muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2005/36, Karar No: 2005/154, Tarih: 29.11.2005

Diğer yönden, ...... ......'in hükümden sonra TCK'nın 46-47. maddelerinin uygulanmasının araştırılması için ...... ......'ca ...... ......'e haber gönderdiği hususu da söylentiden ibaret kalmış, kimse tarafından doğrulanmamış, yine aynı şekilde ...... ......'in annesinin tekrar dinlenmesi hususu da bu kapsamda değerlendirilmiştir.

Sanık ...... ......'ın, ...... ......'le olan samimi ve mahkeme Başkanından beklenilmeyen ve o makama yakışmaz tutumu kabullenilmekle birlikte, rüşvet ve bu suça aracılık eylemlerinin oluştuğu kuşkulu görülmüş, bu yöndeki kanıtlar hükme yeter mahiyette ve inandırıcı bulunmamış, dolayısıyla bir rüşvet anlaşmasının oluşmadığı, bu nedenle rüşvet almak-rüşvet vermek ve buna aracılıktan sanıkların cezalandırılmalarına mevcut kanıtların yetersiz olduğu, ancak bu olayda sanık ...... ......'in eyleminin mahkeme Başkanı ile yakınlığını kullanarak ...... ......'in daha az ceza alacağını temin düşüncesi ile menfaat sağlamak suçunu oluşturduğu TCK'nın 278. maddesinde tanımlanan bu suçun da 4616 sayılı Yasa kapsamında bulunduğu sonucuna varılmış olmakla, sanıklar ...... ......, ...... ......, ...... ......, ...... ...... ve ...... ......'in üzerlerine atılı rüşvet almak ve vermek suçlarından ayrı ayrı beraatlerine, sanık ...... ...... hakkındaki kamu davasının ise suç tarihi de nazara alınarak, 4616 sayılı Yasanın 1/4. maddesi uyarınca kesin hükme bağlanmasının ertelenmesine ilişkin verilen kararlarda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Bu itibarla, C.Savcısının tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan Özel Daire hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay 5.Ceza Dairesinin 17.12.2004 gün ve 4-3 sayılı hükmünün ONANMASINA,

2-Dosyanın Yargıtay 5.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine,

3-29.11.2005 tarihinde yapılan müzakerede tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30789, Karar No: 2024/1955, Tarih: 27.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/30789 E.  ,  2024/1955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/162 E., 2021/316 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; sanık hakkında eksik ceza tayin edildiğine ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

2. Sanığın temyiz sebepleri; atılı suçun işlendiğine dair somut delil bulunmadığına, sigaraları içmek için aldığına, kaçak olduğunu bilmediğine ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Suç tarihinde pazar içerisinde köfte tezgahında kaçak sigara satışı yapıldığının ihbar edilmesi üzerine bahse konu yere gelindiğinde, sanığın elindeki kaçak sigaraları etrafındakilere göstererek satmaya

çalıştığı görülerek tezgâhının yanında bulunan ağzı açık vaziyetteki poşetinden muhtelif markalarda 108 paket kaçak sigara ele geçirilmiştir.

Sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesine muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında; sigaraları içmek için aldığını, ticari kastı bulunmadığını beyan etmiştir.

Sanığın kaçak sigaraları satmaya çalıştığının polislerce görülmesi üzerine suç üstü yakalanmış olması ve tüm dosya kapsamına göre savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

1. Temyiz incelenmesine konu bu dosyaya ilişkin suç tarihinin 22.07.2013, iddianame düzenleme tarihinin ise 27.09.2013 olduğu,

Yapılan UYAP sorgulamasında, Dairemizin 2021/31839 Esas sırasında kayıtlı olan Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2020 tarihli ve 2020/1022 Esas, 2020/775 Karar sayılı dosyasında suç tarihinin 06.09.2012, iddianame düzenleme tarihinin ise 07.10.2015 olduğu,

Ancak;

1. Temyiz incelenmesine konu bu dosyaya ilişkin suç tarihinin 22.07.2013, iddianame düzenleme tarihinin ise 27.09.2013 olduğu,

Yapılan UYAP sorgulamasında, Dairemizin 2021/31839 Esas sırasında kayıtlı olan Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2020 tarihli ve 2020/1022 Esas, 2020/775 Karar sayılı dosyasında suç tarihinin 06.09.2012, iddianame düzenleme tarihinin ise 07.10.2015 olduğu,

Dairemizce de kabul gören Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2014 tarihli ve 2013/7-591 Esas, 2014/171 Karar, 16.05.2017 tarihli, 2015/7-398 Esas, 2017/272 Karar sayılı kararlarında ayrıntıları belirtildiği gibi; bu dosyalardaki eylemlerin benzer suç vasfına yönelik olduğu gözetilerek suç tarihine ve işlenen suçun niteliğine göre adı geçen sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43. maddesi kapsamında zincirleme biçimde kaçakçılık suçunu oluşturup oluşturmadığının takdir ve değerlendirilmesi bakımından dosyaların incelenmesi, gerektiğinde dosyaların birleştirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde bu husus nazara alınmadan hüküm kurulması

2. 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesine göre tekerrür hükümleri uygulanamayacağı hâlde tekerrür hükümleri uygulanmasına karar verilirken hiçbir ayrım yapmaksızın sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi gereği mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan ... İdaresi vekili ve sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 27.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6098, Karar No: 2010/8399, Tarih: 10.11.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/6098 E.  ,  2010/8399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten öldürmeye teşebbüs suçundan sanık ...'ın yargılanması sırasında Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle, Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamelerde olayların anlatılış biçimine, her iki mahkemenin dava dosyaları arasında şahsi, hukuki ve fiili irtibat bulunduğunun anlaşılmasına göre davaların birlikte yürütülmesinde yarar görüldüğünden Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/178 Esas sayılı dava dosyası ile, Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/89 Esas sayılı dava dosyalarının BİRLEŞTİRİLMESİNE, Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.11.2009 tarih 2009/89 E. 2009/201 K. sayılı birleştirme kararının kaldırılmasına, yargılamanın Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/89 Esas, 2009/201 Karar sayılı dosyası üzerinden yürütülmesine, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24888, Karar No: 2015/37792, Tarih: 16.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/24888 E.  ,  2015/37792 K.**

* KASTEN YARALAMA

* TEHDİT

* SANIĞIN TEMYİZ AŞAMASINDA ÖLMESİ

* KAMU DAVASININ DÜŞMESİ

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 317

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 64

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 223

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık Ö.. Ö.. hakkında hakaret ve katılan S.. S..'ya karşı yaralama suçları ile sanık S.. G.. hakkında katılan S.. S..'ya karşı yaralama suçuna ilişkin verilen kararlarda, öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca sanıklar S.. G.. ve Ö.. Ö..'in tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,

B-Diğer hükümlere yönelik temyiz istemlerine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- UYAP sisteminden alınan güncel nüfus kaydına göre, sanık B.. S..'nun, 05/09/2014 tarihinde öldüğü,

Anlaşıldığından katılanlar S.. G.. ve Ö.. Ö..'in temyiz nedenleri yerinde bulunmakla, 5237 sayılı TCK'nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223. maddeleri uyarınca sanık B.. S.. hakkındaki KAMU DAVASININ DÜŞMESİNE,

2-a)Sanık S.. G..'a yükletilen katılan B.. S..'yu yaralama; sanık Ö.. Ö..'e yükletilen tehdit, 6136 sayılı Kanuna aykırılık ve katılan B.. S..'yu yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunlarda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Sanık Ö.. Ö..'in, katılan B.. S..'yu silahın kabzasıyla vurarak yaraladığının kabul edilmesi karşısında, yaralama suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 86/3-e maddesi uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmiş ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Eleştiri dışında cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

b-Sanıklar Ş.. S.. ve S.. S.. hakkında yaralama suçundan verilen beraat kararlarında usul ve Kanuna uygun olduğu,

Anlaşıldığından katılan sanıklar S.. G.. ve Ö.. Ö..'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 16/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27527, Karar No: 2018/23502, Tarih: 18.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/27527 E.  ,  2018/23502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 1985'den beri basın iş koluna tabi olarak çalıştığını, meslekteki kıdeminin 10 yıldan fazla olduğunu, görevinin görsel yönetmenlik olduğunu, davalı yanında Basın iş kanunu kapsamında görsel yönetmen olarak 01/08/2005 den 31/08/2012 ye kadar çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence fesh edildiğini ancak bir kısım haklarının ödenmediğini ileri sürerek bakiye kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti ile %5 fazlası, genel tatil ücreti ile %5 fazlası ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, fesih sonrası davacıya kıdem tazminatının ödendiğini, fazla çalışma yaptığında ücretinin de ödendiğini, genel tatil alacağı olmadığını, yıllık izinlerini de kullandığından davanın haksız olduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin feshe nedeniyle davalı tarafça kıdem tazminatının ödendiği ancak yıllık izin ücreti ile %5 fazlasıyla birlikte fazla çalışma ve genel tatil alacağı olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Mahkemece hükmedilen alacaklara göre, davacının son net ücretinin 6.300 TL olduğunun kabul edilmesine rağmen, karar gerekçesinde ücretin net 6.640 TL olarak açıklanması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Basın İş Kanununda bazı işçilik alacakları için öngörülen günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından indirim konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanunun 14 üncü maddesinde bahsedilen ücret ile Ek 1 inci maddesinde sözü edilen hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerle yapılan çalışma ücretlerinin gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceği hükme bağlanmıştır. Anılan düzenlemelerde sözü edilen alacaklar için ödeme tarihi de belirlenmiş olmakla, yüzde beş fazla ödemeye hak kazanmak için işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi de gerekmez.

5953 sayılı Yasada bir kısım işçilik alacakları için öngörülen günlük yüzde beş fazlasıyla ödeme kuralının mahiyeti tartışmalara neden olmuş ve özellikle indirim uygulanıp uygulanamayacağı sorunu ortaya çıkmıştır. Konu, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kuruluna intikal ettirilmiş ve 1973/4-6 sayılı içtihadı birleştirme kararında yüzde beş fazla ödeme parasının önce niteliği üzerinde durulmuş, faiz ya da tazminat olmadığı, uyulması zorunlu bir kamu hükmü olduğu kararda belirtilmiştir. Bahsi Geçen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında, günlük yüzde beş fazlasıyla ödeme kuralının yüksek bir oran içermesi sebebiyle vaktinde ödenmeyen ücretler bakımından karşılıklı kusur durumları gözetilerek Borçlar Kanununun 44 üncü maddesi uyarınca bir indirime gidilmesi gerektiği kabul edilmiştir.

İndirim oranının tespitinde gazetecinin fazla çalışma saatleriyle ilgili talepleri yönünden gecikilen süre, hesaplamaya konu olan asıl alacak tutarları ve günlük yüzde beş fazlasının belirlenen miktarı da gözetilmektedir.

5953 sayılı Kanunda bazı alacakların gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödenmesi gerektiği yönündeki düzenlemenin amacı, gazetecinin ücret ve diğer bazı işçilik alacaklarını güvence altına almak ve kitleleri doğru bilgilendirme gibi önemli bir görevi de olan gazeteciye belli bir oranda iş güvencesi sağlamaktır. Gerçekten gazetecinin emeğinin karşılığı olan hakları yeterince güvence altına alınmadığı taktirde, göreviyle ilgili konularda bağımsızlığı ve hatta tarafsızlığından söz edilemez. Bu nedenle yasakoyucu gazeteciler yönünden ücret ve bazı diğer hakları koruma çabası içine girmiştir. Düzenleme ile hedeflenen amaç, gazetecinin ücret ve diğer işçilik haklarının gününde ödenmesini sağlamaktır. İşverenin yasa hükmüne uyması durumunda günlük yüzde beş fazla ödeme bakımından bir yaptırım gündeme gelmez. Buna karşın ödemelerin gecikmesi halinde günlük yüzde beş fazla ödeme kuralı yıllık % 1825 oranına karşılık geldiğinden, kısa süre içinde önemli miktara ulaşabilmektedir. Söz konusu hüküm gazeteci yönünden de bir zenginleşme aracı olarak kullanılmamalıdır.

5953 sayılı Kanunda öngörülen bazı alacakların gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceğine dair kuralın Anayasa’ya aykırılığı itiraz olarak ileri sürülmüştür. Anayasa Mahkemesinin 12.8.2008 gün ve 2005/28 E, 2008/122 K. sayılı kararında, ücret ve fazla çalışma ücretlerin gününde ödenmeme koşuluna bağlı olan söz konusu yaptırımın, kamuoyunu doğru bilgilendirme görevi olan gazetecileri işverene karşı koruma amacını taşıdığı ve gazetecilerin basın özgürlüğünün sağlanması noktasında önemli bir işlev gördüğü açıklanmış ve aykırılık istemi oybirliği ile reddedilmiştir.

Fazla saatlerde çalışma karşılığı olan asıl alacaklardan yapılan indirim oranında günlük yüzde beş fazla ödeme miktarlarının da indirilmesi gerektiği açıktır. Günlük yüzde beş fazla ödeme miktarları, gerçekleşen ve kabulü gereken asıl alacak miktarlarının gününde ödenmemesinden kaynaklanmış olmakla, günlük yüzde beş fazlasının da doğrudan hüküm altına alınan asıl alacak miktarlarına göre tespiti gerekir. Bundan başka yukarıda sözü edilen gerekçelerle günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından oransal indirime gidilmelidir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, yüzde beş fazla ödeme tutarlarından yapılan indirim sonucu reddine karar verilen miktar bakımından davalının kendisini vekille temsil ettirmesi durumunda davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemelidir (Yargıtay 18.11. 2008 gün 2007/32530 E, 2008/31205 K.).

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece davacının net 57.393,74 TL fazla çalışma alacağı, 426,678,29 TL %5 fazlası alacağı, yine 8.206,66 TL genel tatil alacağı ve 46.363,25 TL %5 fazlası alacağı olduğu kabul edilmiştir.

Mahkemece %5 fazla alacaklardan yapılan indirim, asıl alacağa bakıldığında, düşük miktarda olup, %5 fazla kısım, asıl alacağın 4-5 katını aşmayacak şekilde belirlenmeli indirim de buna göre yapılmalıdır. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12165, Karar No: 2011/5758, Tarih: 28.04.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/12165 E.  ,  2011/5758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı davalı vekilince de duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.... ile davalı vek.Av....'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin 59 nolu Telekom Bayiliğini 23.07.2006 tarihinde davalıya devir ettiğini, devir bedelinin 145.000,00 TL+KDV 26.100,00 TL=171.100,00 TL olduğunu, davalının 105.500,00 TL ödediğini, bakiye 60.600,00 TL’nin ödenmediğini, yapılan icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini belirterek itirazın iptalini ve tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 23.07.2006 tarihinde yapılan devirde devir bedelinin 145.000,00 TL olarak kararlaştırıldığını, iddia edildiği gibi devir bedelinin 171.100,00 TL olmadığını, devir bedelinin dışında protokolde belirtilmeyen bir kısım ödemeler de yapıldığını belirterek davanın reddini ve %40 tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili, 23.05.2007 tarihli celsede davalı vekili tarafından ibraz edilen 23.07.2006 tarihli protokole bir diyecekleri olmadığını belirtmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda devir bedelinin 145.000,00 TL+9.379,00 TL(aksesuar ve kontör bedeli)=154.379,00 TL olup toplam ödemenin 139.170,00 TL olduğu, davacının bakiye alacağın 15.209,00 TL olup davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, 15.209,00 TL üzerinden itirazın iptaline, fazlaya ilişkin 45.391,00 TL’lik istemin reddine, 15.209,00 TL üzerinden %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline, davalının kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının talebi devir bedelinden doğan alacağın tahsili istemine ilişkindir. Davalı tarafından ibraz edilen 23.07.2006 tarihli protokolde devir bedelinin 145.000,00 TL olduğu, 300,00 TL kaparo ödemesi yazılı olup davacı vekili, 23.05.2007 tarihli celsede bu protokole bir diyeceği olmadığını belirtmiştir. Bu durumda devir bedelinin KDV dahil 145.000,00 TL olduğunun kabulünü gerekir ki mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Uyuşmazlık devir bedelinden bakiye alacağın tahsili istemine ilişkin olduğundan davalının devir bedeli karşılığı ödediği miktar düşüldükten sonra, kalan kısma hükmedilmesi gerekirken dava konusu edilmeyen ve devir bedelinin dışında kalan (kontör görüşmeleri vs.gibi) kalemlere yönelik ödemeler de dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Uyuşmazlık devir bedelinden bakiye alacağın tahsili istemine ilişkin olduğundan davalının devir bedeli karşılığı ödediği miktar düşüldükten sonra, kalan kısma hükmedilmesi gerekirken dava konusu edilmeyen ve devir bedelinin dışında kalan (kontör görüşmeleri vs.gibi) kalemlere yönelik ödemeler de dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 825.00.-TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 28.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3204, Karar No: 2020/851, Tarih: 03.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3204 E.  ,  2020/851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 08.01.2019 tarih ve 2018/228-2019/11 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin taraf vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payı ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil aboneliklerle enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, elektrik dağıtım firmalarının müvekkiline ait enerji nakil hatları üzerinde herhangi bir müşterisinin bağlantı talebini karşılamaksızın kendi ihtiyaçları için kullanımları durumunun da üçüncü kişi kullanımı gibi değerlendirildiğini, bu nedenle davalının belirtilen enerji nakil hatlarından enerji kullanması halinde müvekkiline hat katılım payı ödemek zorunda olduğunu, bu kapsamda davalının Dereli-Kümbet enerji nakil hattından müvekkilinin bilgisi dışında ve katılım payını ödemeksizin 04.07.2002 tarihinden itibaren enerji kullandığının tespit edildiğini ileri sürerek, 8.856,46 TL'nin 04.07.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Dairemizin bozma ilamına uyan mahkemece, dava konusu enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının davacı tarafından yapıldığına dair delil bulunmadığı, davalının savunması karşısında enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının davacı tarafından yapıldığının ispat yükünün davacı üzerinde olduğu ve davacının bu hususu ispat edemediği gözetilerek davacının bakım ve onarım bedeline yönelik talebinin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne ve 5.612,00 TL hat katılım payının KDV’si ile ve dava tarihinden itibaren avans faizini geçmemek üzere reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.