muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6781, Karar No: 2015/3902, Tarih: 01.07.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/6781 E.  ,  2015/3902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;

Ancak;

1) Katılanın hükümden sonra 14.12.2012 havale tarihli dilekçesi ile şikayetten vazgeçtiğinin anlaşılması karşısında, hakaret suçu yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

2) Hüküm tarihinden sonra dosyaya sunulan sağlık kurulu raporu dikkate alınarak, suç tarihinde işlediği kabul olunan fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaltacak akıl hastalığı olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumundan ya da Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi sağlık kurulundan rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumunun tartışılması gerektiği hususunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01/07/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5933, Karar No: 2007/7299, Tarih: 04.06.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/5933 E.  ,  2007/7299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat istemine ilişkin davada ... Asliye Ticaret ve 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, eski yönetici ile davalı arasında icra kanalıyla ödenmek zorunda kalınan paranın geri alınması istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 19.05.2005 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, ... İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

... İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, ancak eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29376, Karar No: 2013/915, Tarih: 25.01.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/29376 E.  ,  2013/915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, idari ve mali işler koordinatörü olarak çalışmaya başladığını, genel müdür yardımcısı görevine getirildiğini, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının şirketi ilzam ve temsil yetkisi bulunduğunu, sözleşmesinin belirli süreli olduğunu, şirketi zarara uğratması sebebi ile istifa dilekçesi yazdığını, iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının imzaladığı iş sözleşmesinin iki yıl süreli olarak gösterildiği, baştan beri belirsiz süreli olduğu, yönetim kurul kararları ve davacının hukuki statüsü gereği davacının yönetici konumunda olmadığı, belirsiz süreli iş sözleşemsi ile çalıştığı iş güvencesi kapsamında kabul edilerek iş sözleşmesinin gerekçe gösterilmeksizin feshedilmesi gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri her şeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden

yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir. Bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir.

Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken, işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin anılan anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir.

Somut olayda; idari ve mali işler koordinatörü olarak çalışan davacının iş sözleşmesi yönetim kurul kararına istinaden 4857 sayılı Kanun'u 17. maddesi uyarınca feshedilmiştir. Davalı tarafından davacının işveren vekili olduğunun iddia edilmesi üzerine organizasyon şemasının gönderilmesi için dosya geri çevrilmiştir. Dosyaya eklenen organizasyon şemasında davacı, genel müdüre doğrudan bağlı idari ve mali işler koordinatörü olarak gösterilmiştir. Davacı tarafından sunulan organizasyon şemasında ise genel müdür yardımcısına bağlı olarak çalıştığı gösterilmiştir. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle davacının işveren vekil yardımcısı olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gerekir. Bu konuda organizasyon şemaları dikkate alınarak endüstri mühendisi, insan kaynakları uzmanı ve işletme ekonomisti üç kişilik bilirkişi heyetinden, davalı şirketin çalışma biçimi, organizasyon şeması, imza yetkileri, davacıya verilen sorumlulukları ve kime karşı sorumlu olduğu, organizasyon şemalarındaki eşdeğer görevlerde çalışanların durumları ile diğer işyeri kayıtları birlikte incelenerek davacının işveren vekili yardımcısı olup olmadığı, (genel müdüre bağlı olarak çalışıp çalışmadığı) açıklığa kavuşturulmalı, işveren vekil yardımcısı olmadığının tespiti halinde feshin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı dosya kapsamı ile birlikte değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Mahkemece bu yön gözetilmeden eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6249, Karar No: 2013/5177, Tarih: 18.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/6249 E.  ,  2013/5177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02.02.2012 tarih ve 2010/434-2012/43 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin gurbetçi olarak biriktirdiği 33.000 DM'yi yanıltıcı beyanları ile belge karşılığı davalılara verdiğini, davalıların yüksek oranda faiz verecekleri garantisi ile mevzuata aykırı para topladıklarını, SPK mevzuatını ihlal eden yanlış ve yanıltıcı bilgiler verildiğini, ... hükümlerinin ihlal edildiğini, SPK ve diğer kanunlara aykırı olarak hisse senetlerinin izinsiz halka arz edildiğini ileri sürerek şimdilik 7.500 TL'nin davalılardan tahsiline ve geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespitine karar verilmesin italep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca HMK 190. maddesi ve MK 6. maddesi uyarınca öncelikle davacının davalıya verdiğini iddia ettiği paranın davacı tarafça miktar dikkate alınarak yazılı belge ile ispatlanması gerektiği, davacının sunduğu tahsilat makbuzu fotokopisi incelendiğinde tahsil eden olarak ... diye bir ismin yer aldığı ancak hiçbir imzanın bulunmadığı, davacının sunmuş olduğu CD'nin incelenmesinde her zaman herkes tarafından oluşturulabilecek listelerden ibaret olduğu, SPK raporlarının tek başına davacının iddialarını ispata elverişli olmadığı, iddianın tek ispat vasıtası davalı defter kayıtları olduğu, defterlerin incelenmesi amacı ile bilirkişi incelmesinin davacı tarafça istenmediği gerekçesiyle ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,... TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11188, Karar No: 2025/5046, Tarih: 17.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/11188 E.  ,  2025/5046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2877 E., 2020/29 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun, Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmiştir.

II.TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; sanığın söyleminin siyasi eleştiri niteliğinde olduğuna, ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına, suçun unsurlarının oluşmadığına ve resen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Kuşadası 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,17.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8725, Karar No: 2023/2156, Tarih: 14.06.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/8725 E.  ,  2023/2156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara Batı 12.Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.02.2020 tarihli 2019/92 Esas 2020/144 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin ikinci maddesinin (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 24.03.2022 tarihli ve 2020/2017 Esas, 2022/706 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine 5271 sayılı Kanunun 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Ankara Batı 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/92 Esas, 2020/144 Karar sayılı ve 20/02/2020 tarihli kararının kaldırılmasına, duruşma açılarak yapılan yargılama neticesinde sanığın taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 4.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 25.10.2022 havale tarihli ve 2022/101468 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Temyiz Sebepleri

1.Eksik ve hatalı değerlendirme yapıldığına, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğüne, oluşa göre hatalı değerlendirilme yapıldığına,

2.Alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafinin Temyiz Sebepleri

1.Eksik ve hatalı değerlendirme yapıldığına, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğüne, oluşa göre hatalı değerlendirilme yapıldığına,

2.Alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1."katılanlardan ...'ın sevk ve idaresindeki ...plaka sayılı motosikletiyle Ankara ilinden Polatlı ilçesi istikametine seyir halindeyken Yaşamkent Kavşağına 50 metre kala motosikletin sol ön kısmı ile sol şeritte aynı istikamette seyreden sanığın ani bir şekilde sağ şeride geçmesi neticesinde katılana ait aracın sağ arka far kısmına çarması sonucu kaza meydana geldiği, katılanların aldırılan doktor raporlarında yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğunun belirtildiği iddiasıyla sanığın taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan cezalandırılması talebiyle mahkememize kamu davası açılmış ise de, sanık üzerine atılı suçlamayı kabul etmeyerek evine giderken motosikletin aracının sağ arka tarafından hızlı bir şekilde gelerek vurduğunu beyan ettiği, dosya kapsamına uygun görülen Ankara Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığı'nın kusur durumuna ilişkin raporunda da belirtildiği üzere, kazanın sanığın beyan ettiği şekilde meydana geldiğinin kabulü halinde sanığın kusursuz olduğunun kabulünün gerekeceği, suça konu kazanın ne şekilde gerçekleştiğine ilişkin sanık ve katılanların beyanları dışında başkaca tanık beyanı veya kamera kaydı gibi bir delilin bulunmadığı, bu halde şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince suça konu kazanın sanığın beyanında belirttiği şekilde meydana geldiği kabul edilerek müsnet suçtan sanığın beraatine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." şeklindedir.

2.... ve ...'un basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıklarına dair doktor raporları dosya içerisindedir.

3.Kaza tespit tutanağında, 08.09.2018 tarihinde 15.40 sıralarında meskun mahal dışında, gündüz vakti, açık havada, sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki motosikletiyle Ankara ilinden Polatlı ilçesine istikametine sağ seyir halindeyken Yaşamkent Kavşağına 50 metre kala mevkiisine geldiği esnada motosikletinin sol ön kısmı ile sol şeritte aynı istikamette seyreden sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki aracın ani bir şekilde sağ şeride geçmesi neticesinde, sanığın aracının sağ arka far kısmına çarpması sonucu kazanın meydana geldiği, kazanın oluşunda ...'ın şerit izleme ve değiştirme kurallarına uymadığı belirtilmiştir.

4.Ankara Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen 12.07.2019 tarihli raporda, kaza fotoğrafları olmadan yapılan inceleme neticesinde kusur dağılımı tarafların beyanlarına göre iki ihtimalli olarak düzenlenmiş olup ;

"I-Kazanın motosiklet sürücüsünün beyan ettiği şekilde meydana geldiğinin kabulü halinde;