muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7460, Karar No: 2022/11054, Tarih: 22.09.2022

5. Bozma sonrası davalı kurumca kayıtların sunulmaması nedeni ile bozmaya uygun olarak deliler toplanmış, bilirkişiden rapor alınmış ve hizmet tespitine karar verilmiş, ancak yerel mahkemece karar verilirken, infazda tereddüde yer verilecek şekilde 6100 sayılı HMK.’un 297. maddesine uygun hüküm kurulmadığı anlaşılmıştır. Bu yöndeki çoğunluk bozma gerekçesine katılınmaktadır.

II. KARŞI OY GEREKÇELERİ;

6. Hak düşürücü süre yönünden: öncelikle yapılan iş tohum ekimi, tüp doldurma, kozalak toplanması, kozalaklardan tohum çıkarılması, fidan sökümü, nakli işi olup sezonluk (mevsimlik ) olduğu ve sezonda davacının da ikamet ettiği orman köylüleri arasında çağrı usulü ile işe çağrıldığı anlaşılmaktadır. Mevsimlik, çağrı usulü çalışmada mevsim ve çağrı yapılmayan dönemde iş sözleşmesi askıda olduğundan, sigortalının aralıklı çalıştığından, kısaca her dönem ayrı çalışması olduğundan ve kesintili çalışmadan söz edilemez. Davacı sigortalı bu konumda olup çağrılmadığı yıllarda başka yerde çalışması da bulunmamaktadır. Davacının çağrılamaması iş sözleşmesinin son erdiği anlamına da gelmemektedir. Zira daha sonraki yıllarda çağrıldığı ve çalıştırıldığı sabittir. O halde çoğunluğun kesintiye uğradığı gerekçe ile daha önce bozma konusu yapılmayan hak düşürücü sürenin dikkate alınması yönündeki bozma görüşüne katılınmamıştır.

7. Çalışma olgusunun yazılı delille kanıtlanması yönünden; Öncelikle Dairemizin 2021/5313 E, 2022/2258 K sayılı ilamında karşı oy gerekçesinde açıklanan ilkeler ve hukuki olgulara göre, kamu düzeni, resen araştırma ilkesi ve delil serbestisi kapsamında kalan hizmet tespitinde kesin delillerin bağlayıcılığı yoktur. İşçi (sigortalı) işveren ilişkisinde sosyal güvenlik hakkı kapsamında sigortalının ispat hukuku ilkelerine aykırı olarak yazılı delil sınırlandırılmasına tabi tutulması vazgeçilmez ve kişiye sıkıya bağlı hak olan sosyal güvenlik hakkını ortadan kaldıracak niteliktedir. Çalışma olgusu hukuki fiil olup, her türlü delille kanıtlanabilir. İşyerinin kamu kurumu olması ve çalışmaların kayıt altına alınması bir karinedir. Karinelerin de aksi her türlü delille kanıtlanması olanaklıdır. Kısaca kayıtlar senet niteliğinde olmayıp, sadece çalışılan günler için yazılı delil niteliğindedir. Çalışılmayan günler için delil niteliğinde olamaz. Nitekim daha önceki bozmalarda da kayıtların ibraz edilmemesi halinde “resmi sıfatla çalışan kişiler (müdür, amir, memur gibi) ile bordrolu çalışanlar tespit edilerek beyanlarına başvurulması, resmi veya yazılı kayıtların bulunmadığı tarihlerde alınan bu beyanlar ile eldeki deliller bir arada değerlendirilerek hüküm kurulması” gerektiği belirtilmiştir. Mahkemece bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmıştır. Eksik inceleme var ise bu doğrultuda bozma yapılmalı idi.

III. Sonuç: 8. Yukarda açıklanan gerekçelerle çoğunluğun bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2014/4832, Karar No: 2014/5087, Tarih: 10.09.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/4832 E.  ,  2014/5087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ... ...Şti. ile davalı.... .... Müdürlüğü'ne İzafeten ... Bölge Müdürlüğü arasındaki davadan dolayı ... .... Asliye Hukuk Hakimliğince verilen ....06.2013 gün ve 2012/755-2013/395 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dairemizin 04.06.2014 tarihli geri çevirme kararının .... bendinde davalı... ... Müdürlüğü adına kararı temyiz eden Av....'ın vekâletnamesi bulunmadığından vekâletnamenin temin edilerek gönderilmesi istendiği halde bu defa yapılan incelemede gönderilmediği anlaşılmakla eksikliğin ikmâli için dosyanın mahalline ikinci defa GERİ ÇEVRİLMESİNE, dosyanın sürüncümede bırakılmaması için geri çevirme kararının titizlikle incelenerek gereğinin yerine getirilmesi konusunda mahkemede görevli personelin dikkatinin çekilmesine, ....09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34544, Karar No: 2020/19426, Tarih: 21.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/34544 E.  ,  2020/19426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde davalılar vekillerince temyiz edilmiş ve davalı ... Turizm ve İnş. A.Ş. vekilince duruşma talep edilmiş edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 25.05.1999- 31.07.2007 tarihleri arasında davalı ... Şirketi'nde, 02.10.2007- 31.03.2013 tarihleri arasında diğer davalı ....Şirketi'nde bulaşık elemanı olarak çalıştığını, davacının ... Şirketi'nde çalıştığı dönemde şirketin isminin Si-Ar olarak değiştiğini, değişiklikten sonra davacının işten çıkartılarak sadece kıdem tazminatının ödendiğini, diğer işçilik alacaklarının ödenmediğini, daha sonra diğer davalı şirket nezdinde çalışmaya devam ettiğini, her iki şirketin arasında organik bağ bulunduğunu, davacının iş aktinin haksız şekilde feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini savunarak kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin fazla çalışma, genel tatil alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Si-Ar Şirketi vekili, her iki davalı şirket arasında organik bir bağ olmadığını, davalı şirketin diğer davalı şirkette geçen çalışma süresinden sorumlu olmadığını, davacının kendi isteği ile istifa ederek işten ayrıldığını, talep edebileceği herhangi bir işçilik alacağının bulunmadığını savunarak zaman aşımı itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Şirketi vekili cevap dilekçesi sunmamış, daha sonraki beyanlarında davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş. vekilinin tüm ,davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş. vekilinin tüm ,davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacı işçi davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş’de çalışırken işyeri devri nedeniyle davalı... Turizm ve İnşaat A.Ş.’de çalışmaya başlamış ve davalı...Turizm ve İnşaat A.Ş.’de çalışırken iş akdi sona ermiştir. Davalılardan ... Turizm ve İnşaat A.Ş’nin kıdem tazminatından sorumluluğu davacı işçiyi çalıştırdıkları dönemle ve devir tarihindeki ücret seviyesi ile sınırlıdır. Davacı, davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş dönemindeki kıdem tazminatını aldığı için sadece ....Turizm ve İnşaat A.Ş’de çalıştığı dönem bakımından kıdem tazminatı talep etmiştir. Açıklandığı üzere devreden işveren olarak davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş’nin kıdem tazminatı bakımından davacının diğer davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş’de çalıştığı dönem bakımından sorumluluğu bulunmadığından davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş yönünden kıdem tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.Yine yıllık ücretli izin alacağından devreden işverenin sorumluluğu yoktur. Sorumluluk devralan işverene aittir. Bu nedenle davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş’nin ücretli izin alacağından sorumlu tutulamayacağının gözetilmemesi de hatalıdır. Son olarak kabul edilen fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil alacakları bakımından devreden işveren ... Turizm ve İnşaat A.Ş’nin sorumluluğu devir tarihinden itibaren 2 yıl içerisinde dava açılması şartına bağlı olup dava, devir tarihinin üzerinden 2 yıldan fazla süre geçtikten sonra açıldığından davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarından da sorumlu tutulamaz. Sonuç itibariyle, davalı ... Turizm ve İnşaat A.Ş ‘nin kıdem tazminatı ,yıllık ücretli izin, fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarından sorumlu tutulması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 21.12.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18619, Karar No: 2014/846, Tarih: 21.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/18619 E.  ,  2014/846 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Göynük Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Tarihi :01.06.2012

No :2007/60-2012/18

Davacı Kurum, meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masrafların 506 sayılı Yasanın 26. maddesine göre davalı işverenden tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, 506 sayılı Yasanın 26. maddesine göre düzenlenen ve davalı işverene %50 kusur izafe edilen iki ayrı kusur raporundan hangisini esas aldığını belirtmeksizin %50 istem ve kusur oranına karşılık gelen ilk peşin değerli gelir ve masraf tutarının tahsiline karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ile davalı işveren avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre; 1963 doğumlu sigortalının 24.05.2001-21.08.2007 arası dönemde davalı işyerinin “Boya ve Badana” işlerinde çalıştığı, 24.08.2006 tarihli Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu raporu ile “mesleki astım bronşit” tanısı konularak iş göremezlik derecesinin %35 olarak belirtildiği anlaşılmaktadır.

Meslek hastalığı, 506 sayılı Kanunun 11. maddesinde açıkça ifade edildiği gibi; işin niteliğine göre tekrarlanan sebepler veya işin yürütüm şartlarına göre ortaya çıkan hastalık, sakatlık veya ruhi arıza halleridir. Kusur incelemesi yapılırken, meslek hastalığının bu özelliği dikkate alınarak belirleme yapılmalıdır. Ayrıca 506 sayılı Yasanın 18/2. maddesinde yer alan; “meslek hastalığı; sigortalı olarak çalıştığı ve böyle bir hastalığa sebep olacak işten veya işyerinden ayrıldıktan sonra meydana çıkmış ise sigortalının bu Kanunla sağlanan yardımlardan yararlanabilmesi için; eski işinden veya işyerinden fiilen ayrılması ile hastalığın meydana çıkması arasında bu hastalık için; yönetmelikte belirtilen süreden daha uzun bir zamanın geçmemiş olması gerekir.” hükmü gözden uzak tutulmamalıdır. Dosyada mevcut 16.04.2010 ve 16.01.2012 tarihli kusur raporları bu hususları nazara almadığı gibi, davalı işveren dışında, gerek dava dışı işverenlere gerekse kaçınılmazlığa ilişkin olarak izafe edilen kusur oranlarının birbiriyle çeliştiği görülmektedir.

Somut olayda, celp edilen SSK sicil dosyası ve Kurum cevabi yazına göre; sigortalının 05.10.1976-25.03.1977 arası dönemde aralıklı olarak Göynük Orman İşletme Müdürlüğü nezdinde, 01.03.1982-15.10.1983 arası dönemde İstanbul’da C.. A.. nezdinde, 01.08.1985-16.10.1985 arası dönemde İstanbul’da M..K..nezdinde, 28.04.1986-30.03.1988 arası dönemde Libya’da, 01.01.1989-25.02.1989 arası dönemde Bolu’da B.. A.Ş. nezdinde, 01.10.1994-30.12.1997 arası dönemde Bilecik’te T.. U.. İnşaat işyeri nezdinde, 24.05.2001-21.08.2007 arası dönemde davalı işyeri nezdinde çalıştığı, 12.06.1988-31.08.1988 ve 05.10.1998-25.02.2000 arası dönemlerde ise Bağ-Kur’lu olarak faaliyet gösterdiği anlaşılmaktadır. Davalı işveren cevap dilekçesinde, meslek hastalığının daha önce boyacı olarak başka işyerlerinde ve kendi nam ve hesabına çalışmalarından kaynaklandığını savunmuştur. Taraflar arasında akdedilen 07.03.2002 başlangıç tarihli hizmet sözleşmesinde, yapılacak işin boya ve badana işi olduğu belirtilmiş ve hizmet cetvelinde de çalışma başlangıç tarihi aynı tarih olan 07.03.2002 tarihi olarak gösterilmiştir. Sigorta müfettişi raporunda; sigortalının, işe başladığı tarihten itibaren fabrika binasının duvar, tavan ve döşemelerinin badana ve yağlı boya işlemlerini yaptığı, tedavi sonrası kendisinin ısrarı üzerine aynı işte çalıştığı, işe girişte 27.02.2002 tarihli sağlık raporunun alındığı, kimyasal koruyucu, maske ve eldiven verildiğine dair 07.04.2003 tarihli zimmet belgesinin mevcut olduğu, 506 sayılı Yasanın 26/1 ve 111. maddelerinin uygulanması gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece, işyerindeki çalışmanın niteliği nazara alınarak ve raporlar arasındaki çelişki de giderilmek suretiyle, başka iş yeri çalışma süreleri ve bu çalışmalar nedeniyle Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü’ne göre meslek hastalığı halinin gerçekleşip gerçekleşmediği yöntemince araştırılmalı, varlığının belirlenmesi halinde ise, iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman bilirkişilerden oluşacak kuruldan her bir işyerinin kusur aidiyet ve oranlarının ayrı ayrı belirlenmesi yönünde yeniden kusur raporu alınmalı, tüm dosya içeriği ve meslek hastalığının oluş şekline göre kaçınılmazlık unsurunun bulunup bulunmadığı, dayanak olgu ve gerekçeleriyle tartışılarak, bulunuyor ise bunun oranı açıklanmalı, bu yönde teselsül hükümlerine dayanılamayacağı da gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

O halde; davacı Kurum avukatı ile davalı işveren avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6401, Karar No: 2019/3616, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6401 E.  ,  2019/3616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.