muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/1575, Karar No: 2011/1532, Tarih: 31.01.2011

Hüküm davalı vekili tarafından temyize getirilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı tarafın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir (İş K. m.41/2). İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı, nispi emredici bir nitelik taşır. Tarafların bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, sözleşmelerle daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücreti ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanır. Son ücrete göre hesaplama yapılması doğru olmaz. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/ 20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönem içinde işçi ücretlerinin miktarı da belirlenmelidir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak bilinmeyen ücretin buna göre tespiti de Dairemiz tarafından kabul görmektedir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanması gibi durumlarda, bilinen son ücretin asgari ücrete oranının geçmiş dönemler yönünden dikkate alınmasının doğru olması doğru olmaz. Bu gibi hallerde ilgili meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler ücretleri sorulmalı ve dosyadaki diğer deliller bir değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık 45 saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak 45 saate kadar olan çalışmaları, fazla sürelerle çalışma olarak adlandırılır (İş K. 41/3.). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde normal çalışma saat ücreti yüzde yirmibeş yükseltilerek ödenir.

4857 sayılı İş Kanunu işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı 1 saat 30 dakika, fazla süreli çalışmada ise 1 saat 15 dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

4857 sayılı İş Kanunu işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı 1 saat 30 dakika, fazla süreli çalışmada ise 1 saat 15 dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen hallerde, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan

bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarında belirli bir yüzde olarak eklenen paraların işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı İş Kanununun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik m. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark işverence ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır.

Yapılan bu açıklamalara göre yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Yapılan bu açıklamalara göre yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/ 25857 E, 2008/ 20636 K., Yargıtay 9.HD. 28.4.2005 gün 2004/ 24398 E, 2005/ 14779 K. ve Yargıtay 9.HD. 9.12.2004 gün 2004/ 11620 E, 2004/ 27020 K.). Fazla çalışma ücretinden indirimi öngören bir yasal düzenleme olmasa da, bir işçinin günlük normal çalışma süresinin üzerine sürekli olarak fazla çalışma yapması hayatın olağan akışına aykırıdır. Hastalık, mazeret, izin gibi nedenlerle belirtilen şekilde çalışılamayan günlerin olması kaçınılmazdır. Böyle olunca fazla çalışma ücretinden bir indirim yapılması gerçek duruma uygun düşer. Ancak, fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden indirim, taktiri indirim yerine, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davacı tarafın kendisini avukat ile temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekir.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 12 saat çalıştığı günler için ara dinlenmesinin 4857 sayılı Yasanın 68.maddesi hükmüne aykırı olarak 1 saat alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 31.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28093, Karar No: 2015/6421, Tarih: 02.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/28093 E.  ,  2015/6421 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava, Hollanda sigorta rejimine giriş tarihinin Türkiye'de sigortalılık başlangıcı olarak kabul edilmesi gerektiğinin ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Eldeki davada; davacı, Türkiye Cumhuriyeti ile Hollanda Devleti arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin 29’uncu maddesi hükmü gereğince, Hollanda ülkesinde çalışmağa başlanılan tarihin, Türkiye’de sigorta başlangıcı olarak ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemlerine ilişkin olup; Mahkemece, davacının yurtdışında çalışmaya başladığı ve 18 yaşını ikmal ettiği 01.01.1979 tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olarak tespitini ve tahsis talep tarihi olan 26.03.2014 tarihini takip eden aybaşı olan 01.04.2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine yönelik davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamında bulunan; davacı adına 07.07.2009 tarihinde Hollanda Sigorta merciince düzenlenen yaşlılık yasası gereğince sigortalılık durumu cetvelinde davacının 01.01.1975 – 07.07.2009 tarihleri arasındaki sigortalılığı bulunduğu anlaşılmakla birlikte anılan belgede davacının sigortalılığının hangi tarihler arasındaki sigortalılık dönemleri olduğu belirtilmeden, 01.01.1975 – 07.07.2009 tarihleri arası genel toplam süre belirtildiği nitekim Kurum tarafından da anılan belgenin yeterli bulunmayarak, davacıya hitaben 01.07.2013 tarihli yazı ile borçlanılmak istenen süreleri gösteren hizmet belgesi tekrar istendiği, davacının kuruma ibraz ettiği T.C. ... Başkonsolosluğu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Ataşeliği'nin 21.10.2013 tarihli yurtdışı hizmet belgesinde ise davacının ibraz ettiği belgelere istinaden düzenlendiği, ibraz ettiği belgelerin ise anılan belge ekinde bulunmadığı ve davacının 19.11.1990 – 27.9.1991, 03.11.1992 – 16.04.1993, 01.01.2001 – 25.06.2007 tarihleri arasındaki çalışmaları ve işveren unvanları belirtildiği, davacının 04.03.2014 tarihli

borçlanma talebine istinaden Kuruma ibraz ettiği T.C. ... Başkonsolosluğu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Ataşeliği'nin 17.02.2014 tarihli yurtdışı hizmet belgesinde ise yine davacının ibraz ettiği belgelere istinaden düzenlendiği, ibraz ettiği belgelerin ise anılan belge ekinde bulunmadığı ve davacının 01.05.1978 – 31.10.1984, 19.11.1990 – 27.9.1991, 03.11.1992 – 16.04.1993, 01.01.2001 – 25.06.2007 tarihleri arasındaki çalışmaları ve işveren unvanları belirtildiği görüldüğünden, Mahkemece, T.C ... Başkonsolosluğu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Ataşeliği belgelerinin, davacının Ataşeliğe ibraz ettiği belgeler üzerine düzenlenmiş olması, Hollanda sigorta Merciine ait bulunmaması ve Hollanda yaşlılık sigorta rejimi bilgilerini içermemesi karşısında hükme esas alınamayacağı, ayrıca yukarıda belirtilen her üç belgedeki çalışma dönemlerinde de çelişkiler bulunduğu gözetilmeksizin, davacının yurtdışı borçlanma bedelini ödeyip ödemediği araştırılmaksızın, davacının 3201 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca yurda kesin dönüş şartını gerçekleştirip gerçekleştirmediği irdelenmeksizin, eksik inceleme ve araştırmayla hüküm kurulmuştur.

Türkiye Cumhuriyeti ile Hollanda arasında imzalanan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin, konuya ilişkin 29’uncu maddesi hükmü, Malullük, Yaşlılık ve Ölüm sigortaları hakkındaki Türk mevzuatının uygulanmasında, sigortalı, Türkiye’de yaşlılık sigortasına tabi işe girmeden önce, Hollanda’da bir yaşlılık sigortasına tabi olmuşsa, bahis konusu Hollanda rejimine tabi olduğu ilk günün, Türk mevzuatına göre yaşlılık sigortasına tabi işe ilk defa girdiği gün olarak kabul edileceğini öngörmüştür. Uyuşmazlık tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 17.04.2008 tarihli 5754 sayılı Yasanın 79’uncu maddesiyle değişik 3201 sayılı Yasının 3’üncü maddesi “Bu Kanunun 1 inci maddesinde belirtilenler ile yurt dışında çalışmakta iken veya yurda kesin dönüş yaptıktan sonra ölenlerin Türk vatandaşı olan hak sahipleri sigortalının Türkiye’de hiçbir sosyal güvenlik kuruluşuna tabi çalışması yoksa Sosyal Güvenlik Kurumuna, Türkiye’de çalışması varsa en son tabi olduğu sosyal güvenlik kuruluşuna müracaat etmek suretiyle bu Kanunla getirilen haklardan yararlanırlar.

Öte yandan; 11.09.2014 tarihli Mükerrer Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6552 sayılı Kanunun 29'uncu maddesi ile 3201 sayılı Kanunun 5'inci maddesinin beşinci fıkrasına “Ancak uluslararası sosyal güvenlik sözleşmelerinde Türk sigortasına girişinden önce âkit ülke sigortasına girdiği tarihin Türk sigortasına girdiği tarih olarak kabul edileceğine ilişkin özel hüküm bulunan ülkelerdeki sigortalılık sürelerini borçlananların âkit ülkede ilk defa çalışmaya başladıkları tarih, ilk işe giriş tarihi olarak kabul edilir.” cümlesi eklenerek; yurtdışında ilk defa çalışmaya başlayanların bu çalışmalarının ilgili sözleşme kapsamında 3201 sayılı Kanun kapsamında borçlanma yapmaları halinde Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olarak kabul edileceği düzenlenmiştir.

Şu halde, yapılması gereken iş; yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde, öncelikle, davacıya ait Hollanda yaşlılık sigorta rejimine tabi sigortalılık sürelerini gösterir Hollanda Sigorta Mercii hizmet cetvelleri gibi ilgili kayıt ve belgeler davalı Kurum’dan usulünce celbedilip, gerekirse, tercümesi de yaptırılarak, Hollanda yaşlılık

sigortası rejimine ilk tâbi olunan tarih usulünce ve çelişkiden uzak olarak belirlenmeli, davacının Kurum tarafından tahakkuk ettirilen borçlanma bedelini ödeyip ödemediği Kurumdan sorulmalı, borçlanma bedelinin ödenmediğinin anlaşılması halinde, davacı tarafa yöntemine uygun şekilde verilecek mehille, Hollanda yaşlılık sigorta rejimine ilk tabi olunan tarihi de içerecek şekilde, 3201 sayılı Yasa kapsamındaki yurt dışı borçlanmasının, usulünce yapılması sağlanmalı ve böylece, sigorta başlangıcı belirlendikten sonra 3201 sayılı Yasanın 6. maddesine istinaden davacının yurda kesin dönüşünün gerçekleşip gerçekleşmediğini tespit edilip, tahsis şartları irdelenmeli ve varılacak sonuca göre, bir hüküm verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 02.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/137, Karar No: 2018/15547, Tarih: 18.10.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/137 E.  ,  2018/15547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Alt sınırı beş yıldan az olmayan hapis cezasını gerektiren yaralama suçundan yargılanan sanıkların duruşmada hazır bulundurulması, bunun mümkün olmaması durumunda ise SEGBİS sistemi aracılığıyla savunmalarının alınması gerektiği gözetilmeden; sanıkların talimat ile ifadesi alınarak yokluklarında yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 193. ve 196. maddelerine aykırı davranılması,

2) Yaralama eylemi neticesinde mağdurun burnunda 2. derece kemik kırığı oluşacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilmeyecek nitelikte nazal fraktür oluştuğunun anlaşılması karşısında; birden fazla nitelikli halin TCK'nin 87/1-d ve 87/3. maddelerinin birleşmesi nedeniyle, TCK'nin 3. maddesinde orantılılık ilkesi gözetilerek TCK'nin 61. maddesi gereğince TCK'nin 86/1. maddesindeki temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak verilmesi yerine, yazılı şekilde cezanın alt sınırdan belirlenerek eksik ceza tayini,

3) Kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı CMK'nin 226/1. maddesi gereğince ek savunma hakkı verilmeden, TCK'nin 87/1-d, son cümlesinin uygulanması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, CMUK’un 326/son maddesine göre sanıkların kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla, hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı

CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/190, Karar No: 2022/1563, Tarih: 22.11.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2022/190 E.  ,  2022/1563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

1. Taraflar arasında birleştirilerek görülen “kadastro tespitine itiraz” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, ... Kadastro Mahkemesince müdahil davacı ...’ın davasının kısmen kabulüne kısmen reddine, diğer davacıların davasının reddine ilişkin olarak verilen karar asıl davada davacılar-birleştirilen davada davalılar ... ve arkadaşları vekili ile davalılar Orman İdaresi ve Hazine vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı asıl davada davacılar-birleştirilen davada davalılar ... ve arkadaşları vekili ile davalılar Orman İdaresi ve Hazine vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Asıl Davada Davacı İstemi:

4. Davacılar ... ve arkadaşları vekili ... Asliye Hukuk Mahkemesine sunduğu 04.06.1999 tarihli dava dilekçesinde; ... ilçesi ... köyü ... mevkiinde bulunan dava konusu taşınmazın müvekkilleri ve murisleri adına kayıtlı ilk geldisi 1290 tarih, defter 9, varak 18 ve 19 ile gitti kayıtları kapsamında kaldığını, anılan taşınmaza davalıların herhangi bir hakka dayanmaksızın müdahale ettiklerini, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1999/147 D. İş sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporuyla haksız müdahalenin tespit edildiğini, davalıların 4000 m2’lik kısma kaçak bir şekilde yapılaşmak suretiyle el attıklarını ileri sürerek davalı tarafın müvekkillerinin tapulu taşınmazına el atmalarının önlenmesine ve inşa edilen binanın yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Asıl Davada Davalı Cevabı:

5. Davalılar ... ve ... vekili 19.07.1999 havale tarihli cevap dilekçesinde; yanlış kişilere husumet yöneltilerek dava açıldığını, çekişmeli taşınmazın zilyetliği ve mülkiyetinin ... Yat Pazarlama Yelken İmalat Ltd. Şti.’ne ait olduğunu ve müvekkillerinin bu yerde adı geçen şirketteki görevleri nedeniyle ikamet ettiğini, dayanılan tapu kayıtlarında malikin kim olduğunun tespit edilemediğini, anılan şirketin eklemeli zilyetliğe dayalı olarak nizasız ve fasılasız bir şekilde 4000 m2’lik kısmı otuz yılı aşkın bir süredir kullandığını, mülkiyetin tescilini talep etme hakkı doğduğunu, öte yandan aynı tapu kayıtlarına dayalı olarak açılan benzer bir davada (1996/11 Esas) eski tapu kayıtlarının hukukî kıymetinin kalmadığının tespit edildiğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Birleştirilen Davada Davacı İstemi:

Birleştirilen Davada Davacı İstemi:

6. Davacı ... Yat Pazarlaması ve Yat Yelkeni İmalatı Ltd. Şti. (eski ünvanı ... Yat Pazarlaması ve Yat Yelkeni İmalatı Ltd. Şti.) vekili ... Asliye Hukuk Mahkemesine sunduğu 06.08.2002 tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin ... ilçesi ... köyü ... mahallesi ... mevkiinde bulunan doğusu:yol ve orman, batısı: ... tarlası, güneyi: ... tarlası ve kuzeyi: dere ve orman ile çevrili yaklaşık 4750 m2 yüzölçümündeki taşınmazı nizasız ve fasılasız olarak eklemeli zilyetleri ile birlikte elli yılı aşkın bir süreden beri tarım arazisi olarak kullandığını, hâlihazırda bahçe ve atölye yaparak kullanımına devam ettiğini, zilyetlikle iktisap koşullarının müvekkili lehine oluştuğunu, müvekkilinin bu yeri ... Noterliğinin 27.07.1993 tarih ve 12046 yevmiye numaralı zilyetliğin devri sözleşmesi ile satın aldığını ileri sürerek taşınmazın müvekkili adına tesciline karar verilmesini istemiş, 30.06.2011 tarihli celsede; dava konusu taşınmazın müvekkili tarafından ...’a devredildiğini beyan etmiştir.

7. Müdahil davacı ... vekili harçlandırdığı 06.07.2011 tarihli dilekçesinde; ... Yat Pazarlaması ve Yat Yelkeni İmalatı Ltd. Şti. tarafından dava konusu taşınmazın ... Noterliği’nin 04.09.2007 tarih ve 9251 yevmiye numaralı düzenleme şeklinde zilyetliğin devri sözleşmesi ile müvekkili ...’a satıldığını ileri sürerek müdahale taleplerinin kabulü ile dava konusu taşınmazın müvekkili adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Birleştirilen Davada Davalı Cevabı:

8. Davalılar ... ve arkadaşları vekili cevap dilekçesinde; tescil davasına konu edilen taşınmazın müvekkilleri ve murisleri adına kayıtlı ilk geldisi 1290 tarih, defter 9, varak 18 ve 19 ile gitti kayıtları kapsamında kaldığını, zilyetlikle iktisabının mümkün olmadığını, anılan tapuların ve geldi kayıtlarının icareteynli vakıf olup ilgili mevzuat gereği müvekkillerinin mülkiyetine geçtiğini, dava konusu taşınmazın da aynı çiftlik hududunda kalan diğer yerler gibi köylüye icara verilmek suretiyle kullanıldığını, tapu kayıtlarının muntazam intikal ve tedavül gördüğünü, ayrıca davacı şirketin beyan ettiği kullanım şeklinin şirket ana sözleşmesi ve faaliyet konusuyla bağdaşmadığını, zira şirketin yat ve yelken imalatı ve pazarlaması yaptığını bildirerek tescil davasının reddini savunmuştur.

9. Davalı ... idaresi vekili; orman tahdit haritası getirtilerek yapılacak keşif ile taşınmazın ormanla ilişiğinin saptanacağını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

10. Davalı Hazine vekili; davanın haksız ve dayanaksız olduğunu, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup olmadığının araştırılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

11. Davalı ... Köyü Tüzel Kişiliği; usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmadığı gibi duruşmaları da takip etmemiştir.

10. Davalı Hazine vekili; davanın haksız ve dayanaksız olduğunu, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup olmadığının araştırılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

11. Davalı ... Köyü Tüzel Kişiliği; usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmadığı gibi duruşmaları da takip etmemiştir.

12. Davalı ... yargılama sırasında; dava konusu taşınmazla bir ilgisinin bulunmadığını, komşu taşınmaz maliki de olmadığını, neden davalı gösterildiğini bilmediğini beyan etmiştir.

13. Davalı ...; usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmamış, yargılama sırasında ölümü üzerine tüm mirasçıları tarafından dava takip edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

14. ... Asliye Hukuk Mahkemesince; davalar birleştirildikten sonra, davaya konu parsel hakkında kadastro tutanağı düzenlenmiş olması nedeniyle 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 5. ve 27. maddeleri gereğince görevsizlik kararı ile dosya Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır.

15. ... Kadastro Mahkemesinin 06.10.2011 tarihli ve 2010/376 E., 2011/404 K. sayılı kararı ile; davacıların mirasbırakanı ...’a isabet ettiği bildirilen çiftliklerin paylaşma işleminin 21 Haziran 1885 (1301 H.) tarihli başvuruya rağmen başvuru ile ilgili belgeler bekletilerek 25 yıl sonra 21 Ağustos 1910 (1326 H.) tarihinde yapıldığı, 26 Temmuz 1291 tarihinde yürürlüğe giren Nizamname hükümlerine göre bu tarihten sonra vakıflarla ilgili olarak her türlü kayıt ve belgelerin tapu idarelerine devredildiği, her türlü tasarruf işlemlerinin devrin yapıldığı tapu idarelerince yapılması gerektiği, miras paylaşımının 1301 tarihinde yapılması nedeni ile tapu maliki ...nin en geç bu tarihte öldüğünün kabulünün zorunlu olduğu, 1326 tarihine kadar tapu intikalinin yaptırılmayarak beklenildiği ve 1326 tarihinde Liva Meclisinde yaptırıldığı, 26 Temmuz 1291 tarihli Nizamname gereği tapu idaresi önünde yapılması gerekirken neden 25 yıl sonra liva meclisinde yaptırıldığının anlaşılamadığı, davacıların dayandıkları bütün tapu kayıtlarının bu kayda dayanan ve bu kayıttan tedavül gören tapu kayıtları olduğu, işlem tarihi itibarı ile uyulması gereken yasal prosedüre uyulmayarak intikal yapılmasının ve bu intikal için de 25 yıl beklenilmesinin tapunun hukukî kıymetinin kalmadığını gösterdiği, yapıldığı tarihte meri olan yasanın ya da mevzuatın öngördüğü maddi ya da şekli şartları taşımayan işlemlerin hukukî sonuç doğurmasının mümkün olmadığı, bu durumda tapu kaydının müdahil davacı lehine hukukî kıymetini kaybettiği; davacılar ..