muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13401, Karar No: 2012/18354, Tarih: 30.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/13401 E.  ,  2012/18354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, hoşa gitmeyen fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle; sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17327, Karar No: 2014/622, Tarih: 06.01.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/17327 E.  ,  2014/622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Uyuşmazlığın antrepo kirası bedelinin tahsili için açılan alacak davasında talep edilmeyen faizin tahsili istemine ilişkindir. ... bedelinin tahsiline ilişkin asıl dava sonucu verilen karar Yüksek 11. Hukuk Dairesi'nce incelenmiş ve sonuçlandırılmış olup, ferisi niteliğindeki işbu davanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 11. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 06.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4613, Karar No: 2019/3010, Tarih: 07.03.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/4613 E.  ,  2019/3010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, 09.04.2004 tarihinde kalbi delik doğan kızları ...'in 1 yıllık takipten sonra 13 aylıkken 26.05.2005 tarihinde VKV Amerikan Hastanesinde kalp ameliyatı olduğunu, 1 hafta sonra da hastaneden çıkarıldığını, taburcu olduktan 1 hafta sonra kontrole götürdüklerini, sıkıntı olmadığının belirttiğini, o günün akşamında ise Dr. ...'nu arayarak çocuğun çok ağladığını, vücudunun soğuk olduğunu söylediklerini, ertesi gün Dr....'na muayeneye götürdüklerini, ...’nun muayene sonucu çocuğun kalbinin su topladığını söylediğini ve Dr. ... ile birlikte çocuğu yoğun bakıma aldıklarını, Dr. ...'ın ameliyata gerek olmadığını belirterek çocuğun kalbindeki suyu şırıngayla aldığını, bu sırada çocuğun kalbine şırıngayı soktukları yerdeki damardan çıkan kan pıhtılaşması nedeniyle çocuğun kalp atışlarının bir anda düşmeye başladığını ve çocuğun ameliyata alındığını, ameliyat sonrası çocuğun şuurunu kaybettiğini, yemek yiyemez duruma geldiğini, ... Tıp Fakültesi Pediatri Kardiyoloji Bülümü’ne sevkinin yapıldığını ve burada da 11 gün süreyle takip ve tedavisi yapılan çocuğun fizik tedavi yapılması için taburcu edildiğini, ancak aradan geçen zamana rağmen çocuğun durumunun düzelmediğini, ameliyat sonrası hem zihinsel hemde bedensel olarak sakat kaldığını, 4 yaşında olmasına rağmen halen yürüyemediğini, oturamadığını, başını kontrol edemediğini, konuşma, görme ve işitme duyularında büyük oranda kayıp yaşadığını, çocuğun tedavi ve bakım zorluklarının hem çocuğun hem de davacı anne-babanın hayatında son derece ağır bir tahribat yarattığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere davacı küçük ... için 50.000,00-TL., davacı anne ... için 15.000,00-TL., davacı baba ... için 15.000,00-TL. olmak üzere toplam 80.000,00-TL manevi tazminatın; tedavi, bakım, bakıcı giderleri olarak harcanan 2.000,00-TL.nin, davacı küçük ... için sürekli-kısmi iş göremezlik tazminatı olarak 3.000,00-TL.nin ameliyat tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, hastanenin ve diğer davalı doktorlarının hiçbir ihmal ve kusurlarının bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, hastanenin ve diğer davalı doktorlarının hiçbir ihmal ve kusurlarının bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacılar, davalı doktorlar ve hastanenin özen yükümlülüğüne aykırı davranmaları nedeniyle kalp hastalığı nedeniyle ameliyat edilen küçük ...’nın ameliyat sonrası zihinsel ve bedensel engelli kaldığını ileri sürerek maddi ve manevi zararının tazmini istemi ile eldeki davayı açmışlardır. Dava bu hali ile doktor ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. (1086 sayılı HUMK. 76. md.; 6100 sayılı HMK. 33. md.). Dava, davalı doktorların vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır (B.K. 386, 390 md). Vekil, iş görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de, bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları (hafif de olsa) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktorlar, hastalarının zarar görmemesi için yalnız mesleki değil, genel hayat tecrübelerine göre herkese yüklenebilecek dikkat ve özeni göstermek zorundadır. Doktor, tıbbi çalışmalarda bulunurken, bazı mesleki şartları yerine getirmek, hastanın durumuna değer vermek, tıp biliminin kurallarını gözetip uygulamak, tedaviyi her türlü tedbirlerini alarak yapmak zorundadır. Doktor, ufak bir tereddüt gösteren durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada koruyucu tedbirler almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yaparken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmalı, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmalı ve en emin yolu tercih etmelidir (Bkz. Tandoğan, Borçlar Hukuk Özel Borç İlişkileri, Ank.1982, Sh.236 vd). Gerçektende mesleki bir işgören (doktor )olan vekilden, ona güvenen müvekkil titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemekte haklıdır. Titiz bir özen göstermeyen vekil, B.K. 394/1 uyarınca vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Somut olayda Adli Tıp Uzmanı, İç Hastalıkları Uzmanı, Göğüs Hastalıkları Uzmanı ve Kalp Damar Cerrahi Uzmanı’ndan oluşan heyet tarafından Adli Tıp Kurumu (ATK) 3. İhtisas Kurulundan alınan 28.05.2012 tarihli raporda sonuç olarak; küçüğe uygulanan kalp operasyonu sonrasında kalp etrafında sıvı toplanmasının olabileceği, bu sıvı toplanmasının subklinik (klinik vermeden) seyredip birden kötüleşebileceği, kalp temponadı oluşturabileceği, bu durumun komplikasyon olarak değerlendirildiği, küçüğe yapılan operasyonun ve sonrasında yapılan kontrolle çağrılmasının tıp kurallarına uygun olduğu, 06.06.2005 tarihinde yapılan kontrollerde patolojik bulgu saptanmadığı, 08.06.2005 tarihinde sıkıntısı şikayeti ile başvuran küçüğe EKO yapılıp perikardiyal temponodin tanısının konduğu, bu tanı ile perikardiyosentez yapılmasının doğru olduğu, perikardiyosenteze cevap alınmaması nedeniyle acil şartlarda operasyon yapılabileceği, bu işlemlerin tıp kurallarına uygun olduğu, bu işlemlerden sonra hipoksik iskemik ensefalopati gelişiminin sebebinin belirlenemediği belirtilmiştir. Söz konusu rapora davacılar tarafından süresinde Çocuk Kardiyolojisi ve Çocuk Kalp Damar Cerrahisi uzmanı bulunmadığı da belirtilerek itiraz edilmiştir. İtiraz üzerine Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Kalp ve Damar Cerrahisi Anabilim Dalı öğretim üyesinden oluşan üç kişilik heyetten rapor alınmıştır. Ancak ek rapor niteliğinde alınan 13.12.2013 tarihli bu raporda çocuk kardiyolojisi ve çocuk kalp damar cerrahisi uzmanı yer almadığı gibi, davacıların kızının son sevki yapılan Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nde görevli öğretim üyeleri tarafından raporun düzenlendiği anlaşılmaktadır. 13.12.2013 tarihli rapora da itiraz edilmesi üzerine mahkemece, davacılar vekiline yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılması için gider avansını yatırmak üzere iki haftalık kesin süre verilmiş; ancak davacılar vekilince süresinde bilirkişi ücreti yatırılmamıştır.

Mahkemece, ATK raporu ve 13.12.2013 tarihli Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nden aldırılan rapor hükme esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir. Oysa ki, ATK raporunda, davalı doktorlar tarafından uygulanan tedavinin yeterli ve tıp kurallarına uygun olup olmadığı hususlarında bir irdeleme yapılmadığı gibi, bu rapor ayrıntılı bilgi vermekten uzaktır ve soyut ifadeler içermektedir. Ayrıca, çocuk kardiyoloji ve çocuk kalp damar cerrahisi uzmanı da raporu düzenleyen heyette bulunmamaktadır. Davacıların itirazı üzerine aldırılan 13.12.2013 tarihli bilirkişi raporunda da ara kararda açıkça belirtilmesine rağmen çocuk kardiyoloji ve çocuk kalp damar cerrahisi uzmanı yer almadığı ve ayrıca çocuğun tedavisinin yapıldığı Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nden raporun alındığı anlaşılmaktadır.

HMK. 325. maddesinde “Tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyeceği dava ve işlerde, hâkim tarafından resen başvurulan deliller için gereken giderlerin, bir haftalık süre içinde taraflardan birisi veya belirtilecek oranda her ikisi tarafından ödenmesine karar verilir. Belirlenen süre içinde bu işlemlere ait giderleri karşılayacak miktarda avans yatırılmazsa, ileride bu gideri ödemesi gereken taraftan alınmak üzere Hazineden ödenmesine hükmedilir.” (eski 1086 sayılı HUMK 415/2. maddesinde “Tayin olunan müddet içinde işbu muameleye ait masraf tediye olunamaz ise ileride icap edenlerden istifa olunmak şartiyle Devlet hazinesinden tediye olunmasına karar verilebilir.”) şeklinde yer alan düzenlemeye göre; somut olayın niteliği ve itiraz üzerine aldırılan raporda ara kararda açıkça yazılmasına rağmen çocuk kardiyoloji ve çocuk kalp damar cerrahisi uzmanı bulunmaması ve ayrıca çocuğun tedavisinin yapıldığı Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’nden raporun düzenlenmesi de değerlendirilerek suç üstü ödeneğinden karşılanarak yeniden rapor alınması gerekirken ATK raporuna ve 13.12.2013 tarihli rapora itibar edilerek hüküm kurulamaz. Bu durumda mahkemece yapılacak iş, üniversitelerin ana bilim dallarından seçilecek içerisinde çocuk kardiyoloji ve çocuk kalp damar cerrahisi uzmanlarının da olduğu bilirkişi kuruluna dosya tevdi edilerek, davalıların açıklanan hukuki konum ve sorumlulukları, dosyada mevcut delillerle ve raporlarla birlikte bir bütün olarak değerlendirilip, tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda davalıların sorumluluğunu gerektirecek ihmal ve hata bulunup bulunmadığını gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar vermekten ibarettir. Mahkemece, değinilen bu yön gözardı edilerek eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8707, Karar No: 2017/5537, Tarih: 08.05.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/8707 E.  ,  2017/5537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakta ise de; hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi halinde eylemin nitelikli hırsızlık suçuna dönüşeceği ve eylemi uzlaşma kapsamı dışına çıkaracağı gözetilip yüklenen suçu gece vakti işlediği anlaşılan suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk ve sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya kapsamına, katılanın aşamalarda değişmeyen beyanlarına, sanık ...'in savunmasına göre; sanık ile suça sürüklenen çocuğun birlikte hareket ederek, sanığın katılanı lafa tutarak oyaladığı sırada suça sürüklenen çocuğun katılanın elinde bulunan paraları çekip aldığı ve hızla olay yerinden kaçtığının anlaşılması karşısında, sanığın ve suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nın 142/2-b maddesinde yazılı suça uyduğu gözetilmeden, sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Yasa'nın 141/1 maddesi ile hüküm kurulması,

2-UYAP kayıtlarına göre suç tarihinde güneşin batış saatinin 16.43 olduğu, TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 17.43'den sonraki zaman diliminin gece olarak kabul edilmesi gerektiği, dosyada bulunan bilirkişi raporuna göre eylemin saat 18.45 sıralarında gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlığın gece vakti işlendiğinin kabulü gerekirken, 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi gereğince artırım yapılmayarak eksik cezaya hükmedilmesi,

3-Sanık hakkında kurulan hükümde T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-Sosyal çalışmacı olan bilirkişiye ödenen 40,00 TL'nin suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,

4-Sosyal çalışmacı olan bilirkişiye ödenen 40,00 TL'nin suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı, suça sürüklenen çocuk ... ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 08.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8595, Karar No: 2011/16535, Tarih: 14.11.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/8595 E.  ,  2011/16535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar oğulları ... adına velayeten açtıkları davada, ...'ın zatürre tanısı ile ... hastanesinde tedavi gördüğünü, tedavi neticesinde enjeksiyon yapılmasına karar verilerek buna yönelik ilaç verildiğini, verilen enjeksiyonu yaptırmak üzere davalı polikliniğe başvurduğunu, davalı ... tarafından enjeksiyonun yapıldığını, bu enjeksiyon nedeniyle bacağında rahatsızlık oluştuğunu, Hacettepe Hastanesinde "düşük ayak peroneal sinir hasarı "tanısı konulduğunu, bu durumun tamamen enjeksiyona bağlı olduğunu ileri sürerek toplam 8.000,00 Tl maddi tazminat talebinde bulunmuşlardır.Birleşen dava ilede her bir davacı için 7.000 Tl manevi tazminat istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, küçük ...'ın tedavisi için verilen enjeksiyonun davalı polikilinikte davalı ... tarafından yapılması neticesinde, ...'da oluşan "düşük ayak pereneal sinir hasarı" nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuşlardır. Davalılar davanın reddini dilemişlerdir. Mahkemece, adli tıp kurumundan alınan rapor gereğince mevcut durumun komplikasyon olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Davadaki ileri sürülüşe göre davanın temelini vekillik sözleşmesi oluşturmakta olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır (B.K. 386-390). Vekil vekalet

2011/8595-16535