muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2687, Karar No: 2023/2953, Tarih: 09.05.2023

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında verilen kararın hukuka aykırı olup bozulması gerektiğine, mağdurenin iftira atması için bir sebep bulunmadığına, atılı suç yönünden sanığın suç işleme kararlılığı, eylemin icrasında ısrarı, atılı suçların vasıf ve mahiyeti, kadına ve çocuğa karşı her türlü şiddetin önlenmesinde hâkimlere de görev düşüyor olması hususları da dikkate alınarak atılı suç yönünden en üst hadden ve indirimsiz olarak cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık ...'in, mağdure ...'nın üvey babası olduğu, 2019 yılı yaz aylarında annesi çalışmaya başlayan mağdure ile evde yalnız kaldıkları değişik zamanlarda yanına gelip bazen yatağa oturup, bazen de yatağa uzanarak üzerindeki kıyafetleri ve atletini çıkartarak göğüslerine dokunduğu, yalayıp öptüğü, alt tarafını elleyerek, elini külodunun içine sokmaya çalıştığı, mağdure engel olduğundan dokunamadığı, mağdurenin dudaklarından kısa kısa 3-4 kez öptüğü, bunları yaparken sanığın mağdureye "Ben bunları annene de yapıyorum, sen benim kızımsın istediğimi yaparım" şeklinde konuştuğu; sanığın, mağdurenin gögüslerine dokunurken bunları göğüslerinin daha iyi büyümesi için yaptığını söylediği, bu eylemlerin şikayet tarihine kadar bir çok kez tekrarlandığı, bu olayları mağdurenin ilk kez erkek kardeşine daha sonra ise okuldan arkadaşı olan ...'ya anlattığı, annesinin hem kendisine inanmayacağından hem de üzüleceğinden korktuğu için durumdan ona bahsetmediği, okulda genellikle sessiz bir öğrenci olduğu için kendisiyle görüşmek isteyen öğretmenlerine durumu anlattığı ve olayın bu şekilde ortaya çıktığı, mağdurenin kovuşturma evresinde beyanlarını değiştirdiği, her ne kadar kovuşturma evresinde ifadesini değiştirmiş olsa da mağdurenin kardeşi tanık ..., mağdurenin okul arkadaşı tanık ..., teyzesi tanık ... ve Edebiyat öğretmeni ...'e olayı anlattığı ve tanıkların mağdurenin beyanını doğruladığı, sanığa ait telefonda yapılan incelemede, telefon verileri içerisinde internetten görüntülendiği değerlendirilen ve yetişkinlere ait olduğu anlaşılan çok sayıda cinsel içerikli ve pornografik fotoğraf bulunduğu, ancak "telefon verileri içerisinde mağdurun kendisine ait veya çocuk istismarı suçuna ilişkin olabilecek herhangi bir veriye rastlanılmadığı", şeklindeki tespite yer verildiği, sanığın suçlamaları kabul etmediği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediğinden istinaf talepleri esastan reddedilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediğinden istinaf talepleri esastan reddedilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Olayın intikal şeklinin doğal olduğu, mağdurenin soruşturma aşamasındaki beyanlarının ayrıntılı ve kendi içerisinde tutarlı olduğu, mağdurenin kovuşturma sırasında alınan ifadesinde hazır bulunan bilirkişi rehber öğretmenin "...Ben çocuğun korkmuş olabileceğini ve baskı altında olabileceğini düşünüyorum, önceki ifadesinin şimdiki ifadesi ile kıyasen daha doğru olduğunu düşünüyorum..." şeklinde görüş bildirdiği, mağdurenin olay ortaya çıkmadan önce olayı anlattığını söylediği arkadaşı ...'nın tanık sıfatıyla aşamalarda vermiş olduğu beyanları, mağdurenin kardeşi olan ...'ın soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcılığında vermiş olduğu ifadesi, tanık olarak dinlenen mağdurenin teyzesi ...'nin beyanlarında, olayı öğrendikten sonra mağdure ile yaptığı görüşmelerde mağdurenin sanık tarafından kendisine karşı cinsel istismarda bulunduğunu beyan etmesi, sanığın cep telefonunda yapılan inceleme sonucunda düzenlenen imaj alma ve inceleme tutanaklarında sanığın telefonunda internetten görüntülendiği değerlendirilen yetişkinlere ait olduğu anlaşılan çok sayıda cinsel içerikli ve pornografik fotoğraflar bulunduğunun belirtilmesi, mağdurenin annesi ve sanığın eşi Yeliz'in suçun sanık tarafından işlenmediğini ve hala sanıkla evli olduğunu ifade etmesi nedeniyle mağdurenin kovuşturma aşamasındaki beyanın ve sonradan vermiş olduğu dilekçelerin baskı altında verilmiş olduğu kanaatinin oluşması, sanığın mahkeme savunmasında ileri sürdüğü hususların hiçbirinin soruşturma aşamasında gerek sanık, gerekse mağdure ve annesi tarafından ileri sürülmemiş bulunması, mağdurenin kovuşturma aşamasında istinabe yoluyla beyanının alınması, sanık müdafii tarafından bildirilen tanıkların görgüye dair bilgilerinin bulunmadığının anlaşılması karşısında Mahkeme tarafından verilen mahkumiyet kararına ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Mahkemece suçun işleniş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı, suç konusunun önem ve değeri sanığın kastının yoğunluğu gözönünde bulundurularak alt sınırdan uzaklaşılmadığı ve yeterli ve kanunî gerekçeye istinaden sanık hakkında takdiri indirim nedeni uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Mahkemece suçun işleniş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı, suç konusunun önem ve değeri sanığın kastının yoğunluğu gözönünde bulundurularak alt sınırdan uzaklaşılmadığı ve yeterli ve kanunî gerekçeye istinaden sanık hakkında takdiri indirim nedeni uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 30.09.2020 tarihli ve 2020/1578 Esas, 2020/1367 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1577, Karar No: 2012/23379, Tarih: 04.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/1577 E.  ,  2012/23379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasasının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş ... hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, hoşa gitmeyen fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d) İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek / Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için ... koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli ... ... – Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında "sayın" denilerek kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye – 23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle; sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11369, Karar No: 2011/2949, Tarih: 17.05.2011

9. Ceza Dairesi 2009/11369 E., 2011/2949 K.

**9. Ceza Dairesi 2009/11369 E., 2011/2949 K.**

**- MALA ZARAR VERME**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 706 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 151 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 152 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 153 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 213 ]

- 2644 S. TAPU KANUNU [ Madde 26 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Türk Medeni Kanunu'nun 706, Borçlar Kanunu'nun 213, 2644 sayılı Tapu Kanunu'nun 26. maddeleri hilafına tapulu taşınmazların harici veya fiili taksimi ile paylarının mülkiyeti anataşınmazdan ayrılamaz. Ne var ki, taşınmazın kullanma biçimi tüm paydaşlar arasında varılan bir anlaşmayla belirlenmiş ya da fiili bir kullanma biçimi oluşmuş, uzun süre de paydaşlar bu durumu benimsemişlerse, kayıtta paylı, eylemli olarak bağımsız bu oluşumun resmi taksim yapılana veya ortaklığın giderilmesine kadar "ahde vefa" (sözde sadakat) kuralı doğrultusunda korunması gerekir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, öncelikle sanık tarafından yıkıldığı ve söküldüğü iddia ve kabul edilen tuğla duvar ve tel örgünün bulundukları yerin fiili taksim sonucu kimin kullanımında olduğu ve mülkiyetinin kime ait olduğu yerinde yapılacak keşifte dinlenecek mahalli bilirkişi, tanık anlatımları veya bilirkişi incelemesi ve dosyaya ibraz edilen Kartal Onuncu Noterliği'nin 27.07.1999 tarih 34787 yevmiye nolu muvafakatnamesi ile kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ve yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA), 17.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7309, Karar No: 2006/7182, Tarih: 02.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/7309 E.  ,  2006/7182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı ... vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davalı Vek.Av.... ile aleyhine temyiz olunan davacı Vek.Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle geri çevrilmiş bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece yaptırılan inceleme ile alınan bilirkişi raporları hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler gibi giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan tarla kirası düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporlarının hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, bilirkişi kurullarından bu hususta ek raporlar alınıp, hasıl olacak duruma göre hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 450,00 YTL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/977, Karar No: 2017/2127, Tarih: 25.04.2017

**1. Hukuk Dairesi         2017/977 E.  ,  2017/2127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 4.4.2016 gün ve 569-139 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dairece, eksik temyiz harcının tamamlanması için dosyanın Yerel Mahkemeye geri çevrilmesi sonrasında davalı taraf, Mahkemece kendisine çıkarılan muhtırada tanınan sürenin son günü olan 30.12.2016 tarihinde adli yardım talebinde bulunmuş; Yerel Mahkeme, aynı tarihli ek kararı ile "adli yardım talebinin reddine" karar vermiş; 03.01.2017 tarihli ek kararıyla da, adli yardım talebinin reddedilmesi ve eksik temyiz harcının tamamlanmaması nedenlerine dayanarak "kararın temyiz edilmemiş sayılmasına" karar vermiştir.

Bilindiği üzere, adli yardım 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun(HUMK) 465 ila 472. maddelerinde, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 334 ila 340. maddelerinde düzenlenmiş olup, fakir bir kimsenin bir davanın gerektirdiği oldukça kabarık olan harç ve masrafları sağlayamaması durumunda bu mali külfetten geçici olarak muaf tutulmasıdır.

1086 sayılı HUMK'nın düzenlemelerinde adli yardımın yargılamanın hangi aşamalarında yapılacağı hususunda bir açıklık bulunmamakta ise de 6100 sayılı HMK'nın 335/3. ve 336/6 maddelerinde bu husus açıklığa kavuşturulmuştur.

Yine 1086 sayılı Kanun'un 469/2.maddesinde "müzahareti adliye esnayi muhakemede dahi talep olunabilir. Bu talep kabul edilirse evvelce yapılmış olan masarife teşmil edilemez. Yeni bir sebep zuhurunda reddedilen müzaharet talebi tekrar edilebilir" hükmü yer almakta, kanun yollarına başvuru için adli yardım istenemeyeceğine ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır. Karar kesinleşinceye kadar yargılama faaliyetleri süreceğine ve henüz sonlanmamış olduğuna göre kanun yolu aşamasında adli yardım isteminde bulunulması olanaklıdır.

Nitekim 6100 sayılı Kanun'un 336/3. maddesine göre adli yardım talebinin kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay’a yapılacağı, 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebileceği; böylece, temyiz aşamasında adli yardım talebi hakkında karar verme yetkisinin Yargıtay'a ait olacağı düzenlenmiştir.

Yukarıda değinilen düzenlemeler karşısında:

1-) Temyiz aşamasında yapılan adli yardım talebi hakkında Yerel Mahkemece "adli yardım talebinin reddine" ilişkin olarak verilen 30.12.2016 TARİHLİ EK KARARIN ORTADAN KALDIRILMASINA;

2-) Adli yardım talepli dilekçeye somut bir delil eklenmemiş olması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davalının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin temyiz harç ve giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varılamadığından, başka bir deyişle 6100 sayılı HMK'nın 334/1. maddesinde belirtilen koşullar oluşmadığından ADLİ YARDIM TALEBİNİN REDDİNE;

2-) Adli yardım talepli dilekçeye somut bir delil eklenmemiş olması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davalının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin temyiz harç ve giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varılamadığından, başka bir deyişle 6100 sayılı HMK'nın 334/1. maddesinde belirtilen koşullar oluşmadığından ADLİ YARDIM TALEBİNİN REDDİNE;

3-) Hükmü temyiz eden davalının eksik kalan temyiz harcını tamamlaması yönünden 1086 sayılı HUMK’nın 434/3. maddesi uyarınca işlem yapılabilmesi ve sonucuna göre gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,25.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi