muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16908, Karar No: 2012/42485, Tarih: 02.10.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/16908 E.  ,  2012/42485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK’nın 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunma” nesnel koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın seyyar köfte ekmek satmakta olan mağdurun yanına giderek köfte ekmek isteyerek köfte bedeli olan 2 TL için mağdura 100 TL para verdiği, mağdurun para üstü olarak 1 adet 50, 3 adet 10, 3 adet 5 ve 3 adet de 1 TL olmak üzere 98 YTL verdiği, para üstünü alan sanığın, para olan elini ensesine doğru götürerek el çabukluğu ile 50 TL'lik banknotu gömleğinin yakasının altına sakladığı ve mağdura kendisine 50 TL eksik verildiğini söyleyerek 50 TL daha istediği, konuşmalar sırasında mağdurun, sanığın elini yakasına götürdüğünü söylemesi üzerine taraflar arasında tartışma çıktığı, sanık kaçmaya çalışsa da pazar esnafı tarafından yakalandığı, gömleğinin yakasının altında da hileyle alınan paranın bulunduğu olayda mahkemenin suçun işlendiğine dair kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Hükmolunan adli para cezası tayininde 5237 sayılı TCK'nın 61/8 maddesi hükmü karşısında adli para cezası hesaplanırken bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik arttırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve cezanın, sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması sonucu belirlenmesi gerektiği halde temel cezanın belirlenmesinden sonra gün para cezasının paraya çevrilip indirimin bu miktar üzerinden yapılmasındaki isabetsizlik, sonuç cezanın değişmemesi karşısında bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5382, Karar No: 2014/10698, Tarih: 28.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/5382 E.  ,  2014/10698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/195255

MAHKEMESİ : Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2009

NUMARASI : 2009/48 (E) ve 2009/118 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, şadırvanın yanında abdest almak amacıyla çıkarmış olduğu ceket cebinden para çaldığının anlaşılması karşısında, suç vasfının tayini bakımından, şadırvanın bulunduğu yerin “ibadethanelere ayrılan yerlerden” sayılıp sayılmadığı her türlü şüpheden uzak şekilde yapılacak keşif ile tespit edildikten sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve taktiri gerekirken, sadece kişilerin üzerindeki eşyanın çalınması sırasında gösterilmesi gereken ve 5237 sayılı TCK'nın 142/2-b maddesinde tanımlanan suçun yasal unsuru olarak kabul edilen “özel beceri” tanımına yanlış anlam verilerek yazılı biçimde uygulama yapılması,

2-Kalkışma aşamasında kalan hırsızlık suçunda etkin pişmanlık hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCK'nın 168/1.maddesi ile uygulama yapılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3- Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ö.. E.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 28.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14079, Karar No: 2015/25454, Tarih: 14.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/14079 E.  ,  2015/25454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok, etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun onur şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, onur ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

5237 sayılı TCK’nın “Millete ve Devlete Karşı Suçlar ve Son Hükümler” başlıklı dördüncü kısmının, “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar ”başlıklı birinci bölümünde,265. maddesi ile düzenlenen; “Görevini Yaptırmamak İçin Direnme” suçuyla korunan hukuki yarar, kamu idaresinin güvenilirliği ve işleyişi olup; bu suçta, kamu faaliyetlerine kişilerin saygı göstermelerinin sağlanması ve kamu görevlerinin yerine getirilmesini dolayısıyla da kamu görevini yerine getirenleri engellemeye yönelik fiillerin önüne geçilmesi amaçlanmıştır. Öte yandan, kendisine verilen görevi yerine getirmekte olan kamu görevlisine karşı cebir ve/veya tehdit fiili gerçekleştirilmiş bulunduğundan bu suçla aynı zamanda kişi özgürlüğü ve beden bütünlüğü de korunmaktadır. Maddede düzenlenen görevini yaptırmamak için direnme suçu, seçimlik hareketli bir suç olup kamu görevlisinin görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir ve/veya tehdit kullanılması ile suç oluşmaktadır. Bu suçun oluşabilmesi için, öncelikle engellenmek istenen işin o kamu görevlisinin görevine giriyor olması zorunludur. Zira madde, kamu görevlisinin yerine getirdiği herhangi bir iş için değil, görevine giren bir iş için koruma sağlamaktadır. Cebir, kamu görevlisine karşı fiziki güç kullanılmasıdır. Cebrin sınırı, kasten yaralama suçunun temel şekli veya daha az cezayı gerektiren hâli kapsamında değiştirilebilecek boyutta olmasıdır. Cebirle, kasten yaralamanın neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerine sebebiyet verilirse, fail ayrıca bu suçtan da beşinci fıkra uyarınca cezalandırılacaktır. Cebir veya tehdidin alenî olması şart değildir. Bu manada cebir ve tehdit, kamu görevlisinin görevini yerine getirmesini engellemeye elverişli, doğrudan kamu görevlisine yönelik ve ortadan kaldırılmadığı sürece göreve devam edilmesine engel olan güç kullanılmasını ifade eder.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.03.2010 gün 9-259-47 sayılı kararında belirlendiği gibi, Olayın gelişimi sırasında sanığın, cebir ve/veya tehdit kullandığı polis memuru olan müştekiler suçun mağduru, kamu idaresi ise suçtan zarar gören konumundadır. “Görevini Yaptırmamak İçin Direnme” suçunun 5237 sayılı TCK’nın “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar” başlıklı bölümünde düzenlenmiş olması da kamu görevlilerinin suçun mağduru olamayacakları anlamına gelmemektedir. Aksinin kabulü halinde, görevleri dışında kendilerine karşı cebir ve/veya tehdit kullanılması halinde işlenen bu suçların mağduru olacaklarında kuşku bulunmayan kişilerin, aynı suçlara görevlerinin ifası sırasında kamu görevlisi sıfatıyla maruz kaldıklarında ise suçun mağduru olmadıklarını ileri sürmek çelişkisine düşülecektir ki, bunun yasal bir dayanağı bulunmamaktadır.

Somut olayda; sanıkların ellerindeki bıçaklarla kendilerine zarar verip çevreye küfür ettiklerinin ihbar edilmesi üzerine müşteki ve katılan polis memurlarının olay yerine intikal ettiklerinde, sanık ...'in, elinde emanette kayıtlı 50 cm uzunluğunda kırık saplı bıçak, diğer sanık ...'in elinde de ekmek bıçağı olduğu halde polislere savurmaya başladıkları, sanık ...’ın polislere hitaben "biz arnavut göçmeniyiz, sizi sinkaf ederiz, TC'nin köpekleri, siktirin gidin, o. çocukları, kafanıza sıkacağız" diyerek elindeki bıçağı sallaması sonucu müştekilerden ...'ın elinden yaralandığı, zor kullanılmak suretiyle sanık ...’ın ekip otosunun nezarethane kısmına alındığında bu kez otonun camını ve nezarethanenin korkuluğuna zarar verdiği, diğer sanık ...'nin de "o..çocukları, hepinizin kafasına sıkacağız, sizi sinkaf edeceğiz" diyerek bağırmaya başladığı, müşteki polis memuru ...'ye kafa attığı ve katılan polis memuru ...'ın elinden yaralamaya neden oldukları anlaşılmakla, eylemlerinin atılı suçlarını oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanıklar hakkında görevli memura direnme suçundan dolayı verilen 5237 sayılı Kanun'un 265/1,3,4 maddeleri gereğince belirlenen 12 ay hapis cezasına aynı yasanın 43/1-2. maddeleri uyarınca 1/4 oranında artırım yapıldığında sonuç cezanın 15 ay hapis cezası olarak belirlenmesi gerekirken 1 yıl 3 ay olarak belirlenmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının görevli memura direnme suçuna ilişkin olarak belirlenen “1 yıl 3 ay” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “15 ay” ibaresinin eklenmesi yine hüküm fıkralarından, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılıp yerine, "5237 sayılı TCK'nın 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın c bendinde yer alan, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.05.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2682, Karar No: 2011/6479, Tarih: 27.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/2682 E.  ,  2011/6479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03.12.2008 gün ve 2006/629 - 2008/642 sayılı kararı onayan Daire’nin 13.12.2010 gün ve 2009/6695 - 2010/12813 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin oğlu olan ...’in, 15/09/2006 tarihinde trene binmek isterken, trenin binme işlemleri tamamlanmadan, kapıları açık vaziyette iken aniden hareket etmesi sonucu tren ve peron arasına düşerek hayatını kaybettiğini, olayda davalının ihmali bulunduğunu ileri sürerek, ayrı ayrı 100.000 YTL manevi tazminatına avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ölen ...’in yolcularını indirerek kapılarını kapatan ve hareket düdüğü çalan trene binmek isteyip kapıya tutunamayarak düştüğünü, müvekkil idarenin kusuru bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, müteveffa ...’ın harekete geçen trene binme teşebbüsü sırasında düşerek ölümü ile sonuçlanan kazada %75, tren kapılarının hareket başlamadan önce tam olarak kapanmaması ve istasyonda tren dış gabari çizgisi ile peron arasındaki aralığın gereğinden geniş olması nedeniyle davalı idarenin %25 kusuru olduğu, 23 yaşındaki oğullarının ölmesi nedeniyle davacıların acı ve üzüntü duydukları gerekçesiyle tarafların sosyal durumu da gözetilerek anne ve baba için ayrı ayrı 25.000 YTL manevi tazminatın avans faizi ile birlikte tahsiline dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 27.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17586, Karar No: 2007/1324, Tarih: 01.02.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/17586 E.  ,  2007/1324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ..., davalılar Hazine ve müdahil Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Yörede orman kadastro çalışması yapan 36 Nolu Orman Kadastro Komisyonunca Çingene Tepesi Devlet Ormanı hakkında 03.05.1990 tarih 12 nolu tutanak düzenlendiği ve 22.10.1990 tarihli 13 nolu şekli ve hukuki noksanlıkları düzeltme tutanağı ile yeniden 115 ila 119 nolu orman tahdit noktalarının oluşturulduğu anlaşıldığından 03.05.1990 tarih 12 nolu tutanak ile eki haritanın Orman İşletme Müdürlüğünden istenmesi ve 12 nolu tutanak ile orman sınırlarının daha geniş olup, 13 nolu tutanak ile daraltıldığı görülmekle, bu konuda Orman Yönetimince bir dava açılıp açılmadığının sorulması, açılmış ise, dava dosyasının,

2) Yörede 1990 yılında yapıldığı anlaşılan 115 ila 119 nolu orman tahdit noktaları ile çevrili Çingene Tepesi Devlet Ormanına ilişkin orman kadastro çalışmasının askı ilan tutanağının, Orman İşletme Müdürlüğünden istenerek,

3) Orman kadastro çalışmasının yapıldığı tarihte yürürlükte olan 02.09.1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/G maddesine göre "Devlet ormanı olduğuna ilişkin kesinleşmiş mahkeme ilamı olan yerlerin Devlet Ormanı olarak sınırlandırılacağı" hükme bağlanmış, Orman Bilirkişi M. Şefik ...'in 10.12.1996 tarihli raporda nizalı 275 ada da bulunan çekişmeli parsellerin orman niteliğinde olduğu hususunda sulh ceza mahkemesinin kararlarının bulunduğunu belirttiği anlaşılmakla, Orman Kadastro Yönetmeliğinde hüküm olmasına rağmen hangi nedenle çekişmeli taşınmazların orman sınırları dışında bırakıldığının Orman İşletme Müdürlüğünden sorularak alınacak cevabi yazının,

bu dosya içinde yer alması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 01.02.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8860, Karar No: 2020/5048, Tarih: 23.06.2020

**13. Hukuk Dairesi         2017/8860 E.  ,  2020/5048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı ilk derece mahkemesi sıfatıyla ... 4. Tüketici Mahkemesince 2015/698 esas 2016/1085 karar sayılı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükme karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 2016/39-2017/176 karar sayılı kararının süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 12.06.2013 tarihinde dava konusu otomobili satın aldığını, kullanıma başlanan aracın titreme ve fren tutmama şikayeti nedeniyle serviste fren disklerinin değiştirilmesine rağmen bir süre sonra bu problemin yine ortaya çıktığını, bu haliyle aracın ayıplı olduğunu ileri sürerek; dava konusu otomobilin ayıpsız misli ile değişimine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ilk derece yargılama makamına sunmuş olduğu yanıt dilekçesi ile dava konusu aracın ayıplı olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece yargılama makamınca, davanın kabulüne karar verilmiş; davalının istinaf talebi, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince incelenerek, davalının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir. Bu karar, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

SONUÇ: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davaya konu aracın her türlü takyidattan ari olarak davalıya iadesinin gerektiğinin anlaşılmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 4.880,96 TL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 23/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2377, Karar No: 2013/4678, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/2377 E.  ,  2013/4678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen kadastro tesbitine itiraz davası sırasında davacı vekili tarafından 12.02.2013 tarihli dilekçe ile "...Davacı tarafından açılan 46 adet dava dosyasında bilirkişi incelemesi dahi yapılmadan davanın reddine karar verildiğinden ihsası reyde bulunduğu...” gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim Mustafa Karabay (42411)'ın, talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından, "...Talebin kanunda belirtilen hiçbir sebebe dayanmadığı, temyizi kabil olarak verilen önceki kararlar nedeniyle yapıldığı..." gerekçesiyle reddi hâkim talebinin REDDİNE ve reddi hâkim talebinde bulunan taraflar hakkında H.M.K.'nun 42/4. maddesi uyarınca 500.- TL disiplin para cezası uygulanmasına ilişkin verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar H.M.K.’nun 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden olmadığı gibi benzer bir davada kanunî zorunluluk nedeniyle açıklanan hüküm gerekçelerinin temyize konu dosya kapsamındaki dava ile ilgili olarak görüşünü açıklamak ve ihsası reyde bulunmak şeklinde değerlendirilemeyeceği, her davanın kendi içindeki delillere göre değerlendirilmesi gerektiğinden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacıya yükletilmesine 29/04/2013 günü oy birliği ile karar verildi.