muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5780, Karar No: 2012/8452, Tarih: 14.06.2012

2816,05 m2'lik kısmının bağ vasfında olduğu, (B) ile gösterilen 2004,57 m2'lik kısmı ile (C) ile gösterilen 6725,40 m2'lik kısmının davacının tapu kaydının iptalini istediği bağ olarak kullanılan alanın dışında kalan alan olduğunun belirtildiği ve ziraat bilirkişisinin 06.12.2010 tarihli raporunda da (B) ve (C) ile gösterilen kısımların taşlık ve yer yer kayalık olduğu ve tarımsal emareye rastlanmadığının bildirildiği görülmüştür. Bu raporlar dikkate alındığında mahkemece davacının isteminin kabul edilmesinde isabetsizlik yoktur. Ancak kurulan hükmün infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. 6100 sayılı HMK'nun 297. maddesinin 2. fıkrasında "hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden herbiri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği belirtilmiştir. Mahkemece kurulan hükümde fen bilirkişilerinin 03.11.2010 havale tarihli raporundan bahsedilmiş ancak kararın eki sayılması hüküm altına alınmamıştır. Hal böyle iken (B) ve (C) ile gösterilen kısımların tapu kayıtlarının iptaline karar verilmiş ancak hükümde miktarları belirtilmemiştir. Ayrıca kalan kısmın ne kadar olduğu ve ne olacağı da açık değildir. Bu hususlar bozma nedeni ise de yapılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm sonucunun HUMK'nun 438/VII maddesi gereğince aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hüküm sonucunun 1. maddesinin 3. satırında "B harfi ile nitelendirdikleri" sözcüklerinden sonra gelmek üzere "2004,57 m2'lik", 2. maddesinin 2 ve 3. satırında "C harfi ile nitelendirdikleri" sözcüklerinden sonra gelmek üzere "6725,40 m2'lik" rakamlarının yazılmasına, 3. madde olarak "aynı raporda A harfi ile gösterilen 2816,05 m2'lik kalan kısmın davalı ... adına aynen ipkasına" ve 4. madde olarak da "03.11.2010 havale tarihli fen bilirkişilerinin rapor ve eki krokisinin kararın eki sayılmasına" cümlelerinin eklenmesine, 3, 4, 5 ve 6 olan madde numaralarının da 5, 6, 7 ve 8 olarak düzeltilmesine ve hükmün DÜZELTİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 14.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14489, Karar No: 2016/388, Tarih: 18.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/14489 E.  ,  2016/388 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2015/337709

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Çaycuma 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/07/2015

NUMARASI : 2014/11, 2015/547

SANIKLAR : S.. K.., S.. K.., Y.. Ç.., H.. K.., S.. Ç.., M.. S..

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

Nitelikli mala zarar verme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar S.. Ç.. müdafii ile sanıklar M.. S.., S.. K.., S.. K.., Y.. Ç.. ve H.. K.. tarafından temyiz edilmekle, gereği düşünüldü;

Çaycuma ilçesi Koramanlar Köyü'nde bulunan ve katılana ait olan 125 ada 419 parsel sayılı taşınmaz içindeki 5 adet kavak ve 4 adet dışbudak ağacının, köy muhtarı olan sanık Sami'nin talimatıyla diğer sanıklar tarafından kesildiği belirtilerek şikayetçi olunduğu, böylece sanıkların nitelikli mala zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda, tüm dosya kapsamına göre suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan ve Yargıtay bozma ilamına uyan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıkların, suçlarının sabit olmadığı gerekçesine dayanan temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 18/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1283, Karar No: 2015/17138, Tarih: 29.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/1283 E.  ,  2015/17138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 20. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/10/2014

NUMARASI : 2013/459-2014/431

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dava, sigortalının iş kazasından vefatı nedeniyle eş ve çocuklarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı eş yararına 96.332,98 TL maddi ve 25.000,00 TL manevi, davacı çocuk Esmanur yararına 41.760,77 TL maddi ve 25.000,00 TL manevi, davacı çocuk Melih yararına 12.060,07 TL maddi ve 25.000,00 TL manevi, davacı çocuk Salih yararına 7.262,47 TL maddi 25.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 25.08.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacılara ödenmesine karar verilmiştir.

Dosyaki kayıt ve belgelerden; davacılar murisi Süleyman Çetinkaya'nın davalıya ait işyerinde şoför olarak çalışmakta iken dondurulmuş gıda yüklü kamyon ile Pozantı-Tarsus istikametine seyir halinde iken aynı yönde seyreden araca arkadan çarpması sonucu trafik iş kazasında vefat ettiği, hükme esas bilirkişi kusur raporunda davalı işverenin % 65, müteveffa işçinin % 35 oranında kusurlu olduklarının belirtildiği, banka hesap ekstresine göre davacı eş adına açık olan hesaba 27.09.2011 tarihinde 13.126,96 TL ve 5.000,00 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır.

İş kazalarında olay, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik İlkeleri çerçevesinde değerlendirilmeye tabi tutulmalıdır. İşverenin iş kazası sonucu meydana gelen zarar nedeniyle hukuki sorumluluğu yasa ve içtihatlarla belirlenmiş olan ayrık haller dışında ilke olarak iş aktinden doğan işçiyi gözetme ( koruma ) borcuna aykırılıktan kaynaklanan kusura dayalı sorumluluktur. İnsan yaşamının kutsallığı çerçevesinde işverenin işçilerin sağlığını ve güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanunu'nun 77. maddesinin açık buyruğudur.

İş kazasından doğan tazminat davalarının özelliği gereği, İş Kanunu'nun 77. maddesinin öngördüğü koşulları göz önünde tutarak ve özellikle işverenin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelenmek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde belirlenmelidir. (Hukuk Genel Kurulunun 16.06.2004 gün ve 2004/21-365 E.-369 K.sayılı kararı da aynı yöndedir )

Somut olayda, hükme esas bilirkişi kusur raporunun oluşa uygun olmadığı ve davalı işverene yüklenen kusur oranının fazla olduğu anlaşılmakla, zararlandırıcı olay tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunu'nun 77. maddesinin öngördüğü koşullar göz önünde tutularak konusunda uzman iş güvenliği ve trafik uzmanlarından oluşan üç kişilik bilirkişi heyetine dosyanın incelettirilerek tarafların kusur ve sorumluluklarının belirlenmesi ile sonuca gidilmesi gerekirken, yetersiz kusur raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

2- Kural olarak işçiye veya hak sahiplerine yapılmış ödemenin bu miktar ile sınırlı olmak üzere bağlayıcılığı asıldır. Gerçek anlamda ödemeden söz edebilmek için tazmin edilecek miktar ile buna karşılık alınan meblağ arasında açık oransızlığın bulunmaması koşuldur. Başka bir anlatımla ödemenin yapıldığı tarihteki verilerle hesaplanan tazminat ile ödenen miktar arasında açık oransızlık bulunmaması koşuldur. Ödemenin yapıldığı tarihteki verilerle hesaplanan tazminat ile ödenen miktar arasında açık oransızlığın bulunduğu durumlarda yapılan ödeme makbuz niteliğinde kabul edilebilir. Bu durumda ödemenin yapıldığı tarih gözönünde tutularak davacının karşılanmayan zararının uzman bilirkişiler aracılığı ile saptanması böylece hesaplanacak miktar ile buna karşılık alınan meblağ arasında açık oransızlığın bulunup bulunmadığını denetlemek, açık oransızlığın bulunması durumunda maddi tazminata ilişkin ödemeyi "kısmi ifayı içeren makbuz" niteliğinde kabul etmek ve yapılan ödemenin ödeme tarihindeki gerçek zararı hangi oranda karşıladığını saptamak, son verilere göre hesaplanan tazminat miktarından, yasal indirimler yapılmak suretiyle belirlenecek karşılanmayan zarardan davalı tarafın ödeme yapılan tarihe göre zararı karşılandığı oranda indirim yapmak daha sonra kalan miktara hükmetmek gerekir. Açık oransızlığın bulunmadığının tespiti halinde maddi tazminat talebinin tümden reddine karar vermek gerekir.

Yapılacak iş; davacı işverence banka aracılığıyla yapılan ödemeler dikkate alınarak, davacı eşin ödemenin yapıldığı tarihteki karşılanmayan zararını aktüerya uzmanı bilirkişi aracılığıyla saptamak, böylece hasaplanan miktar ile buna karşılık alınan meblağ arasında açık oransızlığın bulunup bulunmadığını denetlemek, açık oransızlığın bulunması durumunda maddi tazminata ilişkin ödemeyi "kısmi ifayı içeren makbuz" niteliğinde kabul etmek ve yapılan ödemenin ödeme tarihindeki karşılanmayan zararları hangi oranda karşıladığını belirlemek, hüküm tarihine en yakın tarihteki ücret artışları da gözetilerek davacı hak sahibinin maddi zararlarını bilirkişiye hesaplatmak, bulunan miktarlardan yasal indirimler yapılarak belirlenen karşılanmayan zararlardan davalı işvrence ödeme yapılan tarihe göre zararın karşılandığı oranda indirim yapmak, daha sonra kalan miktar ve davacının talebi gözetilerek maddi tazminat istemi ile ilgili bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya yükletilmesine, 29.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15615, Karar No: 2015/3969, Tarih: 23.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/15615 E.  ,  2015/3969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/10/2013 gün ve 2010/271-2013/326 sayılı kararı bozan Daire’nin 02/05/2014 gün ve 2014/132-2014/8276 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının işletmekte olduğu rehabilitasyon merkezini müvekkiline devredeceğini belirterek müvekkilinden 103.800 TL ile müvekkilinin kuruma aldığı 2 adet minibüs bedeli olan 25.000 TL olmak üzere 128.800 TL'yi almış olduğu halde, rehabilitasyon merkezini devretmediğini ileri sürerek 128.000 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu bedel karşılığı işletmeyi sözlü olarak devredip, işletmenin idaresini davacının kardeşi ... bıraktığını ve her türlü mali işlemlerin ... tarafından yapıldığını, 2 adet aracın bedelinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 23/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2727, Karar No: 2020/13178, Tarih: 22.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/2727 E.  ,  2020/13178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, hafta tatili ve fazla mesai ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Yargıtay (kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 20.06.2019 tarihli bozma ilamına uyan Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar feshe bağlı alacaklardan davalının sorumluluğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120.nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14.üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14.üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6.ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6.ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda,yukarıdaki ilkeler doğrultusunda, kıdem tazminatı alacağı yönünden, davalının devreden işveren sıfatıyla kendi dönemi ve devir tarihindeki ücrete göre sorumluluğu belirlenmelidir. Bu husus gözetilmeksizin talebin tümden reddine karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11885, Karar No: 2015/14631, Tarih: 06.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/11885 E.  ,  2015/14631 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/273420

Mahkemesi :İstanbul Anadolu 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 29.11.2012

Numarası : 2007/1113- 2012/1457

Suç :Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanıklar A.. E.., H.. A.., A.. B.., M.. T.., C.. D..'ın beraatlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılanın 19.02.2008 tarihli duruşmada ifadesinde sanıklar A.. E.., H.. A.., A.. B.., M.. T.., C.. D..'dan şikayetçi olmadığını ifade etmesi karşısında, katılmanın hükümsüz kaldığı bu nedenle katılan vekilinin sanıklar hakkında kurulan hükmü temyiz etmeye hakkı olmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık Z.. G..'in beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Katılanın tüberküloz tedavisi görmek üzere 24.05.2006 -26.06.2006 tarihleri arasında Dr. Lütfi Kırdar Kartal Eğitim Araştırma Hastanesinin Tüberküloz polikliniğinde yatarak tedavi gördüğü sırada 03.06.2006 tarihinde şiddetli ağrısının olması nedeniyle doktor C.. D.. tarafından verilen ağrı kesicinin o gün nöbetçi hemşire olan sanık Z.. G.. tarafından kalçasına ağrı kesici voltaren enjekte edildiği, enjeksiyondan sonra hastanın enjeksiyon yapılan bacağında ağrı ve ayağında güçsüzlük geliştiği, hastanın şikayeti üzerine 3 kez yapılan EMG de "bulgular siyatik sinir lezyonu ile uyumludur" şeklinde kaydın bulunduğu, hastanın yargılama esnasında Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesincede muayene edildiği ve 13.04.2011 tarihli muayene raporunda; sol alt extremite proksimal kas güçleri normal, distalde dorsal ve planter flexion 3/5 kas gücünde, belirgin baş atrofisi yok, solda aşil reflexi alınmıyor, patolojik reflex yok, sol alt extremite te diz altında dış yan yüzeyde hipoestezi tarif edildiği Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesinin raporunun sonuç kısmında ise “ Dr. Lütfi Kırdar Kartal Eğitim Araştırma Hastanesinde uygulandığı belirtilen enjeksiyon uygulaması sonucu gelişen bulguların enjeksiyon nöropatisi ile uyumlu olduğu ancak tıbbi belgelerde enjeksiyonun yanlış yere uygulandığına dair kayıt bulunmadığı, enjeksiyonun doğru bölgeye uygulanması durumlarında da; ödem, hematom, ilacın difüzyon yoluyla Sinire toksik etkisi, vücut yapısı, siyatik sinirin anatomik lokalizasyon farkı gibi nedenlerle nöropatinin gelişebileceği, nöropatinin; enjeksiyon uygulamalarının beklenebilir komplikasyonu olarak değerlendirildiğinin” belirtildiği olayda;

Yapılan yargılama sonunda, suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilin sanığın kusurlu olduğuna, eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 06.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/771, Karar No: 2017/634, Tarih: 23.01.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/771 E.  ,  2017/634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini öne sürerek feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı işveren, iş akdine haklı nedenle son verildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, dosya içeriğinde bulunan tutanaklara göre davacının iki gün üst üste gelmediği, savunma istenmesine rağmen savunma vermediği, bunun üzerine sözleşmenin geçerli nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İş Kanunu'nun 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi süresince herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, iş akdine 14.12.2015 tarihli fesih bildirimi ile özetle; 08.12.2015 tarihinde görevine gelmemesi ve vardiya şefi ... tarafından işe gelmesi için defalarca aranmasına rağmen telefonlara bakmaması ve gece görevi için tekrar arandığında gece çalışmadığını belirterek telefonu kapatması, eylem nedeniyle daha önce defalarca uyarılmasına karşın eylemlerine devam etmesi, savunma istenmesine karşın savunma vermekten imtina etmesi nedeniyle tazminatsız olarak son verilmiştir.