muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15636, Karar No: 2013/9879, Tarih: 05.06.2013

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.12.2008 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinde uyuşmazlık bulunmamaktadır.Kira sözleşmesinde aylık kiranın 2.500 TL olduğu ve her ay peşin ödeneceği kararlaştırılmıştır Kira sözleşmesinin 10.maddesinde; “kiracının herhangi bir zamanda üç ay evvelinden mal sahibine bildirmek şartı ile kiralananı tahliye edebileceği” düzenlemesi bulunmaktadır. Kiralanana ait anahtarların kiracı tarafından tevdi mahalli kararı gereğince posta ile davacıya gönderildiği, anahtar tesliminin 14.05.2009 tarihi olduğu hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Kiracı, kira süresi sona ermeden kira sözleşmesini tek taraflı olarak feshederek, kiralananı tahliye etmesi durumunda, kural olarak kira süresinin sonuna kadar gerçekleşen kira parasından sorumludur. Bununla birlikte, 6098 Sayılı TBK.'nın 114/2.maddesi (mülga 818 Sayılı BK.'nun 98/2.md.) aracılığıyla olayımıza uygulanması gereken TBK.'nın 52.maddesi (BK.'nın 44.maddesi) gereğince, davacı kiraya verenin bu yerin yeniden kiralanması konusunda gayret göstermesi,zararın artmasını önlemek için kendisine düşen ödevleri yerine getirmesi gerekir.Aksi halde hakim tarafından tenkise tabi tutulur.Bu durumda davacının zararı, tahliye tarihinden kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Davalının bildirdiği feshi ihbar kira sözleşmesinin 10.maddesine uygun değildir. Bununla birlikte taraflar sözleşmenin 10.maddesinde yeniden kiraya vermek için gereken makul sürenin üç ay olduğunu belirlemişlerdir. Mahkemece, yeniden kiraya vermek için gereken makul süre olarak sözleşmenin 10.maddesinde düzenlenen üç ay kabul edilmelidir. Ne var ki davacı, kiralananı üç aylık makul süre dolmadan önce 15.07.2009 tarihinde daha düşük bir bedel olan aylık 2.100 TL karşılığında yeniden kiraya vermiştir.

Bozma ilamında belirtildiği gibi kiracı anahtarları 14.05.2009 tarihinde teslim etmiş ve 13 günlük mayıs ayı kira parasını ödememiştir. Bu nedenle davalı taraf tahliye tarihine kadar olan 13 günlük Mayıs ayı kira parasından, tahliye tarihi olan 14.05.2009 tarihinden kiralananın yeniden kiraya verildiği 15.7.2009 tarihine kadar da makul süre kirasından sorumludur. Bunun dışında kiralananın daha düşük bedel ile yeniden kiraya verilmiş olması sebebiyle kiraya verenin zararının sözleşmenin 10. maddesine göre, kalan bir aylık süre ile sınırlı olarak hesaplanması gerekir.

Bu itibarla, mahkemece 2009 yılı Mayıs ayı için 13 günlük kira parası, erken tahliye nedeniyle 14.05.2009 'dan yeniden kiraya verildiği 15.07.2009 tarihine kadar olan makul süre kira parası ve kalan bir aylık makul süre kadar düşük bedel ile kiralamadan doğan zarardan davalı tarafın sorumlu olduğu kabul edilerek, davalı tarafça yapıldığı belirtilen ödemeler de araştırılıp değerlendirilerek, bulunacak miktara karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı tarafın temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine 05/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18867, Karar No: 2020/15490, Tarih: 10.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/18867 E.  ,  2020/15490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan ... Belediyesine ait işyerinde ilaçlama işçisi olarak 01.04.2004 tarihinde çalışmaya başladığını, çalışması devam ederken ilaçlama işinin Antalya Büyükşehir Belediyesinin görevi olduğuna dair Danıştay kararı uyarınca 08.11.2006 tarihinde Antalya Büyükşehir Belediyesi ve alt işverenlerine bağlı olarak çalışmaya devam ettiğini emeklilik nedeniyle işten ayrıldığını belirterek ödenmeyen kıdem tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı belediyeler vekilleri, zamanaşımı def’i ve husumet itirazında bulunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... şirketi ise usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davalı ... hakkında davanın husumet yönünden reddine, Antalya Büyükşehir Belediyesi ve ... Şirketinin kıdem tazminatından müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; dosya içeriğinden davacının 01.04.2004 - 07.11.2006 tarihleri arasında davalı ... Belediyesinde alt işveren şirketler nezdinde 08.11.2006 - 02.07.2008 tarihleri arasında ise davalı ... Belediyesinde en son alt işveren ... Ltd. Şti. nezdinde çalıştığı tespit edilmiştir. Bu nedenle işyeri devri hükümleri uyarınca son asıl işveren ve son alt işveren tüm dönemden sorumludur. Devreden işveren ... Belediyesi ise kendi dönemi ve devir tarihindeki ücret seviyesiyle sınırlı olarak kıdem tazminatından sorumlu olduğu halde hakkındaki davanın husumet yönünden reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 10.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18406, Karar No: 2015/7455, Tarih: 19.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/18406 E.  ,  2015/7455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/189990

Kasten öldürmek suçundan A. Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü A.. T..’un, aldığı özel izin sonrası infaz kurumuna dönmediğinin tespiti üzerine firar ettiği gerekçesiyle kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair A. Açık Ceza İnfaz Kurumu İşyurdu Yönetim Kurulu Başkanlığının 07/12/2008 tarihli ve 2008/47 sayılı kararının onanmasına ilişkin Adıyaman İnfaz Hâkimliğinin 18/12/2008 tarihli 2008/111 sayılı kararının kesinleşmesi sonrasında, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin reddine dair A. E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 07/08/2014 tarihli ve 2014/1283 sayılı kararına vaki itirazın, hükümlünün firar eylemi nedeniyle aldığı 15 gün hücreye koyma disiplin cezasının 01/08/2010 tarihinden itibaren kaldırıldığı ve üzerinden 6 aydan daha fazla süre geçtiği gerekçesiyle kabulü ile hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin kabulüne ilişkin Adıyaman İnfaz Hâkimliğinin 11/08/2014 tarihli ve 2014/955-962 E.K. sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 18/05/2015 gün ve 32124 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/06/2015 gün ve KYB. 2015-189990 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesinde “(1) Kapalı kuramlarda bulunan hükümlülerden;

a)Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm olanlar,

b)Haklarında ikinci defa tekerrür hükümleri uygulananlar,

c)Haklarında iyi hâl kararı verilse bile, 5275 sayılı Kanun'un 44. maddesinde sayılan eylemlerden dolayı toplam üç kez hücreye koyma cezası alanlar,

ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, 6 ncı maddenin ikinci fıkrasının (c) ve (ç) bentleri dışında kalanlar,

d)Koşullu salıverilme kararının geri alınması nedeniyle kalan cezası infaz edilmekte olanlar,

e)Eğitimevleri hariç kapalı veya açık kuramlardan firar edenler,

açık kuramlara ayrılamaz.” şeklindeki düzenleme ile aynı yönetmeliğin kapalıya iade başlıklı 12/1. maddesindeki “Açık kuramlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden;

a)Haklarında 5271 sayılı Kanun'un 100. maddesine göre tutuklama kararı verilenler,

b)Firar edenler,

c)Kınamadan başka disiplin cezası alanlar,

ç)5 inci madde gereğince doğrudan açık kuramlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler,

d)İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

e)Kapalı kurama dönmek isteyenler,

f)Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkumiyet kararı bulunanlar,

d)İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

e)Kapalı kurama dönmek isteyenler,

f)Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkumiyet kararı bulunanlar,

Kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhal infaz hakimliğinin onayına sunulur.” Şeklindeki düzenlemelere nazaran firar eyleminin, kınama dışındaki disiplin cezası almak fiilinden bağımsız olarak başlı başına kapalı ceza infaz kurumuna iade sebebi olarak öngörüldüğü, firar eylemi nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iade edilme halinde firar edildiği sıradaki cezanın infazı sırasında bir daha açığa ayrılamayacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde karar tesisinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Adıyaman Ağır Ceza Mahkemesinin 19/01/2007 tarih ve 2005/13 Esas – 2007/12 Karar sayılı kararıyla, kasten öldürme, müessir fiil ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarından toplam 16 yıl 10 ay 6 gün hapis cezasından A. E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan A.. T..'un Adıyaman Açık Ceza İnfaz Kurumuna naklini müteakip, 28/11/2008 tarihinden başlayan özel izninin bitişi tarihinde ceza infaz kurumuna dönmediğinin tespiti ile hükümlü hakkında Disiplin Kurulu Başkanlığının 07/12/2008 tarih ve 2008/347 sayılı kararıyla 5275 sayılı Kanun'un 44/3-1 maddesi uyarınca 15 gün hücreye koyma cezası verildiği ve İşyurdu Yönetim Kurulu Başkanlığının 07/12/2008 tarih ve 2008/47 sayılı kararıyla da kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildiği, hükümlünün 02/03/2009 tarihinde yakalanıp kapalı kuruma iadesinden sonra hücre hapsi cezasının 01/08/2009'da infaz edildiği, yine hükümlü hakkında Adıyaman E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 02/08/2010 tarih ve 2010/233 sayılı kararıyla disiplin cezasının 5275 sayılı Kanun'un 48/4-f maddesi uyarınca kaldırılmasına ve iyi halliliğin iadesine karar verildiği somut olayda;

5275 sayılı Kanun'un 44/3-ı maddesinin “ (3) Onbir günden yirmi güne kadar hücreye koyma cezasını gerektiren eylemler şunlardır:.........ı) Firar etmek veya tünel kazmak.” hükmü, aynı Kanun'un 48/4-f maddesinin “(4) İnfaz edildiği tarihten itibaren disiplin cezasının kaldırılmasında ve iyi hâlin kazanılmasında aşağıda belirtilen süreler esas alınır;....f) Hücreye koyma cezası 44 üncü maddenin ikinci fıkrasındaki hâllerde altı ay, üçüncü fıkrasındaki hâllerde bir yıl,....Sonunda disiplin cezası almamak ve iyi hâlli olmak koşuluyla (a) ve (b) bentlerinde belirtilen cezalar kurum en üst amiri tarafından, diğer bentlerde belirtilen cezalar, kurumun en üst amirinin önerisi ve disiplin kurulu kararıyla kaldırılır.” hükmü ile karar tarihinde yürürlükte olan Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin açık ceza infaz kurumundayken kapalı ceza infaz kurumuna iade edilenler hakkında düzenleme içeren 13/1. maddesinin “ (1) Açık kurumda cezası infaz edilmekte iken; kınama dışında disiplin cezası verilmek suretiyle kapalı kuruma bir defa iade edilenler disiplin cezasının kaldırılma tarihinden itibaren altı ay, birden fazla iade edilenler ise disiplin cezasının kaldırılma tarihinden itibaren bir yıl geçtikten sonra açık kuruma ayrılabilir.” hükmü karşısında; firar eylemi nedeniyle aldığı disiplin cezası nedeniyle kapalı kuruma bir defa iade edilen ve hücre hapsi cezasının kaldırıldığı 01/08/2010 tarihinden itibaren altı aylık sürenin geçtiği anlaşılan hükümlü hakkında İnfaz Hakimliğinin verdiği kararın hukuka ve usule uygun olduğu anlaşıldığından; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 19/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25069, Karar No: 2013/27349, Tarih: 21.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/25069 E.  ,  2013/27349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/196978

MAHKEMESİ : Biga Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2013

NUMARASI : 2011/356 (E) ve 2013/112 (K)

SUÇ : Hırsızlık, Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık R.. D..'in adli sicil kaydına esas Edremit 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 28.07.2009 gün, 356-341 sayılı ilamı nedeniyle mükerrir olduğunun gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dosya içeriğine, toplanan delillere ve oluşa göre, sanık R.. D..'in mağdurun işyerinin önüne açığa park ettiği ve mağdurun 23.06.2011 tarihli ifadesine göre kontak anahtarı üzerinde bulunan kamyonunu, bulunduğu yerden alması, sanıklar A.. Ç.. ve S.. B..'in ise sanık R.. D..'in suç işleme kararını kuvvetlendirmek suretiyle, atılı suça yardım etmeleri şeklinde işlenen ve sanık R.. D..'in Cumhuriyet Savcısına verdiği 26.06.2011 tarihli ifadesine göre de gece sayılan saat 02.30'da meydana gelen olayda; sanık R.. D..'in eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1, 143/1. maddelerine, sanıklar A.. Ç.. ve S.. B..'in eylemlerinin ise TCK'nın 141/1, 143/1, 391/1-2(a) maddelerine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden; sanık R.. D.. hakkında TCK'nın 142/1-e maddesi uyarınca, sanıklar A.. Ç.. ve S.. B.. hakkında, TCK'nın 142/1-e, 39/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2- Sanıklar R.. D.., A.. Ç.. ve S.. B..'in buluşmalarından sonra, sanık A.. Ç..'ın önceden iş ilişkisi nedeniyle tanıştığı sanık A.. S..'yi telefonla arayıp, A.. S..'nın yöneticisi olduğu maden ocağına giderek, suça konu kamyonu maden ocağına bırakmalarından hemen sonra kendilerini takip eden kolluk görevlileri tarafından yakalandıkları anlaşılmakla; sanık A.. S..'nin kamyonun hırsızlık malı olduğunu bilmediğini ve kolluk görevlileri gelmeden önce kamyonu da görmediğini savunması karşısında; savunmasının aksine, hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden ve sanık A.. S.. müdafiinin Gördes Asliye Ceza Mahkemesinin 08.02.2012 tarihli talimat duruşmasında dile getirdiği, sanık A.. Ç..'ın sanık A.. S.. ile yaptığı konuşmalar sırasında hazır bulunan ve aynı işletmede çalışan H. A.. ile olay tutanağında imzası bulunan İ. K..'ın tanık olarak dinlenmesi isteği konusunda da olumlu ya da olumsuz bir karar verilemeden, yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. S.. müdafii ile sanıklar R.. D.., A.. Ç.. ve S.. B..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanıklar R.. D.., A.. Ç.. ve S.. B.. hakkında yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 21/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3391, Karar No: 2014/17362, Tarih: 17.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/3391 E.  ,  2014/17362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2011

NUMARASI : 2011/168-2011/501

Davacı İ.. G.. vekili Avukat O. H. D. tarafından, davalılar D. Reklam Organizasyon Ltd. Şti. adına Nazan Turgut vd aleyhine 10/03/2011 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı M.. T.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın, davalı M.. T.. yönünden kısmen kabulüne, diğer davalı yönünden ise reddine karar verilmiş; hüküm, davalılardan M.. T.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Mersin Yenişehir Belediye Başkanı olduğunu, Ufukturu.net isimli haber sitesinde davalı M.. T.. tarafından yazılan yazıda ''...İ.. G.., K.Y. gibi bugüne kadar herkese kazık atmış, kazık atmayı çok iyi bilen ekip, yeni bir yolculuğa çıkmış durumdalar...Her türlü delege oyunlarını çok iyi bildiği için kesinlikle 5 yıl sonra adayda olur, Yani M. Ö.'ın ayağını kaydırabilir... çünkü bu güne kadar ne ayaklar kaydırarak buralara geldi, Tıpkı K. Y. gibi yani tüm ayak kaydırıcıları bir araya gelmiş, yeni bir örgütlenme içindeler" şeklinde ifadelere yer verildiğini, bu ifadelerin kişilik haklarına saldırı mahiyetinde olduğunu belirterek, uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalılar ise, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davaya konu ve davalı M.. T.. tarafından kaleme alınan ifadelerin hakaret boyutunda olduğu kabul edilerek davalı M.. T.. yönünden istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, diğer davalı yönünden ise istemin reddine karar verilmiştir.

İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 10. maddesi bakımından Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi yerleşik içtihatlarıyla oluşturulan ilkelerden biri de ifade özgürlüğüne ilişkindir. Buna göre; ifade özgürlüğü, demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve herbir bireyin gelişimi için temel koşullardan birini oluşturur. İfade özgürlüğü sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan "haber" ve "düşünceler" için değil, aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Sözleşmenin 10. maddesinde belirtildiği üzere bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalı ve bir kısıtlama

ihtiyacının bulunduğu inandırıcı bir şekilde ortaya konmalıdır (Prof.Dr.Osman Doğru-Dr.Atilla Nalbant; İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi Açıklama ve Önemli Kararlar, Cilt:2, s.365, Nilsen ve Johnsen [BD] 43).Bir siyasetçiye yönelik eleştirilerin kabul edilebilir sınırları, özel bir şahsa yönelik eleştirinin sınırlarına göre daha geniştir. Bir siyasetçi özel şahıstan farklı olarak, her sözünü ve eylemini bilerek ve kaçınılmaz bir biçimde, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açar; bu nedenle daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadır.(Lingens ve Avusturya davası).

İfade özgürlüğü ayrıca herkesin, demokratik bir toplumun özünde yer alan görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahip olması anlamına gelmektedir.

Gerek Dairemizin, gerekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin istikrar kazanmış uygulamalarında siyasetle iştigal eden kişilerin kendilerine yönelik sert ve ağır eleştirilere katlanması gerektiği kabul edilmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, açıklamaların tümü itibari ile eleştiri sınırları içerisinde kaldığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı,bu haliyle dava konusu açıklamaların davacının kişilik haklarına yönelik bir saldırı oluşturmadığı gözetilerek istemin tümden reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile davalı M.. T.. yönünden istemin kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.