muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/27362, Karar No: 2013/30213, Tarih: 17.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/27362 E.  ,  2013/30213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/125778

MAHKEMESİ : Adana 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/03/2013

NUMARASI : 2013/76 (E) ve 2013/199 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

04/08/2006 tarihli kaçak elektrik kullanma tespit tutanağı ile sanığın abonesiz ve sayaçsız şekilde 1534 nolu trafonun aydınlatma panosu içerisinden seyyar kablo yardımı ile tutanakta belirtilen güçlerde (televizyon, tost makinesi, semaver ve buzdolabı) kaçak elektrik kullandığının tespit edildiği, tutanakta kaçak kullanım yeri adresinin " arkası Adana Yelken Kulübü içerisindeki parkın içi" şeklinde belirtilerek kaçak elektrik kullanılan yerin açıkça belirtilmediği, sanığın duruşmada alınan savunmasında kaçak elektrik tespit tutanağına konu yerin park içerisinde bulunan tuvalet olduğunu, oğlunun tutanak tarihinde işçi olarak burada çalıştığını ve bu yerin kendisiyle bir ilgisinin olmadığını belirttiği ancak tanık Ö.. K..'nın duruşmada alınan beyanında sanığın parkın içinde umumi tuvalete yakın bir yerde büfe açtığını, bir ay kadar çalıştırdığını sonrasında bu yeri kapattığını, adı geçen tuvaletin de belediye ait olup elektriğinin bulunduğunu belirtmesi karşısında; tutanak mümzileri olan V.. A.. ve E.. U..'ın duruşmaya çağrılıp 04/06/2008 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağının neresi için tutulduğu sorularak ve tutanakta imzası bulunan Y..E.. B.. dinlenilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininin gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 17/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5198, Karar No: 2010/4905, Tarih: 29.09.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/5198 E.  ,  2010/4905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı Özel ... Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi Kontez İnş.Maden Org.Tar.Eğitim ve Turizm Tic.A.Ş. arasındaki davadan dolayı Konya 4. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 03.05.2010 gün ve 407-178 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık kamu zararının tahsili isteminden kaynaklandığından kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 4.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 4.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 29.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28257, Karar No: 2013/8574, Tarih: 25.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/28257 E.  ,  2013/8574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai, haftasonu ve resmi tatil çalışma ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Belen İnşaat Taahhüt ve Turizm Ticaret Limited Şirketi avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalıların Ulaştırma Bakanlığı ve Devlet Demir Yollarının açtığı ihale neticesinde Ankara- İstanbul 2. Etap Hızlı Tren Projesi Kesim 1 ve Kesim 2 yapımı edimini üstlendiğini, davacının bu kapsamda işyeri olan tünellerde çalıştığını, hizmeti süresince her gün sabah 07:00'de işe başladığını, öğlen 30 dakika yemek molası verdiğini, başkaca ara dinlenmesi kullanmadan akşam 19:00'a kadar çalıştığını, 15 günde bir vardiya değiştiğini, gündüzcülerin gece çalışmaya devam ettiklerini, buna göre gündüzcü olanların pazar günü 19:00'da işi bıraktığını, pazartesi günü 19:00'da iş başı yaptıklarını, gece çalışanların ise pazar günü saat 07:00'de işi bırakıp pazartesi günü sabah 07:00'de iş başı yaptıklarını, gece vardiyasında çalışanların da 30 dakika yemek molası dışında ara vermediklerini, yani davacının çalışılan her gün günde 3,5 saat fazla çalışması olduğunu, ayda 26 gün (bazen her gün) çalışma olduğundan davacının aylık en az yaklaşık 91 saat fazla çalışmasının bulunduğunu, dini bayramlardan ramazan bayramında 3 gün, kurban bayramında 4 gün izin kullandıklarını, resmi tatil günlerinde ise çalıştıklarını, ayda 4 gün izin kullanması gerekirken çalıştığı süre içerisinde bu izinlerin 52 gününü kullanamadığını belirterek müvekkilinin fazla mesai, hafta tatili ve resmi tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davacının müvekkili şirketler nezdinde demiryolu inşaatında çalıştığını, bütün alacaklarının banka hesabına yatırıldığını, zaman zaman fazla mesai yaptığını, ne kadar fazla mesai yaptıysa bu miktarı müvekkilinin hesapladığını ve yine davacının banka hesabına yatırdığını, davacının iddia ettiği gibi öğle yemekleri için 30 dakika mola verilmediğini, 1,5 saat yemek arası kullandırıldığını, taleplerin gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yargılama sırasında dinlenen tanık anlatımları, ibraz edilen kayıt ve belgeler değerlendirilerek bilirkişi raporuna göre talepler hüküm altına alınmıştır.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; davacı işçinin fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, yargılama sırasında dinlenen tanık anlatımları, ibraz edilen kayıt ve belgeler değerlendirilerek bilirkişi raporuna göre talepler hüküm altına alınmıştır.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; davacı işçinin fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği Dairemizin istikrarlı bir uygulaması halini almıştır. Dosya içeriğine göre, takdiri deliller arasında yer alan tanık beyanları ile ispatlanan fazla mesai ücreti, hafta tatili ve resmi bayram tatili ücreti alacaklarının kabulü delil durumuna uygun düşmektedir. Ancak hükme dayanak bilirkişi raporunda yapılan % 15 indirim seviyesi yeterli değildir. Yapılan işin niteliği dikkate alınarak, işçinin hasta ve mazeretli olabileceği günler için mahkemece daha yüksek bir oranda indirime gidilmesi uygun olacağından, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.04.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3078, Karar No: 2016/5060, Tarih: 03.05.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/3078 E.  ,  2016/5060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı, .. Köyü çalışma alanında bulunan ve 1966 yılında yapılan kadastro sırasında taşlık ve kayalık olması nedeni ile tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle, 09.03.2010 tarihinde dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı fazla yatırılan temyiz karar harcının temyiz eden davacıya iadesine, 03.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18656, Karar No: 2014/9756, Tarih: 21.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/18656 E.  ,  2014/9756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :Beraat.

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde ... Devlet Hastanesinde apandisit ameliyatı olması nedeniyle serviste yatan mağdur ...’e, doktorunun tespit ettiği tedaviye uygun olarak, serviste görevli hemşire olan sanık tarafından yapılan ağrı kesici enjeksiyon sonrası sol bacakta siyatik sinir paralizisi meydana geldiği, yaralanmanın katılanın duyularından ya da organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde olduğu iddia edilerek açılan kamu davasında, yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekillerinin kusur durumuna, sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21/04/2014 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

Muhalefet Şerhi:

Katılan ...'in 31.07.2007 tarihli soruşturmacıya verdiği "hemşire ...'in o gün serviste üç kişiyle devüştüğü, akşam da 21:40 da oğluna iğneyi vurduğu, iğneyi rast gele 2 sefer soktu çıkardı. 5 dakika sonra ayağı tutmaz oldu." şeklindeki ifadesi, sanık hemşire ... ve birlikte nöbet tuttukları arkadaşı hemşire ...'ın "enjeksiyondan kısa bir süre sonra hasta yakınının oğlunun ayağında uyuşma olduğunu ifade ettiğine" dair beyanları ile Yüksek Sağlık Şurası kararındaki muhalif üyelerin "Hastada ortaya çıkan sol peroneal paralizisi yapılan gluteal enjeksina bağlıdır. Meydana gelen peroneal paralizinin hemşire ... tarafından yapılan gluteal enjeksiyona bağlı olduğu, bu oluşumun komplikasyon olarak kabul edilemeyeceği" yönündeki görüşleri ve sanığın "Enjeksiyon sırasında hasta benimle işbirliği yapmadı ve kendini çok kastı" şeklindeki tevil yollu ifadesi karşısında, enjeksiyonun nereye yapıldığı tespit edilmeden, enjeksiyonun yapıldığı yerde ödem tespiti yapılmadan veya ilacın "Difüzyon" yolu ile sinir içine nüfuz edip toksik etki yaptığı bilimsel olarak ortaya konmadan, ihtimal hesaplarıyla komplikasyon sonucuna varılmasını doğru bulmadığımızdan, dikkatsizlik ve özensizlik sonucu meydana gelen yaralanmanın uygulama kusuru olduğu kanaatiyle beraat hükmünün bozulması ve sanığın cezalandırılması gerektiği düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/3499, Karar No: 2013/9187, Tarih: 13.06.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/3499 E.  ,  2013/9187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

08.11.2007 tarihli haciz tutanağı ile sanığa teslim edilen mahcuzların suç tarihinde mevcut olup olmadığı, teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı araştırılmadan eksik soruşturma sonucu sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20594, Karar No: 2014/15579, Tarih: 03.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/20594 E.  ,  2014/15579 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ...'ün hırsızlık suçundan cezalandırılmasına ilişkin ...Asliye Ceza Mahkemesinin 04.08.2011 tarih ve 2011/418 esas, 2011/840 karar sayılı kararının, sanık ve o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 25.03.2014 gün, 2013/19581, 2014/8115 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.04.2014 gün, 6-2011/384437 sayılı, sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen bozma kararına yönelik, "Pazar yerindeki üzeri branda ile kapalı 11 kasa domates, 4 kasa salatalık ve 1 kasa patlıcanı çalma şeklinde gerçekleşen eylemin TCK.nun 142/1-e kullanımları gereği açıkta bırakılan eşya aleyhine hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu sebeplerle de yerel mahkemenin eylemin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-e maddesi uygulamasının doğru olduğu " şeklindeki itirazı üzerine dosya dairemize gönderilmekle, 05.07.2012 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 Sayılı Yasanın 99.maddesi ile 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308. maddesine eklenen 2. ve 3. fıkralar uyarınca yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçesi gözetilerek, öncelikle açıkta bırakılmış eşyaya yönelik hırsızlık eyleminin hangi hallerde 5237 sayılı TCK.nun 141/1.maddesi kapsamında basit hırsızlık, hangi hallerde ise aynı Yasanın 142/1-e maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacağını ilkesel olarak değerlendirmek gerekmektedir.

TCK.nun 141/1. maddesi, hırsızlık suçunu tanımlayan temel ve torba bir madde olduğundan, eylemin, suçunun nitelikli hallerini düzenleyen diğer madde ve fıkraları kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmemesi veya suçun nitelikli unsurların oluşmaması halinde, ayrıca bir koşul aranmaksızın eylem anılan madde kapsamında basit hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Somut olayımız açısından bu maddenin uygulanma koşullarıyla ilgili bir problem de bulunmamaktadır. Bu nedenle konumuzla ilgili olarak sanığın, pazar yerinde üzeri bırandayla kapatılarak bırakılmış olan sebzeleri çalması biçimindeki eyleminin, TCK.nun 142/1-e maddesinde tanımlanan nitelikli hırsızlık suçunu oluşturup oluşturmadığını irdelemek ve buna göre bir sonuca varmak gerekmektedir.

TCK.nun 142/1-e maddesinde hırsızlık suçunun; adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında işlenmesi nitelikli hal olarak düzenlenmiştir. Fıkra, metinde açıkça yazılmamakla birlikte, "tahsis veya kullanımları gereği" kavramlarını, fıkranın gerekçesinde gösterilen, "Tarlalarda bırakılan tarım

TCK.nun 142/1-e maddesinde hırsızlık suçunun; adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında işlenmesi nitelikli hal olarak düzenlenmiştir. Fıkra, metinde açıkça yazılmamakla birlikte, "tahsis veya kullanımları gereği" kavramlarını, fıkranın gerekçesinde gösterilen, "Tarlalarda bırakılan tarım

araçları, inşaat yerine yığılan malzeme" örnekleriyle birlikte değerlendirdiğimizde, eylemin hırsızlık suçunun bu nitelikli halini oluşturması için; suça konu eşyanın, adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmasının zorunlu olması gerekmektedir. Başka bir ifadeyle TCK.nun 142/1-e maddesi kapsamındaki eşyalar çoğu zaman doğası gereği veya koruma altına alınmasındaki zorluk nedeniyle açıkta bırakılma zorunda kalınan eşyadır. Örneğin, inşaat yerine yığılan tuğla, çimento, demir, inşaat kalıpları, inşaat iskele demirlerine yönelik hırsızlık eylemleri anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturmaktadır. Ancak bu nitelikli hal inşaat devam ettiği sürece sözkonusdur. İnşaat bittiği halde, yukarıda sayılan malzemelerin aynı şekilde, aynı yerden çalınması halinde bu sefer eylem, TCK.nun 142/1-e maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık değil, aynı Yasanın 141/1. maddesi kapsamında basit hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Yine tarım araçlarının tarım mevsiminde tarlada bırakılması halinde, anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu, tarım mevsimi dışında aynı yerde bırakılmış tarım araçlarının çalınmaları halinde, bu kez basit hırzılık suçunu oluşturacaktdır. Halbuki çoğu zaman inşaat bittiği halde bir kısım inşaat malzemeleri (ör. İnşaat kalıpları ve iskele demirleri) veya tarım mevsimi bittiği halde bir kısım tarım aletleri değişik nedenlerle hemen götürülmeyip aynı yerde durmaya devam etmektedir. Bu şekilde açıkta bırakılmış eşyaların çalınması halinde eylem basit hırsızlık suçunu oluşturmaktadır. Çünkü bu eşyaların inşaat bittiği halde açık alanda bırakılmasında veya tarım mevsimi olmadığı halde tarlada bırakılmasında, hem işin doğası gereği hemde yasal anlamda bir zorunluluk yoktur. Bu nedenle TCK.nun 2. maddesindeki "Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi" gözetilerek, anılan Yasanın 142/1-e maddesindeki tanıma dayanılarak yapılan yorumla bu sonuca ulaşılmaktadır. Yerleşik uygulamada bu yöndedir.

Yüksek Ceza Genel Kurulunun 18.12.2012 gün ve 2012/13-1411 - 2012/1852 sayılı kararında da aynı zorunluğa vurgu yapılmıştır. Yuksek Ceza Genel Kurulu anılan kararında;

" "Kullanım gereği" ibaresi ile, eşyanın kullanılması için açıkta bırakılmasının zorunlu olduğu durumları kastedilmekte olup, sözkonusu eşyanın amacına uygun kullanılabilmesi ve kendisinden beklenen fonksiyonu eda edebilmesi için açıkta durmasının gerekli olduğu hallerde bu nitelikli hal uygulanacaktır.

Yüksek Ceza Genel Kurulunun 18.12.2012 gün ve 2012/13-1411 - 2012/1852 sayılı kararında da aynı zorunluğa vurgu yapılmıştır. Yuksek Ceza Genel Kurulu anılan kararında;

" "Kullanım gereği" ibaresi ile, eşyanın kullanılması için açıkta bırakılmasının zorunlu olduğu durumları kastedilmekte olup, sözkonusu eşyanın amacına uygun kullanılabilmesi ve kendisinden beklenen fonksiyonu eda edebilmesi için açıkta durmasının gerekli olduğu hallerde bu nitelikli hal uygulanacaktır.

Doktrindeki yaygın görüşlere göre, suça konu eşyanın genel ve kamuya açık bir yerde bulunmayıp herkesin rahatlıkla girip çıkamayacağı bir yere bırakılması, açıkta bırakılmasının adet gereği veya tahsis ya da kullanımları gereği zorunlu olmaması, sahibi veya zilyedi ya da onlar adına başkasının gözetimi altında olması, toprağa veya zemine bağlanması nedeniyle çalınmasının zorlaştırılması, ebat ve ağırlığı gereği çalınmasının normalin üstünde bir güç ve teknik yardım gerektirmesi durumlarında sözkonusu nitelikli halin uygulanmayacağı kabul edilmekte, elektrik ve telefon direkleri, çeşmeler, elektrik lambaları, demiryollarındaki raylar, tarlalardaki tarım araçları ve toplandıktan sonra bırakılan mahsuller, deniz kıyısında bırakılan kayıklar ve ağlar, trafik işaret ve lambaları, inşaata bırakılan inşaat malzemeleri ve demirler, ......, anıtlara bırakılan çelenkler, yol kenarlarına yığılan taş ve çakıllar, gemilerdeki can yelekleri ve filikalar, binalar üzerindeki paratonerler, sel ve baskınların önlenmesi için yapılmış duvar taşları ve kapaklar, deprem anında acil müdahale için gerekli malzemelerin bulunduğu deprem konteynırları bu nitelikli hal kapsamında bulunan eşyalara örnek olarak gösterilmektedir. (Sulhi Dönmezer, Mala Karşı Cürümler, Beta Yayınevi, 2001, s.388, Osman Yaşar, Hasan Tahsin Gökcan, Mustafa Artuç, Türk Ceza Kanunu, Adalet Yayınevi, 2010, s. 1410; İsmail Malkoç, Yeni Türk Ceza Kanunu, Malkoç Kitapevi, 2005, s.938; " biçiminde doktirindeki görüşlere de yer verilerek; TCK.nun 142/1-e maddesinde tanımlanan suçun oluşması için, madde mettindeki suça konu eşyanın "adet veya tahsis veya kullanımları gereği" açıkta bırakılmış eşya olmasının yanı sıra, bu eşyanın açıkta bırakılmasının bir zorunluktan kaynaklanması gerektiği dile getirilmiş ve verilen örneklerden de açıkça anlaşıldığı gibi, bu bend kapsamındaki eşyaların çoğu zaman doğası gereği açıkta bırakılması gereken nitelikte eşyalar olduğu belirtilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsacılığı somut olayımızla ilgili olarak itiraz yazılarının 5. maddesinde ; "5-Sanık ifadesinde "....Tezgahımda meyve ve sebze satarım.Tezgahım devamlı aynı yerde bulunur ve herhangi bir kilit sistemim yoktur, işim bittiği zaman tezgahımın üstünü branda ile örterek evime giderim." ifadeleri ile C.G.K. ve içerisinde belirtilen öğreti görüşleri ile dikkate alındığında, suç yeri olan pazar yerinde müştekinin bir tezgahının bulunduğu ve suça konu ürünleri bu tezgahta satan müştekinin,sebze ve meyveleri burada sattıktan sonra, ertesi gün tekrar gelmek üzere üzerini bıranda ile kapatığı, bu suretle de suça konu eşyaların kullanım gereği açıkta bırakıldığı anlaşılmaktadır. Diğer bir ifade ile eşyanın amacına uygun kullanılabilmesi ve kendisinden beklenen fonksiyonu eda edebilmesi için açıkta

durmasının gerekli olduğu bir hal sözkonusudur." biçimindeki gerekçeyle eylemin TCK.nun 142/1-e maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ileri sürülmektedir. Yukarıda madde metnine dayanarak gösterdiğimiz gerekçe ve Ceza Genel Kurulunun yukarıda anılan kararı ve bu kararda yer verilen doktirindeki görüşler birlikte değerlendirildiğinde; suça konu eşyaların kullanımı gereği açıkta bırakılmasında yasal anlamda bir zorunluluk olmadığı gibi itirazda ileri sürüldüğü şekilde, "eşyanın amacına uygun kullanılabilmesi ve kendisinden beklenen fonksiyonu eda edebilmesi için açıkta durmasının gerekli olduğu bir hal " de sözkonusu değildir.

Somut olayımızda suça konu sebze veya benzer eşyaların TCK.nun 142/1-e maddesinde ifade edilen "adet veya tahsis" gereği açıkta bırakılan eşyalardan olmadığı ve yerleşik uygulamanın da bu yönde olduğu bilindiğinden ve bu konuda bir itirazda olmadığı gözetilerek, anılan kavramlarla ilgili ayrıca bir gerekçe yazılmamıştır.

Bu nedenlerle Dairemizin 25/03/2014 gün ve 19581-8115 sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları yerinde görülmediğinden, 6352 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı Kanunun 308.maddesinin 3.fıkrası gereğince itiraz konusunda karar verilmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 03/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13829, Karar No: 2013/5279, Tarih: 05.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/13829 E.  ,  2013/5279 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki kamyonetle meskun mahal dışında, geceleyin, karanlık havada, aydınlatma bulunmayan, çift yönlü ve 7 metre genişlikteki düz, görüşün far ışığı altında açık olduğu yolda, mahal hız sınırı üzerinde seyrederek, seyrine göre sağ tarafta kendisiyle aynı yönde yürümekte olan yayalardan birine sağ şeritte ve yolun ortasına yakın yerde çarparak yaralanmasına neden olması şeklinde gerçekleşen olayda, 22.02.2009 tarihli bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere, seyrini aracının teknik özellikleri ile mahal, hava ve yol durumunun gereklerine uydurmayarak tali oranda kusurunun bulunduğu, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik ve yetersiz bilirkişi heyeti raporuna dayanılarak beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.