muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19718, Karar No: 2014/22586, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/19718 E.  ,  2014/22586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2014/121-2014/420

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak % 11.2 oranındaki sürekli iş göremezliğin 17.03.2005 tarihinde artarak % 31'ye yükselmesi nedeniyle % 19.8 fark için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16463, Karar No: 2021/5270, Tarih: 22.09.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/16463 E.  ,  2021/5270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kurum zararı nedeniyle alacak istenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu vekili av. ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/06/2014 gününde verilen dilekçe ile kurum zararı nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine dair verilen 25/12/2020 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Hükmüne uyulan Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 11/12/2018 tarihli 2016/12314 esas ve 2018/7825 karar sayılı bozma ilamında; davacı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumunun, olağanüstü hal kapsamında çıkarılan Kanun Hükmünde Kararname ile hak ve alacaklarının Sağlık Bakanlığına devredildiği gerekçesi ile mahkemece bu konuda değerlendirme yapılarak bir karar verilmesi gerektiğine değinilmiş, bozma sebebine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda ... davaya dahil edilerek, davalının bir dönem özel muayenehanesinde yarı zamanlı çalıştığı sabit olmakla birlikte iddia edilen zararın oluştuğu tarihte 650 sayılı KHK ile getirilen özel muayenehane açma yasağına dair hükmün henüz yürürlükte olmadığı, somut olayda 209 sayılı Kanun'un ek 9. maddesinin uygulanma imkanının bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

209 sayılı Sağlık Bakanlığına Bağlı Sağlık Kurumları ile Esenlendirme Tesislerine Verilecek Döner Sermaya Hakkında Kanun’un 5. Maddesinde 25/02/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 6111 sayılı Kanunun 190. Maddesi ile “.. İlgili kanunları uyarınca mesai saatleri dışında özelde çalışma hakkı bulunanlardan bu hakkı kullananlara bu kanunun ek 3. maddesine göre yapılan ödemeden başka ek ödeme yapılamaz.'' şeklinde değişiklik yapılmıştır.

209 sayılı Sağlık Bakanlığına Bağlı Sağlık Kurumları ile Esenlendirme Tesislerine Verilecek Döner Sermaya Hakkında Kanun’un 5. Maddesinde 25/02/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 6111 sayılı Kanunun 190. Maddesi ile “.. İlgili kanunları uyarınca mesai saatleri dışında özelde çalışma hakkı bulunanlardan bu hakkı kullananlara bu kanunun ek 3. maddesine göre yapılan ödemeden başka ek ödeme yapılamaz.'' şeklinde değişiklik yapılmıştır.

Dosya kapsamından; davacı kurum tarafından eldeki davada, İstanbul Fizik ve Tedavi Rehabilitasyon Eğitim ve Araştırma Hastanesinde doktor olarak görevli davalının, davacı kuruma bağlı tam gün çalışmasına rağmen özelde de çalışmaya devam etttiği, muayehanesine gelen hastalara özel Ataköy Hastanesinde ameliyatlar yaptığı, ancak buna rağmen performansa dayalı döner sermaye ek ödemesi alarak kamu zararına sebebiyet verdiği iddiası ile 2011 temmuz, ağustos, eylül, ekim aylarında davalıya yersiz ödenen 6.540,91 TL performansa dayalı ek ödemenin davalıdan tahsili talep edilmiş; olay tarihinde yürürlükte olan 209 sayılı Kanun ile ilgili kanunları uyarınca mesai saatleri dışında özelde çalışma hakkı bulunanlardan bu hakkı kullananlara her ay herhangi bir katkıya bağlı olmaksızın döner sermaye gelirlerinden yapılan ek ödeme dışında performansa dayalı ek ödeme yapılamayacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda, bozma öncesi alınan denetime ve hüküm kurmaya elverişli bilirkişi raporuna göre davalının 2011 yılı temmuz ve ağustos aylarında davacı kuruma bağlı İstanbul Fizik ve Tedavi Rehabilitasyon Eğitim ve Araştırma Hastanesinde tam gün süreli doktor olarak çalışmasına rağmen, özelde de muayene hizmeti verdiği buna karşın davalıya yersiz olarak performansa dayalı ek ödeme yapıldığı anlaşılmıştır.

Şu durumda, bozma öncesi alınan 13/10/2015 tarihli bilirkişi raporunda belirlenen tespit ve zarar miktarına göre hüküm kurulması gerekirken, özelde çalışma yasağının getirildiği 650 sayılı KHK nın olay tarihinde yürürlükte olmadığı şeklinde yazılı gerekçe ile karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, 22/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2548, Karar No: 2013/5703, Tarih: 11.04.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/2548 E.  ,  2013/5703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ve Özel Dairelerin uyum gösteren kararlarında belirtildiği üzere, fiilin suç oluşturmaması nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında delillerin takdir ve tayininin gerektiği durumlarda sanığın sorgusu yapılıp savunması saptanmadan beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeden, savunması alınmayan sanık hakkında mahcuz malların teslim amacı dışında tasarruf edilip edilmediği, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranılması nedeniyle bozulmasına veya kaybolmasına sebep olup olmadığı araştırılmadan ve duruşma da açılmadan tensiple beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 11.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/263, Karar No: 2018/397, Tarih: 02.10.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/263 E.  ,  2018/397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 21. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 592-803

Özel belgede sahtecilik suçundan sanıklar ... ve ...'ın TCK’nın 207/1-2 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına ilişkin İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 09.12.2010 tarihli ve 448-944 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafisi ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 21. Ceza Dairesince 22.06.2015 tarih ve 1337-2217 sayı ile;

"1- Sanıkların, şikayetçi ile üç adet dairesini ofis olarak kullanmak üzere yaptıkları kira sözleşmesini, şikayetçinin haberi olmadan değiştirip, onun adına imzaladıkları, bu sahte kira kontratı ile bilgisayar, yabancı dil ve açıköğretim kursu açmak için İl Milli Eğitim Müdürlüğü'ne müraacaat ederek yüklenen suçu işlediklerinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanıklardan ...'ın, ...'nu tanımadığını, böyle bir işyeri kiralamadığını, kızına vekaletname vermediğini, kızının kiralayıp kiralamadığını da bilmediğini savunması, şikayetçi ...'nun da ...'ı hiç görmediğini ve tanışmadığını beyan etmesi, 25.08.2010 havale tarihli bilirkişi raporunda da suça konu belge üzerinde bulunan yazılar ile sanık ... Han adına atfen atılı imzaların sanık ...'ın eli ürünü olmadığının tespit edilmesi karşısında, sanık ...'ın mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak somut kesin ve inandırıcı delilin elde edilemediği gözetilmeden beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi, sanık ... yönünden ise; eylemin 'faydasız sahtecilik' kapsamında kalıp kalmadığının tespiti yönünden, suça konu kira sözleşmesinde orjinaline göre yapılan değişikliklerin dershane işletim izni için gerekli olup olmadığı, bu değişiklikler yapılmayıp, gerçek olan kira sözleşmesinin Milli Eğitim Müdürlüğü'ne verilmesi halinde de aynı imkanlardan faydalanılıp faydalanılamayacağı ve kira sözleşmesinin kuruma kim tarafından sunulduğu hususlarının İl Milli Eğitim Müdürlüğü'nden sorulmasından sonra sonucuna göre sanık ...'ın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca hakim somut olayda; suçun işleniş biçimini, suçun işlenmesinde kullanılan araçları, suçun işlendiği zaman ve yeri, suçun konusunun önem ve değerini, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını ve failin güttüğü amaç ve saiki göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler. 5237 sayılı TCK'nun 'Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi' başlıklı 3/1. maddesi uyarınca suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur. Bu itibarla; kanunda öngörülen alt ve üst sınır arasında temel cezayı belirlemek hâkimin takdir ve değerlendirme yetkisi içindedir. Ancak, Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nun 34, 230 ve 289. maddeleri uyarınca hükümde bu takdirin denetime olanak sağlayacak biçimde, hak ve nesafet kurallarına uygun, dosya içeriği ile uyumlu yasal ve yeterli gerekçesinin gösterilmesi zorunludur. Yasa metinlerindeki ifadelerin kararda tekrar edilmesi ile bu metinlerdeki genel nitelikli ölçütler somut olaya ve failine özgülenmediği müddetçe yeterli bir gerekçe olmadığı gözetilmeden yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 17.11.2015 tarih ve 592-803 sayılı kararı ile önceki hükümlerinde direnmiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin de sanıklar müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.04.2016 tarihli ve 121917 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile dosyanın gönderildiği Yargıtay (Kapatılan) 21. Ceza Dairesince 06.06.2016 tarihli ve 7779-4911 sayılı tevdi kararı ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 924-1050 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 21. Ceza Dairesince 16.03.2017 tarih ve 11319-1362 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1-Sanık ...'a atılı özel belgede sahtecilik suçunun sabit olup olmadığının ve ayrıca aynı suçun sübutu bakımından eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının,

2-Sanık ...'a atılı özel belgede sahtecilik suçunun sübutu bakımından eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının,

3-Sanıklar hakkında eksik araştırma ile hüküm kurulmadığı ve atılı suçların sabit olduğu sonucuna ulaşılması hâlinde; temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesinde gösterilen gerekçelerin yasal ve yeterli olup olmadığının,

2-Sanık ...'a atılı özel belgede sahtecilik suçunun sübutu bakımından eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının,

3-Sanıklar hakkında eksik araştırma ile hüküm kurulmadığı ve atılı suçların sabit olduğu sonucuna ulaşılması hâlinde; temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesinde gösterilen gerekçelerin yasal ve yeterli olup olmadığının,

Belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle;

Tebliğnamede ileri sürülmüş olması nedeniyle, yerel mahkemece "...Yargıtay 21. Ceza Dairesinin ilamının 1 numaralı bendinde belirtilen araştırmanın yapılması hâlinde dahi sonuç değişmeyeceğinden ve bu husustaki irdeleme de gerekçeli kararda yapıldığından...2 numaralı bendinde belirtilen bozma nedeni de yerinde olmadığından" şeklinde gerekçe gösterilmesi karşısında, yerel mahkeme kararının "yeni hüküm" niteliğinde olup olmadığının,

Yeni hüküm olmadığı sonucuna varılması durumunda;

Sanıklar müdafisinin 17.11.2015 havale tarihli dilekçesi ile;

a) Başka bir mahkemede duruşması olması nedeniyle duruşmaya katılamayacağına dair bildirdiği mesleki mazeretinin reddine ilişkin gösterilen gerekçenin yerinde olup olmadığının,

b) Sanık ...'in sağlık mazereti nedeniyle duruşmaya katılamayacağını bildirmesi ve her iki sanık açısından son savunmalarını hazırlamak için süre talep etmesi karşısında, yerel mahkemece bu hususta bir karar verilmesi gerekip gerekmediğinin,

Bu hâliyle sanıkların savunma haklarının kısıtlanıp kısıtlanmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

b) Sanık ...'in sağlık mazereti nedeniyle duruşmaya katılamayacağını bildirmesi ve her iki sanık açısından son savunmalarını hazırlamak için süre talep etmesi karşısında, yerel mahkemece bu hususta bir karar verilmesi gerekip gerekmediğinin,

Bu hâliyle sanıkların savunma haklarının kısıtlanıp kısıtlanmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanıkların vekili olduğuna dair Bornova 4. Noterliğinden 27.02.2012 düzenlenme tarihli vekaletnameyi 16.04.2013 tarihinde dosyaya sunan sanıklar müdafisi Avukat ...’in, Yargıtay 21. Ceza Dairesinin 22.06.2015 tarihli bozma kararı sonrasında yerel mahkemece yapılacak ilk duruşmadan önce ibraz ettiği 17.11.2015 havale tarihli dilekçesi ile; kendisinin aynı gün İzmir 10. Sulh Hukuk Mahkemesinde 2015/66 esas sayılı dosyasının duruşmasında bulunacağından, müvekkillerinden sanık ...’ın da Ege Üniversitesinde ameliyat olacağından duruşmaya katılamayacaklarını, son savunmalarını hazırlamak için süre isteminin olduğunu beyan ederek mazeretlerini bildirdiği, yerel mahkemece aynı gün yapılan duruşmada “Her ne kadar sanıklar müdafii olduğundan bahisle Av.... (UYAP tetkikine göre Av....) mahkememize dilekçe vererek aynı gün İzmir 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/66 Esas sayılı dosyasında duruşmasının olduğunu ve bu nedenle mazeretli sayılmalarını beyan etmiş ise de, belirttiği İzmir 10. Sulh Hukuk Mahkemesi, İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesi ile yakın olduğundan, aralarında tahminen 100 metre mesafe bulunduğundan, bekletme talebinde bulunabileceğinden ya da biraz çaba sarf etse her iki duruşmaya da girmesi mümkün olduğundan, mazeretin yargılamayı sürüncemede bırakma amacı olduğundan, vekaletnamesi de olmadığından” şeklindeki gerekçe ile sanıklar müdafisinin verdiği mazeret dilekçesinin reddedildiği ve devamında “Yargıtay 21. Ceza Dairesinin ilamının 1 numaralı bendinde belirtilen araştırmanın yapılması halinde dahi sonuç değişmeyeceğinden ve bu husustaki irdelemede gerekçeli kararda yapıldığından, Yargıtay bozma ilamının 2 numaralı bendinde belirtilen bozma nedeni de yerinde olmadığından” biçimindeki gerekçeyle sanıklar ve müdafilerinin yokluğunda direnme kararı verildiği anlaşılmaktadır.

1- Yerel Mahkemece verilen direnme kararına konu hükmün "yeni hüküm" niteliğinde olup olmadığı;

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak,

c) Bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) Önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, direnme kararı olmayıp yeni bir hükümdür.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak,

c) Bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) Önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, direnme kararı olmayıp yeni bir hükümdür.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Ceza Genel Kurulunda ön soruna ilişkin olarak yapılan görüşmede, direnme gerekçesi olarak yapılan açıklamaların, Anayasa’nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34. maddeleri uyarınca direnmeye ilişkin gerekçenin gösterilmesi zorunluluğu kapsamında kalan açıklamalar olduğu, bu nedenle önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurulması hâlinin söz konusu olmadığı kabul edilerek direnme kararına konu hükmün, yeni bir hüküm niteliğinde olmadığı ve bu nedenle Ceza Genel Kurulunca incelenmesi gerektiğine oy birliği ile karar verilmiş ve diğer ön sorunların görüşülmesine geçilmiştir.

2-Sanıklar müdafisinin 17.11.2015 havale tarihli dilekçesi ile; başka bir mahkemede duruşması olması nedeniyle duruşmaya katılamayacağına dair bildirdiği mesleki mazeretinin reddine ilişkin gösterilen gerekçenin yerinde olup olmadığı, müvekkillerinden sanık ...'in sağlık mazereti nedeniyle duruşmaya katılamayacağını bildirmesi ve her iki sanık açısından son savunmalarını hazırlamak için süre talep etmesi karşısında, yerel mahkemece bu hususta bir karar verilmesi gerekip gerekmediği, bu hâliyle sanıkların savunma haklarının kısıtlanıp kısıtlanmadığına gelince;

Ön sorunların isabetli bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi için öncelikle savunma hakkı üzerinde durulmalıdır.

Oldukça geniş bir kavram olan savunma hakkı, şüpheliyi ve sanığı ilgilendirdiği kadar, bir gün şüpheli veya sanık konumuna düşebilecek toplumda yaşayan herhangi bir ferdi, dolayısıyla da toplumu ve yine adaleti sağlama yükümlülüğü bulunan Devleti ilgilendirmektedir. Çünkü ceza yargılamasında savunma, yargılamanın sonucunda verilen ve iddia ile savunmanın değerlendirilmesinden ibaret olan, hükmün doğru olmasını sağlar. Bu yönüyle, geniş bir bakış açısı ile değerlendirilmesi gereken savunma hakkı, susma, soru sorma, kendi aleyhine işlemlere katılmama, tercümandan yararlanma, kanıtların toplanmasını isteme, duruşmada hazır bulunma… gibi hakların yanında müdafiden yararlanma hakkını da içerir.