muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8314, Karar No: 2020/6910, Tarih: 09.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/8314 E.  ,  2020/6910 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 22/3, 62/1, 50/1-a, 52, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusurlu olmadığına, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması talebine, CMK’nın 231. maddesine karar verilmesi gerektiğine, lehine hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Olay tarihinde, gündüz vakti, sanığın idaresindeki minibüs ile cadde üzerinde seyir halindeyken geldiği dört yönlü kavşakta semt pazarı olması nedeniyle trafik yoğun olduğu için sağındaki caddeye dönmek istediği sırada katılan ...’ın park ettiği minibüsün önünde yol tarafında beklemekte olan yayalar ... ve ...’a çarparak tali kusurlu olarak yaralanmalarına neden olduğu olayda, mahkemece olayın meydana geldiği yerin pazar yeri olması nedeniyle sanığın sonucu öngördüğü ancak neticeyi istememesine karşın, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle neticenin meydana gelmiş olması gerekçesiyle bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiş ise de, sanığın semt pazarı olması nedeniyle trafiğin sıkışık olduğunu, araçların yoğun olması sebebiyle yolun sağına doğru döndüğünü beyan ettiği mevcut olayda taşıt yolu içinde bulunan yayalara gereken dikkati vermeyerek yaralanmalarına tali kusuruyla neden olduğu ancak gerçekleşen neticenin sanık tarafından öngörüldüğü söylenemeyeceğinden sanığın basit taksirle hareket ettiği gözetilmeden eylemin bilinçli taksirle işlendiğinin kabulü ile sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 22/3. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3611, Karar No: 2014/9949, Tarih: 31.03.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/3611 E.  ,  2014/9949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/195281

MAHKEMESİ : Ünye 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2012

NUMARASI : 2011/716 (E) ve 2012/57 (K)

SUÇ : İşyeri dokunulmazlığının ihlali

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık K.. Ö..'ın olay esnasında beklediği T.. Pastanesi'nden müşteki A.. B..'a ait işyerinin görülüp görülmediği araştırılmadan eksik kovuşturma ile yetinilerek sanıklar hakkında, TCK'nın 119. maddesinin 1. fıkrasının c bendinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Sanık H.. D.. hakkında TCK'nın 119/1-b maddesi uygulanmadığı halde, adli emanetin 2011/391 sırasında kayıtlı 1 adet krem renkli bağcıklı berenin sanığa iadesi yerine müsaderesine hükmolunması,

3-Sanık H.. D..'in adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunması karşısında, tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 31/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8044, Karar No: 2014/23386, Tarih: 20.10.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/8044 E.  ,  2014/23386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hakkari Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2013

NUMARASI : 2013/104-2013/247

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece;dava konusu taşınmaz üzerinden enerji nakil hattı geçmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan 27.05.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazda herhangi bir direk olmadığının belirtildiği, mahkemece keşif esnasında yapılan gözlemde ise;dava konusu taşınmazda iki adet ahşap direğin bulunduğunun belirtildiği anlaşılmış olup, fen bilirkişi raporu ile mahkeme gözlemi arasında oluşan çelişkinin giderilmesi amacı ile mahallinde bilirkişi kurulu eşliğinde yeniden keşif yapılıp, dava konusu taşınmazdan geçen herhangi bir enerji nakil hattı olup olmadığı,taşınmazda pilon bulunup bulunmadığı hususlarında yapılacak gözlem de zapta geçirilmek suretiyle, enerji nakil hattının olduğu anlaşıldığı takdirde, elektrik mühendisi ve fen bilirkişi krokisinin aşağıda infaza elverişli olacak şekilde enerji nakil hattının izdüşüm olarak zemin üzerinde açıkça gösterilerek, hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21939, Karar No: 2013/16220, Tarih: 03.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/21939 E.  ,  2013/16220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı T.C. ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı ... bünyesinde bulunan hastanede taşeron şirketin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, taşeron şirket aleyhinde aynı mahkemede işçilik alacaklarının tahsili için açtıkları davada bilirkişi tarafından alacaklarının tespit edildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretleri alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının halen hastanede çalışmaya devam ettiğini davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; davacı işçinin kabul edilen 31.12.2010 fesih tarihinden 1 gün sonraki 01.01.2011 tarihinden itibaren kurum kayıtlarına göre aynı Devlet Hastanesinde faaliyet gösterdiği anlaşılan Alihan Şirketi'nden çalışmaları bildirilmiştir. Davacı hakkında yapılmış bir fesih işlemi bulunmayıp, davalı asıl işverene ait işyerinde aralıksız çalışmaya devam etmiştir. Sadece SGK gereği giriş çıkış yapılması fesih niteliğinde değildir. Böyle olunca feshe bağlı kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağı isteklerinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 03.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7768, Karar No: 2013/6099, Tarih: 25.04.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/7768 E.  ,  2013/6099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında paftasında kayalık olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 25.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1662, Karar No: 2015/5132, Tarih: 19.10.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/1662 E.  ,  2015/5132 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı A.. Y.. G.. İnş. Teks. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile davalılar 1-Tasfiye Halinde E..-K.... İnş. Turz. San. Tic. Ltd. Şti. 2-A.. S.. 3-Y.. S.. 4-Y.. S.. 5-C.. U.. arasındaki davadan dolayı Büyükçekmece 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 10.06.2013 gün ve 2010/1538-2013/624 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalılar Tasfiye Halinde E...-K..İnş. Turz. San. Tic. Ltd. Şti., A.. S.., Y.. S.. ve Y.. S.. vekillerince istenmiş, davalılar A.. S.., Y.. S.. ve Y.. S.. vekili tarafından duruşma istenilmiş ise de davetiye masrafı bulunmadığından duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davalı yüklenici şirketin maktu temyiz harcı yatırması nedeniyle 03.09.2013 tarihli muhtıra ile 3.934,35 TL bakiye temyiz harcının istendiği ve bu muhtıranın davalı şirketin tasfiye memuru G.. K.. adresine 14.11.2013 tarihinde tebliğ edilmiş olup, noksan harç yatırılmadığı halde 1086 sayılı HUMK'nın 434/son maddesi uyarınca temyiz edilmemiş sayılma kararı verilip, tebliğe çıkartılmadığı anlaşıldığından, mahkemece davalı yüklenici şirketle ilgili bu konuda gerekli karar verilip, ilgilisine tebliğ edildikten ve temyiz edilmesi halinde gerekli işlemler de tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmek üzere dosyanın 3. kez mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1413, Karar No: 2016/3713, Tarih: 09.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/1413 E.  ,  2016/3713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı hastanede 19.10.2009 tarihinde ameliyat olduğunu, ameliyattan çıktıktan sonra istirahat odasında hemşirenin kendisine ağrı kesici iğne yaptığını, iğnenin o anda bacakta kasılma yapmaya başlayarak fonksiyon kaybına neden olduğunu, davalı hastanenin gerekli cihaz bulunmaması nedeniyle kendisini Özel Konyaaltı Hastanesi’ne yönlerdiğini, burada sağ bacakta enjeksiyon sonucu güç kaybının teşhis edildiğini, 09.12.2009 tarihinde Medical Park ve 21.12.2009 tarihinde Akdeniz Üniversitesi Hastanesi’nde ki muayeneleri sonucunda sağ siyatik sinir lezyonu tanısı konulduğunu, bu olay nedeniyle düztabanlı bir ayakkabı kullanamadığını, AFO denilen aparatı veya destekli uzun botları kullanmak zorunda kaldığını ileri sürerek 6.500,00 TL manevi tazminat 500,00 TL ekonomik geleceğin sarsılması tazminatı ve 250,00 TL çalışma gücü kaybı tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 15.09.2014 tarihli dilekçesi ile iş gücü kaybından dolayı talep ettiği tazminat miktarını 26.481,30 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece 26.481,30 TL maddi ve 4.000,00 TL manevi tazminatın 19.10.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece 26.481,30 TL maddi ve 4.000,00 TL manevi tazminatın 19.10.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı eldeki dava ile ameliyat sonrası yapılan ağrı kesici iğne nedeniyle kendisine sağ siyatik sinir lezyonu tanısı konulduğunu, bu olay nedeniyle düztabanlı bir ayakkabı kullanamadığını, AFO denilen aparatı veya destekli uzun botları kullanmak zorunda kaldığını ileri sürerek 6.500,00 TL manevi tazminat 500,00 TL ekonomik geleceğin sarsılması tazminatı ve ıslahen 26.481,30 TL çalışma gücü kaybı tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, davalı siyatik sinir lezyonunun enjeksiyon sonrası olabilecek bir komplikasyon olduğunu savunarak davanın reddini dilemiş, Mahkemece davacının maluliyeti ile sonuçlanan olayın davacıya yapılan enjeksiyon sonucu oluştuğu, davacıya yapılan bu iğne konusunda davalı hastane ya da doktor tarafından usulünce yapılmış bir bilgilendirme bulunmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama kapsamında kusur durumunun tespiti amacıyla Adli Tıp kurumundan bilirkişi raporu alınmış olup, Mahkemece alınan 08.06.2011 tarihli Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulu raporu incelendiğinde; davacıda tespit edilen bulguların enjeksiyon nöropatisi ile uyumlu olduğunun, enjeksiyonun hatalı yerden yapıldığına dair bir bulgunun olmadığının, maluliyet tayinine yer olmadığının, enjeksiyonun doğru yere yapıldığı durumlarda da yapılan yerde oluşacak ödem ve/veya hematomun sinire mekanik baskı yapabileceğinin, mevcut tablonun komplikasyon kabul edileceğinin rapor edildiği görülmüştür. Adli tıp raporunda; ameliyat sonrasında ağrı kesici olarak yapılan enjeksiyonun tedavinin bir aşaması olup olmadığına ve yapılan enjeksiyonun sonuçları hakkında gerekli bilgilendirmenin yapılıp yapılmadığına dair bir inceleme ve değerlendirmenin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle Adli Tıp Kurumu raporu yetersizdir. Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş, Üniversitelerin ilgili ana bilim dallarından seçilecek, konularında uzman bilirkişilerden oluşmuş bir kurul aracılığı ile davalının hukuki konum ve sorumluluğu, dosyada mevcut delillerle birlikte bir bütün olarak değerlendirilip, yapılması gerekenle yapılan müdahale ve işlemlerin ne olduğu, bu hususta davacıya bilgilendirme yapılıp yapılmadığı, tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda hastaneye kusur izafe edilip edilmeyeceğini gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak ve böylece hasıl olacak sonuca uygun karar vermektir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 09/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3772, Karar No: 2025/2229, Tarih: 07.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3772 E.  ,  2025/2229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1264 Esas, 2024/760 Karar

HÜKÜM : Davanın kabulü

(Esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle)

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/435 E., 2022/41 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Müvekkilinin 25.02.1991 tarihinden bu yana, Ayvalık'ın ... "... ... ..." markasını tescilsiz olarak 30 yıldır kesintisiz kullandığını, 2008 yılında da www.cundauno.com adresli internet sayfasını aldığını, o günden bu yana da her yenileme döneminde yenilemelerini yaptığını, müvekkilinin ... "... ...", "... ...", "... ...", "... ... ..." ve hatta yalnızca "..." denildiğinde dahi bilinip, markayı meşhur hale getirdiğini, markanın gerçek hak sahibi olduğunu, müvekkilinin 30 yıldır kullandığı isim, unvan ve logosunun renkleri mal ve hizmetler dahi birebir kopyalanmak suretiyle İstanbul'da ikamet eden ve hiç tanımadıkları davalı adına tescil ettirildiğinin tespit edildiğini, bu tescilin kötüniyetli olduğunu ileri sürerek 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun (SMK) 25, 6/3 ve 6/9 hükümleri gereği davalı adına tescilli 2020/... sayılı “... ... ...” ibareli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının "gerçek hak sahipliği" bulunduğu yönünde intiba uyandırmaya çalışsa da gerçekte böyle bir durumun olmadığını, davacının 2008 yılında internet adresini aldıklarını belirtimişse de internet sitesinin bu tarihte alındığına ilişkin bir maddi delil sunamadığını, davacının ... restoranı işlettiğini, müvekkili tarafından tescil ettirilip de hayata geçirilen markanın Ege mutfağını konsept edinen bir ... olduğundan isminin “... ... ...” olduğunu, müvekkilinin kötüniyetli olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI