muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6561, Karar No: 2011/10905, Tarih: 17.10.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/6561 E.  ,  2011/10905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira bedeli ve bir yıllık kira tazminatının tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde: mülkiyeti müvekkiline ait ... Köyünde bulunan 626 parsel numaralı 369.300 m2 yüzölçümlü ve .... Üniversitesi teknik bilimler Meslek Yüksekokulu hizmet binası olarak kullanılan taşınmaz malın 254.50 m2'lik kısmının kantin olarak kullanılmak üzere davalıya 09.11.2006 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli sözleşme ile Milli Emlak Müdürlüğünce kiraya verildiğini, ... tarafından 25.05.2009 tarihli dilekçe ile söz konusu kantinin demirbaşlar ve işletme hakkının devri için davalı ile sözleşme yaptıkları, davalı ile idare arasında yapılan sözleşmenin 9. maddesinde "idarenin haberi ve izni olmadan kiracı bu hakkının bir kısmını veya tamamını devredemez ve getirilen hak ve mükellefiyetleri üçüncü kişi ile sonradan herhangi bir şekilde paylaşamaz” hükmü gereğince ita amirinin oluru ile sözleşmenin 26.05.2009 tarihinde feshedildiğini belirterek sözleşme hükümlerine göre bir yıllık kira bedeli tutarı 7.215.-TL ile tazminat ile 09.05.2009 tarihinden sözleşmenin feshedildiği 26.05.2009 tarihine kadar olan 360.78.-TL kira bedelinin tahsilini istemiştir. Davalı vekili ise müvekkilinin 21.04.2009 tarihinde yaptığı sözleşmenin bir ön sözleşme olduğunu, bu sözleşmenin 8 ve 9. maddelerinde sözleşmenin geçerliliğinin davacı ile devir alan kişinin yapacağı sözleşmeye bağlı olduğunu, sözleşme yapılmazsa geçersiz olacağının sözleşmede özellikle vurgulandığını, Milli Emlak Müdürlüğü onay vermediğinden devir sözleşmesinin geçersiz olduğunu, sözleşmenin ihlalinin söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 09.11.2006 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartları sözleşmenin devri ve ortak alımı başlıklı 9. maddesi “idarenin haberi ve izni olmadan kiracı, bu hakkının bir kısmını veya tamamını devredemez ve getirilen hak ve mükellefiyetleri 3.kişi ile sonradan her hangi bir şekilde paylaşamaz. Kiracı, kiraya verilen taşınmazı amacı dışında kullanamaz”, fesih yetkisi başlıklı 11. maddesi ise “taşınmaz bakanlığımızca ya da kurum ve kuruluşlarınca ihtiyaç duyulması veya taşınmazın satışı halinde tek taraflı olarak feshedilir. Kiracı hazineden hiçbir tazminat isteyemez. Kiracının kira dönemi sona ermeden faaliyetini durdurması işletme ruhsatının her ne sebeple olursa olsun iptal edilmesi veya taahhüdünü sözleşme ve şartname hükümlerine uygun olarak yerine getirmemesi hallerinde (taksitlerin süresinde ödenmemesi dahil) 2886 sayılı kanunu 62. maddesine göre idare 10 gün süreli ihtarname ile durumu kiracıya bildirir ve ihtarnamede yazılı hususlara uyulmasını ister. İhtarnamede belirtilen10.günün sonunda yerinde yapılacak kontrolde, belirtilen hususlara uyulmadığı görülürse, kira sözleşmesini feshedilerek kesin teminat irad kaydedilir. Ve son bir yıl kira bedeli tazminat olarak tahsil edilir. Bu sözleşmenin kiracıya yükümlülük getiren herhangi bir maddesinin ihlali sözleşmenin önemli ölçüde ihlali sayılır ve taşınmaz hazinece hiçbir bedel ödenmeksizin teslim alınır” şartları vardır bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Davacı, kiracı S.S.Selkan Tüketim Kooperatifi Başkanlığı ile dava dışı ... arasında yapılan 21.04.2009 tarihli devir sözleşmesine istinaden dava dışı ...'in idareye başvurarak bu devir sözleşmesine göre idare ile kira sözleşmesi yapmak için 25.05.2009 tarihinde müracaatı üzerine kiralananın ...'e devir edildiğini bu nedenle davalının sözleşmenin 9. maddesine aykırı davrandığından bahisle sözleşmeyi feshettiğini ve sözleşme şartlarına göre bir yıllık kira bedeli ile aktin fesih tarihine kadar olan kira bedelinin tahsilini istemiştir. Sözleşmenin yukarda yazılı fesih yetkisi başlıklı 11. maddesi kiracının sözleşmeye aykırı davranışı ve kiracının yükümlülüklerinin yerine getirilmesi için idare tarafından 10 günlük süreli ihtarda bulunacağı ve 10 günlük süre içinde eski hale getirilmediği takdirde idarenin fesih hakkını kullanacağı ve bir yıllık kira bedelinin tazminat olarak istenebileceğine amirdir. Diğer bir değişle davacı idarenin sözleşmeyi tek taraflı feshedebilmesi için kiracıya tespit ettiği akte aykırılığın giderilmesi ve eski hale getirilmesi için 10 günlük süreli ihtar keşide edip, bu sürenin sonunda kiracı tarafından ihtara rağmen akte aykırılık giderilmediği takdirde kiralayana tek taraflı fesih hakkı ve bir yıllık kira bedelinin tazminat olarak istenebileceği öngörülmüştür. Bu nedenle davacı tarafından kiracıya sözleşmenin 11. maddesine göre keşide edilmiş süreli ihtar bulunmamaktadır

. Bu nedenle davacı tarafından kiracıya sözleşmenin 11. maddesine göre keşide edilmiş süreli ihtar bulunmamaktadır. Süreli ihtar gönderilmeden aktin feshedilmesi ve bir yıllık tazminatın istenmesi doğru değildir. Öte yandan kiracı S.S.Selkan Tüketim Kooperatifi Başkanlığı ile dava dışı ... arasında yapılan 21.04.2009 tarihli devir sözleşmesinin geçerliliği bu sözleşmenin 8 ve 9. maddelerinde devir alan dava dışı ... ile Milli Emlak Müdürlüğü arasında yapılacak kira sözleşmesi sonucunda geçerli olacağı ve yürürlüğe gireceği şartına bağlanmıştır. Bu maddelerden yapılan devir sözleşmesinin bir ön anlaşma olduğu, bu ön anlaşmanın geçerli olabilmesinin de idare ile devir alan kişinin sözleşme yapmasına bağlandığı açıktır. Bu nedenle devir alan dava dışı ...'in idareye 25.05.2009 tarihinde müracaat ederek kiracı ile yapılan devir sözleşmesine göre sözleşme yapılmasını istemesi kira sözleşmesinin 9. maddesine göre kiralananın devri için izin istendiğinin kabulü gerekir. Müracaat üzerine devir alan kişi ile idare arasında sözleşme imzalanmadığına göre devir sözleşmesi de otamatikman ortadan kalkmıştır. Zaten kiralananın da devir sözleşmesi ile devir alan kişiye teslim edildiğine ve dava dışı ... tarafından kullanıldığına ilişkin dosyada bir belgede bulunmamaktadır. O nedenle davalı kiracının sözleşmeye aykırı davrandığından bahsedilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm kurulması doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarda açıklanan nedenle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22619, Karar No: 2012/43600, Tarih: 20.12.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/22619 E.  ,  2012/43600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı davalı işyerinde genel müdür olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız sonlandırıldığını belirterek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı; davacının Gebze fabrikasında şirketin en üst düzey yöneticisi ve imza yetkisine haiz genel müdür olduğunu, davacının iş güvencesi kapsamı dışında işveren vekili olduğunu şirket tarafından Gebze' de bulunan fabrikada yapılan denetim neticesinde davacının usulsüz işlemlerde bulunduğunun tespit edildiğini ve bu tespitlere istinaden iş akdinin sona erdirildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin geçersiz feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir. (26.05.2008 gün ve 2007/35929 Esas, 2008/12484 Karar sayılı ilamımız).

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacının davalı şirketin Gebze’de bulunan fabrikasında en üst pozisyonda işyerini sevk ve idare eden genel müdür olarak çalışmasının yanı sıra, işletme niteliğindeki davalı şirketi şirket müdürü olarak temsil ve ilzam yetkisine sahip olduğu, buna göre davacının işveren vekili olup, iş güvencesi kapsamı dışında olduğunun kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozma nedenidir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Sonuç:

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 723.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, Kesin olarak 20.12.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28575, Karar No: 2017/14166, Tarih: 15.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/28575 E.  ,  2017/14166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 13.06.2009-29.04.2013 tarihleri arası aşçıbaşı olarak çalıştığını, iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini beyanla kıdem tazminatı, ücret, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde çırak statüsünde çalıştığını, iş sözleşmesini haklı neden olmaksızın feshettiğini ve işyerinde haftalık 45 saati aşan çalışması olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Çalışma hayatında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek, ilgili işçi ve işveren kuruluşları ile Türkiye İstatistik Kurumu Başkanlığı internet sitesinde bulunan “Kazanç bilgisi sorgulama” ekranından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı işçi aşçıbaşı olarak aylık net 2.500,00 TL ücret aldığını iddia etmiş, davalı taraf davacının çırak olarak net 817,00 TL ücretle çalıştığını savunmuştur. Yapılan emsal ücret araştırmasında ... Esnaf ve Sanatkarlar Odaları Birliği davacının kıdeminde bir aşçıbaşı işçinin net 2.250,00 TL ücret alabileceğini bildirmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının net 2.200,00 TL ücret aldığı kabul edilmiştir. Dosya kapsamına göre davacının davalı işyerinde aşçı olarak çalıştığı anlaşılmış olup bu kabule göre davacının ücreti Mahkemece yeterli araştırma yapılmaksızın tespit edildiğinden yukarıda açıklanan şekilde emsal ücret araştırması yapılarak sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

3-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacının fazla çalışması davacı tanık beyanlarına göre haftanın beş günü 13:00-22:00 ya da 08:00-17:00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme ile haftanın bir günü ise 08:00-22:00 arası 1,5 saat ara dinlenme ile haftalık toplam 12,5 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplanmıştır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda, dosya içerisinde, işyerindeki çalışma düzenini gösterir işyeri kayıtlarının bulunmadığı ve davacının fazla çalışmalarının davacı tanık beyanlarına göre tespit edildiği görülmüştür.

Öncelikle kabul edilen çalışma düzenine göre davacının haftalık çalışma süresi 52,5 saattir. Buna göre davacının haftalık 45 saati aşan çalışması 7,5 saat olduğu halde işlem hatası yapılarak haftalık 12,5 saat kabulü ile fazla mesai hesaplanması isabetli olmamıştır.

Ayrıca dinlenen davacı tanıklarının, davacı ile tüm çalışma döneminde birlikte çalışmadıkları anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı tanıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre davalı işyerinde davacı ile birlikte çalıştıkları süre belirlenmeli, belirlenen bu süreler için fazla çalışmasının ispatlandığı kabul edilmeli ve anılan alacak hesaplanmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Ayrıca dinlenen davacı tanıklarının, davacı ile tüm çalışma döneminde birlikte çalışmadıkları anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacı tanıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre davalı işyerinde davacı ile birlikte çalıştıkları süre belirlenmeli, belirlenen bu süreler için fazla çalışmasının ispatlandığı kabul edilmeli ve anılan alacak hesaplanmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

4- Fazla çalışma ücretinin tanık ifadelerine göre belirlenmesi ve miktarın yüksek çıkması halinde işçinin çalışma süresi içerisine hastalık izin mazeret gibi nedenlerle fazla çalışma yapmadığı günler bulunduğu kabul edilerek Dairemizce uygun indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir.

Somut olayda Mahkemece davacı işçinin fazla mesaisinden yüzde elli oranında takdiri indirim yapılması isabetli olmamıştır. Fazla mesainin tanık beyanlarına göre tespit edilmiş olması ve yapılan işin niteliği dikkate alınarak, işçinin hasta ve mazeretli olabileceği günler için Mahkemece yüzde otuzdan az olmamak şartıyla indirime gidilmesi uygun olacağından, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13864, Karar No: 2017/7047, Tarih: 09.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13864 E.  ,  2017/7047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ...Ş. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/07/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.Dava, kişilik haklarına saldırı nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.Davacı vekili, davalının, davacı şirketin idareci konumunda eski çalışanı olduğunu, ... hesabından, işten çıkarılan diğer bir kısım işçileri şirket aleyhine dava açmaya çağıran yazılar paylaştığını, bu yazılarında hakaret ve tehdit içeren ifadelere yer verdiğini, bu şekilde davacı şirketin kişilik haklarına ve ticari itibarına hukuka aykırı biçimde saldırıda bulunduğunu ileri sürerek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini istemiştir.Mahkemece, davalının davacı şirketin eski çalışanı olup, iş akdine son verilmesinden sonra ... hesabından paylaştığı yazılardaki ifadelerle davacı şirketin kişilik haklarına ve ticari itibarına saldırıda bulunduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.AİHM'si 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru nolu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan «bilgi» ya da «düşünceler» için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, «demokratik toplumun» onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir.omut olaya gelince; davalının, davacı hakkında sarf ettiği kabul edilen ifadeler, hoşa gitmeyen, sarsıcı hatta rahatsız edici, icapsız, kaba ve kişisel değer yargısı niteliğinde ifadeler olduğu gözetilerek istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.