muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/619, Karar No: 2019/7478, Tarih: 25.11.2019

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, dava konusu başvuru kapsamında 30, 35, 38, 41, 43. sınıftaki mal ve hizmetler bulunurken itiraza mesnet markaların 29, 30. sınıflardaki mal ve hizmetleri kapsadığı, davaya konu marka başvurusu kapsamındaki toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri emtiası ile mesnet markalarda tescilli “glikoz” emtiasının aynı türden, başvuru markasının 30.14 alt grubunda yer alan mallar ile mesnet markalarda tescilli “fındık, fıstık, üzüm gibi kuruyemişler” mallarının ve başvuru markasının 35.05 alt grubunda yer alan “müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için; kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar; kuru yemişler. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. hububattan (tahıl) imal edilmiş çerezler, patlamış mısır, yulaf ezmeleri, mısır cipsleri, kahvaltılık hububat ürünleri, işlemden geçirilmiş buğday, arpa, yulaf , çavdar, pirinç mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” hizmetlerinin mesnet markalar ile benzer mal ve hizmetlere ilişkin olduğu, başvuru kapsamında yer alan diğer gıda emtialarına ilişkin 30. sınıfa dahil mallar açısından taraf markalarının malları arasında düşük/orta düzeyli benzerlik olduğu, 35. sınıfın son alt sırasındaki gıda emtialarının satışına dair hizmetler ve 43. sınıfın 01. alt sırasındaki yiyecek-içecek hizmetleri yönü ile de taraf markalarının mal/hizmetleri arasında da düşük/orta düzeyli benzerlik bulunduğu, bu nedenle Markalar Dairesi ve YİDK tarafından başvuru kapsamından çıkarılan yukarıda sayılan emtiaların satışlarına dair hizmetlere ilişkin de markalar arasında iltibasın söz konusu olabileceği, başvuru konusu "Nostalci" ibaresi ile itiraza dayanak "NOSTALJİ", "NOSTALJİK" ibareli markaların tek harf farklılıkları olsa da telaffuz edilme şekillerinin aynı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile TPMK YİDK'nın 2016-M-2588 sayılı kararının 35. sınıfta yer alan "müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar, kuruyemişler, toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri, hububattan (tahıl) imal edilmiş cerezler, patlamış mısır, yulaf ezmeleri, mısır cipsleri, kahvaltılık hububat ürünleri, işlemden geçirilmiş buğday, arpa, yulaf, çavdar, pirinç mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)" mal ve hizmetleri yönünden kısmen iptaline, 2015/04819 sayılı markanın YİDK'nın iptaline konu olan ve 35. sınıfta yer almakla sayılan hizmetler yönünden kısmen hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir

. sınıfta yer almakla sayılan hizmetler yönünden kısmen hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir. Karara karşı davalı Kurum vekili ve davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı Kurum vekili ve davacı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ile davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Kurum ve davacıdan ayrı ayrı alınmasına, 25/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4664, Karar No: 2014/7624, Tarih: 29.12.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/4664 E.  ,  2014/7624 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Antalya 1. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :28.11.2012

Numarası :2010/340-2012/499

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ..... ile davalı vekili Avukat ..... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup menfi tespit, istirdat ve maddi tazminatın tahsili istemiyle açılmış; mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasında 29.03.2005 - 11.04.2005 - 27.01.2005 - 06.01.2005 - 05.04.2005- 08.04.2005 - 16.04.2005 - 09.05.2005 - 12.05.2005 - 17.05.2005 - 20.05.2005 - 25.05.2005 tarihli fide sipariş sözleşmeleri yapılmıştır. Davalı yüklenici, yanlar arasındaki sözleşmeler gereğince, davacıya ait domates tohumlarını alıp yetiştirerek fide haline getirme işini üstlenmiştir.

Davacı iş sahibi, davalı yüklenicinin yetiştirdiği fidelerin toprağa dikildikten sonra kuruduğunu, yaptırılan tespitte görülen olumsuzlukların dikim hatası veya tarla ve doğa koşullarından kaynaklanmadığını, fideler üzerinde yaptırılan tespitte fidelerde “clavibacter michiganenese” hastalığının teşhis edildiğini, davalının tamamen kusurlu olduğunu belirterek heba olan tohumların bedelini ve mahrum kaldığı kâr sebebi ile uğradığı zararın tahsilini, davalı adına keşide edilen çekler ile ilgili borçlu olmadıklarının tespitini, Antalya 2. İcra Müdürlüğü’nün 2006/7182 sayılı dosyasında haksız yere ödenen 7.400,00 TL’nin istirdatını talep etmiştir.

Dosyada mevcut raporlarda; dosya içerisinde bulunan ve aynı konu ile ilgili olarak daha önce açılıp açılmamış sayılmasına karar verilen Antalya 6. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2010/59 esas sayılı dosyasında bulunan 14.01.2008 tarihli üç ziraat mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen rapordaki görüşlerin benimsendiği belirtilmiştir. 14.01.2008 tarihli raporda; problemin kaynağını oluşturan hastalıkla bulaşık kusurlu tohumu temin etme sorumluluğunun davacıya, hastalıkla bulaşık tohumun temiz olduğuna güvenerek herhangi bir test yaptırmadan fide üretimine alma ve hastalıkla bulaşık fide elde etme sorumluluğunun davalıya ait olduğu, taraflarca paylaşılan kusurun var olduğu belirtilmiştir. Somut olayda taraflar eşit kusurlu kabul edildiğinden, eşit kusur halinde dahi yüklenicinin müspet zarar niteliğindeki kâr kaybı alacağını isteyemeyeceği gözden kaçırılarak yazılı şekilde kâr kaybına hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş tohum bedeli ve nakliye bedeli karşılığı 37.291,89 TL’nin %50’si tutarında 18.645,94 TL davacı alacağından yetiştirme masrafı olan 17.587,74 TL’nin mahsubu ile 1058,20 TL ile Antalya 2. İcra Müdürlüğü’nün 2007/7182 esas sayılı dosyasında ödenen 7.400,00 TL olmak üzere toplam 8.458,20 TL’nin 16.09.2005 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda ticari faizi ile birlikte tahsiline, 23.09.2005, 02.10.2005, 11.10.2005 tarihli çeklerden dolayı borçlu olunmadığının tespitine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yanlış değerlendirme sonucunda hesaplamaya mahrum kalınan kâr bedeli de dahil edilerek bakiye 16.417,88 TL’nin 16.09.2005 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda ticari faizi ile birlikte tahsiline, 23.09.2005, 02.10.2005, 11.10.2005 tarihli çeklerden borçlu olunmadığının tespitine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte belirtilen nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan sebeplerle diğer temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davalı yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 29.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6919, Karar No: 2014/12066, Tarih: 30.06.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/6919 E.  ,  2014/12066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalılardan ... adına ruhsatlı bulunan ... Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'ni 01/06/2009 tarihli protokol ile 150.000-TL karşılığında satın aldığını, devir bedelinin ödenme şeklinin devralınan işletmenin 3. kişi kurum veya kişilere borçlarının ödenmesi olarak kararlaştırıldığını, ... tarafından çıkarılan alacaklı listesine göre resmi kurumlara borcun 90.000-TL, özel kişi ve kurumlara ise 60.000-TL olduğunu, bu miktarlar dışında herhangi bir talepte bulunulamayacağını, anlaşmaya uygun şekilde SGK, Vergi ve özel kişilere olan borçların müvekkili tarafından ödenmeye başlandığını, ancak kamu kurumlarına ve özel kişilere olan borçların davalılarca beyan edilen miktardan çok daha fazla olduğunun ortaya çıktığını, bu nedenle sözleşme bedeli olan 150.000-TL'yi aşan ve ödenmek zorunda kalınan toplam 58.422-TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...; davacının bahsi geçen Rehabilitasyon Merkezini iddia ettiği gibi kendisinden değil, diğer davalı ...'den 08/07/2009 tarihinde Noter'de yapılan işletme hakkının devri sözleşmesi ile devraldığını, davacının piyasaya verdiği senetleri hata ve yanılgıyla verdiğini ve 3 sene sonra haksız olarak kendi hatasına dayanarak böyle bir dava yoluna gittiğini, SGK, Vergi ve kişi borçlarının davacının iddia ettiği kadar olmadığını, toplam borcun 73.585-TL olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ...; davacının bahsi geçen Rehabilitasyon Merkezini iddia ettiği gibi ...'tan değil, kendisinden 08/07/2009 tarihinde Noter'de yapılan işletme hakkının devri sözleşmesi ile devraldığını, davacının piyasaya verdiği senetleri hata ve yanılgıyla verdiğini ve 3 sene sonra haksız olarak kendi hatasına dayanarak böyle bir dava yoluna gittiğini, SGK, Vergi ve kişi borçlarının davacının iddia ettiği kadar olmadığını, toplam borcun 73.585-TL olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ...; davayla hiçbir ilgisinin olmadığını, davacının rehabilitasyon merkezini kimlerden devraldığının noter senedinde açıkça belli olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ...; davayla hiçbir ilgisinin olmadığını, davacının rehabilitasyon merkezini kimlerden devraldığının noter senedinde açıkça belli olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve dosya kapsamına göre; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 202. maddesi uyarınca bir işletmeyi aktif ve pasifleri ile devralan kişinin işletmedeki borçlardan sorumlu olduğu, basiretli bir iş adamı gibi hareket etmesi beklenen tacirin, devraldığı işletmenin aktif ve pasiflerini, fiili ve hukuki durumunu iyi araştırması ve sonuçlarını öngörmesi gerektiği, davacı yanın, davalılar ile protokol imzaladığını, tüm alacaklıların ve borçların davalılar tarafından yanlış şekilde beyan edildiğini belirttiği, ancak davacının protokol imzaladığı kişinin davalı ... olmasına rağmen, protokol tarihine ve noterde yapılan sözleşme tarihine göre işletmenin sahibinin diğer davalı ... olduğu, davacının bir takım el yazısı notlarına itibar ederek işletme hakkında yeterli araştırma yapmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 30.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14055, Karar No: 2020/17661, Tarih: 01.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/14055 E.  ,  2020/17661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Oluşa, dosya kapsamına, Tanık Işıl ve katılanın soruşturma aşamasındaki beyanlarına, ve bu beyanları doğrular nitelikteki doktor raporunda mağdurun "sağ orbita altında hassasiyet" oluşacak şekilde yaralandığının belirtilmesine göre, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

2) Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının “dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası”na ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesinin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12811, Karar No: 2011/16019, Tarih: 29.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/12811 E.  ,  2011/16019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/06/2009 gün ve 2008/28-2009/166 sayılı kararı onayan Daire’nin 18.05.2011 gün ve 2009/13165 - 2011/6105 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin TPE nezdinde “Tekirdağ Göbek Rakısı” ibareli markanın tescili için 2006/46447 kod numarası yaptığı başvurunun TPE YİDK’nun 2007-M-6581 sayılı kararıyla 556 sayılı KHK’nın 7/I-a ve c bentleri uyarınca nihai olarak reddedildiğini, 556 sayılı KHK’nın 7/I-a maddesi açısından bakıldığında “Tekirdağ Göbek Rakısı” ibaresinde geçen Tekirdağ sözcüğünün müvekkilinin ürettiği rakıyı diğerlerinden ayırt etmeyi sağlayacak nitelikte olduğunu, üzerinde kullanılacağı rakının Tekirdağ’a özgü olduğunu, hammaddelerin ve özelliğini veren diğer maddelerin Tekirdağ’dan temin edildiğini gösterdiğini, İzmir, Tekirdağ Rakısı, Burgaz, Beylerbeyi gibi il ve ilçe isimlerinin birçok gıda için TPE tarafından marka olarak tescil edildiğini, müvekkilinin “Tekirdağ Rakısı, Tekirdağ Rakısı Altın Seri, Tekirdağ Rakısı Gümüş Seri, Tekirdağ Rakısı Platin Seri, Tekirdağ Sakızlı, Tekirdağ Sakızlı Anason Aromalı Distile İçki, Tekirdağ Sakızlı Anason Aromalı Distile Alkollü İçki, Tekirdağ Sakızlı Distile İçki” ibareli markaların sahibi olduğunu, 556 sayılı KHK’nın 7/I-c maddesi açısından marka başvurusuna konu işaretin esas ve ayırt edici unsurunun “göbek” ibaresi olmayıp “Tekirdağ” ibaresi olduğunu ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptali ile dava konusu işaretin marka olarak tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davacının tescilini talep ettiği işaretin “Tekirdağ Göbek Rakısı” ibareli olup Tekirdağ ilinin Tekirdağ rakısı ile ünlü olan bir ilimiz olduğu, “Tekirdağ Rakısı” ibaresinin daha önce başkası tarafından tescil ettirilip daha sonra davacının mülkiyetine geçtiği, başvuru konusu işaretin esas unsurunun “göbek” kelimesi olduğu, dava konusu işaretin 556 sayılı KHK’nın 7/I-c hükmü karşısında tescilinin mümkün bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair tesis edilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 29.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9672, Karar No: 2016/9504, Tarih: 09.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/9672 E.  ,  2016/9504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 62, 52 ve 58. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 5.000 TL adli para cezas, tekerrür

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun çalıştığı işyerine gelen sanığın 15 TL 'ye halı alacağını belirtip 100 TL para verdiği, para üstünü aldıktan sonra, mağduru lafa tutup verdiği 100 TL parayı da istediği iddia ve kabul edilen olayda;

Toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09/11/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1082, Karar No: 2020/11463, Tarih: 08.07.2020

**7. Ceza Dairesi         2020/1082 E.  ,  2020/11463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat, nakil aracının müsaderesine yer olmadığına, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Katılan ... İdaresi vekilinin beraat eden sanıklar ... ile ...'a yönelik temyiz talebinin yapılan incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA;

2- Katılan ... İdaresi vekilinin beraat eden sanık ...'ya yönelik temyiz talebinin yapılan incelemesinde;

Olay tarihinde kolluk ekiplerince edinilen istihbarata dayanarak alınan arama kararına istinaden sanık ...'nun kullandığı araçta sanık ...'ya ait 20.150 kg kaçak çayın ele geçtiği olayda, sanık ...'nun ele geçen çayın başka bir dosyada kendisine yedi emin olarak teslim edilen çayların bir kısmını Adana'da ki depoya nakletmek isterken yakalandığını savunmuş ise de, dosya içerisinde yer alan Çaykur İşletmelerinden alınan analiz raporunda sanıktan yakalanan 20.150 kg çaydan alınan numune ile, kendisine yediemin olarak teslim edilen 500 ton çaydan alınan numunenin yapılan karşılaştırmasında; ''her iki çayın BOP tipi düşük kaliteli çay olduğunu ancak, çayların dem rengi, burukluk, dolgunluk, posa rengi ve kokusu ile dem aroması açısından farklı olduğunu, bu nedenle söz konusu çayların farklı olduğunu'' belirtmesi keza sanığın söz konusu çayların nakledilmesi için geçerli sebebinin bulunmaması karşısında sanığın sübut bulan atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi;

Yasaya aykırı olup, katılan ... İdaresi vekilinin sanık ...'ya yönelik temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.