muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/9295, Karar No: 2010/4878, Tarih: 04.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/9295 E.  ,  2010/4878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Manavgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.11.2007 tarih ve 2005/93 - 2007/481 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 04.05.2010 gününde davalı avukatı ... gelip, davacı avukatı tebliğe rağmen gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 04.05.2001 tarihinde dava dışı ... İnşaat A.Ş.'nin ana bayiliğini devretmek için 18.117 USD tutarında müvekkilinden para aldığı halde edimlerini yerine getirmediğini, ihtarnameden de sonuç alınamadığını, ana bayii dava dışı şirketten bayilik ile ilgili malları alamadığı için suç duyurusunda bulunan ve bu malları müvekkiline teslim edemeyen ve teslim etmesi de mümkün olmadığı anlaşılan davalının tahsil ettiği 18.117 USD'ni iade etmesi gerektiğini ileri sürerek, bu meblağın faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, iddia edilen sözleşmeyi imzaladığını ancak dava dışı RCD A.Ş.'nden aldığı bayilik haklarının tamamını sözleşmenin tarafı dava dışı ... İnşaat Ltd. Şti'ne devrettiğini, bunun dışında kendisine yüklenen bir edim bulunmadığını, devir alan şirketin iki ortağından bir olan davacının yıllar sonra bu davayı açtığını, devir alan şirkete hatır için verdiği çekler nedeniyle de alacağı bulunduğunu, davanın zamanaşımına uğradığını davacı sözleşmenin tarafı olmadığından, dava açma hakkı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre bayilik devir sözleşmesinde devir alan olarak davacının devir eden olarak davalının imzası bulunduğu ve davalının davacıdan 18.117 USD aldığı, ancak davalının bayiliğe ilişkin malları teslim etmediği bu edimini yerine getirmeyen davalının aldığı parayı iade ile yükümlü olduğu, ihtara rağmen davalının ödeme yapmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalının bayilik haklarının devir alınması amacıyla davalıya ödediği iddia edilen devir bedelinin, gerçekleşmeyen devir nedeniyle istirdadı istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalının bayilik haklarının devir alınması amacıyla davalıya ödediği iddia edilen devir bedelinin, gerçekleşmeyen devir nedeniyle istirdadı istemine ilişkindir.

Her ne kadar devir sözleşmesinde, devir eden davalı "Bayilik haklarımı (dava dışı) Eko Ltd. Şti'ne 34.234 USD karşılığında devrettim. Şirket üyelerinden ... Kavlak'tan (davacı) 18.117 USD, diğer üye Özge Bıyıkoğlu'ndan (dava dışı) 18.117 USD peşin aldım" demiştir."Bayilik devir alanlar" ifadesiyle sözleşmeye imza atan ... ve ..., "Eko Ltd. Şti. üyeleri olarak her ikimiz eşit olarak toplam 36.234 USD ödeyerek davalının (dava dışı şirketin) bölge bayiliğini devir aldık" demiştir.

Hükme esas bilirkişi raporunda, özel yakıt sistemi ile ilgili bayiliğin gerektirdiği malları sipariş formu ile dava dışı ana şirketten isteyen davalının anılan meblağı yatırdığı halde malları alamadığı, şirket aleyhine davalının bu yüzden suç duyurusunda bulunduğu, dolayısıyla soyut devrin bir anlam ifade etmediği, malların teslim edilmemesi nedeniyle soyut devrin dahi esasen gerçekleşmediği sonucuna varılmıştır. Suç duyurusu üzerine başlatılan ceza soruşturması sonunda hukuki uyuşmazlık bulunduğu gerekçesiyle takipsizlik kararı verilmiştir. Davalı, sözleşmeyi imzaladığını cevap dilekçesinde kabul ettiğine ve bu nedenle parayı aldığı sabit olduğuna, maları şirkete teslim edemediğine, dava davacının kendi adına verdiği vekaletname ile açıldığına göre, davalının ortağı olduğu şirkete borç verme amacıyla devir bedelinin yarısını ödeyen davacının kendisinin ödediği meblağı işletme devrinin gerçekleşmemesi nedeniyle istirdada hakkı olduğunun kabulü gerekir. Davalının şirkete karşı edim üstlendiğine ve davayı şirketin açması gerektiğine ilişkin savunması ve temyiz itirazları, paranın yarısını davacıdan tahsil etmesi ve ortakların kişisel olarak sözleşmeyi imzalamaları karşısında isabetli değildir. Mahkemece de bu gerekçelerle aynı sonuca varılmıştır.

Bu durumda, bu açıklamalara ve dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 9.44.80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11068, Karar No: 2019/15764, Tarih: 12.09.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/11068 E.  ,  2019/15764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Soruşturma aşamasında beyanına başvurulan tanık ...'nın, mağdurun darp edilmesi eylemine ilişkin herhangi bir anlatımı olmadığından tebliğnamenin bu husustaki düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Oluşa, tüm dosya kapsamına, mağdurun 01.06.2015 tarihinde kollukta, sanığın kafası ile burnuna vurarak yaraladığını ifade etmesine ve beyanını destekleyen Nevşehir Adli Tıp Şubesinin 06.07.2015 tarihli raporunda, ''nazalde fraktür mevcut olup, kemik kırığının hayati fonksiyonlarına etkisi hafif (1.) derecedir.'' şeklindeki tespite göre; sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, mağdurun, nişanlısı olan sanığı suçtan kurtarmaya yönelik huzurda alınan beyanına itibar edilerek yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5178, Karar No: 2024/3388, Tarih: 10.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/5178 E.  ,  2024/3388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/702 değişik iş

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hırsızlık, mala zarar verme, kamu malına zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal etme ve muhtelif suçlardan Ankara 1. İnfaz Hâkimliğinin 29.09.2021 tarihli ve 2021/11638 Esas, 2021/11684 Karar sayılı içtima kararı ile 44 yıl 112 ay 142 gün hapis cezasına hükümlü ...'in, bu cezasının infazı sırasında açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinde bulunması üzerine, hükümlünün yasal şartları taşımadığı gerekçesiyle açık ceza infaz kurumuna ayrılmasının uygun olmadığına dair Eskişehir H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 23.02.2022 tarihli ve 2022/1707 sayılı kararına karşı yapılan şikâyetin kabulü ile anılan kararın iptaline ilişkin Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğinin 10.03.2022 tarihli ve 2022/2295 Esas, 2022/2695 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.03.2022 tarihli ve 2022/702 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 09.05.2023 tarihli ve 94660652-105-26-16210-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.06.2023 tarihli ve 2023/57485 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuryet Başsavcılığının, 16.06.2023 tarihli ve 2023/57485 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 09.05.2023 tarihli ve 94660652-105-26-16210-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.06.2023 tarihli ve 2023/57485 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuryet Başsavcılığının, 16.06.2023 tarihli ve 2023/57485 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, hükümlünün 18 yaşından önce işlemiş olduğu suçlar sebebiyle çocuk eğitimevi yerine kapalı ceza infaz kurumunda cezasının infazına başlanması sebebiyle lehine hükümlerden yararlanarak açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinde bulunması üzerine, Eskişehir H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığınca yapılan değerlendirme neticesinde, hükümlünün 18 yaşından sonra işlemiş olduğu suçlar sebebiyle aldığı cezalara ilişkin infazı devam eden mahkûmiyetlerinin olduğu, kapalı ceza infaz kurumunda geçirmesi gereken sürenin henüz tamamlanmadığı, koşullu salıverilme tarihine beş yıldan fazla süre olduğundan bahisle açık ceza infaz kurumuna ayrılmasının uygun olmadığı gerekçesi ile talebinin reddine karar verildiği, hükümlünün anılan karara yönelik şikâyeti sebebiyle Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğince yapılan inceleme sonunda, hükümlünün içtima kararı kapsamında yer alan ve 18 yaşını doldurmadan önce işlediği cezalarını açık kurumda infaz etmesi gerektiği ancak firar etmiş olması sebebi ile kapalı kuruma iade edilmesi sonrası hakkında verilen disiplin cezasının infazından sonra yasal kaldırma süresi tamamlandıktan sonra hükümlünün yeniden firar edip etmeyeceği yönünde değerlendirme yapılarak sonucuna göre açık kuruma ayrılıp ayrılmayacağı hususunda karar alınması gerekirken bu hususlar değerlendirilmeden hükümlünün açık kuruma ayrılma şartlarını taşımadığı yönünde değerlendirme yapılmasını kanuna aykırı görerek hükümlünün şikâyetinin kabulüne hükmettiği, Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğinin 10.03.2022 tarihli kararına karşı yapılan itirazın ise mercii Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.03.2022 tarihli kararı ile reddedildiğinin anlaşıldığı,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un,

"Çocuk kapalı ceza infaz kurumları" başlıklı 11 inci maddesinde, "(1) Çocuk tutukluların ya da çocuk eğitimevlerinden disiplin veya diğer nedenlerle kapalı ceza infaz kurumlarına nakillerine karar verilen çocukların barındırıldıkları ve firara karşı engelleri olan iç ve dış güvenlik görevlileri bulunan, eğitim ve öğretime dayalı kurumlardır.

(2) Oniki-onsekiz yaş grubu çocuklar, cinsiyetleri ve fizikî gelişim durumları göz önüne alınarak bu kurumların ayrı ayrı bölümlerinde barındırılırlar.

"Çocuk kapalı ceza infaz kurumları" başlıklı 11 inci maddesinde, "(1) Çocuk tutukluların ya da çocuk eğitimevlerinden disiplin veya diğer nedenlerle kapalı ceza infaz kurumlarına nakillerine karar verilen çocukların barındırıldıkları ve firara karşı engelleri olan iç ve dış güvenlik görevlileri bulunan, eğitim ve öğretime dayalı kurumlardır.

(2) Oniki-onsekiz yaş grubu çocuklar, cinsiyetleri ve fizikî gelişim durumları göz önüne alınarak bu kurumların ayrı ayrı bölümlerinde barındırılırlar.

(3) Bu hükümlüler, kendilerine özgü kurumun bulunmadığı hâllerde kapalı ceza infaz kurumlarının çocuklara ayrılan bölümlerine yerleştirilirler. Kurumlarda ayrı bölümlerin bulunmaması hâlinde, kız çocukları kadın kapalı ceza infaz kurumlarının bir bölümünde veya diğer kapalı ceza infaz kurumlarının kendilerine ayrılan bölümlerinde barındırılırlar.

(4) Bu kurumlarda çocuklara eğitim ve öğretim verilmesi ilkesine tam olarak uyulur.” şeklinde,

"Çocuk eğitimevleri" başlıklı 15 inci maddesinde, "(1) Çocuk eğitimevleri; çocuk hükümlüler hakkında verilen cezaların, hükümlülerin eğitilmeleri, meslek edinmeleri ve yeniden toplumla bütünleştirilmeleri amaçları güdülerek yerine getirildiği tesislerdir. Bu kurumlarda firara karşı engel bulundurulmaz; kurum güvenliği iç güvenlik görevlilerinin gözetim ve sorumluluğunda sağlanır. (2) Kurum içinde veya dışında herhangi bir eğitim ve öğretim programına devam eden ve onsekiz yaşını dolduran çocukların, eğitim ve öğretimlerini tamamlayabilmeleri bakımından yirmibir yaşını bitirinceye kadar bu tesislerde kalmalarına izin verilebilir. (3) Haklarında tutuklama kararı bulunanlar ile 11 inci madde kapsamına girenler hariç olmak üzere, bu tesislerde bulunan çocuk hükümlüler kapalı ceza infaz kurumlarına gönderilmezler." şeklinde,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin "Çocuk eğitimevinden açık kuruma ayrılacak hükümlüler" başlıklı 7 nci maddesinde, "(1) Çocuk eğitimevinde cezası infaz edildiği sırada eğitime devam etmeyenler on sekiz yaşını bitirdiklerinde, eğitime devam edenler ise yirmi bir yaşını bitirdiklerinde suç türüne bakılmaksızın açık kuruma gönderilir. (Ek cümle: RG-22/8/2015-29453) Açık kuruma gönderilenlerin on sekiz yaşını doldurmadan önce işlediği diğer suçların cezaları da açık kurumlarda infaz edilir." şeklinde düzenlemelerin yer aldığı,

Somut olayda, hükümlü ...'in, ilk defa ceza infaz kurumuna 07.12.2017 tarihinde Sincan 2 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna çocuk hükümlü sıfatıyla alındığı, hükümlünün 18 yaşını doldurmuş olduğu 07.01.2018 tarihi öncesinde "Çocuk Eğitimevi" kurumu kapsamında infaz edilen cezasının bulunmadığı, on sekiz yaşını ikmal ettiği, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 30.09.2021 tarihli müddetnamesine göre koşullu salıverme tarihinin 08.05.2043 tarihi olduğunun anlaşılması karşısında, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 7 nci maddesine göre çocuk eğitimevinde bulunan çocuklardan eğitime devam etmeyenler on sekiz yaşını bitirdiklerinde, eğitime devam edenlerin ise yirmi bir yaşını bitirdiklerinde suç türüne bakılmaksızın açık kuruma gönderilecekleri, anılan düzenlemenin çocuk hükümlünün cezasının infazına çocuk eğitimevinde başlanması ve infazda bir kesinti olmaması hâlinde uygulanabileceği de nazara alındığında, açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımadığı anlaşılan hükümlü hakkında Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğince verilen karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin, “Çocuk eğitimevinden açık kuruma ayrılacak hükümlüler” başlıklı 7 nci maddesi;

(1) Çocuk eğitimevinde cezası infaz edildiği sırada eğitime devam etmeyenler on sekiz yaşını bitirdiklerinde, eğitime devam edenler ise yirmi bir yaşını bitirdiklerinde suç türüne bakılmaksızın açık kuruma gönderilir. (Ek cümle:RG-22/8/2015-29453) Açık kuruma gönderilenlerin on sekiz yaşını doldurmadan önce işlediği diğer suçların cezaları da açık kurumlarda infaz edilir.”

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 07.01.2000 doğumlu olan hükümlünün, 18 yaşından küçük olduğu dönemde ve sonrasında işlediği içtimalı 44 yıl 112 ay 142 gün hapis cezasının infazı amacıyla düzenlenen 30.09.2021 tarihli ve 2021/7-7948 sayılı müddetnameye göre 06.06.2018 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı, şartla tahliye tarihinin 08.05.2043, bihakkın tahliye tarihinin 22.04.2059 olarak belirlendiği görülmektedir.

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 07.01.2000 doğumlu olan hükümlünün, 18 yaşından küçük olduğu dönemde ve sonrasında işlediği içtimalı 44 yıl 112 ay 142 gün hapis cezasının infazı amacıyla düzenlenen 30.09.2021 tarihli ve 2021/7-7948 sayılı müddetnameye göre 06.06.2018 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı, şartla tahliye tarihinin 08.05.2043, bihakkın tahliye tarihinin 22.04.2059 olarak belirlendiği görülmektedir.

4. Hükümlünün 10.07.2017 tarihinde işlediği bir suç nedeniyle tutuklanarak Sincan Çocuk Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna alındığı, tutuklama kararının infazına devam edildiği sırada kesinleşerek gelen 6 ay 20 gün hapis cezasının infazına aynı ceza infaz kurumunda 07.12.2017 tarihinde başlandığı, 08.12.2017 tarihli müddetnameye göre şartla tahliye tarihinin 19.04.2018, bihakkın tahliye tarihinin ise 25.06.2018 olarak tespit edildiği, şartla tahliye tarihinden önce kesinleşerek gelen 5 yıl hapis ve 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükümleri nedeniyle bu cezası ile diğer mahkumiyet hükümlerine konu cezalarının 6 yıl 7 ay 30 gün hapis cezası olarak toplanmasına karar verilmesi sonrası düzenlenen 19.04.2018 tarihli ve 2018/7-741 sayılı müddetnamaye göre şartla tahliye tarihinin 08.03.2022, bihakkın tahliye tarihinin ise 02.08.2024 olarak tespit edildiği, Açık Ceza İnfaz Kurumunda cezasını infaz ettiği sırada 09.05.2018 tarihinde firar ettiği ve 05.06.2018 tarihinde yakalandığı ve kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilen hükümlünün firar ettiği tarihte infaza konu cezaları ile daha sonra kesinleşerek gelen cezalarının birlikte infaz edildiği sırada Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmayı istediği, talebinin İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 23.02.2022 tarihli ve 2022/1707 sayılı kararı ile hükümlünün Çocuk Eğitimevinde infaz edilen cezası bulunmaması nedeniyle Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 7. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gerekçesiyle reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. 07.01.2000 doğumlu olan hükümlünün, 18 yaşını doldurmadan önce işlediği bir suç nedeniyle verilen ve kesinleşen cezasının infazı amacıyla Çocuk eğitimevinde kalmadığı, işlediği suçlar nedeniyle hakkında verilen tutuklama kararları bulunması nedeniyle Çocuk Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunduğu sırada kesinleşerek gelen cezasının infazına 07.12.2017 tarihinde Çocuk Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başlandığı anlaşılmakla, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 7. maddesinin uygulanma koşullarının somut olayda gerçekleşmediği dikkate alınarak hükümlünün talebinin reddi yerine kabulüne dair İnfaz Hakimliğince verilen karara karşı yapılan itirazın reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 25.03.2022 tarihli ve 2022/702 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19947, Karar No: 2012/3097, Tarih: 16.02.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/19947 E.  ,  2012/3097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, kaza sonucu sağ kolunun yaralanması nedeniyle davalı hastanede çalışan diğer davalı doktor tarafından ameliyat edildiğini, ancak ameliyat sonucu iyileşme görülmediğinden başka bir hastanede yeniden ameliyat olduğunu, bu ameliyat sonrasında kaza nedeniyle sağ kolunda sinir kesilmesi olduğunun tespit edildiğini, ilk ameliyatta bu sinirlerin tamiri gerekirken davalı doktorun yalnız dıştan cerrahi müdahale ile yetindiğini ve davalılar tarafından bilgilendirilmediğini bildirerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1000 TL tedavi gideri, 1000 TL çalışma gücünü kaybetmesinden doğan tazminat olmak üzere 2000 TL’nin ve 20.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davadaki ileri sürülüşe ve kabule göre dava temelini vekillik sözleşmesi oluşturmakta olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır (B.K. 386-390). Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de; bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın yaptığı işlemlerin eylemlerin ve davranışlarının özenli olmayışından doğan zararlardan sorumludur. Vekilin sorumluluğu genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır (B.K. 290/2 md). Vekil işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan dahi sorumludur (B.K. 321/1 md). O nedenle vekil konumunda olan doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif dahi olsa sorumluluğunun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor, hastasının zarar görmemesi için mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu, tıbbi açıdan zamanında gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedavi yöntemini de

gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir tercih yaparken de hastasının ve hastalığının özelliklerini gözönünde tutmalı, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmalı, en emin yol seçilmelidir. Gerçekten de hasta, tedavisini üstlenen meslek mensubu doktorundan tedavisinin bütün aşamalarında mesleğin gerektirdiği titiz bir ihtimam ve dikkati göstermesini, beden ve ruh sağlığı ile ilgili tehlikelerden kendisini bilgilendirmesini güven içinde beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, B.K.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise doktor sorumlu tutulmamalıdır.

Her ne kadar mahkemece kusur yönünden alınan bilirkişi raporu hükme dayanak yapılarak dava reddedilmiş ise de; bilirkişi raporunun bir kısım ihtimal ve varsayımlara dayalı olarak düzenlendiği anlaşılmaktadır. Somut olayda davacının kolundaki kesiyi müteakip ilk müdahalenin tıbbi kurallara uygun olduğu belirtilmekle birlikte sinir kesilmesi ihtimaline binaen davacının ileride ne yapacağı ile ilgili doktor önerilerinin yapılıp yapılmadığı asıl uyuşmazlık konusunu oluşturmaktadır. Nitekim bu hususa bilirkişi raporunda da işaret edilmiştir. Böyle olunca mahkemece tarafların bu husustaki delillerinin toplanıp gerektiğinde konusunda uzman üniversite hastanesinden seçilecek kuruldan bilirkişi raporu alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın BOZULMASINA, peşin alınan 18,40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.