muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2651, Karar No: 2024/5562, Tarih: 25.03.2024

24. Diğer yandan, 6100 sayılı Kanun’un “Dava dilekçesinin içeriği” kenar başlıklı 119 uncu maddesinde dava dilekçesinde yer alması gereken unsurlar belirtilmiş; bazı unsurların eksikliği hâlinde davacıya eksikliği tamamlaması için süre tanınacağı, verilen süre içinde eksiklik tamamlanmadığı takdirde davanın açılmamış sayılmasına karar verileceği düzenlenmiştir.

25. Belirli bir alacak için belirsiz alacak davası açılması hâlinde, dava dilekçesinde bir eksiklik söz konusu değildir. Davacı dava dilekçesinde bir talep sonucu belirlemiştir. Davacının belirsiz alacak davası açma ... bulunmadığı hâlde, bu davayı açma ... olduğunu düşünerek dilekçesinde sadece geçici bir talep sonucuna yer vermiş olması, dilekçede talep sonucunun eksik olarak gösterildiği anlamına gelemez. Böyle bir durumda, aslında belirsiz alacak davasının koşullarının mevcut olmadığını tespit eden mahkeme, talep sonucunu tamamlaması ya da tam olarak belirlemesi için davacıya süre veremez. Zira hâkim kural olarak tarafların talep sonucuyla bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez (HMK md. 26). Taraflarca getirilme ilkesinin egemen olduğu bir yargılamada mahkemenin böyle bir görevi ve yetkisi söz konusu olamaz. Mahkeme, talep sonucunu eksik bildiren davacıdan, sırf onu korumak maksadıyla talebini artırmasını ve tam olarak belirlemesini isteyemez. Aksine davranış, taleple bağlılık ve taraflarca getirilme ilkesiyle bağdaşmaz. Kanun ancak koşulları mevcut olan belirsiz alacak davasında dilekçede geçici bir talep sonucunu belirtmenin yeterli olacağına cevaz vermiş; belirli alacaklar için açılan davada talep sonucunun bu şekilde belirtilmesini kabul etmemiştir. Kanunun dahi vermediği bir ..., mahkemenin 6100 sayılı Kanun'un 119 uncu maddesinin ikinci fıkrası hükmünü uygulayarak davacıya vermesi kabul edilemez. Belirsiz alacak davasının koşullarını taşımadığı için aslında reddedilmesi gereken bir davada, hâkimin davacıdan davasını tam eda davasına dönüştürmesini istemesi, davacıya yol göstermesi anlamına gelir. Hatta bu durum hâkimin davayla ilgili olarak kanunen gerekmediği hâlde görüşünü açıklaması (HMK md. 36, f. 1, b. (b)) yani ihsas-ı reyde bulunması anlamına geldiği için de hâkimin reddi için bir sebep teşkil edebilir. Tüm bu nedenlerle belirli alacak için belirsiz alacak davası açılan hâllerde, 6100 sayılı Kanun'un 119 uncu maddesinin ikinci fıkrası hükmü uygulanamaz ve mahkeme talebini belirlemesi için davacıya süre veremez (Aslan, Akyol Aslan, Kiraz, s.990-991).

26. Diğer yandan, yukarıda belirtildiği üzere 6100 sayılı Kanun’un 119 uncu maddesi, dava dilekçesindeki bazı eksikliklerin tamamlattırılması ile ilgili olup dava türünün değiştirilmesine imkân veren bir düzenleme değildir. Belirtmek gerekir ki eksikliğin tamamlattırılması ile yanlış açılan davanın doğru dava türüne dönüştürülmesi tamamen farklı hususlardır. Medeni yargılama sistemimizde yanlış açılan davanın hâkim tarafından doğru dava türüne dönüştürülmesine imkân veren bir düzenleme bulunmamaktadır. Öyle ki ıslah ile dahi dava türü değiştirilemez (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, 02.03.2021 tarihli ve 2017/432 Esas, 2021/184 Karar sayılı kararı). Hâkim yanlış olanı doğruya dönüştüremez, taraf yerine irade oluşturamaz. Davadaki eksikliği diğer tarafın aleyhine olacak şekilde düzeltemez veya bu yolu açamaz.

27. Özel dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi, dava hakkının ortadan kaldırılması ve dolayısıyla mahkemeye erişim hakkının ihlali anlamında yorumlanamaz. Çünkü özel dava şartı (hukuki yarar) yokluğu nedeniyle usulden reddedilen dava, yukarıda belirtilen kanuni düzenleme uyarınca açılmaması gereken bir davadır. Başka bir anlatımla yanlış açılmış bir davadır. Yanlış dava açanın mahkemeye erişim hakkının kısıtlandığından söz edilemez. Anayasa’nın 36 ncı maddesinde belirtildiği üzere “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.” Buna göre ancak usulüne uygun açılan bir dava söz konusu olduğunda, mahkemeye erişim hakkından söz edilebilir.

28. Davanın hukuki yarar eksikliği nedeniyle usulden reddedilmesi hâlinde, mahkemeye erişim ... sınırlandırılmaktadır; ancak bu sınırlama, davalının adil yargılanma hakkının (silahların eşitliği ilkesi boyutuyla) korunmasına yönelik meşru bir amaç taşır ve ölçüsüz bir sınırlama da değildir. Zira usulden ret kararları maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmediğinden, ilgili eksiklik giderilerek söz konusu davanın, doğru bir şekilde yeniden açılması mümkündür.

29. Kanun’daki özel hukuki yararı göz ardı ederek bir tarafın mahkemeye erişim hakkını korumak gerekçesiyle diğer taraf aleyhine sonuç doğuracak şekilde dengenin bozulması, silahların eşitliği, savunma ... ve hukuki dinlenilme hakkının ihlal edilmesine de yol açacaktır. Zira belirsiz alacak davasında davacıya henüz somutlaştırıp tam belirtmediği bir alacağı için dava açma imkânı sağlanarak hak arama ve mahkemeye erişimde avantaj sağlanmıştır. Karşı taraf aslında dava açılırken tam olarak bilmediği bir talep sonucu için savunma yapmak durumunda bırakılmaktadır. İşte bu sebeple kanun koyucu davacıya tanınan bu avantaj ve imkânı, özel bir dava şartına bağlamış ve sınırlandırmıştır.

30. Hukuk sistemimiz, davanın usulden reddedilmesi nedeniyle alacağın zamanaşımına uğraması durumunda, davacının mağduriyetini önleyecek bir hukuki çareye de yer vermiştir. 6098 sayılı Kanun'un “Davanın reddinde ek süre” kenar başlıklı 158 inci maddesine göre “Dava veya def’i; mahkemenin yetkili veya görevli olmaması ya da düzeltilebilecek bir yanlışlık yapılması yahut vaktinden önce açılmış olması nedeniyle reddedilmiş olup da o arada zamanaşımı veya hak düşürücü süre dolmuşsa, alacaklı altmış günlük ek süre içinde haklarını kullanabilir.” Yargıtayın (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi ile 9. Hukuk Dairesi, belirsiz alacak davası olarak açılan davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddedilmesi hâlinde davacının 6098 sayılı Kanun’un 158 inci maddesinin öngördüğü imkândan yararlanabileceğine karar vermiştir (Yargıtay (Kapatılan)22. Hukuk Dairesi, 29.11.2018 tarihli ve 2018/15434 Esas, 2018/25756 Karar sayılı; 24.10.2019 tarihli ve 2019/7815 Esas, 2019/19996 Karar sayılı; 21.01.2020 tarihli ve 2016/27790 Esas, 2020/825 Karar sayılı; Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 28.06.2021 tarihli ve 2021/6019 Esas, 2021/10945 Karar sayılı kararları). Yargıtayın bu uygulaması doktrinde de kabul görmüş ve belirsiz alacak davasının hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddi hâlinde alacaklının, 6098 sayılı Kanun’un 158 inci maddesindeki ek süre içinde usulüne uygun şekilde alacağın tamamı için tam eda davası açabileceği ifade edilmiştir (Cemil Simil, “Yargıtay Kararları Işığında Belirsiz Alacak Davası ve Kısmî Dava ile İlgili Sorunlar”, Medenî Usûl ve İcra İflâs Hukukunun Güncel Sorunları II, Lexpera Semineri, İstanbul, 2020, s.111,112). Bu nedenle belirsiz alacak davasının hukuki yarar yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmesinin, davacının mahkemeye erişim hakkını engellediğini kabul etmek de mümkün değildir. Davacının, belirli veya belirlenebilir alacağının tamamı için usulüne uygun şekilde tam eda davası açmasına usuli açıdan bir engel bulunmamaktadır.

31. Anayasa Mahkemesine göre “… Dairenin somut olayda başvurucunun yaptığı usul hatasını düzeltilebilecek bir yanlışlık olarak kabul etmemiş olması, 6098 sayılı Kanun'un 158. maddesiyle getirilen imkândan yararlanmasının mümkün görüleceğini kuşkulu hâle getirmektedir. Bu sebeple başvurucunun açacağı yeni bir davanın başarı şansı sunabileceği kanaatine kesin olarak varılamamaktadır. … ” (..., § 73). Oysa davanın usulden reddedilmesi, düzeltilebilir bir yanlışlığa işaret eder. Dairenin bireysel başvuruya konu kararında bu yönde olumsuz bir değerlendirmesi de bulunmamaktadır. 6098 sayılı Kanun’un 158 inci maddesinde belirtilen “düzeltilebilecek bir yanlışlık” ifadesi, davacının daha sonra usulüne uygun olarak açacağı davada dikkate alınması gereken bir husustur. Davacı usulüne uygun şekilde dava açarak yanlışını düzeltmiş olacaktır.

32. 6100 sayılı Kanun’un 107 nci maddesine mehaz teşkil eden İsviçre Medeni Usul Kanunu’nun 85 inci maddesi ile ilgili olarak Zürih Kantonu Yüksek Mahkemesi, şartları bulunmadığı hâlde açılan belirsiz alacak davasının hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddedilmesi gerektiğini belirtmiş; buradaki hatanın, dilekçedeki basit bir şeklî eksiklik olarak kabul edilmek suretiyle İsviçre Medeni Usul Kanunu’nun 132 nci maddesinin uygulanamayacağını ifade etmiş, aynı Kanun’un 56 ncı maddesinde düzenlenen hâkimin davayı aydınlatma ödevinin de uygulama alanı bulamayacağını belirtmiştir (Obergericht des Kantons Zürich, 20.10.2015, LB150038). Söz konusu kararda, dava şartı eksikliğinin bulunduğu davaların, bu nedenle reddedilmesinin usul ekonomisine aykırı olduğu gerekçesiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6 ncı maddesi ve İsviçre Federal Anayasası’nın 29 uncu maddesine dayanılamayacağı ifade edilmiştir. Keza İsviçre Federal Mahkemesi de 2020 yılında verdiği bir kararında, şartları bulunmadığı hâlde açılan belirsiz alacak davasında, hâkimin davayı aydınlatma ödevine dayalı olarak tarafın talebinin düzeltilmesine imkân veremeyeceğini, bunun silahların eşitliği ilkesine aykırı olduğunu belirtmiş; ayrıca taraf adına doğru bir hukuki himaye talebi formüle etmenin, mahkemenin görevi olmadığını ifade etmiştir (İsviçre Federal Mahkemesi, 15.06.2020, 4A\_502/2019).

33. Uyuşmazlığı mahkeme önüne taşıyabilmek ve etkili bir şekilde karara bağlanmasını isteyebilmek anlamına gelen mahkemeye erişim hakkına, Anayasa’nın 13 üncü maddesi uyarınca kanunla sınırlamalar getirilebilecek olmakla birlikte, bu sınırlamaların Anayasa’nın sözüne ve ruhuna aykırı olmaması, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyet’in gereklerine uygun olması, hakkın özünü zedelememesi, meşru bir amaç taşıması, açık ve ölçülü olması gerekir (Anayasa Mahkemesi, ... Tatar, B. No:2014/819, 09.06.2016, § 37 vd.; Anayasa Mahkemesi, Bişar Yusufoğlu, B. No:2018/2784, 10.02.2021, § 30 vd.). Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de mahkemeye erişim hakkının mutlak olmadığına vurgu yapmakta ve belli esaslara uygun hareket edilmesi kaydıyla sınırlanabileceğini belirtmektedir: “Mahkeme, mahkemeye erişim hakkının mutlak olmadığını ve birtakım sınırlamalara maruz kalabileceğini; mahkemeye erişim ..., doğası gereği Devlet tarafından toplumun ve bireylerin ihtiyaçları ve kaynaklarına göre yer ve zaman açısından değişebilen düzenlemelerin yapılmasını gerektirdiğinden bu kısıtlamalara izin verildiğini yineler. Uygulanan sınırlamalar, söz konusu hakkın özünü bozacak bir biçimde veya kapsamda bireyin mahkemeye erişimini kısıtlamamalıdır. İlaveten, bir sınırlama meşru bir amaca hizmet etmediği ve kullanılan araçlar ile ulaşılmak istenen amaç arasında makul bir orantılılık ilişkisi olmadığı sürece Sözleşme’nin 6 § 1 maddesi ile bağdaşmayacaktır (bk. Pasquini / San Marino, no. 50956/16, § 156, 2 Mayıs 2019).” (AİHM, Nalbant ve Diğerleri/Türkiye, B. No: 59914/16, 03.05.2022, § 32).

34. Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirilecek olursa davacı, dava dilekçesinde kadroya geçiş tarihini, iş sözleşmesinde öngörülen ücretini ve ücretine uygulanması gereken zam oranlarını açıkça belirtmiş olup bu verilere göre işverence ödenmesi gereken ücret miktarını belirleyebilecek durumdadır. Davanın açıldığı tarihte davacının alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin beklenememesi veya bunun imkânsız olması gibi bir durum söz konusu değildir. Dava konusu alacak belirlenebilir nitelikte olduğundan belirsiz alacak davasına konu edilemez.

35. Şu hâlde talep edilen fark ücret alacağı bakımından davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasında hukuki yarar bulunmamaktadır. Mahkemece koşulları oluşmayan davanın dava şartı yokluğundan usulden reddi gerekirken esasına girilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1554, Karar No: 2009/1641, Tarih: 23.03.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/1554 E.  ,  2009/1641 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, eser sözleşmesinin feshi ve cezai şart, yüklenici tarafından açılan birleşen dava fesih sebebiyle uğranılan zararın giderilmesi için maddi tazminat, taşeron tarafından açılan birleşen davalar ödenmeyen iş bedeliyle ilgili itirazın iptâli ve alacak istemlerine ilişkindir. Mahkemece yüklenici tarafından açılan asıl ve birleşen davaların reddine, taşeron tarafından açılan davaların kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle birleşen 2001/100 Esas sayılı dosyadaki itirazın iptâli davasıyla ilgili olarak icra takibinin takip tarihinden itibaren %70 oranını aşmamak koşuluyla değişen oranlarda reeskont faizi uygulanarak devam edeceğinin tabiî bulunmasına göre asıl ve birleşen 2002/494 Esas sayılı dosya davacısı ve birleşen diğer dosyaların davalısı yüklenicinin tüm, birleşen 2001/100 ve 2002/342 Esas sayılı dosya davacısı ve yüklenici tarafından açılan davaların davalısı taşeron vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenicinin davalı taşeronla yaptığı sözleşmeyi feshi ve taşeronun iş yerini terketmesinden sonra dava dışı yüklenici ... Ltd.Şti. ile yaptığı sözleşme 18.01.2001 tarihlidir. Taşeronun yaptığı işlerle ilgili iki kez hakediş düzenlenmiş olup, 2. hakediş 07.11.2000 tarihlidir. Davacı yüklenici, asıl iş sahibi dava dışı Belediyeye düzenleyip verdiği 23.11.2000 tarihli 2. hakediş tutanağında fore kazık imalât miktarını 4234 m göstermiş olup, bu tarihte henüz 2. taşeron ile sözleşme yapılmadığından idareye verilen bu hakedişlerdeki tüm imalâtın taşeron tarafından gerçekleştirildiğinin kabulü zorunludur. Bu durumda davalı taşeron tarafından yapılan 4234 m imalâttan 1. hakedişe giren 2801,7 m ve 2. hakedişe giren 1147,5 m düşüldüğünde 284,8 m’lik imalâtın hakedişlere girmediği ve hakedişlere girmeyen bu imalât sebebiyle taşeronun 284,8 m x 13,00 TL + %17 KDV = 4331,81 TL daha alacağı bulunduğundan, taşeron tarafından açılıp birleşen 2002/342 Esas sayılı dosyadaki talebin ıslah yoluyla artırıldığı da dikkate alınarak bu alacakla ilgili talebin kabulü yerine reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1.) bendde yazılı nedenlerle davacı ve birleşen 2002/494 Esas sayılı dosya davacısı diğer birleşen dosyaların davalısı yüklenicinin tüm, birleşen 2001/100 ve 2002/342 Esas sayılı dosyaların davacısı asıl ve yüklenicinin açtığı birleşen dosya davalısı taşeronun diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı ve birleşen dosya davacısı taşeron yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.393,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve birleşen dosya davacısı ve diğer birleşen dosya davalısı ...’dan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacı ....San.Tic.Ltd.Şti.ne geri verilmesine, 23.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/117, Karar No: 2020/4734, Tarih: 09.03.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/117 E.  ,  2020/4734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında mağdur ...'i basit yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik mağdurun temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yokluğunda yapılan yargılama sonunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, 5271 sayılı CMK.nin 235. maddesine göre davadan haberdar edildiği halde hüküm verilinceye kadar davaya katılma isteminde bulunmayan mağdureye 21.12.2015 tarihinde tebliğ edildiği, mağdurenin ise 1412 sayılı CMUK'un 310/1.maddesinde öngörülen 1 haftalık yasal süre geçtikten 26.11.2018 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla, mağdurenin temyiz isteğinin aynı Kanunun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında mağdur ...'i basit yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

A) Sanığın ve mağdurenin temyiz dilekçesinde, sanığın akıl hastası olduğunu belirtip 23/02/2014 ile 06/03/2014 tarihleri arasında Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinde yatarak tedavi gördüğünü ifade edilmesi ve adı geçen Hastanenin 07/12/2015 tarihli ve 2014/30813 sayılı yazısında, sanığın 23/02/2014 ile 06/03/2014 tarihleri arasında yatarak tedavi gördüğünün belirtilmesi karşısında; sanığın tedavi gördüğü

Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinden film, grafi ve tüm tıbbi belgelerinin ve istenmesinden sonra, sanığın suç tarihinde 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi uyarınca, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususlarında, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından heyet raporu alınarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunduğundan hükmün CMUK’un 321 nci maddesi uyarınca bozulması,

Kabul ve uygulamaya göre;

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.03.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21738, Karar No: 2017/5789, Tarih: 11.05.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/21738 E.  ,  2017/5789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile imzaladıkları “... ... Sitesi konut projesi inşaat ve satış vaadi sözleşmesi” ile 350.000 TL bedelle bir adet daire satın aldığını, satış bedelini ödediğini ve 12.09.2013 tarihinde kat irtifakı tapusunu aldığını, davalının bu proje için oluşturduğu internet sitesinde lüks konut olacağının taahhüt edildiğini, satış vaadi sözleşmesinin 2. maddesine göre de davalının birinci sınıf konut yapma taahhüdü altına girdiğini ve buna göre bedel tahsil ettiğini, ancak inşaat bitirilip daire tapusu verildiğinde dairenin taahhüt edilen lüks konutlarla hiç ilgisinin olmadığını, en ucuz malzeme ile yapıldığını gördüğünü, teslim alır almaz davalı ile irtibata geçtiğini, ancak sonuç alamadığını ileri sürerek ödemiş olduğu bedelden ayıplı ifa nedeniyle şimdilik 50.000 TL indirim yapılarak dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yapılan konutların taahhüt edilen niteliklere sahip olduğunu, herhangi bir ayıp ya da eksik iş bulunmadığını, aksi kabul edilse dahi davacının ihbar yükümlülüğüne uymadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalının tahkime yönelik itirazının reddine, davacının süresinde yapılmış bir ayıp ihbarı bulunmadığından açık ayıplara yönelik taleplerinin reddine, bilirkişi raporu ile belirlenmiş olan gizli ayıplar yönünden 18.919,00 TL ile eksik işler nedeniyle belirlenmiş olan 12.297,00 TL olmak üzere toplam 31.216,00 TL'nin dava tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile davalıdan tahsiline ve fazla talebin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davalının temyiz itirazlarının incelenmesinde; Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle Mahkemece eksik iş olarak kabul edilen hususların açık ayıp niteliğinde olduğunun anlaşılmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Davalının temyiz itirazlarının incelenmesinde; Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle Mahkemece eksik iş olarak kabul edilen hususların açık ayıp niteliğinde olduğunun anlaşılmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede; Davacı, eldeki dava ile davalıdan satın almış olduğu dairede mevcut ayıplar ve eksikler nedeniyle oluşan değer kaybının davalıdan tahsilini istemiş, davalı davanın reddini dilemiştir. Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, açık ayıplar yönünden davacının teslim tutanağında bağımsız bölümü tam ve eksiksiz aldığını beyan etmiş olması ve herhangi bir ihtirazi kayıt ve şerh düşmemiş olması nedeniyle açık ayıplar yönünden talebinin reddine karar verilmiştir. Ne var ki; 14.12.2013 tarihli daire teslim tutağında, davacının “mevzuattan kaynaklı, muayene süresi içinde ortaya çıkacak haklarımız saklı kalması kaydıyla teslim aldım” şeklinde ihtirazi kayıt ile taşınmazı teslim aldığı gibi, açık ayıplar yönünden öngörülen 30 günlük ihbar süresi dolmadan 31.12.2013 tarihinde eldeki davayı açtığı anlaşılmakta olup, bu hususlar gözetilerek açık ayıplar yönünden de davacının talebinin kabul edilmesi gerekmektedir. O halde Mahkemece, 14.12.2103 tarihli teslim tutanağına göre davacının ihtirazi kayıt ile taşınmazı teslim aldığı ve teslim tarihinden itibaren 30 günlük ihbar süresi içerisinde eldeki davayı açtığı gözetilerek açık ayıplar yönünden de talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksi düşünce ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine, ikinci bent gereğince temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.598,36 TL kalan harcın davalıdan alınmasına HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,11/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.