muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5835, Karar No: 2014/39011, Tarih: 22.12.2014

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davacının önce T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı tarafından oluşturulan geçici yönetim nezdinde ve T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı’ndan iş üstlenen B.. firması işçisi olarak çalıştığı, işyerinin daha sonra Ü.. daimi site yönetimine devredildiği anlaşılmakta olup devreden işveren olarak B.. A.Ş. ve T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı’nın sorumluluğunun, devir tarihindeki hizmet süresi ve ücret seviyesine göre doğan işçilik alacakları ile ve iki yıl süreyle sınırlı olduğunun gözetilmemesi bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2011/1576, Karar No: 2013/1356, Tarih: 22.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/1576 E.  ,  2013/1356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.11.2010 tarih ve 2008/314-2010/646 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 22.01.2013 günü hazır bulunan davalı Şirket temsilcisi ... ile vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın müşterisi olduğunu, müvekkilinin çalışanı olan dava dışı ... tarafından müvekkili şirket yöneticisinin imzası taklit edilmek suretiyle davalı bankadan kredi kullanıldığını, bu kredilerin çalışan ... tarafından zimmete geçirildiğini, davalı bankanın gerekli dikkat ve özeni göstermemesi nedeniyle müvekkilinin zarara uğradığını ileri sürerek, 95.150,00 TL’nın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının çalışanını özenle seçmediğini, zarardan kendisinin sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bankanın faksla gönderilen taklit imzalı talimatlar ile işlem yaptığı, ıslak imzalı talimatları istemediği, imza incelemesi yapmadığı, bu nedenle davacının zararından sorumlu olduğu, davacının da çalışanını seçerken gerekli dikkat ve özeni göstermediği, çalışan üzerinde ve banka hesapları üzerinde denetim görevini yapmadığı, bu nedenle %50 oranında müterafik kusurunun bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 47.575,00 TL’nın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, davacı şirket çalışanı tarafından sahte belge ile davalı bankadan şirket adına kredi kullandırıldığı ve bu kredilerin şirket çalışanı tarafından zimmete geçirilerek davacının zarara uğratıldığı iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2- Dava, davacı şirket çalışanı tarafından sahte belge ile davalı bankadan şirket adına kredi kullandırıldığı ve bu kredilerin şirket çalışanı tarafından zimmete geçirilerek davacının zarara uğratıldığı iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda, davacı tarafından 1.000,000,00 TL bedelli 27.12.2007 tarihli genel kredi sözleşmesinin imzalandığı ve davacı çalışanı tarafından anılan genel kredi sözleşmesi esas alınarak 31.12.2007 ile 07.03.2008 tarihleri arasında 6 ayrı sahte talimat ile davacı hesabına toplam 133.700,00 TL para aktarıldığı hususlarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, zararın meydana gelip gelmediği, geldi ise kimin sorumlu olduğu noktasında toplanmaktadır. Mahkemece, zararın meydana geldiği kabul edilerek, davalı bankanın faksla gönderilen taklit imzalı talimatlar ile işlem yapması nedeniyle asli kusurlu, davacının ise çalışanını seçerken gerekli dikkat ve özeni göstermemesi nedeniyle müterafik kusurlu olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş ise de, davacı şirketin hesabına aktarılan paranın davalı tarafından davacı şirkete ait borcun ödenmesinde kullanıldığı savunulmuş olmasına rağmen, mahkemece, davacı çalışanı tarafından sahte imzalı talimatlar sonucu serbest bırakılan ve davacı hesabına aktarılan kredilerin ne şekilde kullanıldığı, şirkete ait bir borcun ödenmesinde veya şirket hesabına yapılmış bir ödemede mi kullanıldığı, yoksa davacı çalışanı tarafından zimmete mi geçirildiği hususu yeterince araştıramadan, paranın davacının çalışanının zimmetine geçtiği kabul edilmiştir.

Oysa, mahkemece, davalı vekilinin anılan savunması değerlendirilerek, davacıya ait hesaba aktarılan paralar ve bu hesaptan yapılan para çıkışlarının ne şekilde gerçekleştiği, şirket adına bir ödemede kullanılıp kullanılmadığı, gerçektende iddia edildiği gibi davacının çalışanı tarafından zimmete geçirilip geçirilmediği belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 5,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 22.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6200, Karar No: 2018/14967, Tarih: 09.07.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/6200 E.  ,  2018/14967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı iş yerinde tır şöförü olarak çalıştığını, çalışmasını 24.1.2007-12.8.2012 tarihleri arasında yaptığını, davalı iş yerinin eski şöförleri işten çıkarma politikasının olduğunu, bu nedenle sudan nedenlerle müvekkilini işten çıkardığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin haklı nedenle sonlandırıldığını, davacının kullandığı araç ile kural ihlalleri yaptığını bu nedenle şirkete birçok şikayet olduğunu, davacıya uyarı ve kınama cezaları verildiğini, iş akdinin bu sebep ile fesh edildiğini, davacının dava dilekçesinde belirttiği alacakların ödendiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, Mahkeme'nin 2012/883 Esas sayılı kararının temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2014/7163 Esas sayılı ilâmı ile "...Mahkemece bilirkişi incelemesi için gereken giderin yatırılması için davacıya süre verilmesine dair; "1-... Nöbetçi İş Mahkemesine yazılan talimatın beklenilmesine, tanık beyanları verildikten sonra uyap çıktılarının dosyaya eklenerek dosyanın resen seçilecek hesap bilirkişisinine tevdiine, bilirkişi için 300,00 TL ücret takdirine, yatırılan avanstan karşılanmasına, varsa eksik avansın davacı tarafça tespit edilerek iki haftalık kesin süre içerisinde tamamlattırılması ihtar olunur. (ihtar edildi)..." şeklinde ara karar kurulduğu anlaşılmıştır. Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davacının talep ettiği alacak miktarlarının belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiği, davacıya bilirkişi giderini yatırması için süre verildiği, buna rağmen davacının istenen gideri yatırmadığı ve bilirkişi incelemesi yaptırılamadığı, davacının taleplerini ispatlamak zorunda olduğu, davacının üzerine düşen ispat yükümlülüğünü yerine getirmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Bilirkişi ücretini yatırması için davacıya süre verilmesine dair ara kararın HMK'na uygun olmadığı görülmüştür. Öncelikle, yatırılması istenen giderin nereye yatırılması gerektiği ara kararda belirtilmemiştir. İkinci olarak yatırılması istenen giderin verilen kesin süre içinde yatırılmaması halinde bunun hüküm ve sonuçları ara kararda yer almamıştır. Dava açarken yatırılan gider ile yargılama sırasında davacıdan bilirkişi incelemesi yaptırılması için istenen gider bir birinden farklı iki usul işlemidir. Dava açarken istenen gider, gider avansı olduğu halde, yargılama sürerken bilirkişi incelemesi yaptırılması için istenen gider delil ikamesi avansıdır. Bu iki usul işlemi HMK'da farklı maddelerde düzenlenmiş olup hüküm ve sonuçları bir birinden farklıdır. Gider avansı HMK'nun 120. maddesinde, gider avansının dava şartı olduğu aynı yasanın 114. maddesinde, dava şartının bulunmamasının hukuki sonuçları ise aynı yasanın 115. maddesinde düzenlenmiştir. Delil ikamesi avansı ise HMK'nun 324. maddesinde düzenlenmiştir. Gider avansının yatırılmış olması bir dava şartı olup gider avansının yatırılmaması durumunda dava, dava şartı yokluğundan usulden reddedilir. Delil ikamesi avansının yatırılmaması durumunda ise talep olunan delilin ikamesinden vazgeçilmiş sayılır. Gider avansı kalemleri içinde, delil ikamesi avansı kalemlerinin bulunmaması gerekir. Bir başka anlatımla, gider avansı hesaplanırken, delil ikamesi avansında yer alan kalemler (örneğin bilirkişi ücreti, keşif gideri) gider avansı hesabına dahil edilmemelidir. Bu nedenle, somut olayda mahkemece davacıdan istenen bilirkişi ücreti gider avansı olmayıp, delil ikamesi avansıdır. Az önce de belirtildiği üzere delil ikamesi avansının yatırılmamasının hüküm ve sonuçları, gider avansının yatırılmaması hüküm ve sonuçlarından farklıdır

. Bir başka anlatımla, gider avansı hesaplanırken, delil ikamesi avansında yer alan kalemler (örneğin bilirkişi ücreti, keşif gideri) gider avansı hesabına dahil edilmemelidir. Bu nedenle, somut olayda mahkemece davacıdan istenen bilirkişi ücreti gider avansı olmayıp, delil ikamesi avansıdır. Az önce de belirtildiği üzere delil ikamesi avansının yatırılmamasının hüküm ve sonuçları, gider avansının yatırılmaması hüküm ve sonuçlarından farklıdır. Özetle, Mahkemece davacıdan istenen giderin yatırılmasına ilişkin davacıya süre verilmesine dair ara kararda; istenen giderin gider avansı mı yoksa delil ikamesi avansı mı olduğu açıkça belirtilmelidir. İstenen giderin miktarı net olarak kararda yer almalıdır. İstenen giderin nereye ve hangi süre içerisinde yatırılması gerektiği açıkça yazılmalıdır. Verilen sürenin kesin olup olmadığı ara kararında açıkça belirtilmelidir. Verilen kesin süre içerisinde giderin yatırılmaması durumunda bunun hüküm ve sonuçları açıkça ve tek tek ara kararda yazılmalıdır. Verilen kesin süre içerisinde giderin yatırılmaması durumunda bunun hüküm ve sonuçlarının açıkça ve tek tek davacıya (ya da vekiline) anlatıldığı da ara kararda yer almalıdır. Bu anlatılanlar ışığında, mahkemece davacıdan istenen giderin yatırılmasına ilişkin davacıya süre verilmesine dair ara kararın HMK'na uygun olmayıp, bu ara karara dayanarak davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir..." gerekçesi ile bozulduğu, bozmaya uyulduğu, davacının davalı iş yerinde 24/01/2007-11/08/2012 tarihleri arasında tır şoförü olarak çalıştığı, buna göre kıdem süresinin 5 yıl, 6 ay, 17 gün olduğu, dinlenen tanık beyanları, dosyaya ibraz edilen emsal müzekkere cevapları dikkate alınarak sosyal yardımlarla beraber giydirilmiş brüt ücretinin 3.687,12TL olduğu, davacı işçinin davalı işverenlik işçisi olarak çalışmakta iken iş akdinin sona erdiği, bu hususta taraflar arasında herhangi bir ihtilaf mevcut olmadığı, ihtilafa konu hususun, feshin haklı olup olmadığı ve tazminat ödemesini gerektirip gerektirmediği noktalarında toplandığı, 4857 sayılı Yasa'nın 20/2

.687,12TL olduğu, davacı işçinin davalı işverenlik işçisi olarak çalışmakta iken iş akdinin sona erdiği, bu hususta taraflar arasında herhangi bir ihtilaf mevcut olmadığı, ihtilafa konu hususun, feshin haklı olup olmadığı ve tazminat ödemesini gerektirip gerektirmediği noktalarında toplandığı, 4857 sayılı Yasa'nın 20/2. maddesinde açıkça feshin geçerli veya haklı nedenlere dayandığının ispat külfeti davalı işverene verildiği, bu kapsamda davalı işverenin, feshin geçerli veya haklı sebeple gerçekleştirliğini, kaçınılmaz olduğunu, feshin son çare olması ilkesine uyulduğunu ve fesih için gerekli usul işlemlerinin eksiksiz yerine getirildiğini ispatlaması gerektiği, somut olayda davacının, işverenin iş akdini haksız feshettiği iddiasına karşılık davalı işveren davacının 10/08/2012 tarihinde kullanmakta olduğu araçla kural ihlali yaptığı ve kendisinin ve diğer sürücülerin can güvenliğini tehlikeye attığını, davacının savunmasının inandırıcı bulunmadığını daha önce de aynı şekilde ihlaller yaptığını bu nedenle iş akdinin haklı neden ile feshettiğini bildirmiş isede davacının söz konusu olayla ilgili olarak alınan savunmasında iddia edilen olayda kendi kusuru olduğunu kabul etmediği, olayla ilgili olarak 3. bir kişi tarafından bildirilen şikayet maili dışında başkaca herhangi bir tutanak, olayı gören bir kişi yada ve sair delil bulunmadığı, sadece bir şikayet mailinin iş verenin haklı feshinde ispat için yeterli delil olmadığı, ispat yükü üzerinde olmasına rağmen davalı iş veren tarafından davacının iddia edilen olayda kusurlu olduğunun ve feshin haklı nedenle yapıldığının ispat edilemediği, bu nedenle iş akdinin davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanacağı şekilde feshedildiği sonucuna varıldığı, davacı fazla ... ve genel tatil, hafta tatili ücreti alacağı talebinde bulunduğu, duruşmada dinlenen tanıklar, işyerinde fazla mesai ve genel tatillerde ... yapıldığını beyan ettiklerinden davacı bu husustaki iddiasını ispat ettiği, davalı işveren ise ispat edilen iş bu ... ücretlerinin ödendiğini yazılı delille ispat edemediğinden, tanık beyanları dikkate alınarak belirlenen haftalık 10,5 saat üzerinden fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacağı ve hafta tatili ücreti taleplerinin hüküm altına alınmasına karar verildiği, ancak bu alacak kalemleri için işçinin raporlu, mazeretli, izinli olduğu günler ile çalışılmayan günler gözönünde bulundurularak takdiren %30 oranında indirim yapılmak suretiyle kısmen kabul kararı verildiği, davacı işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada Mahkeme tarafından ne miktarda indirim yapılacağı bilinemediğinden talebin reddedilen kısmı yönünden davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmediği, davacı vekilinin, müvekkilinin 2012 yılı Ağustos ayına ilişkin 12 günlük ve 2012 Temmuz ayına ilişkin ücretinin ödenmediğini beyan ettiği, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 37

. maddesi hükmüne göre ücret ödemelerini yaptığını ispat yükü kendisinde bulunan işverenin, ücret bordrolarını eksiksiz şekilde düzenleyip saklaması ve bordrolardaki ücreti ödediğini, işçinin imzası veya banka kayıtlarıyla ispat etmesi yasal zorunluluk olduğu, somut olayda ise, davalı tarafça dosyaya, davacının talep ettiği ücret ödemelerinin yapıldığını gösterir herhangi bir belge sunulmadığı görülmekle davacının talep ettiği işbu alacak kalemine hak kazandığı, yıllık izin ücret talebi bakımından, davalı tarafça dosyaya herhangi bir delil bildirilmediği, ibraz edilen resmi kayıtlara göre davacının yıllık izinlerini hak ettiği, incelenen bilgi ve belgeler ile dosyaya ibraz edilen bilirkişi raporuna göre davacının kullanamadığı ve karşılığı ücretinin de ödenmediği toplam 47 gün izni olduğu tespit edildiği, her ne kadar davacı vekili tarafından dosyaya ibraz edilen yıllık izin formlarının davacının izin talebine ilişkin belgeler olup, izinlerin kullanıldığına ilişkin belgeler olmadığı ve altındaki imzalarında müvekkiline ait olmadığını bildirmiş ise de izin belgelerinden 06/02/2010 ve 01/02/2010 tarihli izin formlarında davacının izinlerini kullandığına ilişkin beyanlarının bulunduğu, altındaki imzaların davacıya ait olup olmadığı yönünde imza incelemesi yaptırılması istense de buna ilişkin delillerin davacı tarafından ibraz edilmediği, mevcut delil durumuna göre bu izin belgelerindeki toplam 23 günün davacı tarafından kullanıldığının, diğer izin belgelerinin izin talep belgeleri olduğu iznin kullanıldığını göstermediğinin kabul edildiği, bilirkişi incelemesi yaptırıldığı, mübrez 19/08/2016 tarihli kök ve 10/04/2017 tarihli ek raporunda davacının ... süresi ile kurum kayıtlarını, dosyadaki beyan ve belgeleri değerlendirerek davacının hak kazandığı alacaklarının hesaplandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında bozmadan sonra ıslah yapılıp, yapılamayacağı ihtilaflıdır.

Bozmadan sonra ıslah yapılıp, yapılamayacağı hususunda Yargıtay Hukuk Daireleri arasındaki içtihat uyuşmazlığının giderilmesi amacı ile içtihatların birleştirilmesi gündeme gelmiş, konu Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunda değerlendirilmiş ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu' nun 06.05.2016 tarihli ve 2015/1 Esas 2016/1 Karar sayılı kararı ile “ Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04.02.1948 tarih ve 1944/10 Esas 1948/3 Karar sayılı YİBK.nın  değiştirilmesine gerek olmadığına” karar verilmiştir.

Yargıtay Kanunu'nun 45/5. maddesi “İçtihadı birleştirme kararlarının benzer hukuki konularda Yargıtay Genel Kurullarını, Dairelerine ve Adliye Mahkemelerini bağlayacağı” hükmünü içermektedir.

Yargıtay Kanunu'nun 45/5. maddesi karşısında “Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu' nun bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına ilişkin 06.05.2016 tarihli ve 2015/1 Esas 2016/1 Karar sayılı kararına göre bozmadan sonra yapılan ıslaha değer verilmesi hatalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, bozma sorasında yapılan ıslaha göre hüküm kurulması hatalıdır. Bozma sonrasında yapılan ıslah gözetilmeksizin dava dilekçesindeki miktarlar gözetilerek karar verilmelidir.

3-Fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti açısından bilirkişi raporundaki değerlendirmeler hatalıdır.

Hükme esas bilirkişi raporundaki değerlendirmeler hatalıdır. Şöyle ki; bilirkişi raporunda bahsedilen 2011 yılı Kasım ve Aralık aylarının bordrolarındaki hafta tatili, ulusal bayram genel tatil, yıllık izin ücreti gibi tahakkuklar sadece ayın içindeki günlerin ayrıştırılarak gösterilmiş halidir, yani hileli değildir. Bu tahakkuklar zamlı tahakkuklar da değildir, bu tahakkuklar, kanunen ödenmesi gereken ... günleri ile çalışmasa da normal aylık ücretin içinde ödenmesi gereken hafta tatili, ulusal bayram genel tatil, yıllık izin olarak gösterilen günlerin kanunen çalışmasa da ödenen normal maaş içindeki karşılıklarıdır. Bir diğer deyişle, o ayın içindeki normal ... günleri, hafta tatili günleri, ulusal bayram genel tatil günleri, yıllık izin günleri ayrıştırılarak kendi adları altında gösterilmiştir. Nitekim bu günler için yapılan tahakkukların toplamı o ay için bordrodaki ücret miktarına göre alması gereken normal maaşa tekabül etmektedir. Bu aylarda 9 ve 13 saat fazla mesai şeklinde fazla mesailerin tahakkukları 1,5'ar yevmiye üzerinden fazla mesai tahakkuku bulunmaktadır ve neticeten ödenen miktar da değişmektedir.