muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12268, Karar No: 2013/11435, Tarih: 09.09.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/12268 E.  ,  2013/11435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 04.05.2012 gün ve 111/247 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, dava dilekçesinde özetle: kadastro çalışmalarında 191 ada 52 parsel sayılı taşınmazın "kayalık" niteliğiyle ... adına tespit ve tescil edildiğini, 191 ada 53 parsel sayılı taşınmazın ise davacıya ait olduğunu, aslında her iki taşınmazın bir bütün olmasına rağmen yol çalışmaları nedeniyle ikiye ayrılması sonucu üzerinde taş bulunan bir kısım yerin ... adına tespit ve tescil edildiğini açıklayarak davalı adına olan tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, hak düşürücü sürenin geçtiğini, nizalı yerin Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ve zilyetlik ile kazanma koşullarının davacı yararına gerçekleşmediğini açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, özellikle dinlenen jeolog bilirkişi raporuna göre; dava konusu yerdeki imar ve ihya çalışmalarının kadastrodan sonra yapıldığı ve zilyetlik ile kazanmak için yasanın aradığı yirmi yıllık sürenin dolmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, süresi içinde dilekçesinde yazılı nedenlerle davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller tüm dosya kapsamından; nizasız 191 ada 53 parsele ilişkin kadastro tutanağı ile çap kaydının onaylı sureti dosyaya getirtilmiştir. Bu yerin, tarla niteliğiyle, 1012,40 m2 olarak, tapusuzdan, vergi kaydı esas alınarak, 08.08.1994 tarihinde, tam mülkiyet üzere Mevlüt kızı Zeynep Günay adına tespit görmüş, itirazsız olarak 22.03.2007 tarihinde kesinleşmiştir. Çap kaydına göre, davacı bu yeri Tapu Müdürlüğü'nde yapılan resmi sözleşme ile 24.04.2008 tarihinde satın almıştır. Dava konusu, 191 ada 52 parsele ilişkin kadastro tutanağı ile çap kaydı getirtilmiştir. Bu yerin "kayalık" niteliğiyle 943,06 m2 olarak, tapusuzdan, 05.08.1994 tarihinde, ... adına tespit gördüğü itirazsız olarak 22.09.2007 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir. Çap kaydı dava tarihi itibarıyla ... uhtesindedir. Mahallinde 28.12.2011 tarihinde refakate alınan jeolog, kadastro ve ziraatçi bilirkişiler ile

keşif yapılmıştır. Yerel bilirkişi ile tutanak mümzii ve davacı tanıkları mahallinde dinlenmişlerdir. Mahkemenin gözlemi keşif zaptında yazılı olduğu üzeredir. Jeolog bilirkişi 03.01.2012 tarihli rapor ve eki fotokopileri dosyasına sunmuştur. Nizalı yerin, 2006 yılından sonra imar ve ihya faaliyetleri tamamlanarak tarım arazisine dönüştürüldüğünü açıklamıştır. Ziraatçi bilirkişi ise bu yerin tarım faaliyeti için ekonomik olmadığını rapor etmiştir. Açıklanan olgular tarafların ve Mahkemenin bilgisi dahilindedir. Uyuşmazlık, kadastro çalışmalarında "kayalık" niteliğiyle tespit ve tescil edilen bu yerin imar ve ihya ve zilyetlik yoluyla kazanılıp kazanılamayacağında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere ve kural olarak; "kayalık" nitelikli yerlerin imar ihya ve zilyetlik ile kazanılması mümkün değildir. Somut olayda, ziraatçi bilirkişinin raporunun sonuç kısmı olaya uygun düşmektedir. Ancak, böyle bir dava türünde jeolog bilirkişi incelemesine gerek yoktur. Yargılama faaliyetlerinin en az masrafla, en seri ve makul sürede tamamlanması gerekir. Tüm bunlardan ayrı, özellikle, Dairenin ve Yargıtay Gayrimenkul ile ilgili Hukuk Daireleri'nin içtihadlarına göre; çap iktisap eden kişi aksine bir hüküm yok ise önceki malikin zilyetliğine tutunamaz. Dava konusu yeri davacı tapu memuru huzurundaki resmi satışla 24.04.2008 tarihinde edinmiştir. Bu durumda, davacının koşulları var ise kazanma süresi bu tarihten itibaren yirmi yıl geçmekle mümkün olabilir. Öyle ise, davanın öncelikle bu nedenle reddi gerekir iken yazılı gerekçelerle reddi doğru değil ise de sonuç itibarıyla red kararı doğru olduğundan açıklanan bu gerekçelerle Yerel Mahkeme kararının ONANMASINA, ve aşağıda dökümü yazılı 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5743, Karar No: 2013/2920, Tarih: 06.02.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/5743 E.  ,  2013/2920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

1-UYAP sisteminden alınan güncel nüfus kaydına göre sanık H. ... ...'un, 09.09.2010 tarihinde öldüğü,

Anlaşıldığından sanık ... ... ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde bulunmakla, 5237 sayılı TCK'nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca KAMU DAVASININ DÜŞMESİNE,

2-) Sanıklar ... ve ... haklarında kurulan hükümlere yönelik temyize gelince,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-)Sanıkların savunmalarında, içeri giren resmi giyimli polisin, sanıklardan ...'a vurup "bu adamın silahını kim aldı lan, silahı aldığınız kişi polistir" dediğini iddia etmeleri karşısında, sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b-)Adli sicil kayıtlarından sabıkasız oldukları anlaşılan sanıklar hakkında, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden, TCK'nın 51. ve CMK'nın 231. maddelerinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4839, Karar No: 2011/2847, Tarih: 26.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/4839 E.  ,  2011/2847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin olarak Dairemizin 12.09.2011 gün ve 2011/160 esas, 2011/229 karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

-KARAR-

Davacı vekili, davalı kooperatifin 26.04.1999 tarihinde müvekkiline toplam 30 ton üretim izni bitmiş olan, tohum tescili bulunmayan, hastalıklara karşı dayanıksız,verimi düşük morene ve adore cinsi patates tohumu sattığını, müvekkilinin davalıya 43.000,00 Alman markı borçlandığını, bir yıl boyunca yetiştirdiği tohumları, sertifika alamadığı için çiftçilere satamadığını, yetiştirici olan davalının da tohumları satın almaya yanaşmadığını, müvekkilinin hem tohumların parasını ödeyerek, hem de tohumları satarak elde edeceği kardan mahrum kalarak zarara uğradığını, harcadığı emek ve mesai ile yaptığı harcamaların da zarar kapsamında olduğunu ileri sürerek, şimdilik 33.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve devam etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin talep edenlere Tarım İl Müdürlüğü'nden alınan izinle yurt dışından ithal ettiği tohumlukları sattığını, müvekkilinin sattığı tohumluğu hasattan sonra geri alma konusunda bir taahhüdü bulunmadığını, tohumlukların iddia edildiği gibi hastalıklı, düşük verimli olmadığını, bakanlığın tespit ettiği sürenin dolduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, anaç tohumlukların tohumluk üretme yetkisinin sertifikalı çiftçilere verildiği, davacının anaç tohumluk üreticisi olduğuna dair sertifikası bulunmadığı gibi Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğü yazısında 1999 ve 2000 yıllarında morene cinsi patateste Türkiye genelinde sertifikalı ve anaç kademesinde yurt içinde tohumluk üretilmediğinin belirtildiği, davalı kooperatif ile davacı arasında sadece beyanname bulunduğu, herhangi bir anlaşma bulunmadığı, beyanname ile davalı kooperatife sertifika almak gibi bir yükümlülük yüklenmediği, davacının 1999 yılında üretim yapmasına rağmen 2004 yılında dava açtığı, davacı tarafından ürünlerin zarar gördüğüne dair tespit yaptırılmadığı, ithal edilen tohumlukların noksanlığının bulunmadığı, hastalıklı, verimsiz olmadığı, yurt dışından sertifikalı üretim izinleri varken, normal prosedüre uygun olarak ithal edildiği, davalının, tohumluk yapılanmasını üyelerinin ihtiyacına göre yaptığı, üyeleri adına tohumluk ithal ettiği, davacının zararı ile davalı kooperatifin davranışı arasında illiyet bağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 12.09.2011 tarih 2011/160 esas ve 2011/229 karar sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 185,00 TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 26.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11474, Karar No: 2019/4708, Tarih: 15.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/11474 E.  ,  2019/4708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 10.04.2019 Çarşamba günü davacı vekili Av. .... geldi. Davalı tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı vekili dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacının davalı sigortacı nezdinde düzenlenen "Yenileme Garantili Hayat Sigorta Poliçesi" ile sigortalı olduğunu, poliçe süresi içinde kronik böbrek yetmezliği tanısı konulan davacıya böbrek nakli yapıldığını, tehlikeli hastalık teminat bedelinin ödenmesi için davalıya başvurulduğunu, davalının poliçeden önce mevcut olan yüksek tansiyon rahatsızlığı bildirilmeyip beyan yükümlülüğüne uyulmadığı gerekçesiyle talebi reddettiğini, davacının poliçe tanziminden önce tanısı konulmuş bir hastalığı olmadığını, davalının cayma hakkını yasal 1 aylık hak düşürücü sürede kullanmadığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 30.000,00 TL. teminat bedelinin temerrüt tarihinden işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının poliçe tanziminden önce mevcut olan yüksek tansiyon rahatsızlığı konusunda beyan yükümlülüğüne uymadığını, bu rahatsızlığı ile kronik böbrek yetmezliği arasında illiyet bağı bulunduğunu ve zararın teminat dışı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; poliçe tanziminden önce davacıda mevcut olup davacı tarafından bilinen ya da bilinmesi gereken yüksek tansiyon rahatsızlığı ile böbrek yetmezliği arasında illiyet bağının bulunduğu, davacının poliçe tanzimi sırasındaki beyan yükümlülüğüne uymadığı ve bu nedenle davalı sigortacının cayma hakkının bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; poliçe tanziminden önce davacıda mevcut olup davacı tarafından bilinen ya da bilinmesi gereken yüksek tansiyon rahatsızlığı ile böbrek yetmezliği arasında illiyet bağının bulunduğu, davacının poliçe tanzimi sırasındaki beyan yükümlülüğüne uymadığı ve bu nedenle davalı sigortacının cayma hakkının bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; davacı tarafından poliçe tanzimi sırasında verilen sağlık beyan formunda, teşhisi konulmuş hiçbir hastalığı olmadığı ve ilaç kullanımının bulunmadığının imzalı biçimde beyan edildiği; poliçe tanziminden önce davacıya hipertansiyon teşhisi konulduğunun gerek tıbbi belgeleri ile gerekse alınan uzman bilirkişi heyeti raporlarıyla saptandığı; uzman heyet raporuyla davaya konu edilen tehlikeli hastalık ile beyan edilmeyen rahatsızlık arasında illiyet bağı bulunduğunun da tespit edildiği gözetildiğinde, davacı sigortalının beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığı ve zararın teminat dışı olduğuna ilişkin mahkeme kabulünün yerinde görülmesine; davaya konu edilen tehlikeli hastalığın, taraflar arasındaki poliçede tehlikeli hastalık teminatı yönünden kabul edilen 90 günlük muafiyet süresi içinde ortaya çıktığının da uzman bilirkişi heyeti tarafından saptanmış ve bu raporun hükme esas alınmış olmasına göre; davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davalı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda dökümü yazılı 15,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 15/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5962, Karar No: 2009/13985, Tarih: 25.06.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/5962 E.  ,  2009/13985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2008

Pendik 1. İcra Müdürlüğü'nün 2008/9275 sayılı dosyasının EKSİKSİZ (takip talebi de bulunduğu halde) aslı veya onaylı örneği ile birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7616, Karar No: 2018/5604, Tarih: 16.05.2018

**7. Ceza Dairesi         2015/7616 E.  ,  2018/5604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tarihinde yolcu otobüsünün bagajında 1 adet kolide 90 karton sigara ele geçirildiği, soruşturma aşamasında otobüsün muavin ve şoförünün beyanlarında kolinin sanığa ait olduğunu tespit ettiklerini söylemeleri ve sanığın tüm aşamalarda koli ile arkadaşı .... 'ya spor forma ve atkı gönderdiğini, kargoların karışmış olabileceğini savunması karşısında;

Soruşturma aşamasında beyanları alınan .... ve .... ve tutanak mümzilerinin dinlenmesi ve ele geçirilen kolinin sanığa ait olduğunu nasıl tespit ettiklerinin, araçta başkaca spor forma ve atkı bulunan kargo bulunup bulunmadığının, koli üzerinde sanığa ait ad, soyad, telefon vs. bilgileri olup olmadığının sorulması, yine sanığa ait fotoğraf temin edilerek araç muavin ve şoförüne teşhis yaptırılması ve karar yerinde tartışılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.05.2018 günü oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/8588, Karar No: 2015/3318, Tarih: 25.06.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8588 E.  ,  2015/3318 K.**

**"İçtihat Metni"**

1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu’na muhalefet suçundan Bursa Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan E.. T..’ın firar ettiği gerekçesiyle, Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 23/02/2015 tarihli ve 2015/179 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile söz konusu kararın kaldırılmasına ilişkin Bursa 1. İnfaz Hâkimliğinin 24/02/2015 tarihli ve 2015/529 Esas, 2015/537 Karar sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 04/06/2015 gün ve 36880 sayılı Kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/06/2015 gün ve KYB.2015-214135 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5275 sayılı Kanun'un 44/3-1 maddesinde firar fiiline hücreye koyma disiplin cezasını öngören düzenleme ile aynı Kanun'un 14/4. maddesinde yer alan "Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar ... kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler. Bu karar, infaz hâkiminin onayına sunulur." şeklindeki düzenleme ve yine Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 12/1-b maddesinde yer alan "Açık kuramlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden... b) firar edenlerin... kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur." şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde hükümlünün firar eylemi nedeniyle kalan cezasını kapalı ceza infaz kurumunda geçirmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

5275 sayılı Kanun'un 106/3 maddesindeki “ (Değişik fıkra:18.06.2014 - 6545 s.K./81.mad) Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet Savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” hükmü, Kanun yararına bozma isteminin dayanığını teşkil eden mevzuat hükümlerinden 5275 sayılı Kanunun 14/4 maddesinde; “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri GÖNDERİLİRLER”, yine Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesindeki (1) Açık kurumlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden;...B)Firar edenler,.... kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara İADE EDİLİR...” şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; gerek 5275 sayılı Kanunun 14/4. maddesinde gerekse Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesinde özellikle vurgulanan “İade Edilir” sözcüğünün “kapalı ceza infaz kurumundan, açık ceza infaz kurumuna ayrılanları kapsamına alan bir sözcük olarak kabulünün mümkün olmasına karşın, anılan maddelerin infaza doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda başlayanları da kapsadığına dair herhangi bir ibareyi içermemiş olması ve ceza hukukunda; sanık aleyhine kıyasın yasak olduğunun kanunilik ilkesinin doğal sonucu olduğu gibi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2. maddesinin 3. fıkrasında "Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz." şeklinde ki düzenlemenin, bir anlamda hükümlünün durumunu ağırlaştırdığı konusunda kuşku bulunmadığı için ceza hükmü olarak ta kabul edilebilecek olan disiplin cezaları için de geçerli olacağının anlaşılması karşısında; somut olayımızda adli para cezasının hapis cezasına dönüştürülmesinden sonra doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderileceğine dair kanun yararına bozma talebinin dayanığını teşkil eden ve yukarıda ayrıntılı şekilde açıklanan mevzuatta açık bir hüküm bulunmadığı anlaşılmakla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma talebi yerinde görülmediğinden REDDİNE, 25/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10935, Karar No: 2021/3181, Tarih: 05.04.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/10935 E.  ,  2021/3181 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK’nın 223/-e. maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 18:15 sıralarında sanık ...’in sevk ve idaresindeki otomobili ile Fatsa istikametinden Kumru istikametine seyir halinde iken kaza mahalli olan yolun virajlı bölümüne geldiği sırada yolun sağ tarafında bulunan bariyerlere çarpıp akabinde sola yönelerek karşı istikamet şeridine geçip Kumru istikametinden Fatsa istikametine seyir halinde olan katılan ...’nın sevk ve idaresindeki otomobilin sol ön kısmına çarpmasıyla, bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir, bir kişinin vücudunda 4. derecede kemik kırığı oluşacak şekilde, bir kişinin de vücudunda patolojik bulgunun tespit edilmediği şekilde yaralandığı olayda, kovuşturma aşamasında dinlenen ve sanıkla kaza öncesine dayalı bir tanışıklığı bulunmayan, kazadan sonra sanığı hastaneye götüren tanık ...’nın sanıkla ve olayın oluşumu ile uyumlu görülebilen beyanları dikkate alındığında tanığın arkasında seyrettiği katılan ...’nın otomobili ile iki yönlü yolda zeminde bulunun devamlı şerit çizgisini ve karşı istikamette seyir halinde olan araçları dikkate almayıp karşı istikamet şeridine , karşı istikamette kendi şeridini takiben seyir halinde olan sanığın aracının seyir durmunu bozup, bariyerlere çarpıp, karşı istikamet şeridine girmesine sebebiyet verdiği, dikkatsiz ve tedbrisiz bir şekilde araç kullandığı, yola gereken dikkatini vermediği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışları ile gerçekleşen kazada asli kusurlu olduğu; sanık ...’in ise sevk ve idaresindeki otomobili ile iki yönlü yolda şeridini takiben seyir halinde olduğu sırada şeridine girerek seyri durumunu bozan araç nedeniyle meydana gelen olayda atfı kabil bir kusuru bulunmadığı; buna karşılık yine olayın oluşumu ile uyumlu görülebilen katılanların beyanları dikkate alındığı takdirde; sanık ..