muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/46513, Karar No: 2013/6593, Tarih: 25.02.2013

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.).

Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir.

İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3).

Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır.

Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır.

Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödendiğinden, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir.

Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir.

Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir.

İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır.

Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.).

Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiştir.

Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.).

Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemiz önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.).

Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemiz önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.).

Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilinemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda hükme esas alınan raporda bilirkişi fazla çalışma ücretinde dönemsel asgari ücret miktarlarını hatalı olarak alarak yanlış hesaplamıştır. Asgari ücret miktarlarındaki yılın 2. yarısındaki artışları tüm yıl için geçerli imiş gibi esas alarak miktarın yüksek çıkmasına sebebiyet verilmiştir. Mahkemece hatalı bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulması hatalıdır.

3- Davalı Mahkemeye sunmuş olduğu 10/11/2009 havale tarihli delil listesinde yemin deliline de başvurmuş olup, 05/10/2010 tarihli celsede davacıya yıllık ücretli izin konusunda yemin teklifinde bulunmuş ise de Mahkemece " davalı vekilinin delil listesinde yemin deliline dayanmadığı" gerekçesi ile yemin teklifinin usulsüz reddi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1704, Karar No: 2013/2561, Tarih: 01.04.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/1704 E.  ,  2013/2561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hizmet nedeniyle görevi kötüye kullanma suçundan sanık ... ve suç ortaklarının yapılan yargılanmaları sırasında; Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesiyle Pendik 2. (İstanbul Anadolu 4.) Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Pendik 2. (İstanbul Anadolu 4.) Asliye Ceza Mahkemesinin 26/06/2012 gün ve 2012/851 E. 2012/792 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 01/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

..
Yargıtay — Esas No: 2012/16790, Karar No: 2014/7057, Tarih: 10.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/16790 E.  ,  2014/7057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 41. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/06/2012

NUMARASI : 2011/238-2012/154

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 41. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.06.2012 tarih ve 2011/238-2012/154 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı TMSF(borcu üstlenen)-ING Bank A.Ş. vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 08.04.2014 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. M. Ç. ve ihbar olunan TMSF vekili Av. G. A. ile davalı ING Bank A.Ş. vekili Av. E.I. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkilleri M.S. ve S.. S.. ile müvekkillerinin miras bırakanı H. S.'ın davalı bankaya devrinden önce S. A.Ş'nin Denizli Şubesine DM cinsinden mevduat hesabı açtırdıklarını, müvekkillerinin yatırdıkları paranın henüz vadesi gelmeden 21.12.1999 tarihinde S. A.Ş. yönetimine BDDK tarafından el konularak yönetiminin TMSF'ye devredildiğini, anılan bankanın daha sonra O. AŞ ile birleştirildiğini, O.'ın da davalı ING Bank'a satıldığını, yapılan araştırmada müvekkillerinin bankaya yatırmış oldukları mevduatların S. A.Ş. yönetimi tarafından KKTC'de paravan olarak kurulan dava dışı E.O.S. Ltd. adlı paravan bir bankanın hesabına aktarıldığını, müvekkillerinin bankalara olan güveni kötüye kullanılarak ve iradeleri sakatlanarak havale talimatı imzalatıldığını, bu şekilde toplanan paraların S. A.Ş. yönetimi tarafından grup şirketlerine ve hayali şirketlere usulsüz kredi vermek suretiyle tüketildiğinin tespit edildiğini, müvekkillerinin mevduatlarının off shore mevduatın sigorta kapsamı dışında olduğu gerekçesiyle ödenmediğini, kıyı bankası ile işbirliği içinde mevduat sahiplerini ve müvekkillerini dolandıran davalı bankanın müvekkillerinin uğradığı zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, müvekkilleri Mustafa ve S.. S.. tarafından yatırılan 109.937 DM mevduat alacağı ile H. S. tarafından yatırılan 28.560 DM mevduat alacağının davalı bankadan paranın bankaya yattığı tarihten vade sonuna kadar akdi faizleri, vade sonundan ödeme tarihine kadar ise akdi faizden az olmamak üzere işleyecek temerrüt faizleri ile tahsili ile müvekkilleri M. S. ve S.. S.. ile muris Hüsnü'nün mirasçıları olan müvekkillerine miras payları oranında ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ve ihbar olunan TMSF vekili, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin geçirilmiş olduğunu ve davanın esas yönünden de yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ve ihbar olunan TMSF vekili, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin geçirilmiş olduğunu ve davanın esas yönünden de yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulü ile 56.209,00 Euro asıl alacağın dava tarihinden itibaren Devlet bankalarınca Euro cinsinden bir yıl vadeli mevduata uygulanan en yüksek faiz oranında işletilecek faizi ve dava tarihine kadar işlemiş 49.884,71 Euro faizi ile birlikte fiili ödeme günündeki efektif satış kuru üzerinden TL karşılığı ile birlikte davalıdan tahsili ile davacılar M. S. ve S.. S..'a ödenmesine, 14.602,50 Euro asıl alacağın dava tarihinden itibaren Devlet bankalarınca Euro cinsinden 1 yıl vadeli mevduata uygulanan en yüksek faiz oranında işletilecek faizi ve dava tarihine kadar işlemiş 12.883,06 Euro faizi ile birlikte fiili ödeme günündeki efektif satış kuru üzerinden TL karşılığı ile birlikte davalıdan tahsili ile 4/12 payının davacı M. S.'a, 4/12 payının davacı S.. S..'a, 1/12 payının davacı Dudu Kadın Argüz (Akyer)'e, 3/12 payının davacı O.. S..'a ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TMSF (borcu üstlenen)-ING Bank A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması ile davalının sorumluluğunun somut olaya uygulanması gereken mülga 818 sayılı BK’nın 41, 55 ve 6762 sayılı TTK’nın 336. maddelerinden kaynaklanmasına ve davacı zararının o.s.bankasından tahsil etme olanağının kalmadığının anlaşıldığı andan itibaren zamanaşımı süresinin işlemeye başlamasının gerekmesine göre, davalı TMSF (borcu üstlenen)-ING Bank A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Ancak, davalının davacılara karşı olan sorumluluğunun akdi ilişkiden kaynaklanmamasına göre hüküm altına alınan miktara hesaba yatırıldığı tarihten itibaren 3095 sayılı Yasanın 4/a maddesi hükmü uyarınca belirlenecek yasal temerrüt faizi yürütülmesi gerekirken, vade sonuna kadar akdi faiz oranı uygulanarak hesaplama yapılması doğru olmadığı gibi mahkemece, dava tarihine kadar işleyen faiz miktarı ayrıca hüküm altına alınmış ise de davanın asıl alacak üzerinden harç yatırılmak suretiyle açıldığı, işlemiş faiz miktarının ayrıca gösterilip, harçlandırılmadığı ve işlemiş faiz miktarının hüküm altına alınması yönünde bir istemin de mevcut olmadığı anlaşıldığından mahkemece off shore bankasına aktarılan tutarların bu tarihten itibaren 3095 sayılı Yasanın 4/a maddesi uyarınca işleyecek faiziyle tahsiline şeklinde hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde akdi faiz oranlarının uygulanması ve dava tarihine kadar olan döneme ilişkin olarak hesaplanan işlemiş faiz miktarlarının da ayrıca hüküm altına alınması doğru görülmemiş, kararın bu nedenlerle davalı taraf yararına bozulması gerekmiştir.

3- Öte yandan, mahkemece davalı bankaya harç yüklenmiş ise de davalı ING Bank A.Ş.'ye karşı işbu davanın açılmasının TMSF'ye devredilen S. A.Ş.'nin işlem ve eylemlerinden kaynaklandığı, davacıya ait paranın o, s, bankasına gönderilmesi konusundaki işlem ve eylemleri yürüten S. A.Ş.'nin TMSF tarafından devir alındıktan sonra en son ING Bank A.Ş.'ye devredildiği, bu durumda Fon Bankası iken ING Bank A.Ş.'ye devredilen anılan bankanın eylemlerinden dolayı açılan işbu davada gerek dosya yükümlülüğünü üstlenen TMSF, gerekse bu bankayı devir alan ING Bank A.Ş.'nin 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 140. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu dikkate alınmadan yazılı şekilde davalı bankanın harç ile sorumlu tutulması doğru olmayıp, kararın bu yönden de davalı taraf yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı TMSF (borcu üstlenen)-ING Bank A.Ş. yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalı TMSF (borcu üstlenen)-ING Bank A.Ş'ye verilmesine, 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/69, Karar No: 2019/3236, Tarih: 21.03.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/69 E.  ,  2019/3236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından hükmün tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Davalı erkek tarafından açılan boşanma davasında yapılan yargılama sonucunda ilk derece mahkemesince; davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, davalı kadının nafaka taleplerinin reddine hükmedilmiştir. Karar davalı kadın tarafından hükmün tamamına yönelik istinaf edilmiştir. Bölge adliye mahkemesince davalı kadının tedbir ve yoksulluk nafakası talebine yönelik istinaf talebinin kabulü ile diğer istinaf taleplerinin reddine karar verildiği ve reddedilen istinaf talepleri hakkında esastan ret kararı verilmesi ile yetinilmesi gerektiği halde, reddedilen yönlerden yeniden hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ancak bu husus yeniden yargılama yapılamasını gerektirmediğinden hükmün bu yönlerden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m. 370/2)

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda ikinci bentte gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının 2, 5, 6 ve 7. bentlerinin hükümden çıkartılmasına, hükmün bu bölümlerinin DÜZELTİLEREK, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oyçokluğuyla karar verildi. 21.03.2019 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2 maddesinde; davanın esasıyla ilgili olarak, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı taktirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzeltilerek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verileceği,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-3 maddesinde; davanın esasıyla ilgili olarak, yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verileceği düzenlenmiştir

Bu itibarla somut olayda Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2. maddesinde yer alan hüküm uyarınca, bölge adliye mahkemesince istinaf edilen bütün hususlarla ilgili yeniden esas hakkında hüküm kurulması doğrudur. Bu sebeple kararın onanması gerektiğinden sayın çoğunluğun düzeltilerek onama görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/6844, Karar No: 2016/6247, Tarih: 15.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6844 E.  ,  2016/6247 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı davalı iş yerinde 24/08/2007 - 28/09/2012 tarihler arasında kesintisiz olarak çalıştığını, iş yerinde servis şoförlüğü, aşçılık ve temizlik işleri gibi işleri gördüğünü, her gün sabah 05:30 işe başlayıp akşam 20:00 işi bıraktığını, davalı işveren tarafından 28/09/2012 tarihinde yarın işe gelmemesi söylenerek iş akdinin haksız olarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağı ve fazla mesai alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş akdinin hangi tarafça feshedildiği ve feshin haklı nedene dayanıp dayanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı davalı işveren tarafından 28/09/2012 tarihinde kendisine yarın işe gelmemesi söylenerek iş akdinin haksız olarak feshedildiğini iddia etmiş , davalı ise davacı devamsızlık yaptığından sözleşmeyi kendilerinin feshettiğini ,davacının işe dönmesi için uğraştıklarını ancak davacının dönmediğini savunmuştur. Davalı ...'ın 05/06/2013 tarihli duruşmadaki beyanında ise davacıyı işten çıkartmadığını, personeli toplayarak kendilerine çeki düzen vermelerini, velilerden çok şikayet aldığımı söylediğini, bunları tam olarak uyarı amaçlı söylediğini, kesinlikle işten çıkartma gibi bir amacının olmadığını, ancak davacının ertesi günü işbaşı yapmadığını beyan etmiştir.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarından ..... davalının arabayı hızlı kullanmasından ötürü davacıyı defalarca uyardığını, işveren ...’ın personellerini genellikle her akşam toplayıp nasihat verdiğini, yaklaşık 7-8 ay öncede tam hatırlayamadığı bir tarihte yine toplandıklarını, davalının iş konusunda öğütler vermeye başladığını, çalışma performanslarından memnun olmadığını söylediğini, kesinlikle sizi işten çıkarırım yarın işe gelmeyin diye söz söyleyip söylemediğini hatırlamadığını, ancak o gün genel olarak konuşup öğüt verdiğini, davacı ...'e kendisine işten çıkarttığını yarın gelmemesi gerektiğini söylemediğini, bu olaydan sonra ertesi gün herkesin işbaşı yaparak normal çalışmamıza devam ettiğini ancak davacının ertesi gün gelip işbaşı yapmadığını, daha sonraları ben kendisine niye gelmediğini sorduğunda davacının orda çalışmak istemediğini söylediğini, o esnada diğer rehabilitasyon merkezinde çalışmaya başladığını beyan etmiş ,diğer davacı tanığı ... ise yaklaşık 8 ay kadar önce davacı ve davalı ile birlikte oturduklarını, davalı ...’ın herkese hitaben bundan sonra çalışmalara dikkat edilmesi gerektiğini yoksa bu şekilde devam etmeyeceğini, icap ettiğinde kendisinin tek başına çalışacağını söylediğini, davalı ...’ın bu sözleri davacıyı kovma amaçlı değil herkesi uyarı amaçlı söylediğini daha sonra davalı ayrıldıktan sonra davacı ... arabanın anahtarını bırakarak ayrıldığını, o günden sonra bir daha işe gelmediğini , bundan sonra kendisini neden işe gelmediği için aradıklarında davacının bu laflardan sonra gelip çalışmayacağını söylediğini, davalı ...'ın davacıyı neden işe gelmediği konusunda arayıp aramadığını bilmediğini, davalı ... toplantıda "Yarın işe gelmeyin, icap ederse ben kendi işimi kendim görürüm" diye söylediğini , ancak biz ertesi gün işyerine gidip işbaşı yaptıklarında herhangi bir şey demediğini, normal çalışmaya devam ettiklerini beyan etmiştir.

Davalı tanıklarından .... gerek kendisi hakkında gerek davacı hakkında arabayı hızlı sürdüğünden dolayı şikayetler geldiğini, arabanın içindeki öğrenciler genellikle engelli olduğu için yavaş da gitsek şikayetler aldıklarını, yaklaşık 7 ay kadar önce ...'la aralarında bir öğrenci velisi yüzünden tartışma çıktığını, davalı ...’ın ilk olarak gelip kendisine bağırdığını, daha sonra davacı ile tartışmaya başladığını, ‘’ anahtarlarınızı bırakıp gidin, ben kendi işimi kendim yapacağım’’ diye kendilerine hitaben ve diğer işçileri de kastedecek şekilde bundan sonra gelmeyin tarzında laflar söylediğini, davacı o günden sonra işe gelmediğini, kendisinin ise 2 gün sonra ...'ın çağırması üzerine işe gidip işbaşı yaptığını davalı ... ile birlikte ...'in işe dönmesi için ikna etmeye çalıştıklarını, ancak kendisinin o işyerine dönmek istemediğini söyleyerek teklifi red ettiğini beyan etmiştir.