 1. maddesinde; bu Kanunun, Genel ve Katma Bütçeli Kurumlar, İl Özel İdareleri, Belediyeler, İl Özel İdareleri ve Belediyelerin kurdukları birlikler ile bunlara bağlı döner sermayeli kuruluşlarda, kanunlarla kurulan fonlarda, kefalet sandıklarında ve Beden Terbiyesi Bölge Müdürlüklerinde çalışan memurlar hakkında uygulanacağı; yine aynı Kanun'un 4

. maddesinde; bu Kanunun, Genel ve Katma Bütçeli Kurumlar, İl Özel İdareleri, Belediyeler, İl Özel İdareleri ve Belediyelerin kurdukları birlikler ile bunlara bağlı döner sermayeli kuruluşlarda, kanunlarla kurulan fonlarda, kefalet sandıklarında ve Beden Terbiyesi Bölge Müdürlüklerinde çalışan memurlar hakkında uygulanacağı; yine aynı Kanun'un 4. maddesinin (A) bendinde ise; mevcut kuruluş biçimine bakılmaksızın, Devlet ve diğer kamu tüzel kişiliklerince genel idare esaslarına göre yürütülen asli ve sürekli kamu hizmetlerini ifa ile görevlendirilenlerin, bu Kanunun uygulanmasında memur sayılacağının öngörüldüğünü, Anayasa ve mülga 2821 sayılı Kanun ile 4688 sayılı Kanun'un, sendika ve üst kuruluşlar kurma hakkını sadece işçilere, memurlara ve işverenlere tanıdığını daha ilk maddelerinde belirtmek suretiyle bu haktan yararlanabilmenin temel şartını da göstermiş olduğunu, toplumu oluşturan tüm bireylerin, çalışıp çalışmadıklarına bakmaksızın “sendikal” oluşumlar şeklinde teşkilatlanabileceklerini ileri sürmenin doğru bir yaklaşım olmayacağı gibi, onayladığımız uluslararası metinlerin de bunu ifade etmediğinin değerlendirildiğini, kaldı ki her zaman dernek şeklinde örgütlenmenin mümkün bulunduğunu, farklı bir uygulamanın sendikaların marjinalleşmesine ve derneklerin de sendikalar şeklinde örgütlenmelerine sebep olabileceğini, diğer yandan çalışma hayatına ilişkin uluslararası metinlere bakıldığında da “sendika” dan işçilerin ve kamu görevlerini temsil eden kuruluşların kastedildiğinin görüleceğini, açıklanan sebeplerle örgütlenmenin çalışanlarla işverenlere tanınmış bir hak olduğunu, 2108 sayılı Muhtar Ödenek ve Sosyal Güvenlik Kanunu'nun 1. maddesine göre köy muhtarları ile şehir ve kasaba mahalle muhtarlarına aylık ödenek verileceği, aynı Kanun'un 4. maddesinde ise; köy ve mahalle muhtarlarından bir Sosyal Güvenlik Kurumuna bağlı olmayanların 1479 sayılı Bağ-Kur Kanunu kapsamına alındığının hüküm altına alındığını, açıklanan sebeplerle, mevcut kanun hükümlerinin birlikte değerlendirilmesi sonucunda; muhtarlarca yerine getirilen hizmetlerin kamu görevi niteliği taşımasının dışında, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu kapsamında “Memur”, 4688 sayılı Kanun kapsamında “Kamu Görevlisi” ve mülga 2821 sayılı Kanun kapsamında da işçi sayılmadıklarından sendika adı altında örgütlenmeleri konusunda Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından da bu tür kuruluşların sendikal kuruluş olarak değerlendirilmemesi gerektiği sonucuna varıldığını ileri sürerek davalı “Türkiye Köy ve Mahalle Muhtarları Sendikası”nın faaliyetinin durdurulmasına karar verilmesini talep etmiştir.