muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/18943, Karar No: 2007/16938, Tarih: 04.12.2007

Davanın tarafları, yerel mahkeme hâkimi, temyiz aşamasında kararlara katılan değerli Yargıtay Başkan ve üyeleri ile aramda aşağıdaki konularda “görüş birliği” vardır;

- Dava konusu taşınmaz “aile konutudur”,

- Dava konusu taşınmazın tapu kaydında “aile konutu şerhi bulunmamaktadır”,

- Dava konusu taşınmaza ipotek konulması yönünde davacı kadının rızası bulunduğuna ilişkin bir “yazılı belge” yoktur,

- Rızayı sağlayamayan veya haklı bir sebep olmadan kendisine rıza verilmeyen eşin, hâkimin müdahalesini isteyebileceğine ilişkin (TMK m. 194 f. II) davalı koca tarafından bir istemde bulunularak alınmış bir “mahkeme kararı” yoktur,

- İşlem tarafı üçüncü kişinin “iyiniyetli olması ya da olmaması” davanın kabulü ve hükmün onanmasında dikkate alınmamıştır,

- Aile konutu olarak özgülenen taşınmazın üzerine ipotek tesisi “aile konutu üzerindeki hakların sınırlandırılması” işlemlerindendir.

Peki değerli çoğunlukla aramızdaki “çekişme” nedir?

Değerli çoğunluk, davacı kadının Türk Medeni Kanununun 194’ncü maddesinden kaynaklanan hakkını “dürüstlük kuralına uygun olarak kullanmadığı” görüşündedir.

Bilindiği üzere İsviçre’de, aile konutunun şerhine ilişkin 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 194 f. III hükmü yer almamaktadır. 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 194 gerekçesinde de şerhin niteliği konusunda bir açıklama yoktur.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 194 hükmünde yer alan şerhin bir “kurucu şerh” olduğu kabul edilecek olursa tasarruf yetkisine ilişkin sınırlamanın “şerhin konulması ile” başlayacağı başka bir anlatımla “şerh konulmadığı sürece” bir tasarruf yetkisi sınırlamasından söz edilemeyeceğinden kocanın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 193 hükmünde yer alan hukuki işlem özgürlüğünün aile konutunu da içerdiği ve 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 194 f. I hükmünün “yokluğu” gibi bir sonuca ulaşılır ki bu düşünce 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu sistematik düşüncesine “açık bir aykırılığı” ifade eder

Bu sebeple 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 194 hükmünde yer alan şerhin “açıklayıcı şerh” olduğu konusunda bir duraksama olamaz. (DURAL/ÖĞÜZ/GÜMÜŞ, s. 216, ŞIPKA, s. 160, Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 567)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 f. I hükmü ile eşlerin “fiil ehliyetinin sınırlandırılmış” olduğu gerçeği, varlığını asla “şerhin konulmasına ya da konulmamasına” bağlamış değildir. Başka bir anlatımla aile konutu şerhi konulmuş olsa da olmasa da 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 f. I hükmü ile eşlerin “fiil ehliyetinin sınırlandırılmış” olduğu inkar edilemez hukuki bir gerçekliktir.

Eş bir deyişle 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 f. III hükmü ile getirilen “Aile konutu olarak özgülenen taşınmaz malın maliki olmayan eş, tapu kütüğüne konutla ilgili gerekli şerhin verilmesini isteyebilir.” düzenlemesinin 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 f. I hükmü ile var olan “sınırlandırmaya” bir etkisi yoktur/olamaz.

Eş bir deyişle 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 f. III hükmü ile getirilen “Aile konutu olarak özgülenen taşınmaz malın maliki olmayan eş, tapu kütüğüne konutla ilgili gerekli şerhin verilmesini isteyebilir.” düzenlemesinin 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 f. I hükmü ile var olan “sınırlandırmaya” bir etkisi yoktur/olamaz.

Nitekim yerinde olarak gerek yerel mahkeme ve gerekse değerli çoğunluk tarafından da “şerhin yokluğu” değerlendirmeye bile alınmamıştır.

O kadar ki 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 f. I hükmü ile var olan sınırlandırma;

- Emredici niteliktedir,(HASANBÖHLER, Art.169, Nr.9, KILIÇOĞLU, s. 6)

- Bu haktan önceden feragat edilemez, (ÖZTAN, s. 207)

- Eşlerin anlaşması ile ortadan kaldırılamaz, (KILIÇOĞLU, s. 6)

- Açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem verilebilir.(ÖZTAN, s. 207)

O halde bizim düşüncemize göre de bu çekişmede “şerhin yokluğunun” davanın kabulüne ya da reddine olumsuz bir etkisinden söz edilemez.

Peki, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 f. III hükmü ile getirilen şerhin etkisi nedir? Şerhin etkisi, işlem tarafı “olmayan” (=olan değil) iyiniyetli üçüncü kişilerin iyiniyetini ortadan kaldırmaktan ibarettir. Hükmün tarihsel arka planı da bu görüşün yanındadır. (DURAL/ÖĞÜZ/GÜMÜŞ, s. 215, ŞIPKA, s. 160)

Değerli çoğunluk ile aramızda oluşan “görüş ayrılığı” ise tarafımdan nasıl temellendirilmektedir?

Karısının rızasını almayan (TMK m. 194 f. II), rızanın verilmeyişinden rahatsız olup ta hakimin müdahalesini talep etmeyen (TMK m. 194 f. II) başka bir anlatımla diğer eşin izni ve hakimin yetkilendirmesi olmaksızın adeta 4721 sayılı Türk Medenî Kanununda yer alan düzenlemeleri “hiçe sayan”/”umursamayan” koca bu davada “seyirci” statüsünde kalmıştır.

Buna karşılık kadın ise; gerçekleştirilen işlemlere hiçbir katılımı bulunmadığı halde yapılmış hukuki işlemde (=Aile konutu olarak özgülenen taşınmazın üzerine ipotek tesisi) “açık rızasının” alınmaması sanki geçerli ve meşru imişcesine başka bir anlatımla ortada geçerli bir hukuki işlem varmışçasına hareket edilmektedir.

Düşüncemizin daha anlaşılabilir kılınabilmesi ve doğru olarak değerlendirilebilmesi için öncelikli olarak 4721 sayılı Türk Medenî Kanununda yer alan “Eşlerin hukuki işlemleri” konusuna açıklık getirmek gerekmektedir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 193 hükmüne göre “Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça”, eşlerden her biri diğeri ve üçüncü kişilerle “her türlü hukukî işlemi” yapabilir. Başka bir anlatımla “kural olarak” eşlerden her biri diğeri ile her türlü hukukî işlemi yapabileceği gibi eşlerden her biri üçüncü kişilerle de her türlü hukukî işlemi yapabilir. Eş “kural olarak” herhangi bir yetkili makamın onayına bağlı olmadan ve “eşinin rızasını almadan” her türlü hukukî işlemi yapabilir. Bu konularda hâkim kararına gereksinim yoktur. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Yetkin Yayınevi, Ankara 2004, Kısaltma: GENÇCAN-TMK, s. 1091)

Ne var ki 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 193 hükmünde yer alan “Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça” ifadesine dayanılarak 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 hükmü ile eşlerden birinin aile konutu ile ilgili sadece aşağıdaki işlemlerle sınırlı olarak “fiil ehliyeti sınırlandırılmıştır”;

- Aile konutuna ile ilgili kira sözleşmesinin feshedilmesi,

- Aile konutunun devredilmesi,

- Aile konutu üzerindeki hakların sınırlanması.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 hükmünde yer alan tapu kütüğünü kilitleme “kendiliğinden” gerçekleşmişken 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 199 hükmünde bir “hakim kararı” gereklidir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 hükmü ile eşlerin “fiil ehliyetinin sınırlandırılması” gerçeği ve gerekçesi “...Madde eşlerin aile konutlarıyla ilgili hukukî işlemlerde eşlerin serbestliği ilkesine istisna getirmiş ve böylece aile konutu ile ilgili bazı hukukî işlemlerin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kabul edilmiştir. Aile konutu eşlerin bütün yaşam faaliyetlerini gerçekleştirdiği, yaşantısına buna göre yön verdiği, acı ve tatlı günleri içinde yaşadığı, anılarla dolu bir alandır. Bu nedenle bu denli önemli bir malvarlığıyla ilgili olarak eşlerin tek başlarına hukukî işlemleri yapması diğer eşin önemli yararlarını etkileyebilir. Bunun sonucu olarak madde, konutla ilgili kira sözleşmesinin feshini, bu konutun başkalarına devrini ya da konut üzerindeki hakları ve buna benzer diğer hukukî işlemlerle tamamen ya da kısmen sınırlanmasını diğer eşin rızasına bağlamıştır....” sözleriyle ifade edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 f. I hükmü ile eşlerin “fiil ehliyetinin sınırlandırılması” ise “Eşlerden biri, ‘diğer eşin açık rızası bulunmadıkça,’ aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.” sözleriyle biçimlendirilmiştir.

“Fiil ehliyeti sınırlamasına” yönelik düşüncemiz aynı zamanda İsviçre öğretisindeki “çoğunluk görüşü” olduğu gibi Türkiye öğretisinde de kabul gören bir düşüncedir. (TUOR/SCHNYDER/SCHMID/RUMO-JUNGO, s. 205, HEGNAUER/BREİTSCHMİD, N. 17.17, s. 183, HAUSHEER/GEİSER/KOBEL, N. 08.103. s. 89, ÖZTAN, s. 205-206.) Amaç aileyi bir bütün olarak korumaktır. (HAUSHEER/REUSSER/GEİSER, Art. 169, nr.37a, HASANBÖHLER, Art.169, nr.11, AKINTÜRK, s. 352-354, ÖZTAN, s. 205-206.)

Eşlerin “fiil ehliyetinin sınırlandırılması” olgusu ‘diğer eşin açık rızası bulunmadıkça,’ vurgusu ile seslendirilmişti

Aile konutu olarak özgülenen taşınmazın üzerine ipotek tesisi aile konutu üzerindeki hakların sınırlandırılması işlemlerindendir. (Ömer Uğur GENÇCAN, Mal Rejimleri Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2007, Kısaltma: GENÇCAN-Mal Rejimleri, s. 246)

Başka bir anlatımla 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 194 f. I hükmü ile aile konutu üzerine ipotek tesisi “diğer eşin açık rızasına” bağlanmıştır. Böylece aile konutu olarak özgülenen taşınmazın üzerine ipotek tesisi, diğer eşin “rızasına bağlı” bir hukuki işlem olarak kabul edilmiştir.

Başka bir anlatımla 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 194 f. I hükmü ile aile konutu üzerine ipotek tesisi “diğer eşin açık rızasına” bağlanmıştır. Böylece aile konutu olarak özgülenen taşınmazın üzerine ipotek tesisi, diğer eşin “rızasına bağlı” bir hukuki işlem olarak kabul edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 194 f. I hükmü ile aile konutu olarak özgülenen taşınmazın üzerine ipotek tesisi diğer eşin “rızasına” değil de “açık rızasına” bağlanmıştır. Rızanın sözlü olarak verilmesi yeterli görülse idi “rızasına” deyişi maksadı anlatmaya yeter de artardı bile. Oysa özellikle “açık rıza” deyişiyle maksadın farklı olduğu gösterilmiştir. Biz bu sebeple “açık rıza” deyişini rızanın “resmi şekilde” olarak alınması olarak yorumladık. (GENÇCAN-Boşanma-2, s. 564, GENÇCAN-TMK, s. 1095) Nitekim İsviçre Tapu Tüzüğü (GBV) Art. 13a hükmü ile ZGB m. 169 gerekçesinde “yazılı rıza” deyişi varken İsviçre tapu uygulamasında da yazılı şeklin “resmi makam” tarafından onaylanması aranmaktadır. (SCHMID, s. 609, ŞIPKA, s.143)

Rıza alınmadan yapılan işlemin ise “kesin hükümsüz” (GENÇCAN-TMK, s. 1096,3036; GENÇCAN-Boşanma-2, s. 565) olduğu hemen hemen bütün bilimsel görüşlerde ve uygulamada kabul edilmektedir. (ŞIPKA, s. 153)

Kesin hükümsüzlük;

- Rızası alınmayan eş tarafından “her zaman” ileri sürülebilir (ŞIPKA, s. 145)

- Hakim tarafından re’sen dikkate alınmalıdır (BRAEM/HASENBÖHLER,

Zürcher Komm. Art. 169, N. 70, BERGER, S.75, ŞIPKA, S. 145, KILIÇOĞLU, s. 6)

- Bunun için dava açmaya bile gerek yoktur. (DESCHENAUX/STEINAUER, s. 107, BRAEM/HASENBÖHLER, Zürcher Komm. Art. 169, N. 70, GROSSEN, s. 106, RUOSSS, s. 85, TRAUFFER, s. 75, WESSNER, s. 95, ŞIPKA, s. 145)

Sonradan verilen rıza ise ex tunc (geçmişe etkili) olarak hüküm ve sonuç doğurur. Başka bir anlatımla işlemi “geçerli” hale getirir. (DURAL/ÖĞÜZ/GÜMÜŞ, s. 213, ÖZTAN, s. 207)

Rızası alınmayan malik olmayan eşin kararını bildirmesi için kendisine “işlem tarafı üçüncü kişi” tarafından BK. m. 38 hükmüne göre uygun bir mehil verilebilir. İşlem tarafı üçüncü kişi tarafından tanınan sürede rızası alınmayan eş tarafından bir icazet verilmediği takdirde “askıda olan hükümsüzlük” artık “kesin hükümsüzlüğe” dönüşür. (DURAL/ÖĞÜZ/GÜMÜŞ, s. 213, KILIÇOĞLU, s. 22, ŞIPKA, 149)

Bütün bu sebeplerle İsviçre Hukukunda üçüncü kişinin iyiniyeti “hiçbir şekilde” korunmaz. (DURAL/ÖĞÜZ/GÜMÜŞ, s. 214) Zaten “geçersiz olan” bir işleme dayanan iyiniyetle bir hak kazanımı da söz konusu olamaz. (ŞIPKA, s. 161)

Diğer eşin izni ve hakimin yetkilendirmesi olmaksızın işlem tarafı üçüncü kişi lehine ipotek tesisinin kaldırılması her zaman istenebilir. Başka bir anlatımla rıza alınmadan yapılan hukuki işlem “geçersiz” olup rızası alınmayan eş bunun “iptalini” talep edebilecektir. (KILIÇOĞLU, s. 22

İşlem tarafı üçüncü kişinin oluşan zararı ise culpa in contrahendo sorumluluğu kapsamında malik olan eşten istenebilir.

Diğer eşin izni ve hakimin yetkilendirmesi olmaksızın işlem tarafı üçüncü kişi lehine ipotek tesisinin kaldırılması her zaman istenebilir. Başka bir anlatımla rıza alınmadan yapılan hukuki işlem “geçersiz” olup rızası alınmayan eş bunun “iptalini” talep edebilecektir. (KILIÇOĞLU, s. 22

İşlem tarafı üçüncü kişinin oluşan zararı ise culpa in contrahendo sorumluluğu kapsamında malik olan eşten istenebilir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun sistematiği, Kaynak Kanun uygulaması, gerek Türkiye ve gerekse İsviçre öğretisindeki “baskın görüşler” dikkatle incelendiğinde değerli çoğunluk görüşüne katılabilmem olanaklı değildir.

Açıklanan sebeplerle yerel mahkeme kararının “belirttiğim gerekçelerle” bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/453, Karar No: 2013/728, Tarih: 22.05.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/19-453 E.  ,  2013/728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 19. Hukuk Dairesi (İlk Derece)

TARİHİ : 18/12/2012

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 19. Hukuk Dairesince;

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 19. Hukuk Dairesince;

“Davacı S.C. kendi adına asaleten .... İnş. AŞ. adına temsilen verdiği dava dilekçesinde Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2008-782 Esas sayılı dosyasında menfi tespit ve senet iptali davası açtıklarını tedbir istemlerinin mahkemece reddedildiğini bu yüzden davanın karşı yanıyla protokol yapmak zorunda kaldıklarını ve ikinci kez tedbir isteminde bulunduklarını tedbir istemi acele işlerden olmasına rağmen tedbir talepleriyle ilgili kararın çıkması için on beş gün beklediklerini, kararı aldıklarında ise tarihinin eski olduğunu gördüklerini, bu kararın da eksik olduğunu yeniden karşı yanla anlaşma yapmak zorunda kaldığını, 5 senetten üçü için tedbir kararı verilip ikisi için verilmediğini, icraya konulan senetler nedeniyle ödeme yapmak zorunda kaldıklarını, mahkeme başkanına durumu bildirdiğinde diğer senetlerden birinin tedbir talebinden vazgeçmesi halinde tedbirin icraya konulan senede kaydırılabileceği aksi halde yeni senet için teminatlı tedbir kararı verileceğinin söylendiğini, kendisinin mecburen senetlerden birinin tedbir talebinden vazgeçip tedbiri diğerine kaydırmak zorunda kaldığını, yargılama sırasında duruşmadan önce avukatı istifa ettiği halde kendisine istifa kararı bildirilmeden yasal hakları elinden aldırılarak ara kararları oluşturulup dosyanın tamamlandığı gerekçesiyle heyete gönderildiğini, avukatının, mahkeme hakiminin taraflı davrandığını hissettiğini kendisini dinlemediğini ve kötü davrandığını taraflı mahkemede davaya devam etmek istemediği için istifa ettiğini söylediğini, menfi tespit davasının davalısı hakkında kanun yararına bozma ile ilgili adalet bakanlığı yazısını dosyaya sunmak için öğle saatinde adliyeye gittiğini, kalemde bir memur olduğunu, mahkeme başkanından havale aldığını, belge örneğini dosyaya bıraktığını ancak iki saat kadar sonra menfi tespit davası davalısının ağlayarak kendisini aradığını nasıl haberdar olduğunu sorduğunda mahkemede adamı olduğunu söylediğini ve yine başkalarının yanında bu davayı kazandım onların hiçbir talepleri kabul edilmeyecek mahkeme benim elimde şeklinde mahkemeye inancı sarsacak cümleler söylediğini, mahkeme başkanının kendisine anlaşamadın mı geri kalanı taksite bağlatıp ödemiyor musun şeklinde ihsası rey olduğu anlaşılan beyanlarda bulunduğunu, neticede tedbir istemlerinin sürüncemede bırakılmasının karşı tarafla sömürülmesine yol açan anlaşma yapmak zorunda kalmasına yol açtığını, tefecilik şikayeti ile ilgili kanun yararına bozma talebinin neticesinin beklenmemesi sonucu karşı yana haksız olarak 1.500.0000 TL ödeme yapmasına yol açtığını, mahkeme hakimi Ö. Ö.’nün taraflı ve kasıtlı davranışları ve haksız işlemleri nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte 3000 Tl maddi 5000 Tl manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde 6110 sayılı yasayla 2802 sayılı yasaya ilave edilen 93/a maddesine göre hakimlerin yargılama faaliyetlerinde dolayı devlet aleyhine açılacak tazminat davalarının ancak, davaya konu dava sonucunda verilecek hükmün kesinleştiği tarihten itibaren bir yıl içinde açılabileceğini, öncelikle dava şartının araştırılması gerektiğini, HMK'nun 46. maddesinde sınırlı ve sayılı durumların ifade edildiğini, maddede belirtilen koşullar oluşmadığından ayrıca HMK 48. maddeye uygun şekilde sorumluluğu ispata yarayacak yeterli delil sunulmadığından mesnetsiz davanın reddi gerektiğini bildirmiştir.

Müdahil Ö.Ö. vekili, şirket adına vekaleten dava açan kişinin avukat olmadığı için dava açma yetkisinin bulunmadığını dava dilekçesinde davacıların hangisi için ne miktar tazminat istendiğinin açıklanmadığını müvekkili hakim için ileri sürülen iddiaların asılsız ve dayanaksız olduğunu HUMK'nun 573. maddede ön görülen koşulların oluşmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Dava hakimin hukuki sorumluluğuna dayalı olarak maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davanın açılış tarihi itibariyle yürürlükte bulunan HUMK hükümleri uyarınca dava İstanbul Asliye Hukuk Mahkemesinde doğrudan görevli hakim davalı gösterilmek suretiyle açılmış ancak yargılama sırasında meydana gelen yasal değişiklikler neticesinde mahkemece görevsizlik kararı verilerek dosya Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderilmiş, Yüksek 4. Hukuk Dairesince de görevsizlik kararı verilmek suretiyle dava dosyası Dairemiz esasına alınmıştır. Dairemizce 6110 sayılı yasayla yapılan değişiklik ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümleri gereği yasal hasım Devlet olacağından dava dileçesi yasal hasıma oluşturulan tensip tutağı ile birlikte tebliğ edilmiştir.

Hakimlerin yargısal faaliyetleri nedeniyle sorumlulukları (HUMK'nun573-576) HMK'nun 46-49 maddelerinde düzenlenmiş bulunmaktadır. Yasada gösterilen sorumluluk nedenleri örnek niteliğinde olmayıp sınırlı ve sayılı durumları ifade etmektedir. Somut olayda ihtiyati tedbir talebi üzerine verilen kararlar nedeniyle tazminat isteminde bulunulmuştur, HMK'nun 48.maddesine göre tazminat davası dilekçesinde hangi sorumluluk sebebine dayanıldığının ve delillerin açıkça belirtilip varsa belgelerin dava dilekçesine eklenmesi gerekir. Davacı Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2008/782 Esas sayılı dosyası içindeki belgeleredayanıp suretlerini dilekçesine eklediğinden anılan dosya getirtilip incelenmiştir. Bilirkişi incelemesini gerektirir bir husus bulunmadığı anlaşılmıştır. Dosyada hatalı olduğu ileri sürülen yargısal işlemlerde yanlı ve özel amaç ile davranıldığı yönünde bir delil bulunmamaktadır. Sınırlı ve sayılı hukuki sorumluluk nedenlerinden hiçbirisi mevcut olmadığından davanın reddine karar vermek gerekmiştir. 6100 sayılı HMK'nun 49. maddesi uyarınca davanın esasdan reddi halinde disiplin para cezasının takdir edilerek hüküm altına alınması gerekir. Para cezasının belirlenmesinde dava konusu olayın gelişim biçimi ve dosyaya yansıyan olgular göz önünde tutulmuştur.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçelerle;

1- Davanın reddine,

2- HMK'nun 49.maddesi gereğince takdiren 750TL disiplin para cezasının davacıdan alınarak Hazineye gelir kaydına,

3- Davanın reddi nedeniyle alınması gereken 21,15 TL maktu karar ve ilam harcının peşin alınan 118,80 TL harçtan mahsubu ile kalan 97.65 TL.harcın karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacılara iadesine,

4- Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık asgari ücret tarifesi uyarınca reddedilen maddi ve manevi tazminat miktarları gözetilerek hesaplanan 2800 TL vekalet ücretinin ve davalı tarafından yapılan iki adet tebligat giderinden ibaret 14 TL yargılama giderinin davacılardan tahsili ile davalı hazineye ödenmesine.

5- Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına…”

Dair oybirliği ile verilen 18.12.2012 gün ve 2012/1-1 sayılı kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, kararın süresinde temyiz edildiğinin anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Davacı S. C. kendi adına asaleten ....İnş. AŞ. adına temsilen verdiği dava dilekçesinde; Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2008-782 Esas sayılı dosyasında menfi tespit ve senet iptali davası açtıklarını ve tedbir talebinde bulunduklarını, tedbir istemlerinin mahkemece sürüncemede bırakıldığını; mahkeme hakimi Ö. Ö.’nün taraflı ve kasıtlı davranışları, haksız işlemleri nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte 3000 Tl maddi 5000 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde 6110 sayılı yasayla 2802 sayılı yasaya ilave edilen 93/a maddesine göre hâkimlerin yargılama faaliyetlerinde dolayı devlet aleyhine açılacak tazminat davalarının ancak, davaya konu dava sonucunda verilecek hükmün kesinleştiği tarihten itibaren bir yıl içinde açılabileceğini, öncelikle dava şartının araştırılması gerektiğini, HMK'nın 46. maddesinde sınırlı ve sayılı durumların ifade edildiğini, maddede belirtilen koşullar oluşmadığından ayrıca HMK 48. maddeye uygun şekilde sorumluluğu ispata yarayacak yeterli delil sunulmadığından mesnetsiz davanın reddi gerektiğini bildirmiştir.

Mahkemece yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile 19. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilamı harcı peşin alındığından başka harç alınmasına mahal olmadığına, 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12. Maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na eklenen 93/A-5 fıkrası ve 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 22.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.