muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4390, Karar No: 2011/5417, Tarih: 13.06.2011

Öte yandan H.U.M.K.’nun 388/son maddesi gereğince, hüküm kısmında istek sonuçlarından her biri hakkında taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Öte yandan aynı kanunun 389. maddesinde de verilen karar ile iki tarafa yükletilen yükümlülüklerin kuşku ve duraksama gerektirmeyecek surette çok açık olarak yazılması gerektiği bildirilmiştir.

Mahkemece hükmün 2. fıkrasında katkı payının miktarının kaç lira olduğu açıkça belirtilmeden yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Kabule göre de; her ne kadar davalı SGK Başkanlığınca bu cihazın Kurumun sözleşme listesinde yer almadığı, bu cihaz için herhangi bir fiyat tespiti rakamı belirlenmediği, Sağlık Uygulama Tebliğinde fiatının bulunmadığı bildirilmiş ise de davalı Kurum ile protokollü firmaların protokolü dahilinde olmayan veya Kurumla protokolü olmayan firmalardan temin edilen cihazların Kurum tarafından karşılanabilecek değerinin tespiti konusundaki yöntem gereğince, Sağlık Bakanlığının konuya ilişkin görüşü de alınmak suretiyle rayiç belirlenmesi gereği gözetilmeksizin yalnızca Ticaret Odası görüşü ile sonuca varılmış olması hatalı olmuştur.(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 15.12.2010 tarih ve 2010/21-591 Esas, 2010/666 Karar)

Yapılacak iş; a-) davacının üniversite veya eğitim araştırma hastanelerinin fiziksel tıp ve rehabilitasyon kliniklerinde yatırılarak cihazın uygulama ve eğitimi yaptırılıp bilincin açık ve kognitif fonksiyonlarının yerinde olup olmadığı, üst ekstremite motor fonksiyonlarının yerinde olup olmadığı, progresif hastalığı olup olmadığı tespit edilip, bu cihazı kullanıp kullanmayacağını belirleyen bir rapor almak, b-) cihazın ödemeye esas bedelinin tespiti yönünden davalı Kurum ile protokollü firmaların protokolü dahilinde olmayan veya Kurumla protokolü olmayan firmalardan temin edilen cihazların Kurum tarafından karşılanabilecek değerinin tespiti konusundaki yöntem gereğince, Sanayi ve Ticaret Bakanlığından 20.8.2007 tarihli Seri A(031274) nolu faturadaki Levo Comfort II-Ayakta Dik Pozisyonlandırma Cihazı(Motorlu Kalkış-Motorlu Sürüş) isimli cihazın başkaca ithalatçı firmasının bulunup bulunmadığı sorularak bu firmalardan davaya konu cihazın alınış tarihindeki satış bedelini sormak, raiç bedel araştırması yapılarak, Sağlık Bakanlığının konuya ilişkin görüşü de alınmak suretiyle ve ticari örnekseme olması yönünden aynı teknik donanım ve pratik kullanım ile "iyileştirmeye" yarayacak başkaca cihazların dava konusu cihaz ile karşılaştırılmasının yapılıp, faturayı düzenleyen Destek Rehabilitasyon Teknolojileri Ltd. Şti' den ithalat belgelerini getirtip ticari defterlerinden sözkonusu cihazın firmaya giriş fiyatı ve fatura tarihine yakın tarihlerdeki satış fiyatları ile ilgili uzman bilirkişiye inceleme yaptırılıp tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2946, Karar No: 2015/8021, Tarih: 10.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/2946 E.  ,  2015/8021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2014

NUMARASI : 2013/673-2014/607

Taraflar arasındaki tapu iptali, tescil ve tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı tapu iptali ve tescil talebi yönünden davanın reddine, tazminat talebi yönünden vazgeçme nedeniyle davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin Ş.. T.. Konut Yapı Koperatifi'nin .. Blok Kat: 3 No: 6'daki daireyi kooperatif üyesi S... G...'ten noter sözleşmesi ile devraldığını, S.. G..'e çıkan dairenin .. Blok Kat: .. No: 10 olduğunu, S.. G..'in M.. S.. ile yapılan takas neticesinde .. Blok Kat: .. No: 6'deki dairenin hak sahibi olduğunu ve noter sözleşmesi ile dairesine yerleştiğini, arsa sahibi A.. A.. ile müteahhit M.. S..sında ihtilaflar olduğunu ve kooperatif üyelerince açılan tescil davasına ilişkin karar verildiğini, takas belgesinin sunulmaması nedeniyle dava konusu dairenin A.. A.. uhdesinde sayıldığını, A.. A..'ın tapu kaydına istinaden dava konusu taşınmazı davalı İ.. A..'a temlik ettiğini, A.. A..'ın dava konusu dairenin müvekkiline ait olduğunu bilmekte ve buna muvafakat etmekte olduğunu, davalı İ.. A..'ın dava konusu dairenin müvekkiline ait olduğunu ve 10 yılı aşkın bir süredir zilyetliği altında olduğunu bildiğini, buna rağmen daireyi devralmasının iyiniyetli olmadığını ve diğer davalı ile birlikte hareket ettiğini ortaya koyduğunu ileri sürerek, dava konusu dairenin İ.. A.. adına olan tapusunun iptali ile müvekkil adına tesciline, aksi halde müvekkilinin zararının müvekkil aleyhine sebepsiz zenginleşen davalı A.. A..'dan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı A.. A.. vekili, davada müvekkilinin hasım olarak gösterilemeyeceğini, tapusu müvekkilinde olan bir gayrimenkulün alım ve satımı konusunda kiminle anlaşma yaptı ise davacının davasını ona yönlendirmesi gerektiğini, bu bağlamda muhattabın tapu devir işlemini yapmayan S.. G.. ve kendisine ait olmayan daireyi takas etme yükümlülüğünü üstlenen M.. S.. olması gerektiğini, Batman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/802 E., 2011/226 K. sayılı kararı ile belirlenen dairelerden .. Blok ... Kat, 10 numaralı dairenin S.. G.. adına tescil edildiğini, takas işlemi kur'a tarihinden hemen sonra olmasına karşın çok sonradan açılan Batman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/802 esas sayılı dava dosyasında bu hususun ileri sürülmediğini, S.. G.. tarafından talep ve dava edilen dairenin .. Blok .. Kat 10 numaralı daire olduğunu, takas işlemine dayanılarak .. Blok ... Kat 6 numaralı dairenin talep edilmesi halinde bu daire için karar alınacağını ve 10 numaralı dairenin ise müvekkilinin uhdesinde kalacağını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı İ.. A.. vekili, müvekkilinin iyiniyetli olduğunu, dava konusu taşınmazı bedel ödeyerek satın aldığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacının 6 no'lu dairenin kendisine ait olduğunu iddia ederken bunu 2002 yılında S.. G.. ile aralarında yaptıkları kooperatif üyelik hakkı devir sözleşmesine dayandırdığı, hukukun temel prensiplerinden birinin hiç kimsenin sahip olmadığı hakkı başkasına devredemeyeceği olduğu, bu itibarla 6 no'lu dairede davacının iddia ettiği gibi hak sahibi olabilmesi için öncelikle bu daireyi kendisine devreden S.. G..'in bir hakkı olması gerektiği, oysa S.. G.. isimli şahıs 2002 yılında kendisine kur'ada isabet eden 10 no'lu daireyi M.. S..'ye devrederek 6 no'lu daireyi M.. S..den takas yoluyla devralmış gibi görünse de, bu takas belgesi hiç yapılmamış gibi ve S.. G.. davacı ile kooperatif üyelik hakkı devir sözleşmesi yapmamış gibi 2005 yılında mahkemenin 2010/802 esas sayılı dosyasında kendisi ile takas sözleşmesi yaptığı M.. S.. ve arsa sahibi A.. A..'a karşı dava açarak daha önce takas yoluyla M.. S..'ye devredeceğini söylediği 10 no'lu daireyi kendi adına tescil ettirdiği, bununla da yetinmeyip 10 no'lu bu daireyi üçüncü kişilere sattığı, hal böyle iken S.. G.. isimli şahıs 6 ve 10 no'lu dairelerin takas anlaşmasına aykırı davranarak aslında M.. S..'ye terk etmesi gereken 10 no'lu daireyi kendi adına yaptırıp sonradan üçüncü kişilere sattıktan sonra bu sefer 6 no'lu daireyi de davacıya satmasının kabul edilemeyeceği, zira S.. G..'in 10 no'lu daireyi kendi adına tescil ettirip sattıktan sonra artık 6 no'lu dairede herhangi bir hak ileri süremeyeceği gibi bu daire üzerinde herhangi bir hakkı kalmadığından bu daireyi davacıya satmış olması da davacıya herhangi bir hak bahşetmeyeceği, aksi düşüncenin kabulü halinde S.. G..'in hem 10 no'lu daireyi adına tescil edip satmak suretiyle, hem de 6 no'lu daireyi davacıya devretmek suretiyle iki daireden birden menfaat temin etmesi durumunun söz konusu olacağı, halbuki S.. G..'in kooperatifteki hakkının tek daireye ilişkin olduğu, böylece S.. G..'in hak sahibi olmadığı 6 no'lu daireyi davacıya devretmesinin herhangi bir hükmü olmadığı, davacının bu suretle daire üzerinde herhangi bir hak sahibi olamayacağı, dolayısıyla davalı İ.. A..'ın iyiniyetli veya kötüniyetli olmasının olayda bir öneminin bulunmadığı, dava konusu 6 no'lu dairede S.. G..'in hak sahibi olmaması nedeniyle onun halefi olan davacının da hak sahibi olamayacağı, davacının A.. A..'a yönelik tazminat talepli terditli davasını da atiye bıraktığı gerekçesiyle, tapu İptali ve tescil talebi yönenden; davanın reddine, tazminat talebi yönünden vazgeçme nedeniyle davanın açılmamış sayılmasına, karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2513, Karar No: 2022/5090, Tarih: 27.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/2513 E.  ,  2022/5090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Hüküm : TCK' nın 85/1, 62/1, 53/6, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 21:30 sıralarında sanık ...’in sevk ve yönetimindeki otomobil ile yerleşim yerinde gece vakti yol çalışması nedeniyle iki yönlü kullanılan yolda Çanakkale istikametinden İstanbul istikametine seyir halinde iken olay mahalline geldiğinde istikametine göre sağ taraftan yola girerek karşıdan karşıya geçmeye çalışan yayaya tespit edilen noktada yol üzerinde çarpması sonucu yaya ...'in ölümü ile neticelenen olayda; sanığın sevk ve yönetimindeki otomobil ile mahal şartlarına göre kontrolsüz seyir halinde olduğu ve hızını kısa hüzmeli far ışıkları altındaki görüş alanını kontrol edebilecek ve tedbir alabilecek düzeye düşürüp kontrollü şekilde seyrine özen göstermediği ve belli bir mesafe kat eden yayaya tedbirsizce çarptığı anlaşılmış olup, tespit edilen çarpma noktası da dikkate alındığında, dikkatsiz ve özensiz davranışlarından dolayı olayda ölen yaya ile aynı oranda eşdeğer kusurlu olduğu anlaşılmakla,

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın geçmişi, kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, dosya içeriğine göre, olayın meydana gelmesinde ölen yaya ile eş değer oranda kusurlu olmakla birlikte hakkında takdiri indirim nedenleri uygulanan sanığın, dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışının bulunmaması göz önüne alındığında, mahkemece "sanık hakkındaki ceza miktarı dikkate alındığında yasal şartları oluşmadığından" şeklindeki yetersiz ve yanlış gerekçe ile TCK'nın 50/4. maddesi gereğince paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12154, Karar No: 2014/14384, Tarih: 05.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/12154 E.  ,  2014/14384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2012/572-2013/715

DAVA :Davacı vekili, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın davalılar E.. Ş.. ve E.. Ş.. yönünden kısmen kabulüne, C.. Ş.. yönünden reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı vekili ile davalılar E.. Ş.. ve E.. Ş.. avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar E.. Ş.. ve E.. Ş..'in tüm, davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında temyiz itirazları yerinde değildir.

2. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır”.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Dosya içeriğine göre davacının çalıştığı işyeri Aralık 2008 tarihinde davalı C.. Ş.. tarafından diğer davalılara devredilmiştir. Devirden itibaren 2 yıl geçmekle kıdem tazminatı dışındaki alacaklardan adı geçen davalının sorumluluğu kalkmış ise de kıdem tazminatı yönünden 1475 sayılı İş Kanunu’nun 14/2 maddesi uyarınca devir tarihindeki süre ve ücret üzerinden müteselsil sorumluluğu devam etmektedir. Adı geçen davalının devir tarihindeki ücret ve süre üzerinden kıdem tazminatından sorumluluğu nedeni ile kıdem tazminatında sorumlu olduğu miktar belirlenmeli ve bu miktardan müteselsil sorumluluğuna karar verilmelidir. Mahkemece adı geçen davalı yönünden davanın tümden reddine karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3752, Karar No: 2015/2896, Tarih: 05.05.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/3752 E.  ,  2015/2896 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/41700

MAHKEMESİ : Ordu Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 18/12/2012, 2012/216 (E) ve 2012/265 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

1-Sanık ... müdafiinin ceza miktarı itibari ile yasal şartları taşımayan duruşmalı inceleme talebinin CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-Sanık ile mağdur ve arkadaşı ... arasında tartışma çıktığı, tartışmanın kavgaya dönüştüğü, mağdur ve arkadaşının sanığa laf atıp basit şekilde yaralamaları üzerine sanığın da üzerindeki bıçakla mağduru toraksa nafiz olacak, pnömotoraks oluşacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda,

Mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik teşkil eden söz ve davranışlarının ulaştığı boyut nedeniyle sanık hakkında TCK'nun 29. maddesi gereğince asgari oranda indirim yapılması yerine yazılı şekilde ½ oranında indirim yapılarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nin, mağdur ... kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin, kusurluluğu etkileyen sebeplerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık

müdafiinin meşru savunmanın varlığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 05.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17494, Karar No: 2010/16589, Tarih: 13.10.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/17494 E.  ,  2010/16589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme; memura görevinden dolayı hakaret.

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık müdafiinin lehe hükümlerin uygulanması isteğinin hakaret suçu bakımından seçenek yaptırımlardan para cezasının uygulanmasını da kapsadığı gözetilmeden, takdir hakkının gerekçesiz biçimde hapis cezası olarak belirlenmesi,

2-Suç tarihinde 18 yaşından ..., sabıkasız ve öğrenci olan sanığın, sabah okula gitmek üzere yolda servis aracı beklerken oradan uzaklaşmasını isteyen sivil giyimli polis memurlarına yönelik atılı direnme ve hakaret suçlarına dair yargılamanın tüm oturumlarına katılmasına rağmen tutanaklara olumsuz bir halinin yansımamış bulunması ve dosyada mevcut sosyal inceleme raporunda ani gelişen olaydan ötürü pişmanlık duyduğunun belirtilmesi karşısında, ... cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi ve TCY.nın 51, 62 ve C.M.K.nun 231/5. maddelerinin uygulanmaması sırasında, TCY.nın 3. maddesi de gözetilerek, objektif, dosya içeriği ile uyumlu, fiile ve faile uygun, ... ve makul bir gerekçe gösterilmesi gerekirken, yasal ibarelerin tekrarı ile yetinilip, olumsuz kanaatin dayanaklarının neler olduğu gerekçelendirilmeden, soyut olarak yazılı biçimde hüküm kurulması,

3-Sanığın birden çok görevliye direnmesine karşın hakkında TCY.nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 3 nolu bozma nedeni bakımından 1412 sayılı CYY.nın 326/son maddesinin gözetilmesi,yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2124, Karar No: 2012/5341, Tarih: 28.06.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/2124 E.  ,  2012/5341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : T.C.K. 81, 35, 62, 53, 54, 63 maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanığın mağdureyi birden fazla bıçak darbesiyle batın, toraks, üst ekstremiteler ile yüz bölgesinden yaraladığı, sağ preaurikuler bölgedeki fasial kesinin ve sağ üst ekstremitedeki ulnar sinir kesisinin basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olduğu, sağ göz üst kapakta tespit edilen yara izinin yüzde sabit iz niteliğinde olduğu, sağ eldeki ulnar sinir kesisine bağlı fonksiyonel kısıtlılığın organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu anlaşılmakla, teşebbüs hükümlerini düzenleyen ve 9 ile 15 yıl arasında hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nun 35. maddesinin uygulanması sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte dikkate alınarak alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine, 10 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, haksız tahrike yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),28/06/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.