muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/393, Karar No: 2022/242, Tarih: 05.04.2022

Olayın öncesine dair herhangi bir bilgiye sahip olmayan suça sürüklenen çocuğun eve geldikten sonra yatak odasından gelen ses üzerine gidip baktığında aniden karşılaştığı durum ile maktulden kaynaklanan ve kendisine yönelen eyleme karşı gece yarısı gerçekleşen davranışların haksız bir eylem olarak kabul edilmesi ve suça sürüklenen çocuğun maktule yönelik gerçekleştirdirdiği eylemi bu haksız fiilin doğurduğu şiddetli elem ve öfkenin etkisi altında işlediğinin kabul edilmesi, dolayısıyla suça sürüklenen çocuğun haksız tahrik hükümlerinden yararlanması gerektiği kabul edilmelidir.Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ..., ... ve ...;"İtiraza konu dosyada Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığının temelini, suça sürüklenen çocuk ... tarafından maktul ...’a yönelik olarak işlenen kasten öldürme suçunda TCK’nın 29. maddesindeki haksız tahrik koşullarının oluşmadığına ilişkin düşüncemiz oluşturmaktadır. İncelenen olayımızın faili olan ..., 15.07.1999 doğumlu olup suç tarihi itibariyle 16 yaşındadır. Suça sürüklenen çocuk ...’in anne ve babası uzun bir süre önce boşanmışlardır. Velayeti babasına verilen suça sürüklenen çocuk ..., babasının işlediği bir suç nedeniyle cezaevine girmesinden sonra bir süre dedesiyle birlikte kalmış, ardından suç tarihi öncesinde ayrı bir evde yalnız başına yaşayan annesi ...’in yanına gelmiş ve onunla birlikte kalmaya başlamıştır. ...’in annesi ..., olaydan yaklaşık 7-8 ay kadar önce (oğlu ...’in yanına gelmesinden önceki tarihlerde) tanıştığı maktul ... ile arkadaşlığını ilerletmiş, nitekim bu arkadaşlık gönül ilişkisine dönüşmüştür. Olay gecesi maktul ... çıkışında ...’in evine gelmiş, onlar burada bulundukları sırada, gece 01.00 sıralarında çalıştığı işyerinden çıkıp annesiyle beraber kaldığı eve gelen ..., evin giriş kapısını çalmasına rağmen bir süre açılmayınca beklemiş, ardından annesi ...’in kapıyı açmasıyla eve girdikten sonra bu gecikmenin nedenini annesine sorduğunda ondan balkonda olduğu için duymadığı yanıtını almıştır. Suça sürüklenen çocuk kapıda beklerken annesi ... tarafından telaşla kendisine yatak odasında saklanması tembih edilen maktule ait telefonun titreşimli şekilde çaldığını işiten suça sürüklenen çocuk ..., durumdan şüphelenerek doğrudan yatak odasına gittiğinde karşılaştığı önceden tanımadığı üstünde atleti bulunan maktulü göğüs ve sırt bölgesinden her biri öldürücü nitelikteki dört bıçak darbesiyle yaralamak suretiyle öldürmüştür. Dosya içeriğine yansıyan olgu ve kanıtlar, özel dairenin haksız tahrik uygulamasına işaret eden bozma kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazında belirtilen hususlar, dosyanın ceza genel kurulunda yapılan görüşmesi sırasında tüm boyutlarıyla ele alınmış ve bu noktada sayın çoğunluğun haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kabulüne esas olmak üzere üç farklı görüş ön plana çıkmıştır. Buna göre maktulün henüz 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenenin annesiyle olan ilişkisinin TCK’nın 29. maddesinde belirtilen şekilde “haksız bir fiil” olarak sayılması gerektiği, maktulün, anne ...’in onay ve rızasına rağmen evdeki varlığının bu duruma rıza göstermeyen suça sürüklenen çocuk yönünden konut dokunulmazlığını ihlal fiilini oluşturduğu, suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK’nın 30/3. maddesi kapsamında ceza sorumluluğunu azaltan nedenlerde kaçınılmaz bir hata olarak kabul edilmesi gerektiği düşünceleriyle haksız tahrikin varlığının kabul edilmesi gerektiği ileri sürülmüştür. Bu görüşler başlıklar halinde değerlendirildiğinde;

1. Maktulün henüz 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenenin annesiyle olan ilişkisinin TCK’nın 29. maddesinde belirtilen şekilde “haksız bir fiil” olarak sayılması gerektiğini belirten görüş:"Namus cinayeti” olgusu, kişilerin değer yargılarının, ahlak anlayışlarının, içinde bulundukları sosyo-kültürel yapının yarattığı manevi baskının bir sonucu olarak ortaya çıkmaktadır. Bu suçları işleyenler kendilerince veya toplum tarafından tasvip edilmeyen veya kınanan davranışları cezalandırma hakkını kendilerinde bulurlar. Oysa adına namus dediğimiz ve "bir toplum içinde ahlak kurallarına ve toplumsal değerlere bağlılık, iffet, doğruluk, dürüstlük" olarak tanımlayabileceğimiz kavram tamamen izafidir, kişilere, mekana ve zamana göre değişkenlik gösterir. Bu durumda, hukuken koruma altına alınmış ve yerleşik yargısal kararlarla da teyit edilen haksız fiiller dışında kasten insan öldürme suçlarında haksız tahrik uygulamasının sınırlarını “namusun korunması, incinen gururun tamiri” gibi gerekçelerle genişletmek kabul edilemez, zira bu yolla kendilerince ahlak yasalarını tatbik etmeyi, ortama nizam vermeyi düşünerek suç işleyecek kişiler cesaretlendirir, eylemlerine haklılık kazandırılır. İnceleme konusu olayda, anne ..., eşinden uzun zaman önce boşanmış, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan, kendi evinde yaşayan bir kadındır. Boşandığı eşiyle evliliğinden olan oğlu suça sürüklenen çocuk ...’in velayeti babasında olmakla birlikte, babasının cezaevine girmesinden bir süre sonra ve olaydan yaklaşık 6 ay kadar önce suça sürüklenen çocuk annesinin yanına gelmiştir. ...’in maktul ... ile olan arkadaşlığı ve yakınlaşmasının ise oğlunun eve gelmesinden önceki bir dönemde başladığı anlaşılmaktadır. ...’in boşanmış bir kadın olarak eski kocasına, bir anne olarak ise oğluna karşı sadakat yükümlülüğü bulunmadığı gibi, suça sürüklenen çocuğun da annesi üzerinde terbiye ve idare hakkı bulunmamaktadır. ...’in kendi anlayışı ve yaşam biçimi çerçevesinde dilediği kişi ya da kişilerle arkadaşlık yapmasına, duygusal ve cinsel birliktelik içine girmesine hukuken hiçbir engel yoktur. Öte yandan bu durumun gerek toplumu oluşturan bireylerin, gerekse yargı yetkisinin kullanılması kapsamında hukuksal değerlendirme yapan hakimlerin öznel görüşleri, aidiyetleri, yetişme tarzları ve değer yargılarına bakılarak ahlak dışı bir eylem olarak nitelendirilmesi de mümkün değildir. Kendi kararlarını verebilecek yaşta olan ve sadakat yükümlülüğü bulunmayan bir kadının salt ilişkileri ve yaşam biçimi üzerinden değerlendirmeye tabi tutularak onun ve ilişki kurduğu kişilerin cezalandırılmasını kabul etmek hukukun genel ilkeleriyle bağdaşmaz. Bu nedenlerle suça sürüklenen çocuk yararına bir “haksız fiil”den de söz edilemez.

2. Maktulün, anne ...’in onay ve rızasına dayalı olarak evde bulunmasının bu duruma rıza göstermeyen suça sürüklenen çocuk yönünden konut dokunulmazlığını ihlal fiilini oluşturduğu görüşü:Konut dokunulmazlığını ihlal suçu; bir kimsenin konutuna, işyerine veya bunların eklentilerine “rızaya aykırı olarak girme” veya “rıza ile girilen yerden çıkmama” fiilleriyle kişi hürriyetine karşı işlenen bir suçtur. Bu suçla kişilerin konutlarında veya işyerlerinde güvenlik duygusunun, sükun ve huzurları ile çalışma özgürlüğünün korunması hedeflenmiştir. Suçun maddi unsurunu failin, hak sahibinin rızası hilafına konuta veya eklentisine girmesi veya girdikten sonra çıkmaması oluşturmaktadır. Rızaya aykırılık, failin hak sahibinin iradesine aykırı hareket ettiğini, hak sahibinin girmeye izin vermediğini ya da bulunmasını istemediğini tasavvur etmesi anlamına gelir. Rızanın olmaması fail açısından psikolojik bir engel olup sarih ya da zımni olması mümkündür. Dolayısıyla hak sahibinin iradesini dış dünyaya gösteren bir takım maddi işaretler bulunabileceği gibi (örneğin bahçe kapısına zil takmak, dış duvara bir tabela asılması) bazı durumlarda o anki hâl ve şartlara göre olayın niteliğinden de anlaşılabilir. Konuta veya eklentiye mağdurun rıza göstermesinin düşünülemeyeceği hareketleri gerçekleştirmek için girilmesi veya rıza ile girildikten sonra çıkılmaması durumunda rızanın varlığından söz edilemez. Ayrıca fail ile mağdur arasındaki önceki ilişkiler de rızanın bulunup bulunmadığını belirlemede yardımcı olacaktır. Öte yandan TCK’nın 116. maddesinin üçüncü fıkrasındaki hükme göre evlilik birliğinde aile bireylerinden ya da konutun veya ... yerinin birden fazla kişi tarafından ortak kullanılması durumunda, bu kişilerden birinin rızası varsa, konut dokunulmazlığının ihlali suçu oluşmaz. Ancak bunun için rıza açıklamasının meşru bir amaca yönelik olması gerekir. Öyleyse meşru bir amaç için gösterilmiş rıza olması kaydıyla evlilik birliğindeki aile üyelerinden her biri tek başına rıza açıklamaya ehildir. Meşru amacın, hukuka aykırı olmaması, diğer hak sahipleri tarafından kabul edilebilir nitelikte olması gerekir. Aile üyelerinin açık veya örtülü bir rızasının olmadığı ya da böyle bir rızanın bulunmayacağının varsayılması gereken hâllerde konut dokunulmazlığı ihlal edilmiş olacaktır.Bu açıklamalar karşısında, somut olayda anne ...’in uzun süredir arkadaşlık yaptığı maktulü kendi istek ve iradesiyle evine davet etmesinde, maktul açısından dosya kapsamından anlaşılabilen kumar, fuhuş vs. gibi “meşru olmayan amaca yönelik bir faaliyet için konutta bulunma” olgusu gerçekleşmediğinden öldürme fiilini işleyen 16 yaşındaki suça sürüklenen çocuk bakımından haksız tahrik koşulları oluşmamıştır.

3. Suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK’nın 30/3. maddesi kapsamında ceza sorumluluğunu azaltan nedenlerde kaçınılmaz bir hata olarak kabul edilmesi gerektiği görüşü:

3. Suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK’nın 30/3. maddesi kapsamında ceza sorumluluğunu azaltan nedenlerde kaçınılmaz bir hata olarak kabul edilmesi gerektiği görüşü:

Ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenlere ait koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği hususunda kaçınılmaz bir hataya düşen kişi hatasından yararlanır. Hukuka uygunluk nedenlerinin (örneğin meşru savunma) maddi şartlarında hata ile kusurluluğu etkileyen hata halleri (örneğin akıl hastalığı) TCK m.30/3 fıkrası kapsamında düzenlenmiştir. Failin bu hükümden yararlanabilmesi için, içerisinde bulunduğu şartlar bakımından hatasının kaçınılmaz olması gerekmektedir. Sözgelimi, babasına sopayla saldırıldığını duyarak olay yerine koşan kişinin, babasının yanında elinde sopa ve üzerinde kan izi bulunan ve babasına yüksek sesle konuşan, ancak kavgada sadece araya girdiği sonradan anlaşılan bir kimseyi saldırgan zannederek bıçaklaması halinde, fail, kaçınılmaz hatası nedeniyle haksız tahrik ceza indirimi hükümlerinden yararlanır. Haksız tahrikin varlığı konusunda kaçınılmaz hataya düşen fail haksız tahrik hükmünden yararlanacaktır. Fakat burada hatanın “kaçınılmaz” olması zorunludur. Buna karşılık, hata kaçınılabilir bir hata ise, yani failin kişisel özellikleri göz önüne alındığında, daha dikkatli ve özenli davranması durumunda hatasından kaçınılabilecekse başka bir anlatımla hata meydana gelmeyecekse artık haksız tahrik hükümlerinden yararlanamayacaktır. Bu bağlamda somut olayda, gece saatlerinde eve geldiğinde annesinin evine rızası dahilinde kabul ettiği erkek arkadaşı maktulle, annesinin kendisinden çekinerek onu sakladığı yatak odasında karşılaşan suça sürüklenen çocuğun, durumu anlamak ve doğru değerlendirmek yerine doğrudan yanındaki bıçakla kendisine yönelik hiçbir fiziki ya da sözlü saldırıda bulunmayan, üzerinde suç konusu oluşturabilecek silah veya diğer bir eşya da bulunmayan maktulü göğsünden ve sırtından her biri öldürücü nitelikte dört bıçak darbesiyle öldürmesinde, suça sürüklenenin içinde bulunduğu koşullara göre hata hükümlerinin uygulanması bakımından kaçınılmazlığın gerçekleşmediği ve bu itibarla suça sürüklenen çocuğun bu hatasından ve dolayısıyla haksız tahrik hükmünün uygulanmasından yararlanamayacağı kabul edilmelidir.

Diğer taraftan annesiyle devam eden arkadaşlık ilişkisi çerçevesinde bir erkeğin evde bulunmasının suça sürüklenen çocuk açısından kabullenilmesi kolay bir durum olmasa da, maktülün ... tarafından oğlundan çekinmesi nedeniyle saklandığı odada suça sürüklenen çocuğa karşı hiçbir haksız davranışı, saldırısı, tehdit veya hakaret fiili bulunmadığının anlaşılması karşısında, doğrudan bıçaklı saldırıya maruz kalarak öldürülmesinde de suça sürüklenen çocuk yararına bir “haksız fiil”den de söz edilemeyecektir.

Yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde, suça sürüklenen çocuğun maktule yönelik işlediği kasten insan öldürme suçunda haksız tahrik koşullarının bulunmadığı ve buna bağlı olarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu görüşünde olmamız nedeniyle sayın çoğunluğun aksi yöndeki düşüncesine iştirak edemiyoruz." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; suça sürüklenen çocuğun maktule yönelik suça konu eyleminde haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının bulunmadığı düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmiş olması nedeniyle; 06.12.2015 tarihinden bugüne cezaevinde bulunduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk ...'in, ilk derece mahkemesince verilen cezanın miktarı da gözetilerek cezasının İNFAZININ DURDURULMASINA ve TAHLİYESİNE, başka bir suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde derhal salıverilmesi için YAZI YAZILMASINA,

3- Dosyanın, itiraza konu edilen Özel Daire bozma ilamının gereğinin yapılması için ... 3. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, suça sürüklenen çocuğun tahliyesi yönünden 24.03.2022 tarihli birinci müzakerede oy birliğiyle, uyuşmazlığın esası bakımından 24.03.2022 tarihli birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 05.04.2022 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2892, Karar No: 2023/6671, Tarih: 20.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/2892 E.  ,  2023/6671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI :2019/1782 Esas, 2022/157 Karar

HÜKÜM :Yeniden hüküm tesis ile davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ :İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI :2016/1300 E., 2019/146 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 19.09.2014 tarihli 139.020,00 TL bedelli fatura karşılığında davalı şirketten 4 adet kum filtresi satın aldığını, filtrelerin ihbar olunan şirket tarafından 2015 yılı Ocak ayında müvekkiline teslim edildiğini, sonrasında üründe sorunlar çıktığını, defalarca yapılan tamir işlemine rağmen üründeki sorunların giderilemediğini, müvekkilinin maddi olarak zarara uğradığını, davalıya bilgi verilmesine rağmen sorunların giderilemediğini, kum filtrelerinin davalı tarafından taahhüt edilen niteliklere sahip olmadığı ve gizli ayıplı olduğu tespit edilerek 05.04.2016 tarihli ihtarname ile davalıya ayıp ihbarında bulunulduğunu, buna rağmen arızaların giderilmemesi üzerine ürünün yenisi ile değiştirilmesi için delil tespiti yaptırıldığını, ürünlerin gizli ayıplı olduğunun tespit edildiğini ileri sürerek sözleşmeden dönme hakkı kullanılarak ürün bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte iadesine, ayıplı mal nedeniyle uğranılan şimdilik 1.000,00 TL zararın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili 31.10.2018 tarihli ıslah dilekçesiyle, dava değerini 173.114,08 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davacı vekili 31.10.2018 tarihli ıslah dilekçesiyle, dava değerini 173.114,08 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ayıp ihbarının süresinde olmadığını, müvekkilinin üretici olmadığını, davacının istediği kum filtrelerinin dava dışı üretici ihbar olunan şirketten alındığını, müvekkilinin ihbar olunan şirketten satın aldığı kum filtrelerini davacıya sattığını, kum filtrelerinin üretici firma tarafından davacının işletmesine getirilerek devreye alındığını, davacının ürünlerin sorunlu olduğunu bildirmesi üzerine, davacının üretici firmaya yönlendirildiğini, üretici firmanın teknik servis göndermesine rağmen sorunların kısa bir süre sonra tekrarlandığını, sonrasında 2 defa daha tekrar servis gönderilmesine rağmen sorunların tekrarladığını, bunun üzerine üretici firmaya 16.03.2016 tarihinde, satılan malın ayıplı olduğu kabul edilerek tamir edilmesi hususunda ihtarname keşide edildiğini, ancak üretici firmanın ayıbı gidermediğini, oluşan zarardan üretici firmanın sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ayıp ihbarının süresinde yapıldığı, davacının 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 227 nci maddesinde yer alan seçimlik haklardan, sözleşmeden dönme ve genel hükümlere göre uğramış olduğu zararlan talep etme hakkının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davacı tarafın sözleşmeden dönmeye yönelik talebinin kabulü ile sözleşme konusu 4 adet filtrenin davalı tarafa iadesi koşulu ile iade edilecek ürün bedeli olarak 117.814,08 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının ayıplı maldan dolayı zararı olarak hesaplanan tuzlu su bedeli 14.500,00 TL, onarım bedeli 11.800,00 TL ve ayıplı ürünlerin çıkarılıp yeni ürünleri yerleştirilmesi sebebiyle hesaplanan 29.000,00 TL olmak üzere toplam 55.300,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin yalnızca dava konusu kum filtrelerinin kağıt üzerinde satışını yaptığını, filtrelerin üretiminin dava dışı şirket tarafından yapılarak doğrudan davacı adresine teslim edildiğini, filtrelerin akvaryuma taşınması ve montajının ise bizzat davacı tarafından yapılarak montaj işlemlerinin hepsinin, dava dışı ihbar olunan şirket tarafından onaylandığını, müvekkilinin, filtrelerin üretim sürecine, nakliyesine ve montajına dahil olmadığını, filtrelerdeki gizli ayıplara sebep olamayacağını, üretici firmanın kontrol yapmasına rağmen tespit edemediği bir ayıptan, malın yalnızca satışını sağlayan müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, davanın kısmi açıldığını, dava konusu alacağa ıslah harcının yatırıldığı tarihten itibaren avans faizi işletilmesi gerektiğini, belirsiz alacak davası olarak kabul edilemeyeceğini, zira davacının davayı açmadan önce zararını tespit ettirerek dava dilekçesinde zararını kalem kalem yazdığını, zarara üretici firmanın neden olduğu kanıtlanmasına rağmen hangi gerekçeyle zararın müvekkiline yüklendiğinin gerekçede açıklanmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ile 6098 sayılı Kanun'un 223 ncü maddesinin ikinci fıkrasında ayıbın niteliğine göre satıcıya ihbar sürelerinin belirtildiği, 6098 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinde satılanın ayıplı olması halinde alıcının seçimlik haklarının, satılanı geri vermeye hazır olduğunu bildirerek sözleşmeden dönme, satılanı alıkoyup ayıp oranında satış bedelinde indirim isteme, aşırı bir masrafı gerektirmediği takdirde masrafları satıcıya ait olmak üzere satılanın ücretsiz onarılmasını isteme, imkan varsa satılanın ayıpsız bir benzeri ile değiştirilmesini isteme olarak belirlendiği, somut olayda, dava konusu kum filtrelerinin davalı tarafından dava dışı üretici şirketten satın alınarak 19.09.2014 tarihli fatura ile KDV dahil 139.020,00 TL bedelle davacıya satışının yapıldığı, kum filtrelerinin 2015 yılı Ocak ayında davacıya teslim edildiği ve montajının yapıldığı, ancak montajdan sonra 2015 yılı Eylül ayından itibaren arızalanarak akvaryuma kum sızdırmaya başladığı, birden fazla olmak üzere onarım yapılmasına rağmen arızaların giderilemediği, yarılmalar nedeniyle su baskınına neden olduğu, davacının mail yazışmalarıyla süresinde ayıpları davalı satıcıya ihbar ettiği, sonrasında da 05.04.2016 tarihli ihtarname ile yine ayıp ihbarında bulunduğu, dolayısıyla ayıp ihbarının süresinde olduğu, bu hususun davalının da kabulünde olduğu, davacı tarafından yaptırılan delil tespiti sonrası düzenlenen bilirkişi raporu ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda ayıbın üretimden kaynaklanan gizli ayıp olduğu, kullanımdan kaynaklanmadığının belirlendiği, ayıplı ürünler nedeniyle davacının 14.500,00 TL+KDV tuzlu su kaybı, 11.800,00 TL+KDV onarım bedeli ve 29.000,00 TL+KDV filtrelerin yerleştirilmesi ve sökülmesi sırasında yıkılarak yeniden yapılması gereken duvara ilişkin bedel olmak üzere toplam 55.300,00 TL KDV hariç zarara uğradığı, davalı satıcının 6098 sayılı Kanun'un 219 uncu maddesi hükmü gereği satılanın ayıplı olması nedeniyle oluşan zararlardan alıcıya karşı sorumlu olduğu, satılandaki ayıbın üretim hatasından kaynaklanmasının davalı satıcının sorumluluğunu ortadan kaldırmadığı, bu nedenle Mahkemece, davacının sözleşmeden dönme seçimlik hakkını kullanması sonucunda ayıplı malın iadesi ile bedeline ve ayıplı ürünler nedeniyle oluşan zararın davalıdan tazminine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak 6098 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca sözleşmeden dönme halinde birlikte ifa kuralı gereği, ayıplı malların davalılara fiilen iadesi tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesinin doğru görülmediği, davanın 1.000,00 TL dava değeri üzerinden kısmi dava olarak açıldığı, 01.11