muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/26938, Karar No: 2013/13876, Tarih: 12.06.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/26938 E.  ,  2013/13876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Kapatılan Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Zorunlu müdafiliğe ilişkin CMK'nın 150. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 18.3.2008 tarih 2008/9-7-56, 21.12.2010 tarih 2010/11-251-267 ve 20.3.2012 gün 2011/6-235-2012/110 Esas ve Karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere, “Kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı; bu durumda zorunlu savunman, sanığın lehine bazı işlemler yapmış, örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, hükmün sanığa da tebliğ edilmesi ve onun tarafından temyiz dilekçesi verilmesi hâlinde, isteminin kabul edilmesi gerektiğinin” belirtilmesi karşısında;

Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.11.2007 tarihli hükmünün, anılan mahkemenin istemi üzerine atanan zorunlu savunman Av....'ın ve sanıkların yokluğunda verilip, adı geçen savunman tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği ancak atanan savunmandan sanıkların haberdar olmadığı anlaşıldığından;

1- Sanıklar ... ve ...'ye anılan kararın, başvurabilecekleri yasa yolunu, türünü, süresini, merciini, sürenin ne zaman başlayacağını ve nerelere ne biçimde müracaat edebileceklerine ilişkin açıklamayla birlikte tebliğ edilip, bilgisi dışında atanan savunmanının temyizini kabul edip etmedikleri sorularak, süresi içerisinde temyiz isteminde bulunabilecekleri, bulunmadıkları takdirde zorunlu savunmanlarının açtığı temyiz davasının inceleneceği konusunda meşruhatlı tebligat çıkarılmasına,

2-Sanıklar tarafından temyiz dilekçesi verilmesi durumunda, bu konuda ek tebliğname düzenlenerek incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 12.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10799, Karar No: 2014/39911, Tarih: 24.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/10799 E.  ,  2014/39911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 29. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2013/277-2013/176

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.. Mutfak Eşyaları Ambalaj İnş. İml. San. Ve Tic. Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haksız ve ihbarsız olarak feshedildiği iddiasıyla kıdem ve ihbar tazminatları alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.. Mutfak Eşyaları Ambalaj İnş. İml. San ve Tic. Ltd. Şti avukatı, İ.. Alüminyum Levha San ve Tic Ltd Şti’nden devraldıkları şirketi ekonomik nedenlerle devraldıktan 6 ay sonra 31.07.2009 tarihinde H.. Alüminyum Levha San ve Tic Ltd Şti’ne devrettiklerini, bu tarihten sonra işçilerin H.. Alüminyum Levha San. ve Tic Ltd Şti’nde çalışmaya devam ettiklerini, işyeri devrinin davacıya haklı fesih hakkı vermediğini, işyeri devri nedeniyle davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı herhangi bir cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteğin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılardan T.. Mutfak Eşyaları Ambalaj İnş. İml. San. Ve Tic. Ltd. Şti. avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.. Mutfak Eşyaları Ambalaj İnş. İml. San. Ve Tic. Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli hâlinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri hâlinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkisi taraflar arasında çekişmeli olup dosya içeriğine göre işyerinin hukuki bir işlemle devredildiği ve davacının dava dışı son devralan işverende çalışmasını sürdürdüğü, devirle birlikte iş akdinin sona ermediği ve feshe bağlı hakların talep imkanı bulunmadığı, anlaşıldığından kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerin kabulü hatalıdır.

Kabule görede; reddedilen ihbar tazminatı miktarına göre nisbi vekalet ücreti yerine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6549, Karar No: 2013/10709, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/6549 E.  ,  2013/10709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü, 143 ada 68 parsel sayılı 9659,90 m² yüzölçümündeki taşınmaz, senetsizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle beyanlar hanesinde 1. derecede doğal sit alanında kaldığı şerh verilerek davalı adına tesbit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, tapunun beyanlar hanesine 1. derecede doğal sit alanında kaldığından korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı olduğunun şerhine karar verilmiş; davalı vekili tarafından hüküm temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 29.05.2012 tarihli ve 15032-8160 sayılı kararıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle "Mahkemece, dava konusu taşınmazın 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesi gereğince orman içi açıklık niteliğinde bulunması nedeniyle zilyetlikle kazanma şartlarının davalı yararına gerçekleşmediği kabul edilmiş ise de, orman bilirkişi heyeti raporundan, çekişmeli taşınmazın eski tarihli memleket haritaları ve hava fotoğraflarında açık alanda kaldığı, düşük eğimli olup orman sayılmayan yerlerden olduğu, ziraat bilirkişi raporundan, (A) işaretli bölümde hakim unsurun taşlık ve kayalık olduğu, bu bölümün tarımsal arazi niteliğinde olmadığı, (B) bölümünün uzun yıllar tarımsal amaçlı kullanıldığı, 8-10 yıldır ekilmediği, ancak, tarımsal arazi niteliğini kaybetmediğinin belirlendiği, çekişmeli taşınmaz ile birlikte 143 adanın bir bütün halinde yüzölçümü de dikkate alındığında 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesi kapsamında orman içi açıklık niteliğinde olmadığı ve ziraat bilirkişisi raporunda (B) ile belirtilen bölüme ilişkin olarak davalı gerçek kişi yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu anlaşılmakla, fen bilirkişisinden alınacak ek rapor ile (B) bölümünün yüzölçümü belirlenmek suretiyle bu bölüme ilişkin davanın reddi gerektiği"ne değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, 15.11.2012 tarihli krokide (A) ile gösterilen 2636 m² yüzölçümündeki bölümünün taşlık-kayalık niteliğiyle Hazine adına tesciline; (B) ile gösterilen 7023 m² yüzölçümündeki bölümünün tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından taşınmazın (B) bölümüne yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, 15.11.2012 tarihli krokide (A) ile gösterilen 2636 m² yüzölçümündeki bölümünün taşlık-kayalık niteliğiyle Hazine adına tesciline; (B) ile gösterilen 7023 m² yüzölçümündeki bölümünün tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından taşınmazın (B) bölümüne yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 3116 sayılı Kanuna göre 02.06.1948 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, 3302 sayılı Kanuna göre 01.02.2001 tarihinde yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması ile 2008 yılında 4999 sayılı Kanunla değişik 6831 sayılı Kanunun 9. maddesine göre yapılan fennî hataların düzeltilmesi çalışmaları bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosuna, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucunda

çekişmeli taşınmazın temyize konu (B) bölümünün orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen davalı yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 26/11/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1854, Karar No: 2019/2894, Tarih: 11.03.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/1854 E.  ,  2019/2894 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/11/2018 gün ve 2018/389 E. 2018/316 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 11/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/31683, Karar No: 2024/2447, Tarih: 28.02.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/31683 E.  ,  2024/2447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/20 E., 2016/94 K.

SUÇLAR : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık, katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Malatya 2.Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli ve 2015/20 Esas, 2016/94 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrası e bendi, 62 ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 1000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekili, süre tutum dilekçesi ile hükmü temyiz etmiştir.

2.Sanık, düzenlediği belgenin resmi belge olmadığını, üzerine atılı suçu işlemediğini, suç işleme kastı olmadığını beyan ederek hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Müşteki ...'ın Hekimhan İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü'ne verdiği ifade sırasında sanığın suç tarihinde bir kısım öğrencilerin Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezine gelmeden onlara ders verilmiş gibi ders defterlerinin imzalandığını, kendisinin yerine diğer evrakların da imzalanması suretiyle 2012 Nisan ayı bireysel eğitim faturalarının tam olarak tahakkuk ettirilip kamunun zararına uğratıldığını belirterek şikayetçi olması üzerine başlatılan soruşturmada; sanığın kendisini müdür olarak atanması talebini içerir müdürlük teklif yazısını 05/04/2012 tarih ve 26 sayılı yazı ile düzenleyerek müşteki ... 'ın imzasını taklit ederek imzalattığı, yine 20/04/2012 tarihinde ders işlenmediği halde ders işlenmiş gibi defter düzenleyerek müştekinin imzasını inceleyen olarak taklit etmek suretiyle 2012 nisan aynına ait bireysel eğitim ücretini almak için tahakkuk evrakları düzenlediği ve 08/05/2012 tarih ve 38 sayılı yazı ile ders tutarını hasabına havale ettirmek suretiyle üzerine atılı suçları işlediği iddia olunmuştur.

2.Sanık savunmasında;...Özel Eğitim ve Rehabilitasyon merkezinde, 2007 yılının 12.ayı ile 2011 yılı Haziran ayı arasında müdür olarak görev yaptığını, söz konusu müdür atamasına dair kararda müşteki...adına imza attığını, zor durumda kalacağı için acil bir çözüm olarak onun adına imza attığını, merkez resmi bir kurum olmadığı için düzenlediği belgenin de resmi nitelikte olmadığını, rehabilitasyon merkezinde ders verilmediği halde verilmiş gibi gösterilerek bireysel eğitim faturalarını tahakkuk ettirilerek bir miktar parayı hesabına havale ettiği hususunun doğru olmadığını, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

3.05.05.2014 tarihli bilirkişi raporunda, müdür atama konulu belge ve ders defteri fotokopisindeki evrakların müştekinin el ürünü olmadığı, sanığın elinden çıktığına dair yeterli kaligrafik bulgu tespit edilemediği belirtilmiştir.

4.Ankara 4.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2016/26 talimat sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporunda; ilgili kuruma 2012 yılı Nisan ayı eğitim gideri olarak 495,45 TL tutarında fazla ödeme olduğu, bu ödemenin suç teşkil eden bir fiilden kaynaklanmadığı kanaatine varıldığı bildirilmiştir.

5.Mahkemece sanığın üzerine atılı suçları işlediği kabulü ile mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz İstemi Yönünden

Sanığın yokluğunda verilip usulüne uygun olarak 11.05.2016 tarihinde tebliğ olunan hükmün, sanık tarafından yasal süresi geçtikten sonra 20.05.2016 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşılmıştır.

B. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

1. 14.02.2007 gün ve 26434 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, suç tarihi ve iddianamenin düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 9/son maddesindeki "Kurumlarda görev yapan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler, görevleri sırasında suç işlemeleri veya görevleri nedeniyle kendilerine karşı işlenen suçlardan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun uygulanması ve ceza kovuşturması bakımından kamu görevlisi sayılır.” amir hükmünün yer aldığı ayrıca anılan Yasanın 9. maddesinin 5. fıkrasının b bendi gereğince 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun hükümleri uyarınca soruşturma iznine tabi bulunduğu, dosya kapsamında...Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinin kurucusu olarak görev yapan sanık hakkında iddianamedeki fiilden dolayı soruşturma izni bulunmadığı, Hekimhan Kaymakamlığı’nın 29.04.2013 tarihli, sanık hakkında 4483 sayılı Kanuna göre işlem yapılmasına yer olmadığına dair cevabi müzekkere ile yetinilerek, usulüne uygun soruşturma izni alınmadan, genel hükümlere göre açılan davaya devamla hüküm kurulması,

Kabule göre;

2. Resmi belgede sahtecilik suçu yönünden;

a.Sanığın kamu görevlisi sıfatı nedeniyle, eyleminin TCK'nin 204/2. maddesindeki kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği kapsamında kaldığı gözetilmeden, TCK'nin 204/1 kapsamında kaldığı kabul edilerek mahkumiyet hükmü kurulması,