muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5351, Karar No: 2012/33007, Tarih: 06.11.2012

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d) İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95; .... ve .... / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (... / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak–Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş–Türkiye kararı; 09.03.2004 tarihli....–Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; Devlet, yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; Devlet, yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda; sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003; Korku/Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde, yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, C.Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 06.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2613, Karar No: 2015/16658, Tarih: 11.05.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/2613 E.  ,  2015/16658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Sulh Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında ... tarafından düzenlenen 08/08/2011 tarihli rapora göre akıl hastası olduğu ve mevcut rahatsızlığı nedeni ile sanığın ceza ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmişse de; sanığın tam teşekküllü Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine ve gerekirse Adli Tıp Kurumuna sevki ile işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasını engelleyen ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaltan herhangi bir akıl hastalığının olay açısından halen devam edip etmediği ve ceza ehliyetinin olup olmadığı hususlarına ilişkin sağlık kurulu raporunun aldırılması gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27541, Karar No: 2013/4086, Tarih: 11.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/27541 E.  ,  2013/4086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak açıktan geçirilen enerji nakil hattı nedeniyle davalının müdahalesinin men-i ve kal davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak açıktan geçirilen enerji nakil hattı nedeniyle davalının müdahalesinin önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazdan, 1960 yılında dava dışı ... tarafından direk dikilerek enerji nakil hattı geçirilmiştir.

743 sayılı Medeni Kanunun 653. maddesinin son fıkrasına göre taşınmaz üzerinde elektrik direği ve enerji nakil hattı geçirilmesi ile davalı lehine irtifak hakkı kurulmuş sayılacağından idarenin taşınmaza müdahalesinin önlenmesi istenemeyip, sadece pilon ve irtifak hakkı karşılığı bedelin tazminat olarak istenebileceği gözetilmeden el atmanın önlenmesine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 11.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/644, Karar No: 2024/6453, Tarih: 13.06.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/644 E.  ,  2024/6453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/159 E., 2021/304 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, kolluk görevlilerinin ifa ettikleri devriye görevinin ifası sırasında, suça sürüklenen çocuk ...'in muavin olarak görev yaptığı yolcu otobüsünde yapılan aramada, aracın değişik yerlerinde gizlenmiş vaziyette 400 karton kaçak sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Suça sürüklenen çocuk savunmasında, suça konu sigaraların aynı otobüste yolcu olarak bulunan temyiz dışı sanık ...'e ait olduğunu, araçta var olan boşluklara kaçak sigaraları birlikte yerleştirdiklerini ve karşılığında 100,00 TL aldığını beyan etmiştir.

Kaçak eşyaya mahsus tespit (KEMT) varakasında belirlenen gümrüklenmiş değerin Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre "hafif değer" aralığında olduğu anlaşılmıştır.

Suça sürüklenen çocuğun muavin olarak çalıştığı yolcu otobüsünde ticari miktarda gümrük kaçağı sigaranın ele geçirilmiş olması ve tüm dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuğun eyleminin sabit olduğu belirlenmekle, hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Dosyada mevcut olay tutanağından, suça sürüklenen çocuk ile temyiz dışı sanığın savunmalarından ve tüm dosya içeriğinden, suça sürüklenen çocuk ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca asli fail olarak cezalandırılması yerine, 39 uncu maddesinin birinci fıkrası kapsamında suçun işlenmesine yardım eden olarak sorumlu tutulması suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

Kabule göre de;

Daha önceden hapis cezası mahkûmiyeti bulunmayan ve suç tarihinde 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince hürriyeti bağlayıcı cezanın aynı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasındaki seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiği gözetilmeden hüküm tesis edildiği gibi suça sürüklenen çocuk hakkında 07.01.2016 tarihli karar ile hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrildiği ve hükmün yalnızca suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edilmesi nedeniyle kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesine aykırı davranılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden kurulacak hükümde suça sürüklenen çocuğun cezada kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 13.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4587, Karar No: 2011/7281, Tarih: 16.06.2011

18. Hukuk Dairesi 2011/4587 E., 2011/7281 K.

**18. Hukuk Dairesi 2011/4587 E., 2011/7281 K.**

**- TARIM ARAZİSİNDEN ALINACAK GELİR**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

**"İçtihat Metni"**

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin oluduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede ekimi mutad olup münavebeye alınacak ürünlerin dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistikî bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım İl Müdürlüğü verilerinin esas alınması gerekmektedir. Yargılama sırasında dosyaya getirtilen İl Tarım Müdürlüğünün bildirdiği resmi verilere göre sulu şartlarda münavebeye alınan buğday ürününün dekara ortalama verimi 500 kg., saman verimi 450 kg, üretim maliyeti 215,85 TL (50 TL tarla kirası düşülmüş hali ile) ve ortalama kg. satış fiyatı 0.52-0.17 TL; patates ürününün ise dekara ortalama verimi 2200 kg. üretim maliyeti 1.161,07 (50 TL tarla kirası düşülmüş hali ile) ve ortalama kg. satış fiyatı 0.75 TL olduğu halde, bilirkişi raporunda yerinde olmayan parsel bazında ±

±%30 farklılık gösterebileceği gerekçesi ile daha yüksek verim ve daha düşük üretim maliyeti üzerinden hesaplama yapılması doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan bozmaya uygun olarak Tarım İl Müdürlüğünce bildirilen ortalama verilerin esas alınacağı ek rapor alınıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20946, Karar No: 2024/4042, Tarih: 18.03.2024

**3. Ceza Dairesi         2021/20946 E.  ,  2024/4042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/170 E., 2019/820 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen esastan ret kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.11.2018 tarihli ve 2018/287 Esas, 2018/774 sayılı Kararıyla sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 17.05.2019 tarihli ve 2019/170 Esas ve 2019/820 sayılı Kararıyla sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 17.11.2021 tarihli ve Onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özet olarak;

1. Yetkili mahkemenin temadinin kesildiği yakalama tarihi itibarıyla Bursa Ağır Ceza Mahkemeleri olduğuna,

2. ByLock delilinin hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna,

3. ByLock verilerinin çelişkili olduğuna dolayısıyla bilirkişi incelemesi yapılması gerektiğine,

4. Sanığın örgütsel amaçla ByLock kullandığının tespit edilemediğine,

5. Çelişkili ve görgüye dayalı olmayan tanık beyanlarının hükme esas alınamayacağına, yine bir kısım tanıkların sanık lehine olan kovuşturma beyanlarına itibar edilmesi gerektiğine,

2. ByLock delilinin hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna,

3. ByLock verilerinin çelişkili olduğuna dolayısıyla bilirkişi incelemesi yapılması gerektiğine,

4. Sanığın örgütsel amaçla ByLock kullandığının tespit edilemediğine,

5. Çelişkili ve görgüye dayalı olmayan tanık beyanlarının hükme esas alınamayacağına, yine bir kısım tanıkların sanık lehine olan kovuşturma beyanlarına itibar edilmesi gerektiğine,

6. Tanıklar ... T. nin ve ... S. nin yüz yüzelik ilkesi gereği huzurda dinlenmesi ve sanığa huzurda soru sorma hakkı tanınması gerektiğine gerektiğine,

7. Etkin pişmanlıkta bulunan, aynı suça ilişkin şüpheli veya sanık konumunda olan kişilerin beyanlarının ve teşhislerinin hükme esas alınamayacağına,

8. Bank Asya hesap hareketlerinin rutin bankacılık işlemi olduğuna, talimatla hareket etmediğine, bu konuda bilirkişi incelemesi yapılması yönündeki taleplerinin reddedildiğine,

9. İlgili dönemde Kanunlar çerçevesinde faaliyet gösteren işyerindeki SGK çalışma kayıtlarının ve sendika üyeliklerinin müsnet suç yönünden delil olarak kabul edilmeyeceğine, ayrıca sendikaya rızası dışında üye yapıldığına,

10. HTS irtibatlarının örgütsel niteliğinin bulunmadığına,

11. Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, suçun yasal unsurlarının oluşması için sempati boyutunu aşan özel kastın bulunması gerektiğine,

12. İsabetsiz gerekçe ile teşdiden ceza tayin edildiğine,

13. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz taleplerinin reddine, ancak;

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz taleplerinin reddine, ancak;

1. Sanığın temyiz aşamasında sunduğu 03.01.2024 tarihli dilekçe itibarıyla, etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanma talebine ilişkin anlatımlarda bulunduğunun ve örgütün ve örgüt mensuplarının çözülmesine yönelik aşamalarda vermediği birtakım bilgiler verdiğinin anlaşılması karşısında, hükmün kesinleşmesine kadar etkin pişmanlıkta bulunma imkanı da gözetilerek, öncelikle sanığın duruşmada hazır edilerek, hükümden sonra UYAP sistemi üzerinden dosyaya gelen deliller kapsamında; -Manisa Cumhuriyet Başsavcılığı Anayasal Düzeni Koruma Terör ve Örgütlü Suçlar Soruşturma Bürosunun 25.11.2019 tarihli yazısının ekinde yer alan- Yeliz V. isimli şahsın beyanları ve -Manisa Valiliği İl Emniyet Müdürlüğünün 17.06.2022 tarihli yazısının ekinde yer alan- Münevver Y. isimli şahsın kullandığı değerlendirilen 120703 ID numaralı ByLock içeriklerinde sanık ile ilgili olduğu değerlendirilen yazışmalar 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca okunup sanığın ayrıntılı bir şekilde beyanlarının alınması, daha sonra vermiş olduğu bilgilerin, örgüt içerisindeki kaldığı süre, örgütsel faaliyet ve konumuna uygun doğruluk ve faydalılık durumunun Mahkemece takdir edilmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında sonucuna göre hukuki durumunun tayin edilmesi lüzumu,

2. Kabule ve uygulamaya göre de,

Karar başlıklarında suç tarihinin, sanığın yakalanması suretiyle temadinin kesildiği "28.09.2017" tarihi yerine "28.09.2017 tarihi ve öncesi" şeklinde yazılması, bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 17.05.2019 tarihli ve 2019/170 Esas, 2019/820 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4051, Karar No: 2015/5195, Tarih: 23.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4051 E.  ,  2015/5195 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Bakanlık, husumet itirazında bulunarak davanın reddi gerektiğini, davalı şirketler ise; davacının iş akdinin feshedilmediğini, yeni ihaleyi alamaması nedeniyle çıkışının bildirilmek zorunda kalındığını davacının yeni ihaleyi alan firmada çalışmasına devam ettiğini bu nedenle feshe bağlı alacakların verilmeyeceğini, tüm haklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.