muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/27148, Karar No: 2018/18312, Tarih: 15.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/27148 E.  ,  2018/18312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan .... Ltd Şti, Seven İnş.Temzilik Tur. San. Tic . A.Ş. , ... Ulaşım San. ve Tic. A.Ş. ve ... Özel Güvenlik ve Koruma Hiz . Ltd. Şti. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla ..., haftalık tatil, yıpranma tazminatı, gece çalışması ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılardan .... Ltd Şti, Seven İnş.Temzilik Tur. San. Tic . A.Ş. , ... Ulaşım San. ve Tic. A.Ş. ve ... Özel Güvenlik ve Koruma Hiz . Ltd. Şti. vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılardan .... Ltd Şti, Seven İnş.Temzilik Tur. San. Tic . A.Ş. , ... Ulaşım San. ve Tic. A.Ş. ve ... Özel Güvenlik ve Koruma Hiz . Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa ... Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun,

bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri ... koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin ... koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla ..., hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla ..., hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

1475 sayılı Kanunu'un 14/2nci. Maddesinde "Ancak, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır" şeklinde düzenleme mevcut olup devreden işverenin, önceki veya sonraki alt işverenlerde geçen ... sürelerinden sorumlu tutulması Kanun hükmüne aykırıdır.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece kıdem tazminatı bakımından alt işverenlerin sorumluluğu belirlenirken, son alt işveren bakımından devreden ve devralan alt işverenlerin tamamı nezdinde geçen ... sürelerinin toplamına göre kıdem tazminatı hesabı yerinde ise de, son alt işveren dışındaki devralan alt işverenlerin kendilerinden önceki alt işverende geçen hizmet sürelerinden sorumlu tutulmaları hatalıdır.

Mahkemece yukarıda belirtilen açıklamalara göre hesaplamaya gidilmeli, son alt işveren dışındaki alt işverenler yönünden kendi dönemleriyle sınırlı olarak kıdem tazminatı belirlenerek ve hüküm altına alınmalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5142, Karar No: 2016/19948, Tarih: 05.12.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/5142 E.  ,  2016/19948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuğun nitelikli yaralama suçundan mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Katılanın kızı ...'ün soruşturma aşamasında alınan beyanında; suça sürüklenen çocuğun kendisine taş attığını kendisi çekildiğinde annesine isabet ettiğini ifade ettiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun eylemini TCK'nin 21/2. maddesine göre olası kast ile gerçekleştirip gerçekleştirmediğinin tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Kabule göre de;

a) Katılanı burnunda orta (3) dereceli kemik kırığına neden ve bir gözünün işlevinin yitirilmesine neden olacak şekilde yaralanmasına neden olmak suretiyle TCK'nin 87/2-b ve 87/3. maddelerince birden fazla nitelikli hal ihlali ile üzerine atılı suçu işleyen suça sürüklenen çocuk hakkında, TCK'nin 86/1. maddesince temel cezaya hükmedilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) TCK'nin 87/2-b maddesine göre yasal artırım oranının 2 kat olduğu halde 1 kat artırım yapılması,

c) Kemik kırığına ve duyularından ve organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olacak şekilde katılanı yaralama nedeniyle TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/2-b-son maddeleri gereğince ceza tayini gerekirken bu maddelere göre belirlenen cezasından ayrıca kemik kırığından TCK'nin 87/3. maddesine göre artırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/31028, Karar No: 2011/11942, Tarih: 07.06.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/31028 E.  ,  2011/11942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/01/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 07.10.2010 tarih, 9205/22482 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının 10.07.2008 tarihli tahliye taahhüdüne dayalı olarak başlattığı takibe itiraz üzerine, Pendik Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 23.12.2008 tarih ve 2008/1849-2656 sayılı kararı ile “itirazın iptaline, takibin devamına, davalının takip talebinde belirtilen .... Dış Hatlar Terminali market ve kafeteryaları zemin kat A ve B holü gidiş adresindeki taşınmazlardan tahliyesine” karar verilmiş, verilen karar Yargıtay 6.Hukuk Dairesi’nin 17.09.2009 tarih ve 2009/7096-7354 sayılı kararıyla onanmıştır.

HGK.nun 08.10.1997 tarih ve 1997/12-517 E. 1997/776 K. Sayılı kararında vurgulandığı üzere ilamların infaz edilecek kısmı hüküm bölümüdür. Diğer bir anlatımla hükmün içeriğinin aynen infazı zorunludur. O nedenle sınırlı yetkili icra mahkemesince ilamın infaz edilecek kısmı yorum yoluyla belirlenemez.

Somut olayda, alacaklı Pendik Sulh Hukuk Mahkemesi’nin yukarıda belirtilen kesinleşen kararında, marketin de tahliyesine karar verildiğinden yetkisi sınırlı olan icra mahkemesi artık burasının kira sözleşmesinde yer almadığı gerekçesiyle tahliyesine yönelik işlemin iptaline karar veremez. İcra mahkemesi icra dairesinde yapılan infazın ilama uygun yapılıp yapılmadığını denetleyebileceği gibi gerektiğinde mahallinde keşif yapmak suretiyle ilama uygun infazın yapılmasını da sağlayabilir.

Mahkemece kesinleşen ilama uygun infaz yapılmasını teminen kararın bozulmasına karar vermek gerekirken, kararın sehven onandığı görülmekle alacaklının karar düzeltme talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Alacaklının karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 07.10.2010 tarih ve 2010/9205-22482 sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/445, Karar No: 2023/5288, Tarih: 21.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/445 E.  ,  2023/5288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.03.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan dava açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 6.Çocuk Mahkemesinin, 16.06.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 04.11.2019 tarihli kararı ile görevsizlik kararı verilmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine İstanbul Anadolu 3. Çocuk Mahkemesinin 09.07.2020 tarihli kararıyla görevsizlik kararı verilmiş, İstanbul Anadolu 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yargılama usûlünün uygulanmasına karar verilmekle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmiştir.

5. İstanbul Anadolu 39.Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2021 tarihli karara sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine Mahkemece 24.11.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; sunmuş olduğu sağlık raporlarına göre ceza ehliyetinin olup olmadığının değerlendirilmesi gerekirse yeniden rapor alınmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın İstanbul Çocuk Eğitimevi Müdürlüğünde hükümlü iken kurum arka bahçesindeki tellerden atlayarak diğer hükümlüler Cemal Yel ve Veysel Ekinci ile beraber firar ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. 16.02.2015 tarihli tutanak, vukuat raporu, sanığın ikrarı ve dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın İstanbul Çocuk Eğitimevi Müdürlüğünde hükümlü iken kurum arka bahçesindeki tellerden atlayarak diğer hükümlüler Cemal Yel ve Veysel Ekinci ile beraber firar ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. 16.02.2015 tarihli tutanak, vukuat raporu, sanığın ikrarı ve dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

2. Sanığın, temyiz dilekçesi ekinde sunduğu, Balıkesir Devlet Hastanesi tarafından tanzim edilen 19.07.2013 tarihli tek hekim raporuna göre majör depresyon ve yine Balıkesir Devlet Hastanesi tarafından tanzim edilen 22.11.2013 tarihli tek hekim raporuna göre unipolar dirençli depresyon tanısı konulması karşısında sanığın tüm tedavi belgeleri ilgili kurumdan istendikten sonra, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 74 üncü maddesindeki usule uygun olarak gözlem altına alınarak kendisine bir müdafii tayin edilmesi ile atılı suçun işlendiği tarihte akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle eylemlerin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli ölçüde azaltacak şekilde akıl hastalığının ve ceza ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan, tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden veya Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından sağlık kurulu raporu aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayininde yasal zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 32 nci maddesi gereğince sanığın suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğini ortadan kaldıran veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmasına yol açan bir akıl hastalığı ve yüklenen suç yönünden cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden ya da Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınarak sonucuna hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İstanbul Anadolu 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.11.2022 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5106, Karar No: 2019/2856, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5106 E.  ,  2019/2856 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5794, Karar No: 2014/11837, Tarih: 23.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/5794 E.  ,  2014/11837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/12/2013 tarih ve 2012/102-2013/307 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ... Medikal Şirketine satmış olduğu ürünlerin nakliyat sigorta sözleşmesi ile davalı tarafından sigortalandığını, malın limana indirildikten sonra muhafazası sırasında 03.10.2011 tarihinde konteynırın bulunduğu alanda yangın çıkması nedeniyle hasar meydana geldiğini, malların büyük bir kısmının zayi olduğunu, davalı ... şirketinin hasarı ödemekten kaçındığını ileri sürerek, 80.000,00 USD karşılığı 148.544,35TL'nin hasar tarihinden itibaren ve davalıya gönderilen ihtarnamenin hizmet bedeli olan 106,12 TL'nin ihtar tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sigortalanan emtianın ambalajlanma veya hazırlanmasındaki yetersizlik ya da uygunsuzluk nedeniyle hasarın meydana geldiğini, hasarın poliçe teminat kapsamı dışında kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait dezenfektan ürünlerin...'dan-...'a taşınması sırasında 02.10.2011 tarihinde meydana gelen yangın sonucu zayi olduğu ve ürünlerin alıcısına teslim edilmediği, hasarın ambalaj yetersizliğinden değil, yüksek sıcaklık altında aşırı ısınmadan meydana geldiği, hasarın teminat kapsamında olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 142.184,00 TL 'nin 31.03.2012 tarihinden, 106,12 TL uyarı masrafı ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 7.282,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6785, Karar No: 2012/6912, Tarih: 28.05.2012

**17. Hukuk Dairesi         2012/6785 E.  ,  2012/6912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dairemize ait 06.10.2011 gün, 3337–8803 sayılı kararın gereğinin kısmen yerine getirildiği anlaşıldığından bu kez gerekli dikkat ve özen gösterilerek yeni bir iade kararına mahal verilmeden;

Kısa kararda yer verilmeyen hususlarla ilgili hükmün davalı alacaklı vekiline yöntemince tebliği ile 6100 sayılı HMK’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK’nun 432. maddesindeki prosedürün işletilmesinden sonra incelenmesi gerekli bulunduğundan;

İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2009/790 Esas-2010/584 sayılı kararın onaylı bir örneğinin temin edilip eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.