muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10665, Karar No: 2022/771, Tarih: 07.02.2022

B- Davacı ...’ın tazminat talebine ilişkin verilen kararın temyiz incelmesinde;

1- Gerekçeli karar başlığında, ''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' olan dava türünün, ‘’ 466 sayılı Yasaya göre tazminat’’ şeklinde yazılması,

2- Hazine zararına yol açan mükerrer davalara ilişkin ödemelerin önlenmesinin temini ve kamu kaynaklarının etkili, verimli ve hukuka uygun kullanılması bakımından, aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı açılmış dava olup olmadığının ilgili birimlerden sorulup, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden de araştırılarak tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan araştırmada davacının tutuklu ve hükümlü olduğu başka suç kayıtlarına da rastlanıldığı dikkate alınarak, gözaltına alındığı gün farklı olay ve soruşturma dosyaları nedeniyle de hakkında tutuklama kararı verilip verilmediği, verilmiş olması halinde bahse konu soruşturma dosyalarının sonuçlarının araştırılması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

4- CMK'nın 144/1-a. maddesinin yürürlükten kaldırılması nedeniyle mahsup durumu tazminata engel oluşturmamakla birlikte, haklarında mahsup işlemi yapılmayan kişilerle tutukluluğu başka mahkumiyetinden mahsup edilenler arasındaki dengenin, hak ve nesafetin sağlanması gerektiği dikkate alınarak, davacının tutuklu kaldığı sürenin başka mahkumiyetinden mahsup edilip edilmediğinin araştırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Maddi tazminatın, davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplanan ‘’417,01’’ TL yerine, hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak bu miktarın üstünde kalacak şekilde ‘’459,51’’ TL olarak tayin edilmesi suretiyle, davacı lehine fazla maddi tazminata hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7593, Karar No: 2012/13522, Tarih: 20.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/7593 E.  ,  2012/13522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazdaki irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazdaki irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Kapama fıstıklık niteliğindeki taşınmaza net gelirine göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazdan geçirilen enerji nakil hattının izdüşümü idari kayıtlarda 6076.138 m² olarak hesaplandığı halde fen bilirkişisi raporunda bu alan 10340.19 m² olarak hesaplandığından arada oluşan bu çelişkinin giderilmesi yönünden sadece bu hususa ilişkin keşif yapılarak fen bilirkişisi ve elektrik mühendisiyle birlikte inceleme yapılıp enerji nakil hattının izdüşümü ve irtifak kurulacak alan net bir şekilde belirlenip gerektiğinde teknik bilirkişi heyetinden ek rapor da alınmak suretiyle karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6536, Karar No: 2025/2461, Tarih: 26.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/6536 E.  ,  2025/2461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2024/664 E., 2024/534 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Davanın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Kanun yararına bozma üzerine verilen Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.06.2024 tarihli ve 2024/664 Esas, 2024/534 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.06.2024 tarihli ve 2024/664 Esas, 2024/534 Karar sayılı kararının kesin nitelikte verilmiş olması olması nedeniyle Adalet Bakanlığının talebi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kanun yararına bozma istemi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 26.02.2024 tarihli ve 2023/7487 Esas, 2024/1196 Karar sayılı ilâmıyla özetle; dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olması nedeniyle kanun yararına bozma isteminin kabulüne ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/4-d maddesi uyarınca davanın düşmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Düşme ilâmının yeniden yargılamayı gerektirmediği hâlde, mahallinde dosyanın yeniden ele alınması suretiyle verilen Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.06.2024 tarihli ve 2024/664 Esas, 2024/534 sayılı davanın reddine dair kararının yok hükmünde bulunması nedeniyle temyiz incelemesine tabi olmadığından katılan vekilinin temyiz isteminin Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9262, Karar No: 2020/14970, Tarih: 28.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/9262 E.  ,  2020/14970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığına dair karar

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair karar ve sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulması sırasında;Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren içtihatlarında benimsendiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği hallerde, sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda (1/4) uygulanması gerektiği gözetilmeden (1/2) oranında indirim yapılarak, eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından,

Sanık ... hakkında verilen hapis cezası yönelik olarak; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

a) Katılan ...'ın yaralanmasına ilişkin Antalya Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nce düzenlenen 17/11/2015 tarihli raporda "Şahsın sağ elinde ilk 3 parmakta zaman zaman uyuşma ve güç kaybı (radial sinir Lezyonu?) tarif etmesi nedeniyle, şahsın ilk tedavisinin yapıldığı Antalya Atatürk Devlet Hastanesi'ne müracaatıyla sağ kolda tespit edilen kesi yarası nedeniyle herhangi bir sinir yaralanması olup olmadığının tespiti ve nörolojik değerlendirmesinin gönderilmesiyle yeniden değerlendirme yapılmasının uygun olacağını bildirir rapordur." şeklinde belirtildiği halde, katılanın bu husustaki kati raporu aldırılmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren içtihatlarında benimsendiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği hallerde, sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda (1/4) uygulanması gerektiği gözetilmeden (1/2) oranında indirim yapılarak, eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının ve sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/451, Karar No: 2011/3377, Tarih: 17.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/451 E.  ,  2011/3377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Gasp, ırza geçme ve tehdit suçlarından sanık ... yapılan yargılaması sonunda; gasp suçundan mahkûmiyetine, diğer suçlardan beraatine dair Kırıkkale Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.12.2005 tarih ve 2003/223 Esas, 2005/228 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığa isnat olunan tehdit suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, sanığın mahkemece sorgusunun yapıldığı 30.09.2003 tarihinden itibaren zamanaşımını kesen bir işlemin olmadığı, inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık hakkında gasp ve ırza geçme suçlarından kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki beyanlarına, mağdurenin olayın akabindeki anlatımına atfen beyanda bulunan tanıklar ... ve ... ifadelerine, Kırıkkale Yüksek İhtisas Hastanesinin 22.07.2003, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Dairesinin 27.10.2004 tarihli raporlarının içeriklerine, sanığın tevil yollu savunmasına ve dosya içeriğine göre, emlakçılık yapan sanığın, ev arayan mağdure ile kiralık ev bakmak için ... Sitesindeki boş daireye geldikleri, evi gördükten sonra tam çıkacakları esnada sanığın kapıya omuz vererek kapatıp mağdureye kızından daha genç, güzel duruyorsun şeklinde laf attığı, mağdurenin terslemesi üzerine mağdureye vurmaya, omzunu emerek dişleri ile ısırmaya, zor kullanarak mağdurenin elbiselerini çıkartmaya ve eli ile mağdurenin her tarafını sıkmaya başladığı, mağdurenin eyleme karşı direnmesi ve sanığın dışarıdan sesler gelmesi üzerine yakalanma korkusuyla eylemine son verdiği şeklinde kanıtlanan

olayda sanığın, mağdureye yönelik ırza geçmeye teşebbüs suçunu işlediği sabit olduğu halde, oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle beraatine karar verilmesi,

olayda sanığın, mağdureye yönelik ırza geçmeye teşebbüs suçunu işlediği sabit olduğu halde, oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle beraatine karar verilmesi,

Katılan tanıklarından ... "...kızı bu arada küpesinin birisinin olmadığını fark edince, şu anda tam olarak hatırlamıyorum ama ya kulağından çekilip alındığını ya da küpenin düştüğünü söyledi" şeklinde, ... "... müşteki ile birlikte hastaneye gittim, o sırada kızı telefon ile beni arayarak annesine 30.000.000 lira da parasının alındığını söylemesini iletmemi bana söyledi, ... ilk olayı anlattığında parasının veya eşyasının alındığını söylememişti..." biçiminde, ... "... olay olduktan sonra müştekinin oğlunun büfesine gitmiştim orda kızı vardı, kızı annesine bir saldırı olduğunu söyledi, ancak benim yanımda ... telefonla aradığında annesi için ayrıca 30.000.000 lira parasının ve küpesinin de alındığını söylesin diye ... akıl verdi..." şeklinde anlatımlarına; mağdurenin kızının bu tarz yönlendirmeleri sonucu sanığın daha fazla ceza almasını teminen mağdurun, para ve küpesinin de zorla alındığını ifade etmesinin mümkün görülmesine nazaran, sanığın savunmasının aksine gasp suçunu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilerek beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı biçimde gasp suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle sanık hakkında gasp ve ırza geçme suçlarından kurulan hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8161, Karar No: 2015/24062, Tarih: 09.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/8161 E.  ,  2015/24062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/20411

MAHKEMESİ : Batman 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/04/2010

NUMARASI : 2009/1104 (E) ve 2010/552 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yasak silah taşıma

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesinin, S.. S..'in yasak silah taşıma suçuna ilişkin temyizi hakkında görüş içermediği,

Anlaşıldığından, S.. S..'in temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA, dosyanın ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize yollanılmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GERİ GÖNDERİLMESİNE, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10804, Karar No: 2014/39915, Tarih: 24.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/10804 E.  ,  2014/39915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 29. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2013/271-2013/170

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.. Mutfak Eşyaları Ambalaj İnş. İml. San. Ve Tic. Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haksız ve ihbarsız olarak feshedildiği iddiasıyla kıdem ve ihbar tazminatları alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.. Mutfak Eşyaları Ambalaj İnş. İml. San ve Tic. Ltd. Şti avukatı, İ.. Alüminyum Levha San ve Tic Ltd Şti’nden devraldıkları şirketi ekonomik nedenlerle devraldıktan 6 ay sonra 31.07.2009 tarihinde H.. Alüminyum Levha San ve Tic Ltd Şti’ne devrettiklerini, bu tarihten sonra işçilerin H.. Alüminyum Levha San. ve Tic Ltd Şti’nde çalışmaya devam ettiklerini, işyeri devrinin davacıya haklı fesih hakkı vermediğini, işyeri devri nedeniyle davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı herhangi bir cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteğin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılardan T.. Mutfak Eşyaları Ambalaj İnş. İml. San. Ve Tic. Ltd. Şti. avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı T.. Mutfak Eşyaları Ambalaj İnş. İml. San. Ve Tic. Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli hâlinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).