muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/225, Karar No: 2022/558, Tarih: 15.09.2022

. İsa ile ...'ın arbedelerini gördüm. ... da öne geçti ancak ...'ın elinde sopa görmedim. ... kaptan ile karşı karşıya geldiklerini ve konuştuklarına şahit oldum; elinde demir yoktu. Küpeştedeyken düştü diye söylediler. Nasıl düştüğünü, itilip itilmediğini bilmiyorum. ... benimle birlikte yemek yediğimiz yerden botla geldi. Tekneye ilk önce İsa çıktı. ...'ın elinde herhangi bir sopa, demir bir şey görmedim. ., .'ya tekme attı. Birlikte mücadele edince araya girdim. Ayırmaya çalıştım. Bu sırada bana da darbe gelince geri çekildim. Bu olay bir dakika kadar ancak sürmüştü. Dar bir yerdi. Bir ara ben en öndeydim. Sonra darbe gelince arkaya geçtim. Bu nedenle kimin ne şekilde müdahalede bulunduğunu görmedim. İsa ile ...'ın arbedelerini gördüm. ... da öne geçti ancak ...'ın elinde sopa görmedim. ... kaptan ile karşı karşıya geldiklerini ve konuştuklarına şahit oldum; elinde demir yoktu. Küpeştedeyken düştü diye söylediler. Nasıl düştüğünü, itilip itilmediğini bilmiyorum. Bir mücadele vardı. Bizim teknede çalışan en eski çalışanımız ...'dır. Ondan sonraki en eski olan ...'dir. Bugüne kadar böyle bir olay yaşamayacağımızın en iyi tanıklarıdır. ... olay sonrasında bir süre teknede kaldı. Jandarma geldikten sonra telefonunu verip ayrıldı. Biz mahkemeye çıkarıldık. Apar topar tutuklandık. Bu nedenle ben ...'tan daha önce bahsetmedim. Sahil Güvenlik bize teknede kaç kişiydiniz diye sordu. ... kaptan 'Ben teknede değilim. Bottaydım.' deyince onu ayırdılar. Teknede bizim olduğumuz tespit edilerek dördümüzü götürdüler. Ben sopanın ... kaptanın oğlu ... tarafından İsa'ya verildiğini, el değiştirdiğini mahkemede öğrendim. Ben ...'daki demirle ...'dakinin yer değiştiğini geçen celse duruşmada ilk defa öğrendim, demekle, sanıktan tekrar soruldu; ben sopaların yer değiştiğini burada öğrendim demekle; bu saate kadar demirlerin yer değiştirdiğine dair bir konuşma geçmediği, duruşma salonunda bu yönde bir beyanın olmadığı hatırlatılmakla, sanıktan soruldu. Bu sırada sanık ... Yedican bir saat kadar önce nezarette konuştuk. Ben 'Mahkemede açıklayacağım.' diye söyledim. Biz aramızda konuştuk. 'Ben ...'nın kaptanıyım. Olayda kullanıldğı söylenen bizim teknemizin baş tarafında duran demir ...'a nasıl geçti. Ben bunu söyleyeceğim diye belirttim.' ",

Bozmadan sonra Mahkemede; "Bozma ilamına ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararına bir diyeceğim yoktur. Takdir mahkemenindir,"

Şeklinde savunmada bulunmuştur.

Uyuşmazlık konularının ayrı ayrı değerlendirilmesinde fayda bulunmaktadır.

1- Sanık ...'ın eylemini, teksirle mi, bilinçli taksirle mi, olası kasıtla mı yoksa doğrudan kasıtla mı gerçekleştiğinin belirlenmesine yönelik incelemede;

5237 sayılı TCK'nın "Kast" başlıklı 21. maddesi;

"(1) Suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır. Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir.

(2) Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır. Bu halde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda müebbet hapis cezasına, müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmi yıldan yirmibeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur; diğer suçlarda ise temel ceza üçte birden yarısına kadar indirilir" şeklinde düzenlenerek maddenin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde doğrudan kast, ikinci fıkrasının birinci cümlesinde de olası kast tanımlanmıştır.

Olası kastın tanımlandığı TCK’nın 21. maddesinin 2. fıkrasının gerekçesinde; “...Olası kast durumunda suçun kanuni tanımında yer alan unsurlardan birinin somut olayda gerçekleşebileceği öngörülmesine rağmen, kişi fiili işlemektedir. Diğer bir deyişle, fail unsurların meydana gelmesini kabullenmektedir. Mevzuatımıza giren yeni bir kavram olan olası kastla ilgili uygulamadan bazı örnekler vermek yararlı olacaktır.

Yolda seyreden bir otobüs sürücüsü, trafik lambasının kendisine kırmızı yanmasına rağmen, kavşakta durmadan geçmek ister; ancak kendilerine yeşil ışık yanan kavşaktan geçmekte olan yayalara çarpar ve bunlardan bir veya birkaçının ölümüne veya yaralanmasına neden olur. Trafik lambası kendisine kırmızı yanan sürücü, yaya geçidinden her an birilerinin geçtiğini görmüş; fakat, buna rağmen kavşakta durmamış ve yoluna devam etmiştir. Bu durumda otobüs sürücüsü, meydana gelen ölüm veya yaralama neticelerinin gerçekleşebileceğini öngörerek, bunları kabullenmiştir.

Düğün evinde törene katılanların tabancaları ile odanın tavanına doğru ardı ardına ateş ettikleri sırada, bir kişinin aldığı alkolün de etkisi ile elinin seyrini kaybetmesi sonucu, yere paralel olarak yaptığı atışlardan bir tanesinden çıkan kurşun, törene katılanlardan birinin alnına isabet ederek ölümüne neden olur. Bu örnek olayda kişi yaptığı atışlardan çıkan kurşunların orada bulunan herhangi birine isabet edebileceğini öngörmüş; fakat, buna rağmen silâhıyla atışa devam etmiştir. Burada da fail silâhıyla ateş ederken ortaya çıkacak yaralama veya ölüm neticelerini kabullenmiştir.

Verilen bu örneklerde kişinin olası kastla hareket ettiğinin kabulü gerekir.” şeklinde açıklamalara yer verilmiş ve olası kasta ilişkin örnek olaylar gösterilmiştir.

Verilen bu örneklerde kişinin olası kastla hareket ettiğinin kabulü gerekir.” şeklinde açıklamalara yer verilmiş ve olası kasta ilişkin örnek olaylar gösterilmiştir.

Buna göre, doğrudan kast; öngörülen ve suç teşkil eden fiili gerçekleştirmeye yönelik irade olup, kanunda suç olarak tanımlanmış eylemin bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi ile oluşur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini bilmesi ve istemesi hâlinde doğrudan kastla hareket etmiş olacak, buna karşın işlemiş olduğu fiilin muhtemel bazı neticeleri meydana getirebileceğini öngörmesine ve bu neticelerin gerçekleşmesini mümkün ve muhtemel olarak tasavvur etmesine rağmen muhtemel neticeyi kabullenerek fiili işlemesi hâlinde olası kast söz konusu olacaktır.

Olası kasıt ile doğrudan kasıt arasındaki farkı ortaya koyan en belirgin unsur, doğrudan kasıttaki bilme unsurudur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini biliyorsa doğrudan kasıtla hareket ettiğinin kabulü gerekmektedir. Yine failin hareketiyle hedeflediği doğrudan neticelerle birlikte, hareketin zorunlu veya kaçınılmaz olarak ortaya çıkan sonuçları da, açıkça istenmese dahi doğrudan kastın kapsamı içinde değerlendirilmelidir. Belli bir sonucun gerçekleşmesine yönelik hareketin, günlük hayat tecrübelerine göre diğer bir kısım neticeleri de doğurması muhakkak ise, failin bu sonuçlar açısından da doğrudan kasıtla hareket ettiği kabul edilmelidir.

Olası kastı doğrudan kasıttan ayıran diğer ölçüt; suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşmesinin muhakkak olmayıp muhtemel olmasıdır. Fail, böyle bir durumda muhakkak değil ama, büyük bir ihtimalle gerçekleşecek olan neticenin meydana gelmesini kabullenmekte ve "olursa olsun" düşüncesi ile göze almakta; neticenin gerçekleşmemesi için herhangi bir çaba göstermemektedir. Olası kasıtta fiilin kanunda tanımlanan bir sonucun gerçekleşmesine neden olacağı muhtemel görülmesine karşın, bu neticenin meydana gelmesi fail tarafından kabul edilmektedir.

5237 sayılı TCK'nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde "kanunda tanımlanmış haksızlık" olarak ifade edilen suç; kural olarak ancak kastla, kanunda açıkça gösterilen hâllerde ise taksirle de işlenebilir. İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksirde, failin cezalandırılabilmesi için mutlaka kanunda açık bir düzenleme bulunması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 22/2. maddesinde taksir; "Dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir" şeklinde tanımlanmıştır.

Taksirli suçlarda, gerek icrai, gerekse ihmali hareketin iradi olması ve meydana gelen neticenin öngörülebilir olması gerekmektedir. İradi bir davranış bulunmadığı takdirde taksirden bahsedilemeyeceği gibi, öngörülemeyecek bir sonucun gerçekleşmesi hâlinde de failin taksirli suçtan sorumluluğuna gidilemeyecektir.

Taksirli suçlarda, gerek icrai, gerekse ihmali hareketin iradi olması ve meydana gelen neticenin öngörülebilir olması gerekmektedir. İradi bir davranış bulunmadığı takdirde taksirden bahsedilemeyeceği gibi, öngörülemeyecek bir sonucun gerçekleşmesi hâlinde de failin taksirli suçtan sorumluluğuna gidilemeyecektir.

Sonucun gerçekleşmesinde mağdurun taksirli davranışının da etkisinin olması hâlinde, diğer taksirli davranış nedensellik bağını kesmediği sürece bu durum, failin sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağı gibi, taksirin niteliğini de değiştirmeyecektir. Türk Ceza Kanunu'nda kusurun derecelendirilmesi suretiyle herhangi bir ceza indirimi söz konusu olmadığından, bu hâl ancak temel cezanın tayininde dikkate alınabilecektir.

Türk Ceza Kanunu'nda taksir; "basit" ve "bilinçli" taksir olarak ikili bir ayrıma tabi tutulmuş, 22. maddesinin üçüncü fıkrasında bilinçli taksir; "Kişinin öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi" şeklinde tanımlanmış, bu hâlde taksirli suça ilişkin cezanın üçte birden yarıya kadar arttırılacağı öngörülmüştür.

Basit taksir ile bilinçli taksir arasındaki ayırdedici ölçüt; taksirde failin öngörülebilir nitelikteki neticeyi öngörmemesi, bilinçli taksir hâlinde ise bu neticeyi öngörmüş olmasıdır.

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç, fail tarafından öngörüldüğü hâlde istenmemiştir. Gerçekten neticeyi öngördüğü hâlde, sırf şansına veya başka etkenlere, hatta kendi beceri veya bilgisine güvenerek hareket eden kimsenin tehlikelilik hâli, bunu öngörememiş olan kimsenin tehlikelilik hâli ile bir tutulamayacaktır. Neticeyi öngören kimse, ne olursa olsun bu sonucu meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

Türk Ceza Kanunu'nun 21. maddesinin ikinci fıkrasında; "Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi" şeklinde tanımlanıp başkaca ayırıcı unsura yer verilmeyen olası kasıt ile aynı Kanun'un 22. maddesinin üçüncü fıkrasında; "Kişinin, öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi halinde bilinçli taksir vardır" biçiminde tanımlanan bilinçli taksirin karıştırılacağı hususu öğretide dile getirilmiş, kanun koyucu da madde metninde yer vermediği "kabullenme" ölçüsünü aynı maddenin gerekçesinde; "Olası kast halinde suçun kanuni tanımında yer alan unsurlardan birinin somut olayda gerçekleşeceği öngörülmesine rağmen, kişi fiili işlemektedir, diğer bir deyişle, fail unsurların meydana gelmesini kabullenmektedir" şeklinde açıklamak suretiyle, olası kastı bilinçli taksirden ayıracak kıstası ortaya koymuştur.

Kasıt, olası kasıt, bilinçli taksir ve taksir arasındaki ilişkiyi kısaca özetlemek gerekirse; gerçekleşmesi muhakkak görünen neticenin failce bilinmesi ve istenmesi hâlinde doğrudan kasıt, öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesine kayıtsız kalınması durumunda olası kasıt, öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesinin istenmemesine rağmen neticenin meydana gelmesinin engellenemediği ahvalde bilinçli taksir, öngörülebilir neticenin özen yükümlülüğüne aykırı hareket edilmiş olması nedeniyle öngörülmediği hâllerde ise basit taksir söz konusu olacaktır.

Birinci Uyuşmazlık konusu bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Maktul ...'in 26 yaşında olup sanık ...’ın babasına ait ... isimli yatta 13 aydır gemi adamı olarak çalıştığı, inceleme dışı sanık ...’ın ... isimli yatın yanına demirleyen sanık ...’in amcasına ait ... isimli yatın aşçısı olarak çalıştığı, 30.07.2015 tarihinde saat 23.00 sıralarında maktulün alkol alarak yüksek sesle müzik dinleyip çevreye rahatsızlık verdiği, ... isimli yattakilerin maktulü uyardıkları, karşılıklı hakaret ve küfürleşme sonrası inceleme dışı sanık ...’nın da maktulü uyardığı, bunun üzerine maktulün İsa’ya da hakaret ve tehdit ettiği, maktulün içinde bulunduğu yattan diğer ... isimli yata geçmek üzere hareket ettiği sırada bulunduğu yatın merdivenlerinden kayarak düştüğü, kendi çabasıyla tekrar yata çıktığı, bu olayların devam etmesi üzerine ... isimli yatın kaptanı tanık ...’nın yanında tekne sahibinin oğlu tanık ... ile birlikte sanık ...’i kıyıdan almak üzere gittiği, tanık ...’ın olduğu bota sanık ..., arkadaşı tanık ...’ın bindiği, ... isimli yattan da inceleme dışı sanık ...’nın da bindiği, botta bulunanların maktulün bulunduğu yata yaklaşıp güvertesine çıktıkları, maktulün taşkınlık yapmaya devam etmesi üzerine sanık ... ve inceleme dışı sanık ...’nın da içinde bulunduğu grup tarafından tekme ve ... atmak, ayrıca sanık ... tarafından ırgat demiri diye tabir edilen demir çubukla kafasına vurulmak suretiyle basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, maktulün aldığı darbelerin etkisiyle yere düştüğü ve yerden kalkmaya çalışarak yatın küpeşte (korkuluk direği) demirlerine tutunduğu sırada sanık ... tarafından iteklenerek denize düşürüldüğü, denize düşen maktulün denizin dibine doğru battığı, inceleme dışı sanık ...’nın peşinden atlayarak maktulü kurtarmaya çalıştığı, daha sonra güvenlik ekiplerine haber verildiği, havanın aydınlanmasıyla birlikte sabah saat 07.00 sıralarında maktulün düştüğü yer olarak belirtilen ... isimli teknenin kıç bölgesine 2 metre yakınında 15 metre derinlikte yüzüstü vaziyette bulunduğu ve yapılan otopsi sonucu maktulün suda boğulmaya bağlı mekanik asfiksi sonucu öldüğü anlaşılan olayda;

Olay gecesi içinde bulunduğu grupla birlikte maktulü darbeden ve akabinde itekleyerek denize düşüren sanığın 2,27 promil alkollü olan ve aldığı darbelerin etkisiyle yere yığıldığı belirtilen ve küpeşte denilen korkuluk demirlerine tutunarak kalkmaya çalışan yarı baygın hâldeki maktulün gemi adamı olsa dahi kendisini kurtaramayıp boğularak denizde ölebileceğini öngörebilecek konumda olmasına rağmen denize itekleyerek düşürmek suretiyle öngördüğü neticeyi göze aldığı anlaşılmakla, sanığın eyleminin olası kasıtla öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu nedenle haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi; sanığın maktulü doğrudan kastla öldürdüğü düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Sanığın eylemi olası kasıtla öldürme olarak nitelendirildiği için ikinci uyuşmazlık konusu görüşülmemiştir.

3- Sanık hakkında TCK'nın 29/1. maddesi uyarınca haksız tahrik nedeniyle yapılan indirim oranın isabetli olup olmadığı,

Haksız tahrik, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Birinci Kitap, İkinci Kısımda, "Ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler" başlıklı İkinci Bölümde yer alan 29. maddesinde;

“Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir” şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak hüküm altına alınmıştır.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik; kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu hâlde fail suç işleme yönünde önceden bir karar vermeksizin, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısında meydana getirdiği karışıklığın bir sonucu olarak suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan bir nedendir. Başka bir anlatımla haksız tahrik hâlinde failin iradesi üzerinde bir zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmış bulunmaktadır. (İzzet Özgenç, Türk Ceza Kanunu Gazi Şerhi, Genel Hükümler, s. 412)

Yerleşmiş yargısal kararlar ve doktrinde yer alan baskın görüşlere göre, 5237 sayılı TCK’nın 29. maddesinde yer alan haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için şu şartların birlikte gerçekleşmesi gereklidir:

a) Tahriki oluşturan bir fiil bulunmalı,

b) Bu fiil haksız olmalı,

c) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

d) Failin işlediği suç, bu ruhi durumun tepkisi olmalı,

e) Haksız tahrik teşkil eden eylem, mağdurdan sadır olmalıdır.

Yerleşmiş yargısal kararlar ve doktrinde yer alan baskın görüşlere göre, 5237 sayılı TCK’nın 29. maddesinde yer alan haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için şu şartların birlikte gerçekleşmesi gereklidir:

a) Tahriki oluşturan bir fiil bulunmalı,

b) Bu fiil haksız olmalı,

c) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

d) Failin işlediği suç, bu ruhi durumun tepkisi olmalı,

e) Haksız tahrik teşkil eden eylem, mağdurdan sadır olmalıdır.

5237 sayılı TCK'da tahrikle ilgili olarak, 765 sayılı TCK’da yer alan ağır tahrik-hafif tahrik ayrımına son verilmiş ve tahriki oluşturan fiilin, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilmesi ve sanığın iradesi üzerindeki etkisi göz önüne alınarak maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda indirim yapılması şeklinde bir düzenlemeye gidilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun çeşitli kararlarında tartışmasız olarak benimsendiği üzere, tahrik nedeniyle yapılacak indirimin oranı belirlenirken, haksız tahriki oluşturan hareketin işleniş şekli, yeri, niteliği, zamanı, yöresel şartlar ve tahrik eden ile edilenin durumları göz önüne alınıp değerlendirilmeli, eğer haksız hareket bu özellikleri itibarıyla yoğun ve önemli boyutlara ulaşmışsa ancak bu takdirde haksız tahrikin ağır ve şiddetli olduğu kabul edilmelidir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İlk uyuşmazlık konusunda ayrıntılı bir şekilde anlatılan ve kabul edilen olayda;

Maktulün bütün uyarılara rağmen yüksek sesle müzik dinlemeye devam edip, yaklaşık bir saat boyunca birden fazla kişiye defalarca hakaret etmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanık hakkında TCK'nın 29. maddesi uyarınca haksız tahrik nedeniyle yapılan 1/3 indirim oranının isabetli olduğu kabul edilmelidir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının bu konudaki itirazının da reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu üyesi ise; haksız tahrik indirim oranın 1/4 olması gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 15.09.2022 tarihinde yapılan müzakerede tüm uyuşmazlıklar yönünden oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16285, Karar No: 2015/1232, Tarih: 04.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16285 E.  ,  2015/1232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/06/2014 tarih ve 2013/70-2014/161 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, “Ambalaj İçinde Dondurulmaya Hazır Veya Dondurulmuş Buz Küpleri” başlıklı faydalı modelin, ... nezdinde 21.02.2008 tarih ve 2007/02754 sayısı ile ve "..." ibareli markanın da 2007/42050 sayısı ile müvekkili adına tescilli olduğunu, bu ürünlerin Türkiye'de ilk kez müvekkilince piyasaya sürüldüğünü, müvekkilinin eski bayisi olan davalı tarafça, müvekkilinin anılan ürünlerinden esinlenilerek "...." adı altında üretime geçildiğini ve bu üretimlerin pazarlamasında müvekkilinin üretim şekli, iş evrakları ve pazarlama yöntemi kullanılarak ve kamuoyu yanıltılarak haksız rekabet eyleminde bulunulduğunu, davalı tarafın bu üretim için gerekli izinlere de sahip olmadığını ileri sürerek, davalının haksız rekabetinin tespiti ve men'ini, haksız rekabetin sonucu olan maddi durumun ortadan kaldırılmasını, anılan ürün ve ambalajların toplatılmasını, ürünler üzerindeki marka ve ibarelerin silinmesini, mümkün değilse ürünlerin imhasını, 5.000,00 TL manevi tazminat ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL maddi tazminatın temerrüt tarihinden itibaren uygulanacak ticari avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, KKTC menşeli olan ve tanınmış olmayan davacı tarafın, davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığını, davacı tarafın aktif husumet ehliyetinin olmadığını, müvekkilinin buz küpü üretimi için gerekli yasal izne sahip olduğunu, dava konusu “....” markasının 12.12.2012 tarihinde müvekkili adına tescil olunduğunu, taraflara ait markalar arasında benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, KKTC menşeli olan ve tanınmış olmayan davacı tarafın, davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığını, davacı tarafın aktif husumet ehliyetinin olmadığını, müvekkilinin buz küpü üretimi için gerekli yasal izne sahip olduğunu, dava konusu “....” markasının 12.12.2012 tarihinde müvekkili adına tescil olunduğunu, taraflara ait markalar arasında benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu 22.05.2012 tarih, 2012/46933 sayılı "...." ibareli markanın 30. Sınıfta, davalı taraf adına; 06.08.2007 tarih, 2007/42050 sayılı "..... + şekil" ibareli markanın ise, 30 ve 32. sınıflarda ... adına tescilli olduğu, ...'nün dosyada mevcut vekaletnameye göre davacı şirketin direktörü olduğu, bu nedenle dayanak markanın sahibinin dosyada davacı olmadığı, ancak aralarında organik bağ bulunduğu, marka sahibinin lisans verdiğine dair kayda da rastlanılmadığından davacının davada aktif dava ehliyetinin bulunmadığı, ayrıca davalının markasal kullanımını gösteren tabelalar, ürün örnekleri ve ambalajlarlar incelendiğinde, davalı tarafın kullanımının, dayanak markaya iltibas ve dolayısıyla tecavüz oluşturmayacağından, haksız rekabetle ilgili hususların da yerinde görülmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.