muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4107, Karar No: 2024/8049, Tarih: 24.12.2024

İfade özgürlüğüne yapılan bir müdahale açısından “yasayla öngörülme” ve “meşru amaç” ölçütleri genellikle tartışmaya yol açmamaktadır; ancak, “demokratik bir toplumda 'gerekli' olma” ölçütü için aynı şey söylenemez. AİHM'e göre, “demokratik bir toplumda 'gerekli' olma” koşulu, ifade özgürlüğüne yapılan müdahalenin toplumsal bir ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu koşulları yerine getirip getirmediği konusunda ulusal makamlar belli bir takdir hakkına sahip olmakla beraber ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin konuyla “ilgili ve yeterli” olup olmadığını denetleme yetkisi AİHM'dedir. Bu denetimi yerine getirirken, AİHM'in görevi; ulusal makamların yerini almak değil, fakat söz konusu makamların takdir yetkilerini kullanarak verdikleri kararların AİHS'nin 10. maddesi ile uyum içerisinde olup olmadığını davanın bütün unsurlarını ve ifade özgürlüğüne yapılan müdahalenin olası “caydırıcı etkisi”ni de göz önünde bulundurarak belirlemektir.

Cumhurbaşkanı, Başbakan, bakanlar, milletvekilleri, politikacılar, bürokratlar, diplomatlar, bilim adamları, sanatçılar, sporcular gibi kamuoyu tarafından tanınan kişilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının, toplumda yer alan diğer kişilere oranla daha geniş olmasının, bu kişilerin özel hayatlarına, onur, şeref ve saygınlıklarına ağır ve haksız saldırılarda bulunulabileceği anlamına gelmediği de gerek iç hukukumuzda gerek AİHM kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Buna göre ifadenin muhatabının konumu, ifadeyi kullananlar açısından sınırsız bir ifade özgürlüğü alanı bahşetmez. Bu nedenle demokratik toplumların çoğunda; ifade özgürlüğü kalkanı arkasına gizlenerek, kişileri yalnızca karalamak, aşağılamak, asılsız suçlamalarda bulunmak, kişilerin özel hayatlarına ölçüsüz saldırıda bulunmak gibi ifade özgürlüğü hakkının açıkça kötüye kullanıldığı durumlar, hukuken korunmamaktadır. Bu anlamda; iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici keyfi söz ve beyanlar ile özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı saldırılar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeyi hedefleyen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik olan ifadeler, ifade özgürlüğü kapsamı dışında değerlendirilebilmektedir.

Önemle vurgulamak gerekir ki, yasa dışı yöntemlerle kaydedilen ya da yasal olmayan yollarla ele geçirilen ses ya da görüntü kayıtlarının açığa çıkarılması ve/veya yayılması, tek başına ve her zaman ifade özgürlüğünün kullanılması için öngörülen sorumluluklara uygun davranılmadığını göstermez. Özellikle basının, başkalarının özel hayatlarına saygı gösterme ve itibarlarını koruma gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekir.

Önemle vurgulamak gerekir ki, yasa dışı yöntemlerle kaydedilen ya da yasal olmayan yollarla ele geçirilen ses ya da görüntü kayıtlarının açığa çıkarılması ve/veya yayılması, tek başına ve her zaman ifade özgürlüğünün kullanılması için öngörülen sorumluluklara uygun davranılmadığını göstermez. Özellikle basının, başkalarının özel hayatlarına saygı gösterme ve itibarlarını koruma gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında, sanığın Gündem Kocaeli Gazetesi imtiyaz sahibi ve yazı işleri müdürü olduğu, suç tarihinde katılan ... hakkında "İzmit'te Playboy Selçuk olarak tanınır, babasının imam olduğunu söyleyerek din üzerinden siyaset yapar, eğlence mekanlarının müdavimidir" şeklinde katılanın onur ve saygınlığını rencide edici somut olgu isnadı içeren yazı kaleme aldığı ve katılanın farklı bayanlarla dans ettiği fotoğraf görüntülerini katılanın rızası hilafına gazetenin internet sitesinde yayınladığı olayda görüntü ve seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun unsurları oluştuğundan mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-b maddesi uyarınca bozma kararının içeriği doğrultusunda Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9151, Karar No: 2015/1545, Tarih: 29.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9151 E.  ,  2015/1545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 2-b, 62, 53/6, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, katılanın asli kusurlu olduğuna, sanığın gereken dikkat ve özeni gösterdiğine, kusura ilişkin temyiz itirazının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 29/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18293, Karar No: 2015/20660, Tarih: 27.10.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/18293 E.  ,  2015/20660 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 27.10.2015 Salı günü belirlenen saatte taraflara tebligat yapıldığı halde gelmedikleri görülerek incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü;

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, davacının 10/07/2005-31/03/2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminat ile fazla çalışma ve yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece işveren haklı feshi ispatlayamadığından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, dosya da bulunan sigorta kayıtlarının incelenmesinde davacının davalı şirket nezdinde 31.12.2012 tarihine kadar çalıştığı, bu tarihten sonra davacının dava dışı ... İlaçlama isimli Şirket üzerinden sigortalı gösterildiği ve iş sözleşmesinin dava dışı bu şirket ile çalışırken sona erdiği görülmektedir. Davalı şirket işyerini devrettiğinden kıdem tazminatından kendi dönemindeki son ücretten sorumlu olacağı gibi, fazla çalışma alacağından devir tarihinden sonrası için ve ayrıca feshe bağlı ihbar tazminatı ve yıllık izin alacaklarından ise sorumluluğu olmayacaktır.

Mahkemece son işverenin davalı şirket olup olmadığı ve işyeri devredilmiş ise sorumluluk miktarları belirlenmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7981, Karar No: 2013/19660, Tarih: 05.11.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/7981 E.  ,  2013/19660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sağlık yardımının ve yaşlılık aylığının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaline, kesilen yaşlılık aylığının yeniden bağlanmasına, sağlık yardımından faydalandırılmasına ve borcu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 506 sayılı Yasa kapsamındaki yurt içi çalışmaları ile 3201 sayılı yasaya göre borçlandığı yurt dışı çalışmalarının birlikte değerlendirilmesi sonucu 01.02.2007 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanan davacının, 01.04.2009 tarihinden itibaren SGDP tabi olarak yeniden çalışması nedeniyle yaşlılık aylığının aynı tarihte kesilerek yersiz ödemelerin iadesi istemine yönelik Kurum işleminin iptali ile kesildiği tarihten itibaren yaşlılık aylığının ödenmeye devam edilmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne ilişkin önceki kararının davalı tarafça temyizi üzerine; Dairemizce, davacının 01.04.2009 tarihinden itibaren sosyal güvenlik destek primine tabi olarak yurt içinde çalışmaya başladığı belli bulunmasına göre, yaşlılık aylığının kesilmesi işleminin 5754 sayılı yasanın 79. Maddesi ile değişik 3201 sayıl yasanın 6/B maddesi yasaya uygun bulunduğu,

her ne kadar hüküm tarihinden sonra 19.06.2010 tarihinden itibaren yürürlüğe giren 5997 sayılı yasanın 15. Maddesiyle 3201 sayılı yasanın 6/B maddesinde yeniden değişikliğe gidilerek 3201 sayılı yasadan yararlanılarak aylık bağlananlardan, Türkiye’de sigortalı çalışanlar bakımından 5510 sayılı Yasanın sosyal güvenlik destek primine tabi olarak çalışılmasına yönelik hükümlerinin uygulanacağına dair düzenleme yapılmışsa, bu durum

dava tarihi itibarıyla Kurum işleminin yasaya uygunluğunu ortadan kaldırır nitelikte bulunmadığı, Davacının dava dilekçesinin yeniden aylık bağlanma istemi olarak değerlendirilerek, 5597 sayılı yasanın yürürlüğünü takip eden aybaşından itibaren davalı Kurumca her zaman kesilen aylığı yeniden bağlamasının mümkün bulunduğu belirtilmek suretiyle bozulmasına karar verilmiştir.

dava tarihi itibarıyla Kurum işleminin yasaya uygunluğunu ortadan kaldırır nitelikte bulunmadığı, Davacının dava dilekçesinin yeniden aylık bağlanma istemi olarak değerlendirilerek, 5597 sayılı yasanın yürürlüğünü takip eden aybaşından itibaren davalı Kurumca her zaman kesilen aylığı yeniden bağlamasının mümkün bulunduğu belirtilmek suretiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda Yaşlılık aylığının kesilmesine yönelik Kurum işleminin iptali istemli davanın reddine, 5997 sayılı Yasanın yürürlük tarihi dikkate alınarak 01.07.2010 tarihinden itibaren yeniden aylık bağlanmasının tespitine karar verilmiş ve bu karar süresinde davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece Kurum işleminin iptaline yönelik istemin reddi isabetlidir. Ancak 01.07.2010 tarihinden itibaren kesilen aylığı yeniden bağlanmasına ilişkin hükmün dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren yasal düzenlemeden kaynaklandığı göz ardı edilerek, davalı tarafın yargılama giderlerine ve bu arada avukatlık ücretine mahkûm edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 2. Bendinin tümüyle silinerek yerine;

“2-Davalı Kurum harçtan muaf olduğundan, alınması gereken harçtan, peşin harcın mahsubuyla 5,55-TL ilam harcının davacıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydına,

3-Davacı tarafından yatırılan başvurma ve peşin harç olmak üzere yatırılan toplam 31,20-TL harç gideri ile yargılama nedeniyle davacı tarafça yapılan masrafların üzerinde bırakılmasına,

Davacı tarafça yatırılan gider avansından kullanılmayan bölümü ile davalı tarafça yatırılan gider avansının taraflara iadesine,

4-Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davalı yararına 1.200,00-TL avukatlık ücretinin davacıdan davalıya verilmesine,

Dava tarihinde Kurum işleminin hukuka uygun bulunmasına, davanın kısmen kabulünün dava açıldıktan sonra yapılan yasal değişiklikten kaynaklanmasına göre, davacı yararına avukatlık ücreti verilmesine yer olmadığına,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 05.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7003, Karar No: 2019/6225, Tarih: 18.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/7003 E.  ,  2019/6225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emri iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamı incelendiğinde, dava dışı limited şirketin 2010/4-11 dönem ve aralarına ait prim borçlarının şirket üst düzey yetkilisi olduğundan bahisle davacıya gönderildiği, davacının üst düzey yönetici olmadığını iddia ettiği, 09.03.2010 tarihli ortaklar kurulu kararı ile 3. kişi konumunda olan davacı ve dava dışı başka bir şahıs ile birlikte müdür kadrosunun beş kişiye çıkartıldığı, davacının, şirketin mali ve idari işlerinin sevk ve idaresinden sorumlu mali ve idari işler müdürlüğüne atanmasına karar verildiği, 25.04.2010 tarihinde, mali ve idari işler genel müdür yardımcılığına atandığı, temsil ve ilzam yetkisinin devamına karar verildiği, mahkemece, toplanan deliller ışığında, davacının şirkette üst düzey yönetici olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verildiği anlaşılmış ise de; söz konusu hüküm eksik araştırmaya dayalıdır.

Dava konusu şirkette ortaklığı bulunmayan davacının, üçüncü kişi konumundayken bilgisi dışında ilgili şirkete müdür olarak atandığını, müdür sıfatıyla hiçbir yere imza atmadığını, bu konuda kendisine herhangi bir bildirim yapılmadığını istikrarlı bir şekilde iddia etmesi karşısında, mahkemece bu hususun araştırılması gerekmekte olup, bu kapsamda, söz konusu şirketin ticari defter ve kayıtları incelenmeli, ilgili atamalar konusunda davacıya herhangi bir tebliğ yapılıp yapılmadığı araştırılmalı, davacının atama öncesi ve sonrası şirket ile ilişkisi ayrıntılı olarak tespit edilip elde edilecek sonuca göre karar verilmesi gerekmektedir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin, eksik araştırmaya dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 18.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4326, Karar No: 2012/5721, Tarih: 26.06.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4326 E.  ,  2012/5721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davalılardan ...,..,...,...,...,...,...,...,...,....,....,...,....,....,...,...,... ve ...'e mahkeme kararı tebliğine ilişkin tebligat parçaları dosya içinde bulunmamaktadır. Mahkeme kararı adı geçenlere tebliğ edilmiş ise tebligat parçalarının dosyaya eklenmesi, tebliğ edilmemiş ise mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin adı geçenlere yöntemine uygun şekilde tebliği ile temyiz sürelerinin beklenilmesi,

2- Müdahil Süleyman oğlu ... 'a mahkeme kararı her ne kadar ilanen tebliğ edilmiş ise de; adı geçene bozmadan önceki kararın Tüysüz Köyü/ Osmaniye adresinde oğlu ...imzasına tebliğ edildiği anlaşılmakla, ilanen yapılan tebliğin usulsüz olduğundan ... Yıldırım'a mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin yöntemine uygun şekilde yukarıdaki adresinde tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

3- Davalı Yeliz Mukan adına mahkeme kararı tebliği çarşıda olduğundan söz edilerek gar şefi ... Çoğunnu imzasına tebliğ edilmiş olup Tebligat Kanunu ve yönetmeliği hükümleri gereğince, yapılan tebliğ usulüne uygun bulunmadığından, adı geçene mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin yöntemine uygun şekilde tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

4- Çekişmeli 121 parsel sayılı taşınmazın ifrazına ilişkin tüm belgelerin, ifraz krokisinin ve taşınmazdan ifrazen oluşan tüm parsellerin tapu kayıtları ile tapu kayıtlarının oluşumlarına esas tescil dosyalarının getirtilerek dosyasına konulması,

5- Hükmü temyiz eden davalı ...'a temyiz giderlerini yatırması için çıkartılan 08.01.2010 tarihli muhtıranın 05.02.2010 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmış ise de; adı geçenin temyiz harcını yatırdığına ilişkin harç makbuzu dosya içinde bulunmamaktadır. Davalı Zeliha Ok Acar temyiz harcını yatırmış ise buna ilişkin harç makbuzunun dosya içine konulması, harç yatırılmamış ise HUMK'nun 434/3. maddesi gereğince işlem yapılması, ayrıca dava dosyasının da tarih ve işlem sırasına göre

düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3641, Karar No: 2021/9260, Tarih: 27.05.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/3641 E.  ,  2021/9260 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/12/2017 tarihli ve 2017/99 esas, 2017/78 karar sayılı kararı ile 1 yıl 4 ay hapis cezasına hükümlü ...’in, bu cezasının infazı sırasında, açık ceza infaz kurumuna ayrılma ve denetimli serbestlikten yararlanma talebinin, hakkında ikinci kez tekerrür hükümleri uygulandığından bahisle reddine ilişkin Beşikdüzü T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 26/03/2019 tarihli ve 2019/659 sayılı kararına yönelik şikayetin reddine dair ... İnfaz Hakimliğinin 03/04/2019 tarihli ve 2019/557 esas, 2019/591 karar sayılı kararına karşı hükümlünün açık ceza infaz kurumunda bulunması sebebiyle Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesi kapsamında değerlendirilmeyeceği gerekçesiyle kararın kaldırılmasına ve cezasının Açık Ceza İnfaz Kurumunda yerine getirilmesine ilişkin mercii ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/08/2019 tarihli ve 2019/1270 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesinde yer alan, “(1) Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerden; a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm olanlar, b) Haklarında ikinci defa tekerrür hükümleri uygulananlar, c) Haklarında iyi hâl kararı verilse bile, 5275 sayılı Kanunun 44 üncü maddesinde sayılan eylemlerden dolayı toplam üç kez hücreye koyma cezası alanlar, ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, 6 ncı maddenin ikinci fıkrasının (c) ve (ç) bentleri dışında kalanlar, d) Koşullu salıverilme kararının geri alınması nedeniyle kalan cezası infaz edilmekte olanlar, e) Eğitimevleri hariç kapalı veya açık kurumlardan firar edenler, açık kurumlara ayrılamaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/12/2017 tarihli ve 2017/99 esas, 2017/78 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesi gereğince ikinci kez mükerrir sayılan hükümlünün cezasını açık ceza infaz kurumunda infaz edemeyeceği cihetle, itirazın kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 07/07/2020 gün ve 94660652-105-61-5558-2020-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/08/2019 tarihli ve 2019/1270 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.