muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/814, Karar No: 2024/2312, Tarih: 26.06.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemece yargılama aşamasında alınan bilirkişi raporları arasındaki temel farkın; birinci bilirkişi heyeti raporunda fiyat farkı hesaplanırken, Temmuz 2017 endeksinin, ikinci bilirkişi heyeti raporunda ise, Ağustos 2017 endeksinin esas alınması; birinci bilirkişi heyeti raporunda davacının şantiye masrafları talebinin tamamı ile, kabul edilmesine rağmen ikinci bilirkişi heyeti raporunda bunlardan şantiye şefi, ev ve ofis kirası giderlerinin şantiye gideri olarak dikkate alınmaması hususlarından kaynaklandığı, % 9,93 oranında yapılan keşif artışının iş bitim tarihini 18 gün öteleyeceği, buna göre; iş bitim tarihinin 04.08.2017 olması gerektiği, bu durumda fiyat farkı hesabında Ağustos 2017 tarihinin esas alınması ve buna göre fiyat farkı hesaplanması gerektiği, nitekim ikinci bilirkişi heyetinin bu tarihi esas alarak, hesaplama yaptığı, davacının şantiye gideri olarak talep ettiği ev ve ofis kirasının davalıdan talep edilemeyeceği, diğer yandan, henüz inşaata başlanmadan şantiye şefi ve topoğraf'ın inşaat sahasında bulundurulmasının da gereksiz olduğu, bu nedenle, şantiye şefi ve topoğraf giderinin de davalıdan talep edilemeyeceği, ikinci bilirkişi heyetinin değerlendirmeleri ve hesaplamalarının Daire tarafından yerinde bulunduğu, bilirkişi raporları arasındaki kısmi farklılıkların hukuki konulara ilişkin olduğu da gözetilerek, ikinci bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmediği belirtilerek, taraflar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde taraflar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Taraflar vekillleri temyiz başvuru dilekçesinde istinaf dilekçesi içeriğini tekrar ederek, hükmün bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, eser sözleşmesi uyarınca fiyat farkının ve gecikme nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369, 370 ve 371. maddeleri, 6098 sayılı TBK'nın 470-486. maddeleri,

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacı vekili, 08.12.2020 tarihli ıslah dilekçesi ile dava dilekçesinde 100.000,00 TL olan dava değerini 1.095.902,15 TL'ye çıkartmıştır. Mahkemece kabul edilen 922.698,79 TL'nin işin teslim tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tazminine karar verilmiştir. Ancak hem dava tarihi itibariyle istenen alacak hem de ıslah edilen kısım hakkında davalı taraf daha evvel temerrüde düşürülmediğinden 24.05.2019 tarihli ve 2017/8 Esas, 2019/3 Karar sayılı İBBGK kararı da dikkate alınarak toplam alacağa dava tarihinden itibaren doğru oranlarda avans faizi uygulanması gerekirken tüm bedele teslim tarihinden itibaren faiz işletilmesi doğru olmamış, bu nedenle kararın bozulması gerekmiş ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı tarafın tüm, davalı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı tarafın diğer temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi Kararının hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinde yer alan “ ... işin teslim tarihi olan 01.03.2019 tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte ... ”ibaresinin çıkartılarak yerine "dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faizi ile birlikte ..." ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan harçların istek halinde temyiz eden taraflara iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9884, Karar No: 2010/9943, Tarih: 22.12.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/9884 E.  ,  2010/9943 K.**

**"İçtihat Metni"**

1163 sayılı Yasaya aykırılık ve görevi kötüye kullanmak suçlarından sanıklar ... ve arkadaşlarının yargılanmaları sırasında; ... 3. Ağır Ceza Mahkemesiyle, Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.05.2010 gün ve 2010/197 E. 2010/66 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3206, Karar No: 2013/12473, Tarih: 26.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/3206 E.  ,  2013/12473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın aşamalarda tutarlılık gösteren savunmalarında müştekinin yüzüne yumruk ile vurduğunu elinde ... yüzüğü bulunduğunu bu nedenle müştekinin yüzünün kesilmiş veya çizilmiş olabileceğini beyan ettiği, müşteki ve tanıklar ... ve ...'ın soruşturma ifadesinde sanığın kırık cam bardak ile müştekinin yüzüne vurduğunu beyan ettikleri, aynı tanıkların 02.....2012 tarihli duruşmada alınan ifadelerinde olaydan sonra müştekinin ayağının takılarak aleminyum hurdalar üzerine düşerek yüzünden yaralandığını beyan etmelerine göre, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 04/03/2010 tarihli raporunda sağ elmacık kemiği üzerinde 2 mm derinlikte 1.5 cm lik sıyrık bulunduğunun belirtilmesine,yaranın ... iz meydana getirip getirmediği hususunda rapor alınmamasına göre, müştekiye ait tüm geçici ve kati doktor raporları ile hastane tedavi belgeleri birlikte en yakın Adli Tıp Kurumuna gönderilip ... iz meydana gelip gelmediği,yaralanmanın ne şekilde meydana gelebileceği hususunda 5237 sayılı TCK’nin 86 ve 87. maddelerinde belirlenen kriterlere uygun rapor alınması gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 26.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27144, Karar No: 2020/11013, Tarih: 04.11.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/27144 E.  ,  2020/11013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Hükmün açıklanması ile; TCK'nın 158/1-e, 16/1, 62, 52, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan Kırklareli 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 02/06/2009 tarih ve 2008/232 E. 2009/123 K. sayılı ilamı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesinden sonra beş yıllık denetim süresi içerisinde işlediği TCK’nın 179/3 maddesinde düzenlenen “alkol veya uyuşturucu maddenin etkisi altındayken araç kullanma” suçundan dolayı Lüleburgaz (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 03/10/2013 tarih ve 2013/226 E. 2013/634 K. sayılı dosyasından verilen hükmün kesinleşmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak Kırklareli 1 Ağır Ceza Mahkemesi’nin 06/05/2014 tarih ve 2013/408 E. 2014/94 K. sayılı kararı ile açıklanan atılı suçtan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık ve vekalet ücreti talebiyle sınırlı olarak katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ...’a ait tarlayı kiraladığı, tarlada tarımsal faaliyette bulunduğu, bu faaliyetleri nedeniyle 2004 ve 2005 yıllarında sertifikalı tohumluk kullanım desteğinden yararlanmak üzere ...’ne müracaat ettiği, destekleme yardımından yararlandığı, müşteki ....’in, sanık tarafından faaliyette bulunulmuş olan tarlayı sahibinden 03/08/2005 tarihinde satın aldığı, sanığın bu tarlada üretim yapmadığı halde sertifikalı buğday tohumu ektiğini beyanla 2005–2006 yılı buğday tohumu desteklemesi için İlçe Tarım Müdürlüğü’ne başvurduğu, İlçe Tarım Müdürlüğü tarafından mahallen yapılan incelemede tarlaya müşteki Recep tarafından ayçiçeği ekilmiş olduğunun, mahsul hasadının da müşteki tarafından yapıldığının tespit edildiği ve ayrıca sanık tarafından edinim tarihi itibari ile buğday ekilmesinin mümkün olmadığının tespit edildiği, sanık tarafından kovuşturma başlamadan önce kamu zararının karşılandığı iddia ve kabul olunan olayda; sanığın sertifikalı tohumluk kullanım desteği aldığı taşınmaz ile ilgili olarak, taşınmazda bir başkası tarafından ekim yapıldığının basit bir incelemeyle tespit edilebileceği, bu çerçevede 19/09/2006 tarihli tutanak ile durumun tespit edildiği, sanığın kurumun denetim imkanını ortadan kaldıracak mahiyette hileli bir hareketinin olmadığı, ayrıca sanığın suç kastıyla hareket ettiğine dair delil de bulunmadığı, bu nedenle nitelikli dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı dikkate alınarak atılı suçtan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7567, Karar No: 2025/1682, Tarih: 03.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/7567 E.  ,  2025/1682 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1049 E., 2020/217 K.

SUÇLAR : Cumhurbaşkanına hakaret, hakaret

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama, düzeltilerek onanma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret ve hakaret suçlarından, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik istinaf başvurusu, Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; söz konusu paylaşımların sanık tarafından yapılmadığına ve savunma doğrultusunda araştırma yapılmaksızın verilen mahkumiyet kararlarının sanık lehine bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Cumhurbaşkanına Hakaret Suçu Yönünden

Sanığa yükletilen Cumhurbaşkanına hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu ögelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, yapılan incelemede isabetsizlik görülmemiştir.

B. Hakaret Suçu Yönünden

Sanık müdafiinin temyiz istemi ve sair yönlerden yapılan incelemede;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın müştekiye yönelik eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

2. Kabule göre de;

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın müştekiye yönelik eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraatı yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

2. Kabule göre de;

Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Cumhurbaşkanına Hakaret Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda isabetsizlik bulunmadığından, aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B. Hakaret Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, incelemeye konu kararın, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Giresun 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.02.2025 tarihinde karar verildi.

(Muhalif Üye) (Muhalif Üye)

KARŞI OY

Yerel Mahkemece sanık ...'ın 11.03.2014 tarihli paylaşımında dönemin başbakanı ...'ın resminin yanında ".... ...'ın katili, tehlikeli ve saldırgandır" şeklinde paylaşımda bulunmak suretiyle kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçunu işlediği kabul edilerek cezalandırılmasına karar verilmiş, , kurulan hükme yönelik istinaf başvurusu, Bölge Adliye Mahkemesince reddedilmiştir. Sanık müdafisinin atılı suçu işlemediğini ileri sürerek süresinde hükmü etmesi etmesi üzerine Dairemizce değerlendirilmiş; sayın çoğunluk tarafından özetle "Sanığın müştekiye yönelik eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı" gerekçeleriyle mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmiştir. Kanaatimizce sanığın müştekiye söylediği sözler hakaret suçunu oluşturduğundan anılan bozma nedenleri yerinde değildir. Şöyle ki;

Dosya içeriğine göre sanığın dönemin başbakanı ...'ın resminin yanında ".... ...'ın katili, tehlikeli ve saldırgandır" şeklinde paylaşımda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre sanığın dönemin başbakanı ...'ın resminin yanında ".... ...'ın katili, tehlikeli ve saldırgandır" şeklinde paylaşımda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Hakaret suçu 125. maddesinde tanımlanmıştır. Bu düzenlemeye göre hakaret; bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığını saldırmak olarak tanımlanmıştır. Yargıtay uygulamalarına göre bir eylemin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişmektedir. Kişilere yönelik yönelik ağır eleştiri ve veya rahatsız edici sözlerin hakret suçu olarak değerlendirilmemesi gerekmektedir. Söz ve diğer davranışların hakaret suçunu oluşturabilmesi için açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek ağırlıkta somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Anayasa’nın Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26. maddesi;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar...

Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir…

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın 13. maddesi ise;

"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici yada endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. Anayasa Mahkemesi pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya ve hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir. Bu özgürlük, kişinin haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesi, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelir. Çoğunluğa muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve gerçekleştirme konusunda başkalarını ikna etme çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesiyle olanaklıdır, demokrasinin işleyişi içinde yaşamsal önemdedir. Bu düzenlemelere nazaran Devletin düşünce açıklamasını yaptırıma tabi tutmama gibi negatif, etkili şekilde korum gibi de pozitif yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu hak, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişimi için ana temeli oluşturmaktadır. İfade özgürlüğünü sınırlamanın demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun kabul edilebilmesi için zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılaması ve orantılı bir müdahale olması gerekir. Müdahaleyi oluşturan tedbirin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığının kabul edilebilmesi için ise amaca ulaşmaya elverişli olması, başvurulabilecek en son çare ve alınabilecek en hafif önlem olarak kendisini göstermesi gerekmektedir. Ancak her hak gibi bu hak da sınırsız değildir. Bireylerin şeref ve itibarı, özel ve aile hayatı Anayasanın 17. maddesiyle korunan manevi varlık kapsamındadır. Devlet, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara keyfi olarak müdahale etmemek ve üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek zorundadır. Yasalarımıza göre bu eylemler ceza hukukunda hakaret suçu olarak düzenlenmiş, özel hukukta ise tazminatı gerektiren haksız fiil sayılmıştır Yasal düzenlemelere ve Ceza Genel Kurulunun karalarına göre, iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır