muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/16091, Karar No: 2008/6490, Tarih: 09.05.2008

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporuna nazaran, davalı bankanın benzer nitelikte kredi kullanan diğer müşterilerinden bazılarının borçlarını düşük faiz oranları ile yeniden yapılandırdığı, bu hususun eşitsizlik yarattığı gerekçesi ile davanın kabulü ile davacı borcunun yeniden yapılandırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temiz edilmiştir.

Davacı, 2005 yılında davalı bankadan konut kredisi aldığını, 2006 yılında konut kredisi faiz oranlarının düştüğünü, diğer banka müşterilerinin kullandığı benzeri nitelikteki kredilerin yeniden yapılandırıldığı halde kendisinin bundan yararlandırılmadığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Davacının, davalı bankadan 8.4.2005 tarihinde %1,49 faiz oranı üzerinden 109 ayda geri ödenmek üzere 20.000 YTL. konut kredisi kullandığı, geri ödemelerini aylık 383,52 YTl. olarak yaparken borcunun yeniden yapılandırılması için 22.8.2006 tarihinde davalı bankaya başvurduğu ancak talebinin 25.8.2006 tarihli yazı ile red edildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Hemen belirtmek gerekir ki, davalı banka Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde faaliyet gösteren ve para alıp satmak suretiyle kar elde etmeyi amaçlayan tacir durumundadır. Bu nevi kredileri kullandırmaya tek yetkili banka da değildir. Emredici hukuk kurallarına aykırı olmayan özel hukuk hükümlerine göre düzenledikleri sözleşmeler tarafları bağlar. Kaldı ki, bankaların da, kullandırdıkları kredileri gerektiğinde o zamanki ekonomik etkenler içinde ve faiz ödemek suretiyle temin ettikleri bir gerçek olduğu gibi, ülkemizdeki enflasyon ve ekonomik koşulların değişkenliği önceden öngörülemeyecek hususlardan değildir. Hukukumuzda sözleşmeye bağlılık esas olup, bu güven, doğruluk, dürüstlük ilkelerinin de gereğidir. Davacının düşen faiz oranları üzerinden yeni kredi kullanıp, önceki kredi borcunun tasfiye imkanı olduğu gibi, davalı bankaya benzeri kredileri kullananlar yönünden borçları mutlak eşitlik kuralları içinde yapılandırmaya zorlayan bir yasa ve sözleşme hükmü de yoktur. Böyle olunca mahkemece, uyarlama koşulları oluşmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şeklide hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 9.5.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16809, Karar No: 2015/10352, Tarih: 05.11.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/16809 E.  ,  2015/10352 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/161564

MAHKEMESİ : Eskişehir(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2012/945 (E) ve 2013/216 (K)

SUÇ : Sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi

SUÇ TARİHİ : 12/03/2013

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bireyin bir sendikaya girme veya girmeme, sendikal faaliyete katılıp katılmama iradesi Anayasa'nın 51., Siyasal ve Medeni Haklar Uluslararası Sözleşmesi'nin 22., Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 11. maddeleri ile güvence altına alınmıştır.

Yasa koyucu da, çağdaş bir yaklaşımla Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle koruma altına alınan bu hakkın, cebir veya tehdit kullanılarak engellenmesi eylemini, 5237 sayılı TCK'nın 118. maddesinde yeni bir suç tipi olarak düzenlemiştir. Anılan Kanun maddesinin 1. fıkrasıyla bireysel sendika özgürlüğü, 2. fıkrasıyla da kolektif sendika özgürlüğü güvence altına alınmıştır. Ancak unsurları farklı olmakla beraber her iki suçun da sendikal özgürlüğe ilişkin aynı hukuksal değeri koruduğu kabul edilmelidir.

Anayasa'nın 51. maddesinde, “Çalışanlar ve İşverenler üyelerinin çalışma ilişkilerinde, ekonomik ve sosyal hak ve menfaatlerini korumak ve geliştirmek için önceden izin almaksızın sendikalar ve üst kuruluşlar kurma, bunlara serbestçe üye olma ve üyelikten serbestçe çekilme haklarına sahiptir. Hiç kimse bir sendikaya üye olmaya ya da üyelikten ayrılmaya zorlanamaz...”

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 11. maddesinde, “Herkes barışçıl olarak toplanma ve dernek kurma hakkına sahiptir. Bu hak, çıkarlarını korumak amacıyla başkalarıyla birlikte sendikalar kurma ve sendikalara üye olma hakkını da içerir.

Siyasal ve Medeni Haklar Uluslararası Sözleşmesi'nin 22. maddesinde ise “Herkesin, kendi çıkarlarını korumak için sendikalar kurmak ya da bunlara girmek hakkı da dahil olmak üzere, başkalarıyla bir araya gelip dernek kurma hakkı vardır.” hükümleri yer almaktadır.

Anılan özgürlüğe yönelik kanuni ve meşru amaçla yapılan müdahaleler bile AİHM kararlarında demokratik bir toplumda gereklilik yönünden irdelenmiştir.

AİHM'nin 27/03/2007 tarih ve B. No: 6615/03 sayılı Karaçay/Türkiye kararında;

“c) 'Demokratik toplumda gerekli olması'

Anılan özgürlüğe yönelik kanuni ve meşru amaçla yapılan müdahaleler bile AİHM kararlarında demokratik bir toplumda gereklilik yönünden irdelenmiştir.

AİHM'nin 27/03/2007 tarih ve B. No: 6615/03 sayılı Karaçay/Türkiye kararında;

“c) 'Demokratik toplumda gerekli olması'

Başvuran, KESK’e bağlı bir sendikaya üye olmaması halinde kendisine benzeri bir disiplin cezasının verilmeyeceğini savunmaktadır. Başvuran, Valiliğin gönderdiği 5 Eylül 2002 tarihli yazıya atıfta bulunarak, yasal olarak tanınan bir sendikanın yürüttüğü faaliyetleri engellemeye ve eylem gününden önce ve sonra tedbirler alarak sendikanın etkililiğini azaltmaya yönelik idari bir uygulamanın bulunduğunu ileri sürmektedir. Başvuran, Valiliğin önce eylemi engellemeye çalışarak ve daha sonra bu eylem gününe katılan devlet memurları aleyhinde ceza kararlarının alınması yönünde talimat vererek, idarenin keyfi olarak hareket etmesini eleştirmektedir. İdare, başvurana uyarma cezasını verirken, böyle bir disiplin cezasının hukuki denetiminin yapılmadığını bilmekteydi.

Hükümet, başvuranın hala söz konusu sendikanın üyesi olduğunu hatırlatmaktadır. Hükümet’e göre 11. madde, disiplin tedbirine konu teşkil eden sendika üyesi devlet memurlarına dokunulmazlık tanımamaktadır. Başvuran, 5 Haziran 2002 tarihinde işine gitmemesi nedeniyle disiplin cezası almıştır. Başvuran izin almadan sendika eylemine katılmış ve görevlerini yerine getirmediği gerekçesiyle disiplin cezası almıştır.

AİHM öncelikle, başvuranın bu eyleme katıldığını ulusal makamlar önünde inkar ettiğini not etmektedir. Başvuran, sunduğu savunma layihasında, söz konusu disiplin tedbirinin, Türkiye’nin ulusal ve uluslararası taahhütnameleri tarafından öngörüldüğü sekliyle sendikal haklarını ihlal ettiğini belirttiği açıkça ortadadır. Bundan dolayı başvuran, AİHS’nin 11. maddesine dayanarak yaptığı şikayetini ulusal mahkemeler önünde ileri sürdüğünden dolayı, AİHM, olaylara itiraz etmesine rağmen şikayetin esasını da inceleyecektir.

Daha sonra AİHM, dava konusu eylem gününün ulusal düzeyde önceden bildirildiğini ve eylem yapılmasına itiraz edilmediğini tespit etmektedir. Başvuran bu eyleme katılarak toplantı yapma özgürlüğünü kullanmıştır (Ezelin-Fransa, 26 Nisan 1991 tarihli karar).

AİHM, toplantı yapma özgürlüğünün önemini göz önünde bulundurarak, özellikle amaçlanan meşru amaçla orantılı olup olmadığını tespit etmek amacıyla dava konusu disiplin cezasını dosyanın tamamı ışığında incelemiştir. AİHM, devlet memurlarının maaşlarına yapılan düşük zammı protesto etmek amacıyla üyesi olduğu KESK’in düzenlediği eyleme katılması nedeniyle disiplin cezası adı altında başvurana uyarma cezasının verildiğini not etmektedir. Oysa verilen ceza, her ne kadar düşük olsa da, kendisi gibi sendikaya üye kişilerin çıkarlarını savunmak amacıyla sendika üyelerinin grev ve eylemlere yasal olarak katılmamasına yönelik caydırıcı bir niteliğe sahiptir (sözü edilen Ezelin kararı).

AİHM, başvurana verilen uyarma cezasının “demokratik toplumda gerekli olmadığı” sonucuna varmaktadır.

Bu nedenle AİHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiştir.”

AİHM'nin 15/09/2009 tarih, B. No:30946/04 sayılı Kaya ve Seyhan/Türkiye kararında;

“c) 'Demokratik bir toplumda gereklilik'

Hükümet, başvuranların yetkili mercilere haber vermeden ve geçerli bir gerekçe göstermeden görevlerini yerine getirmemeleri ve görev yerine gelmemeleri dolayısıyla, verilen uyarı cezasının acil bir sosyal ihtiyaca cevap niteliğinde olduğunu ve meşru bir önlem olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunmaktadır. Hükümet, daha sonra bu tür bir önlemin hedeflenen amaçla orantılı olduğunu iddia etmektedir.

Başvuranlar, Hükümetin argümanlarına itiraz etmekte ve sadece üyesi oldukları Kesk ve Eğitim-Sen sendikasının 11 Aralık 2003 tarihinde ulusal düzeyde düzenlediği bir günlük eyleme katıldıklarını belirtmektedir.

AİHM, söz konusu bir günlük eylemin önceden ulusal düzeyde bildirildiğini ve ilgili makamlarca yasaklanmadığını kaydetmekte ve başvuranların barışçıl toplantı özgürlüğü haklarını kullandıklarını eklemektedir (Enerji Yapı-Yol Sen davası ilgili bölüm, prg. 32 ve Fransa aleyhine Ezelin davası, 26 Nisan 1991, prg. 41, seri A no 202).

AİHM, ihtilaflı disiplin cezasının, barışçıl toplantı özgürlüğünün teşkil ettiği önemli yer bağlamında, hedeflediği iddia edilen meşru amaçla orantılı olup olmadığını dosyadaki tüm unsurlar ışığında incelemiştir. AİHM, başvuranların, üyesi oldukları Kesk’in parlamentoda tartışılmakta olan kamu yönetimi kanun tasarısını protesto etmek üzere düzenlediği bir günlük eyleme katılmaları nedeniyle, disiplin cezası başlığı altında bir uyarı aldıklarını not etmektedir. Oysa, her ne kadar şikâyet edilen bu ceza çok küçük olsa da, sendika üyelerini çıkarlarını korumak için meşru grev ya da eylem günlerine katılmaktan vazgeçirecek bir nitelik taşımaktadır (Karaçay ilg.böl., prg. 37).

AİHM, başvuranlara verilen disiplin cezasının "acil bir sosyal ihtiyaca" tekâbül etmediğini tespit etmekte ve bu nedenle "demokratik bir toplumda gerekli" olmadığı sonucuna varmaktadır.

Bunun sonucu olarak, mevcut davada, başvuranların AİHS’nin 11. maddesi anlamında gösteri yapma özgürlüğünü etkili bir şekilde kullanma hakları orantısız olarak çiğnenmiştir.

Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiştir.” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

AİHM, başvuranlara verilen disiplin cezasının "acil bir sosyal ihtiyaca" tekâbül etmediğini tespit etmekte ve bu nedenle "demokratik bir toplumda gerekli" olmadığı sonucuna varmaktadır.

Bunun sonucu olarak, mevcut davada, başvuranların AİHS’nin 11. maddesi anlamında gösteri yapma özgürlüğünü etkili bir şekilde kullanma hakları orantısız olarak çiğnenmiştir.

Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiştir.” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

AİHM'nin önceki paragraflarda yer alan kararlarındaki özgürlükçü yaklaşımın, belirtilen hakka suç oluşturan eylemlerle müdahalelere ilişkin ceza soruşturma ve kovuşturmalarına da yansıtılması gerekmektedir. Böylece, hem kanuni ve meşru amaçla hem de suç oluşturan müdahalelerle kullanılması engellenen sendika hakkının (özgürlüğünün), demokratik bir toplum açısından taşıdığı öneme uygun, birbirini tamamlayan ve birbiriyle örtüşen bir şekilde korunması mümkün olacaktır. Bu bağlamda anılan suça ilişkin ceza soruşturma ve kovuşturmalarında; delillerin, sendika hakkının (özgürlüğünün), demokratik bir toplum açısından taşıdığı önem dikkate alınarak toplanması ve değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu suç, failin, mağduru bir sendikaya üye olmaya veya olmamaya, bir sendikanın faaliyetlerine katılmaya veya katılmamaya, sendikadan veya sendika yönetimindeki görevinden ayrılmaya zorlamak için cebir veya tehdit kullanmasıyla oluşur. Kanun maddesinde kullanılan cebir fiziki güç kullanılması anlamına gelmekte, tehdit ise manevi cebir niteliğinde olup mağdurun bireysel sendika özgürlüğünü kullanması yolunda iradesini sakatlayan, sendikal haklarını kullanması veya kullanmaya devam etmesi neticesinde kendisinin veya yakınlarının bir zarara uğratılacağını bildiren, belirli bir boyuta ulaşmış ve kolayca kurtulma olanağı bulunmayan her türlü davranıştır. Bu suçun oluşabilmesi için amacın gerçekleşmesi, başka bir anlatımla kişinin sendikaya üye olmaktan veya faaliyetlerine katılmaktan vazgeçmesi veya sendikadaki görevinden ayrılması zorunlu değildir. Bu amaçla mağdura karşı cebir veya tehdit kullanılması suçun tamamlanması için yeterlidir. Bu nedenle bu suç bir tehlike suçudur.

İncelenen dosyada, sanığın katılanın işçi olarak çalıştığı şirketin yetkilisi olduğu ve Selüloz İş Sendikasına üye olan katılana, sendikadan ayrılması için telkinlerde bulunduğu, baskı yaparak üyelikten ayrılmasını istediği ve ayrılmadığı takdirde işten çıkarılacağını söyleyerek üzerinde manevi cebir uyguladığı iddiası ile dava açıldığı, sanığın atılı suçlamayı kabul etmediği, mahkemece sanığın iddianamede anlatılan eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin katılanın soyut iddiaları dışında delil bulunmadığı, tanıklar S.. Ş.., E.. G.. , B.. L.. ve H.. E..'nın anlatımlarının da iddianamedeki eylemin sübutu için yeterli olmadığı, zira bu tanıkların kesin kanaat verici anlatımlarda bulunmadıkları, bu nedenle şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın beraatine karar verildiği, tanık E.. G.. ve H.. E..'nın sanığın kendilerine sendikadan ayrılmaları yolunda telkinde bulunduğunu, eğer üyeliklerine devam ederlerse fabrikanın kapanacağını, kendilerinin ve diğer çalışanların işten çıkarılacağını söylediğini, ayrıca sendikadan istifa edenlerin noter masraflarının işveren tarafından karşılandığını ve kendilerine zam adı altında bir defalık ödeme yapıldığını duyduklarını, bir süre sonra da işten çıkarıldıklarını, tanık S.. Ş..'in sanığın katılana “bir kaç yerde adın geçiyor topun ağzındasın” dediğini duyduğunu, sendika il temsilcisi olan tanık B.. L..'in katılan ve arkadaşlarının sendikadan ayrılmaları konusunda işyeri tarafından baskı yapıldığını kendisine söylediklerini ve halen işyerinde çalışan sendikalı işçilerden de benzer şikayetleri aldıklarını beyan ettiği, dinlenen diğer tanıkların ise sanığın sendikadan ayrılması hususunda katılana baskı yaptığına ilişkin bir görgülerinin olmadığını bildirdikleri anlaşılmaktadır. Katılan 2007 yılında söz konusu şirkette çalışmaya başladığını ve 2012 yılı Mayıs ayında sendikaya üye olduğunu, Eylül ayında ise bu nedenle işine son verildiğini iddia etmekte olup mahkemece katılanın iş sözleşmesinin hangi gerekçe ile feshedildiği sorulmamış, katılan tarafından işe iade davası açılıp açılmadığı araştırılmamıştır. Sanığın açıkça sendikalı işçilere sendikadan ayrılmaları hususunda telkinde bulunduğunu bildiren tanık beyanları karşısında katılanın işe iade veya sendikal tazminat davası açıp açmadığı araştırılarak, açmışsa buna ilişkin evrak dosyaya getirtilip deliller bir bütün halinde değerlendirilerek, sanığın eyleminin atılı suçu oluşturup oluşturmadığının değerlendirilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan Y.. S.. vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8089, Karar No: 2011/1358, Tarih: 18.02.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/8089 E.  ,  2011/1358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki mutlak butlanla evliliğin iptaline ilişkin davada ... 1.Aile ve 1.Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava eşlerden birinin evlenme sırasında evli bulunması sebebiyle mutlak butlanla evliliğin iptaline ilişkindir.

Aile Mahkemesince, davanın nüfus kaydı düzeltim davası olduğu,Aile Mahkemesinin görevine girmediği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise, mutlak butlan davasında olumlu olumsuz bir karar verilmesi gerektiği, gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Eşlerden birinin evlenme sırasında evli bulunması ikinci evliliği mutlak butlanla batıl kılar. (TMK.md.145/1) Mutlak butlan davası, Cumhuriyet savcısı tarafından res'en açılır. Bu dava ilgilisi olan herkes tarafından da açılabilir. (TMK.m.146/2)

Somut Olayda,...'le 10.09.1969 tarihinde fiilen evli olan ... ve ... kızı 08.02.1955 doğumlu ...'nin, ancak nüfusta, evli olmasına rağmen, evlendirmeye yetkili memur önünde yapılmış olan bir evlendirme işlemi sonrası ,... ve ... kızı 08.02.1955 doğumlu ...'nin 02.08.1971 tarihinde ikinci kez ...'le de evlendiği iddiasına dayalı olarak, Cumhuriyet Savcısı tarafından davaname ile; ikinci evliliğin iptali istenmiştir. Bu durumda, davanın nüfus kaydının düzeltilmesi niteliğinde bulunmadığı, Cumhuriyet Savcısı tarafından açılan Türk Medeni Kanununun 145/1. maddesi gereğince mutlak butlan sebebiyle ikinci kaydın iptaline ilişkindir.

Görev kamu düzenine ilişkin olup, 4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesi; 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMKm.118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1.Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11524, Karar No: 2007/17410, Tarih: 15.10.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/11524 E.  ,  2007/17410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... Genel Müdürlüğü aralarındaki tespit davası hakkında. Yozgat Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 27.3.2007 gün ve 49-358 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

1-Davacının tarımsal faaliyetleri nedeniyle, ... Fabrikaları Yozgat Şeker Fabrikası, Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifi, ... Tohumu A.Ş ve Toprak Mahsülleri Ofisinden, ürün teslim edip etmediği etmişse ürün teslim ettiği yıllar ve bu nedenle yapılan ... prim kesinti miktar ve tarihlerinin ,

2-Ayrıca davacının,Tarım Kredi Kooperatifi, ... Ekicileri Kooperatifi, Ziraat Odası ve Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifine üye olup olmadığı, üye olmuşsa hangi tarihte üyeliğinin başladığı ve halen devam edip etmediğinin ve Tapuda adına kayıtlı arazilerinin olup olmadığının ve de emlak beyanının olup olmadığının varsa tarihleride belirtilmek suretiyle ilgili kuruluşlardan sorularak alınacak cevaplar eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10516, Karar No: 2018/4252, Tarih: 11.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/10516 E.  ,  2018/4252 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;

Olay tarihinde katılanın, karşıdan karşıya geçtiği sırada ters yönden gelen bir aracın kendisine çarptığını, aracın gri renkli ve peugeut marka olduğunu, sürücünü görmediğini, etrafta bulunan tanımadığı bir şahsın kağıda plakasını yazarak verdiğini ve nitelikli şekilde yaralanmasına sebebiyet veren sürücüden şikayetçi olduğunu belirttiği, plaka bilgisi ile ulaşılan sanığın aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmediği, aracının yeşil renkte opel-agila marka olduğunu, aracının 2007 yılına kadar eşinin tedavisi amacıyla Antalya ilinde olduğunu ve çocukları tarafından kullandığını beyan ettiği, bu hususun tanıklar ... ve ...'ın ifadeleri ile doğrulandığı, katılanın kendisine çarptığını beyan ettiği aracın rengi ve markasının sanığın aracı ile uyuşmadığı da anlaşılmakla, oluş ve tüm dosya kapsamına göre sanığın mahkumiyetine yeterli kesin ve şüpheden uzak delil bulunmadığı ve beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz ve hatalı gerekçe ile sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

İsabetsiz olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1716, Karar No: 2011/5885, Tarih: 10.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/1716 E.  ,  2011/5885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı HAZİNE, ... mahallesinde, kadastro paftasında tespil dışı bırakılan, Kuzeyi: ... ... kullanımındaki yer, Güneyi: fiili yol, Doğusu: ... kullanımındaki yer, Batısı: Hazine arazisi ile çevrili taşınmazın, Köyceğiz Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 27.02.2007 tarih 2005/175-2007/40 sayılı kesinleşmiş kararına dayanak bilirkişi raporunda bir kısmının orman içinde, bir kısımnın ise orman sayılmayan yerde kaldığının tespit edildiğini ileri sürerek, dava konusu taşınmazın orman sınırları içinde kalan kısmının orman olarak Hazine adına, orman sayılmayan alanın vasıflarına uygun olarak Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabul, kısmen reddine, Köyceğiz Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 27.02.2007 tarih 2005/175-2007/40 sayılı dava dosyasında bulunan bilirkişiler ... tarafından düzenlenen 20.06.2006 havale tarihli raporlarında (A) ile gösterilen 317.38 m2. yüzölçümündeki taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tesciline, (B) ile gösterilen 37.61 m2. yüzölçümündeki taşınmazın kayalık ve taşlık olduğu, ziraate elverişili olmadığı, bu nedenle tescile tabi yerlerden olmadığı dikkate alınarak bu kısma ilişkin davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı HAZİNE vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1943 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1999 yılında yapılıp 27.05.2005 tarihinde ilan edilerek dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi raporuna göre, (B) ile gösterilen 37.61 m2 yüzölçümündeki taşınmazın dava tarihinden önce kesinleşen orman sınırı içinde kaldığı saptandığına göre, 6831 sayılı Yasanın 11. maddesi uyarınca orman olduğu saptanan taşınmazın bu niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken, hüküm yerinde “kayalık ve taşlık olduğu, ziraate elverişili olmadığı, bu nedenle tescile tabi yerlerden olmadığı dikkate alınarak bu kısma ilişkin davanın reddine,” denilmiş olması doğru