muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12849, Karar No: 2023/1197, Tarih: 21.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/12849 E.  ,  2023/1197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çorlu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2014/932 Esas, 2015/1496 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi, son

cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Çorlu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin kararının, katılan vekilleri tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 30.03.2021 tarihli ve 2021/4705 Esas, 2021/5544 Karar sayılı kararı ile, "Sanığın savunma hakkının kısıtlanması, hükmün gerekçesi ile hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulması, hesap hatası yapılması, kabule göre de; eksik ceza tayini, hak yoksunluklarına karar verilmemesi" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Çorlu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2021/334 Esas, 2021/879 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi, son cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekillerinin temyiz sebepleri, sanık hakkında hükmolunan cezanın miktarının az olduğuna, haksız tahrik ile takdiri indirim maddelerinin uygulanmaması gerektiğine,

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri, meşru savunma şartlarının oluştuğuna, sanığın yaralama kastı bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ve sanığın kuzen oldukları, olay tarihinde aralarında özel bir sebepten kaynaklanan anlaşmazlık nedeniyle olay yerinde buluştukları, tartışmaya başladıkları, sanığın ele geçirilemeyen bıçakla katılanı yaraladığı olayda, sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulduğu belirlenmiştir.

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri, meşru savunma şartlarının oluştuğuna, sanığın yaralama kastı bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ve sanığın kuzen oldukları, olay tarihinde aralarında özel bir sebepten kaynaklanan anlaşmazlık nedeniyle olay yerinde buluştukları, tartışmaya başladıkları, sanığın ele geçirilemeyen bıçakla katılanı yaraladığı olayda, sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulduğu belirlenmiştir.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı tevil yoluyla ikrar etmiştir.

3. Katılan hakkında Adlî Tıp Kurumu İkinci İhtisas Kurulu tarafından tanzim edilen 18.06.2014 ve 17.11.2014 tarihli raporlarda, katılanın "sol bacak arka uyluktaki yaklaşık 5 cm boyutundaki kesici delici alet yaralanmasının siyatik sinir yaralanmasına neden olduğu, yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmadığı, sol alt ekstremitedeki dava konusu olaya bağlı fonksiyonel kısıtlılığın organlardan birinin işlevinin yitirilmesi niteliğinde olduğu" belirtilmiştir.

4. Katılan ve tanıkların beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

1. Katılan vekillerinin, ceza miktarına ve takdiri indirim maddesine, sanık ve müdafiinin, meşru savunmaya ve sanığın yaralama kastı bulunmadığına yönelen temyiz sebepleri yönünden;

Taraflar arasındaki tartışma ortamında, katılanın sanığa eli ile vurduğu, sanığın ise katılanı bacağından bıçakladığı, sanığın savunması ile saldırısı arasında orantı bulunmadığı, bu haliyle meşru savunma şartlarının oluşmadığı, sanığın açığa çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğu, ceza miktarının belirlenmesinde mahkeme gerekçesinin usul ve yasaya uygun olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Katılan vekillerinin haksız tahrik indirimine yönelen temyiz sebebi yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay günü sanık ile katılan arasında, katılanın sanığın sevgilisi hakkında dedikodu çıkarması, sanığın ise katılanın eşiyle arasına nifak sokacak türde sözler sarf etmesi nedeniyle tartışma çıktığı, katılanın sanığa eliyle vurduğu ve sanığın basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, sanığın ise katılanı Olay ve Olgular başlığı altında (3) numaralı paragrafta ayrıntılarına yer verilen şekilde yaraladığı anlaşılan olayda, 1/4 ile 3/4 arasında indirim öngören 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca sanık lehine asgari oranda haksız tahrik indirimi yapılması gerektiği gözetilmeksizin 1/2 oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenlerle, katılan vekillerinin temyiz istemi haksız tahrik yönünden yerinde görüldüğünden, Çorlu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2021/334 Esas, 2021/879 Karar sayılı kararının, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenlerle, katılan vekillerinin temyiz istemi haksız tahrik yönünden yerinde görüldüğünden, Çorlu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2021/334 Esas, 2021/879 Karar sayılı kararının, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12406, Karar No: 2022/10370, Tarih: 08.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/12406 E.  ,  2022/10370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı Hazine vekilince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi’nce HMK’nın 353/1-b-2. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilerek yeniden karar verilmiş olup; hüküm,taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 nolu bendinde yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verileceği düzenlenmiştir.

Bu itibarla; Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesinden verilen kararın faiz başlangıç tarihi ve bedel yönünden kanunun olaya uygulanmasında hata edildiği gerekçesiyle yapılan düzeltmenin yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde, yapılan düzeltmenin ilk derece mahkemesi kararına şerh verilmesi ile yetinilmesi,

2-Kabule göre de ;

Değerlendirme 10.06.2013 tarihi itibarıyla yapıldığından, yasal faize de bu tarihten itibaren hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle sair hususlar incelenmeksizin HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA,08/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15343, Karar No: 2012/16614, Tarih: 26.06.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/15343 E.  ,  2012/16614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17689, Karar No: 2014/5094, Tarih: 06.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/17689 E.  ,  2014/5094 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/17689

KARAR NO : 2014/5094

MAHKEMESİ : YENİŞEHİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2011/394-2013/238

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ..'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava; ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı dava dilekçesinde; 545 ada (380), 113 parsel üzerinde yer alan binanın zemin kat dükkanlarının (ardiye, kantar ofisi, depo ve eklentilerinin) davalılar tarafından işyeri olarak kullanıldığını, 216 ada, 1 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının tel çitle çevrildiğini ve öte yandan davalı S.. Ö..'ün bağımsız maliki olduğu ve halı saha olarak işlettiği komşu 115 parseli 113 parsele taşkın kullandığını, 113 parselin bir kısmının halı saha ve halı sahanın devamı niteliğinde sundurma, çay ocağı ve kafeterya olarak kullandığını, davalıların gerek bizzat kullanmak gerekse ihracaatçı firmalara sezonluk kiralamak suretiyle gelir elde ettiklerini, kullanımına engel oldukları gibi payına isabet eden gelirden de pay vermediklerini ileri sürerek eldeki davayı açmış, yargılama sırasında davalılardan Ö.. B.. ve S.. Ö.. hakkındaki davadan feragat etmiş, diğer davalı S.. Ö.. bakımından da keşfen belirlenen değer üzerinden davasını ıslah ettiğini bildirmiş, davalı S.. Ö.. ise; intifadan men koşulunun gerçekleşmediği" ecrimisil isteğinin dinlenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddini savunmuş, mahkemece; davalılardan Ö.. B.. ve S. Ö. hakkındaki davanın feragat nedeniyle, davalı S.. Ö.. hakkındaki davanın ise intifadan men koşulunun gerçekleşmediği gerekçesiyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından davalı S.. Ö.. hakkında kurulan hüküm bakımından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; tarafların paylı mülkiyete tabi 545 (380) ada, 113 parsel ve 216 ada, 1 parsel sayılı taşınmazda elbirliği halinde malik oldukları, davaya konu 545 (380) ada, 113 parsel sayılı taşınmaz üzerinde iki katlı betonarme binanın yer aldığı, bir bölümünün ise davalılardan S.. Ö.. adına kayıtlı komşu 115 parsel sayılı taşınmazdaki halı saha ile bir bütün olarak çay ocağı olarak kullanıldığı, kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulu olmayan iki katlı betonarme binanın zemin katındaki dükkanların ardiye, kantar ofisi, depo, depo eklentisi, soyunma- duş odası, kafeterya, büro ve wc olarak kullanıldığı, üst katında ise kaba inşaat halinde 4 adet daire bulunduğu, diğer dava konusu 216 ada, 1 parsel sayılı taşınmazın ise boş arsa vasfında olduğu görülmektedir.

Hemen belirtmek gerekir ki; davalılardan Ö.. B.. ve S.. Ö.. hakkındaki davanın fergat nedeniyle reddine, davalı S.. Ö.. hakkındaki davanın ise halen boş olan ve dava dışı anneleri A.. Ö.. tarafından kiraya verilmek suretiyle kullanılan 216 ada, 1 parsel bakımından davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davacının 545 ada (380), 113 parsel bakımından temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere; paydaşlar kural olarak intifadan men edilmedikçe birbirinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak tabii (ürün veren taşınmazlar) veya hukuki (kira geliri getiren) semere getiren taşınmazlar, muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşması aranmaz. İntifadan men koşulu tanık dahil her türlü delille kanıtlanabilir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olayda; mahkemece yapılan uygulama sonucu uzman bilirkişilerden alınan 07.12.2012 tarihli krokili rapordan ve dinlenen tanıkların yeminli anlatımlarından; davalı S.. Ö..'ün kayden maliki bulunduğu 115 parselde işlettiği halı sahanın davaya konu 113 parsele 142 m² taşkın olduğu, yine 113 parselde 422 m² bölümün halı sahanın devamı niteliğinde çay bahçesi ve sundurma olarak işgal edildiği, gerek halı sahanın gerekse 113 parselde bulunan iki katlı binanın zemin katındaki bir kısım bölümün kafeterya, soyunma odası - duş, büro ve wc olarak halı saha kapsamında davalı Sebahattin tarafından işletildiği, öte yandan özellikle davacı tanıklarından M.. U..'ın beyanına göre zemin kattaki depo niteliğindeki dükkanın davalı S.. Ö.. tarafından ihracaatçı firmalara sezonluk kiralandığı, çekişmeye konu 216 ada, 1 parselin ise davalı S.. Ö..'ün birlikte ikamet ettiği anneleri A.. Ö.. tarafından kullanıldığı ve halen boş olduğu anlaşılmaktadır.

O halde; davalı S.. Ö.. tarafından 113 parselde gerek halı saha gerekse halı saha işletmesi kapsamında kullanılan sundurma, çay bahçesi, iki katlı binanın zemin katındaki kafeterya, soyunma odası - duş, büro ve wc ve ihracaatçı firmalara kiralanan depodan hukuki semere elde edildiği dolayısıyla intifadan men koşulunun aranmayacağı açıktır.

Hal böyle olunca; çekişmeli taşınmazlardan 113 parselde davalı S.. Ö.. tarafından işletildiği anlaşılan halı saha ve bu işletme kapsamında kullanılan sundurma, çay bahçesi, iki katlı binanın zemin katındaki kafeterya, soyunma odası- duş, büro ve wc ve ihracaatçı firmalara kiralanan depodan elde edilen hukuki semereden, müştereken ve elbirliği halinde malik olan davacının payına isabet edecek ecrimisilin karar altına alınması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması yerinde değildir.

Davacının, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20151, Karar No: 2017/2270, Tarih: 03.05.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/20151 E.  ,  2017/2270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar kat mülkiyeti kurulu 50 parsel sayılı taşınmazda bulunan ... Apartmanının 1, 2, 3, 4, 24, 25, 26 nolu bağımsız bölümlerin maliki olduklarını, binanın ön bahçesinin 15.02.1974 tarihli yönetim planı, 09.03.1990 ve 01.06.1992 tarihli yönetim planı tadili ile kendilerine ait dükkanlara tahsis edilerek tapuya şerh edildiğini, aynı apartmandaki 27 nolu bağımsız bölümün maliki olan davalı ... ile ... Otomotiv Şirketinin, ... Vakfiyesine ait olup davalı Vakıflar Genel Müdürlüğünce idare edilen komşu 6 parsel sayılı taşınmazı da işgal ederek ... apartmanının ön bahçesine doğru duvar ve bina yapmak, kazık çakmak ve otomobil koymak suretiyle müdahale ettiklerini, 29.05.2008 tarihli ihtarname ile dava konusu yerdeki müdahalelerini sonlandırmalarını bildirdikleri halde sonuç alamadıklarını ileri sürerek elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisile karar verilmesini istemişler, yargılama sırasında kat mülkiyeti kurulu taşınmazda ortak yere elatmanın önlenmesi ve yıkım istekleri eldeki dava dosyasından tefrik edilmiştir.

Davalılar ... ve ... Otomotiv Şirketi, apartmanın ortak kullanım alanı olan ön bahçenin Kat Malikleri Kurulunca apartmanın altında yer alan 1, 2, 3, 4, 24, 25, 26 ve 27 nolu bağımsız bölümler tahsis edildiğini, kendilerininde 27 nolu bağımsız bölümün maliki olduklarını, Vakıflar İdaresine ait 6 nolu parselde ise kiracı konumunda olduklarını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davalı Vakıflar Genel Müdürlüğü, davalı ...'in kendilerine ait olan 6 parsel sayılı taşınmazı kiralamak suretiyle kullandığını, kendilerine husumetin yöneltilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; tarafların temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 6.20.'şer TL bakiye onama harçlarının davacılardan ve davalıdan ayrı ayrı alınmasına, 03.05.2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

- KARŞI OY -

Dava, davacı kat malikleri tarafından yine kat malikleri ve üçüncü kişi aleyhine asliye hukuk mahkemesinde açılmış müdahalenin meni, yıkım ve ecrimisil talebine ilişkindir.

(Muhalif) (Muhalif)

- KARŞI OY -

Dava, davacı kat malikleri tarafından yine kat malikleri ve üçüncü kişi aleyhine asliye hukuk mahkemesinde açılmış müdahalenin meni, yıkım ve ecrimisil talebine ilişkindir.

Mahkemece; kat maliklerinden olan davalı aleyhine açılan müdahalenin meni ve yıkım talebi açısından dosya tefrik edilerek görevsizlikle sulh hukuk mahkemesine gönderilmiş, ecrimisil talebi yönünden ve üçüncü kişi konumundaki davalı Vakıflar idaresi ve onun kiracısı olan davalılar aleyhine açılan davalar açısından yargılamaya devam edilerek davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Sayın çoğunluk kararın onanması görüşündedir.

Çoğunluk ile uzlaşamadığımız husus; kat mülkiyetine tabi alan hakkında açılan ecrimisile ilişkin davada görevli mahkemenin hangi mahkeme olduğudur.

Çözümlenmesi gereken husus; somut uyuşmazlıktaki kat maliki olan davalı aleyhine açılan ecrimisil talebi açısından Kat Mülkiyeti Kanunu’nun Ek 1. maddesinin uygulanmasının mümkün olup olmadığı, bir başka ifadeyle bu uyuşmazlığın sulh hukuk mahkemesinde mi, yoksa genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde mi görüleceği noktasında düğümlenmektedir.

Bir uyuşmazlığın çözümünde hangi mahkemenin görevli olduğunun tespiti tamamen usuli bir meseledir. O nedenle görevli mahkemeyi belirlerken bakacağımız ilk kanun Hukuk Muhakemeleri Kanunudur. 6100 Sayılı Yasanın 2. maddesi asliye hukuk mahkemelerinin, 4. Maddesi de sulh hukuk mahkemelerinin görev alanını belirlemiştir. 4. Maddenin (ç) bendi “Bu Kanun ile diğer kanunların, sulh hukuk mahkemesi veya sulh hukuk hakimini görevlendirdiği davaları, görürler.” şeklindedir. Yani sulh hukuk mahkemesinin görev alanını belirlerken ya HMK ya bakacağız, ya da başka özel yasalarda sulh hukuk mahkemesine verilmiş bir görev olup olmadığına bakacağız.

Bu noktada 634 Sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun Ek 1. maddesine baktığımızda “ Bu Kanunun uygulanmasından doğacak her türlü anlaşmazlık sulh mahkemelerinde çözümlenir.” şeklinde olduğunu görmekteyiz.

Göreve ilişkin bu özel düzenleme karşısında somut uyuşmazlığın Kat Mülkiyeti Kanunu’ndan kaynaklanıp kaynaklanmadığının tespiti bizi çözüme götürecektir.

634 Sayılı Yasayla, bu yasa kapsamına giren uyuşmazlıklar tadadi olarak sayılmamıştır. Bir uyuşmazlığın bu yasa kapsamına girip girmediğinin tespitinde, gerek doktrinde gerekse yargısal içtihatlarda bazı ölçütler getirilmiştir. Bunlar: 1- Davacı kat maliki olmalı, 2- Davalı kat maliki olmalı, 3- Uyuşmazlık konusu yer ortak alan olmalıdır. Elimizdeki uyuşmazlıkta kat maliki olan davalı açısından bu üç kriterin de bulunduğu açıktır.

634 Sayılı Yasayla, bu yasa kapsamına giren uyuşmazlıklar tadadi olarak sayılmamıştır. Bir uyuşmazlığın bu yasa kapsamına girip girmediğinin tespitinde, gerek doktrinde gerekse yargısal içtihatlarda bazı ölçütler getirilmiştir. Bunlar: 1- Davacı kat maliki olmalı, 2- Davalı kat maliki olmalı, 3- Uyuşmazlık konusu yer ortak alan olmalıdır. Elimizdeki uyuşmazlıkta kat maliki olan davalı açısından bu üç kriterin de bulunduğu açıktır.

Diğer yandan aynı yasanın 19. Maddesi” Ana gayrimenkulün bakımı, korunması ve zarardan sorumluluk” başlığıyla düzenlenmiş son fıkrasında “Her kat maliki ana gayrimenkule ve diğer bağımsız bölümlere, kusuru ile verdiği zarardan dolayı diğer kat maliklerine karşı sorumludur” hükmünü getirmiştir. Ecrimisilin ise taşınmazın kullanılamamasından doğan zararın bir çeşit karşılanması olduğu bilinmektedir. Bu nedenle dahi ortak alana verilen zararın giderilmesi mezkur kanun kapsamında kalmaktadır.

Yüksek daire, ortak alana müdahalenin meni davasında sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğunu kabul ettiği gibi, aynı uyuşmazlığın sonucu ve zararının giderim şekli olan ecrimisil davasında sulh hukuk mahkemesini görevli sayan emsal kararı bulunmaktadır. Sayın çoğunluk uyuşmazlıklardan birini (müdahalenin meni) “her türlü uyuşmazlık” kapsamında görürken diğerini(ecrimisil) hiçbir hukuki gerekçe göstermeden Ek.1. madde kapsamı dışında tutmasının kabulü mümkün değildir.

Sonuç itibariyle; eğer 634 Sayılı Yasa hangi uyuşmazlıkların bu kanun kapsamında kaldığını tek tek saysaydı ve ecrimisile ilişkin uyuşmazlık bunun dışında kalsaydı veya HMK 4/ ç. maddesi özel yasalara yollama yapmasaydı şüphesiz sayın çoğunluğun onama kararı doğru olurdu. Ne var ki somut uyuşmazlıkta el atmanın önlenmesi ile birlikte talep edilen ecrimisile ilişkin uyuşmazlığın da ek. 1. madde kapsamında kaldığı açıkça anlaşılmakla kat maliki olan davalılar aleyhine açılan ecrimisil alacağına ilişkin uyuşmazlığın çözümünde sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu, bu nedenle yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.

31.40. -O 31.40. -O

25.20. -P 25.20. -P

6.20.-TL 6.20.-TL