muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/25947, Karar No: 2024/3837, Tarih: 25.03.2024

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin 2. paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykarı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir. AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Sonuç olarak, gerçek dışı olgulara dayalı iddia olarak nitelenen açıklamalar bakımından AİHM, başvurucuların bu tür ifadelerin ortaya konulmasından ve yayınlanmasından sorumlu olup olmadıklarını ve bu tür bilgilerle diğer kişileri aldatmayı amaçlayıp amaçlamadıklarını dikkate almaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Dabrowski /Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan cezaalmasının ardından "soyguncu belediye başkanı" olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10. maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir (Dabrowski /Polonya ,18235/02, 19.12.2006)

Lingens/Avusturya davasına konu olan olayda ise, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08.07.1986)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz (Eon / Fransa, 26118/10, 14.03.2013)

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, olay tarihinde Anayasa Mahkemesi Başkanı olan mağdurun konuşması sırasında yumurta atması sebebiyle Kamu Görevlisine Karşı Görevinden Dolayı Hakaret suçunu işlediği iddiası ile dava açılıp, sanığın mahkumiyetine dair karar verilmiştir. Sanığın, yumurta atması şeklindeki eyleminin hangi suçu ya da suçları oluşturduğu tartışıldığında,

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, olay tarihinde Anayasa Mahkemesi Başkanı olan mağdurun konuşması sırasında yumurta atması sebebiyle Kamu Görevlisine Karşı Görevinden Dolayı Hakaret suçunu işlediği iddiası ile dava açılıp, sanığın mahkumiyetine dair karar verilmiştir. Sanığın, yumurta atması şeklindeki eyleminin hangi suçu ya da suçları oluşturduğu tartışıldığında,

Öncelikle kabul edilmelidir ki, zaman zaman başvurulan yumurta atmak suretiyle tepki gösterme eyleminin tamamen demokratik tepki kapsamında kabulü olanaksızdır. Bir yöntem olarak başvurulsa dahi, demokratik tepki sınırlarını aşan, içinde şiddeti de barındıran bir eylem türüdür. Demokratik toplumun vazgeçilmez özellikleri çok seslilik, hoşgörü ve açık fikirliliktir. Şiddet içeren eylemlerin ise demokratik toplumda ifade özgürlüğünden ve hukuki korumadan yararlanması düşünülemez. Bu nedenle yumurta atma eyleminin öncelikle kasten yaralama suçu yönünden bir değerlendirmeye tabi tutulması gerekir. Atılan yumurtanın mağdurun vücuduna acı vermesi veya sağlığının bozulmasına neden olması halinde kasten yaralama suçu oluşabilecektir. Somut olayda yumurtaların doğrudan mağdurun vücuduna zarar vermeye yönelik atıldığına ve mağdura isabet ettiğine dair tespitin bulunmaması nedeniyle bu suçun oluşmadığı anlaşılmaktadır.

Atılan yumurtanın mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte olduğunun kabulü halinde ise hakaret suçu oluşacaktır. Somut olayımızda sanığın eylemi hakaret suçu yönünden tartışılmalıdır.

Yukarıda AİHM ve YCGK kararları ışığında yapılan değerlendirmede sanığın eylemi hakaret suçunu oluşturmadığından beraat yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Nedeniyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5555, Karar No: 2015/33428, Tarih: 22.12.2015

**10. Ceza Dairesi         2015/5555 E.  ,  2015/33428 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2015/318019

İtiraz Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtiraz Yazısının Tarihi- Sayısı : 26/11/2015 – 2015/318019

İtiraz Edilen Daire Kararı : Dairemizin 18/11/2013 tarihli 2012/17029 esas ve

2013/10278 karar sayılı bozma kararı

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/09/2011 tarihli

2011/307 esas ve 2011/378 karar sayılı kararı

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) KONUYLA İLGİLİ BİLGİLER :

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık hakkında Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılama sonucu 07/09/2011 tarihinde 2011/307 esas ve 2011/378 karar sayı ile verilen mahkûmiyet hükmü sanık müdafii tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce 18/11/2013 tarihinde 2012/17029 esas ve 2013/10278 karar sayı ile sanık hakkındaki hükmün onanmasına oybirliğiyle karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca Dairemizin kararına itiraz edilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ :

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz yazısında özetle; “TCK'nın 43.maddesinin uygulanmasına ilişkin yerel mahkemenin kabulü yerinde değildir. 26/03/2011 tarihinde sanık Y.. Ç..'nin, alıcı görevlilere 10 TL karşılığında 1,2 gram kenevir bitkisi parçalarını sattığı, ertesi gün 27/03/2011 tarihinde görevlilerin sanıktan 10 TL karşılığında 0,9 gram kenevir bitkisi parçaları daha aldıkları; kolluk görevlilerinin gerçek iradelerinin uyuşturucu madde satın alma değil, suç delilini elde etme olduğundan, somut olayda "uyuşturucu madde satma"nın gerçekleşmediği; böylece sanığın hareketlerinin bütünüyle "uyuşturucu maddeyi satışa arzetme" suçunu oluşturduğu gözetilmeden, iki kez uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini yerinde olmadığından” Dairemizin sanık hakkındaki onama kararının kaldırılması, yerel Mahkeme hükmünün belirtilen nedenle bozulması istenmiştir.

C) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ :

İnegöl 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 18/02/2011 tarihinde 2011/79 değişik iş sayı ile "gizli soruşturmacı" görevlendirme kararına istinaden 26/03/2011 tarihinde gizli soruşturmacının sanık Yılmaz'dan 10 TL karşılığında 0,6 gram esrar aldığı, aynı gizli soruşturmacının 27/03/2011 tarihinde tekrar giderek sanıktan 10 TL karşılığında 0,9 gram esrar aldığı; kolluk görevlisinin gerçek iradesinin uyuşturucu madde satın alma değil, suç

delilini elde etme olduğu, somut olayda “uyuşturucu madde satma”nın gerçekleşmediği; sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu anlaşılmış ve sanık hakkındaki itirazın kabulüne karar vermek gerekmiştir.

D) KARAR: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın İTİRAZININ KABULÜNE,

2- Dairemizin 18/11/2013 tarihli 2012/17029 esas ve 2013/10278 karar sayılı ONAMA KARARININ KALDIRILMASINA,

delilini elde etme olduğu, somut olayda “uyuşturucu madde satma”nın gerçekleşmediği; sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu anlaşılmış ve sanık hakkındaki itirazın kabulüne karar vermek gerekmiştir.

D) KARAR: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın İTİRAZININ KABULÜNE,

2- Dairemizin 18/11/2013 tarihli 2012/17029 esas ve 2013/10278 karar sayılı ONAMA KARARININ KALDIRILMASINA,

3- Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/09/2011 tarihli 2011/307 esas ve 2011/378 karar sayılı sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın uyuşturucu madde sattığına ilişkin edinilen bilgiler üzerine, sivil giyimli kolluk görevlisinin 26/03/2011 tarihinde 10 TL verip sanıktan 0,6 gram esrar aldığı, aynı görevlinin 27/03/2011 tarihinde tekrar giderek 10 TL verip sanıktan 0,9 gram esrar aldığı; kolluk görevlisinin gerçek iradesinin uyuşturucu madde satın alma değil, suç delilini elde etme olduğundan, somut olayda “uyuşturucu madde satma”nın gerçekleşmediği; böylece sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, iki kez uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

2) Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve hükmün iptal edilen yoksunlukları da kapsaması nedeniyle, sözü edilen maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

22/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5723, Karar No: 2014/9495, Tarih: 23.09.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/5723 E.  ,  2014/9495 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2013/219408

Mahkemesi : Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 30.04.2013

Numarası : 2013/100 - 2013/286

Suç : İftira

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İddiaya konu davetiyedeki imzanın sanığa ait olup olmadığının tespiti bakımından bilirkişi raporu alınarak sanığa ait olduğunun belirlenmesi halinde; sanığın suç tarihinde akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığı konusunda İstanbul Adli Tıp Kurumu İhtisas Kurulundan ya da tam teşekküllü ruh ve sinir hastalıkları hastanesinden kesin bir rapor alındıktan sonra sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yetersiz rapor ile yetinilerek eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 23.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10224, Karar No: 2025/2244, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10224 E.  ,  2025/2244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/1 Esas, 2024/3 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Malatya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 05.12.2023 Tarihli ve 2023/24 Tereke Esas, 2023/14 Karar Sayılı Kararı

Müteveffanın son yerleşim yeri adresinin Kozlupınar ... No:47 ............/ Erzincan olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Kemaliye Sulh Hukuk Mahkemesinin 16.07.2024 Tarihli ve 2024/1 Tereke Esas, 2024/3 Karar Sayılı Kararı

Müteveffanın sürekli kalmak amacıyla Malatya Engelsiz Yaşam Bakım Rehabilitasyon ve Aile Danışma Merkezine yerleştiği ve ölüm tarihine kadar Malatya Engelsiz Yaşam Bakım Rehabilitasyon ve Aile Danışma Merkezinde yaşadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 589 uncu maddesi uyarınca terekenin teslimi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un "Koruma Önlemleri" başlıklı 589 uncu maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları şöyledir:

“Mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re'sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.

”

“Mirasbırakan, yerleşim yerinden başka bir yerde ölmüş ise, o yerin sulh hâkimi bu ölümü yerleşim yeri sulh hâkimine gecikmeksizin bildirir ve mirasbırakanın ölüm yerinde bulunan mallarının korunması için gerekli önlemleri alarak bununla ilgili dosyayı ve varsa vasiyetnameyi yerleşim yeri sulh hâkimine gönderir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamında yapılan incelemeye göre müteveffanın ölmeden önceki yerleşim yeri adresinin Kemaliye/Erzincan olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Kemaliye Sulh Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Kemaliye Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5624, Karar No: 2023/2502, Tarih: 27.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/5624 E.  ,  2023/2502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1284 Esas, 2021/658 Karar

HÜKÜM : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/871 E., 2019/258 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 18.04.2023 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Avukat ... ile davalı.... (Kartal Grup yeni unvanı) vekili Avukat Selen Yıldırım dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; yurt dışında faaliyet gösteren dava dışı firmanın müvekkili şirketten ağzı tutkal ile kapanabilen muhtelif ebatlarda naylon poşet sipariş ettiğini, müvekkili firmanın siparişe konu naylon poşetleri imal ettiğini ve siparişe uygun partiler halinde yurt dışına gönderdiğini, ürünlerin ithalatçı firmaya ulaşması ve piyasaya girmesinden sonra ithalatçı firmanın, naylon poşetlerin ağızlarının gerektiği gibi yapışmadığını belirterek ürünleri iade ettiğini, yapılan muayene neticesinde iadeye konu ürünlerin ağız kısmında kullanmak üzere satın aldıkları tutkalda sorun olduğunu fark ettiklerini, tutkalı muadil tutkallar ile poşetlere uygulayıp karşılaştırdıklarında satın aldıkları tutkalın yapıştırıcı özelliğinde sorun olduğunu, düşük sıcaklık seviyelerinde tutkalın gerektiği gibi yapışmadığını ve naylon poşetin taşınması veya herhangi bir şekilde hareket ettirildiği esnada açıldığının ortaya çıktığını, tutkalın -21 dereceye kadar yapışma sağlayacağı belirtilmiş olmasına karşın, düşük sıcaklık seviyelerinde üründen beklenen faydanın sağlanamadığını, davalılardan ...'nın üretici, Adöksan Kimya ...Ltd. Şti.'nin Türkiye distribütörü, Yapsan Yapıştırıcı Ltd. Şti.'nin bayii olduğunu, müvekkili firmanın tutkalı satın aldığı bayiiye sorunu haber verdiğini, davalı firmanın müvekkilinin elinde kalan tutkalı 10.03.2016 tarihli fatura ve irsaliyesi ile birlikte iade aldığını, 01.04.2016 tarihli ihtarname ile müvekkili firmanın uğradığı zararın karşılanmasının istenildiğini ancak sonuç alınamadığını ileri sürerek müvekkilinin ayıplı tutkala ödeme yapması nedeniyle zarara uğradığını, yine ayıplı tutkal nedeniyle müvekkili firmaya ait ürünün tamamının da kullanılamaz hale geldiğini ve hurda değerinden başka bir anlamı kalmadığını, ayrıca ürünlerin iade edilmesi sebebiyle müvekkilinin itibarının zedelendiğini, müvekkili firmanın iade edilen ürünleri nedeniyle uğradığı 38.072,12 euro zarar ve kâr kaybının, ürünlerin hurda bedelinin tespit ve iade faturası tarihindeki euro kuru üzerinden mahsup edildikten sonra ortaya çıkacak zararın euro bedelinin şimdilik 1.000,00 euro tutarının temerrüt tarihinden itibaren yabancı mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte, dava konusu ürünlere ilişkin şimdilik 10.000,00 TL nakliye, depo, gümrük giderlerinin ticari avans faizi ile birlikte, müvekkili firmanın uğradığı ticari itibar kaybı nedeniyle 50.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. 11.01.2019 tarihli ıslah dilekçesi ile iade edilen ürünler nedeniyle talep edilen tazminat miktarını 32.692,79 euroya, nakliye ve depo gümrük giderleri için istenilen tazminat miktarını ise 10.393,78 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Colquimica Industria Nacional De Colas SA vekili cevap dilekçesinde; malda ayıp olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.