muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/121, Karar No: 2019/3265, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/121 E.  ,  2019/3265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6281, Karar No: 2012/18721, Tarih: 18.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/6281 E.  ,  2012/18721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, davalı şirkette 30.10.2003-31.03.2011 tarihleri arasında çalıştığını, genel müdür yardımcısı olduğunu, net 6.750,00 TL ücret aldığını, 08.03.2011 tarihli yazı ile 01.02.2011 tarihi itibari ile organizasyon değişikliği nedeniyle Araştırma Grup Koordinatörü olarak görevlendirildiğinin bildirildiğini, söz konusu görevlendirme tenzili rütbe niteliğinde olup çalışma şart ve koşullarını esaslı şekilde değiştirdiğini, keyfi ve tutarsız uygulandığını, bu nedenle görev değişikliğini kabul etmediğini, davalı tarafından işçiyi aydınlatma yükümlülüğünün yerine getirilmediğini, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, davacının işveren vekili yardımcısı olduğunu, dolayısıyla iş güvencesi hükümlerinin uygulanamayacağını belirterek, davanın öncelikle bu sebeple reddini istemiş, esasa yönelik olarak da iş akdinin işletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden dolayı feshedildiğini fesih işleminin geçerli ve usulüne uygun olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davalı işverenin işe alım ve işten çıkışları gösteren belgeye göre 01.07.2011 tarihinde Pazarlama bölümüne Genel Müdür Yardımcılığı pozisyonuna yeni bir alım yapıldığı, bu durumda davalı şirketin iş akdi feshi kararı ile çelişkili uygulamalara girdiği, davacının iş sözleşmesini devam ettirmesi hususunda gerekli özeni göstermediğinin anlaşıldığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı işverence temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır.

Somut olayda davalı şirketçe dosyaya sunulan Şubat 2011 tarihli organizasyon şemasında Reklam Grup Başkanına bağlı Reklam Genel Müdürlüğü pozisyonuna bağlı davacı dahil yedi adet genel müdür yardımcısı olduğu görülmektedir. Eylül 2011 tarihli organizasyon şemasında ise yine Reklam Grup Başkanlığına bağlı Yazılı Medya Satış, Görsel Medya Satış, Operasyon, Reklam Satış ve Pazarlama Genel Müdürlüklerinin olduğu, genel müdürlüklere bağlı genel müdür yardımcılığı pozisyonun bulunduğu, davacıya Reklam ve Pazarlama Genel Müdürlüğünün altında yer alan Araştırma Genel Müdür Yardımcılığına bağlı İzleyici Araştırma Grup Koordinatörlüğü görevinin önerildiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Reklam Grup Başkanının Yönetim Kurulu üyesi olup olmadığı dosya içeriğinden anlaşılamadığından işveren vekili olup olmadığı konusunda bir kanaate varılamamaktadır. Bu nedenle öncelikle Reklam Grup Başkanının Yönetim Kurulu Üyesi olup olmadığının Ticaret Sicil Müdürlüğünden, Eylül 2011 tarihli organizasyon şemasında birden fazla olduğu görülen genel müdürlerin farklı şirketlerin genel müdürlüklerini mi temsil ettikleri yoksa aynı işletme içinde bölüm genel müdürleri mi oldukları davalı şirketten sorularak davacının işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili yardımcısı olup olmadığı kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlendikten sonra ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8555, Karar No: 2013/11086, Tarih: 22.05.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/8555 E.  ,  2013/11086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yoklukta verilen 26/02/2009 tarihli hükmün müdahil idare vekiline 02/04/2009 tarihinde tebliğ edildiği halde, temyiz isteminde bulunulmaması üzerine hükmün kesinleştirilip infaza verildiği, ve infaz aşamasında Anayasa Mahkemesi'nin 23/07/2009 tarih ve 2006/65 E. 2009/114 K. sayılı temyiz sınırına ilişkin kararının infazda tereddüt yarattığı gerekçesiyle İnfaz Savcılığının 22/10/2010 tarihli yazısı üzerine mahkemenin 27/10/2010 tarihli ek kararı ile ilk hükmün temyizi kabil hale geldiği kabul edilerek taraflara yeniden tebliğine karara verildiği, hükmün 28/01/2011 tarihinde yeniden tebliğ üzerine müdahil idare temsilcisi tarafından 04/02/2011 hakim havale tarihli dilekçe ile temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmıştır.

26/02/2009 tarihli hükmün, müsaderesine karar verilen eşyanın değeri itibariyle, temyizi kabil bulunduğu halde, taraflarca temyiz edilmeksizin 01.07.2009 gününde kesinleştiği cihete, Anayasa Mahkemesi'nin kararı üzerine yeniden yapılan tebliğinin temyiz sürecini yeniden başlatmayacağından, müdahil idare temsilcisinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 22.05. 2013 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4080, Karar No: 2015/4568, Tarih: 16.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4080 E.  ,  2015/4568 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Bakanlık ve dahili davalı ... vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı Bakanlık ve dahili davalı ...'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Bakanlık, husumet itirazında bulunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Dahili davalı ... Şirketi ise; davacının iş akdinin feshedilmediğini, yeni yapılan ihaleyi alamamaları nedeniyle çıkışının bildirilmek zorunda kalındığını bu nedenle feshe bağlı alacakların verilmeyeceğini, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı tanık beyanlarından da anlaşıldığı üzere dava tarihi itibariyle halen davalı Bakanlığa bağlı hastanede yeni ihaleyi alan şirket nezdinde çalışmasına devam etmektedir. Bu nedenle davacının feshe bağlı alacaklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarının reddi gerekirken hüküm altına alınması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, dahili davalı ...'ne iadesine, 16.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8501, Karar No: 2015/9471, Tarih: 25.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/8501 E.  ,  2015/9471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SARUHANLI ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2012/212-2013/434

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, yıkım davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. . raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkin olup, mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, kayden maliki olduğu 899 parsel sayılı taşınmazı komşu davalının sınır ihlali yapmak suretiyle işgal ettiğini, Saruhanlı Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/285 esas sayılı dosyasında tecavüzlü alanın bilirkişilerce tespit edildiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesine ve zeytin ağaçlarının kesilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu 900 parsel sayılı taşınmazda elbirliği halinde malik olup dava dışı bir çok paydaş bulunduğunu, davacı ile aralarında uzun zamandır sınır ihtilafı olduğunu, daha önce davacının eşi Cengiz aynı yönde açtığı 2011/288 esas sayılı davanın reddedildiğini, sınır yüzünden aralarında çıkan tartışma nedeniyle açılan kamu davasında Saruhanlı Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/285 esas, 2012/282 karar sayılı kararı ile beraatine karar verildiğini, asıl davacının kazık çakıp, tel çit çekmek suretiyle kendi taşınmazına müdahale ettiğini, zeytin ağaçlarının taşınmazı kapsamında kaldığını, davacı taşınmazına müdahalesi olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmaza davalının ağaç dikmek suretiyle müdahale ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Çekişme konusu 899 parsel sayılı taşınmazın kayden davacıya ait olduğu, davalının kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunmadığı, komşu 900 parsel sayılı taşınmaz Nazlı ait iken dava açıldıktan sonra mirasçıların 19.11.2012 tarihinde adlarına intikal yaptırdıkları, davalının elbirliği halindeki maliklerinden birisi olduğu kayden sabittir.

./..

Öte yandan; davacının eşi Cengiz şikayeti üzerine davalı Gökhan ve dava dışı kişiler aleyhine hakkı olmaya yere tecavüz suçundan açılan kamu davası sonucunda; Saruhanlı Asliye Ceza Mahkemesinin 02.10.2012 tarih, 2010/285 esas, 2012/182 karar sayılı kararı ile, taraflar arasındaki sınır ihtilafının hukuk mahkemesinde çözülmesi gerekli hukuki ihtilaf olduğu gerekçesiyle sanıkların beraatine karar verildiği, kararın temyiz edilmeden 28.11.2012 tarihinde kesinleştiği görülmektedir.

Yapılan uygulama sonucu elde edilen teknik bilirkişi raporu ile davalıya ait olduğu saptanan zeytin ağaçlarının kayden davacıya ait 899 parsel sayılı taşınmaz kapsamında kaldığında kuşku yoktur.

Ancak, bilindiği üzere, elatma haksız bir eylem olup, elatmanın önlenmesi davaları da haksız olarak taşınmazı kullanan kişi ya da kişiler aleyhine açılır.

Yapılan uygulama sonucu elde edilen teknik bilirkişi raporu ile davalıya ait olduğu saptanan zeytin ağaçlarının kayden davacıya ait 899 parsel sayılı taşınmaz kapsamında kaldığında kuşku yoktur.

Ancak, bilindiği üzere, elatma haksız bir eylem olup, elatmanın önlenmesi davaları da haksız olarak taşınmazı kullanan kişi ya da kişiler aleyhine açılır.

Somut olayda, taraf taşınmazlarının komşu olduğu, aralarında uzun zamandır sınır ihtilafı bulunduğu, bu nedenle ceza ve hukuk mahkemesinde davalar görüldüğü, son olarak davacının eşi dava dışı Cengiz Aslan tarafından kazık çakılıp, tel örgü çekilmek suretiyle ortak sınırın tespit edildiği ve mevcut bu sınıra göre taşınmazların tasarruf edildiği, davacı taraf, sınırı gerçek yerine çektiğinde davalının müdahalesinin de kendiliğinden sona ereceği açıktır.

Bu durumda, her iki taşınmazın kadastro ile belirlenen çap sınırları dikkate alınarak davalının 899 parsel sayılı taşınmaza müdahale ettiği belirlenmek suretiyle elatmanın önlenmesine ve yıkıma karar verilmiş olması doğrudur. Davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, yukarıda açıklanan elatma eylemi davacının kusurundan dolayı meydana gelmiş, başka bir deyişle, davacının belirlediği sınıra göre taşınmazlar kullanılmış olduğundan yargılama giderinden davalının sorumlu tutulmaması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davalı aleyhine yargılama giderine hükmedilmesi isabetsizdir.

Davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedene hasren (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4493, Karar No: 2019/2370, Tarih: 29.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/4493 E.  ,  2019/2370 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

TÜRK MİLLETİ ADINA

Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan ... 12. Ağır ... Mahkemesinin 28/05/2013 tarihli ve 2011/72 esas, 2013/123 sayılı kararı ile 1 yıl 15 gün hapis cezasına hükümlü ...'ın, iş bu cezasının infazı sırasında, kalan cezanın denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infazı talebinin reddine ilişkin ... 2. İnfaz Hâkimliğinin 29/11/2017 tarihli ve 2017/6817 esas, 2017/6894 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii ... Ağır ... Mahkemesinin 02/01/2018 tarihli ve 2017/2642 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, hükümlünün ... 12. Ağır ... Mahkemesinin 28/05/2013 tarihli ve 2011/72 esas, 2013/123 sayılı kararı ile suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan 1 yıl 15 gün hapis cezasına mahkum edildiği, hükümlünün anılan cezanın infazı kapsamında ... infaz kurumuna 11/09/2017 tarihinde girdiği ve bu kapsamda koşullu salıverilme tarihinin de 18/11/2018 olarak hesap edildiği, Açık ... İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 6/2-ç maddesi uyarınca açık ... infaz kurumuna ayrılmak için "Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması şartı aranır." şeklindeki düzenlemenin mevcut bulunduğu, ayrıca 5275 sayılı ... Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesinde yer alan "(1) Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla; a) Açık ... infaz kurumunda cezasının son altı ayını kesintisiz olarak geçiren, b) ... eğitimevinde toplam cezasının beşte birini tamamlayan, koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ... infaz kurumu idaresince hükümlü hakkında hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, infaz hâkimi tarafından karar verilebilir. (2) Açık ... infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ... infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ... infaz kurumuna geri gönderilen iyi hâlli hükümlüler, açık ... infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşmasından itibaren en az altı aylık sürenin geçmiş olması durumunda, diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler....", 6291 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 3/1-2. maddesinde yer alan "(1) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla koşullu salıverilmelerine bir yıldan az süre kalan; a) Açık ... infaz kurumunda bulunan, b) Kapalı ... infaz kurumunda bulunup da açık ... infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşıyan, iyi hâlli hükümlülerin talepleri hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilebilir. (2) Koşullu salıverilmelerine bir yıl kala açık ... infaz kurumuna ayrılma hakkını kazanan hükümlüler, bu infaz usulünden en fazla altı ay süreyle yararlanırlar." ve son olarak 6655 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile değişik 6411 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 4

. (2) Koşullu salıverilmelerine bir yıl kala açık ... infaz kurumuna ayrılma hakkını kazanan hükümlüler, bu infaz usulünden en fazla altı ay süreyle yararlanırlar." ve son olarak 6655 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile değişik 6411 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 4. maddesinde yer alan "(1) Bu Kanunun 105/A maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ve ikinci fıkrasında belirtilen altı aylık süre şartı ile birinci fıkrasının (b) bendinde belirtilen cezanın belirli bir süre infaz edilmesine ilişkin şart 31/12/2020 tarihine kadar uygulanmaz" şeklindeki düzenlemeler bir bütün halinde değerlendirildiğinde,

6291 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 3/2. maddesinde yer alan hükmün, yürürlük tarihi olan 11/04/2012 tarihi itibariyle anılan madde ile getirilen düzenlemeden istifade edebilecek olan hükümlülerin durumunu belirlediğinden olayda uygulama olanağı bulunmadığı, ancak belirtilen yasal düzenlemeden sonra yürürlüğe giren 6655 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile değişik 6411 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'a eklenen geçici 4. maddesi gereğince, 5275 sayılı Kanun'un 105/A-1-a ve 105/A-2 madde ve bentlerinde yer alan 6 aylık süre şartının 31/12/2020 tarihine kadar uygulanmayacak olması ve hükümlünün de bu düzenlemeden istifade ettiği anlaşılmakla, hükümlünün denetimli serbestlik tedbirinden faydalanma talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı ... Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı ... İşleri Genel Müdürlüğü'nün 17.05.2018 gün ve 94660652-105-34-4962-2018-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ...'ın, ... 12. Ağır ... Mahkemesinin 28.05.2013 tarihli ve 2011/72 esas, 2013/123 karar sayılı kararıyla suç işlemek amacıyla kurulmuş çıkar amaçlı silahlı suç örgütü üyesi olma suçundan TCK'nin 220/2,3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58/9. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği, 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan ... 2. Asliye ... Mahkemesinin 21.02.2017 tarihli ve 2016/700 esas, 2017/188 karar sayılı kararıyla 6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK'nin 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, hakkında verilen bu kararların kesinleştiği,

Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 13.09.2017 tarihli müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihinin 18.11.2018, bihakkın tahliye tarihinin ise 21.07.2019 olarak belirlendiği, 11.09.2017 tarihinde açık ... infaz kurumunda cezasının infazına başlanan hükümlünün kapalı ... infaz kurumuna gönderildiği ve bir süre sonra tekrar açık ... infaz kurumuna ayrıldığı ancak kapalı ... infaz kurumuna alınması, kapalı ... infaz kurumundan açık ... infaz kurumuna ayrılması sırasında cezaevi idaresi tarafından düzenlenmesi gerekli olan değerlendirme raporu ve kararların dosyada bulunmadığı anlaşılmakla;