muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3774, Karar No: 2011/10360, Tarih: 29.06.2011

Bir davada dayanılan maddi olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini bulmak ve uygulamak HUMK'nın 76. maddesi gereği doğrudan hakimin görevidir. Davacı, yanlış tedavi uygulanması sonucu zarara 2011/3774-10360

Uğradığı iddiası ile eldeki tazminat davasını açmıştır. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır (BK m. 386-390). Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK m. 321/1). O nedenle davacının tedavisini üstlenen hastane ve doktorların meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor ve hastane, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastan ın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri gözönünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmak ve en emin yol seçilmelidir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir ... gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK'nun 394/1. maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise, doktor ve hastane sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya bak ıldığında, davacının bel fıtığı rahatsızlığını gidermek için davalı hastane ve doktora başvurduğu, ameliyat kararı verildiği ve hastaneye yatışının sağlandığı ve bilahare davacıya sol bacağından iğne yapıldığı ve iğne sonucunda davacının sol bacağının uyuştuğu ,sol bacağındaki güçsüzlüğün enjeksiyon nöropatisi ile uyumlu olduğu belirlenmiştir.

Çözümlenmesi gereken husus, davalının üstlendiği tedaviyi yaparken özen borcunu yerine getirip getirmediğidir. 21.06.2010 tarihli Adli Tıp Raporunda, “davacıya 5.10.2007 tarihinde uygulanan ameliyatın endikasyonu olduğu ve ameliyat notu dikkate alındığında yapılan ameliyat tekniğinin tıbben doğru olduğu, sol kalçasına ameliyattan önce enjeksiyon uygulandığı iddiası bulunduğu, keza hasta dosyasında sol taraftaki nörolojik defisitin ameliyat öncesinde de var olduğu bu nedenle oluşan hasarın ameliyata bağlanamayacağı, 2011/3774-10360

muayene notları ve EMG raporları birlikte dikkate alındığında, 5.10.2007 tarihli sol peroneal sinir kaydı bulunduğu, buna mukabit 31.10.2007 tarihli EMG sinden kayıt alınamadığı, oluşan hasarın sinir kökünden değil, siyatik sinirin peroneal dalından kaynaklandığı, bu nedenle kişinin sol bacağındaki güçsüzlüğün enjeksiyon nöropatisi ile uyumlu olduğu, enjeksiyonun yanlış yere yapıldığına dair tıbbı bir belge olmadığı komlikasyon olarak kabul edildiği gerek davalı doktorun gerek davalı hastanenin tıbbi işlemlerinin tıp kurallarına uygun olduğu bildirilmiş ise de, somut olay gereğince alınan Adli Tıp Kurumu raporunun olayı aydınlatmaya yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.Davacıya yapılan iğne neticesinde iğnenin bir komlikasyonu mu yoksa kusurlu bir davranış sonucu olarak mevcut durumun meydana gelip gelmediği hususu tartışılmamıştır.Eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulamaz. O halde, mahkemece yukarıda açıklanan hususlarla ilgili olarak inceleme yapılmak üzere, dosyanın tomar halinde üniversitelerden seçilecek konusunda uzman bilirkişilere teslimi ile taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine açık, ayrıntılı ve gerekçeli rapor tanzim edilmesinin istenmesi, bundan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 18,40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 29.6 .2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3364, Karar No: 2015/1178, Tarih: 04.02.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/3364 E.  ,  2015/1178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

14.02.2007 gün ve 26434 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve iddianamenin düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 9/son maddesindeki "Kurumlarda görev yapan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler, görevleri sırasında suç işlemeleri veya görevleri nedeniyle kendilerine karşı işlenen suçlardan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun uygulanması ve ceza kovuşturması bakımından kamu görevlisi sayılır.” amir hükmü uyarınca, Özel ...Özel Eğitim ve Rehabilitasyon merkezi kurucusu sıfatıyla suça konu sözleşmeyi imzalayan sanığın kurumdaki yetki ve görevi şüpheye yer vermeyecek şekilde tespit edildikten sonra anılan kurumda yönetici ve öğretmen olarak görev yapması halinde hakkında anılan Yasanın 9. maddesinin 5. fıkrasının b bendi gereğince 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun hükümleri uyarınca soruşturma izni alınıp sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34173, Karar No: 2014/26229, Tarih: 11.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/34173 E.  ,  2014/26229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/05/2012

NUMARASI : 2011/116-2012/350

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, resmi tatil ücreti, yıllık izin ücreti, kötüniyet tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan H.. İ.. İnş. Turz. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. ile O.. Taahhüt A.Ş. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, K.. H..'nin yemek hazırlama, dağıtma, toplama işlerinin yapıldığı serviste 01.02.2008 tarihinde işe başladığını, aynı işyerinde 09.02.2011 tarihine kadar farklı alt işverenler nezdinde aralıksız çalıştığını, iş akdini haksızca fesheden alt işverenin 01.01.2011 tarihinden itibaren aynı hastanedeki yemek hazırlama, dağıtma, toplama vb işleri yapan firmanın H.. İnş. Turizm Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. isimli firma olduğunu, iddia ederek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatları ile resmi tatil, yıllık izin ücretli alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti :

Davalı H.. İ.. İnş. Turz. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. ile O.. Taahhüt A.Ş. 01.01.2011 tarihinden itibaren davalı hastanenin yemek işini ihaleyle aldıklarını, diğer davalı O.. A.Ş den işi devralmadıklarını, davacının işyerinden kendi isteğiyle ayrıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı K.. H.. cevap dilekçesinde hastanenin tüzel kişiliği olmadığı için pasif dava ehliyetinin bulunmadığını, davacının işten çıkarılmasında idarenin fonksiyonunun olmadığını, yemek pişirme işinin ihale ile yükleniciye verildiğini ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.

Davalı O.. A.Ş ise son işveren olmadıklarını davacıyı çalıştırdıkları süre kadar sorumlu olduklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, K.. H.. yönünden husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine, diğer davalılar yönünden ise davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar O.. A.Ş ve H.. Ltd şirketleri vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı H.. İ.. İnş. Turz. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin tüm O.. Taahhüt A.Ş.'nin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalılar O.. A.Ş ve H.. Ltd şirketleri vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı H.. İ.. İnş. Turz. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin tüm O.. Taahhüt A.Ş.'nin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda kıdem tazminatı davacının her iki alt işverende çalıştığı toplam çalışma süresi üzerinden hesaplanmış ve bu miktardan davalılardan O.. A.Ş şirketi de diğer davalı H.. Ltd şirketiyle birlikte sorumlu tutulmuştur.

Yukarıda ilke kararımızda da belirtildiği gibi devreden her alt işveren kendi dönemi ve varsa önceki çalışmalar ve devir tarihindeki son ücreti üzerinden sorumlu olduğuna göre kıdem tazmınatı bakımından O.. A.Ş kendi çalıştırdığı dönem ve devir tarihindeki ücreti üzerinden hesaplanacak kıdem tazminatı miktarı kadar sorumludur.

3- Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sadece son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır. İhbar tazminatı, H.. A.Ş de çalıştığı son 9 günlük süreye ilişkin ücret ve yıllık izin ücretinden son işveren H.. İaşe İnş. Turz. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. sorumlu olduğu halde O.. A.Ş nin de bu alacaklardan sorumlu tutulması hatalıdır.

4-İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait bayram ve genel tatil ücretinden O.. A.Ş nin sorumlu tutulması hatalıdır. Genel tatil ücreti O.. A.Ş de çalıştığı süre itibariyle hesaplanmalı ve adı geçen şirket diğer davalı ile birlikte bu miktar kadar bayram ve genel tatil ücretinden sorumlu olmalıdır.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1495, Karar No: 2019/3434, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1495 E.  ,  2019/3434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29, Karar No: 2015/586, Tarih: 12.01.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/29 E.  ,  2015/586 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2014/247701

Hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi istemi üzerine yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 1. İnfaz Hakimliğiyle Zonguldak İnfaz Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine ve Zonguldak İnfaz Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. İnfaz Hakimliğinin 02/08/2013 gün ve 2013/2307 E. 2013/2368 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 12/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7807, Karar No: 2012/12552, Tarih: 12.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/7807 E.  ,  2012/12552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Enerji nakil hattının tesis tarihinden itibaren mevcut olmayan binaların değeri de hesaplanarak irtifak hakkı bedelinin tespitinde esas alınması,

2) Dava konusu taşınmazın geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin %1'ini geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

3) İrtifak hakkının ... adına tescili yerine, yazılı şekilde ... ... adına tesciline karar verilmesi,

4) Kabule göre de; ıslah dilekçesi harçlandırılmadığı halde, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7647, Karar No: 2012/9356, Tarih: 09.04.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/7647 E.  ,  2012/9356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan kiracılığın tespiti isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı ... Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; ... Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren ... 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli ... Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 09.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.