muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/20190, Karar No: 2012/246, Tarih: 16.01.2012

**7. Ceza Dairesi         2009/20190 E.  ,  2012/246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Otoyol ve boğaziçi köprülerinden ücret ödemeden geçiş yapmak eyleminden 34 DA 7198 plakalı araç sürücüsü ...'nin, 5539 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun'un 21. maddesi gereğince 1.177,00 yeni Türk lirası idari para cezası ile cezalandırılmasına dair Ulaştırma Bakanlığı Karayolları Genel Müdürlüğü 17. Bölge Müdürlüğünün 26.08.2008 tarihli, B.11.1.TCK.1.17.15.00/ 773-236489 sayılı idari yaptırım kararına karşı itirazın reddine ilişkin Sarıyer Sulh Ceza Mahkemesinin 20.07.2009 tarihli ve 2009/422 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 09.11.2009 gün ve 63009 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 08.12.2009 gün ve KYB. 2009-259609 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre, başvuranın 34 DA 7198 plakalı aracıyla, ücret ödemeden geçiş yaptığı tespit edilen araç arasında, modeli, stop farlarının şekli, anten ve arka cam sileceğinin bulunup bulunmaması ve plakanın bulunduğu yer yönlerinden farklılıklar bulunması karşısında, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Sarıyer Sulh Ceza Mahkemesinin 20.07.2009 tarihli ve 2009/422 değişik iş sayılı kararının CMK.nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, idari para cezasının kaldırılmasına, 16.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1639, Karar No: 2014/6757, Tarih: 15.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/1639 E.  ,  2014/6757 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/231214

MAHKEMESİ : Edremit 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19.01.2012

NUMARASI : 2009/619 Esas, 2012/33 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

15.09.2009 tarihinde mağdurlar B.. B.. ve H.. A..'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işleyen sanıklar ile beraber hareket edip hakkındaki soruşturma evrakı tefrik edilerek Edremit 3. Asliye Ceza Mahkemesinde aynı olayla ilgili olarak cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan suça sürüklenen çocuk A.. A.. hakkında Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda verilen 09.03.2011 gün ve 2010/2 Esas, 2011/83 Karar sayılı hükmün sanık A.. müdafii tarafından temyiz edildiği ve temyiz incelemesi için Yargıtaya gönderilen dosyanın halen Dairemizin 2012/12359 Esas sayılı dosyasında derdest olduğu kayıtların incelenmesinden anlaşılmakla, her iki dosya arasında hukuki ve fiili irtibat bulunduğundan 2012/12359 Esas sayılı dosya ile 2014/1639 Esas sayılı dosyanın aynı tarihte incelenerek sonuçlandırılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Mağdurlar B.. ve H..’in aşamalardaki beyanları, sanığın savunmaları ve tüm dosya içeriğinden, mağdurların içinde bulunduğu araç ile sanıklar E..., N..i ve yaşı küçük olduğu için dosyası tefrik edilen A..’nin bulunduğu aracın trafikte birbirlerini sollamaya çalışmaları yüzünden aralarında tartışma çıktığı, önce araç camlarından birbirlerine laf attıkları, bilahere araçları park ettikleri yerde, sanık A..’nin elinde copla, sanık E..nin ise sonradan oyuncak olduğu anlaşılan tabanca ile araçlarından inerek mağdurların bulunduğu aracın arka koltuğuna bindikleri ve mağdurlara "sürün lan kaz dağlarına..” dedikleri, bu esnada mağdurların aracı sürmeyip araçtan kendilerini dışarı attıkları

ve çıkan kavgada sanıkların mağdurları yaraladıklarının anlaşılması karşısında, sanık N...'nin bulundukları aracın arka koltuğunda oturup, diğer sanıkların eylemlerine iştirak etmemiş olması nedeniyle atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Sanıklar A.. ve E..’nin mağdurlara yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbbüs eylemlerinin, 5237 sayılı Kanunun 43/2. maddesinde yer alan “Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır.” hükmü gereğince tek bir fiil olarak kabul edilerek, verilecek cezanın 5237 sayılı Kanunun 43/2. maddesi delaleti ile 43/1. maddesi gereğince arttırılması gerektiği gözetilmeyerek, sanıkların aleyhine sonuç doğuracak şekilde iki kez kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbbüs suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14797, Karar No: 2011/7081, Tarih: 13.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/14797 E.  ,  2011/7081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 17.03.2009 tarih ve 2008/148 - 2009/64 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "SURF" adlı markayı 1993 tarihinde yiyecek maddeleri için tescil ettirdiğini, davalı şirketin de SURF ibaresinin marka olarak tescili için başvurduğunu, müvekkilince yapılan itirazların davalı TPE Başkanlığı tarafından kabul edilmediğini ileri sürerek, YİDK'nun 11.06.2001 tarih ve M-866 sayılı kararının iptaline, tescil edilmesi halinde davalı şirket markasının terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Ak Gıda San. ve Tic.A.Ş. vekili, davacı markasının sadece 30. sınıfta yer alan bir kısım ürünleri kapsadığını, müvekkili başvurusunun ise 29, 30 ve 32. sınıfa giren ürünlere ilişkin olup, davacı markasından farklı emtialarda kullanılacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE Başkanlığı vekili, davaya konu "SURF" ibareli marka başvurusunun, davacı tarafın markası ile aynı alt sınıfa giren mallar çıkartılmak suretiyle resmi marka bülteninde ilan edildiğini, kalan malların davacının tescilli markasından farklı alt grupları kapsadığı, bu durumda iltibastan söz edilemeyeceğini belirterek, davanın reddini istemiştir

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, bilirkişi raporu ve ve dosya kapsamına göre, davalının 29, 30. sınıfta tescilli kahve, suni kahve, kahve yerine geçen maddeler, krem şantiler, sütlü tatlılar, sıvı tatlılar, pudingler, muhallebiler, kazandibi, sütlaç, sup emtialarının davacı sınıfıyla benzer olduğu gerekçesiyle, 29, 30. sınıf emtialar yönünden davanın kısmen kabulüne, YİDK kararının anılan sınıflar yönünden iptaline, hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine, 32. sınıf emtialara ilişkin olarak karar kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80'ar TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 13.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13024, Karar No: 2014/9627, Tarih: 24.09.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/13024 E.  ,  2014/9627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2013/211594

Mahkemesi : Samsun 5. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 30.04.2013

Numarası : 2011/289 - 2013/397

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İşyerinde işçi olarak çalışan sanığa yediemin olarak teslim edilen malların bulunamadığının 18.03.2013 tarihli Gazi Polis Amirliği'nce tutulan tutanak ile belirlenmesi, sanığın işten ayrıldığı yönündeki beyanı ve tüm dosya kapsamına göre dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle mahcuzların kaybolmasına neden olduğu anlaşılan sanığın hukuki durumunun TCK'nın 289/3. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 24.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10884, Karar No: 2022/1681, Tarih: 10.02.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/10884 E.  ,  2022/1681 K.**

**"İçtihat Metni"**

İnfaza ilişkin mahsup talebi üzerine yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 1. İnfaz Hakimliğiyle Diyarbakır İnfaz Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Tekirdağ 1. İnfaz Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Diyarbakır İnfaz Hakimliğinin 01/06/2021 gün ve 2021/6840 İnfaz Hakimliği Dosyası, 2021/6598 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 10/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16769, Karar No: 2012/9093, Tarih: 07.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/16769 E.  ,  2012/9093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/03/2011

Davacı işçi, davalı şirketin işçisi olarak çalışmakta iken muvazaalı olarak alt işveren işçisi gibi gösterildiğini, iş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece iş sözleşmesinin feshi yaptırımının ağır olduğu, ölçülülük ilkesine uygun olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İş Kanunu’nun 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğine göre; davalıya ait işyerinde mağaza müdürü olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin mağazada yapılan sayımda 15.897,69 TL açık tespit edilmesi ve açığın bir kısmının işyeri personelinin isimleri kullanılarak satış yapmak suretiyle kapatılması ve bunların personel bildirimiyle faturalandırılarak gerçekleştirilmesi gerekçesiyle 4857 sayılı yasanın 25/II. maddesi gereğince feshedilmiştir. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda söz konusu açıktan davacının tekbaşına sorumlu tutulamayacağı feshin gerçek nedeninin tanık anlatımlarında belirtildiği gibi bayram arifesi öncesinde yıllık izin kullanması olduğu, İstanbul 5. Asliye Mahkemesinin kesinleşen beraat kararı da dikkate alındığında feshin geçerli nedene dayanmadığı sonucuna varılmıştır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki borçlar kanunun 53. maddesine göre ceza hakiminin beraat kararı hukuk hakimini bağlamaz. Bu nedenle davacının ceza davasında delil yetersizliği nedeniyle beraat etmiş olması feshin haksız veya geçersiz olduğunu göstermez.

Somut olayda mağazada açık meydana geldiği ileri sürülerek bu olgu iş sözleşmesinin feshi için haklı fesih sebebi yapılmıştır. Mahkemece açık miktarı ve bu açıktan kimin sorumlu olduğu açıklığa kavuşturulmamış ve yetersiz bilirkişi raporuyla sonuca gidilmiştir. Bu nedenle serbest muhasebeci mali müşavir ile mağazacılık işlerinde uzman işletme ekonomistinden oluşturulacak iki kişilik bilirkişi kurulu aracılığıyla mağazada meydana geldiği ileri sürülen açık miktarı ile bu açıktan kimin ya da kimlerin sorumlu olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalı ve bu suretle elde edilecek deliller tüm dosya kapsamıyla birlikte yeniden değerlendirmeye tabii tutularak oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuyla yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6553, Karar No: 2019/6205, Tarih: 09.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/6553 E.  ,  2019/6205 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : MERSİN 3. Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Dikkat veya özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu tüketilecek şeylere zehir katma veya bozma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın sorgusunun yapıldığı 10/02/2010 tarihinden, inceleme tarihine kadar zamanaşımını kesen başka bir işlemin yapılmadığı ve 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 09.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3193, Karar No: 2015/4115, Tarih: 14.07.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/3193 E.  ,  2015/4115 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı Betül Fizik Tedavi Rehabilitasyon Eğitim ve Özel Sağlık Hiz. Tic. Ltd. Şti. ile davalı SGK Başkanlığı'na İzafeten Bursa Sosyal Güv. arasındaki davadan dolayı Bursa 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 11.03.2014 gün ve 2014/73-2015/70 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yanlar arasındaki uyuşmazlık sağlık hizmeti satın alım sözleşmesinden kaynaklandığından, kararın temyizen incelenmesi görevi Dairemize ait olmayıp, Yargıtay Yüksek 13. Hukuk Dairesi'nin görev alanında kalmaktadır. 11.04.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanun'un 2. maddesi ile 2797 sayılı Kanun'un 60. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca mahkeme kararının temyizen incelenmesinde görevli Dairenin belirlenmesi için dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 14.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5484, Karar No: 2019/3395, Tarih: 11.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/5484 E.  ,  2019/3395 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

KARAR

Dava, meslek hastalığı nedeniyle Kurum sigortalısına yapılan yardımların rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanun 14. maddeye göre, “meslek hastalığı, sigortalının çalıştığı veya yaptığı işin niteliğinden dolayı tekrarlanan bir sebeple veya işin yürütüm şartları yüzünden uğradığı geçici veya sürekli hastalık, bedensel veya ruhsal engellilik halleridir.” 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun “Tanımlar” başlıkla 3/1-1 bendinde “Meslek hastalığı: Mesleki risklere maruziyet sonucu ortaya çıkan hastalık” olarak tanımlanmıştır.

Sigortalının mesleğini icrası sırasında sürekli tekrarladığı faaliyetlerden dolayı ya da icra edilen işin niteliği veya işin şartları nedeniyle mesleği ile bağlantılı olarak meydana gelen hastalıklar da sosyal güvenlik sistemi içerisinde bir sosyal risk olarak kabul edilmekte ve bu hastalıklar meslek hastalığı olarak nitelendirilmektedir.

İş kazası ani bir olay olmasına karşın meslek hastalığı, belirli bir zaman dilimi içerisinde tekrarlanan bir sebeple oluşmaktadır. Meslek hastalığı, işin nitelik ve yürütüm şartlarından dolayı ya da işyerinin durumu dolayısıyla yavaş yavaş ortaya çıkan bir sağlık sorunudur.

Davanın yasal dayanağı olan işverenin iş kazası ve meslek hastalığında sorumluluğunu düzenleyen, 5510 sayılı Kanun 21/1. fıkrası, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.”

21/1. madde hükmüyle işverenin iş kazaları ve meslek hastalıkları nedeniyle Kurum karşısındaki sorumluluğu, kusur sorumluluğu olarak düzenlenmiştir. Hakkaniyet veya tehlike sorumluluğu benimsenmemiştir. Eğer işverenin kusuru varsa sorumlu tutulabilecektir. İşverenin sorumlu tutulabilmesi için maddeye göre, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi olmalıdır. Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği 45. maddesinde de açıklandığı gibi,

21/1. madde hükmüyle işverenin iş kazaları ve meslek hastalıkları nedeniyle Kurum karşısındaki sorumluluğu, kusur sorumluluğu olarak düzenlenmiştir. Hakkaniyet veya tehlike sorumluluğu benimsenmemiştir. Eğer işverenin kusuru varsa sorumlu tutulabilecektir. İşverenin sorumlu tutulabilmesi için maddeye göre, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi olmalıdır. Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği 45. maddesinde de açıklandığı gibi,

(1) İş kazası veya meslek hastalığı, işverenin kastı sonucunda meydana gelmişse işveren Kuruma karşı sorumlu hâle gelir. Kasıt; iş kazası veya meslek hastalığına, işverenin bilerek ve isteyerek, hukuka aykırı eylemiyle neden olması hâlidir. İşverenin eylemi hukuka aykırı olmamakla birlikte, yaptığı hareketin hukuka aykırı sonuç doğurabileceğini bilmesi, ihmali veya ağır ihmali sorumluluğunu kaldırmaz.

(2) İş kazası veya meslek hastalığı işverenin, sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi sonucunda oluşmuşsa işvereni Kuruma karşı sorumlu hâle getirir. Mevzuat; yasal olarak yürürlüğe konulmuş ve yürürlüğünü muhafaza eden, sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği alanında, yasa koyucu ile yasa koyucunun yürütme veya idareye verdiği yetki sonucu, bu organlarca kabul edilen genel, objektif kural veya hükümlerin tümüdür.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun “İşçinin kişiliğinin korunması” başlığı altında 417/2. maddesinde, “İşveren, işyerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli hertürlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak; işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdür.” (Benzer, 818 sayılı Kanun m. 332)

Bu fıkra ile işverenin, işçinin yaşam, sağlık ve bedensel bütünlüğünü korumak için gerekli önlemleri alma yükümlülüğü öngörülmektedir. İşverenin özellikle iş kazalarına karşı gerekli önlemleri alma yükümlülüğü söz konusudur. Buna göre işveren, hizmet ilişkisinin ve yapılan işin niteliği göz önünde tutulduğunda, hakkaniyet gereği kendisinden beklenen, deneyimlerin zorunlu kıldığı, teknik açıdan uygulanabilir ve işyerinin özelliklerine uygun olan önlemleri almakla yükümlüdür. Eğer işveren bu konuda gerekli önlemleri almazsa, meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı ile ilgili olarak sorumlu tutulacak ve Kurum bu konuda yapmış olduğu harcamaları işverenden talep edebilecektir. İşverenin sorumlu tutulabilmesi için iş kazası veya meslek hastalığı, işverenin iş güvenliği önlemlerini alma ve özen gösterme yükümlülüğüne aykırı davranışı veya ihmal göstermesi sonucu meydana gelmiş olmalıdır. Diğer bir deyişle, oluşan kazadan sorumlu olabilmesi için işverenin kusurunun kanıtlanması gerekmektedir.