muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13981, Karar No: 2022/21755, Tarih: 28.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/13981 E.  ,  2022/21755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-b, 145 ve 62/1. maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/12/2018 tarihli ve 2017/961 esas, 2018/1065 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 05/08/2022 gün ve 94660652-105-33-5514-2022- Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.10.2022 gün ve 2022/112503 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olayla ilgili olarak Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 19/02/2019 tarihli ve 2018/7889 esas, 2019/935 karar sayılı ilamında yer alan, "Suça sürüklenen çocuk ...'in ... ile birlikte A 101 isimli markete müşteri olarak geldikleri, suça sürüklenen çocuğun 9 TL bedelli bir deterjan satın alıp ... ile birlikte kasiyer olan müştekiye 200 TL kağıt para verdiği, müştekinin 191 TL para üstünü vermek istediği sırada bozuk para varmış diyerek müştekiden 200 TL parayı geri istediği, ardından müştekiyi lafa tutup 200 TL'yi geri almamış gibi tavır takındığı ve para üstü olan 191 TL'yi müştekiden hile yolu ile almak sureti ile dolandırıcılık suçunu işlediği ..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Sanığın olay tarihinde müştekinin kasiyer olarak çalıştığı Burger King isimli iş yerine gelerek su satın alarak 100,00 Türk lirası kağıt para verdiği, müştekinin 99,00 Türk lirası para üstünü vermesi sonrasında, sürekli konuşarak dikkatini dağıttığı müştekiden sanığın bozuk para varmış diyerek 100,00 Türk lirasını geri isteyerek alması şeklinde gerçekleşen somut olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu, diğer yandan 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alındığında dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfında hata yapılarak yazılı şekilde hırsızlık suçundan hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, sanık ...'ın yokluğunda verilen 13/12/2018 tarihli kararın 08/01/2019 tarihinde vasisi olarak belirtilen...’ya tebliğ edilmesi nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu ve gerekçeli karar tebliği işlemi geçersiz olduğundan hükmün usulüne uygun kesinleşmediği belirlenmekle; kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, Mersin 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2018 tarihli kararının sanık ...'a tebliğ edilip, usulüne uygun olarak kesinleştirildikten sonra yeniden kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün olup, (MERSİN) 14. Asliye Ceza Mahkemesinin henüz kesinleşmeyen 13.12.2018 tarihli ve 2017/961 E., 2018/1065 K. sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 28/12/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15065, Karar No: 2013/8603, Tarih: 15.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/15065 E.  ,  2013/8603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının mümkünse aynen iadesi, değilse bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, Tarafların 38 yıldır evli olduklarını, davalının 18/10/2010 tarihinde davacıya şiddet uygulayarak ve darp ederek müşterek haneden kovduğunu, bu tarihten itibaren davacının annesinin ve çocuklarının yanında kaldığını, daha önce de sık sık davacıya hakaret ettiğini, ailesini ve davacıyı hırsızlıkla suçladığını, davacının evden ayrılması için baskı yaptığını, tarafların oturduğu 3 katlı müşterek haneyi birlikte yaptıklarını ancak tapuda davalı adına kayıtlı olduğunu, evin yapımı sırasında davalının, davacının altınlarını satarak evi yaptırdığını, evin yapımı sırasında davacıya ait tanesi 30 gr dan 7 adet bilezik ile 5 adet gremse altının satıldığını, belirterek 7 adet bilezik, 5 adet büyük gremse altının aynen davacıya iadesini ya da bedeli olan 20.130 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı duruşmalara gelmediği gibi cevap da vermemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı, davaya konu 7 adet bilezik, 5 adet büyük gremse altının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını, davalı tarafından alınarak bozdurulduğunu ve iade edilmediğini ispat yükü altındadır.

Olayımıza gelince, davacı kadın evi terk ettiği tarih itibariyle dava konusu ziynet eşyalarının davalıda kaldığını, davalı tarafından satılarak evin yapımına harcandığını ve daha sonra kendisine iade edilmediğini, dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde "her tür yasal delil" demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya ziynetlerin elinden alındığı, götürülmesine engel olunduğu, davalı tarafta kaldığı konusunda davacıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve ...nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34554, Karar No: 2015/9814, Tarih: 18.03.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/34554 E.  ,  2015/9814 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/93315

MAHKEMESİ : Ortaca(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2013

NUMARASI : 2013/80 (E) ve 2013/109 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın suç tarihinde işlediği suçun anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğine sahip olup olmadığının veya önemli derecede azalma olup olmadığının, Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Kurulundan veya tam teşekküllü ruh sağlığı ve sinir hastalıkları hastanesinden yada Tıp Fakültesinde alınacak heyet raporuna göre, 5237 sayılı TCK'nin 32/1 ve 2. fıkralarının değerlendirilmesi yerine, Adli Tıp Şube Müdürlüğünün tek imzalı raporuna dayanılarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5063, Karar No: 2021/2426, Tarih: 03.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5063 E.  ,  2021/2426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-) 5187 sayılı Kanun'un "Düzeltme ve cevap" başlıklı 14/1. maddesi;

"Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır..."

"Düzeltme ve cevabın yayımlanmaması" başlıklı 18. maddesi ise;

"Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına ilişkin kesinleşmiş hâkim kararlarına uymayan sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili, onmilyar liradan yüzellimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Ağır para cezası, bölgesel süreli yayınlarda yirmimilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda ellimilyar liradan az olamaz.

Sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili hakkında verilen ağır para cezasının ödenmesinden yayın sahibi, sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili ile birlikte müteselsilen sorumludur.

Düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmaması veya 14 üncü maddenin birinci fıkrasında belirtilen şartlara uyulmaksızın yayımlanması hallerinde hâkim ayrıca, masraflar yayın sahibi tarafından karşılanmak üzere, bu yazının tirajı yüzbinin üzerinde olan iki gazetede ilân şeklinde yayımlanmasına da karar verir." hükümlerini içermektedir.

Temyize konu kamu davasının, sorumlu müdür olan sanığa 10.11.2014 günü tebliğ edilen, ... 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 22.09.2014 tarihli, 2014/1193 D.İş. sayılı düzeltme ve cevabın yayımlanmasına dair itiraz üzerine kesinleşen kararında; "...düzeltme ve cevap yazısının, ...aynen ve tamamen, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda aynı puntoda ve aynı şekilde yayımlanmasına,..." karar verilmiştir. Somut olayda düzeltme ve cevap metninin 13.11.2014 tarihli nüshasının 10. Sayfasının sağ alt köşesinde yayımlandığı görülmektedir.

İddianameye konu edilen eylem, kesinleşen karara rağmen düzeltme ve cevap metnini "gereği gibi" yayımlamamaktır. Açılan kamu davası sonucu yerel mahkemece kurulan beraat hükmünün gerekçesinde; "sırf metin doğru satırda yada sütunda yayınlanmadı diye eylemi 18. madde yönünden yaptırıma tabi tutmanın gazeteyi cezalandırır hale gelen bir durum ortaya çıkardığı" ve "sanığın ilgili gazetenin 18.12.2014 tarihli nüshasının 1. ve 5. sayfalarında düzeltme ve cevap metnini yayımlamakla halkı doğru şekilde bilgilendirdiğinden bahisle suç işleme yönündeki kastının bulunmadığı"ndan sanığın beraatine karar verildiği yazılmıştır.

Temyize konu dosya üzerinde yapılan incelemede; düzeltme ve cevap metnine konu asıl haberin gazetenin 10. Sayfasının sol üst köşesinde sayfanın yarısından çoğunu kapatacak şekilde yayımlandığı, ancak düzeltme ve cevap metninin ise aynı sayfanın sağ alt köşesinde yayımlandığı görülmektedir. Dolayısıyla düzeltme ve cevabın "usulüne uygun şekilde" yayımlanmadığı anlaşılmaktadır.

Ancak, sanığın ilgili gazetenin 13.11.2014 tarihli nüshasındaki künyesinde "yazı işleri müdürü" olarak gösterildiği, ancak suç tarihinde 5187 sayılı Kanun kapsamında "sorumlu müdür" olup olmadığının denetime elverişli şekilde belirlenemediği görülmektedir.

Bu nedenlerle, mahkemece, öncelikle sanığın fail sıfatının araştırılması suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2-) Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

Basit yargılama usulüne dair esasları düzenleyen ve hükümden sonra (24.10.2019 tarihinde) yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı "basit yargılama usulü" başlıklı CMK'nin 251/3. maddesinin sadece bir usul hükmü olmadığı, aynı zamanda maddi ceza hukukuna dair bir hüküm olduğu, bu nedenle basit yargılama usulünün yürürlük tarihini gösteren Geçici 5/(1)-d. maddesinde yazılı "hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalar yönünden" kısmının Anayasa ve uluslararası sözleşme metinlerinde düzenlenen "suç ve cezaların kanuniliği" ve "lehe kanun" ilkelerine aykırı olduğu, Anayasa'ya ve tarafı olduğumuz temel haklara dair uluslararası sözleşmelere (ve özellikle AİHS'ye) aykırı bu durumun Yüksek Yargıtay tarafından dikkate alınması gerektiği anlaşılmakla,

Mahkemece sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikteki "basit yargılama usulünün" uygulanma şartları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kabule göre ise;

Gerekçeli kararda, sanığın "suç işleme kastının olmadığı"ndan dolayısıyla kast veya taksirinin bulunamadığından bahsedilmesi karşısında; mahkemece sanığın CMK'nin 223/2-c maddesi gereği beraatine karar verilmesi gerekirken; CMK'nin 223/2. maddesinde belirtilen hallerden hangisine dayanıldığı gösterilmeksizin, sadece "beraatine" karar verilerek, CMK'nin 230/2. maddesine aykırı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre ise;

Gerekçeli kararda, sanığın "suç işleme kastının olmadığı"ndan dolayısıyla kast veya taksirinin bulunamadığından bahsedilmesi karşısında; mahkemece sanığın CMK'nin 223/2-c maddesi gereği beraatine karar verilmesi gerekirken; CMK'nin 223/2. maddesinde belirtilen hallerden hangisine dayanıldığı gösterilmeksizin, sadece "beraatine" karar verilerek, CMK'nin 230/2. maddesine aykırı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/400, Karar No: 2015/25861, Tarih: 18.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/400 E.  ,  2015/25861 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde çalıştığı süre boyunca fazla çalıştırıldığını ve yıllık izinlerini kullanamadığını ve bunlar için herhangi bir ücret verilmediğini, davalının işyerine ses kaydı yapan kameralar yerleştirerek bilgisi olmadan dinleme ve izleme yaptığını ve hizmet akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia ederek bazı işçilik haklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının iş akdinin işverenlerin gıyabında manevi şahsiyetlerine ve aile efratlarına karşı tahkir ve tezyifle bulunduğundan haklı olarak feshedildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı işveren yetkililerinin gıyabında hakaret içerikli sözler sarfettiği sabit olduğu ve bu durumun davalı tarafından davacının iş akdini haklı nedenle fesih yetkisi vereceğinden davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacağının reddine, hesaplanan fazla çalışma ve yıllık izin ücretlerinin kabulüne ilişkin davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının fazla çalışma alacağının hesaplanması konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda, fazla çalışma ücretinin hak kazanılan dönemlerdeki dönemsel ücretlere ve çalışmanın haftalık kırkbeş saati geçen kısımları için hesaplanması gerektiğini gözetmeyen bilirkişi raporuna itibarla sonuca gidilmesi hatalıdır.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 18.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1454, Karar No: 2013/9043, Tarih: 09.04.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/1454 E.  ,  2013/9043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Milli Eğitim Bakanlığı vekili Avukat ... ile ... (Özel Yörük Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkesi) aralarındaki dava hakkında ... 17.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17.7.2012 gün ve 241-440 sayılı hükmün taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun değişik 434. maddesinin 3. fıkrası hükmüne göre temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilir. Temyiz eden davalı tarafından peşin temyiz harcının gönderilen muhtıraya rağmen tamamlanmadığı dosya kapsamından ve özellikle davalının sunduğu 19.9.2012 havale tarihli dilekçe ekindeki belgeden anlaşılmaktadır. Bu durumda harca tabi olmasına rağmen harç alınmadan temyiz defterine kayıt edilen temyiz dilekçesi hakkında HUMK.nun 434/3.maddesi uyarınca bir karar verilerek bu kararın temyiz edilip edilememsine göre dosyanın gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Anılan usul hükmü uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 9.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.