muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/18816, Karar No: 2023/9847, Tarih: 20.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/18816 E.  ,  2023/9847 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, her ne kadar sanık tarafından sunulan 20.09.2021 tarihli temyiz dilekçesinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz sebeplerine yer verilmemiş ise de, istinaf mahkemesince verilen gerekçeli karar sanığa tebliğ

edilmediği gibi, verilen kararda ve sanık müdafiine yapılan tebligatta gerekçeli temyize ilişkin meşruhatın bulunmadığı, bu nedenle sanık tarafından süresinde yapılan gerekçesiz temyiz talebinin akabinde yine sanık tarafından gönderilen ve bu kez temyiz sebeplerini havi 20.12.2021 tarihli dilekçe süresinde kabul edilerek yapılan incelemede, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKİ SÜREÇ

A Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.01.2021 tarihli ve 2020/377 Esas, 2021/23 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 11 yıl 3ay hapis ve 22.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 09.09.2021 tarihli ve 2021/343 Esas, 2021/1238 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz dilekçesinin gerekçe içermemesi nedeniyle temyiz talebinin reddi yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle;

1. Eksik inceleme yapıldığına,

2. Delil değerlendirmesinin hatalı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz dilekçesinin gerekçe içermemesi nedeniyle temyiz talebinin reddi yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle;

1. Eksik inceleme yapıldığına,

2. Delil değerlendirmesinin hatalı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanık savunmaları, olay kaba üst arama rızaen teslim ve yakalama tutanağı, araştırma tutanağı, kriminal rapor ve tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde; sanık ...'ın uyuşturucu madde ticareti yaptığı yönünde ihbar alındığı, ihbar üzerine kolluk görevlilerince Melekbaba Mahallesinde sanığı durdurarak üzerinde suç unsuru olup olmadığını sordukları, sanığın sağ cebinden çıkartıp poşet içerisinde bulunan net 45 gr gelen sentetik kannabinoid uyuşturucu maddeyi kolluk görevlilerine rızaen teslim ettiği, sanığın "kullanmak için 100 mt. ileride bulunan Çingen Ali isimli şahıstan aldım" şeklindeki savunmasına istinaden soruşturma kapsamında araştırma yapıldığı ancak sanığın tarifine ve beyanına uyan "Ali" isminde bir şahsın tespit edilemediği, sanıktan ele geçirilen net 45 gr sentetik kannabinoid uyuşturucu maddesinin Yargıtay'ın kabul ettiği kişisel kullanım sınırının üzerinde olduğu, tüm bunlara binaen sanık savunmasının üzerine atılı suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, sanığın üzerine atılı uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçunu işlediği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, eksiksiz inceleme ile elde edilen delillerin değerlendirmesinin doğru yapıldığı anlaşılmakla, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 09.09.2021 tarihli ve 2021/343 Esas, 2021/1238 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen

temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8520, Karar No: 2013/14758, Tarih: 09.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/8520 E.  ,  2013/14758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Konut dokunulmazlığının ihlali suçunun müştekisi ... olmaması nedeniyle bu suçtan verilen hükümleri temyiz etme yetkisi bulunmadığı belirlenen sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünün yapılan temyiz incelemesinde:

a) Mağdur ...'un 24.07.2009 tarihli Cumhuriyet savcılığı beyanında kendisinin yüzüne yumrukla vuran ve burnundan yaralanmasına sebebiyet veren tanımadığı sanık Ali Rıza dışında başka bir kişiden de bahsetmesi ve mahkeme beyanında da bu ifadeyi aynen tekrar ile yetinmesi karşısında sanığın hukuki durumunun netleştirilmesi açısından mağdur ...'dan bu husus sorularak burnunda kırık meydana getiren yaralanmanın mağdurun anlatımına göre .... Spor Tesisleri önünde meydana gelip gelmediği etraflıca açıklığa kavuşturulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b) Sanık ...'ın mahkeme aşamasında aynen tekrar ettiği 15.06.2009 tarihli kolluk beyanı içeriğine göre kendisine, abisi olan ...'a ve ...'ın ailesine karşı gerçekleşen olayın oluş ve gelişimi dikkate alınarak hakkında haksız tahrik hükümlerinin tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3427, Karar No: 2011/15651, Tarih: 22.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/3427 E.  ,  2011/15651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Mersin 3.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.09.2009 tarih ve 2005/522 - 2009/414 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili firmanın “TAT” markasını 23.12.1994 tarihinde nohut, fasulye, bakla, barbunya, bamya, mercimek, bulgur, pirinç, aşurelik ve hazır çorba ürünleri için adına tescil ettirdiğini, aynı markayı 29.03-04 ve 30.18. sınıflarda tescil ettirmek için 12.04.2004 tarihinde müvekkili tarafından yapılan başvurunun resmi marka bülteninde yayın aşamasında olduğunu, davalı şirketin ise anılan markayı, internet sitesinde haşlanmış ürünler başlığı altında yer verdiği fasulye, nohut ve barbunya ürünlerine ilişkin resimlerde kullandığını, yine aynı adreste hazır yemekler başlığı altında yer verdiği barbunya pilaki ve yaprak sarma ürünlerine ilişkin resimlerde de söz konusu markanın kullanıldığını, davalının eylemlerinin müvekkilinin marka hakkına tecavüz oluşturduğunu, bu davranışların aynı zamanda haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, davalının “tat” markasını kullanmasının müvekkilinin marka haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine, marka hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin “tat” markasını ilk olarak 09.01.1968 yılında adına tescil ettirdiğini, tescilli bir markanın varlığı halinde markaya tecavüzden ve haksız rekabetten söz edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/197, Karar No: 2014/2393, Tarih: 25.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/197 E.  ,  2014/2393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2013/61 D.iş -2013/64

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından 28.10.2013 havale tarihli dilekçe ile "...24.10.2013 tarihli celsede, Hâkim'in davanın esasına ilişkin vereceği kararı açıkladığı, daha sonra sildirerek başka bir ara karar kurduğundan ihsası reyde bulunduğu...” gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim H.. Ç.. (26105)'in, "...davalı vekilinin reddi hâkim dilekçesinde belirttiği hususların doğru olduğu ve kendisi tarafından kabul edildiği, davanın esası hakkındaki görüşün açıklandığından talebin kabulü gerektiği..." yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hâkim talebinin reddine ve ret talebinde bulunan davalının kötüniyetli olduklarının sabit olmadığından, H.M.K.'nun 42/4. maddesi gereğince disiplin para cezası ile cezalandırılmalarına yer olmadığına ilişkin verilen karar, davalı vekili Av. M.. T.. tarafından temyiz edilmiştir.

H.M.K.'nun 36/1-b maddesi uyarınca hâkimin, davada, iki taraftan birine veya üçüncü kişiye kanunen gerekmediği hâlde görüşünü açıklamış olması ret nedeni olarak düzenlenmiştir. Bu kanunî düzenleme ile getirilen ret nedeni, davanın esası hakkında iki taraftan birine veya üçüncü bir kişiye açıklanan görüşün, kanunen gerekmediği halde açıklanmış olmasıdır. Kanunen açıklanması zorunlu olan görüşler, örneğin davanın esası hakkında verilen kararın temyiz incelemesi sonucu Yargıtayca bozulması halinde, bozma üzerine yapılan inceleme sırasında yapılan reddi hâkim başvurusunda önceki verilen karar ihsası rey olarak değerlendirilemeyecektir. Somut olayda ise, davalı vekili 24.10.2013 tarihli celsede, hâkiminin davanın esası hakkındaki görüşünü açıkladığı, daha sonra açıkladığı görüşe ilişkin tutanağı sildirerek dosyayı incelemeye aldığını iddia etmiş ve bu durum HMK.'nun 38/5 maddesi uyarınca ret sebebi hakkındaki görüş ile reddedilen hâkim tarafından da doğrulanmıştır. Hâkimlerin duruşmaya hazırlıklı olarak çıkması, dosya arasında taraflarca ileri sürülen tüm deliller toplandıktan sonra, usûl ve kanunlara uygun olarak vicdanı ile uyuşmazlığın esası hakkında bir karar vermesi gerekmekte olup, Kanunen gerekmediği halde, davanın esasına ilişkin görüşünün hâkim tarafından açıklandığı anlaşıldığına göre, davalı vekilinin reddi hâkim talebinin kabul edilmesi gerekirken, dosya kapsamına aykırı olarak yazılı olduğu şekilde talebin reddine karar verilmesi usûl ve kanuna aykırı olup merci kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile merci kararının BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 25/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14012, Karar No: 2024/1114, Tarih: 13.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/14012 E.  ,  2024/1114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/784 E., 2023/1538 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kars İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/386 E., 2021/34 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve feri müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı kurumla sözleşme imzalamak suretiyle üflemeli ve vurmalı çalgılar sanat dalında öğretim görevlisi olarak çalışmaya başladığını, iş akdinin 07.10.2015 tarihinde uzatılmayarak 2016 yılı Ocak ayı itibariyle sonlandırıldığını, müvekkilinin sigorta kayıtlarının incelenmesinde; 10.05.2005-30.04.2009 tarihleri arasında sigortasız çalıştırıldığının tespit edildiğini ve sigortalılık bildiriminin 30.04.2009 tarihinde işe giriş bildirgesi verilerek yapıldığını belirterek; müvekkilinin 10.05.2005-30.04.2009 tarihleri arasındaki hizmetlerinin tespitine karar verilmesini talep ve dava konusu etmiştir.

II. CEVAP

1.Feri müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurum kayıtlarının tetkikinde; davacının davalı rektörlükte 2005-2009 tarihlerine ilişkin işe giriş bildirgesi verilmediği ve aylık veya dört aylık dönem bordrosu verilmediğinin tespit edildiğini, hizmet tespiti davaları için 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesi ve 5510 sayılı Kanun'un 86/8 inci maddesinde öngörülen beş yıllık hak düşürücü sürenin sona erdiğini, sigortalılığın oluşumu yönünden fiili çalışma olgusunun varlığının zorunlu olduğunu belirterek; hak düşürücü süre, usul ve esastan reddini talep etmiştir.

2. Davalı Üniversite vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Kurum kayıtları, hizmet sözleşmeleri, bordro içeriklerinin herhangi bir kuşkuya veya tereddüte yer vermeyecek şekilde davacının çalışma iddiasını doğruladığı, davalı kurum tarafından gönderilen yazı cevabında davacının herhangi bir sağlık raporu da bulunmadığı anlaşılmakla, davanın kabulü ile davacının davalıya ait işyerinde; 17.10.2005-30.04.2009 tarihleri arasında hizmet sözleşmesine dayanılarak kesintisiz çalıştırıldığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, davacının yargılama sırasında işe başlama tarihinin 10.05.2005 olmayıp 17.10.2005 tarihi olduğunu belirtmesinin iddianın değiştirilmesi yasağı kapsamında olduğunu, bu nedenle davanın kısmen kabulüne karar verilip reddedilen süre yönünden müvekkili lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2.Fer'i müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, Mahkemenin eksik araştırma yaptığını, davacının çalışmasına ilişkin yazılı kanıt ibraz edemediğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamı mevcut delil durumu ileri sürülen istinaf nedenleri dikkate alındığında davacının 17.10.2005 tarihinde göreve başladığına ilişkin yazılı belge, uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığına ilişkin ücret bordroları ile iş sözleşmeleri bulunması karşısında çalışma olgusu ispatlanmış olup kesintisiz çalışma nedeniyle hak düşürücü süre de söz konusu olmayıp Mahkemenin kararında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davalı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Fer'i müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesi ile aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesi ile aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun'un 79 uncu ve 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 86 ncı maddesinin dokuzuncu fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1550, Karar No: 2013/276, Tarih: 04.06.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/14-1550 E.  ,  2013/276 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2007/102950

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanığın 5237 sayılı TCK'nun 103/2, 43, 62, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca sekiz yıl dört ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Üsküdar 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 28.12.2005 gün ve 441-346 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 28.12.2011 gün ve 1372-6105 sayı ile;

"Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın mağdura yönelik ırza geçme eyleminin kısa süre içerisinde, araya herhangi bir kesinti girmeden, peş peşe gerçekleştiği anlaşılmakla, temadi eden eylemin tek suç olarak kabul edilmesi, ancak temel cezanın teşdiden belirlenmesi gerektiği gözetilmeden TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

Sanığın eylemini zor kullanarak gerçekleştirdiği kabul edildiği halde TCK'nın 103/4. maddesinin uygulanmaması,

5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesine göre, 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeden sonra uygulanamayacağı gözetilmeden, bu hakları ve yetkileri kullanmaktan yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiş,

Daire Üyesi K. K.; sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 04.04.2012 gün ve 102950 sayı ile;

"TCK'nun 43. maddesinin düzenlemesi, bir suçun 'değişik zamanlarda' işlenmesini aramaktadır. Zaman; bir işin, bir oluşun içinde geçtiği, geçeceği veya geçmekte olduğu süre olarak tanımlanmaktadır. Organ sokmak suretiyle cinsel saldırı suçunun işlendiği zaman, kanunda tanımlanan hareketin tamamlandığı süredir. Zaman kavramını bir suçun işlendiği yani hareketin yapıldığı süre olarak anlamak gerekir. Bu açıdan her organ sokmak suretiyle gerçekleştirilen eylemin geçtiği süre 'değişik zaman'dır.

Aksinin kabulü uzun sürelerde pek çok kez gerçekleştirilen organ sokmak suretiyle cinsel saldırı eylemlerinin tek suç olarak kabulü sonucunu doğuracaktır ki, bunun ne yasa koyucunun amacına, ne de hakkaniyete ve yasal düzenlemeye uygun düşmeyeceği açıktır.