muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14086, Karar No: 2023/18986, Tarih: 06.12.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde belirttiği sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; kötüniyet tazminatı koşullarının bulunup bulunmadığına, kullanılmayan yıllık izin süresine ve davacının vekiliyle aralarında kararlaştırılan vekâlet ücretinin bir kısmını davalının ödemeye mahkum edilmesi yönündeki talebe ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 26 ncı maddesi, 297 nci maddesi, 326 ve 329 uncu maddeleri ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi.

2. 4857 sayılı Kanun'un 17, 53 ve 59 uncu maddeleri, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 23 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. 6100 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesinin birinci fıkrasına göre "Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir."

2. Somut uyuşmazlıkta dava dilekçesinde; davacının "hak kazandığı halde kullandırılmayan/kullanmadığı tahminen 90 günlük yıllık ücretli izin hakkı" olduğu belirtilmiştir. İlk Derece Mahkemesince davacının 122 gün karşılığı yıllık ücretli izin alacağının bulunduğu tespit edilmesine rağmen dava dilekçesindeki sözü edilen açıklama, taleple bağlılık çerçevesinde değerlendirilerek 90 gün karşılığı yıllık ücretli izin alacağı hüküm altına alınmıştır. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ise davacı vekilince istinaf dilekçesinde kullanılmadığı belirtilen 122 gün yıllık izin süresinin, dava dilekçesinde belirtilen 90 günün çok üzerinde olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesinin kurduğu hüküm isabetli bulunmuştur. Ne var ki dava dilekçesinde sözü geçen ifadenin, "tahminen" kelimesi gözetilmeden bağlayıcı bir mahiyette olduğu değerlendirilerek taleple bağlılık çerçevesinde değerlendirilmesi hatalıdır. İlk Derece Mahkemesince tespit edilen gün sayısının dava dilekçesinde belirtilen gün sayısının çok üzerinde olması da sonuca etkili değildir. Şu hâlde yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükünün işverene ait olduğu dikkate alınarak 122 gün karşılığı yıllık izin ücreti alacağı hüküm altına alınmalıdır.

3. Ayrıca 6100 sayılı Kanun'un 329 uncu maddesinin birinci fıkrasına göre "Kötüniyetli davalı veya hiçbir hakkı olmadığı hâlde dava açan taraf, yargılama giderlerinden başka, diğer tarafın vekiliyle aralarında kararlaştırılan vekâlet ücretinin tamamı veya bir kısmını ödemeye mahkûm edilebilir. Vekâlet ücretinin miktarı hakkında uyuşmazlık çıkması veya mahkemece miktarının fahiş bulunması hâlinde, bu miktar doğrudan mahkemece takdir olunur." Dava dilekçesinde, sözü edilen maddeye de dayanılarak talepte bulunulmuştur. 6100 sayılı Kanun’un 297 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre, davacının tüm talepleri hakkında açık ve şüpheden uzak bir şekilde olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi zorunludur. Şu hâlde davacı vekilinin bu talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmaması da hatalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine, Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,06.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3551, Karar No: 2018/6373, Tarih: 24.09.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/3551 E.  ,  2018/6373 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 31/05/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama sonucunda, kamu davasının düşürülmesine dair İzmir 27. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 04/04/2018 tarihli ve 2017/1095 esas, 2018/176 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 11/06/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 29/10/2016 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı 18/01/2017 tarihinde TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ayrıca erteleme süresi zarfında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar uyuşturucu madde kullanması veya kullanmak için bulundurması halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunda uyarılmasına karar verildiği,

2- Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı esnasında, şüphelinin yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar ettiğinden bahisle erteleme kararı kaldırılarak kamu davası açıldığı,

3- Ancak yapılan yargılama sonucunda, İzmir 27. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 04/04/2018 tarihli ve 2017/1095 esas, 2018/176 sayılı kararı ile "... sanığın uyarılmadan haberi olmadığı, denetimi ihlalde ısrar etmediğinden sanık hakkında dava açma şartı gerçekleşmeden dava açıldığı..." gerekçesiyle, “kamu davasının düşürülmesine” ve bununla birlikte “kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının gereğinin yapılmasına” karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenlemeler karşısında, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davası açılmasının ertelenmesi koşullarına uygun sonuç ve biçimde değerlendirilme yapılmak üzere dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, düşme kararı verilerek dosyanın kesin olarak sonuçlandırılmasında isabet görülmemiştir." denilerek, İzmir 27. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 04/04/2018 tarihli ve 2017/1095 esas, 2018/176 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verilmiştir.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü öngörülmüştür.

Somut olayda, mahkemece yargılama şartı gerçekleşmediği kabul edilerek “kamu davasının düşmesine” karar verilmiş ise de, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” karar verilmesi gerekirken, “davanın düşmesine” karar verilmesi yasaya aykırı olduğu gibi, CMK’nın 223. maddesinde sayılıp davanın esasını çözen karar türlerinden “düşme” kararı ile yargılamanın sonlandırıldığı ve "düşme” kararının sonucu olarak sanığın bütün yükümlülüklerinin ortadan kalkması gerektiği halde, "düşme" kararı verildikten sonra ayrıca “kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının gereğinin yapılmasına” karar verilerek hüküm karıştırıldığından, kararın infaz kabiliyeti bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, somut olayda "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilebilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, “kamu davasının düşmesine” karar verilerek davanın esasını çözen bir kararla yargılama sonlandırıldıktan sonra, sanki durma kararı verilmişcesine “kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının gereğinin yapılmasına” karar verilerek hükümde çelişkiye neden olunması ve hükmün karıştırılması yasaya aykırı olduğundan, hükmün karıştırılması halinde mahkemenin iradesi açık şekilde ortaya çıkmadığı için kazanılmış haktan da söz edilemeyeceğinden kanun yararına bozma talebi bu değişik gerekçe ile kabul edilmiştir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; kamu davasının düşürülmesine ilişkin İzmir 27. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 04/04/2018 tarihli ve 2017/1095 esas, 2018/176 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 24.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7186, Karar No: 2009/6557, Tarih: 26.03.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/7186 E.  ,  2009/6557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/08/2008

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararın 1.maddesi gereğince, çekişmenin (İİK.nun 10.bab’ında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle, Dairemizin görev alanı dışında kalıp Yargıtay 6.Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 26.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8952, Karar No: 2023/10245, Tarih: 25.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/8952 E.  ,  2023/10245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1753 E., 2023/488 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: ... 41. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/116 E., 2021/66 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı SGK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı SGK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı müvekkilinin, 2012 yılında uzman çavuş olarak göreve başladığını, hastaneye sevk edilerek, tedavi sonrası "Renal Agenazi" teşhisi ile hakkında TSK'da görev yapamaz kararı verilerek ilişiğinin kesilmesine müteakip görev süresinin de yeterli olmasıyla birlikte Adi Maluliyet işlemlerine başlandığını, SGK'nın tarihsiz yazısıyla"...dosyanın incelenmesi sonucu TSK'da görev yapamaz kararına esas doğumsal nitelikte olması ve sandığa tabi göreve girmeden önce mevcut olduğu tıbben bilindiğinden, malullüğe ilişkin hükümlerin uygunamayacağı"denilmek sureti ile maluliyet talebinin reddedildiğini, davacı müvekkili hakkında tesis edilen bu işlemin kanuna aykırı olduğunu, fiili olarak görev yaptığı 8 yıllık süre içinde birçok kez sağlık muayenesinin olduğunu, göreve başlarken de dahil olmak üzere tüm raporlarında sağlam teşhisi konulduğunu belirterek, dava konusu Kurum işleminin iptaline, davacının özlük haklarının (Açıkta geçen sürelerin emekli maaşları ve ikramiye) hak ediş tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; kurum işleminde bir hata bulunmadığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Davanın kabulü ile dava konusu kurum işleminin iptali ile davacının yoksun kaldığı özlük hakların hak ediş tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı kurumdan alınarak davacıya ödenmesine " karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı SGK vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Davanın kabulü ile dava konusu kurum işleminin iptali ile davacının yoksun kaldığı özlük hakların hak ediş tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı kurumdan alınarak davacıya ödenmesine " karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı SGK vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının hastalığının sigortalı olarak çalışmaya başlamadan önce mevcut olduğu (doğumsal nitelikte olduğu), görevinin neden ve etkisinden dolayı oluşmadığı, davacıya 5510 sayılı Kanun'un 25 inci maddesinin 2 nci fıkrası uyarınca malul aylığı bağlanmaması hususunda Kurumca yapılan işlemlerde herhangi bir yanlışlık bulunmadığı belirterek kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davalı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı SGK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı SGK vekili, istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının maluliyet aylığına hak kazanıp kazanamadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 25 inci maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davalı SGK vekili, istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının maluliyet aylığına hak kazanıp kazanamadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 25 inci maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinde, davacının uzman cavuş olarak 12.03.2012 tarihinde göreve başladığı, 31.12.2019 tarihinde sözleşmesinin feshedildiği, 04.02.2020 tarihindeki başvurusunun 16.12.2019 tarihli sağlık raporuna istinaden davalı kurumun 10.03.2020 tarihli 1736 sayılı kararı ile davacının malul sayılmayı gerektiren ve “ Türk Silahlı Kuvvetlerinde Görev Yapamaz” kararına esas böbrek hastalığı doğumsal nitelikte olduğundan 5510 sayılı Kanun'un 25 inci maddesi 2 nci fıkrası uyarınca bu hastalık sebebiyle malullük aylığından yararlanamayacağına karar verildiği, davacının itirazı üzerine YSK'nın 07.09.2020 tarihli kararı ile aynı gerekçe ile davacının malullük aylığından yararlanamayacağına karar verildiği, davacının sigortalılığının SSK kapsamında ilk olarak 29.04.2008 tarihinde başladığı, 917 gün 5510 sayılı Kanun'un 4/1-a maddesi, 2823 gün 4/1-c maddesi kapsamında sigortalılığı bulunduğu anlaşılmakla, davacının doğumsal böbrek yokluğu-sağ renal agenezi hastalığının, sigortalı olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten önce de mevcut olduğunun tespit edilmesi karşısında, 5510 sayılı Kanun’un 25 inci madde 2 nci fıkrası uyarınca, davacının doğuştan mevcut olan hastalığı nedeniyle maluliyet aylığı tayinine mahal olmadığı belirgin olduğundan, Mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu davanın reddi yerine yazılı şekilde kabul karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf istemlerinin esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,25.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12733, Karar No: 2022/3434, Tarih: 24.03.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/12733 E.  ,  2022/3434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Bursa 8. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bursa 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/06/2021 gün ve 2021/178 E. 2021/269 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 24/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9817, Karar No: 2025/3961, Tarih: 03.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/9817 E.  ,  2025/3961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/906 E., 2022/495 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; atılı suçu işlemeyip, hesabının çalındığına ve paylaşımların yapıldığı tarihte cezaevinde bulunduğuna, ayrıca paylaşımların hakaret suçunu oluşturmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.