muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12948, Karar No: 2018/7313, Tarih: 22.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/12948 E.  ,  2018/7313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/04/2016 tarih ve 2016/95-2016/299 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olduğu anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 20/11/2018 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalı şirkette Haziran 2010 - Nisan 2013 tarihleri arasında görev yaptığını, 01/09/2010 tarihinden itibaren genel müdür olarak atandığını ve 12/05/2012 tarihinde üç yıllığına yönetim kurulu üyesi olarak seçildiğini, genel müdür olarak ilk yıl için Eylül 2010 - Ağustos 2011 dönemi bakımından aylık 20.000,00 TL, sonraki yıllar için yıllık % 10 zamın kararlaştırıldığını, yönetim kurulu üyesi olarak da 2011 yılında yıllık 30.000,00 TL, 2012 yılında da 126.000,00 TL ücret ödeneceğinin belirlendiğini, genel müdür ücret alacağı için yazılı bir sözleşme yapılmadığını, ancak yönetim kurulu üyesi olarak alacağı ücretin şirketin genel kurulunda belirlendiğini, davacının 19/04/2013 tarihli ihtarnameyle, davalı şirketin yönetim kurulu üyeliği ve genel müdürlük görevinden ayrıldığını bildirdiğini, ihtarnamenin 22/04/2013 tarihinde tebliğ alınmasına rağmen davacıya alacağının ödenmediğini ileri sürerek davacının genel müdür ve yönetim kurulu üyesi olarak çalışmalarından kaynaklanan alacaklarının tespitiyle şimdilik 50.000,00 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 20/11/2013 tarihli dilekçesiyle, genel müdürlük ücretini Eylül 2010- Ağustos 2011 arası 12 ay için aylık 20.000,00 TL'den 240.000,00 TL'ye, yönetim kurulu üyesi ücreti için de 2011 yılı için yıllık 30.000,00 TL 2012 yılı için yıllık 126.000,00 TL olacak şekilde 156.000,00 TL'ye artırarak alacağını toplam 396.000,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davacıya sözlü olarak aylık 20.000,00 TL genel müdürlük görevi için ödeme yapılacağının kararlaştırıldığı iddiasının yerinde olmadığını, davalı şirketin % 10 hissesinin hakim ortak tarafından davacıya bedelsiz olarak verildiğini, davacının elde ettiği menfaatin çok büyük olduğunu, bunun yanında maaş ya da ücret ödenmesinin hayatın olağan akışına aykırı bulunduğunu, tüm çalışanlar gibi davacının da aldığı maaşın SGK kayıtlarında

Davalı vekili, davacıya sözlü olarak aylık 20.000,00 TL genel müdürlük görevi için ödeme yapılacağının kararlaştırıldığı iddiasının yerinde olmadığını, davalı şirketin % 10 hissesinin hakim ortak tarafından davacıya bedelsiz olarak verildiğini, davacının elde ettiği menfaatin çok büyük olduğunu, bunun yanında maaş ya da ücret ödenmesinin hayatın olağan akışına aykırı bulunduğunu, tüm çalışanlar gibi davacının da aldığı maaşın SGK kayıtlarında

belli olup kendisine düzenli bir şekilde ödendiğini, kasadan alınan ve davalı hesaplarından davacı hesaplarına geçirilen paralar nedeniyle davalının alacaklı olduğunu, davacının yönetim kurulu üyesi olarak 2011 yılı için 30.000,00 TL, 2012 yılı için 126.00,00 TL olarak alacaklı olduğunu bildirdiği miktarların tüm üyelere ait toplam bedel olduğunu, davacının yönetim kurulu üyelik görevini gereği gibi yerine getirmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının şirketin 12/05/2011 tarihli genel kurul kararıyla yönetim kurulu üyesi olarak atandığı ve şirketi münferit imza ile temsil ve ilzam yetkisinin tanındığı, dolayısıyla bu tarihten sonra davalı ortaklıkla arasındaki ilişkinin organ - müdür ilişkisi niteliğine büründüğü, davacının 19/04/2013 tarihine kadar bu görevini yürüttüğü, daha sonra davalı şirkete gönderdiği ihtarname içeriğine göre görevinden istifa ettiği, davacının şirketin % 10 hissesini devraldığı, şirket sermayesinin % 10'una tekabül eden hissenin davacıya ait olduğu, davalı şirketin toplam beş ortağının bulunduğu, davacı tarafından genel müdür olarak aylık 20.000,00 TL ücret alacağı olduğunun iddia edildiği, ancak buna ilişkin yazılı bir belge sunulmadığı gibi, bu miktarda ücret aldığına ilişkin veya yazılı bir sözleşme olmasa bile bu şekilde bir uygulama yapıldığına dair herhangi bir delilin sunulamadığı, şirket kayıtlarına göre 2011 yılı itibarıyla davalı şirketin davacıya herhangi bir borcunun bulunmadığı, davacının Mayıs-Haziran-Temmuz- Ağustos 2011 dönemindeki SGK bordrolarına göre her bir ay için matrahının 3.885,00 TL olduğu ve davacıya bu dönemdeki her bir ay için 2.675,89 TL ödeme yapıldığı, buna göre davalı şirketin genel müdür ücret alacağına ilişkin davacıya bir borcunun bulunmadığının tespit edildiği, yapılan aylık ödemelerin üzerinde aylık ücreti bulunduğuna dair başkaca bir delilin de bulunmadığı, davalı şirketin 12/05/2011 tarihli genel kurul kararında, yönetim kurulu üyelerine yıllık 30.000,00 TL ücret ödenmesine ve ödemelerin yönetim kurulunun alacağı karar doğrultusunda yapılmasına, 15/06/2012 tarihli genel kurul kararında da, yönetim kurulu üyelerine yıllık 126.000,00 TL ücret ödenmesine ve yine bu ödemelerin yönetim kurulunun alacağı karar doğrultusunda yapılmasının kararlaştırıldığı, anılan kararlarda ödemelerin yönetim kurulunun alacağı karar doğrultusunda yapılması kararlaştırıldığı halde şirketin 12/05/2011 tarihli ve 25/05/2011 tarihli sicilde ilan edilen yönetim kurulu toplantısında alınan kararlar incelendiğinde, temsil ve ilzama ilişkin görev taksiminin yapıldığı, başkaca bir karar alınmadığı, buna göre yönetim kurulu üyelik ücretinin ödemelerine ilişkin ayrıca alınan bir yönetim kurulu kararının bulunmadığı, 2012 yılı yönetim kurulu üyeliği alacağı bakımından da ödemelere ilişkin yönetim kurulu kararının olmadığı, dolayısıyla davacının bu taleplerinin de yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, genel müdür aylık ücret alacağı ve yönetim kurulu üyeliği nedeniyle alacak istemine ilişkindir. Davacı davalı şirketin 12/05/2011 tarihli genel kurul kararıyla yönetim kurulu üyesi seçilmiş, davalı şirketin 12/05/2011 tarihli genel kurul kararında, yönetim kurulu üyelerine yıllık 30.000,00 TL ücret ödenmesine ve ödemelerin yönetim kurulunun alacağı karar doğrultusunda yapılmasına, 15/06/2012 tarihli genel kurul kararında da, yönetim kurulu üyelerine yıllık 126.000,00 TL ücret ödenmesine ve yine bu ödemelerin yönetim kurulunun alacağı karar doğrultusunda yapılmasına karar verilmiştir.

6762 sayılı ...'nın 333. maddesi, 6102 sayılı ...'nın 394. maddesi gereğince esas sözleşme veya genel kurul kararıyla belirlenmiş olmak şartıyla yönetim kurulu üyelerine huzur hakkı ödenebilir. Yine esas sözleşme ile veya genel kurul kararıyla yönetim kurulu üyelerine aylık ücret de verilebilir. Böylece, yönetim kurulunun yönetim ve temsile dair yetki ve görevlerini yerine getirirken emeklerine karşı ödeme ve kazandırmalarda bulunulmaktadır.

Mahkemece yönetim kurulu üyelerine ödenecek bedellerin gösterildiği genel kurul kararlarında ödemelerin yönetim kurulunun alacağı karar doğrultusunda yapılması kararlaştırıldığı halde şirketin yönetim kurulu üyelik ücretinin ödenmelerine ilişkin ayrıca alınan bir yönetim kurulu kararının bulunmadığı gerekçesiyle davacının yönetim kurulu üyeliği nedeniyle dava konusu ettiği alacaklarının reddine karar verilmişse de sözü edilen genel kurul kararlarında yer verilen ödemelerin yönetim kurulunun alacağı karar doğrultusunda yapılacağı hükmüyle aranan yönetim kurulu kararı genel kurul kararının icrasına ilişkin olup, davacı genel kurul kararıyla belirlenen yönetim kurulu huzur hakkını kural olarak isteyebilir. Yani, genel kurul kararında ödemelerin yapılmasına dair bir yönetim kurulu kararı değil, yönetim kurulu üyelerine yapılacak ödemelerin yıl içinde nasıl yapılacağına ilişkin yönetim kurulu kararı aranmakta olup, yönetim kurulu kararının alınmaması genel kurulca belirlenen alacağın ödenmemesini gerektirmez. Bu suretle, davacının genel kurul kararıyla belirlenen yönetim kurulu huzur hakkını kural olarak isteyebileceği gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde bu talebin reddine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 22/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6105, Karar No: 2019/6082, Tarih: 13.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/6105 E.  ,  2019/6082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK’nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan ... vekili ve katılan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı, gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan ... vekilinin, Yüksek Sağlık Şurası kararında yer alan kusur değerlendirilmesinin dikkate alınmadığına, sanıkların kusurlarının bulunduklarına, sanıkların savunmalarının da kusurlu olduklarını gösterdiğine, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, katılan ...’ın sanıkların kusurlarının ve ihmallerinin olduğuna, gereken dikkat ve özeni göstermediklerine, kusurlu bulunan sanıklarla birlikte bu iki sanığın da zincirleme kusurlu bulunması gerektiğine, en üst hadden ceza verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 13.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30434, Karar No: 2014/29036, Tarih: 02.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/30434 E.  ,  2014/29036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/06/2012

NUMARASI : 2010/570-2012/594

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti ile 17 günlük çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirketin ihale ile aldığı M.. M.. firmasının temizlik işinde çalıştığını, ihale bitim tarihi olan 31.11.2009 tarihinden sonra 17.12.2009 tarihine kadar çalıştırılan davacının bu tarihte ihbar önellerine uyulmaksızın ve haklı ya da geçerli bir neden gösterilmeksizin iş akdinin feshedildiğini, ileri sürerek kıdem, ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin parası ve 17 günlük çalışma ücretinin hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Dilkent, davacının 01.11.2008 tarihinde işe başladığını ve 30.11.2009 tarihinde çıkışının verildiğini, aynı işyerinde M.. M.. ta çalışmaya devam ettiğni bu hususun başka işçilerin M.. M.. aleyhine açtığı davalarda sübuta erdiğini, davacının davalı şirkette 1 yıldan az süre ile çalışmış olmakla davalı şirket bakımından kıdem tazminatı alacağının olmadığını, davalı şirket ile M.. M.. arasında imzalanan sözleşmenin süresinin 01.11.2008 - 31.10.2009 tarihlerini kapsadığını, davacının asıl çalıştığı yerin M.. M.. olduğunu, davcının iş akdinin M.. M.. tarafından sona erdirildiğini, davacıyı işe alan emir ve talimatı altında çalıştıran, sevk ve idare eden, çalışma şartlarını ve koşullarını belirleyen, işe gelme ve işten ayrılma saatlerini tespit eden M.. M..'nin olduğunu, beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı M.. M.. firması çalışması 1 yılı doldurmadığı için kıdem taminatı ve yıllık izin ücreti alamayacağını, aslında D..G.. İnş ve Taah San Ltd Şirketi'nin çalışanı olduğunu, 17 günlük çalışmayı tanık beyanları ve belgelerle ispatlanamadığı belirtilerek davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin sözkonusu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar avukatları temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı M.. M.. firmasının tüm D.. G.. İnş ve Taah San Ltd Şirketi'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalılar avukatları temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı M.. M.. firmasının tüm D.. G.. İnş ve Taah San Ltd Şirketi'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davalı alt işveren D. G.. İnş ve Taah San Ltd Şirketi'nin son işveren olmadığı, davacı alt işverenin sözleşmesi sona erdikten sonra asıl işverende 17 gün çalıştığı ve iş akdinin asıl işveren tarafından sona erdirildiği anlaşıldığı halde yıllık izin ücreti ve ihbar tazminatı ile son 17 günlük ücret alacaklarından D.. G.. İnş ve Taah San Ltd Şirketi'nin sorumlu tutulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22808, Karar No: 2013/24206, Tarih: 03.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/22808 E.  ,  2013/24206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalılar vekili avukat ... ve avukat ... ile davacı vekili avukat ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... Limited Şirketinin ürettiği ...RN F1 domates tohumlarından üretilmiş fideleri davalılardan satın alarak taşınmazına diktiğini, bu cinsin 1.sınıf kaliteli, sertifikalı, yöre şartlarına uygun ve dayanıklı olduğunun belirtildiğini, gereği gibi baktığı halde bir miktar ürün aldıktan sonra fidanların sararıp kurumaya başlaması nedeniyle beklenilen verimi alamayarak zarara uğradığını ileri sürerek yaptırdığı tesbit sonucu belirlenen zararından fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak 15.000 TL nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 15.000 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin hakların salı tutulmasına karar verilmiş; hüküm, tüm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalı ... firmasının ürettiği tohumlardan yetiştirilen domates fidelerini davalılardan