muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1622, Karar No: 2021/11818, Tarih: 23.11.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/1622 E.  ,  2021/11818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞANLIURFA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen menfi tespit davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; dava dışı doktor ...’ın sahibi ve aynı zamanda müdürü olduğu özel tıp merkezinde 27/02/2012 tarihinde belirsiz iş sözleşmesiyle genel cerrah olarak çalışmaya başladığını, kısa bir süre sonra kendisine mesul müdürlük görevi verildiğini, 17/02/2013 tarihinde ise davalı kurum tarafından mesul müdürlüğüne yönelik işlemin sehven onaylandığına dair yapılan bildirim üzerine çalıştığı yerden ayrıldığını, ayrılışından uzun bir süre sonra davalı kurum tarafından herhangi bir bildirim ya da tebligat yapılmaksızın, yersiz ödeme yapıldığından bahisle emekli maaşından yüksek miktarlarda kesintinin gerçekleştirildiğini, mesul müdürün sadece bakanlığa karşı idari sorumluluğunun bulunduğunu, kaldı ki kadro dışı çalışan hekim olması nedeniyle mesul müdür sıfatına haiz olamayacağını, sorumluluğunun bulunmadığını, yapıldığı iddia edilen yersiz ödemelerin ancak sağlık hizmeti sunucularından geri ödemesinin istenilebileceğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, davalı kurum tarafından yapılan 441.398,41 TL borç bildiriminden, şimdilik 2.000 TL’den borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir.

Davalı; Şanlıurfa’da faaliyet gösteren özel tıp merkezleri tarafından dava dışı uzman doktor...’ın diploması kullanılarak, fiilen çalışmadığı halde çalışıyor olarak gösterilip MEDULA sistemine sahte hasta girişi yapıldığının tespit edildiğini, oluşan kurum zararından tıp merkezlerinin ve mesul müdürlerin sorumluluğunun bulunduğunu, davacının da mesul müdür olması nedeniyle sorumluluğuna gidilip adına borç tahakkuk ettirildiğini, davaya konu kurum işleminin hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; 17/10/2017 tarihli bilirkişi heyeti raporu hükme esas alınarak, dava dışı doktorun fiilen çalışmadığı halde diplomasının tıp merkezi tarafından kiralanmak

İlk derece mahkemesince; 17/10/2017 tarihli bilirkişi heyeti raporu hükme esas alınarak, dava dışı doktorun fiilen çalışmadığı halde diplomasının tıp merkezi tarafından kiralanmak

suretiyle, gerçekte hasta muayenesi yapılmadan MEDULA sistemi üzerinden sahte hasta girişlerinin yapıldığı, davalı kurumun zarara uğratıldığı, uğranılan zararın ayakta teşhis ve tedavi yapılan özel sağlık kuruluşları hakkında yönetmelik ve imzalanan sözleşmeler gereğince, tıp merkezinden ve mesul müdürden tahsil edilebileceği, ancak davacının sehven mesul müdür olarak atandığı, bu sebeple davacının sorumluluğuna gidilemeyeceği gerekçesiyle; davanın kabulüne, davacının, davalı kurum tarafından 24/12/2015 tarihli ve 402194/24/SR/01 sayılı rapor ile tahakkuk ettirilen bedelden borçlu olmadığının tespitine, yapılan toplam 11.854,18 TL kesintinin kesinti tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davacının mesul müdürlük belgesinin Sağlık İl Müdürlüğü tarafından tanzim edildiği, yaklaşık üç ay boyunca davacının mesul müdür olarak göründüğü, akabinde Sağlık İl Müdürlüğü tarafından sağlık hizmeti sunucusuna gönderilen yazı ile belgenin sehven onaylandığının bildirildiği, bahse konu yazının davalı kuruma bildirildiğine dair dosya içerisinde herhangi bir belgeye rastlanılamadığı, davalı kurumun kendisine bildirilmeyen bir hususa ilişkin sorumluluğuna gidilemeyeceği gerekçesiyle; davalının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak; davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; davalı kurum işleminin haksız olduğu iddiasına dayalı menfi tespit istemine ilişkindir.

Mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar vermelidir (HMK m. 266).

Somut olayda; davalı kurum işlemi ile davacının dava dışı özel tıp merkezinde mesul müdür olarak görev yaptığı süre zarfında, gerçekte hasta muayenesi yapılmadığı halde MEDULA sistemi üzerinden sahte hasta girişlerinin yapıldığı, davalı kurumun zarara uğratıldığından bahisle, yersiz yapılan ödemelerin istirdadının davacıdan tahsili yoluna gidildiği; eldeki davanın ise kurum işleminin haksız olduğu iddiasına dayalı menfi tespit istemiyle açıldığı görülmüştür. Ne var ki, derece mahkemelerince; davacının, mesul müdür sıfatıyla özel tıp merkezinde çalıştığı döneme dair yapılan işlemler nedeniyle sorumluluğuna gidilip gidilemeyeceğinin tespiti noktasında, olay tarihinde yürürlükte bulunan ilgili mevzuat hükümleri ve sağlık hizmeti sunucuları ile davalı kurum arasında imzalanan sözleşme maddeleri değerlendirilmeksizin, tarafların beyanlarına bağlı kalınarak değerlendirme yapılıp, hüküm tesisi yoluna gidildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, bölge adliye mahkemesince; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, önceki bilirkişiler dışında seçilecek konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyetinden, davaya konu kurum işlemi nedeniyle davacının sorumluluğuna gidilip gidilemeyeceğinin, davaya konu sahtecilik eylemine davacının herhangi bir dahilinin bulunup bulunmadığının tespiti noktasında, Yargıtay ve taraf denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 371. maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HMK'nın 373/2 maddesi uyarınca dava dosyasının kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 23/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7519, Karar No: 2025/2613, Tarih: 12.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/7519 E.  ,  2025/2613 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/649 E., 2020/480 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; sübuta, suça konu sözlerin düşünce ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına, lehe hükümlerin yetersiz gerekçeyle uygulanmadığına, usul ve yasaya aykırı olan kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın açık kaynak araştırma raporunda belirtilen suça konu paylaşımının tamamı bütün olarak değerlendirildiğinde, seçimlere yönelik siyasi eleştiri niteliğinde olduğu ve dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraatı yerine yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Torul Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4092, Karar No: 2019/587, Tarih: 05.02.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/4092 E.  ,  2019/587 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalılar 1-.... vek. Av. ... 2-... Ecza Deposu Hastane ve Medikal Ürünler Ltd. Şti.aralarındaki asıl ve birleşen menfi tespit davaları hakkında ... Asliye Ticaret Mahkemesi'nden verilen 26/04/2016 gün ve 2015/48 E. - 2016/346 K. sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- KARAR -

Heyetçe incelenmesine gerek görülen birleşen ... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2015/180 Esas sayılı dosyasında davalı ... Ecza Deposu Hastane ve Medikal Ürünler Ltd. Şti'ne çıkarılan tebligatın ... İcra İflas Müdürlüğü'ne sevk edildiği görülmekle bu davalının iflasına dair bir karar bulunup bulunmadığı araştırılarak varsa buna ilişkin kesinleşmiş mahkeme kararının da eklenerek dosya ile birlikte Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12977, Karar No: 2020/11958, Tarih: 28.09.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/12977 E.  ,  2020/11958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1)Sanığın denetim süresinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle hükmün açıklanmasına karar verilirken açıklanan hükümde, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Hadjianastassiou/Yunanistan, 16.12.1992; Van de Hurk/Hollanda, 19.04.1994; Hiro Balani/İspanya 09.12.1994; Ruiz Torija/İspanya, 09.12.1994) kararlarında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nin 34. ve 230. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.05.2015 tarih ve 2014/145 Esas, 2015/145 Karar sayılı kararı gereğince mahkemenin gerekçeli kararında iddia, savunma, tanık beyanları ve diğer deliller somut olarak açıklanarak suçun öğeleri, kanıtlandığı kabul edilen olaylar denetime elverişli şekilde gösterilerek ve deliller tartışılarak mahkemenin ulaştığı sonuç sanık, mağdur, Cumhuriyet savcısı ve diğer okuyan herkesi tatmin edici olması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve yetersiz gerekçe ile karar verilerek 5271 sayılı CMK'nin 34. ve 230. maddelerine aykırı karar verilmesi,

2)Gerekçeli kararın başlığında katılan ...’in adı, soyadı ve açık kimlik bilgilerinin yazılmayarak 5271 sayılı CMK'nin 232/2-b maddesine aykırı karar verilmesi,

3) Katılanın yaralanmasına ilişkin...Devlet Hastanesinin 25.06.2008 tarihli raporunda katılanın burnunda sağa deviasyon olduğunun belirtildiği halde yüzde sabit iz bakımından değerlendirme yapılmadığı, raporun bu haliyle hükme esas alınacak ölçüde yeterli olmaması nedeniyle, katılanın tedavi evrakları, geçici ve kesin raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğüne sevk edilerek, özellikle söz konusu yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunu gösterir şekilde, 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor alınması gerektiği gözetilmeden, yetersiz rapora dayanılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

4) Sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/3, 29. maddeleri uyarınca belirlenen “9 ay 22 gün” hapis cezasından TCK'nin 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim uygulanması sırasında, “8 ay 3” gün hapis cezası yerine hesap hatası yapılarak “7 ay 33” gün eksik hapis cezasına hükmedilmesi,

5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 28/09/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7459, Karar No: 2019/9705, Tarih: 15.10.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/7459 E.  ,  2019/9705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/04/2019 gün ve 2019/114 E. 2019/148 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 15/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2609, Karar No: 2013/3343, Tarih: 09.04.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/2609 E.  ,  2013/3343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Cankurtaran Köyü çalışma alanında bulunan 593 ada 1 parsel sayılı 6493,14 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve mülkiyetinin Maliye Hazinesine ait olduğu şerhi verilerek tarla niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ... adına zilyetlik şerhi verilmesi istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda yanlış hasım tevcihi nedeni ile davanın reddine ve çekişmeli 593 ada 1 parsel sayılı taşınmaz ile dava konusu olmayan 607 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3402 sayılı Yasa'nın Ek-4. maddesi uyarınca yapılan kullanım kadastrosuna itiraza ilişkindir. 3402 sayılı Yasa'nın, 5831 sayılı Yasa ile eklenen EK 4/1. maddesi; 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 20.6.1973 tarihli ve 1744 sayılı Kanunla değişik 2. maddesi ile 23.9.1983 tarihli ve 2896 sayılı, 05.06.1986 tarihli ve 3302 sayılı Kanunlarla değişik 2. maddesinin (B) bendine göre orman kadastro komisyonlarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerin, fiili kullanım durumları dikkate alınmak ve varsa üzerindeki muhdesatın kime veya kimlere ait olduğu ve kim veya kimler tarafından ne zamandan beri kullanıldığı kadastro tutanağının beyanlar hanesinde gösterilmek suretiyle, bu Kanunun 11. maddesinde belirtilen askı ilanı hariç diğer ilanlar yapılmaksızın öncelikle kadastrosu yapılarak Hazine adına tescil edileceği hükme bağlanmıştır. Kadastro tespitine itiraz davalarında davalı sıfatı, kadastro tutanağının mülkiyet hanesinde adı yazılı tespit malikleri ile varsa tutanağın beyanlar hanesinde yararına şerh yazılan kişi ya da kişilere aittir. Somut olayda, davanın, tespit maliki olan Hazine'ye yöneltilmesi gerekirken, Kadastro Müdürlüğü hasım gösterilmiştir. Ne var ki, dava dilekçesindeki anlatım ve istemden, asıl dava edilmek istenenin Kadastro Müdürlüğü değil, Hazine olduğu anlaşılmaktadır. Davacının somut olayda, tespit maliki olan Hazine yerine Kadastro Müdürlüğünü hasım göstermesi şeklindeki yanılgısı, temsilcide hata niteliğindedir. Temsilcide hata halinde, davanın husumetten reddedilmeyip doğru hasma dava dilekçesinin tebliğ edilerek taraf teşkilinin sağlanabileceği, Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarındandır. Hal böyle olunca, mahkemece, dava dilekçesi ve

./...

2013/2609 - 3343 Sayfa: 2

./...

2013/2609 - 3343 Sayfa: 2

duruşma günü gerçek hasım olan Hazine'ye tebliğ ettirilip Hazine vekili ya da temsilcisi huzuru ile davaya devam edilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanlış hasım tevcihi nedeni ile davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, bu dosyada dava konusu olmayan 607 ada 1 parsel sayılı taşınmaz hakkında da karar verilmesi isabetsiz olup, davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 09.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/8090, Karar No: 2016/9098, Tarih: 17.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8090 E.  ,  2016/9098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.11.2002 tarih ve 2002/353 esas, 2002/461 karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanarak kendisine kardeşi ... vasi olarak atanmıştır.

... Sulh Hukuk Mahkemesince 12.02.2016 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yerinin "... Rehabilitasyon Eğitim Turizm ve Tic. San. Ltd. Şti ... Beldesi/..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince bakım evine konulmak yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Yine aynı Kanunun 22. maddesi uyarınca "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

Dosya kapsamından, kısıtlının daha önce ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.11.2002 tarih ve 2002/353 esas, 2002/461 karar sayılı ilâmı ile vesayet altına alındığı ve vesayetin bu mahkemece takip edildiği ve bakımevine konulmanın da yeni yerleşim yeri edinme sonucu doğurmayacağından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17.10.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.