muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/39740, Karar No: 2013/2984, Tarih: 28.01.2013

4857 sayılı İş Kanunu'nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi hâlinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi hâlinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma hâlinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması hâlinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir. İşçiye her ay ödenen ücret içinde fazla çalışmaların bir kısmının yer aldığı taraflarca kabul edildiğine göre 270 saatin 12 aya bölünmesi sonucu belirlenen 22.5 saat, her ay için kanıtlanan fazla çalışma süresinden indirilmelidir. İşçinin fazla çalışmasının kanıtlanamadığı veya çalışmaların karşılığının tam olarak ödendiği aylar için böyle bir indirime gidilmez.

Somut olayda davacı, fazla çalışma ücretinin ödetilmesini istemiş, davalı ise fazla çalışma yapılmadığını belirterek talebin reddini istemiştir.

Mahkemece, tanık beyanına göre davacının 2 vardiya şeklinde günde 12 saat ve haftada 6 gün 1 saat ara dinlenmesi ile haftalık 21 saat fazla çalışma yaptığı sonucuna varılmıştır.

Somut olayda davacı, davalı belediyenin ihale ile alt işverenlere verdiği park ve bahçeler işinde park ve bahçe işçisi olarak 15.03.2005-31.12.2008 arasında çalışmıştır. Dairemiz incelemesinden geçen emsal dosyalarda, park ve bahçe işçilerinden temizlik görevlilerinin 3 vardiya şeklinde, diğer görevlilerin de yazın haftada 21 saat, kışın ise haftada 6 saat fazla çalışma yaptıkları sonucuna varılmıştır.

Davacının fazla çalışma alacağının yazın haftada 21 saat, kışın haftada 6 saat şeklinde hesaplanarak sonuca gidilmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme ile davacının fazla çalışmasının tüm yıl boyunca haftada 21 saat olarak hesaplanması hatalıdır.

3- Somut olayda davacı dava dilekçesinin açıklamalar kısmında fesih sırasında kıdem tazminatının ödendiğini belirtmiş, talep sonucu kısmında ise kıdem tazminatı istemiş, ıslah dilekçesi ile de talebini artırmıştır.

Davacının fazla çalışma alacağının yazın haftada 21 saat, kışın haftada 6 saat şeklinde hesaplanarak sonuca gidilmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme ile davacının fazla çalışmasının tüm yıl boyunca haftada 21 saat olarak hesaplanması hatalıdır.

3- Somut olayda davacı dava dilekçesinin açıklamalar kısmında fesih sırasında kıdem tazminatının ödendiğini belirtmiş, talep sonucu kısmında ise kıdem tazminatı istemiş, ıslah dilekçesi ile de talebini artırmıştır.

Mahkemece, davacının beyanları arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20672, Karar No: 2017/1604, Tarih: 03.04.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/20672 E.  ,  2017/1604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı-birleştirilen davada davalı; maliki olduğu 107 ada 7 parsel sayılı taşınmaza, komşu 8 parsel maliki davalının beton direk dikmek, tel çit çekmek ve duvar örmek suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve yıkım istemiş, birleştirilen davanın reddini savunmuştur.

Davalı-birleştirilen davada davacı; maliki olduğu 107 ada 8 parsel sayılı taşınmaza, komşu 7 parsel maliki davalının kazık dikmek ve tel çit çekmek suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve yıkım istemiş, esas davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda tarafların maliki oldukları dava konusu taşınmazların birbirlerine müdahaleleri sabit olduğu gerekçesiyle davaların ayrı ayrı kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nin raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; tarafların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 151.66.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davacı-birleştirilen davada davalı ...'dan alınmasına ve yine aşağıda yazılı 286.44.-TL

bakiye onama harcının da davalı-birleştirilen davada davacı ...'dan alınmasına, 03.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9735, Karar No: 2012/4350, Tarih: 10.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/9735 E.  ,  2012/4350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Yargılamanın yenilenmesi talebinin reddi, yeniden değerlendirme talebinin reddine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1- Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar gereğince lehe yasa değerlendirmesi yapılarak yeniden hüküm tesisi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre, CMK 323.maddesi uyarınca yeniden yapılacak duruşma sonucunda önceki hükmün onaylanması veya iptali şekilde hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1692, Karar No: 2010/2881, Tarih: 17.03.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/1692 E.  ,  2010/2881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.03.2009 gününde verilen dilekçe ile tapuda kayıt düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.09.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 30 parsel sayılı taşınmazda “...” olan baba adının “...” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,hükmü davalı idare vekili temyize getirmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan deliller hüküm vermeye yeterli görülmemiştir. Bu tür davalarda mülkiyet nakline yol açmamak için, tapu maliki ile nüfus kayıtlarına göre baba adının düzeltilmesi istenen şahsın aynı kişi olduğu şüpheye yer vermeyecek şekilde ispatlanmalıdır. Davacı nüfusta ... kızı 1939 doğumlu ... olarak kayıtlıdır. Dava konusu 30 sayılı parsel 23.05.1968 yılında 1937 doğumlu, ... kızı ... adına tapuya dayalı olarak tespit görmüştür. 03.12.1982 tarihli tapu istem belgesinde ... kızı ... tapuda yanlış olan soyadının ... kızı ... olarak düzeltilmesi talebinde bulunmuş ve soyadı idarece düzeltilmiştir. Burada baba adını ... olarak belirtmiştir. Dava konusu taşınmaz Şubat 1311 tarihli 13 no'lu tapu kaydına dayalı olarak "Yel oğlu kerimesi ... kızı ..." adına kayıtlı iken 1954 yılında ölümü ile ... oğlu ... adına tespit görmüştür. Bu çelişkilerin nedeni dosyaya getirtilen belgelerden anlaşılamamıştır. Bu nedenle dayanak tapu kayıtları getirtilmeli,davacının taşınmaz ile irtibatı sağlanmalı, ... kızı ... mirasçısı ... oğlu ... adlı bir kişinin mevcut olup olmadığı nüfus müdürlüğünden sorulmalı, gerektiği takdirde taşınmazın öncesini ve hali hazır durumunu bilen mahalli bilirkişi ve eşliğinde taşınmaz başında keşif yapılmalı ve tüm tereddütler giderildikten sonra bir karar verilmelidir.

Açıklanan bu hususlar gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı olduğu şekilde kabul kararı verilmesi doğru görülmediğinden, hükmün bozulması

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 17.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20961, Karar No: 2015/1948, Tarih: 10.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/20961 E.  ,  2015/1948 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Davacı, ..... Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Eğitim ve Araştırma Hastanesi Sağlık Kurulu’nun 20.12.2006 tarihli raporundaki görüş uyarınca alınan “ayakta dik pozisyonlandırma cihazı” (Motorlu kalkış, motorlu sürüş,) bedeli olan 18.390 Euronun faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Bozma ilâmı sonrasında yapılan yargılamada, yapılan inceeme ve araştırma sonucuna göre; dava konusu cihazın rayiç değerinin tespitine yönelik Mahkemenin kabulünün yerinde olduğu, ne var ki, dava konusu edilen cihazın kullanımının gerekli olup olmadığı hususunda bozma ilâmı kapsamında araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın Ek 32. maddesi, “Sigortalılar ile Kurum'dan sürekli işgöremezlik geliri, malûllük veya yaşlılık aylığı almakta olanların geçindirmekle yükümlü oldukları çocuklarının ve Kurum'dan hak sahibi olarak gelir veya aylık alan çocukların, iyileşmelerine yarıyacak yahut işgöremezliklerini gidermeleri için gerekli görülen protez araç ve gereçleri, Kurumca, 34'üncü maddede belirlenen sağlık yardımları süreleri ile bağlı olmaksızın sağlanır, onarılır ve tespit edilen süre ve şartlarla yenilenir...

...Bu madde gereğince verilecek protez, araç ve gereçlerin standartlara uygunluğu dikkate alınarak, türleri, süre ve şartları ile yapılacak ödeme miktarlarına ait esaslar Kurumca hazırlanacak yönetmelikle tespit edilir.” düzenlemesini içermektedir.

506 sayılı Kanunun hastalık sigortasına ilişkin 32. ve devamı maddelerinde yer alan “işgöremezliği giderme” kavramı aktif sigortalıların çalışma hayatına ilişkin bir kavram olup, uyuşmazlığın çözümünde Kanunun Ek 32. maddesinde yer alan “iyileştirme” kavramının da incelenmesi gerekmektedir. T.C. Anayasası’nın 90. maddesi uyarınca usûlüne göre yürürlüğe konulmuş anlaşmalar kanun hükmündedir. Usûlüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası anlaşmalarla Kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası anlaşma hükümleri esas alınır.

Bu bağlamda onay kanunu ile yürürlüğe giren Sosyal Güvenliğin Asgari Normları Hakkında 102 Nolu ILO Sözleşmesi'nin 10/3. maddesinde; yapılacak yardımların, korunan kimsenin sağlığını korumaya, çalışma gücünü iadeye ve şahsi ihtiyaçlarını karşılayabilme kabiliyetini artırmaya matuf olduğu açıklanmıştır. 506 sayılı Kanunun hastalık sigortası kolundan sağlanacak sağlık yardımlarının kapsamı başlıklı 33. maddesinin son fıkrasında da bu madde gereğince yapılacak sağlık yardımlarının; sigortalının sağlığını koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma amacını güdeceği açıkça belirtilmiş, bir anlamda, onaylanması nedeniyle bağlayıcı hale gelen 102 Nolu ILO Sözleşmesi'nin 10/3. maddesi hükmü tekrarlanmıştır. Her iki yasal düzenlemenin açıkça gösterdiği gibi, sigortalı veya hak sahibine “dik pozisyonlandırma cihazı” temini yönünden; aranacak temel unsur; iyileşmesine yardımcı olması unsurudur. İyileşmeye yardımcı olma kavramının ise, açık yasal düzenlemeler uyarınca; sağlığı koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma olarak kabulü zorunludur, aksinin kabulü halinde iyileşme kavramına ilk günkü sağlığına kavuşma anlamının verilmesi halinde, ortez ve protez kullanımının hiçbir zaman mümkün olamayacağı hususu da açıktır.

Yargılama sırasında yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 63. maddesinde de yapılan açıklamalar doğrultusunda düzenleme bulunmaktadır. Buna göre; iş kazası ile meslek hastalığı, hastalık ve analık sonucu tıbben gerekli görülen sağlık hizmetlerinin karşılanması, temini amacıyla Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri içinde (f) bendinde ortez ve proteze yer verilirken, temini için sadece; sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedaviler için gerekli olabilme ifadesi kullanılmıştır.

Kurumun teminle yükümlü olduğu yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun fiyatlı dik pozisyonlandırma cihazına hak kazanılması için gerekli olan “iyileştirme” unsurunun, diğer bir anlatımla sağlığı koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma hususlarının; cihazı kullanacak kişi yönünden, üniversite veya eğitim araştırma hastanelerinin fiziksel tıp ve rehabilitasyon kliniklerinde yatırılarak uygulama ve eğitiminin yapılması sonrasında nöroloji, ortopedi ve fiziksel tıp ve rehabilitasyon uzmanlarının da içinde yer aldığı sağlık kurulu raporu ile gerekliliğinin belirlenmiş olması gereklidir.”(Yargıtay HGK, 04.03.2009, 2009/10-34 E., 2009/104 K.)..... Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Eğitim ve Araştırma Hastanesi Sağlık Kurulu’nun 20.12.2006 tarihli raporu uyarınca sigortalı tarafından kullanılması uygun bulunan cihazın, hastanın tıbben ve fennen iyileşmesine veya iş göremezlik derecesinin azalmasına katkıda bulunmayacağı konusundaki Kurum itirazları üzerinde durularak, hastanın dik pozisyonlandırma cihazı kullanımı gereksiniminin, anılan Hukuk Genel Kurulu kararında da öngörüldüğü üzere konuda uzman bilirkişi kurulu tarafından yapılacak incelemeyle ortaya konulması zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu konuda inceleme yapmak üzere, hastanın özür durumu da gözetilerek, ortopedi ve travmatoloji, fiziksel tıp ve rehabilitasyon, erişkin veya çocuk nörolojisi uzmanlardan oluşturulacak bilirkişi kurulunca hazırlanacak raporda; hastanın dik pozisyonlandırma cihazı kullanma gereksiniminin bulunup bulunmadığı konusunda saptama yapılırken; davacının , kullanımına sunulan cihazın “Motorlu kalkış, motorlu sürüş” özelliklerine sahip olduğu gözetilerek, hastanın fiziksel durumu, zeka düzeyi, yaşı ve yaşadığı mekan ile psikolojik koşulları da değerlendirilerek motorlu ve diğer özelliklere sahip cihaz kullanması zorunluluğunun bulunup bulunmadığı bilimsel dayanaklarıyla ortaya konulmalıdır.Yapılan inceleme sonucunda, dik pozisyonlandırma cihazı kullanımı gereğinin tespitine karşın, özellikli cihaz kullanımını gerektirir tıbbi zorunluluk ortaya konulamadığı takdirde, özelliği olmayan motorsuz dik pozisyonlandırma cihazı esas alınarak Kurum tarafından karşılanacak bedelin belirlenmesi gereğinin gözetilmemiş olması;

Kabule göre de; davacının 506 sayılı Yasa kapsamında yaşlılık aylığı alan pasif sigortalı konumunda olması nedeniyle, 506 sayılı Yasa'nın 36. maddesinde yer alan “…Yukarıda sözü edilen kimselerin ayakta yapılan tedavilerinde verilen ilaçlar ile (A/a) bendi uyarınca sağlanan protez, araç ve gereç bedellerinin %10'u kendilerince ödenir. Ancak protez, araç ve gereç bedelleri için alınacak katkı payı ödeme tarihindeki 25.08.1971 tarihli ve 1475 sayılı İş Kanunu'nun 33'üncü maddesine göre, sanayi kesiminde çalışan onaltı yaşından büyük işçiler için uygulanan aylık asgari ücret tutarını geçemez.” hükmü gereğince, dava konusu cihaz değerinden anılan madde hükmü gözetilerek katkı payı kesintisi yapılmak suretiyle karar verilmesi gerekirken, bu yönde bir kesinti yapılmaksızın karar tesisi, öte yandan, bozma ilamında “dava konusu edilen alacağın miktarı belirlendikten sonra temerrüt tarihinden itibaren işletilecek yasal faiz ile birlikte davalı Kurum'dan tahsiline karar verilmesi gerekirken, davalı tarafından bağlayıcılığı olmayan satım sözleşmesindeki hükümlere dayalı, davada uygulama yeri olmayan 3095 sayılı Yasa'nın 4/a maddesi hükmünden hareketle; “Devlet Bankalarınca bir yıllık EURO cinsinden mevduata uygulanan en yüksek mevduat faizi ile birlikte” tahsiline karar verilmesi” bozma nedeni yapılmış olduğu ve mahkemece de bozma ilamına uyulduğu halde, yargılama sonucunda, yine, aynı oranlarla yasal faize hükmedilmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.2.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9171, Karar No: 2011/10291, Tarih: 03.11.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/9171 E.  ,  2011/10291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete trafik sigortalı davalı tarafa ait aracın 160 promil alkollü sürücü yönetiminde iken karıştığı kazada 3.kişiye ait aracın hasarlandığını, zarar gören 3.kişiye toplam 6.619 TL hasar bedelinin ödendiğini, davalı aracının sürücüsünün olayda %100 asli kusurlu olduğunu ve kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiğini belirterek 6.302 TL'nin 8.6.2009, 317 TL'nin 12.5.2009 ödeme tarihlerinden işleyecek yasal faizi ile davalı sigortalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline ait aracın sürücüsünün alkollü olduğuna dair delil bulunmadığını kabul anlamına gelmemek üzere bir an için sürücünün alkollü olduğu tesbit edilse dahi kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiğinin ispatlanması gerektiğini, hasar miktarını kabul etmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 6.302 TL'nin 8.6.2009, 317 TL'nın 12.5.2009 ödeme tarihlerinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ZMSS sözleşmesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Bir davada yargılamanın sağlıklı biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunma ile ilgili delillerin eksiksiz toplanıp tartışılabilmesi, davanın süratle sonuçlandırılabilmesi, öncelikle tarafların yargılama gününden haberdar edilmesi ile mümkündür. Kişinin, hangi yargı merciinde hangi tarihte duruşmasının bulunduğunu, hakkında ki iddia ve isnatların, lehinde ve aleyhindeki delillerin nelerden ibaret olduğunu bilebilmesi, usulüne uygun olarak tebligat yapılması ile sağlanabilir. HUMK'nun 73.maddesi hükmünde çok açık bir şekilde vurgulanan temel kurala göre, mahkeme, tarafları dinlemeden onları iddia ve savunmalarını bildirmeleri için usulüne uygun olarak davet etmeden hükmünü veremez.

Değinilen işlemleri nedeniyle tebligat, bilgilendirme yanında, belgelendirme özelliği de bulunan bir usul işlemidir. Bu nedenle tebliğ ile ilgili 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tüzüğü hükümleri tamamen şeklidir. Kanun ve tüzüğün amacı, tebliğin muhatabına ulaşması, konusu ile ilgili olarak kişilerin bilgilendirilmesi ve bu hususun belgeye bağlanmasıdır. Hal böyle olunca, kanun ve tüzük hükümlerinin en ufak ayrıntılarına kadar uygulanması zorunludur.