muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/27542, Karar No: 2020/16229, Tarih: 23.11.2020

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi 01/01/2010 tarihinden 29/03/2013 tarihine kadar davalı ... bünyesinde ve en son dava dışı ... Özel Güvenlik Şti.ne bağlı olarak güvenlik görevlisi olarak çalışmış olup davalılardan davalı ... Güvenlik Ltd. Şti. nezdinde ise 01/01/2010 tarihinden 31/12/2012 tarihine kadar çalışmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi 01/01/2010 tarihinden 29/03/2013 tarihine kadar davalı ... bünyesinde ve en son dava dışı ... Özel Güvenlik Şti.ne bağlı olarak güvenlik görevlisi olarak çalışmış olup davalılardan davalı ... Güvenlik Ltd. Şti. nezdinde ise 01/01/2010 tarihinden 31/12/2012 tarihine kadar çalışmıştır.

Dosya kapsamı uyarınca , davacının iş sözleşmesinin davalı şirket tarafından fesh edilmediği , davalı şirket tarafından alınan ihalenin bitiminden sonra davacının yeni ihale alan dava dışı firmada çalışmaya devam ettiği ve bu firmada çalışırken iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği sabittir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda kıdem tazminatı hesaplaması yapılırken davalılardan DHMİ yönünden asıl işveren sıfatıyla tüm çalışma döneminin ve fesih tarihindeki ücretin esas alınması ve davalılardan ... Güvenlik Ltd. Şti. yönünden ise kendi dönemindeki çalışma süresi ve ücretinin esas alınması yerindedir. Mahkemece davacının talebi ile bağlı kalınarak kıdem tazminatının hüküm altına alınması ve davacının fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmasına karar verilmesi yerinde ise de hüküm fıkrasında tespit edilen kıdem tazminatı miktarının ve ayrıca davalılardan ... Güvenlik Ltd. Şti.’nin sorumlu olduğu miktarın belirtilmemiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir..

2-Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre davacının 31.12.2012 tarihi sonrasında aynı asıl işverenden iş alan dava dışı ... Özel Güvenlik Ltd. Şti.’nde 29.03.2013 tarihine kadar çalıştığı anlaşılmakta olup, davalılardan ... Güvenlik Ltd. Şti. son alt işveren konumunda olmadığından yıllık izin alacağından sorumlu tutulması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 23.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7170, Karar No: 2024/3192, Tarih: 07.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/7170 E.  ,  2024/3192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/930 E., 2023/1017 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/684 E., 2022/52 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-karşı davacı kadın vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı kadın vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 04.05.2016 tarihinde evlendiklerini, evliliklerinden çocuklarının bulunmadığını, tarafların her ikisinin de ikinci evlilikleri olduğunu, tarafların ortak hanede kadının önceki evliliğinden olan kızı ve müvekkilinin önceki evliliğinden olan oğlu ile yaşadıklarını, evlilikten kısa bir süre sonra taraflar arasında sıkıntılar başladığını, davalının sürekli basit şeyler yüzünden tartışma çıkarmaya başladığını, sinirlerini kontrol edemediğini, ağlama krizlerine girdiğini, bu krizlerin sık sık tekrarlandığını, hatta davalının iki kez müvekkilinin üzerine saldırdığını ve kıyafetlerini parçaladığını, müvekkilinin komşulardan öğrendiğine göre davalının bu saldırıları aslında müvekkilini tahrik etmek amacıyla yaptığını, davalının "çok çabaladım ama ... bana vurmadı ben ona yapacağımı biliyorum. ...'e öyle bir kazık atacağım ki görecek o, donuna kadar alacağım" dediğini, davalının sürekli komşuları ve akrabaları arayarak müvekkilini kötülediğini, davalının bir kaç defa evi terk edip annesinin yanına gittiğini ancak müvekkilinin evliliği kurtarmak amacıyla davalıyı geri getirdiğini, en son 15.11.2020 tarihinde davalının eşyalarını toplayarak ve kızını da alarak evden gittiğini bu tarihten itibaren müvekkilinin davalıya telefonla dahi ulaşamadığını, evi terk etmeden önce müvekkiline 15.000,00TL değerinde 22 ayar bilezik ve altın aldırdığını, müvekkilinin evliliği kurtarmak için elinden geleni yaptığını ancak davalının kusurlu davranışları nedeniyle evlilik birliğinin çekilmez hale geldiğini belirterek tarafların boşanmalarına, 50.000,00TL maddî tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; açılan davayı kabul etmediklerini, müvekkilinin eşini severek evlendiğini, davacı- karşı davalının evladını da severek sahiplendiğini, müvekkilinin sinir krizleri geçirmesi gibi bir durumun söz konusu olmadığını, taraflar arasında çıkan tartışmalarda hırçın olan ve hatta müvekkilinin kızına bile kötü davrananın davacı- karşı davalı olduğunu, müvekkilinin kızı ...'nın evde dolaşmasının bile davacı- karşı davalının gözüne battığını, çocuk duş alırken suyunu kestiğini, bu kız çok duş alıyor dediğini, müvekkilinin kızı ve eşi arasında kaldığını, müvekkili kızını korumaya kalkınca maddî manevî olarak müvekkiline baskı uyguladığını, müvekkilinin kızının giderleri için tartışmalar çıkınca hemen işe girdiğini ve eve katkı sağladığını, müvekkilinin bu nedenle çok sıkıntı yaşadığını ve velâyetin değiştirilmesi davası açtığını daha sonra davasından vazgeçtiğini, davacının müvekkilinin kızına kötü davransa da müvekkilinin davacı- karşı davalının oğluna kötü davranmadığını, üzerine titrediğini, davacı- karşı davalının imar affına başvuruda yapmak için müvekkilinden düğünde takılan takıları talep ettiğini, müvekkilinin de geri vermesi koşuluyla altınları davacı- karşı davalıya verdiğini, dava dilekçesinde belirtilen altınların düğünde takılan altınların iadesi olduğunu, durduk yere davacı- karşı davalı tarafından müvekkiline altın alınmadığını, zaten davacı- karşı davalının da eşine altın alacak kadar özen göstermediğini, bu altınlar yeniden alınırken müvekkilinin ailesinin Afyon ilinde bulunan meyve bahçelerinde 3 ay çalıştığını, parasını eşine getirdiğini, bu para ile altınların geri alındığını, müvekkili ailesinin yanına gittiğinde davacı- karşı davalının sadece gidiş parasını verdiğini, dönüş parasını ailenden alırsın dediğini, 15 Kasım tarihinde davacı- karşı davalının ... bahanesiyle müvekkiline saldırdığını, abisi ile müvekkiline ağza alınmayacak sözler söylediklerini, müvekkili ben kızıma bakarım başımın çaresine bakarım dediğinde davacı- karşı davalının abisinin sen zaten rahat kadınsın dediğini, müvekkilinin de kızını alarak mecburen evden gittiğini, evlendiklerinde kızına babalık yaparım diyen davacı- karşı davalının evlendikten sonra tam aksine zihniyete büründüğünü, evlilik birliğinin davacı- karşı davalının kusurlu davranışları nedeniyle temelinden sarsıldığını belirterek tarafların boşanmalarına 100.000,00 TL maddî 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların 04.05.2016 tarihinde evlendikleri, ortak çocuklarının olmadığı, tanık beyanlarının bir kısmının taraflardan duyuma dayandığı, beyanlarda geçen bir kısım olaylardan sonra tarafların birlikte yaşadıkları, bu olayların affedilmiş, en azından hoşgörü ile karşılanmış sayılacağı, davacı-karşı davalı tanığı ....'nin beyanına göre 2020 yılı Kasım veya aralık ayında taraflar arasında çıkan tartışmada kadının, erkeğe "bu adam değil, ben ...'in üstünü başını yırttım buna bile cevap vermiyor" dediği, üç gün kadar sonra davalı- karşı davacı kadının önceki evliliğinden olan kızı ile birlikte eşyalarını da alarak evden ayrıldığı, taraflar arasındaki evlilik birliğinin davalı- karşı davacı kadının kusurlu davranışları nedeniyle devamı kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı- karşı davalı erkeğin bir kusurunun ispatlanamadığı gerekçesiyle asıl davanın kabulü ve karşı davanın reddi ile tarafların boşanmalarına; erkeğin maddî tazminat talebinin kısmen kabulü ile 5.000,00 TL maddî tazminatın boşanma kararının kesinleştiği tarihten itibaren geçerli olmak üzere işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı- karşı davacı kadından alınarak davacı- karşı davalı erkeğe verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı- karşı davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı- karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde; kusur belirlemesi, esas davanın kabulü, karşı davanın reddi, erkek lehine verilen tazminat hükümleri yönünden istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı- karşı davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı- karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde; kusur belirlemesi, esas davanın kabulü, karşı davanın reddi, erkek lehine verilen tazminat hükümleri yönünden istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemece kadın aleyhine belirlenen ve gerçekleşen "bu adam değil, ben ...'in üstünü başını yırttım buna bile cevap vermiyor dediği, en son tartışmadan 3 gün sonra kızını da alıp evi terk ettiği" maddî vakıalarının sabit olduğu; davacı- karşı davalının istinaf talebinde bulunmaması nedeni ile kadına başkaca kusur yüklenmesinin mümkün olmadığı; davacı- karşı davalı erkeğe atfı mümkün hiç bir kusurun ispat edilemediği; keza davalı- karşı davacı tanık beyanlarının bir kısmının duyumlardan ibaret olduğu, bir kısım olayların ise üzerinden uzun zaman geçtiğinin, evliliğin devam ettiği ve bu sebeple affedildiğinin, en azından hoş görü ile bakıldığının anlaşıldığı; affedilen ve hoş görü ile bakılan olaylardan dolayı karşı tarafa kusur yüklenmesinin mümkün olmadığı; gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya sebep olan olaylarda kadının tamamen kusurlu olduğuna ilişkin kusur belirlemesinde ve maddî vakıa tespitinde usul ve yasaya aykırılık görülmediği; davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin dava dosyası içinde bulunduğu, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, bu nedenle inceleme konusu kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı- karşı davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı- karşı davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; istinaftaki nedenleri tekrar ederek kararın erkeğin davasının kabulü, kendi davasının reddi, kusur belirlemesi ile erkek yararına hükmedilen maddî tazminat yönünden bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında görülen karşılıklı boşanma davasında, taraflar arasında evlilik birliğinin sarsılmasına sebebiyet verecek nitelikte geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmesinin doğru olup olmadığı, erkek yararına maddî tazminat verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında görülen karşılıklı boşanma davasında, taraflar arasında evlilik birliğinin sarsılmasına sebebiyet verecek nitelikte geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmesinin doğru olup olmadığı, erkek yararına maddî tazminat verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ve 371 inci maddesi; 4721 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 174 üncü maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı- karşı davacı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,07.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1745, Karar No: 2015/2298, Tarih: 01.07.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/1745 E.  ,  2015/2298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütünün propagandasını yapmak

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 31/3, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince ağır para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İfade özgürlüğü T.C. Anayasasının 26. ve Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına dair Sözleşmenin 10. maddesi ile teminat altına alınmıştır.

İfade özgürlüğünün kullanımına meşru bir müdahale için;

1- Müdahalenin yasalarda öngörülmüş olması,

2- Ulusal güvenlik, toprak bütünlüğü, kamu emniyeti, kamu düzeninin sağlanması ve suçun işlenmesinin önlenmesi, sağlığın korunması, ahlakın, başkalarının şöhret ya da haklarının korunması, gizli tutulması kaydıyla alınmış bilgilerin açıklanmalarının engellenmesi ve yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanmasına ilişkin değerlerden bir veya bir kaçını korumaya yönelik olmalıdır.

3- Müdahale demokratik bir toplumda gerekli bulunmalıdır.

İfade özgürlüğü terörle mücadele kapsamında en çok müdahale ve sınırlamaya maruz kalan temel haklardandır. Nitekim 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7/2. maddesindeki propaganda yasağı bu duruma örnek teşkil etmekle birlikte yasa koyucu madde de zaman zaman yaptığı değişikliklerle özgürlüğü genişletmiştir. Bu amaçla 11.04.2013 tarih ve 6459 sayılı Kanunun 8. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu; terör örgütünün propagandası suçunun oluşabilmesi için; örgütün “cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek şekilde” yapılması zorunlu kılınarak, sınırlamanın AİHS uygun hale getirilmesi amaçlanmıştır. Ancak, aynı kanunun 7. maddesinin 2. fıkranın b bendinde ise; toplantı ve gösteri yürüyüşünde gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1- Örgüte ait resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2- Slogan atılması,

3- Ses cihazları ile yayın yapılması,

4-Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi,

Şeklindeki fiil ve davranışlar propaganda suçundan cezalandırılacaktır. Bu düzenleme ile kanun koyucu herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suçun oluşacağı kabul edilmek suretiyle ifade özgürlüğü parametrelerini dışlayan tipe uygun eylem tanımlaması yapmıştır.

T.C. Anayasasının 90/son maddesine göre; “usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”

T.C. Anayasasının 90/son maddesine göre; “usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”

Temel hak ve hürriyetlere ilişkin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ekli protokoller Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmıştır. Anayasal düzenleme karşısında, ifade özgürlüğüne ilişkin Avrupa Sözleşmesinin 10. maddesi bir iç düzenleme şekline dönüşmüştür.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de; kişinin hakkı ile toplumun çıkarı ve özellikle kişinin temel ifade özgürlüğü hakkı ve demokratik toplumun terör örgütlerinin faaliyetlerine karşı kendini korumaya ilişkin meşru hakkı arasında bir denge kurulması ihtiyacını beraberinde getirmektedir. (Zana v. Türkiye) Devletlerin terör ile mücadelesinin zorluklarına vurgu yaparak, müdahalenin acil bir toplumsal ihtiyaçtan kaynaklanıp kaynaklanmadığı, hedeflenen meşru amaca uygun olup olmadığı, devlet yetkililerince ileri sürülen gerekçelerin ilgili ve yeterli bulunup bulunmadığı ortaya konulmalıdır. (Yılmaz ve Kılıç/ Türkiye davası)Terör ile mücadele kendine özgü bir takım zorlukları barındırdığından devletler bu mücadelede daha geniş bir takdir marjına sahip olduğu kabul edilmekle birlikte terör ile mücadelede bir hukuk rejimidir. Uluslararası hukuktan kaynaklanan yükümlülüklerin ihmal edilebileceği bir alan değildir.

Toplantı veya gösteri yürüyüşünde olsun veya olmasın; yazı veya sözler (atılan slogan, taşınan pankart veya giyilen üniforma) ile verilen mesajın şiddete çağrı, tahrik ve teşvik edici ya da silahlı direnişe ve isyana davet şeklinde veya insanda saldırgan duygular oluşturacak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtacak nefret söylemi olup olmadığı değerlendirilmeli, doğrudan veya dolaylı şiddete çağrı var ise sanığın siyasi kimliği, konumu, konuşulan yer ve zamanı gibi açık ve yakın tehlike testi bakımından analize tabi tutulmalıdır.

İfade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler içinde uygulanabilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;