muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4709, Karar No: 2013/11080, Tarih: 12.06.2013

Davalı ... A.Ş. vekili, müvekkili ile diğer davalı arasındaki ilişkinin dışarıdan sağlanan fayda ve hizmet ilişkisi olduğunu, ... A.Ş.’nin diğer davalı ... Ltd.Şti.’nden hazır yemek satın aldığını ve hazır yemek hizmetini sunan diğer davalı ...’un yemek yapımını ve servis işini komple kendisinin yaptığını, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, davacının fesih ile ilgili kusurlu ve iyi niyet kurallarına aykırı davranışının diğer davalı kayıtlarında detaylı olduğunu, davacının taleplerinin davacının imzasını taşıyan geçmiş yıllarda itiraza konu olmamış ve kesin delil olan yazılı belge niteliğindeki bordrolara aykırı olduğunu, davacının fazla çalışmasının bordro ve puantaj kayıtlarında ve kendisine verilen hesap pusulasında tevsik edildiğini, davalı ... vekili, müvekkili ile diğer davalı arasındaki ilişkinin dışarıdan sağlanan fayda ve hizmet ilişkisi olduğunu, ... A.Ş.’nin diğer davalı ... Ltd.Şti.’nden ve ...’tan farklı dönemlerde hazır yemek satın aldığını ve hazır yemek hizmetini sunan diğer davalı ...’un yemek yapımını ve servis işini komple kendisinin yaptığını, ... A.Ş.’ye husumet yöneltilemeyeceğini, davacının ... yanında bir yıldan az çalışması olduğunu ve başka işletmeye girdiğini, davacının son işten ayrıldığı yerin müvekkili olmadığını, davacının halen başka yerde çalıştığını, davacının fesih ile ilgili kusurlu ve iyi niyet kurallarına aykırı davranışının diğer davalı kayıtlarında detaylı olduğunu, davacının taleplerinin davacının imzasını taşıyan geçmiş yıllarda itiraza konu olmamış ve kesin delil olan yazılı belge, bordro kayıtlarına aykırı olduğunu, davacının fazla çalışmasının bordro ve puantaj kayıtlarında ve kendisine verilen hesap pusulasında tevsik edildiğini, davalı ... Ltd. Şti vekili, davacının firmalarında çalışmadığını, sadece 20.08.2010 tarihinde işe girişinin yapıldığını, ve işbaşı yapmadığından dolayı aynı gün işten çıkış işlemi yapıldığını, ... A.Ş. ile hiçbir ticari bağlantılarının olmadığını, savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının hizmet cetvelinin tetkikinden 11.06.2010- 09.08.2010 ve 08.09.2010–05.12.2010 tarihleri arasında ...’un işyerinde, 20.08.2010 tarihinde ise ... Ltd Şti. de çalıştığı ve aynı gün çıkışının yapıldığı, en son işverenin davalı ... olduğu görülmektedir. Dosya kapsamına göre mahkemece davacının 08.04.2010-25.12.2010 tarihleri arasında bu işyerinde çalıştığının kabulü yerindedir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Yapılacak iş, davalı ... Şirketinin ticaret sicili kayıtları getirtilerek ... ile organik bağ içerisinde olup olmadığı belirlenerek, organik bağ içerisinde olduğunun anlaşılması halinde şimdiki gibi karar vermek, organik bağ içerisinde olmadığının anlaşılması halinde ise, davalı ... Ltd. Şti’nin devralan işveren olarak davacının 08.04.2010-20.08.2010 tarihleri arasında tahakkuk eden alacaklarından diğer davalılar ile birlikte müşterek ve müteselsilen sorumlu tutmaktır.

Mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile ayrıca üç davalı olduğu halde hüküm altına alınan alacakların "davalıdan" tahsiline denmek suretiyle infazda da tereddüt uyandıracak biçimde yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ... Ltd.Şti’ne iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... A.Ş.’ne yükletilmesine, 12.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5333, Karar No: 2017/13177, Tarih: 23.11.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/5333 E.  ,  2017/13177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli mala zarar verme suçundan sanık ... hakkında 29.12.2011

tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı TCK.nun 152/1-f madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; TEKİRDAĞ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2015 gün ve 2015/147 esas, 2015/613 karar sayılı hükmünün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29.12.2011 gün, 2009/814 esas, 2011/431 sayılı kararı ile sanığın mala zarar verme suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip bu kararın 06.02.2012 tarihinde kesinleşmesinin ardından, sanık hakkında basit yaralama suçundan suç duyurusunda bulunulduğu, yapılan yargılamada, 10.11.2015 tarihinde hüküm açıklanmış ise de, temyiz incelemesine esas olmak üzere gönderilen dosya içerisinde, soruşturma evrakını içeren dava dosyasının tamamının aslının veya onaylı örneğinin bulunmadığı anlaşılmakla, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29.12.2011 gün, 2009/814 esas, 2011/431 sayılı dosyası aslının veya onaylı örneğinin evraka eklenerek geri gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 23.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18194, Karar No: 2013/3878, Tarih: 30.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/18194 E.  ,  2013/3878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) TCK’nin 86/1,3-e, 87/1-c-son maddeleri uyarınca sanığın cezasının 5 yıldan az olamayacağı cihetle CMK’nin 196/2. maddesi uyarınca sanığın sorgusunun istinabe suretiyle yapılamayacağının gözetilmemesi,

2) Yüzde sabit ize neden olan yaralanmaların basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olduğunun gözetilmeyerek, temel cezanın TCK’nin 86/1. yerine 86/2. maddesinden belirlenmesi,

3) Mağdurun yüzündeki yaranın yüzde sabit iz olup olmadığı hususunda, adli raporunda kesin bir ifadenin olmadığı görülmekle, bu hususta tereddüte yer vermeyecek şekilde kesin adli raporunun aldırılmadan hüküm kurulması,

4) Kabule göre de, dosyada birden fazla sanık olmasına rağmen kısa kararda sanıkların isimleri belirtilmeden ceza hükmü tesis edilerek belirsizliğe yol açılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2644, Karar No: 2015/7417, Tarih: 19.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2644 E.  ,  2015/7417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/70821

Y.. G..nin 15/07/2014 tarihli nüshasında “S. büyük vurgun” başlığı ile yayımlanan yazı nedeniyle ilgilisi F. üniversitesi Rektörlüğü vekilinin vaki tekzip talebinin kabulüne dair Büyükçekmece 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 06/08/2014 tarihli ve 2014/490 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Büyükçekmece 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15/09/2014 tarihli ve 2014/855 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 18/02/2015 gün ve 12667 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/03/2015 gün ve KYB.2015-70821 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Büyükçekmece 1. Sulh Ceza Hâkimliğince, tekzibi istenen haberin kimin tarafından yapıldığı belli olmayan iddia yönünden olay, kişi, yer, zaman ve belgeye dayalı herhangi bir açıklama gösterilmeksizin öne sürülen iddianın açıkça talep eden tüzel kişiliğin haklarını doğrudan etkiler nitelikte olduğu şeklindeki gerekçe ile tekzip talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, tekzibe konu yazının incelenerek nesnel bir olguya dayanıp dayanmadığı hususunun saptanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği, nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarihli ve 2007/7-28 esas, 2007/34 sayılı kararında yer alan, “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır. Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa'nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir... Yargı lama konusu haber ve yorum metnindeki eleştiri ve değer yargılarının bir kısmı sert ve çarpıcı bir üslupla dile getirilmiştir. Yerleşmiş yargısal kararlarda da vurgulandığı üzere esasen, eleştirinin sert bir üslûpla gerçekleştirilmesi, kaba olması ve nezaket sınırlarını aşması, eleştirenin amacına, psikolojisine, eğitim ve kültür düzeyine bağlı bir olgudur. Ancak kabul edilmelidir ki, basın özgürlüğü, belli ölçülerde abartmayı, hatta kışkırtmaya başvurmayı da içerir. Gazetecilerin yazılarında kullandıkları deyimler “polemik” niteliğinde olsa da, nesnel bir açıklamayla desteklendiğinde, bu ifadeler asılsız kişisel saldırı olarak görülemez

. Ancak kabul edilmelidir ki, basın özgürlüğü, belli ölçülerde abartmayı, hatta kışkırtmaya başvurmayı da içerir. Gazetecilerin yazılarında kullandıkları deyimler “polemik” niteliğinde olsa da, nesnel bir açıklamayla desteklendiğinde, bu ifadeler asılsız kişisel saldırı olarak görülemez.” şeklindeki açıklamalar karşısında, tekzibe konu yazının haber değeri ile ilgili olarak, denetime olanak verecek şekilde mahkeme kararında somut hiçbir gerekçe bulunmadığı cihetle, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi; Handyside/Birleşik Krallık( B.No:5493/72, 07/12/1976) kararında "Düşünceyi açıklama özgürlüğü, sadece hoşa giden veya zararsız ya da tepki yaratmaz sayılan haberler veya fikirler için değil, fakat devlete veya halkın bir kısmına ters düşen, şoke eden ya da üzüntüye sevk edenler için de geçerlidir. Çoğulculuk, hoşgörü ve yeniliğe kucak açma bunu gerektirir ve bunlar olmadan demokratik toplum olmaz." biçimindeki ve yine Lingens/ Avusturya (B.No: 9815/82, 08/07/1986) kararında da “Bu bağlamda Mahkeme, Sözleşme’nin 10(1). fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini gerçekleştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatır. İfade özgürlüğü, Sözleşme’nin 10(2). Fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olmaz (bk. yukarıda geçen Handyside kararı, parag. 49).

Basın söz konusu olduğunda, bu ilkeler ayrı bir öneme sahiptir. Basının, "başkalarının itibarlarını korumak" gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekmekle birlikte, kamunun menfaatinin bulunduğu diğer alanlarda olduğu gibi, siyasi meselelerde de haber ve fikirleri iletmek, yine basına düşen bir görevdir.” biçimindeki tespitleriyle “ifade özgürlüğü” yönünden ayrıntılı değerlendirmeler yapmış ve bu konuda kriterler belirlemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarih ve 2007/1-28 E, 2007/34 K. sayılı kararında da; 5187 sayılı Basın Kanunu kapsamındaki cevap ve düzeltme istemleri hususunda yapılan değerlendirmede; “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır.

Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir.” denilmektedir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Kanun yararına bozma istemine konu olayda mahkeme, yukarıda anılan kararlardaki kriterlere uygun değerlendirme yapmış, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14/1 maddesi uyarınca “ Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapıldığı” kabul edilerek olaya ve dosya kapsamına uygun gerekçelerle cevap ve düzeltme yazısının yayınlanmasına karar vermiştir.

Bu nedenlerle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemi yerinde görülmediğinden REDDİNE, 19/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4047, Karar No: 2013/25225, Tarih: 04.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/4047 E.  ,  2013/25225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/79621

MAHKEMESİ : Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2012

NUMARASI : 2012/181 (E) ve 2012/180 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanıkların yakınana ait işyerinden çaldıkları mazotu otolarına yükleyip olay yerinden uzaklaşmaya başladıktan yüz elli metre kadar sonra, devriye gezen polislerin otonun farlarının sönük olmasından kuşkulanarak sanıklardan otoyu durdurmalarını istediği,paniğe kapılarak kaçan sanıkların takiple yakalanmaları üzerine sanık Ayhan'ın ikrarı ile eylemlerinin anlaşılması karşısında hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden kalkışma aşamasında kaldığının kabulü ile eksik ceza belirlenmesi ,

2-Sanıkların çaldıkları mazotla birlikte yakalandıklarında, henüz yakınanın kolluğa başvurusu yokken, sanık Ayhan'ın suçu anlatıp mazotu çaldıkları yeri göstererek, çalınan mazotun yakınana iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 168/1 maddesinin uygulanma olanağının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18391, Karar No: 2015/21066, Tarih: 26.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/18391 E.  ,  2015/21066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 17.01.1993 ile 12.04.2005 tarihleri arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ise de varılan bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Dairemizin 2012/24617 E.,2013/2567 K. sayılı 14.02.13 tarihli bozma ilamı “…yapılacak iş,başka bordro tanıklarını dinlemek ve dinlenen bordro tanıkları ile beyanlar arasındaki çelişkiyi gidermek, Kurumdan sorulmak suretiyle veya zabıta araştırması ile tespit edilecek komşu işyerlerinde benzer işi yapan işlerle uğraşan işverenler veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanların beyanlarına başvurmak, davacının 1981 doğumlu olması nedeniyle iddia ettiği çalışmaya başlangıç tarihinde 12 yaşında olması nedeniyle hayatın olağan akışına aykırı olduğu, eğitim durumu değerlendirildiğinde davalı işyerinde muavin olarak çalışmasının normal olmadığı, davacının askerlik durumun gösterir belgenin dosya arasına alınarak, davacının bu dönemde öğrenci olup olmadığı araştırılarak, davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip, sonucuna göre karar vermekten ibarettir.” şeklindedir.

Dairemizin bozma ilamı sonrasında mahkemece komşu işyeri tanığı araştırması yapılmış, dinlenilen tanıklar davalı şirketin sahibi olduğu için komşu işyeri tanığı sıfatı bulunmamaktadır. Diğer dinlenilen tanıklar kısmi bordro tanığı olup davacının çalışmasını doğrulamaktadır.

Mahkemece yapılacak iş, davacının 27.12.1996 tarihinde ceza dosyası kapsamında verdiği ifadede muavin olarak beyanda bulunduğu ve bozma sonrası dinlenilen kısmi bordro tanıklarında çalışmayı doğrulaması göz önünde bulunduğu, 1996 yılının maddi vaka olarak kabul edilip, bu tarih sonrası için davanın kabulüne karar vermekten ibarettir. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.