muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/852, Karar No: 2024/8668, Tarih: 04.12.2024

...” ibaresini, müvekkili şirketin faaliyet gösterdiği emtia ve hizmetler bakımından müracaata konu ettiğini, “...” ve “...” ibarelerinin nihai tüketici nezdinde müvekkili şirket kullanımları neticesinde meşhur ve maruf hale geldiğini, müvekkili şirkete ait logoda “...” ibaresinin altının çizili olduğunu ve markada dikkat çektiğini, davalı şahsın babası ile müvekkili şirket arasında imzalanan centilmenlik anlaşmasında, davalı tarafın markaları ve benzerlerini kullanma ihtimalinin olmadığının açıkça bildirildiğini ileri sürerek TÜRKPATENT YİDK’nın 2020-M-8450 sayılı kararının iptaline, tescili halinde 2019/54740 sayılı markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı gerçek kişi vekili cevap dilekçesinde; müvekkiline ait “...” ibareli marka ile davacının itiraza gerekçe gösterdiği “...” ibareli markaların görünüş, renk, okunuş ve telaffuz açısından hiçbir benzerlik içermediğini, dolayısıyla markalar arasında iltibastan bahsedilemeyeceğini, “...” harf grubunun dava dışı bir firmaya ait marka ve ayrıca ticaret unvanı olduğunu, davacının “...” harf grubunun kendilerine ait olduğu iddiasının kabul edilemeyeceğini, davacı tarafın sunulan İstanbul 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2017/268 E. sayılı dosyasında “...” markası ile “...” ibaresinin benzer olmadığından iltibasa sebebiyet vermeyeceğine, “...” markasının esas ve ayırt edici unsurunun “...” olmadığına hükmedildiğini, müvekkili ile davacı şirket arasında derdest hiçbir dava ve husumetin bulunmadığını, müvekkilinin “...” marka başvurusunun 07. sınıftaki emtialarda tescil müracaatının tamamen iştigal alanını genişletmeye yönelik olduğunu ve davacıya ait “...” markalarının varlığı ile ilintili olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu markanın kapsamında yer alan 07. Sınıf emtianın tamamının, davacıya ait önceki tarihli markalarda (2014/106592 sayılı marka hariç) aynen yer aldığı, dolayısıyla dava konusu mal ve hizmetlerin tamamı yönünden “emtiaların aynı veya benzer olması” şartının sağlandığı, dava konusu markanın herhangi bir şekil ya da renk unsuru barındırmayan 6 harften oluşan siyah renk ile yazılmış, sadece ilk harfi büyük diğer harfleri küçük olarak oluşturulmuş "..." ibaresini içeren bir kelime markası olduğu, "..." ibaresinin herhangi bir anlam içermediği, markanın “a-ki-tek" ya da “a-ke-ye-tek" şeklinde okunacağı, dava konusu markanın esaslı ve tek unsurunun bir bütün olarak “...” ibaresi olduğu, davacıya ait tüm markalarda “...” ibaresinin, büyük harflerle ve siyah renk ile yazıldığı, davacıya ait bir kısım markalarda, “...” kelimesinin altında bir çizgi ve çizginin sonunda “tobacco”, “technology” gibi ibarelerin yer aldığı, davacı tarafın bu çizginin “...” markasının başında yer alan “...” harflerine vurgu yaptığını ifade etmiş olsa da, altında çizgi yer alan markaları incelendiğinde, bu çizginin sadece “...” harflerinin altında olmadığı, "...” ibaresindeki harfleri vurgulamaktan ziyade, kelimenin başında yer alan “çark/dişli” şeklinin altından başladığı, “Ü” harfinin altına kadar ve çizginin sonunda yer alan “tobacco”, “technology” ibarelerine kadar devam ettiğinin tespit edildiği, bu nedenle davacı markalarında “...” ibaresine vurgu yapan herhangi bir detayın bulunmadığı, dava konusu markada yer alan 7. sınıf emtianın, davacıya ait gerekçe olarak gösterilen markalarda yer alan 7. sınıf mallar ile ayniyet taşıdığı, fakat taraf markalarının görsel, işitsel, kavramsal ve bütünsel değerlendirmede benzer olmadığı, taraf markalarında ortak olarak bulunan emtiaların bilinçli tüketiciye hitap ettiği, ilgili tüketicinin taraf markalarını dava konusu edilen 7. sınıf emtia üzerinde gördüğünde ya da işittiğinde, farklı marka ile karşı karşıya olduklarını anlayabilmelerinin mümkün olduğu, davacı vekilinin kötü niyet iddiası bakımından inceleme yapıldığında, davacı şirketin, dava dışı ... ... ve ... Teknoloji Makine Reklamcılık Sanayi Ticaret ve Limited Şirketi ile arasında uyuşmazlık bulunduğu aşikâr ise de işbu davanın davalısı olan ... ile aralarında herhangi bir uyuşmazlık olmadığı, davalı marka sahibinin babası veya ağabeyi ile davacı şirket arasında yaşanan uyuşmazlıkların, davalı ...'in kötü niyetli olduğunu göstermeyeceği, kötü niyet iddiası yönünden kanaat oluşturmaya yeterli olacak bilgi ve belgelerin, gerek marka işlem dosyasında gerek dava dosyasında mevcut olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının başvurusuna konu “...” ibaresi ile davacının "..." ibareli itirazına mesnet markaları arasında işitsel, görsel, kavramsal ve genel izlenim itibariyle bir benzerlik olmadığı, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında bağlantı kurma ihtimali dahil iltibas tehlikesinin bulunmadığı, davalının marka kullanımının başvuru şeklinden farklı olduğu iddiasının iş bu davanın konusunu oluşturmadığı, dava konusu marka başvurusunun kötüniyetli yapıldığının kanıtlanamadığı, Yargıtay 11.Hukuk Dairesinin ... Kardeşler Tarım Ltd. Şti. ile ... Teknoloji Mak. Reklamcılık San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında görülen benzer bir davada verdiği 2021/7239 E., 2023/1372 K. ve 07.03.2023 tarihli kararı ile 2020/1835 E., 2021/1721 K. ve 25.02.2021 tarihli kararının da aynı yönde olduğu,mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalının 2019/54740 sayılı “...” ibareli marka tescil başvurusuna karşı, davacının ... asıl unsurlu markalarını mesnet göstererek yapmış olduğu itirazın nihai olarak reddine dair TürkPatent YİDK'nın 2020-M-8450 sayılı kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 04.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10155, Karar No: 2012/11211, Tarih: 17.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/10155 E.  ,  2012/11211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR :1-..., 2- ..., 3-Nüfus Müdürlüğü

Taraflar arasındaki mutlak butlanla evliliğin iptaline ilişkin davada Malatya 2.Aile ve 3.Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava eşler arasında evlenmeye engel olacak derecede hısımlığının bulunması sebebiyle mutlak butlanla evliliğin iptaline ilişkindir.

Aile Mahkemesince, davanın nüfus kaydı düzeltim davası olduğu, Aile Mahkemesinin görevine girmediği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise, 4721 sayılı TMK'nın 146. maddesi gereğince açılan evliliğin butlanı davası olduğunu, nüfus kaydı düzeltim davası açılmamış olduğunu, mutlak butlan davasında olumlu olumsuz bir karar verilmesi gerektiği, gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Eşler arasında evlenmeye engel olacak derecede hısımlığın bulunması evliliği mutlak butlanla batıl kılar (TMK.md.145/4). Mutlak butlan davası, Cumhuriyet savcısı tarafından res'en açılır. Bu dava ilgilisi olan herkes tarafından da açılabilir (TMK.m.146).

Somut olayda, ... ve ...'in arasında 129/1. maddesi gereğince evlenmeye engel olacak derecede (dayı yeğen) akrabalık ilişkisi bulunduğu iddiasına dayalı olarak, Cumhuriyet Savcısı tarafından davaname ile; evliliğin iptali istenmiştir. Bu durumda, davanın nüfus kaydının düzel-

../...

- 2 -

2012/10155

2012/11211

tilmesi niteliğinde bulunmadığı, Cumhuriyet Savcısı tarafından açılan Türk Medeni Kanununun 145/4. maddesi gereğince mutlak butlan sebebiyle evliliğin iptaline ilişkindir.

Görev kamu düzenine ilişkin olup, 4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesi; 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMK m.118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Malatya 2. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10052, Karar No: 2025/428, Tarih: 13.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10052 E.  ,  2025/428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/494 Esas, 2024/877 Karar

KISITLI ADAYI : ...

İHBAR EDEN : ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 12.03.2024 Tarihli ve 2019/1769 Esas, 2024/451 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının adresinin... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.05.2024 Tarihli ve 2024/494 Esas, 2024/877 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda yetkisizlik kararına konu adresin...Engelli Bakım ve Rehabilitasyon Merkezine ait olduğu, ... isimli kişinin 2019 yılında kurumda kaldığı, bu tarihten sonra ayrıldığı ve şuan nerede olduğunun belirlenemediğinin bildirildiği, yine...Spastik Çocuklar Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünün 17.05.2024 tarihli yazısında kısıtlı adayı ...'un 17.06.2019 tarihinden itibaren kuruluşlarında kaldığının ve halen kuruluşlarında kalmaya devam ettiğinin bildirildiği, bu nedenle kısıtlı adayının kurumda bulunduğu süre gözetilerek sürekli kalma niyetiyle oturduğu yer olduğunun kabulünün gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 404 üncü maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun'un “Kurumlarda bulunma” başlıklı 22 nci maddesi şöyledir:

“Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Her ne kadar 4721 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinde bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı düzenlenmişse de; dosya kapsamından kısıtlı adayının bakım ve gözetiminin sürekli olarak bakımevinde gerçekleştirildiği ve dolayısıyla bakımevinde sürekli yerleşmek amacıyla bulunduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 3. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

C. Değerlendirme

Her ne kadar 4721 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinde bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı düzenlenmişse de; dosya kapsamından kısıtlı adayının bakım ve gözetiminin sürekli olarak bakımevinde gerçekleştirildiği ve dolayısıyla bakımevinde sürekli yerleşmek amacıyla bulunduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 3. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul Anadolu 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/723, Karar No: 2018/562, Tarih: 22.11.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/723 E.  ,  2018/562 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 10. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 11-219

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık ...'in, "Uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, "Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan ise 5237 sayılı TCK'nın 191/1-2-4-5, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve müsadereye ilişkin İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.03.2011 tarihli ve 48-60 sayılı hükümlerin, Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 11.11.2013 tarih ve 18299-9896 sayı ile;

"A) Sanık hakkında 'uyuşturucu madde ticareti yapma' suçundan kurulan beraat hükmünün incelenmesi:

Olay tutanağı içeriğine, sanığın yakalanış şekline, suç konusu uyuşturucu maddenin miktarı ile ele geçiriliş biçimine, sanığın savunmasına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın subut bulan atılı suçtan mahkûmiyeti yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle beraatine karar verilmesi...

B) Sanık hakkında 'kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma' suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Sanığın, sübut bulan uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu gizlemek ve bu suçun cezasından kurtulmak için, uyuşturucu madde kullandığını belirttiği, sanığın uyuşturucu madde kullandığı teknik yöntemlerle de saptanmadığı dikkate alınarak, kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçundan beraatine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi..." isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 27.05.2014 tarih ve 11-219 sayı ile;

"...Bilindiği üzere; '...Ceza muhakemesi hukukunun temel prensiplerinden birisi de şüpheden sanığın yararlanacağı ilkesidir. Her hukuk devletinde kabul edilen ve masumluk karinesi ile sıkı bir ilgisi olan bu ilkeye göre, yapılan ceza muhakemesi sonunda fiilin sanık tarafından işlendiği, yüzde yüz belliliğe ulaşmadığı taktirde beraat kararı verilecektir. Böyle bir ilkenin kabul edilmesinin sebebi, bir suçlunun cezasız kalmasının, bir masumun mahkum olmasına tercih edilmesi, başka bir ifade ile masumluk karinesidir. Keza, şüphelinin veya sanığın savunmasının aksinin kanıtlanması ondan beklenemez. Kaldı ki, CMK'nın 147. maddesi uyarınca susma hakkı bulunmaktadır. Susma hakkını kullanan şüphelinin sükut ikrardan gelir deyişine dayanarak suçunu kabul ettiği söylenemeyeceği gibi savunmasını kanıtlaması da beklenemez. Şüpheliye yüklenen suçun sübuta erdiği kuşkuya yer vermeksizin ortaya çıkarılmalıdır. (Y.C.G.K.19.04.1993,6-81/110).' O halde, yapılan ceza muhakemesinin sonunda belliliğe, örneğin fiilin sanık tarafından işlendiğinin veya işlenmediğinin sabit olduğu sonucuna varılmaması durumunda sanık mahkum edilemez. Ceza muhakemesinde esas olarak, fiilin fail tarafından işlendiği veya işlenmediği konusunda, hukuk düzenince kabul edilen vasıtalarla, yargılama makamının tam bir kanaate ulaşmasını temin ameliyesine ispat denir. Burada dikkat edilecek noktalar şunlardır: Burada inandırmak yetmez, tam bir kanaate ulaşılacaktır. Medeni usul hukukundan farklı olarak ceza muhakemesi hukukunda ispat yükü (külfeti) sorunu yoktur. Gerçekten şüpheliye susma hakkı tanıyan bir hukuk düzeninde, ispat yükünden söz edilmesi olanaksızdır. İspat için sabit oluş arandığına göre, bunun dışında mahkumiyet kararı verilemeyecektir; şüpheden sanık yararlanır ilkesi devreye girecektir. İspat ameliyesinde, hukuk düzeninin kabul ettiği vasıtalar delillerdir. Buna göre ceza muhakemesinde ispat için kullanmak istenen bir vasıtanın delil olarak nitelenebilmesi için iki temel niteliği bulunmalıdır. Bu vasıta olayı temsil etmeli ve olayı temsil eden bu vasıta; akla, maddi gerçeğe ve hukuka uygun olmalıdır. Olayı temsil etmekten maksat; delil olarak kullanmak istenilen vasıtanın olayın bir parçası olması ve/veya olayı yansıtmasıdır. Örneğin, bir adam öldürme suçunda olay yerinde bırakılan suç aleti olayın bir parçasıdır. Buna karşılık böyle bir suça 5 duyusu marifeti ile tanık olmuş bir kimsenin anlatımları olayı yansıtır. Ne var ki bir ispat aracına delil diyebilmek için olayı bir şekilde temsil etmesi, olayı yansıtması yetmez. Bu yansıtmanın akla, yani bilime, maddi gerçeğe ve hukuka uygun olması da şarttır. Bu vasıflan taşımayan bir ispat aracına teknik anlamda delil denilemez; bu nedenle de bu tür vasıtalara dayanılarak hüküm tesis edilemez. Ceza yargılamasının amacı hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır. Bu araştırmada, yani gerçeğe ulaşmada, mantık yolunun izlenmesi gerekir

. Ne var ki bir ispat aracına delil diyebilmek için olayı bir şekilde temsil etmesi, olayı yansıtması yetmez. Bu yansıtmanın akla, yani bilime, maddi gerçeğe ve hukuka uygun olması da şarttır. Bu vasıflan taşımayan bir ispat aracına teknik anlamda delil denilemez; bu nedenle de bu tür vasıtalara dayanılarak hüküm tesis edilemez. Ceza yargılamasının amacı hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır. Bu araştırmada, yani gerçeğe ulaşmada, mantık yolunun izlenmesi gerekir. Gerçek; akla uygun ve realist, olayın bütünü veya bir parçasını temsil eden kanıtlardan veya kanıtların bir bütün olarak değerlendirilmesinden ortaya çıkarılmalıdır. Yoksa bir takım varsayımlara dayanılarak sonuca ulaşılması ceza yargılamasının amacına kesinlikle aykırıdır. Ceza yargılamasında kuşkunun bulunduğu yerde mahkumiyet kararından söz edilemez. Bu ilke evrenseldir.

Tartı tutanağı, 29.12.2010 tarihli olay tutanağı, parmak izi ve fotoğraf basım formları, adli muayene raporları, yakalama, gözaltına alma ve üst arama tutanakları, ifade ve sorgu zaptı, sanığın üzerinde çıkan paralar ile ilgili alınan Merkez Bankası raporu, 05.01.2011 tarihli İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü ekspertiz raporu, sanığın aşamalarda alınan savunmaları, sanığa ait nüfus ve adli sicil kaydı ve tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde;

29.12.2010 tarihinde saat 17:30 sıralarında Asayiş Şube Müdürlüğüne bağlı güven timlerinin kendilerinin istihbari çalışma olarak nitelendirdikleri ve içeriği dosyada mevcut olmayan bir çalışma sonucunda, ...., İkiz Sokak içerisinde 55-60 yaşlarında, kır saçlı, 1,65 - 1,70 boylarında, düzgün giyimli, Mustafa isminde bir şahsın uyuşturucu madde sattığına dair edindikleri bilgi üzerine olay yerine gittikleri, bir müddet bekledikten sonra eşgale uygun şahsın sokak içerisinde görüldüğü, izlemeye ve takip edilmeye başlandığı, şahsın cep telefonu ile görüşmeler yaptığının gözlemlendiği, sokak içerisinde dolaştığı, bir süre sonra yaya olarak hızlı bir şekilde sokak üzerinden ayrılıp uzaklaşmaya başladığı 500 metre kadar takip edildiği, şahsın sürekli etrafına bakındığı ve tedirgin olduğunun gözlemlendiği, bunun üzerine polis kimlik kartları gösterilerek adı geçen şahsın yakalandığı, üzerinde tutanakta belirtildiği şekilde 17 parça, brüt ağırlığı 124,78 gram gelen ve dosya içerisinde bulunan ekspertiz raporundan esrar olduğu anlaşılan uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki olay tutanağında sanığın uyuşturucu maddeleri satarken veya satmaya çalışırken görüldüğüne dair hiçbir tespit ve bulgu mevcut değildir.

Yine güven timlerinin kendilerince yapmış oldukları istihbari çalışmanın neden ibaret olduğu, kim ya da kimlerden bahse konu bilgilerin alındığı hususunun dosyada herhangi bir tutanağa bağlanmadığı, sadece olay tutanağında istihbari bir çalışmadan bahsedilmekle yetinildiği görülmüştür.

Ayrıca her ne kadar nasıl yapıldığı belli olmayan ve dosyaya belgesiyle birlikte yansımayan istihbari çalışma sonucunda uyuşturucu sattığı iddia edilen kişinin eşgaline yarayacak tüm bilgiler, şahsın ismi ile birlikte verilmiş olmasına rağmen neden istihbari bilgiyi veren kişinin veya kişilerin uzaktan da olsa şahsı bizzat gelip göstermedikleri hususu tutanağı dercedilmemiştir. Ayrıca bu bilgiyi veren kişi ya da kişilerin sanıktan uyuşturucu madde satın aldıkları ya da temin ettikleri de belli değildir.