muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/1454, Karar No: 2007/1329, Tarih: 25.04.2007

7. Hukuk Dairesi 2007/1454 E., 2007/1329 K.

**7. Hukuk Dairesi 2007/1454 E., 2007/1329 K.**

**- KADASTRO TESPİTİ

- YARGILAMA GİDERLERİ, KADASTRO HARCI VE TAHAKKUKU**- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 36 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi O Gün ve M Gün tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

İddia ve savunmaya, mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra toplanıp değerlendirilen deliller ile duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere göre 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 36. maddesi hükmü gerekçe gösterilerek yazılı biçimde hüküm kurulmuş ise'de yerel mahkemenin gerekçesinde bir isabet bulunmamaktadır.

Kural olarak bir davada 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 36. maddesi hükmünün uygulanabilmesi ve uyuşmazlığın sağlıklı biçimde çözümlenebilmesi için davada keşif yapılmasının zorunlu olması, dava dosyasının keşfe hazır hale getirilmiş olması ve kanıtlama yükümlülüğü kendisine ait olduğu saptanan gerçek yada tüzel kişinin mahkemenin verdiği makul önel yada kesin önel içerisinde keşif giderlerini mahkeme veznesine yöntemine uygun biçimde depo etmemesi gerekir. Öte yandan, ayrıca o güne değin taşınmaz başında iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi yönünden'de keşif yapılmamış olması zorunludur. Nevarki, somut olayda daha önce dava konusu taşınmaz başında keşif yapıldığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemenin mevcut delil durumuna göre hüküm kurması zorunludur. Dosya içeriğiyle saptanan bu olguların doğal sonucu olarak da 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 36. maddesi hükmünün somut olayda uygulama yeri bulunmamaktadır. Öte yandan davacılar O ve MGün'ün 21.11.1995 günlü oturumda duruşma tutanağına geçen ve usulün 151. maddesi hükmü uyarınca yöntemine uygun şekilde belgelendirilen beyanları ile daha önce yapılan keşifte

2007/1454-1329 S.2

saptanan maddi ve hukuksal olgularda dikkate alındığında yerel mahkemece oluşturulan hükmün gerekçesinde isabet olmadığı hükmün sonucu itibariyle doğru olduğu dosya içeriği ile belirlenmiştir. Açıklanan bu nedenler göz önüne alınarak davacı O ve Mt Gün'ün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile gerekçesinde isabet olmayan sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 9.86 YTL. harcın hükmü temyiz eden davacı Osman G ve M Günden alınmasına, 25.04.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3013, Karar No: 2016/3208, Tarih: 21.06.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/3013 E.  ,  2016/3208 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Ankara Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan ...'ın, Mesleki Açık Öğretim Lisesinde yüz yüze eğitim derslerine devam etme talebinin reddine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu'nun 12/10/2015 tarihli ve 2015/4571 sayılı kararına yönelik şikayetin reddine ilişkin Ankara 1. İnfaz Hakimliği'nin 19/10/2015 tarihli ve 2015/2739-2734 sayılı kararına yönelik itirazın keza reddine dair Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 03/11/2015 tarihli ve 2015/1032 değişik iş kararıyla ilgili olarak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 3. maddesinde "Ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı ile ulaşılmak istenilen temel amaç, öncelikle genel ve özel önlemeyi sağlamak, bu maksatla hükümlünün yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, hükümlünün; yeniden sosyalleşmesini teşvik etmek, üretken ve kanunlara, nizamlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmaktır.", 76. maddesinde "Açık ceza infaz kurumları ile çocuk eğitimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin yaygın öğretimden yararlanmaları sağlanır" şeklinde emredici düzenlemeler bulunduğu, yine Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün "Öğretimden yararlanma" başlıklı 106/1 maddesinde de" Açık kurumlar ile çocuk eğiimevlerinde bulunan hükümlülerin örgün ve yaygın, kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerin yaygın öğretimden yararlanmaları sağlanır" şeklinde düzenleme bulunduğu, Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkif Evleri Genel Müdürlüğü'nün 27/07/2007 tarihli 46/1 nolu Genelgesinin "Eğitim -Öğretim Çalışmaları" başlıklı 4. bölümünün "Açık İlköğretim Okulu ve Açık Öğretim Lisesi" başlıklı (B) bendinin b maddesinde ise "Açık Öğretim Lisesine, ortaokul veya ilköğretim mezunu ya da lise 1,2,3. sınıflardan ayrılan genç ve yetişkin hükümlü ve tutuklular başvurabilir. Yukarıda belirtilen şartları taşıyanlara Açık Öğretim Lisesine başvuru hakknda bilgi verilerek, okula devam etmeleri özendirilecektir." şeklinde düzenleme yer aldığı gözetildiğinde, somut olayda açık ceza infaz kurumunda bulunup ortaokul mezunu olan hükümlünün Mesleki Açık Öğretim Lisesine devam etmesine bir engel bulunmadığı gibi tam tersine mevzuat gereğince okula devam etmesinin ve sosyalleşmesinin teşvik edilmesi gerektiği, bununla birlikte esasen somut olayda çözülmesi gereken uyuşmazlığın Mesleki Açık Öğretim Lisesine kayıtlı olan hükümlünün belli günlerde kurumdan ayrılıp okula gitmesini gerektiren ve "yüz yüze eğitim" adı verilen derslere katılıp katılamayacağı noktasında toplandığı, her ne kadar hükümlünün şikayetine konu olan ve yüz yüze eğitimlere katılma talebinin reddedildiği Ankara Açık Ceza ve İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu'nun 12/10/2015 tarihli ve 2015/4571 sayılı kararında "Mesleki Açık Öğretim Lisesine yüz yüze eğitim dersleri ve işyeri eğitimi için örgün olarak devam edilemeyeceği" ve hükümlülerin mesleki eğitimleri için zaten kurum içinde kurslar açıldığı gerekçesine yer verildiği ve şikayeti inceleyen Ankara 1.İnfaz Hakimliği ile Ankara 2

.İnfaz Hakimliği ile Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin kararlarında da bu gerekçe doğru bulunarak hükümlünün taleplerinin reddedildiği anlaşılmış ise de açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin öğretim hakkına ilişkin mevzuatta, örgün öğretime katılmalarına engel bir durum bulunmadığı, hatta anılan kanun ve tüzük maddelerinde örgün öğretime katılmalarının sağlanacağının hüküm altına alındığı, kaldı ki hükümlünün devam ettiği Mesleki Açık Öğretim Lisesinin yaygın öğretim kapsamında kaldığı ve sadece yüz yüze eğitim dersleri için okula gitmesinin gerektiği cihetle kanunda olmayan bir sınırlamanın yorum yoluyla getirilemeyeceği, yine konu ile ilgili olarak İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 26. maddesinde " Herkes eğitim hakkına sahiptir. Eğitim, en azından ilk ve temel eğitim aşamasında parasızdır. Yüksek öğretim, yeteneklerine göre herkese tam bir eşitikle açık olmalıdır." şeklinde düzenleme olduğu, yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre hükümlünün talebinin rededilmesinin 5275 Sayılı Kanun'un 76. maddesine açıkça aykırı olduğu, Açık Ceza İnfaz Kurumu hükümlülerinin hem örgün hemde yaygın eğitim hakkından faydalanabileceklerinin kanunda açıkça düzenlendiği, mevzuata göre Mesleki Açık Öğretim Liselerinin Açık Öğretim Liselerinden farkının olmadığı, Mesleki Açık Öğretim Liselerinde sadece meslek derslerinin atölyelerde yüz yüze verildiği, başvuran sayısının fazla olmasının ya da bazı dersler için okula gidilmesi gerekmesinin bu hakkın hükümlülerin elinden alınması için yasal ve kabul edilebilir bir gerekçe olmadığı, mevzuattaki tek sınırlamanın kapalı ceza infaz kurumundaki hükümlülerin sadece yaygın eğitim hakkından faydalanabilecek olmaları hususu olduğu, kurumun okula giden hükümlülere gereken kolaylığı sağlamak zorunda olduğu, zaten hükümlülerin sadece meslek derslerini almak için okula gittikleri nazara alındığında, eğitimin ortasında başvuran sayısının arttığı gerekçesiyle kanunun emredici hükmü uyarınca verilen bu hakkın geri alınmasının mevcut mevzuata, eşitlik ilkesine ve hakkaniyete uygun olmadığı gözetilerek, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan Kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 25/01/2016 gün ve 94660652-105-06-15161-2015-2212/7571 sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak gönderilmekle, gereği görüşülüp, düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden, Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 03/11/2015 tarihli ve 2015/1032 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/06/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17247, Karar No: 2021/20008, Tarih: 29.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/17247 E.  ,  2021/20008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

16/03/2009 tarihli karar ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan cezalandırılmasına; ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 16/04/2009 tarihinde kesinleşmesinden sonra 25/05/2011 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının 05/11/2014 tarihinde kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun olay günü gece vakti sayılan saat 23.00 sıralarında hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilen suça sürüklenen çocuk ... ... ve yaşı büyük ... ile birlikte cami bahçesinde bulunan eklenti niteliğindeki şadırvandan suça konu muslukları çalması şeklindeki eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143 ve 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un dava zamanaşımına ilişkin 66/1-d, 66/2, 67/4 maddelerinde belirtilen 11 yıl 3 aylık dava zamanaşımının (hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle oluşan 2 yıl 1 ay 9 günlük durma süresi de eklendiğinde) 05/01/2008 olan suç tarihi ile inceleme tarihi arasında geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 29/11/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10584, Karar No: 2013/18449, Tarih: 04.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/10584 E.  ,  2013/18449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: ... Genel Müdürlüğü yönünden husumetten davanın reddine ... Genel Müdürlüğü yönünden Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan ... Genel Müdürlüğü vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece ... Genel Müdürlüğü hakkındaki davanın husumetten reddine, ... Genel Müdürlüğü aleyhine açılan davanın ise kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; imar uygulaması sonucu 12.08.2008 tarihinde tapuya tescil edilen 50188 ada 1 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan 120, 122 ve 123 parseller ile ilgili olarak, davalılardan ... tarafından ... II ... ... enerji nakil hattı güzergahına isabet etmesi nedeniyle 1990 yılında kamulaştırma kararı alınarak işlemlerin tamamlandığı, yine dava konusu taşınmazın geldisi olan 120,121,122 ve 123 parsellerin 1973 yılında mülga ... Genel Müdürlüğü tarafından ...- ... enerji nakil hattının yapımı nedeniyle kamulaştırma kararı alındığı, ancak davacının başka yerde bulunan kadastral 309 parsel sayılı taşınmazdaki hissesinin 2008 yılında tapuya tescili sağlanan imar uygulaması sonucu 50188 ada 1 parsele şuyulandırıldığı, anlaşılmıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1- Hükme esas alınan fen bilirkişisi ... tarafından düzenlenen rapor ve krokide dava konusu taşınmazın, kaç m2’lik kısmının enerji nakil hattı izdüşümünde kaldığı, taşınmazdan hangi enerji nakil hattı ya da hatlarının geçtiği, taşınmazdan geçen enerji nakil hatlarının mülga ... Genel Müdürlüğü tarafından 1973 yılında kamulaştırması yapılan ...-... enerji nakil hattı mı, yoksa, ... tarafından inşa olunan ... II ... II TM enerji nakil hattı mı olduğu, hiçbir tereddüde yer vermeyecek şekilde ve açıkça belirlenmemiştir.

Bu durumda, dava konusu taşınmaz başında yeniden keşif yapılarak, taşınmazdan geçen enerji nakil hattı ya da hatlarının fiili alanı, taşınmazdan geçiş güzergahı ve hangi enerji nakil hatları olduğu açıkça belirlenip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bu durumda, dava konusu taşınmaz başında yeniden keşif yapılarak, taşınmazdan geçen enerji nakil hattı ya da hatlarının fiili alanı, taşınmazdan geçiş güzergahı ve hangi enerji nakil hatları olduğu açıkça belirlenip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2- 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/son maddesi uyarınca irtifak hakkı karşılıkları, bu hak nedeniyle taşınmazın tamamında meydana gelecek olan değer kaybıdır. Bu itibarla, dava konusu taşınmazdan geçen enerji nakil hatları ve güzergahları, açıkça tespit edildikten sonra, taşınmazın irtifak hakkı kurulmasından önceki değerinin tespit edilmesi ve bundan sonra, enerji nakil hattı nedeniyle taşınmazın tamamında meydana gelecek değer düşüklüğü oranının belirlenmesi ve bu oranla taşınmazın tüm değerinin çarpılması sonucu, irtifak hakkı karşılığının hesaplanması gerekir. Bilirkişi kurulunca böyle bir inceleme ve işlem yapılmadan, yasal gerekçelere dayanmayan taşınmazdan enerji nakil hattı geçtiği ve imar planında park olarak ayrıldığından bahsedilerek, tüm mülkiyet bedelinin belirlenmesi ve mahkemece de bu rapor uyarınca tazminata hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan ... Genel Müdürlüğünden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1608, Karar No: 2023/4835, Tarih: 11.09.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1608 E.  ,  2023/4835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/303 Esas, 2021/1434 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/153 E., 2019/502 K.

Taraflar arasındaki ... (TPMK) Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı TMPK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge adliye mahkemesi kararı, davalı TPMK vekili tarafından temyiz edilmekle; Yargıtayca kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili adına tescilli "ÇEREZYA" ibareli markalar kapsamında 05. ve 29. sınıf malların yer aldığını, davalı şirketin ise 2018/21378 numaralı "ÇEREZİYE- Her Tanesi Sağlık" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilince bu başvuruya yapılan itirazın, önce Markalar Dairesi Başkanlığı, sonrasında ise YİDK tarafından reddedildiğini, alınan kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, zira taraf markalarının görsel ve sesçil olarak benzediklerini, anlamsal bakımdan da farklılığın sağlanamadığını, dolayısıyla markalar arasında karıştırılma tehlikesinin olduğunu, davalı şirketin, müvekkiline ait markaların tanınmışlığından, yaygın dağıtım ve pazarlama ağından, reklam ve tanıtımlarından yararlanacağını, marka kapsamlarının da benzer olduklarını, başvurunun sicile kaydı halinde ilgili markanın davacıya ait seri markalardan biri olarak algılanacağını, dava konusu başvurunun kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, YİDK'in 2019-M-1221 sayılı kararının iptaline ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Literda Gıda İnş. Taah. Hay. İth. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde; çerez ibaresinin halk tarafından verilen genel bir tanım olduğunu, bu tür kelimelere tekel hakkının tanınmadığını, başvuruya konu "ÇEREZİYE" ibareli markanın kullanıldığı standart dışı yazı karakteri ve stilize unsurlar yönünden davacıya ait markadan farklılık arz ettiğini, ilave olarak "HER TANESİ SAĞLIK" şeklindeki sloganla birlikte tescil başvurusunda bulunulduğunu, davacı şirketin ÇEREZYA ibareli markalarının yalnızca 5 ve 29. sınıflarda tescilli olduğunu, müvekkil şirkete ait başvuru markasının ise 35. sınıfta tescilinin talep edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

2.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; 2018/21378 kod numarası ile işleme alınan başvuruya dair inceleme ve değerlendirme sonucunda, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi uyarınca başvurunun kısmen reddine, mal/hizmet listesinden 29 uncu sınıfta yer alan bir kısım emtiaların çıkarılmasına, kalan mal/hizmetler için anılan KHK'nin 33 üncü maddesi uyarınca 12.04.2018 tarih ve 298 sayılı Resmi Marka Bülteninde ilanına karar verildiğini, davacı tarafça karara itiraz edildiğini, tescil engelinden söz edilebilmesi için markaların benzer olması, kapsadıkları mal ve hizmetlerin aynı/benzer olması ve iltibas yaratması koşullarının birlikte gerçekleşmesinin gerektiğini, başvurunun görsel, sesçil ve anlamsal olarak benzemediğini, tüketicilerin markaların birbirinden ayrı markalar olduğunu anlayabileceğini, markalar arasında işletmesel bağlantı kurulamayacağı gibi iltibas tehlikesinin de olmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayılı yazılı kararı ile; taraf markaları arasında, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında davalı başvurusunun kapsamında yer alan 30. sınıftaki "Puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül, dondurmalar, bal, arı sütü, propolis, pekmez” malları ile 35. sınıfta yer alan "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri, kuru bakliyat, hazır çorbalar, bulyonlar. zeytin, zeytin ezmeleri. hayvansal kaynaklı sütler, bitkisel kaynaklı sütler, süt ürünleri (tereyağı dahil), yenilebilir bitkisel yağlar. Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar, kuru yemişler, fındık ve fıstık ezmeleri, tahin, yumurtalar, yumurta tozları, patates cipsleri, bal, arı sütü, propolis, puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül, pekmez mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” ve 43. sınıftaki "Yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri." yönünden iltibas tehlikesinin bulunduğu, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasının koşullarının oluşmadığı, aynı Kanun'un 6 ncı maddesinin dokuzuncu fıkrası anlamında marka başvurusunun kötü niyetli olduğunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'in 2019-M-1221 sayılı kararının 30. sınıftaki "Puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül. Dondurmalar. bal, arı sütü, propolis ve pekmez” malları ile 35. sınıfta yer alan "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri, kuru bakliyat, hazır çorbalar, bulyonlar, zeytin, zeytin ezmeleri, hayvansal kaynaklı sütler, bitkisel kaynaklı sütler, süt ürünleri (tereyağı dahil), yenilebilir bitkisel yağlar, kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar, kuru yemişler, fındık ve fıstık ezmeleri, tahin, yumurtalar, yumurta tozları, patates cipsleri, bal, arı sütü, propolis, puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül, pekmez mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” ve 43. sınıftaki "Yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri." bakımından iptaline, belirtilen mal ve hizmetler bakımından davaya konu markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri