muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/790, Karar No: 2015/146, Tarih: 05.05.2015

Bu itibarla somut olayda kusuru bulunan sanığın mahkumiyetine ilişkin yerel mahkeme direnme hükmü isabetli olup onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi N. M.; "İnceleme konusu dosyada, sanık Erhan D..’ın aracın direksiyonuna geçip kullanmak için sürücü sanık A.. G..’den izin istediği ve yalvardığı, onu kıramayan A.. G..’in aracın şoför mahallinden çıkıp sağ ön koltuğa geçtiği ve aracın şoför mahalli ile direksiyonunu sanık Erhan Duman’a verdiği, sanık Erhan D..’ın kullandığı araçla seyrederken çok hızlandığı, 30/4 nolu sokak üzerinde çok hızlı bir şekilde seyrederken meslek ve sanatta acemi oluşu nedeniyle direksiyon hakimiyetini kaybederek yaya kaldırımında market önünde oturan mağdur Y.. A.. ile maktuller Z..G.. ve F.. K..’e çarpmak suretiyle Y.. A..’nın yaralanmasına ve Z..G.. ile F.. K..’in ölümüne neden olduğu anlaşılmış, mahkemece her iki sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

12. Ceza Dairesi, kararı 'Sanık A.. G..'in kullandığı ticari taksiye, daha önceden tanıdığı ve hakkındaki hüküm kesinleşen E... yolcu olarak bindiği ve belirli süre seyir etikten sonra, aracı kullanmak isteğini ısrarlı şekilde sanık A.. G..'e ilettiği, bunun üzerine aracın direksiyonuna Erhan'ın geçtiği, sanık Ali'nin de ön koltuğa oturduğu,saat 17.30 sıralarında, meskun mahalde, çift yönlü yolda seyir halinde iken, ehliyetsiz sürücü E....n aracın direksiyon hakimiyetini kaybedip kaldırımda bulunan ölenler ve katılan Yasin'e çarparak, 2 kişinin ölümüne 1 kişinin yaralanmasına neden olduğu olayda, E....'ın araç kullanmayı bilmediğine dair bir tespit yapılmamış olması karşısında, sanık A.... aracın kullanılmasına izin vermesi şeklindeki eylem ile meydana gelen sonuç arasında uygun illiyet bağı bulunmadığından, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde hüküm kurulması...' isabetsizliğinden oyçokluğuyla bozma kararı vermiştir.

Mahkeme sanık Ali'nin mahkumiyetine ilişkin hükmünde direnmiştir.

TCK’nın 22/2. maddesinde tanımlandığına göre taksir, 'dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir.'

Bir kimsenin taksir sorumluluğunun bulunduğunun kabulü için, öngörülebilir bir sonucun, kişinin dikkatsizliği veya özensizliği nedeniyle öngörülememesi ile meydana gelmiş olması gerekir. Diğer deyişle sonucun oluşmasına yol açan, dikkatsiz ve özensiz davranan kişidir. Bir kimsenin dikkatsiz ve özensiz davranmasına bir başka kişi yol açmışsa onun da sorumluluğundan söz edilebilir. Ancak bu ayrımın dikkatli bir inceleme sonucu yapılması gerekmektedir.

Araç kullanan şoförün dikkatini dağıtan eylemlerde bulunan araç içindeki kişinin, taksir sorumluluğundan bahsedilebilmesi için şoförün her ne yaparsa yapsın sonuca engel olamaması gerekir. Dikkat ve özen yükümüne uygun hareket etseydi muhtemel sonuca engel olabilecek idiyse sadece şoförün sorumluluğu vardır.

Araç kullanan şoförün dikkatini dağıtan eylemlerde bulunan araç içindeki kişinin, taksir sorumluluğundan bahsedilebilmesi için şoförün her ne yaparsa yapsın sonuca engel olamaması gerekir. Dikkat ve özen yükümüne uygun hareket etseydi muhtemel sonuca engel olabilecek idiyse sadece şoförün sorumluluğu vardır.

Taksir sorumluluğunda asıl olan, sonuca neden olan icrai ya da ihmali davranışı gerçekleştiren kişinin dikkat ve özen yükümlülüğüdür. Dikkat ve özen yükümlülüğünün gösterilmesini etkileyen bir başka kişi ya da hal varsa bu durumda yarışan (müterafik) kusurlardan söz edilir.

Aracını bir başkasına veren kişinin sorumluluğunun belirlenmesinde, sonuca neden olan kişinin sürücü belgesinin olmaması değil, sürmeye ehil olup olmadığı göz önünde tutulmalıdır. Aşırı derece sarhoş olan, uykulu ya da baygın halde bulunan, yaşı çok küçük olduğu halde kullanması için çocuğuna aracını veren kişinin dikkat ve özen yükümüne aykırı hareket ettiği ve sonuçta taksir sorumluluğuna sahip olduğu kabul edilebilir. Ancak sadece sürücü belgesinin olmaması, taksir sorumluluğunun dayanağı olarak kabul edilemez.

Aksi takdirde, her ehliyeti bulunmayan kişinin taksirli eylemlerde potansiyel suçlu olarak kabulü, her sonuçtan taksirle sorumlu tutulmasını ve gerçekleşecek bütün sonuçların ehliyetsizliğe bağlanmasını gerektirir. Oysa taksirli suçlarda değerlendirilmesi ve tartışılması gereken, ehliyetsizlik değil, sürücü belgesi olsun ya da olmasın kişinin dikkat ve özen yükümüne aykırı davranışlarla sonuca neden olup olmadığıdır. Sürücü belgesi olsun ya da olmasın bir kimseye aracını veren kişinin dikkat ve özen yükümüne aykırı davranışı saptanamamışsa, gerçekleşen sonuca ilişkin sorumluluğu ve nedensel (illiyet bağı kurulabilen) davranışının varlığı da kabul edilemez. Yeter ki kişinin görünümünden alkollü olma, sarhoşluk, uyku veya uyuşturucu ya da bir ilaç etkisinde bulunma veya küçük yaşta olma veya araç süremediğinin kesinlikle bilinmesi vb. gibi hallerinden dolayı araç kullanamayacağı anlaşılamamış olsun.

Sürücü ehliyeti, kişinin araç kullanmaya yetkili olduğunu gösteren belgedir. Sürücü belgesi olmadığı halde kişi çok mükemmel araç sürebileceği gibi, sürücü belgesi olan kişilerin mutlak surette çok iyi araba sürebileceği de iddia edilemez. Taksirle oluşan kazaların çoğunun ehliyetli sürücüler tarafından gerçekleştirildiği de bilinmektedir. Dolayısıyla taksirli suçlarda, ehliyet belgesinin değil, sonuca neden olan kişinin dikkat ve özen yükümüne aykırı hareketleri ya da çok büyük olasılıkla istenmeyen bir sonuca yol açabileceği öngörülen kişiye aracını veren veya kullandıran kişinin dikkatsizlik ve özensizliğinin, sorumluluğun belirlenmesinde esas alınması gerekmektedir.

Ehliyetsiz araç kullanma veya kullandırma idari para cezasını gerektiren bir kabahattir. Dayanağını 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 36. Maddesinde bulur. Bu maddeye göre 'Motorlu araçların, sürücü belgesi sahibi olmayan kişiler tarafından karayollarında sürülmesi ve sürülmesine izin verilmesi yasaktır. Sürücü belgesi olmayanların, ...araç kullanarak trafiğe çıktıklarının tespiti hâlinde, bu kişilere 1.407 Türk Lirası idari para cezası verilir. Ayrıca, aracın sürücü belgesiz kişilerce sürülmesine izin veren araç sahibine de tescil plakası üzerinden aynı miktarda idari para cezası verilir.' Sürücü belgesine sahip olsun ya da olmasın dikkat ve özen yükümüne aykırı davranışlar nedeniyle öngörülebilir bir sonucu öngöremeyen ve istenmeyen sonucun meydana gelmesine yol açan kişi ise, dikkat ve özen yükümüne uyulmamasının ağırlığına göre cezalandırılır.

Aksi takdirde yaşı küçük çocuğunun masanın üzerinde bulunan otomobil anahtarını alıp velisinin izni olmadan araç kullandığı sırada yaptığı kazadan dolayı, baba ve annenin otomobil anahtarını saklamamak suretiyle dikkat ve özen yükümüne uymamasından cezalandırılması gerekir. Öte yandan kullanması ya da öğrenmesi için ehliyetsiz çocuğuna aracını veren ve yanında bulunmayan babanın ceza sorumluluğunun varlığı kabul edilirse, bu sorumluluk taksir değil, bilinçli taksir sorumluluğudur. Zira öngörülebilen sonuç istenmemesine rağmen dikkat ve özen yükümüne aykırı davranış bilerek gerçekleştirilmekte ve sonuca neden olunmaktadır.

İnceleme konusu olayda kamu davası, sanık Ali'nin ehliyetsiz kişiye oto kullandırıp Sanık Erhan’ın süratli oto kullanarak kazaya sebebiyet verdiği iddiasıyla açılmış mahkeme kararının gerekçesinde bu hususlar hiç tartışılmamış, 12. Ceza Dairesinin iki üyesinin karşı oyunda ise, 'Sanık zorunlu bir durum olmamasına rağmen tedbirsiz davranıp, özen yükümlülüğüne uymayarak, aracını kaza yapan ve mahkum olan, sürücü belgesi olmayan diğer sanığa vermekle kusurludur.' ifadelerine yer verilmiş, sürüş yeteneği bulunmayan ve bulunmadığı bilinen kişiye araç vermek değil, sürücü belgesi olmayan sanığa araç verilmesi suretiyle meydana gelen sonuçtan aracı verenin taksir sorumluluğunun bulunduğu belirtilmiştir.

Taksirli suçlarda iştirak kurumunun bulunmadığı, yarışan (müterafik kusur) kusurluluğun hükme dayanak yapılabileceği, aracı sürücü belgesi olmayan kişiye veren veya sürdüren kişinin hukuki sorumluluğunun mevcut olduğu, ancak cezai sorumluluğun, bu dosya içeriğine göre, direnme kararında ve Dairenin karşı oylarındaki gibi sanığın 'ehliyetsiz kişiye araç vermesi nedeniyle sonuçtan da dikkat ve özen yükümüne aykırılıktan sorumlu tutulması gerektiği ilkesi'ne dayanılarak belirlenemeyeceği, dosyaya yansıyan, aracı sürmekte olan ve kazaya yol açan diğer sanık Erhan’ın aracı kesinlikle süremeyeceğine ilişkin dışa yansıyan veya sanık Ali tarafından bilinen bir halinin bulunmadığı ve sürüş sırasında yapılan hız nedeniyle ölümlü sonucun meydana geldiği gözetildiğinde sanık Ali'nin mahkumiyetine ilişkin direnme kararının bozulmasının gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun direnme kararının yerinde olduğu kanaatine katılamıyorum." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan yirmi Genel Kurul Üyesi de; "Hareket ile netice arasındaki illiyet bağının kesintisiz, neticeye uygun, neticenin meydana gelmesine elverişli ve doğrudan olması durumunda sorumluluğun söz konusu olacağı, somut olayda sanık Ali'nin diğer sanığa aracı kullanması amacıyla verdiği anda illiyet bağının kesildiği, salt ehliyetsiz olan diğer sanığa aracın kullanımının terk edilmesinin tedbirsiz veya dikkatsiz davranış olarak nitelendirilemeyeceği, sanığın kendi hareketinden kaynaklanmayan bir sonuçtan sorumlu tutulamayacağı, bu nedenle yerel mahkeme direnme hükmünün bozulması gerektiği" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Usul ve kanuna uygun olan Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.09.2013 gün ve 225-294 sayılı direnme hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2015 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 05.05.2015 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/159, Karar No: 2014/1329, Tarih: 28.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/159 E.  ,  2014/1329 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/3645

MAHKEMESİ : Gaziantep 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/05/2010

NUMARASI : 2007/426 (E) ve 2010/533 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması,rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Gaziantep İl Özel İdare Müdürlüğünün iştirakçisi olduğu katılan ... Tarım Ürünleri Turizm işletmeleri San ve Tic A.Ş.'ye bağlı Gaziantep müzesi girişinde bulunan kafeteryada çalışan sanığın, sorumlusu olduğu kafeteryada 25.01.2006 tarihinde yapılan sayımda kendisine teslim edilen bir takım ürünlerin satışını yaptığı halde, bu ürünler karşılığında elde edilmesi gereken 5.655,50 TL satış bedelini hesaplara girmeyerek bedeli uhdesine tuttuğu iddia edilen olayda; gerçeğin şüpheye yer vermeyecek şekilde ortaya çıkartılması bakımından; sanık müdafii tarafından, sanığın katılan şirkette stajer olarak çalıştığının ileri sürülmesi ve sanığın 18-25 Şubat 2006 tarihleri arasında izinli olduğunun bildirilmesi karşısında, sanığın izinli ve mazeretli olarak ayrıldığı dönemlerde kafeteryada çalışan kişilerin tespit edilerek tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulması, sanığın katılan şirketteki görev ve yetkilerinin belirlenmesi, ayrıca ... Tarım Ürünleri San ve Tic.Aş.'ne bağlı Gaziantep Müzesinde işletilen kafeteryaya ait ticari kayıt ve defterler celp edilerek, defterlerin ve satış bedellerinin aktarıldığı hesapların usulüne uygun olarak tutulup tutulmadığına ilişkin konusunda uzman bilirkişi heyeti tarafından inceleme yaptırılarak rapor alınması, sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16101, Karar No: 2018/2108, Tarih: 12.03.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/16101 E.  ,  2018/2108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı Kurum tarafından ödenmeyen tedavi giderinin faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava; ilaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacıya, psikiyatri uzmanı tarafından ...18 mg 28 kapsül isimli ilaç reçete edildiği, davalı Kurum tarafından söz konusu ilaç bedelinin ödenmediği, davalı Kurum'un ödememe gerekçesinde; davacının kullandığı ilacın 6-25 yaş hastalarda psikiyatri uzman hekiminin yer aldığı sağlık kurulu raporuna dayanılarak psikiyatri uzman hekimi veya çocuk sağlığı ve hastalıkları uzman hekimlerince reçete edileceğinin, 16-18 ergen yaş grubunda ayrıca erişkin pskiyatri uzmanlarınca da aynı koşullarda rapor ve reçete düzenlenebileceği esasına göre ödendiğinin, davacının 1963 doğumlu olup ilacın ödenme şartlarında belirtilen yaş sınırlarında olmadığından hastanın tedavisine karar veren doktoru tarafından Sağlık Bakanlığı Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihazlar Kurumu'ndan prospektüs bilgisinde belirtilen yaşlar dışında kullanımında hasta adına alınmış endikasyon dışı kullanım izni alınması gerektiğinin, davacı tarafından Sağlık Bakanlığı'ndan gereken izinleri aldığına dair Kurum'a beyanda bulunulmadığının, ayrıca Sağlık Uygulama Tebliği'nde “Ayaktan Tedavide Sağlık Raporu ile Verilecek İlaçlar” listesinde yer alan ilaç ile ilgili hastanın mevcut sağlık kurulu raporunun da bulunmadığının belirtildiği, mahkemece hükme esas alınan uzman doktor raporunun davacı tarafça özel olarak alınan görüş niteliği taşıdığı, davacının sigortalılık statüsünün belirlenmediği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasa'nın 63. maddesinde; genel sağlık sigortalısının ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlıklı kalmalarını, hastalanmaları halinde sağlıklarını kazanmalarını, iş kazası ile meslek hastalığı, hastalık ve analık sonucu tıbben gerekli görülen sağlık hizmetlerinin karşılanmasını, iş göremezlik hallerinin ortadan kaldırılmasını veya azaltılmasını temin etmek amacıyla Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri sayılmış, anılan maddenin ( f ) bendinde Kurum’un, “…sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedavileri için gerekli olabilecek kan ve kan ürünleri, kemik iliği, aşı, ilaç, ortez, protez, tıbbi araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbi cihaz, tıbbi sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbi sarf malzemelerinin sağlanması, takılması, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi hizmetleri…” sağlayacağı belirtilmiştir. Anılan Yasa'nın 64. maddesinin uyuşmazlık konusu dönemdeki düzenlemesine göre; Kurum'ca finansmanı sağlanmayacak sağlık hizmetlerinin, vücut bütünlüğünü sağlamak amacıyla yapılan ve iş kazası ile meslek hastalığına, kazaya, hastalıklara veya konjenital nedenlere bağlı olarak ortaya çıkan durumlarda yapılacak sağlık hizmetleri dışında estetik amaçlı yapılan her türlü sağlık hizmeti ile estetik amaçlı ortodontik diş tedavileri; Sağlık Bakanlığınca izin veya ruhsat verilmeyen sağlık hizmetleri ile Sağlık Bakanlığınca tıbben sağlık hizmeti olduğu kabul edilmeyen sağlık hizmetleri; yabancı ülke vatandaşlarının, genel sağlık sigortalısı veya genel sağlık sigortalısının bakmakla yükümlü olduğu kişi sayıldığı tarihten önce mevcut olan kronik hastalıkları olduğu belirtilmiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 63. maddesi gereğince; hastalığı durumunda sigortalı veya hak sahiplerinin sağlıklarını kazanmaları için gerekli ilacın Kurum tarafından karşılanması gerekmekte olup teşhis edilen hastalığının Kurum’ca finansmanı sağlanan yöntem ve ilaçlarla tedavi edilemediğinin anlaşılması karşısında; somut olayda, tedavi için tıbben gerekli olduğunun anlaşılması durumunda, Yasa'nın 64. maddesindeki düzenlemeden, davaya konu içerikli ilaçların finansmanının sağlanmasına engel bir anlamın çıkarılamayacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Yasa'nın 63. maddesinde; Kurum’un, finansmanı sağlanacak sağlık hizmetlerinin teşhis ve tedavi yöntemleri ile ( f ) bendinde belirtilen sağlık hizmetlerinin türlerini, miktarlarını ve kullanım sürelerini, ödeme usul ve esaslarını Sağlık Bakanlığının görüşünü alarak belirlemeye yetkili olduğu, Kurum’un bu amaçla komisyonlar kurabileceği, ulusal ve uluslararası tüzel kişilerle işbirliği yapabileceği, komisyonların çalışma usul ve esaslarının Maliye Bakanlığı ile Sağlık Bakanlığı'nın görüşü alınarak Kurum'ca belirleneceği belirtilmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle davacının sigortalılık statüsünü belirlemek, davacının 5510 sayılı Yasa'nın 4/-a veya b bendi kapsamında olduğunun ya da 01.10.2008 tarihinden sonra 1-c bendi kapsamına girmiş olduğunun anlaşılması halinde; somut olayın özelliği belirtilip davaya konu “Atomoksetine” içeren ilacın davacının tedavisinde kullanılmasının tıbben gerekli olup-olmayacağını, gerekli olmadığının belirtilmesi durumunda bu durumdaki hastaların tedavisinde kullanılan başkaca tedavi yönteminin bulunup-bulunmadığını Sağlık Bakanlığı’ndan sormak, gerektiğinde tıbbi gereklilik konusunda alanında uzman bilirkişiden rapor almak ve toplanan deliller değerlendirilmek sureti ile varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20341, Karar No: 2015/9489, Tarih: 25.06.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/20341 E.  ,  2015/9489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit - istirdat davasının bozma üzerine yapılan yapılan yargılaması sonunda davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edildiği, mahkemece davalı vekiline temyiz harçları ve giderlerinin yatırılması için çıkarılan muhtıraya rağmen davalı yanca gider ve harçların yatırılmaması üzerine 24.06.2014 tarihli ek kararla kararın davalı vekilince temyiz edilmemiş sayılmasına karar verildiği bu ek kararın ise temyiz edilmediği görülmekle sadece davacı vekilinin temyizi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı tarafça, dosyaya davalı tarafından düzenlenmiş 05.01.2009 tarihli 8.935,99 TL'lik tahsilat makbuzu sunulmuştur. Tahsilat makbuzunda yapılan bu ödemenin davalı tarafından düzenlenen 17.12.2008 tarihli 4.136 TL ve 05.01.2009 tarihli 4.799,99 TL bedelli faturalara istinaden yapıldığı belirtilmiş olup bu faturaların davalı muavin kaydında davacı adına borç olarak kaydının yapıldığı, ancak bu tutarda ise bir ödeme kaydına davalı muavin kaydında rastlanmadığı 30.12.2012 tarihli rapor içeriğinden anlaşılmaktadır. Davalı vekili 06.03.2009 havale tarihli dilekçesinde davacının yaptığı bu ödemeyle ilgili 05.01.2009 tarihli tutanağın taraflarca düzenlendiğini savunmuş, davacı yan ise bu tutanağı kabul etmemiştir. Bu durumda mahkemece, davalı yanın bahse konu makbuzla ilgili savunması ve 05.01.2009 tarihli tutanak üzerinde yeterince durulup iddia ve savunma çerçevesinde bir değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte belirtilen nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) nolu bentte belirtilen sebeplerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18895, Karar No: 2015/5316, Tarih: 31.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/18895 E.  ,  2015/5316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DÖRTYOL 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/12/2013

NUMARASI : 2013/184-2013/743

Taraflar arasındaki borçlu olmadığının tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 31.03.2015 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden taraflardan davacı vekili Av. Y.. B.. geldi. Davalı vekili Av.A.. A..geldi. Açık duruşmaya başlandı ve işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde iş yerine ait elektrik faturasından; davalı elektrik idaresinin, kayıp/kaçak bedeli adı altında haksız olarak müvekkilinden toplam 185.478.26 TL tahsil ettiğini belirterek; bu paranın ödeme tarihinden itibaren işlemeye başlayacak faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; elektrik abonelerinin tükettiği enerji bedelinin ne şekilde fiyatlandırılacağının EPDK kararları ile belirlendiğini, müvekkilinin EPDK tarafından belirlenen düzenlemeler doğrultusunda işlem yaptığını, EPDK kararlarına karşı ancak Danıştay'da dava açılabileceğini belirterek; davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, kayıp/kaçak bedelinin ilgili mevzuat doğrultusunda tespit ve tahsil edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; elektrik faturalarına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin aboneden alıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Kayıp/kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Kayıp/kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp/kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

Davalı tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinin 1 .fıkrasında, bu Kanun ile verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’nun kurulduğu belirtilmiş, aynı maddenin 2.fıkrasında Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.