muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/25481, Karar No: 2024/2666, Tarih: 04.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/25481 E.  ,  2024/2666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/591 E., 2016/585 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Elbistan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, mahkemece yapılan incelemede söz konusu mesajların sanık tarafından değil katılanın eski eşi olan Buket Karaca tarafından atılmış olma ihtimali bulunduğu şeklinde tespit yapıldığı, ancak bu kanaat oluşturulurken suçun faili olabilecek kişinin tanık olarak dinlenilmeksizin eksik soruşturma ile karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın eşi ile aralarında problem olması sebebiyle boşanma aşamasında oldukları, sanığın ise eşinin kuzeni olduğu, suç tarihinde sanığın kendisine ait telefon hattından katılanın kullandığı telefona gönderdiği mesajda "P..., dümbük, senin baban az mı dolandı dümbük ver boşanma davasını gene gelecek o çocuklar bana sende laf çoksa bende de var ver maykemeye mahkemede görüşelim seni ver oğlum istersen karakolluk et." şeklinde sözlerle hakarette bulunduğu iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece suça konu mesajın, içeriği değerlendirildiğinde sanığın savunmasıyla uyumlu şekilde, katılanın eşi olan Buket Karaca tarafından atıldığının anlaşılması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın Buket Karaca'dan şikâyetçi olmadığını beyan etmesi ve mesaj içeriklerinden sanık tarafından yazılmadığına ilişkin Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik olmadığı anlaşılmakla, O yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3981, Karar No: 2020/2058, Tarih: 03.03.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/3981 E.  ,  2020/2058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Ecrimisil, Yıkım

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, davacıların paydaş olduğu 10 parsel sayılı taşınmazın bahçesinden davalıların malik olduğu 26 parsel üzerindeki binanın kanalizasyon hattının geçtiğini, bu konuda davacıların herhangi bir rıza ve muvafakatinin bulunmadığını, öte yandan davalı taraf yararına irtifak hakkı tesis edilmediğini, zaman zaman kanalizasyon borusunun taştığını, çevrede görüntü ve koku yönünden kirlilik yarattığını, bu konuda daha önce açılan davanın husumet yönünden reddine karar verildiğini, bu nedenle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile davalı tarafa ait kanalizasyon hattının müvekkile ait taşınmaza müdahalesinin önlenmesini, atık su boru hattının kal'ini, 5.000,00 TL ecrimisil miktarının davalı taraftan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar Muzaffer, Mukaddes, Zübeyde, Mehmet, Fikret, Nusret, Arif, Hüseyin, Sadettin ve Abdurrezzak vekili, davacı tarafça bu konuda daha önce açılan davanın husumet yönünden reddine karar verildiğini, davacı ve davalı taraf arasında kanalizasyon hattının geçirilmesi yönünde anlaşma yapıldığını, bedelin ödendiğini, bu konuda gerekli yasal izinlerin alındığını, davacı tarafça aradan 10 yıl geçtikten sonra açılan davanın kötü niyetli olduğunu, kendileri tarafından tapu iptali ve tescil davası açılacağını, öte yandan bir kısım bağımsız bölümlerin kanalizasyon borularının kendi kanalizasyonlarına bağlandığını ileri sürerek açılan davanın reddini savunmuştur.

Dahili davalılar duruşmada, kendilerinin bağımsız bölümü henüz aldıklarını, dava konusu hakkında bilgilerinin bulunmadığını ve açılan davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı asiller, dava dilekçesinin usulüne uygun tebliğine rağmen cevap vermemiş, duruşmalara gelmemiştir.

Mahkemece, davacı tarafın davaya dayanak yapılan 10 parselde kayıtlı taşınmaz üzerinde bulunan yapının bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen 27.02.2013 havale tarihli ek raporun A bendinde gösterildiği şekilde davacı tarafa ait taşınmaza tecavüz eden kısmının sökülmesine, davacı tarafın talep etmiş olduğu 5.000,00 TL ecrimisil miktarının dava tarihi olan 16.05.2008 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 1. maddesi gereğince işletilecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak davacı tarafa verilmesine, mahkemenin kararına 27.02.2013 havale tarihli bilirkişi heyeti ek raporunun bir suretinin eklenmesine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davalılar Muzaffer, Mukaddes, Zübeyde, Mehmet, Fikret, Nusret, Arif, Hüseyin, Sadettin ve Abdurrezzak vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece yazılı şekilde tüm davalılar yönünden kabul kararı verilmiş ise de dosya kapsamındaki tapu kayıtları incelendiğinde davalı olarak gösterilen ..., ... ve ...'ün davanın açıldığı 16.05.2008 tarihi itibariyle tapuda malik olmadıkları anlaşılmaktadır. Davalılardan Nusret 24.03.2006'da, Arif 21.11.2006'da, Hüseyin 23.06.2006'da maliki oldukları bağımsız bölümleri tapuda devretmiş olup bu üç davalı yönünden elatmanın önlenmesi ve kal davasının husumetten reddi gerekir. Hesaplanan ecrimisil dönemi (16.05.2003-16.05.2008) yönünden ise davalılar Nusret, Arif ve Hüseyin tapuda taşınmazlarını devrettikleri tarihler (2006) nazara alınarak bu tarihler ile dava tarihi 16.05.2008 arası ecrimisil bedelinden sorumlu tutulmamalıdır.

Bununla birlikte 6100 sayılı HMK'nin 297/2 maddesi gereği hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilemeksizin taleplerden her biri hakkında taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmelidir. Somut olayda, hüküm tesis edilirken davacıların dava konusu 10 parselde kayıtlı taşınmazın tüm paydaşları olmadığı, davalıların da 26 parselde paydaş oldukları dikkate alınıp davalıların ödemekle sorumlu oldukları ve davacıların da payına düşen ecrimisil miktarları belirlenmeksizin yazılı şekilde 5.000,00 TL ecrimisil bedelinin tamamının davalılardan alınıp davacılara ödenmesine yönelik karar usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan eksiklik ve hatalar giderildikten sonra oluşacak sonuç dairesinde karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1). bentte gösterilen nedenle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 03.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/412, Karar No: 2021/1823, Tarih: 03.03.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/412 E.  ,  2021/1823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın, aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılmasını talep etmiş, ilk derece mahkemesince, tarafların aile konutundan ipotekten 6 ay sonra taşındıkları, daha sonra takip tarihine yakın bir dönemde ailenin yeniden bu adrese taşındığı, taşınmazın aile konutu vasfını yitirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı kadın tarafından istinaf edilmiştir. Bölge adliye mahkemesince davacı kadının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Davacı kadın, aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılmasını talep etmiş, ilk derece mahkemesince, tarafların aile konutundan ipotekten 6 ay sonra taşındıkları, daha sonra takip tarihine yakın bir dönemde ailenin yeniden bu adrese taşındığı, taşınmazın aile konutu vasfını yitirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı kadın tarafından istinaf edilmiştir. Bölge adliye mahkemesince davacı kadının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz." Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “konulmuş olmasa da” eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiili ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma, aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa da aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta, aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh “kurucu” değil “açıklayıcı” şerh özelliğini taşımaktadır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “emredici” niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem için verilebilir. Türk Medeni Kanunu'nun 193. maddesi hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanunu'nun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerini diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek, eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin korunması” amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin “açık rızası bulunmadıkça” aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunu ipotek edilmesi gibi “tek başına“ bir ayni hakla sınırlayamaz. Bu sınırlandırma “ancak diğer eşin açık rızası alınarak” yapılabilir. Türk Medeni Kanunu'nun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak da verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "açık” olması gerekir.

Somut olayda, ipotek tarihinde taşınmazın taraflarca aile konutu olarak kullanıldığı, her ne kadar mahkemece, tarafların dava konusu taşınmazdan 17.05.2015 tarihinde taşındıkları ve taşınmazın aile konutu vasfını yitirdiği belirtilmiş ise de; tarafların taşınmazdan fiilen ayrılmadıkları anlaşılmıştır. Ayrıca ipotek işlemi sırasında davacı eşin açık rızası da alınmamıştır. Hukuk Genel Kurulu'nun 15.04.2015 tarih ve 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar sayılı kararında açıkça ifade edildiği ve Dairemizce de aynen benimsendiği üzere eşin açık rızası alınmadan yapılan işlemin geçerli olduğunu kabul etmek imkansızdır. Eş söyleyişle eşin "açık rızası alınmadan" yapılan işlemin "geçersiz olduğunu" kabul etmek zorunludur. O halde; davanın kabulüne karar verilerek, aile konutu olarak kullanılan dava konusu taşınmaz üzerine konulan ipoteğin kaldırılması gerekirken, yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 03.03.2021 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/2042, Karar No: 2017/6771, Tarih: 28.09.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/2042 E.  ,  2017/6771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanık ... hakkında- TCK’nın 85/1, 22/3, 62, 53/6,63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında- TCK’nın 85/1, 22/3, 62, 53/6, 63.maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

04.07.2013 tarihinde saat 23:45 sıralarında, kazadan sonra 208 promil alkollü olduğu tespit edilen ve kendi beyanına göre sol gözünde %70 oranında görme kaybı bulunan sürücü ...’nin idaresindeki otomobil ile yerleşim yeri dışında, 7 metre genişliğinde, aydınlatması olmayan, iki yönlü, kuru, düz, asfalt kaplama yolda Saray istikametinden Vize istikametine seyri sırasında, olay mahalline geldiğinde kendisiyle aynı istikamete önünde seyreden sürücü ... idaresindeki traktörün arkasına takılı saman balyası yüklü römorkun sol arka kısmına, aracının sağ ön kısmı ile arkadan çarpması neticesinde ...’nin aracında bulunan eşi ... ile kızı ...’nin vefatı ile sonuçlanan olayda; sürücü ...’in idaresindeki traktör ve traktöre takılı römork ile olay mahalli yerleşim yeri dışında, aydınlatma bulunmayan yolda, görünürlüğünü sağlamak amacıyla römorkunda arka ışık donanımı, reflektör bulunmayan araçla seyrettiği, traktörün üzerindeki tepe lambasının da römorkta yüklü saman balyalarının yüksekliğinden kaynaklı geriden gelen sürücülerce fark edilemediği de dikkate alındığında, bu haliyle geriden gelen trafiği tehlikeye düşürdüğü anlaşılmakla, kazanın oluşumunda dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışlarından dolayı asli kusurlu olduğu, sürücü ...’nin ise idaresindeki otomobil ile, olay mahalli aydınlatma bulunmayan yolda seyri sırasında dikkatini yola vermediği, dikkatsiz ve tedbirsiz şekilde seyretmesi, hızını far ışıkları altındaki görüş mesafesini kontrol edebilecek seviyede ayarlamaması neticesinde kendisiyle aynı istikamette önünde seyreden sanık sürücü idaresindeki traktörü fark ettiğinde aldığı fren tedbirinde yetersiz kalması ve söz konusu araca çarpması ile karıştığı kazada dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışları nedeniyle tali kusurlu olduğu şeklindeki Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi raporunda ve mahkeme kabulünde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

1- Sanık ...'in mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Meydana gelen olayda ...'in asli kusurlu kabul edilmesi karşısında, TCK'nın 85/2. maddesince belirlenen temel cezada alt sınırdan kafi derecede uzaklaşıldığı anlaşıldığından, tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

1- Sanık ...'in mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Meydana gelen olayda ...'in asli kusurlu kabul edilmesi karşısında, TCK'nın 85/2. maddesince belirlenen temel cezada alt sınırdan kafi derecede uzaklaşıldığı anlaşıldığından, tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafiinin eksik inceleme yapıldığına, kusura, bilinçli taksir koşullarının oluşmadığına ve sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2- Sanık ...'nin mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafiinin kusura, bilinçli taksir koşullarının oluşmadığına, vekalet ücretine ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

208 promil alkollü olarak sebebiyet verdiği kazada eşi ve kızı ölen sanık hakkında hükmedilen cezanın, TCK'nın 22/6 maddesi gereğince 1/2'sinden 1/6'sı kadarına indirilmesi gerekirken (3/6,4/6,5/6 oranlarında) hükmedilen cezadan 1/6 oranında indirim yapılması, ayrıca TCK'nın 22/6. maddesinde belirtilen oranlar sanık hakkında uygulanırken, mağduriyetinin gözetilmesi gerektiği ancak mahkemece mağduriyet göz önünde bulundurulduğu halde " bu sonuca kendisinin süreklilik arz eden eylemlerinin yol açtığı" şeklindeki yetersiz gerekçe ile cezasından asgari oranda indirim yapılmak suretiyle sanık hakkında fazla cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14381, Karar No: 2013/15482, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/14381 E.  ,  2013/15482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece kira ilişkisinin hasılat kirası niteliğinde olduğu kabul edilerek, ödeme emri ile verilen ödeme sürenin 60 gün olmaması sebebiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve hükme esas alınan 04/08/2013 tarihli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.Borçlar Kanununda düzenlenen hasılat kirasından söz edilebilmesi için, hasılat getiren bir taşınır ya da taşınmaz mal, ticari işletme ya da hakkın kira ilişkisinin konusunu oluşturması, ve kiralananın işletme hakkıyla birlikte kiraya verilmesi gerekir. Dayanak kira sözleşmesine göre boş işyerleri mağaza olarak kullanılmak üzere kiraya verilmiş, demirbaş devri olmadığı gibi işletme ruhsatıyla da kiralanmadığı anlaşılmaktadır. Sözleşmede aylık kira parasının ciro esasına göre ödeneceğinin kararlaştırılması taraflar arasındaki kira ilişkisinin hasılat kirası olduğunu göstermez. O halde taraflar arasındaki uyuşmazlığın Borçlar Kanununun adi kira hükümlerine göre çözümlenmesi gerekir. İcra takibinde Borçlar Kanunun 260. maddesine göre 30 gün ödeme süreli ödeme emri çıkartılmasında bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Bu nedenle işin esasının incelenerek neticesine göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5643, Karar No: 2010/964, Tarih: 10.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/5643 E.  ,  2010/964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozmak, mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar hakkında mala zarar vermek suçundan kurulmuş olan hükümlere yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

21/07/2004 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Yasanın 3/B maddesi ile değiştirilen 1412 sayılı CMUK.nun 305/1. maddesi uyarınca ikibin Türk Lirasına kadar olan mahkumiyet hükümleri kesin olup, hüküm tarihi, cezanın türü ve miktarı itibariyle hükmün temyizi olanaklı olmadığından sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanık ... Kazık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozmak suçlarından kurulmuş olan hükümlerin incelenmesinde;

Sanığın önceden kasıtlı suçtan hükümlüğü bulunduğundan, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, CMK’nun 326/2. maddesine aykırı olarak “Toplam yargılama gideri olan 23,50'şer YTL'nin ayrı ayrı sanıklardan tahsiline” biçiminde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki yargılama giderleri yönünden “Toplam yargılama gideri olan 23,50'şer YTL'nin ayrı ayrı sanıklardan tahsiline” cümlesi çıkartılmak suretiyle yerine, “sanıkların sarfına neden oldukları yargılama giderlerinin ayrı ayrı alınmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozmak suçlarından kurulmuş olan hükümlerin incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;