muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/2125, Karar No: 2006/7518, Tarih: 06.07.2006

Yurt dışında çalışan Türk Vatandaşlarının bu çalışmalarının değerlendirilmesi ve buna bağlı  olarak sosyal güvenlik haklarından  yararlandırılmaları amacıyla  kendilerine borçlanma  hakkı tanınmıştır. 3201 sayılı yasa, yabancı ülkede  ve yabancı sigorta kurumuna tabi  olan işverenler nezdinde  geçen ve  Türk Sigorta Kurumları kapsamı dışında kalan hizmetlerin değerlendirilmesini  düzenlemektedir.  Daha  açık bir anlatımla,  T.C. Emekli Sandığı’na, Sosyal Sigortalar Kurumu’na, Bağ-Kur’a 506 sayılı yasanın geçici 20. maddesine göre kurulan sandıklara, prim keserek  ve karşılık ödenmiş sürelerin 3201 sayılı yasa  gereğince borçlanılması  olanaksızdır.

Bu nedenle öncelikle borçlanılmak istenilen  yurt dışında geçmiş olan hizmetin Türk işveren yanında geçip  geçmediği,  Türk işveren yanında  geçmiş ise Türk  Sigorta  Kanunları kapsamında  olup olmadığı  araştırılmalıdır.

Yapılan incelemede davacının yurtdışı çalışması ile ilgili olarak gerek Kurum’a gerekse mahkemeye ibraz ettiği T.C. Cidde Başkonsolosluğu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Ataşeliği’nce 16.04.2005 tarihinde tanzim edilen belgede “M.K.’nın Ataşeliğimize yaptığı başvuru sırasında ibraz ettiği TR-D No: 206896, TR-A No: 067816 sayılı pasaport fotokopileri üzerinde yapılan inceleme sonucu: 05.05.1979-27.12.1979 ile 23.05.1992-16.12.1992 tarihleri arasında Suudi Arabistan’da, suudlu işveren nezdinde çalıştığının tespit edilmiştir.” yazılmış ve başkaca da belge belirtilmemiştir.

H.U.M.K.'nun 296. maddesinde  dış ülkede usulüne uygun yetkili memurları    tarafından     düzenlenen   ve  onaylanan resmi  senetlerin  o ülkede yürürlükte bulanan  yasalara  uygun  ve  o ülkedeki  T.C. Başkonsolosluğu veya  konsolosluk görevini yürüten  T.C.  Siyasi  Memuru  tarafından  onaylanması halinde  resmi  senet hüküm ve kuvvetinde sayılacağı bu şekilde  onaylanmamış  senetlerin delil teşkil edip etmeyeceğinin mahkemece takdir olunacağı bildirilmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti 05.10.1961 tarihli Yabancı Resmi Belgelerin Tasdiki Mecburiyetinin Kaldırılması Hakkındaki Lahey Sözleşmesi’ni 3028 sayılı yasa ile onaylamış ve bu sözleşme Türkiye’de  yürürlüğe girmiştir. Ayrıca Türkiye Cumhuriyeti, “Bazı İşlem ve Belgelerin Tasdikten Muaf Tutulması” hakkındaki çok taraflı uluslararası sözleşmeyi de onaylamış ve 16.01.1987 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanmıştır. Ancak bahse konu bu son  sözleşme şartları oluşmadıkça belge davanın kabulüne yeterli delil olarak kabul edilemez. Söz konusu  hizmet belgesini doğrulayan başkaca bir delil ve emare  de dosya ekinde bulunmamaktadır. Sosyal Güvenlik Kanunlarının  uygulanması ile ilgili uyuşmazlıklar kamu düzeni ile ilgili olduğundan mahkemenin ibraz edilen belgenin yasal ve gerçeğe uygun olup olmadığının resen incelenip gözönünde bulundurması gerekir. Ancak, resmi nitelik kazandırılmış belgelere itibar edilerek sonuca gidilebilir.

Mahkemece yapılacak iş, öncelikle borçlanılmak  istenen hizmetin Türk işveren nezdinde Türk  Sosyal Güvenlik Kurumları  kapsamında geçip geçmediğini  tespit etmek,  Türk Sosyal Güvenlik Kurumları kapsamı  dışında bir hizmetin varlığının  mevcudiyeti halinde ise, davacıya ibraz ettiği hizmet belgesini H.U.M.K.’nun 296. madde uygulaması gereğince T.C. yetkili Sosyal Güvenlik Kurumlarının karşılığı olan Suudi Arabistan yetkili sosyal güvenlik kurumlarından davacının çalıştığı günleri gösteren işyerine ait hizmet belgesi, işe giriş çıkış tarihleri, Suudi Arabistan iş karnesi, iş güvence karnesi, hizmet cetveli gibi bilgi ve belgeler elde edilip,  bu bilgi ve belgelerin o yöredeki Türk Suudi Arabistan  Elçiliğince  veya Başkonsolosluğunca  tercümesi   yapılarak  doğruluğu  tasdik  ettirilip, resmi  senet özelliğine kavuşturulduktan sonra eldeki yargılama dosyası içerisine  getirtilmesinin sağlanması gerekmektedir.

Mahkemece  yukarıda belirtildiği şekilde  davacının çalışma sürelerinin kuşku duyulmayacak  biçimde saptanması  halinde bu sürelerle sınırlı olmak üzere 3201 sayılı yasanın 3. ve devamı maddeleri gereği  borçlandırma hakkından yararlandırılması gerektiği düşünülmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde   karar verilmesi isabetsizdir.

O halde, davalı Kurum’un bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.07.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/664, Karar No: 2020/4294, Tarih: 12.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/664 E.  ,  2020/4294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 15.02.1993 tarihinde THK Kadıköy şubesinde sayman olarak çalışmaya başladığını, 10.12.2009 tarihinde denetmenlerce 18.036,00 TL açık tespit edildiğini ve bunun müvekkiline ödettirildiğini ve davalı kurumca müvekkilinin iş akdinin 15.02.2010 tarihinde sonlandırıldığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ve dini bayram tatili ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının 1993 yılından bu yana davalı kurum nezdinde çalıştığını, THK Müfettiş raporunda kendi ifadesinde de belirttiği üzere işlemleri yanlış ve zamanında yapmamasından ötürü kasa açığına sebep olduğundan iş akdinin davalı kurum tarafından haklı nedenle feshedildiğini, davacının yapmış olduğu fazla mesailer ile dini bayram alacaklarının banka yoluyla ödendiğini, davacının kıdem, ihbar ve yasal alacak hakkının bulunmadığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacı vekilinin delil olarak, işyeri kayıtları, işyeri çalışma saatlerini gösterir işe giriş çıkış çizelgeleri ve işyeri fazla mesai kayıtları, özlük dosyası, ücret bordroları, SGK kayıtları, bilirkişi incelemesi, tanık anlatımı, İstanbul Anadolu 31. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/171 Esas 2013/787 Karar sayılı dosyası, Ankara 3. İş Mahkemesi'nin 2010/276 Esas sayılı dosyası ve diğer yasal delillere dayandığı, davalı vekili delil olarak, özlük dosyası, hizmet sözleşmesi, işe giriş bildirgesi, yönetmelik, yazılı savunma ve ceza yazıları, ücret bordroları ve diğer yasal delillere dayandığı, davacıya ait sigorta sicil kaydı, iş yeri sicil dosyası ve taraf vekillerinin dayandığı tüm deliller celp edilip incelenmiş, tarafların tanıkları dinlenmiş, banka hesap kayıtları getirtilmiş, bilirkişi incelemesi yaptırılarak Mahkeme tarafından alınan raporun değerlendirildiği, Mahkemece yapılan yargılama sonucu verilen 2014/102 Esas sayılı davanın kısmen kabulüne ilişkin kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 2015/3427 Esas sayılı ilamı ile; "Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. Davacı işçinin iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanılacak şekilde sona erdirilip erdirilmediği hususu taraflar arasında ihtilaflıdır. Davacı iş akdinin haksız olarak feshedildiğini bildirmiş,davalı ise 1993 yılından itibaren davalı kurum nezdinde çalışan davacının Türk Hava Kurumu müfettiş raporunda,kendi savunmasında da belirttiği üzere işlemleri yanlış ve zamanında yapmamasından dolayı 18.036,00 TL kasa açığına sebebiyet verdiğini bu nedenle iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini kıdem ihbar tazminatı talep hakkının olmadığını bildirmiştir.Mahkemece tanık beyanları,bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre davalı nezdinde sayman olarak çalışan davacının kasada açık vermesi sebebiyle işten çıkarıldığı ve hakkında ceza davaları açıldığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verildiği anlaşılmıştır. Davalı tarafın şikayeti sonucunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/3353 hazırlık esasında soruşturma yapıldığı,davacının 2009 yılında yapılan denetimlerde kasada bulunan 18.036,00 TL parayı sahiplendiği,denetim sonucunda bu paranın davacı tarafından davalı kuruma ödendiği davacının bu şekildeki eylemi ile üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği gerekçesiyle hakkında kamu davası açıldığı, İstanbul Anadolu 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/175 Esas Sayılı dosyasında davacı hakkında yapılan yargılama sonucunda kast yokluğu sebebiyle sanık davacının beraatine karar verildiği dosyanın ise temyiz incelemesinde olduğu anlaşılmıştır

.036,00 TL parayı sahiplendiği,denetim sonucunda bu paranın davacı tarafından davalı kuruma ödendiği davacının bu şekildeki eylemi ile üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği gerekçesiyle hakkında kamu davası açıldığı, İstanbul Anadolu 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/175 Esas Sayılı dosyasında davacı hakkında yapılan yargılama sonucunda kast yokluğu sebebiyle sanık davacının beraatine karar verildiği dosyanın ise temyiz incelemesinde olduğu anlaşılmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 165 inci maddesi gereğince bir davada hüküm verilebilmesi başka bir davaya, idari makamın tespitine yahut dava konusuyla ilgili hukukî ilişkinin mevcut olup olmadığına kısmen veya tamamen bağlıysa, mahkemece o davanın sonuçlanmasına veya idari makamın kararına kadar yargılama bekletilebilir. Davalı işveren tarafından iş akdinin feshine gerekçe gösterilen güveni kötüye kullanma olayının gerçekleşip gerçekleşmediği, dolayısı ile feshin haklı nedene dayanıp dayanmadığı, derdest olan iş bu ceza davasının sonucuna bağlıdır. Mahkeme gerekçesinde davacı hakkında ceza davası açılmış olmasından hareketle henüz hakkında hüküm verilmeyen davacının iş akdinin işveren tarafından haklı feshedildiğinin kabulü hatalıdır. Mahkemece İstanbul Anadolu 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/175 Esas sayılı dosyasının sonucu bekletici mesele yapılmalı ve mahkeme kararının sonucuna göre fesih hususu değerlendirilmelidir. Mahkemece ceza davasının bekletici mesele yapılmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle bozularak döndüğü, bozma ilamına uyulduğu, davacının SGK kayıtlarına göre 15/02/1993-12.02.2010 tarihleri arasında davalı iş yerinde çalıştığı, davacının hizmet süresinin 16 yıl 11 ay 27 gün olduğu anlaşıldığı, davacının talebiyle bağlı kalınarak fesih tarihi itibariyle tazminata esas aylık brüt ücretinin 1.970,84 TL olduğu anlaşıldığı, Mahkemece alınan 22/10/2014 tarihli bilirkişi raporunda davacının fesih tarihi itibariyle aylık brüt ücreti tutarı üzerinden yapılan hesaplamaya göre; kıdem tazminatı alacağının net 33.231,67 TL, ihbar tazminatı alacağının net 3.098,92 TL, genel tatil ücret alacağı 1.162,63 TL olduğu, fazla mesai ücretinin hesaplanmadığı belirtildiği, İstanbul Anadolu 31. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/175 Esas sayılı gerekçeli kararının incelenmesinde; davacı hakkında, hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanmak suçundan açılan davanın yapılan yargılaması sonucu, sanık hakkında atılı suçtan CMK. 223/2-c maddesi gereğince kast yokluğu nedeni ile verilen beraat kararının, katılan ... vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15. Ceza Dairesi'nin 2017/8618 Esas sayılı ilamı ile onanarak döndüğü ve kararın 16/05/2019 tarihinde kesinleştiği, Ankara 3. İş Mahkemesi'nin 2010/260 Esas sayılı gerekçeli kararının incelenmesinde; davacı tarafından açılan işe iade davasının reddine karar verildiği, kararın Yargıtay 9

. 223/2-c maddesi gereğince kast yokluğu nedeni ile verilen beraat kararının, katılan ... vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15. Ceza Dairesi'nin 2017/8618 Esas sayılı ilamı ile onanarak döndüğü ve kararın 16/05/2019 tarihinde kesinleştiği, Ankara 3. İş Mahkemesi'nin 2010/260 Esas sayılı gerekçeli kararının incelenmesinde; davacı tarafından açılan işe iade davasının reddine karar verildiği, kararın Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 2013/1545 Esas sayılı ilamı ile onandığı, davalı işveren tarafından davacı ile ilgili kuruma verilen işten ayrılış bildirgesinde çıkış kodunun "04" yani "belirsiz süreli iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep bildirilmeden feshi" olarak bildirildiği, bu durumda davacı işçinin iş akdinin davalı işveren tarafından geçerli nedenle feshedildiği anlaşıldığı, İstanbul Anadolu 31. Asliye Ceza Mahkemesi'nin kesinleşen beraat kararı ile davacının SGK kayıtlarındaki çıkış kodu nazara alındığında, davacının iş akdinin davalı işveren tarafından geçerli nedenlerden dolayı feshedildiği anlaşılmakla, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, davalı işveren tarafından işçiye ait döküm halinde imzasız, kaşesiz bordroların dosyaya sunulduğu, bu tür yazılı delillerle fazla saatlerde çalışmanın ispatlanmasının mümkün olmadığı, yeminli dinlenen taraf tanık anlatımlarının birbiri ile çelişkili olduğu, davacının iddiasını destekleyici beyanda bulunmadıkları, davacının davalı iş yerinde haftalık 45 saatlik yasal çalışma süresinden daha fazla çalışma yaptığını ispatlayamadığı anlaşıldığından, davacının fazla çalışma ücretine hak kazanmadığı, taraf tanıklarının anlatımına göre, Ramazan Bayramı’nda çalışma olmadığı, Kurban Bayramı’nda ise hafta içine denk gelen bayram günü çalışıldığı beyan edildiğinden, davacının dini bayram ücretine hak kazandığı, davacı vekili 21/05/2019 tarihli dilekçesi ile davasını bilirkişi raporunda belirtilen miktarlar üzerinden ıslah etmiş ise de Yargıtay bozma ilamından sonra ıslah yapılamayacağından ıslah talebi yerinde görülmediği, Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre davacının; 15/02/1993-12.02.2010 tarihleri arasında en son aylık brüt 1.970,84 TL ücretle davalıya ait iş yerinde çalıştığı, davacı ile ilgili İstanbul Anadolu 31

.02.2010 tarihleri arasında en son aylık brüt 1.970,84 TL ücretle davalıya ait iş yerinde çalıştığı, davacı ile ilgili İstanbul Anadolu 31. Asliye Ceza Mahkemesi'nde yargılaması yapılan hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan verilen beraat kararının Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği, işten ayrılış bildirgesindeki çıkış koduna göre iş akdinin davalı tarafından geçerli neden ile feshedildiği, davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatına hak kazandığı, genel tatil ücretinin ödendiğinin davalı tarafından ispatlanmadığı, davacının fazla mesai ücret alacak talebini ispatlayamadığı anlaşıldığından, genel tatil ücretinden işçinin izinli, mazeretli, raporlu olduğu ve çalışılmayan günler göz önüne alınarak %35 hakkaniyet indirimi yapılarak davanın kısmen kabulüne karar vermek gerektiği gerekçesi ile fazla mesai ücreti haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, bozma sonrasında verilen talep artırım dilekçesi bakımından;

Davacı vekili bozma sonrasında talep artırım dilekçesi vermiştir.

Bozma sonrasındaki Mahkeme kararında “Davacı vekili 21/05/2019 tarihli dilekçesi ile davasını bilirkişi raporunda belirtilen miktarlar üzerinden ıslah etmiş ise de, Yargıtay bozma ilamından sonra ıslah yapılamayacağından ıslah talebi yerinde görülmemiştir. ” gerekçesi ile davacı vekilinin bozma sonrasında verdiği talep artırım dilekçesine itibar edilmemiştir.

Dava belirsiz alacak davası olarak açılmıştır.

Bozma sonrasında davacı vekili tarafından verilen dilekçe ıslah dilekçesi değil, talep artırım dilekçesi niteliğindedir.

Bu nedenle, bozma sonrasında yapılan ıslaha göre karar verilemez ise de, eldeki somut olayda, bozma sonrasında verilen dilekçenin ıslah dilekçesi değil talep artırım dilekçesi olması nedeni ile bu dilekçeye itibar edilmemesi hatalıdır.

Bozmadan sonra davacı vekili tarafından ibraz edilen talep artırım dilekçesi gözetilerek sonuca gidilmelidir.

F)SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

12/03/2020 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10963, Karar No: 2010/2239, Tarih: 01.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/10963 E.  ,  2010/2239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.06.2008 tarih ve 2004/718-2008/155 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında 7 Temmuz 1997 tarihinde "Afşar Kolay Okuma ve Resimli Hece" adlı kitapların hazırlanması ve basılan kitapların %12’sinin davacıya verilmesi konusunda bir sözleşme yapıldığını, 1999 yılı için hiçbir telif ücreti ödenmediğini, 2000 yılı için ise eksik ödeme yapıldığını, dava tarihine kadar bu kitaplar için başka bir ödemenin yapılmadığını, "Resimli Hece" kitabının kısaltılmışı olan ve yine davacı tarafından hazırlanan "Sevimli Hece" isimli kitabı için de bu güne kadar herhangi bir telif ücretinin ödenmediğini, "Tüm Dersler" adlı kitapların yazı bölümünün müvekkili tarafından hazırlanmasına rağmen, adının belirtilmediğini ve bu şekilde FSEK.nun 15. maddede yer alan manevi hakkının ihlal edildiğini ileri sürerek, "Afşar Kolay Okuma ve Resimli Hece" kitabı için 3 milyar TL.telif ücretinin, "Tüm Dersler" adlı kitabına müvekkilinin adının konmaması nedeniyle 5 milyar TL. manevi tazminatın tahsiline, davacının tecavüzünün ref'i ve men'i ile hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 07.07.1997 tarihli sözleşmede hazırlanan tüm kitapların 99 baskısı için yayın ve telif haklarını müvekkiline devrettiğini, "Tüm Dersler" isimli kitapla ilgili olarak 12.5.1999 tarihli anlaşmaya göre davacının 1,2,3,4,5 Yazı Kitapları isimli kitapları yazmayı üstlendiğini, bunların "Tüm Dersler" adıyla ayrı bir çalışma içerisinde değerlendirildiğini, farklı yazarların katkı ve isimlerinin bulunduğu, sözleşmede "Tüm Dersler" kitabında adının bulunmayacağı şeklinde açık bir kabulün mevcut olduğunu, mali haklarının da ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, dava konusu kitapların davacı tarafından hazırlandığı, FSEK.nun 2/1 hükümleri çerçevesinde eser olma vasfını taşıdığı, taraflar arasındaki 12.5.1999 tarihli Yazı Çalışmaları 1,2,3,4,5. Sınıf kitapları konulu eser ısmarlama sözleşmesinin 9.maddesinde, yayınevinin kitaplarda istediği kişiyi yazar olarak gösterebileceği, yazarın adının kitaplara konulmasını istemeyeceği gibi, kendi dışında kişilerin yazar olarak kitaplarda adının geçmesine itiraz etmeyeceğini kabul ettiği, davacının "Tüm Dersler" kitaplarında adının belirtilmediği, "Tüm Dersler"(Yazı Çalışmaları) adlı kitapların birden fazla yazar tarafından kaleme alınan bölümlerden oluştuğu ve bu kitapların her birinde davacı tarafından kaleme alınan 15 ila 31 sayfadan oluşan çeşitli bölümlerin bulunduğu, FSEK.nun 15.maddesinde, eser sahibinin adı veya müstear adı ile yahut adsız olarak umuma arz etme veya yayınlama hususuna karar verme yetkisinin münhasıran eser sahibine ait olduğunun belirtildiği, bu hakkın eser sahibinin manevi hakları arasında sayıldığı, mutlak ve inhisari yetkilerden olduğundan ölüme bağlı tasarruflara konu olmadıkları gibi sağlar arasındaki işlemlerle de devredilemedikleri, bu haklardan sözleşme ile feragat edilmesi de kimsenin hak ve fiil ehliyetinden kısmen de olsa vazgeçemeyeceğini içeren Medeni Kanunun 23. Maddesi çerçevesinde geçerli kabul edilmediği, bu nedenle davacının eser sahibi olarak adının belirtilmemiş olması, FSEK.nun 15. Maddesindeki manevi hakkın ihlali olup, FSEK 70/1 maddesi uyarınca, manevi hakları zarar gören kişinin manevi tazminat ödenmesi için dava açabileceği,bu bağlamda 4.000- YTL.manevi tazminatın uygun olduğu, davacının 1.721-YTL.bakiye telif alacağının kaldığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacı ile davalı yayınevi arasındaki sözleşmenin 9 ncu maddesiyle, 5846 sayılı FSEK.nun 15 nci maddesine göre, davacıya ait manevi haklardan "adın belirtilmesi" hakkını kullanma yetkisinin davalıya devri kararlaştırılmıştır.

Ancak, eser sahibinin eseri üzerinde adının belirtilmesi hakkının kullanılmasına ilişkin yetki manevi hakların özüne aykırı bir şekilde bir başkasına devredilemez.Anılan Yasa' nın 15 nci maddesinden kaynaklanan manevi hak, eser ile sahibi arasında ilişki nedeni ile eser sahibine sıkı sıkaya bağlı bir hak olup, bu hakkın bir başkasına devri sözkonusu olamayacağı gibi, manevi hakkı kullanma yetkisinin devri halinde dahi eserin eser sahibi ile olan bağını ortadan kaldıracak ve bir başkasının eser sahibi olarak gösterileceği biçiminde serbesti tanıyan yetki devride geçerli olamaz.

Somut uyuşmazlıkta, taraflar arasındaki sözleşmenin 9 ncu maddesine göre "davalı yayınevine" ortak eser sahiplerinden olan davacıya ait eser üzerinde eser sahibi olarak davacı yerine bir başkasının adını koyabilme yetkisinin verildiği ve davacının da bu duruma itiraz edemeyeceği kararlaştırılmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, taraflar arasındaki sözleşmenin 9 ncu maddesine göre "davalı yayınevine" ortak eser sahiplerinden olan davacıya ait eser üzerinde eser sahibi olarak davacı yerine bir başkasının adını koyabilme yetkisinin verildiği ve davacının da bu duruma itiraz edemeyeceği kararlaştırılmıştır.

Bu durumda, manevi hakları kullanma yetkisinin devrine ilişkin sözleşme hükmü yasadan kaynaklanan manevi hakkın özüne aykırı olup, geçerli değildir. Davalı yayınevine eseri adsız olarak yayımlama hususun da geçerli bir yetki devride olmadığına göre, dava konusu ortak eser sahiplerinden olan davacının adının hiç belirtmeksizin eserin yayınlanması eyleminde davacının FSEK.nun 15 nci maddsinden doğan menevi hakkı ihlal edildiğinden mahkemenin manevi tazminata ilişkin kabulü yerindedir.

Bu durumda, mahkemece, davanın yukarıda ve karar yerinde açıklanan gerekçelerle, davacının manevi tazminata ilişkin kabulü sonucu itibariyle doğru olup, hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün değişik ilave gerekçelerle ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 30,82 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.