muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/10980, Karar No: 2011/3819, Tarih: 04.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/10980 E.  ,  2011/3819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, hasılat kirası niteliğindeki sözleşmeye uygunluk şartlarının sağlanmadığı iddiasına dayalı ödenen kira bedelinin istirdadı stemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre,dosyanın temyiz incelemesi, Yüksek Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 14. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 04.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2481, Karar No: 2019/3451, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2481 E.  ,  2019/3451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6006, Karar No: 2023/7223, Tarih: 09.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/6006 E.  ,  2023/7223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/436 E., 2016/362 K.

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1-Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 05.08.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddenin birinci fıkrası, 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2-Düzce 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, kararın katılanlar lehine bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanığın katılana ait taşınmazın 61 metrekaresini kazık çakıp tel çekerek işgal ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanık savunması tanık beyanı yapılan keşif alınan bilirkişi raporları ve tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden sanığın katılana ait taşınmazı işgal etmediğinin anlaşılması nedeniyle ilk derece mahkemesince verilen beraat kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2016 tarihli kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10777, Karar No: 2012/23387, Tarih: 04.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10777 E.  ,  2012/23387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş ... hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, hoşa gitmeyen fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için ... koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli ... ... – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığı ve içinde bulunduğu koşullara ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli

kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9534, Karar No: 2021/1529, Tarih: 11.02.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/9534 E.  ,  2021/1529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin davacı vekilinin isteğinin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. ve 5510 sayılı Yasanın 86/9. maddeleri olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki davada, hükmüne uyulan dairemiz bozma ilamında, davalı işverenin kamu kurumu olduğu ve kamu kuruluşlarında çalışanların hizmetlerinin kayıtlara geçirilmesinin ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılmasının esas olduğu belirtilmiş ise de, mahkemece bozmaya uyulmasına rağmen yine yanılgılı değerlendirme sonucu karar verildiği anlaşılmaktadır. Hizmet tespiti davalarının her türlü delille ispatlanabilmesine karşın, işverenin kamu kuruluşu olması durumunda aynı serbestlikten bahsedilemeyip yazılı delillerin esas alınması gerekmektedir. Bu açıklamalar çerçevesinde mahkemece yapılacak iş, seri halde açılan tüm dosyalar içerisinde bulunan idare ile yapılan ihale evrakları, istihkak raporları, sözleşmeler, hakediş ve ödeme belgeleri birlikte mukayese edilmek suretiyle, çalışıldığı iddia olunan işlerin (tohum ekimi, tüp doldurma, kozalak toplanması, kozalaklardan tohum çıkarılması, fidan sökümü, nakli vb.) nitelikleri gözetilerek, belirtilen işlerin kaç günde kaç işçi ile bitirilebileceği belirlenmeli, idare tarafından çıkartılan istihkakların doğrudan veya muhtarlık kanalıyla hangi nitelikteki işler için ödendiği, davaya konu dönemde söz konusu işler nedeniyle orman idaresi tarafından takdir edilen ve köy tüzel kişiliği tarafından da kabul edilen yevmiye tutarlarının/birim fiyatının ne kadar olduğu gözetilip, işverenin kamu kurumu olduğu, ilgili çalışmaların ve ücretlerin kayıtlara geçmesinin asıl olduğu ilkesinden yola çıkılarak, davacının isminin bulunduğu ödeme belgeleri yıl yıl değerlendirilerek bireyselleştirme yapılmak suretiyle çalışmanın varlığı ve süresi kayıtlara göre irdelenip, çalışma süresinin tespit edilebilmesi için dosyanın orman mühendisi olup aynı zamanda iş ve sosyal güvenlik alanında da yetkisi bulunan bilirkişilere teslimi ile heyet raporu alınmalıdır. Ayrıca, önceki bozma ilamlarında belirtilen hususlarında (doğum süreleri, yaş vb.) göz önünde bulundurularak hüküm kurulması gerekirken, mahkemece açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/130, Karar No: 2019/498, Tarih: 25.06.2019

**Ceza Genel Kurulu         2019/130 E.  ,  2019/498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 141-259

İşkence suçundan sanıklar ... ve ...'un TCK’nın 94/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına ilişkin İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 28.06.2016 tarihli ve 141-259 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 18.06.2018 tarih ve 5502-7026 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 22.11.2018 tarih ve 92111 sayı ile;

"...26.03.2014 tarihinde saat 05.15'te düzenlenen Sultanbeyli Devlet Hastanesi Genel Adli Muayene Formunda 'Darp ve cebir izi yoktur' ibaresinin yazılı olduğu, yine aynı tarihte Özel Sarıgazi Yaşam Tıp Merkezinden verilen beş günlük iş göremezlik raporunda sadece miyalji (kas ağrısı) teşhisinin konulduğu hâlde, Kartal Adli Şube Müdürlüğünün 28.03.2014 tarihli raporunda, katılanın vücudunun değişik bölümlerinde ekimozlu veya üzeri hafif kabuklanmış sıyrıkların bulunduğunun belirtildiği, 26.03.2014 tarihinde saat 05.15'te katılan gözaltından çıkarken düzenlenen genel adli muayene formunda imzası bulunan Dr. İsmail Taş'ın mahkemede tanık olarak verdiği ifadesinde, katılanı muayene ederek raporu düzenlediğine ilişkin beyanları da göz önüne alındığında, mahkemece bu raporlar arasındaki çelişki giderilmeden, katılanı hastaneye götüren polislerin ifadelerine başvurulmadan eksik inceleme ile karar verildiği," düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 8. Ceza Dairesince 11.02.2019 tarih ve 11640-1787 sayı ile itiraz nedeninin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... ve inceleme dışı sanıklar... ile ... hakkında haksız arama, sanık ... hakkında ayrıca konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen beraat hükümleri temyiz edilmeksizin kesinleşmiş; inceleme dışı sanıklar... ile ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları ise itiraz mercisince kaldırılmış olup itirazın kapsamına göre inceleme sanıklar ... ve ... hakkında işkence suçundan verilen mahkûmiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara atılı işkence suçunun sabit olup olmadığının tespiti bakımından eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara atılı işkence suçunun sabit olup olmadığının tespiti bakımından eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

26.03.2014 tarihinde saat 02.00’da düzenlenen olay tutanağına göre; 25.03.2014 tarihinde Selective Samandıra Sitesinde meydana gelen hırsızlık olayına ilişkin güvenlik kamerası görüntülerinde, yaklaşık 45-55 yaşlarında, 80-90 kg ağırlığında, siyah pantolonlu bir erkek şahsın el arabası ile getirdiği beyaz renkli bir poşeti sitenin arka tarafına bıraktığı, bu poşetin üzerini de mavi renkli bir çuvalla kapattığı, iş çıkışında da tekrar aynı yere gelerek mavi renkli çuvalın altından beyaz renkli poşeti alarak uzaklaştığının görülmesi üzerine eşkali belirlenen şahsın sakladığı poşet içerisinde hırsızlık malzemesi olabileceği düşünülerek söz konusu sitenin inşaat işlerinde kalfa olarak görevli olan tanık ...’nın bilgisine başvurulmak amacıyla Sancaktepe İlçe Emniyet Müdürlüğü Asayiş Büro Amirliğine getirildiği, yapılan görüşmede eşkal bilgilerinin katılan ...'a ait olduğunu beyan etmesi üzerine katılanın tespit edilen adresine 26.03.2014 tarihinde gece saat 01.00 sıralarında gidildiği, katılana polis tanıtma kartları gösterilerek konu hakkında bilgi verildikten sonra Asayiş Büro Amirliğine davet edildiği, katılanın fiziki olarak direnmesi nedeniyle de kademeli olarak zor kullanılarak kelepçe takılmak suretiyle etkisiz hâle getirildikten sonra Asayiş Büro Amirliğine götürüldüğü,

Sultanbeyli Devlet Hastanesinde görevli Dr. Yağmur Canoğlu tarafından 26.03.2014 tarihinde saat 03.04’te düzenlenen 102 sayılı raporda; “Hayati tehlikesi yoktur BTM ile giderilir kati rapordur” ibarelerinin yer aldığı,

Katılanın inceleme dışı hırsızlık suçuna ilişkin olarak kolluk tarafından, 26.03.2014 tarihinde saat 04.05’te, müdafi katılımı olmaksızın, şüpheli sıfatıyla alınan ifadesinde atılı hırsızlık suçlamasını kabul etmediği,

Serbest bırakma tutanağına göre; katılanın 26.03.2014 saat 04.54’te serbest bırakıldığı,

Sultanbeyli Devlet Hastanesinde görevli Dr. İsmail Taş tarafından 26.03.2014 tarihinde saat 05.15’te düzenlenen 103 sayılı raporda; “Darp cebir izi yoktur” ibaresinin yer aldığı,

Sultanbeyli İlçe Emniyet Müdürlüğünde görevli hastane polisi tarafından düzenlenen ve Sultanbeyli Devlet Hastanesi Başhekimliğine hitaben yazılan 26.03.2014 tarihli ve 1290 sayılı yazıda; katılan hakkında darp cebir raporu düzenlenmesinin istendiği,

Katılanın 26.03.2014 tarihinde saat 10.39'da Sultanbeyli Devlet Hastanesine müracaatı üzerine Dr. Müjgan Tuna tarafından düzenlenen acil hasta triaj ve gözlem formuna göre; aynı gün saat 10.40’ta katılana “Muscoril” ve “Dikloron” isimli ilaçların enjekte edildiği,

Katılanın 26.03.2014 tarihinde saat 10.39'da Sultanbeyli Devlet Hastanesine müracaatı üzerine Dr. Müjgan Tuna tarafından düzenlenen acil hasta triaj ve gözlem formuna göre; aynı gün saat 10.40’ta katılana “Muscoril” ve “Dikloron” isimli ilaçların enjekte edildiği,

Özel Sarıgazi Yaşam Tıp Merkezinde görevli Dr. Cihan Kahraman tarafından düzenlenen 26.03.2014 tarihli ve 3347 poliklinik defter sıra numaralı raporda; “Miyalji” teşhisi ile katılanın 26.03.2014-01.04.2014 tarihleri arasında istirahatli olduğunun ve 02.04.2014 tarihinde çalışabileceğinin belirtildiği,

Katılanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben yazdığı 28.03.2014 havale tarihli şikâyet dilekçesinde; Selective Samandıra Sitesi şantiyesinde işçi olarak çalıştığını, bu sitede meydana gelen hırsızlık olayı ile ilgisinin olmadığını, suç tarihinde gece saat 01.00 sıralarında evine sivil kıyafetli 6-7 kişinin gelerek emniyete gideceklerini söylediklerini, ancak bu kişiler sivil oldukları için inanmadığını, daha sonra resmî polisleri aradığını, polislerin gelmesine müteakip eline kelepçe takarak gözünü bağladıklarını ve karakola götürdüklerini, karakolda kendisine işkence yapıldığını, çırılçıplak soyduklarını, coplarla cinsel organına ve diğer bölgelerine vurduklarını, kendisini hırpaladıklarını, gözünün tamamen morardığını, kafasına vurduklarını, kendisine olayı anlat dediklerini, olayla ilgisi olmadığını belirtmesine rağmen şiddet uyguladıklarını, daha sonra polislerin kendisini Sultanbeyli Devlet Hastanesine götürdüklerini, baygın hâlde olduğundan ne şekilde rapor alındığını bilmediğini ve şikâyetçi olduğunu belirttiği,