muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/6520, Karar No: 2010/2413, Tarih: 04.03.2010

. sınıflarda 151931 no ile “ şekil+ La vache guirit “ibaresinin ticaret markası olarak davacı adına tescil edildiği ,davalının “Gülen İnek” kelime markasının 29 ve 30 sınıflarda ticaret markası olarak tescilli olduğu,markanın hükümsüzlüğüne ilişkin davanın halen derdest bulunduğu,”Gülen inek Şekli” işaretinin ise tescil başvurusuna yapılan itiraz üzerine başvuru kapsamından süt ve süt ürünleri ile peynir emtiasının çıkartıldığı, böylece davalının bu işareti (gülen inek şeklini) dava ve karar tarihi itibarıyla kullanma hakkının bulunmadığı, davalının tescilli tek markasının 2005 23932 sayılı krem peynir emtiasında tescilli Şekil+Trakya Çiftliği, Bonjour De Paris, Krem Peynir” markası olduğu, davalının ürünlerinde tescilli olan 2005 23932 sayılı markayı aynen kullanmadığı, ancak, süt ve süt ürünleri ile peynir emtiasında kullanılmaması kararlaştırılan gülen inek başı figürü ile birlikte kullandığı ve markada yer aldığı halde dağ figürüne hiç yer verilmediği, markada yer almadığı halde arkası ağaçlıklı çayır figürünün kullanıldığı, markanın sol tarafından yer alan Eyfel Kulesinin farklı bir şeklini markanın üzerinde değişik bir konumda yerleştirildiği üründe Trakya Çiftliği kelimelerinin hiç yer almadığı, solda bulunan Eyfel Kulesi, en yukarıda mavi üçgen içinde eritme peyniri ile kırmızı üçgen içinde 8 adet kelimelerinin ortasındaki beyaz kutucuk içerisinde bulunduğu, Fransa bayrağının kırmızı, mavi ve beyaz renklerden oluşmakta olup kutunun yan tarafında da yatay kalın çizgiler halinde bu renklere yer verilerek sırasıyla gülen inek başı, Eyfel Kulesi ve "8 adet kelimelerine yatay çizgiler üzerinde yer verildiği, boynunda kırmızı fiyonk bulunan kırmızı dilli gülen sarı ineğin üzerinde Bonjour De Paris kelimeleri, soldan sağa doğru bir ark içerisinde yer aldığı, davacının ürününde de soldan sağa ark içerisinde LA VACHE QUI RIT kelimeleri ve altında temel figür olarak gülen bir kahverengi inek başı mevcut olup, ambalajın yanında tıpkı davalı ürününde olduğu gibi aynı çizgilerin bulunduğu, davacının tescilli markası ürün üzerinde aynen kullanılmadığından tescilli markanın hükümsüzlüğüne karar verilene kadar kullanımın yasal olduğuna ilişkin temel prensibin uygulama yeri bulunmadığı, ürünlerin genel görünümü birbirine çok yakın olup benzerliği ve iltibasın bulunmadığını söylemenin mümkün bulunmadğı, her ne kadar davalı peynir ürününde inek figürünün kullanılmasının çok doğal olduğunu ileri sürmekte ise de ineğin tıpkı davacının tescilli markasında olduğu gibi sadece kafasının kullanılması ve ineğin gülmekte olmasının gerekmediği,başka bir anlatımla yasaklananın inek figürünün kullanılması değil gülen inek kafasının kullanılması olduğu, bu nedenle davacı ineğinde yer alan renk, küpe gibi detayların bulunmasının herhangi bir öneminin bulunmadığı, davalının gerek kullandığı figürlerle gerek ambalaj renkleriyle davacı ürünü ile karıştırılmayı sağlayacak bir benzerlik yaratmaya çalıştığı,özellikle davalının davacı ürünlerini pazarlayan önceki firma olması,

kafasının kullanılması ve ineğin gülmekte olmasının gerekmediği,başka bir anlatımla yasaklananın inek figürünün kullanılması değil gülen inek kafasının kullanılması olduğu, bu nedenle davacı ineğinde yer alan renk, küpe gibi detayların bulunmasının herhangi bir öneminin bulunmadığı, davalının gerek kullandığı figürlerle gerek ambalaj renkleriyle davacı ürünü ile karıştırılmayı sağlayacak bir benzerlik yaratmaya çalıştığı,özellikle davalının davacı ürünlerini pazarlayan önceki firma olması, bu benzerliğin tesadüf olarak kabul edilemeyeceği kanaatini uyandırdığı, farklılıklar değil, benzerlikler gözetilerek kullanılan renkler ve figürler çerçevesinde davalının ürün ambalajı ile davacının 151931 sayılı markasına tecavüz ve haksız rekabette bulunduğu kanaatine varıldığı, elde edilen veriler çerçevesinde 500 YTL maddi ve talep gibi 10

.000 YTL manevi tazminatın olaya uygun, adil ve yeterli olduğu gerekçeleriyle, davalının Bonjour De Paris ürün ambalajı vasıtasıyla davacının 151931 sayılı markasına tecavüz ve haksız rekabet yarattığının tespiti ile men'ine, haksız rekabet sonucu oluşan maddi durumun ortadan kaldırılmasına, takdiren 500 YTL maddi, 10.000 YTL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesine, fazlaya dair maddi tazminat talebinin reddine, karar kesinleştiğinde hüküm fıkrası özetinin ülke çapında yayın yapan tirajı en yüksek üç gazeteden birinde bir kez ilanına karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 750.00 TL duruşma vekillik ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 056,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18189, Karar No: 2018/24831, Tarih: 19.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/18189 E.  ,  2018/24831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ödenmediğini iddia ettiği bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili; zamanaşımı def'inde bulunmuş, davacı iddia ve taleplerinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... tarafından davaya cevap verilmemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekili ve davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti alacağının belirlenmesi ve fazla çalışma ücretinden indirim yapılıp yapılmayacağı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin fazla çalışma ve tatil ücreti alacaklarından indirim yapılması konusunda yasal bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu uygulama Yargıtay’ın yerleşik içtihatları ile benimsenmiştir. Yargıtay kararlarında istikrarlı olarak işçinin uzun süre aynı şekilde çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olacağı, işçinin izinli, mazeretli ve tatil günlerinde dinlenme hakkını kullanmadan yıllarca sürekli çalıştığının düşünülemeyeceği göz önüne alınarak hüküm altına alınan fazla çalışma ve tatil ücreti alacaklarından dosya içeriğine uygun bir indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir. Aksine bir kabul yani “takdiri indirim” adı altında indirim oranın tamamen mahkemece takdir edilmesi gerektiği düşüncesi, uygulama ile varılmak istenen amaç ile bağdaşmayacağı gibi işçinin hakkına ulaşamaması tehlikesine de yol açabilecektir.

Açıklanan nedenlerle fazla çalışma ve tatil alacaklarından yapılacak indirimin “hakkaniyet indirimi” ya da “takdiri indirim “olarak nitelendirilmesi doğru olmayacaktır. İndirim, işçinin yılın belli dönemlerinde çalışmadığı karinesine dayalı olduğundan “karineye dayalı makul bir indirim” ifadesinin kullanılmasının daha doğru olacağı kuşkusuzdur (Hukuk Genel Kurulu’nun 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 esas.-2017/1557 sayılı kararı).

Açıklanan nedenlerle fazla çalışma ve tatil alacaklarından yapılacak indirimin “hakkaniyet indirimi” ya da “takdiri indirim “olarak nitelendirilmesi doğru olmayacaktır. İndirim, işçinin yılın belli dönemlerinde çalışmadığı karinesine dayalı olduğundan “karineye dayalı makul bir indirim” ifadesinin kullanılmasının daha doğru olacağı kuşkusuzdur (Hukuk Genel Kurulu’nun 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 esas.-2017/1557 sayılı kararı).

Fazla çalışma iddiasında, fiili bir olgu söz konusu olduğundan, kural olarak işçi tatil çalışmalarını ve fazla çalışma yaptığını her türlü delille, bu bağlamda tanıkla da ispat edilebilir. İspat konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları ve benzeri belgeler delil niteliğindedir. Ancak çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekmektedir. Ne var ki, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İşçinin tatil günlerindeki çalışmaları ile fazla çalışmaların yazılı belgelere, işveren kayıtlarına veya kesin delillere değil tanık anlatımına dayalı olması durumunda mahkemece, indirimi öngören bir yasal düzenleme olmasa da işçinin uzun süre her gün fazla çalıştırılmasının ya da bütün tatil günlerinde çalıştığının kabulünün hayatın olağan akışına ve insan doğasına uygun düşmeyeceği, yaşam tecrübelerine göre hiç hastalanmadan veya evlenme, doğum, ölüm, özel işleri gibi mazereti çıkmadan yıllarca sürekli çalıştığının kabul edilemeyeceği, işyerindeki üretim faaliyeti ve işçinin üstlendiği işin niteliği dikkate alınmadan sürekli iş gördürüldüğünün varsayılamayacağı; işçinin ara dinlenmesi, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde hiç dinlenme hakkını kullanmadan çalıştığının düşünülemeyeceği karinesi göz önünde tutularak, hesaplanan tatil ve fazla çalışma alacaklarından makul bir indirim yapılması gerektiği hususu değerlendirilmelidir.

Nitekim fazla çalışma iddiasının takdiri delil ile kanıtlanması durumunda indirim yapılması gerekeceği hususu Hukuk Genel Kurulu'nun 04.02.2009 gün ve 2009/9-2 esas, 2009/48 karar; 04.11.2009 gün ve 2009/9-419 esas, 2009/475 karar; 05.05.2010 gün ve 2010/9-239 esas, 2010/247 karar; 06.04.2011 gün ve 2010/9-748 esas, 2011/60 karar; 27.04.2011 gün ve 2011/9-41 esas, 2011/237 karar; 14.11.2012 gün ve 2012/9-844 esas, 2012/794 karar; 19.06.2013 gün ve 2012/9-1685 esas, 2013/852 karar. ve 30.10.2013 gün ve 2013/9-254 esas, 2013/1504 karar: 29.01.2016 gün ve 2015/22-1616 esas, 2016/28 karar. sayılı kararlarında da aynen benimsenmiştir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.02.2018 T, 2015/9-3555 esas, 2018/184 karar sayılı kararı)

Somut olayda; şoför olarak çalışan davacı her gün 08.00-20.00, hatta 08.00- 23.00 saatleri arasında çalıştığını, bu çalışmalarına ait fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürmüştür. Dosya içeriğine göre, davacı tanıklarının husumetli olduğu, davalı tarafın ise tanık dinletmediği anlaşılmakla, delil olarak dayanılan görev emirlerine göre davacının fazla çalışmasının bulunup bulunmadığının belirlenmesi gerekmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; söz konusu görevlendirme yazılarından, davacının genel olarak haftanın 6 günü çalıştığı, bazı haftalarda 7 gün çalışması görülse de sonraki bir iki hafta içinde 5 gün çalıştığı, mesaisinin genel olarak 08.00'de başladığı, çıkış saatinin değişiklik gösterdiği ve ortalama 17.30-18.30 saatleri arasında dönüş yaptığının anlaşıldığı belirtilerek davalı işyerinin faaliyet alanı, davacı tarafından yapılan işin niteliği, tanık beyanları, görevlendirme yazıları dikkate alındığında, davacının günlük bir saat ara dinlenme tenzili ile haftanın 6 günü 08.00-18.00 arasında çalışarak haftalık 9 saat fazla çalışma yaptığı tespit edilmiş, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının kayıtlara göre belirlenmesi sebebi ile bu çalışma ücretlerine indirim uygulanmadan hesaplama yapıldığı ifade edilmiştir.

Mahkemece; fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarına bilirkişi tarafından uygulanan %30 oranındaki indirimin uygun bulunduğu belirtilerek yapılan hesaplamalar doğrultusunda hüküm tesis edilmiştir. Bu durumda, ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücretlerine indirim uygulanmadan hesaplanan tutarın hüküm altına alındığı halde, gerekçeli kararda bu alacağa %30 indirim uygulandığının ifade edilmesi hatalı olmuştur. Öte yandan, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, anılan görev emirlerinde belirtilen saatlerin tek tek değil, ortalama ve genel bir şekilde ele alındığı anlaşılmakta olup bu değerlendirme şekline göre fazla çalışma ücretinin kayıtlara göre hesap edildiğinden söz edilemez. Bu itibarla, mahkemece taraflarca delil olarak sunulan işyeri kayıtları tek tek ele alınarak genelleme yoluna gidilmeden fazla çalışma süresi ve fazla çalışma alacağı hesaplanabildiği takdirde, indirim yapılmadan; hesaplanamadığı takdirde ise makul bir indirim yapılarak karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizdir. Belirtilen yönler dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.11.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7742, Karar No: 2013/11258, Tarih: 30.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/7742 E.  ,  2013/11258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kocaeli 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 10.06.2010 tarih ve 2009/130-2010/245 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 28.05.2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekilleri Av. ... ve Av. ...ile davalılardan Av. ... Elektrik Üretim Otoprodüktör Grubu A.Ş. ve diğer davalı ... vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 233 sayılı KHK kapsamında Kocaeli bölgesinde elektrik dağıtımı ile görevlendirilmiş İktisadi Devlet Teşekkülü, davalılardan ... Elektrik Üretimi Otoprodüktör Grubu AŞ.’nin 3096 sayılı Türkiye Elektrik Kurumu Dışındaki Kuruluşların Elektrik Üretimi, İletimi, Dağıtımı ve Ticareti ile Görevlendirilmesi Hakkında Kanun kapsamında kendi faaliyet alanlarının enerji ihtiyacını karşılamak üzere kurulmuş bir tüzel kişilik, diğer davalı ...’nin ise 4546 sayılı Organize Sanayi Bölgeleri Kanunu kapsamında sanayinin uygun görülen alanlarda yapılanmasını sağlamak, kentleşmeyi yönlendirmek, çevre sorunlarını önlemek vb. amaçlarla kurulmuş bir tüzel kişilik olduğunu, davalı ...’in ... ili Osmangazi ilçesi Demirtaş Beldesi'nde kurulu bulunan Birleşik Elektrik Isı Santrali’nde ürettiği elektriği, müvekkili KEDAŞ’ın görev alanında yer alan ve ortağı bulunduğu kuruluşlara KEDAŞ’ın dağıtım hatlarını kurarak naklettiğini, TEAŞ ve TEDAŞ Dışındaki Kuruluşlara Elektrik Enerjisi Üretim Tesisi Kurma ve İşletme İzni Verilmesi Esaslarını Belirleyen Yönetmelik ve davalı ... ile müvekkili arasında imzalanan enerji nakli sözleşmesi gereğince belirlenecek enerji nakil bedelinin müvekkiline ödenmesi gerektiğini, Mart 1999-Ekim 2001 tarihleri arasın ödenmesi gereken enerji nakil bedelinin davalı ... tarafından müvekkiline ödenmediğini, müvekkilinin

.../...

-2-

.../...

-2-

davalı ...’nin tüm elektriğini dağıttığını, dağıtılan elektriğin bedelinin doğrudan GOSB tüzel kişiliğine fatura edildiğini ve GOSB’den tahsil edildiğini, müvekkili tarafından GOSB'ne gönderilen faturalarda diğer davalı ... için nakledilen toplam elektrik miktarının da ayrıca bildirildiğini, buna rağmen GOSB.'nin mevzuat gereği müvekkiline ödemesi gereken %6,5 nakil bedelini ödemediğini, diğer davalı ...’ten müvekkili tarafından nakledilen elektriğin %4’üne tekabül eden bir bedeli “nakil bedeli” adı altında geçerli hukuki sebebe dayanmaksızın kendi adına tahsil ettiğini ve sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek, şimdilik (529.283.160.663) TL.'nın temerrüt tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Elektrik Üretimi Otoprodüktör Grubu AŞ vekili, müvekkilinin TEAŞ (TRİAŞ) ve TEDAŞ hatlarını kullanarak, ortağı bulunan 40 civarındaki şirkete enerji naklettiğini, nakil yapılan aylık enerji miktarının ertesi ayın ilk iş gününde müvekkili şirketin üretim yaptığı ... bölgesindeki görevli TEAŞ Batı Marmara İşletme Müdürlüğü ile müvekkili arasında yapılan 154 KV TEAŞ PROTOKOLÜ ile de tespit edilerek, resmi tutanak haline getirildiğini, dava dilekçesinde bahsi geçen nakil hatlarının mülkiyetinin davacıya ait olduğu iddia edilmiş ise de, davacı ile davalılar arasında imzalanmış olan enerji nakline ilişkin 26.02.1999 tarihli protokol hükümlerine göre, söz konusu nakil hatlarının mülkiyetinin diğer davalı ...’e ait olduğunu, 26.02.1999 tarihli taraflarca imzalanmış protokol uyarınca, müvekkilinin, enerji nakil hatlarının kullanımı karşılığında hatların maliki olan GOSB müdürlüğü’ne %4 oranında nakil bedeli ödediğini, enerji nakil hatlarının mülkiyetine dair ihtilafın müvekkiline karşı ileri sürülemeyeceğini, ayrıca nakledilen enerji bedelinin %4’ü yerine %6,5’inin talep edilmesinin de iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşik Oksijen San. AŞ vekili, işbu dava ile müvekkilinin hukuki durumunun da etkileneceğini belirterek, davalı ... Elektrik Üretimi Otoprodüktör Grubu AŞ yanında müdahale talebinde bulunmuştur.

Davalı ... vekili, Tepeören TM’deki hatların davacıya ait olmayıp, müvekkilinin mülkiyetinde olduğunu, bu hususun taraflarca imzalanan 26.02.1999 tarihli protokolün 5. maddesinde açıkça düzenlendiğini, davacı iddialarının yerinde olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Birleşik Oksijen San. AŞ vekili, işbu dava ile müvekkilinin hukuki durumunun da etkileneceğini belirterek, davalı ... Elektrik Üretimi Otoprodüktör Grubu AŞ yanında müdahale talebinde bulunmuştur.

Davalı ... vekili, Tepeören TM’deki hatların davacıya ait olmayıp, müvekkilinin mülkiyetinde olduğunu, bu hususun taraflarca imzalanan 26.02.1999 tarihli protokolün 5. maddesinde açıkça düzenlendiğini, davacı iddialarının yerinde olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemize ait 30.10.2008 tarihli ilama dayanılarak, Körfez Elektrik Dağıtım A.Ş. tarafından 11.10.2000 tarihinde gönderilen yazıda Kedaş Genel Müdürlüğü ile GOSB arasında 23.10.1998 tarihinde yapılan sözleşmeye göre tesis edilen 34.5 kv 2x477 MCM iletkenli Tepeören TM-GOSB ENH nin kamulaştırma işleminin aynı sözleşmenin 3. maddesinin b fıkrasına göre yapılmış olup adı geçen ENH Müdürlüğü'ne devredildiğinin bildirildiği, bu tarihte davacının 26.02.1999 tarihinde imzalanan üçlü protokol ile GOSB'a %4 pay tanınmasına temel olduğu anlaşılan hatların mülkiyetinin TEK'e ait olduğunu öğrendiği ve BK.'nun 31. maddesinde bir yıllık hak düşümü süresinin de bu tarihte başladığı, bundan sonra davacının bir yıllık hak düşümü süresinde BK.'nun 24/IV. maddesi hükmü uyarınca temel hatasına dayalı bildirimi ile bu sözleşmenin bağlayıcılığını ortadan kaldırdığı ve 20.02.2001 tarihli davalı ...'e gönderdiği yazı ile bir yanılgı sonucu imzalanan protokolün hukuken geçersiz olduğunu bildirdiği, bu suret ile taraflar arasında daha önce

.../...

-3-

imzalanan 24.09.1998 tarihli protokolün uygulama yeteneği kazandığı, bu protokol dairesinde Mart 1999 ila Ekim 2001 tarihleri arasında 32 aylık süre içerisinde nakledilen ve üretilen enerjinin bedelinin davalılardan tahsilinin gerektiği, Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı tarafından yayınlanmış olan 16.08.1995 tarihli ve 85/9799 nolu Türkiye Elektrik Üretim İletim A.Ş. ve Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. dışındaki kuruluşlara elektrik enerjisi üretim tesisi kurmak ve işletme izni verilmesi esaslarını belirleyen yönetmeliğin emredici hükümlerine göre, davacının ilettiği enerjinin %6,5'i oranında nakil bedelini talep edebileceği, davalıların dava tarihinden önce temerrüte düşürüldüğünün davacı tarafça iddia ve ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, (529.383,16) TL. alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... Müdürlüğü vekilinin tüm ve davacı vekili ile davalı ... Elektrik Üretim Otoprodüktör Grubu A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.