muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10852, Karar No: 2010/13821, Tarih: 08.11.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/10852 E.  ,  2010/13821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği Höbür Mevkiinde bulunan ve genel kadastroda taşlık ve çalılık olarak tapulama dışı bırakılan taşınmazı 1973'den 1975 yılana kadar imar ihya edip, 20 yıldan fazla süreyle malik sıfatıyla zilyet ettiğini iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Yargılama sırasında ise davalı Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri davanın reddi ile taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, davanın reddi ile fen bilirkişisi Halil ... ve ... Hacıali tarafından düzenlenen 30.04.2007 tarihli krokili raporda mavi renk ile işaretli 14553,50 m² yüzölçümlü taşınmazın taşlık ve leçe niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi 26.09.1956 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve eski tarihli memleket haritası ile amenajman planının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen orman bilirkişi ve ... mühendisi bilirkişi raporlarında çalılık alan olarak görüldüğü, eğiminin genel olarak % 8 - 10 olduğu, 1956 yılında yapılan arazi kadastrosunda çalılık, pırnalık, taşlık ve kayalık nitelendirilmesi yapılarak kadastro dışı bırakıldığı, üzerindeki taşlık ve kayalıkların temizlenerek tarım arazisi yapısı kazandırılmaya çalışıldığı, ancak; mevcut haliyle imar ihyanın tamamlanmadığı, bölgede halen orman kadastrosunun yapılmadığı, bu tür yerin 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7 ve devamı maddeleri gereğince orman olarak sınırlandırılma olanağı bulunduğu gibi, Hazine tarafından orman olarak kullanılmak üzere Orman Yönetimine de tahsis edilebileceği gözetilerek, gerçek kişinin davasının reddine ve katılan davalı Hazinenin karşı tescil isteminin kabulüyle çekişmeli taşınmazların taşlık ve leçe niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden gerçek kişiye yükletilmesine 08.11.2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/459, Karar No: 2019/4920, Tarih: 22.10.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/459 E.  ,  2019/4920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, katılan ...'un alınan beyanlarında, sanık tarafından yağmalanan motosikletinin soruşturma aşamasında kendisine teslim edildiği fakat motosikletin ayna ve farları ile kaputunun hasar gördüğü, bu zararın sanık tarafından giderilmediği belirtilmesine karşın, iadenin gerçekleştiğinden bahisle uygulama koşulları bulunmayan TCK'nin 168/1 maddesi ile indirim yapılarak; kabule göre de, TCK'nin 168/3. maddesi uyarınca 1/2 yerine 2/3 oranında indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan kararın tebliğname gibi ONANMASINA, 22/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8639, Karar No: 2017/2887, Tarih: 16.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/8639 E.  ,  2017/2887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

...Adlî Tıp Şube Müdürlüğü'nün 24/09/2013 tarihli raporuna göre; ... Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 07/05/2013 tarih ve 2012/3676 sayılı raporunda; 05/10/2011-24/10/2011 , 11/02/2012- 23/02/2012 , 19/03/2012- 06/04/2012 tarihleri arasında yatarak tedavi gördüğünün tespit edilmesi üzerine sanığın ... Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinde gördüğü tedavilere ait tüm tıbbi belgelerle birlikte Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 4. İhtisas Kuruluna gönderilerek görüş alınmasının uygun olacağı belirtildiği halde sanığın suç tarihi itibariyle ve halen TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığı ve akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığının, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespitinin gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre;Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17625, Karar No: 2014/25172, Tarih: 10.11.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/17625 E.  ,  2014/25172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/164822

MAHKEMESİ : Espiye Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2012

NUMARASI : 2010/294 (E) ve 2012/226 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizde incelenen aynı yere ilişkin dosyalardan, sanığın tahta kazık ve tel ile çevirerek tecavüz ettiği iddia olunan "387" ada parsel sayılı taşınmazın, bölgede yapılan kadastro çalışmaları sonucu 06.04.2012 tarihinde mera olarak kesinleştiği anlaşılmakla; suça konu yerin tapu kaydı ve kadastro tutanakları getirtilip suç tarihi gözetilerek kadastro tespitinden önce mera, harman yeri, yol, sulak gibi öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılmış yerlerden olup olmadığı ve kullanım biçimi tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan hazine temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 10.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31539, Karar No: 2015/39461, Tarih: 08.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/31539 E.  ,  2015/39461 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/8604

MAHKEMESİ : Gümüşhacıköy(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/09/2011

NUMARASI : 2011/78 (E) ve 2011/148 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklardan Y..'un mağduru “senin ağzını burnunu kırarım” demek suretiyle, sanık M..t'in ise “seni döverim” şeklindeki sözlerle mağduru tehdit ettikleri, sanıkların eylemlerini ikrar ettikleri, söylenen sözlerin objektif olarak elverişli ve yeterli olması nedeniyle olayda tehdit suçunun oluştuğu gözetilmeden, kanuni olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/42951, Karar No: 2013/29833, Tarih: 19.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/42951 E.  ,  2013/29833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ (... 3.İŞ)

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; davacının 11.07.2007 tarihinde davalıya ait iş yerinde güvenlik görevlisi olarak çalışmaya başladığını, en son net 935,00 TL ücret aldığını, ... bildiriminin asgari ücret üzerinden yapıldığını, genel tatil günlerinde çalıştığını, 19.06.2010 tarihinde bir bayana laf attığı gerekçesiyle iş akdine 30.06.2010 tarihi itibariyle işine son verildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret ve fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; davacının 11.07.2007 tarihinden itibaren güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, asgari ücret aldığını, görev yaptığı sitede 25.05.2010 tarihinde yapılan denetimde gerekli giriş çıkış kontrollerini yapmadığının, 19.06.2010 tarihinde yine görevinin gerektirdiği yükümlülükleri yerine getirmediğinin, 20.06.2010 günü de siteden çıkan bir bayana laf atması olayının tutanaklar ile tespit edildiğini, bu nedenlerle iş sözleşmesinin 23.06.2010 tarihli bildirim ile 30.06.2010 tarihi itibariyle feshedildiğini, davacının fazla mesaisinin ve genel tatil çalışmasının bulunmadığını, Haziran 2010 ücretini tahsilden kaçındığını savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ç)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

D)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Somut olayda; davacı 12 saat çalışma ve 24 saat dinlenme esasına göre davalı iş yerinde çalıştığını ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödenmediğini ileri sürmüş; davalı ise davacının fazla mesai yapmadığını savunmuştur. Mahkemece, tanık beyanları dikkate alınarak davacının haftalık 7,5 saat fazla mesai yaptığı kabulü ile fazla mesai ücreti hüküm altına alınmıştır.

Davacının, davalı işveren nezdinde 12 saat çalışma ve 24 saat dinlenme yöntemi ile çalıştığı dosya kapsamından anlaşılmakta olup buna göre davacının fiili çalışması bir aylık süre zarfında 1. hafta 4 gün, 2. hafta 3 gün, sonraki hafta 4 gün ve 4. hafta ise 3 gün çalışma şeklindedir. Günlük 12 saatlik çalışmadan 1,5 saat ara dinlenme süresi düşüldüğünde günlük çalışma süresinin 10,5 saat olduğu, davacının 4 günlük çalışılan haftada 42,5 saat, 3 gün çalışılan haftada ise 31,5 saat fiili çalışmasının bulunduğu bu çalışma sistemine göre davacının haftalık çalışma süresinin 45 saati geçmediği gibi günlük çalışmasınında 11 saati aşmadığı gözetilmeksizin davacının fazla çalışma ücreti talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9064, Karar No: 2018/1919, Tarih: 14.02.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/9064 E.  ,  2018/1919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

MÜDAHİL : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklardan ...'ın kullandığı araç ile suçta kullanılan aracın rengi, markası ve modelinin aynı olması, sanığın olay tarihinde önce kız arkadaşı ile buluştuğunu sonrasında bekar evinde beraber kaldıkları diğer sanığın evine gittiğini beyan etmesi karşısında her iki sanığa ait cep telefonu HTS kayıtlarının getirtilerek suç tarihi ve saatinde suç yerine yakın baz istasyonlarından sinyal alıp almadığı, ayrıca müştekiye ait işyeri güvenlik kamerası görüntüleri ile sanıklara ait gözaltı işlemi yapıldığı sırada çekilen fotoğrafların incelemeye esas olmak üzere temin edilerek polis veya jandarma kriminal labaratuvarı ya da Adli Tıp Kurumuna gönderilerek görüntülerdeki kişilerin sanıklar olup olmadığı yönünde rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 14.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7276, Karar No: 2016/11109, Tarih: 24.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/7276 E.  ,  2016/11109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında ... tarafından kendi adına asaleten ... Tic. Ltd. Şti. adına şirket temsilcisi sıfatıyla reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacılar tarafından sunulan 25.02.2016 tarihli dilekçe ile özetle "...daha önce iki ayrı bilirkişi kurulundan rapor alındığı halde mahkeme hakiminin talimatla üçüncü bilirkişi incelemesi yapılmasına karar verdiğini, ... Ticaret Mahkemesince belirlenen bilirkişi heyetine davalı tarafın itiraz etmesi üzerine mahkemece itirazın kabul edilerek talimat mahkemesine bilirkişi kurulunun değiştirilmesi yönünde bilgi verildiğini, yeniden bilirkişi kurulu oluşturulduğunu, bilirkişilerin üç -beş günlük sürede 35 sayfalık rapor hazırladığını, raporun eksik ve yanlış olduğunu, ek rapor alınması yönündeki itirazlarının 18.02.2016 tarihli duruşmada (yeni heyete tevdi talebinin dosyada mevcut delil durumu itibariyle hüküm kurmaya elverişli deliller bulunduğu gözetilerek reddine) yönündeki ara kararla reddedildiğini, anılan ara kararın ihsası rey niteliğinde olduğunu..." belirterek reddi hakim talebinde bulunmuştur.

Reddedilen hâkim tarafından, talebin reddinin gerektiği yönünde görüş belirtilmesi üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hakim talebinin reddine, HMK'nın 42/4. maddesi uyarınca kendi adınan asaleten... Tur. Gıda San. Tic. Ltd. Şti. adına şirket temsilcisi sıfatıyla red talebinde bulunan ...'in 3.500,00.TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hâkimin reddi için ileri sürülen sebepler işin esası yönünden temyiz sebebi olup, HMK’nın 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 24.11.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7418, Karar No: 2017/11438, Tarih: 18.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/7418 E.  ,  2017/11438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan... Turizm Seyahat A.Ş.’de 06.03.1996 -01.12.2011 tarihleri arasında hareket amiri olarak çalıştığını, davalılardan... Turizm Seyahat A.Ş.'nin çalıştırmış olduğu otobüs işletmeciliğini, diğer davalı ....'ye devrettiğini ve bu husus gerekçe yapılarak diğer çalışanlar gibi davacının da işine son verildiğini, haklarının ödenmediğini, alacaklarının ödenmesinden 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. ve 1475 sayılı İş Kanunu gereğince her iki davalının da müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile hüküm altına alınan alacakların davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da gözönünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.