muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2853, Karar No: 2013/5723, Tarih: 30.10.2013

8-Sanık ... hakkında;

a-...'i kasten öldürme suçundan beraatine.

b-...'i kasten öldürme suçundan beraatine.

9-Sanık ... hakkında;

a-...'ı kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK.nun 86/1-3-e, 87/1-d-son, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası.

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında; ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'i kasten yaralama ve kasten yaralamaya yardım etmek suçlarından; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

2-Katılan sanık ... hakkında; ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ı kasten yaralama ve kasten yaralamaya yardım etmek suçlarından; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

3-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında; ...'u kasten yaralama ve kasten yaralamaya yardım etmek suçlarından; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına.

4-Katılan sanık ... hakkında; ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ı kasten yaralama ve kasten yaralamaya yardım etmek suçlarından; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

5-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında; ...'u kasten yaralama ve kasten yaralamaya yardım etmek suçlarından; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Hükmü katılanlar yararına temyiz eden Av....'in, katılan ... vekili olduğuna dair düzenlenmiş vekaletnamenin dosyada olmadığı,

2-Sanık ... hakkında mağdurlar ..., , ..., ve ...'ı yaralama suçları yönünden kurulan beraat hükümleri ile ilgili olarak tebliğnamede görüş bulunmadığı,

Anlaşılmakla;

Dosyanın mahalline gönderilerek; katılan ... tarafından Av. ...'e verilmiş vekaletnamenin olup olmadığının araştırılması, vekaletnamenin olması halinde dosyaya eklenmesi, vekaletname olmadığı takdirde ise vekaletname bulunmadığına dair tanzim edilecek tutanaktan sonra katılan ...'ya yokluğunda verilen kararın tebliği, temyiz dilekçesi verilmesi durumunda katılan ...'nın temyizi ile ilgili ek tebliğname düzenlenmesi, ayrıca Sanık ... hakkında mağdurlar ..., , ..., , ve ...’ı yaralama suçları yönünden kurulan beraat hükümleri ile ilgili olarak da "ek tebliğname" düzenlendikten sonra Dairemize iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na (TEVDİİNE), 30/10/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

30/10/2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'nun huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ..., ... ile ... müdafiileri avukatlar ..., ... ile ...'ın yokluklarında 07/11/2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/8878, Karar No: 2013/12890, Tarih: 25.10.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/8878 E.  ,  2013/12890 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62/1, 51/1-3, 52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İşçi olarak çalıştığı işyerinde yapılan haciz işlemi sonrasında kendisine yediemin sıfatıyla teslim edilen mallardan freze makinasının ne olduğunu bilmediğini ifade eden ve işten ayrıldığı için mallar üzerinde fiili hakimiyetini bırakıp dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranarak kendisine teslim edilen malların kaybolmasına neden olan sanığın eyleminin TCK'nın 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 25.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4619, Karar No: 2020/971, Tarih: 27.02.2020

**4. Hukuk Dairesi         2017/4619 E.  ,  2020/971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-... AŞ 2-... vekili Avukat ...

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... AŞ ve ... aleyhine 27/02/2015 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı sebebiyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/06/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı sebebiyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin polis memuru olarak görev yaptığı dönemde davalı ... AŞ bünyesinde çıkarılan ...’nin 18/03/2014 tarihli nüshasında ve www.stargazete.com adresli internet sitesinde “yargıya, polise paralel şantaj” ve “otuz yeri tepeden tırnağa dinlediler” şeklindeki başlıklarda yer alan haberle ile bağlantı kurularak haber yapıldığını, haber içeriklerinin gerçeği yansıtmadığını ve kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum, halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın; olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi birçok kararında; “...Sözleşme’nin 10/1. fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak ifade özgürlüğünün, Sözleşme’nin 10/2. fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olduğunu, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olamayacağını ...” belirtmiştir.

İfade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu unutulmamalıdır. Sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olması da gözetilmelidir.

Tüm bu açıklamalar ışığında; dava konusu yazı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davacı hakkında yapılan ceza soruşturmasına konu olaylar da dikkate alındığında yayının görünür gerçekliğe uygun ve güncel olduğu, kamu yararını amaçladığı ve kamuoyunu bilgilendirmeye yönelik olduğu, , davacının kişilik haklarına saldırı niteliğindeki ifadelere yer verilmediği, haberin veriliş biçimi ve bütünlüğü çerçevesinde basının haber verme hakkı ve eleştiri sınırları içerisinde haber yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19492, Karar No: 2013/15503, Tarih: 28.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/19492 E.  ,  2013/15503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 204/1, 62/1, 51/1, 53/1. maddeleri gereğince erteli 1 yıl 8 ay hapis cezası

1) Sanığın, doktor olarak görev yapan şikayetçiye ait ecza dolabını fiilen işlettiği, ecza deposundan aldığı ilaçların bedellerini ödemek üzere şikayetçi adına sahte bonolar düzenlediğinin iddia ve kabul olunması, aşamalarda istikrarlı olarak depoya karşı resmi bir sıfatı olmadığından senetleri bu şekilde imzaladığını ve daha önce de aynı şekilde düzenlenen senetlerin kendisi tarafından ödendiğini savunması, şikayetçinin, hastanede çalıştığından ecza dolabının sanık tarafından çalıştırıldığını ve olay sebebiyle zararının giderildiğini beyan etmesi, dosya içerisinde bulunan para havalelerine ait banka tahsilat makbuzlarında alıcı olarak ecza deposunun gönderici olarak da sanık ve şikayetçinin adlarının bulunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenebilmesi bakımından sanığın şikayetçi adına imzaladığı başkaca bono bulunup bulunmadığı ile ne şekilde, kim tarafından ödendiklerinin tespit edilerek sonucuna göre hukuki durumun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Kabul ve uygulamaya göre de;

5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın tespiti gerektiği ve temel cezanın alt sınırdan tayini halinde 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinde düzenlenen hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak uygulanan hak yoksunluğuna ilişkin güvenlik tedbirlerinin 765 sayılı Kanunda bulunmaması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun aleyhe olduğu gözetilmeden yazılı şekilde üst sınırlar itibariyle 5237 sayılı Yasa lehe kabul edilerek karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 28.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2649, Karar No: 2019/5133, Tarih: 10.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2649 E.  ,  2019/5133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1. ve 2. celse duruşma zabıtlarında yargılamaya Çocuk Mahkemesi sıfatıyla bakıldığının belirtilmemiş olması mahallinde giderilmesi mümkün eksiklik kabul edildiğinden;suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını doldurmamış olmasına rağmen 24.02.2015 tarihli duruşmanın kapalı yerine açık yapılması ve hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 30.04.2015 tarihli oturuma ilişkin duruşmanın kapalı yapıldığı belirtilmesine karşın,açık yargılamaya son verildiğinin ve hükmün “açık ” oturumda tefhim edildiği belirtilmek suretiyle çelişki yaratılması, giderilmesi ve tekrarlanması olanağı bulunmadığından; bozma nedeni yapılmamıştır.

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin verilen kararların 5271 sayılı Yasanın 231/12. maddesi uyarınca itiraz yolu açık olup temyizi olanaklı olmadığından, itiraz merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 10.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2994, Karar No: 2013/7400, Tarih: 15.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/2994 E.  ,  2013/7400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

.

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idarelerin vekilleri yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

... İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının g bendinde "derelerin her iki tarafında, kadastral sınırlarından itibaren 100 metre yapı yaklaşma mesafesi bırakılır" hükmü yer almakta iken, 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı genel kurul kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında temizlik, bakım ve onarımlarının yapılması maksadı ile imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ve dere işletme bandları idarece kamulaştırılır" hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değiştirilmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp, imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı ... Genel Müdürlüğünden ve imar planını yapan Belediyelerden sorularak,

Alıncak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2009/9434, Karar No: 2010/1857, Tarih: 17.02.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/9434 E.  ,  2010/1857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2007 yılında yapılan kadastro sırasında ... Köyü 151 ada 1 parsel sayılı 763,83 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek ham toprak niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi uyarınca yapılan orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye , uzman bilirkişi raporlarına çekişmeli taşınmazın taşlık kayalık niteliğinde olduğu, imar ihya edilmediği anlaşıldığına , davalı kişi yararına imar ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 17/02/2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6893, Karar No: 2015/8909, Tarih: 28.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/6893 E.  ,  2015/8909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, müdahalenin önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece, ortak merdivene konulan çanak antenin kaldırılması yönünden karar verilmesine yer olmadığına, diğer talepler yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davalının dairesinin bulunduğu anataşınmazın merdivenlerine uydu anten taktığını, balkon duvarlarına delikler açarak müdahale ettiğini, blok giriş kısmında bulunan ortak alanda yer alan duvarın renginin yarısını değişik şekilde boyadığını, ortak alan olan bahçe ve balkonlarda ipe çamaşır astığı belirtilerek ortak alanlara yapılan müdahalelerin önlenmesi ve eski hale getirilmesi istenilmiş, mahkemece ortak merdivene konulan çanak antenin kaldırılması yönündeki talep açısından karar verilmesine yer olmadığına, diğer talepler yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kat Mülkiyeti Yasasının 18. maddesine göre; kat malikleri gerek bağımsız bölümlerini, gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kurallarına uymak, özellikle birbirlerini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla karşılıklı olarak yükümlüdürler. Yargılama sırasında dinlenilen tanıkların beyanlarına göre de ortak alan olan bahçeye davalının çamaşır astığı ve komşuları rahatsız ettiği anlaşıldığından davalı tarafça ortak alan olan bahçeye çamaşır asılmasının önlenmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle bu istemin reddine karar verilmesi,

2-634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 33. maddesi gereğince, hükümde uydu antenlerin kaldırılması ve bunun için davalıya uygun bir süre verilmesi gerekirken, davalı tarafa uydu antenlerinin kaldırılması için 14/10/2014 tarihli ara kararı ile 30 günlük süre verilerek bu sürenin sonunda davalı vekili tarafından uydu antenlerinin kaldırıldığına ilişkin dosyaya ibraz edilen fotoğraf dikkate alınarak, ortak merdivene konulan çanak antenin kaldırılması yönündeki talep açısından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23488, Karar No: 2016/14410, Tarih: 20.09.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/23488 E.  ,  2016/14410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen Direnme kararı süresi içinde davalılar vekileri tarafından temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun Geçici 2 inci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü;

Dairemiz ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasındaki asıl-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayalı olup olmadığı, bu hususta mahkemenin yaptığı araştırma ve incelemenin yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dairemizin "...Mahkemece davalılar arasındaki ilişki usulünce araştırılmadan eksik inceleme ile karar verilmiştir. Davalı Bakanlığın asıl işini alt işverene vermesi mümkündür. Ancak bir iş verilmeyip sadece işçi temini söz konusu olduğunda artık asıl-alt işveren ilişkisinden söz etmek mümkün değildir. Bu itibarla mahkemece davacının çalıştığı Giresun Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü işyerinde keşif yapılarak davalı Bakanlığın kendi elemanlarının burada çalışıp çalışmadığı tespit edilmelidir. İşyerinde davalı Bakanlığa ait elemanların çalıştığının tespiti halinde yaptıkları iş gözetilerek davalılar arasındaki ilişkinin muvazaaya mı, asıl işveren -alt işveren ilişkisine mi dayandığı kesin olarak belirlendikten sonra karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir." gerekçesi ile verdiği bozma kararının 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/3'üncü maddesine göre kesin olarak verildiği, kesinlik konusunda mahkeme kararının değerlendirilmesinin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun yetki ve görevi dahilinde olduğu anlaşılmakla, dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun Geçici Ek 2'nci maddesi uyarınca yetkili ve görevli YARGITAY HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 20/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.