muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/78, Karar No: 2019/10754, Tarih: 13.05.2019

olunması için yaptığı çalışmalar neticesinde bu kabil bir iş gücü ihtiyacı tespit edilemediğinden feshin son çare olarak gerçekleştiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, davalı tarafın davacının iş veren vekili yardımcısı olduğu iddia edilmiş ise de; bu konuda süresinde cevap dilekçesi ve delil bildirilmeyip davalının üzerine düşen ispat külfetini yerine getirmediği ayrıca salt işçiye salt imza yetkisi verilmesinin işçiyi iş veren vekili konuma getirmeyeceği,davalının Uyap üzerinden gönderdiği 10/02/2017 tarihli cevap dilekçesinde iş yerinde yeniden yapılanma neticesinde istihdam olunduğu bölümde hasıl olan iş gereklilikleri nedeniyle iş akdinin geçerli neden fesih edildiğini ileri sürdüğü ancak bu konuda, süresinde delillerini bildirmediğinden ispat külfetini yerine getirmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D)İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E)İstinaf Sebepleri:

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; ‘Davacının 4857 sayılı İş Kanunun uyarınca işveren vekili olup iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını, davacının dava dilekçesinde bizzat belirtildiği üzere Genel Müdür Yardımcısı olduğu hususunun mahkemece resen gözetilmemesinin bozmayı gerektirdiğini, Ticaret sicil kayıtlarından görüleceği üzere temsil ve ilzam yetkisine sahip bir işveren vekili olduğunu, işveren vekillerinin dava açma hakkı bulunmadığını, mahkemenin dosyanın esasına girerek hüküm kurduğunu, ancak işe iade davasının ikame edilebilmesi için işveren vekili olmamanın bir dava şartı olup mahkemece resen gözetilmek zorunda olan ispat yükünün de davacıda olduğunu, bu sebeple söz konusu kararın bozmayı gerektirdiğini, her ne kadar Yerel Mahkeme tarafından cevap dilekçesinin süresinde verilmediği ve bu sebeple dosya kapsamında delil sunulamayacağı belirtilse de arz edilen sebeplerle bu iddianın yerinde olmadığını, mahkeme kararının bozulmasına, talepleri doğrultusunda yeniden hüküm tesis edilmesine karar verilmesini'' talep etmiştir.

F)Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

F)Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından “Somut uyuşmazlıkta davacının davalı iş yerinde Satış ve Pazarlama Genel Müdür Yardımcısı ünvanı ile çalıştığı, Dairemizce celbedilen Ticaret Sicil Kayıtları içinde mevcut Ticaret Sicil Gazetesinin 15/12/2015 tarihli nüshası içeriği ve yine dosyada mevcut noter tasdikli ve 30/11/2015 tarihli İç Yönergesinin incelenmesinde; “parasal değeri 3.000.000 Dolar ($) ve/veya bu tutarın herhangi bir döviz cinsinden karşılığının ve/veya bu tutarın TL cinsinden karşılığını aşmamak koşuluyla veya bu meblağın işlem tarihindeki döviz miktarının altında kalan tüm iş ve işlemlerde 3.derece imza yetkisini haiz 2 kişinin şirketi temsil ve ilzama yetkili olduğu, davacının 3. derece imza yetkisini haiz olduğu, bu nedenle davacının imza yetkisinin sınırlı olduğu ve işletme düzeyinde olan davalı işverenliğin bütününü sevk ve idare eden konumunda olmayıp, işveren vekili olmaması nedeni ile iş güvencesi hükümlerinden yararlandığının kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.Bu yönlere ilişkin davalı vekili istinaf sebepleri yerinde görülmemiştir. Dosya kapsamından kamu düzenine aykırılık teşkil edecek hukuka aykırı bir yön bulunmadığı anlaşılmıştır.” gerekçesi ile istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

G)Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili tarafından süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

H)Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir.Bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir. (....05.2008 gün ve 2007/35929 Esas, 2008/12484 Karar sayılı ilamımız).

Somut uyuşmazlıkta; davalı şirketin dosyadaki ticaret kayıtlarına ve organizasyon şemasına göre, davacı işletme düzeyinde işyerinin bütününü sevk ve idare eden genel müdüre bağlı imza yetkisi de bulunan genel müdür yardımcısı pozisyonunda olup işletme düzeyinde işveren vekili olduğundan işe alma ve işten çıkarma yetkisinin bulunmasına gerek yoktur. İşletmeyi sevk ve idare eden işveren vekilinin yardımcısı durumunda “genel müdür yardımcısı ” olan davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağı açıktır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca, Dairemizce davanın reddine karar verilmesi gerekmiştir.

F) Hüküm:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1- Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davacı işveren vekili yardımcısı olup iş güvencesi hükümlerinden yaralanamayacağından, DAVANIN REDDİNE,

3-Alınması gereken 44,40 TL karar-ilam harcından peşin alınan 29,20 TL'nin mahsubu ile bakiye 15,20 TL karar harcının davacıdan tahsili ile hazineye irat kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 218,50 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 2.725 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Kullanılmayan avansların talep halinde ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, kesin olarak 13/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/34, Karar No: 2025/606, Tarih: 04.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/34 E.  ,  2025/606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1186 E., 2023/2405 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/492 E., 2020/656 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı/karşı davalı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 04.02.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde gelen davacı/karşı davalı şirket yetkilisi .... ile vekilleri Avukat ..., Avukat .... ile davalı/karşı davacı vekilleri Avukat ... ve Avukat ...’nın sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kiraya veren vekili; davalı şirket ile dava dışı ... Madencilik San A.Ş. (MMS), arasında düzenlenen 14.05.1995 tarihli rödövans sözleşmesi ile dava dışı MMS’nin maden işletme ruhsatını davalıya devrettiğini, kiraya veren MMS’nin tüm hak ve imtiyazları ile birlikte sözleşmeyi 01.01.2007 tarihi itibariyle müvekkiline devrettiğini, davalının da 13.03.2007 tarihli ek sözleşmeyle bu devre muvafakat ettiğini, böylece müvekkilinin kiraya veren sıfatına sahip olduğunu, rödövans sözleşmesine göre sözleşmenin sona ermesi hallerinde madencilik ruhsatının masrafları davalıya ait olmak üzere devredileceğini, davalının 01.06.2011 tarihli ihtarname ile rödövans sözleşmesini feshettiğini müvekkiline bildirdiğini ancak müvekkilinin hiçbir kusuru olmaksızın tamamen davalıdan kaynaklanan nedenlerle ruhsat devrinin ancak 04.04.2016 tarihinde gerçekleştiğini, dolayısıyla sözleşme ilişkisinin ruhsat devrinin gerçekleştiği 04.04.2016 tarihi itibariyle sona erdiğinden davalının bu tarihe kadar olan rödövans bedellerini ödemesi gerektiğini, öte yandan davalının sözleşme uyarınca ödemekle yükümlü olduğu 2012 yılı çevre uyum teminatı ve 2013 yılı ruhsat devir teminatını davalı adına müvekkilinin ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek; 713.900,00 Euro rödövans bedelinin, her bir rödövans bedelinin ödenmesi gereken tarihten itibaren işleyecek 3095 sayılı Kanunun 4/a maddesine göre işleyecek faizi ile ve 16.851,25 TL'nin her bir ödeme tarihinden itibaren işleyecek olan avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP VE KARŞI DAVA

Davalı kiracı vekili; müvekkili şirketin sözleşmeyi süresinde, usule uygun olarak feshettiğini, ruhsat devrinin geç yapılmasından davacının sorumlu olduğunu, müvekkilinin 08.09.2011 tarihinde MİGEM’e devir ile ilgili tüm belgeleri hazırlayarak ilk başvuruyu yaptığını, ancak devir işlemine davacı katılmayınca müvekkilinin 18.11.2011 tarihinde ihtarnameyi keşide ederek sözleşmeye konu ruhsat sahasının devir işlemlerinin tamamlanmasını davacıya ihtar ettiğini, bu ihtardan sonra 15.07.2012 tarihinde davacının devir için gerekli işlemlere gecikmeli olarak iştirak ettiğini, 10.08.2012 tarihinde talep harcı yatırılmak suretiyle temdit talebi yapılarak devir işlemlerinin başlatıldığını, devrin tamamlanabilmesi adına temdit talebinin kabulünün beklenmek zorunda kaldığını, bu tarihten itibaren müvekkili tarafından düzenli olarak MİGEM’e devre ilişkin talep dilekçeleri verilmesine rağmen 22.05.2014 tarihinde kadar gerekli işlemlerin MİGEM tarafından sonuçlandırılmadığını ve bu tarihte 2012/15 sayılı Başbakanlık Genelgesi gereği devir işleminin reddedildiğine ilişkin yazının müvekkiline tebliğ edildiğini, müvekkilinin devir talebinin reddi işleminin iptali için idare mahkemesinde dava açtığını ve işlemin iptal edildiğini, mahkeme kararıyla işlemin iptalinden sonra ruhsat devri sürecinin MİGEM nezdindeki bürokratik süreçler nedeniyle uzadığını ve ancak 05.04.2016 tarihinde sonuçlandığını, sözleşmenin müvekkili tarafından usulüne uygun olarak yapılan fesih ihbarı neticesinde 02.08.2011 tarihinde feshedildiğini, usulüne uygun yapılan fesih ile müvekkilinin sözleşmeyi sona erdirdiğini ve sözleşmesel yükümlülüğünün sona erdiğini, MİGEM tarafından başvurunun incelenmesi sürecinin uzunluğunun tarafların iradelerinden bağımsız olarak geliştiğini, buna rağmen müvekkilinin devir sürecinin mümkün olduğunca hızlı ilerlemesi adına azami çabayı gösterdiğini, davacının üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirmeyerek devrin gecikmesine neden olduğunu, davacının rödövans talebinin hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin davacının kusuru nedeniyle uzayan devir süreci boyunca ruhsat sahibi sıfatıyla her yıl çerve uyum teminatı, ruhsat harcı, devlet hakkı gibi ruhsat sahipliğinden kaynaklı ödemeleri yapmak zorunda kaldığını, müvekkilinin hiçbir kusuru olmamasına rağmen devir işlemlerinin geciktiği dönemlere ilişkin talep edilen bu bedeller dışında tüm harç ve giderleri ödediğini, davacının müvekkilden 2012 yılı çevre uyum teminatı ve 2013 yılı ruhsat devir teminatı bedelleri bakımından hiçbir alacak hakkı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiş, karşı davada ise; karşı davalının devir işlemine iştirak etmekten imtina etmesi nedeniyle müvekkilinin aslında devir zamanında gerçekleşseydi ödemeyecek olduğu bedelleri ödemesine neden olduğunu, müvekkilinin 2011 yılı Eylül ayı başında MİGEM’e başvuru yapmasına rağmen 2012, 2013, 2014, 2015, 2016 yıllarında ruhsat harcı, devlet hakkı vb için 368.929,02 TL ödeme yaptığını ileri sürerek, devir tarihine kadar fazla ödenen 368

.929,02 TL ödeme yaptığını ileri sürerek, devir tarihine kadar fazla ödenen 368.929,02 TL'nin karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; taraflar arasındaki sözleşmenin (4.) ve (5.) maddeleri çerçevesinde davalının fesih ihbarının sözleşmeye uygun olduğu, sözleşmenin 01.09.2011 tarihinde sona erdiği, fesih sonrasında davalının sahayı kullandığı veya üretim yaptığına dair veri bulunmadığı dikkate alındığında asıl davanın reddi gerektiği, karşı dava yönünden; ruhsatın iade sürecinde karşı davacının herhangi bir kusurunun bulunmadığı, sözleşmenin sona ermesinden sonra ruhsatın ayakta kalması için yapılan masrafların karşı davalı uhdesinde bulunduğu, bu sebeple karşı davacının yapmış olduğu 73.863,02 TL miktarın aslında karşı davalı tarafından ödenmesi gerekeceğinden bahisle; asıl davanın reddine, karşı davanın kısmen kabulüne, 73.863,02 TL’nin karşı davalıdan alınarak karşı davacıya ödenmesine karar verilmiş; karara karşı, davacı/karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayılı belirtilen kararıyla; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı/karşı davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı/karşı davalı vekili; ruhsat devirli rödövans sözleşmelerinde, sadece ruhsata konu sahanın kullanılmasının kiracıya bırakılmasıyla yetinilmeyip aynı zamanda işletme ruhsatı da kiracıya devredildiğinden, sözleşmenin hukuken geçerli bir şekilde feshedilebilmesi için fesih iradesinin bildirilmesinin yanında, ruhsatın da ruhsat sahibine iade edilmesi gerektiğini, ruhsat devir tarihine kadar sözleşme yürürlükte kalacağından rödövans bedelini ödemekle yükümlü olduğunu, gecikmenin sebebi olarak gösterilen 2012/15 sayılı Başbakanlık Genelgesi’nin 15.06.2012 tarihinde yürürlüğe girdiğini, davalı kiracının kusurlu davranışları mevcut olmasaydı bu tarihe kadar devrin gerçekleşebileceğini, kiracının sadece devre hazır olduğunu bildirmekle ve müvekkilini davet etmekle yetindiğini, ancak devrin gerçekleşebilmesi için daha önce yapmış olması gereken iş ve işlemleri yapmadığı için devrin gerçekleşmediğini, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin davalının ihtarı üzerine 01.09.2011 tarihinde değil ruhsat devrinin gerçekleştiği 04.04.2016 tarihinde sona erdiğini, davalı kiracının, ruhsatın devredildiği tarihe kadar rödovans bedellerini ve kendisi tarafından ödenmesi gerekip de müvekkil tarafından ödenmek zorunda kalınan masrafları ödemek zorunda olduğunu, karşı davada yapıldığı ileri sürülen ödemelerin tümünün, ruhsatın devredildiği 04.04.2016 tarihinden önceki döneme ait olduğunu ve bu ödemelerin yapılmasının sözleşme ilişkisi devam ettiği müddetçe zaten kiracının yükümlülüğünde olduğunu ve müvekkilden talep edilemeyeceğini ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; asıl davada rödövans bedeli ile maden ruhsatı devir sürecinde yapılan bir kısım ödemelerin davalı kiracıdan tahsili; karşı davada ise, aynı süreçte kiracı tarafından yapılan ödemelerin kiraya verenden tahsili istemine ilişkindir.

1. 14.05.1995 tarihli rödövans sözleşmesinin (7.1) maddesinde; sözleşmenin belirsiz süreli olduğu, kiracının 01.03.1996 tarihinden itibaren en az 60 günlük bir ihbarda bulunmak suretiyle sözleşmeye her zaman son vermek hakkına sahip olduğu, feshin fiili yürürlük tarihinin 60 gün ihbarı izleyecek ayın ilk günü olacağı, (7.2) maddesinde; sözleşmenin kiracı tarafından feshedilmesi halinde madencilik ruhsatının, masrafı kiracıya ait olmak üzere geri devredileceği düzenlenmiştir.

2. Kiracı tarafından keşide edilen 01.06.2011 tarihli ihtarname ile sözleşmenin sona erdirildiği, (7.1.) maddesine göre 60 günlük ihbar süresinin 01.06.2011 tarihinde başlayacağı, sahanın sözleşmenin (7.2.) maddesine göre devir edileceği, devir işleminin 01.08.2011 tarihinde yapılacağı kiraya verene ihtar edilmiştir. Yine kiracı tarafından keşide edilen 18.11.2011 tarihli ihtarname ile 01.06.2011 tarihli ihtarname ile tanınan 60 günlük sürenin sona erdiği ve buna bağlı olarak sözleşmenin yasal olarak sona erdiğinin, ruhsat sahasının 30 gün içinde devir işlemlerinin tamamlanması aksi halde devir alınmayacağı sabit görülerek sahanın Maden Kanunu’na uygun olarak terk edileceğinin ihtar edildiği görülmüştür.

3. Taraflar arasında devir suretiyle rödavanı sözleşmesi olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu Rödövans sözleşmesi uyarınca işletme ruhsatın kiracıya devredildiği, sözleşmenin sona ermesi ile işletme ruhsatının tekrar kiraya verene devredileceği uyuşmazlık konusu değildir. Kiracı tarafından sözleşme 01.06.2011 tarihli ihtarname ile feshedilmiş olup, sözleşmenin feshi ile birlikte kiracının ruhsatı devir yükümlülüğü doğmuştur. Ruhsatın devrine ilişkin işlemler Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü (MAPEG) nezdinde gerçekleştirilmekte olup ruhsatın devri talebinin mülga Maden İşleri Genel Müdürlüğü (MİGEM) tarafından 2012/15 sayılı Başbakanlık Genelgesi gereği uygun bulunmadığı 06.05.2014 tarihli yazı ile bildiririlerek ruhsatın devir işlemlerinin yapılmadığı, bu karara karşı idari yargıda açılan dava sonucunda işlemin iptaline karar verilmesi ile ruhsatın kiraya verene ancak 05.04.2016 tarihinde devrinin gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

4. Sözleşmeyi fesheden kiracının ruhsatı devretmesi gerekmekte olup, ruhsatın devrinin neden gerçekleşmediği hususu dosya kapsamında açıklığa kavuşturulamamıştır. Taraflar bu süreçte birbirlerilerinin kusurlu olduğunu ileri sürmüş olup, Mahkemece bu hususta somut bir değerlendirme yapılmamıştır. Rödövans sözleşmenin feshi, MİGEM’in ret kararına dayanak 16.06.2012 tarihli 2012/15 sayılı Başbakanlık Genelgesin'den önce gerçekleşmiştir. Kiracı tarafından 08.09.2011 tarihinde MİGEM’e devir için talepte bulunulmuş olup bu başvuru üzerine nasıl bir işlem yapıldığı, devir işleminin neden gerçekleşmediği, tarafların ileri sürdükleri gibi kiracının başvurusunun eksik olup olmadığı veya kiraya verenin işleme katılıp katılmadığı hususları araştırılmamıştır. Bu nedenle Mahkemece, ruhsatın devir edilememesi yönünden tarafların kusur durumunun MİGEM kayıtları ve tüm dosya kapsamı ile taraflar arasındaki ticari yazışmalar da değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1 maddesi uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Asıl ve karşı davaya ilişkin İlk Derece Mahkemesi kararının aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca davacı/karşı davalı yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

28.000,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin karşılıklı alınıp taraflara verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,04.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5398, Karar No: 2011/6410, Tarih: 16.05.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/5398 E.  ,  2011/6410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu taşınmazların kadastro tutanaklarındaki dayanak; 1930 tarih S:14 C:60 S:58 ve 943 tarih S:52 C:114 S:98 numaralı tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren tedavülleriyle birlikte çıkartılarak evrak arasına konulduktan sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 16.05.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5597, Karar No: 2019/3049, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5597 E.  ,  2019/3049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7864, Karar No: 2017/161, Tarih: 11.01.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/7864 E.  ,  2017/161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat, diğer sanıklar haklarında hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün gerekçesine yönelik tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik yapılan incelmede;

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

Sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

Dosya kapsamına göre sanıkların katılan ...’a ait parsele taşkın kullanımının bulunmadığı ve katılanların kullanımını engellediklerine yönelik iddialar yönünden ise sanıkların savunmalarının aksine delil bulunmadığından üzerine atılı suçları işlediğine dair her türlü süpheden uzak kesin, inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi;

Yasaya aykırı, katılanlar vekilinin ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.