muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/42902, Karar No: 2016/2024, Tarih: 28.01.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/42902 E.  ,  2016/2024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde temyiz eden davacı vekili avukat .... ile davalı ... vekili avukat ...'ın gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ailesinden dolayı yatkınlığı bulunması endişesi ile tıbbi kontrol açısından davalılara müracaat ettiğini ve 13.7.2010 tarihinde, davalı merkezde davalı doktor nezdinde mamografi ve ultrason kontrölü yaptırdığını , davalının küçük fibrokistler nedeni ile 6 ayda bir kontrol önerdiğini, ekim 2011 tarihinde bel rahatsızlığı nedeni ile yapılan kan tahlillerinde sedimantasyon ve crp oranlarının yüksekliği nedeni ile ramatolog doktor tarafından vücutta kanser oluşumu bulunabileceğinin belirtilmesi üzerine davalıya müracaat ettiğini, bu kontrolde ve akabindeki kontrollerde bir sorun bulunmadığının bildirildiğini ancak eylül 2012 tarihinde göğsündeki sertlik nedeni ile dava dışı hastaneye müracaatında 3 evre kanser teşhis edilerek tedaviye alındığını sıkıntılı bir süreç yaşadığını ve halen de tedavinin devam ettiğini ileri sürerek, davalıların kusuru nedeni ile yaşadığı sağlık sorunları nedeniyle 25.000 TL maddi, 100.000 TL manevi tazminatın faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirkete ait hastanede, diğer davalı doktor tarafından 13.7.2010 tarihindeki müracaatında 6 aylık peryotlarla kontrol önerildiğini, 2011 yılında bel ağrısı şikayeti ile yapılan tahlillerinin kanser şüphesi göstermesi nedeni ile tekrar müracaat ettiğini ancak sorun bulunmadığının bildirildiğini, akabindeki kontrollerinde de sorun bulunmadığının bildirildiğini ancak başka bir merkezde yapılan muayenesinde kanser teşhisinin konularak her iki göğsünden de ameliyat edildiğini ve sıkıntılı günler yaşadığını bildirerek davalıların işini gerektiği gibi dikkat ve özenle yapmaması sonucu uğradığı zararın tahsili için eldeki davayı açmıştır. Cumhuriyet Savcılığı soruşturma dosyasında alınan 28.2.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu raporunda; kişide saptanan tipteki meme kanserlerinin hızla büyüme gösterdiğinin tıbben bilindiği cihetle tesbit edilen meme kanserinin kişinin davalı tarafça yapılan muayene ve takiplerden sonra gelişmiş olabileceği ilgili doktoruna atfı kabil tıbbi ihmal ve kusur izafe edilmeyeceği belirlenmiş, mahkemece bu rapor esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın esası, vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506)

Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur.Mesleki iş gören Vekil özenle davranma zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafifte olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1(TBK 510) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa; mahkemece Adli Tıp Kurumu raporu esas alınarak hüküm verilmiş ise de, davacının özellikle tahlil sonuçlarından ve kitle emaresinden sonra tekrar mamografi ya da biyopsi gibi yöntemlerin uygulanıp uygulanmaması açısından davalı doktorun teşhis ve tedavi anlamında yeterli özen ve dikkati gösterip göstermediği hususlarında yeterli açıklamayı içermemektedir. Bu nedenle mahkemece, üniversitelerin tıp fakültelerinde görevli konusunda uzman öğretim görevlilerinden oluşturulacak bilirkişi heyetinden taraf ve yargı denetimine açık rapor aldırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alınan temyiz harcın istek halinde iadesine, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23600, Karar No: 2013/24839, Tarih: 02.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/23600 E.  ,  2013/24839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 24.09.1997 tarihinde ... Hastanesinde göz hastalıkları uzmanı olarak çalışmaya başladığını, ancak diğer davalı alt işverenin yanında çalışıyor gösterildiğini, Temmuz 2008 sonunda da ücretleri ödenmediğinden işten ayrıldığını, aylık ücretinin 6.500 TL kararlaştırıldığını, 12.01.2008 tarihinden itibaren çalışma süresinde artış olduğunu, buna karşılık bu tarihten itibaren ücretinin 8.000 TL olarak kararlaştırıldığını, ilk başta düzenli ödeme yapan işverenin 2008’den itibaren hak edilen ücretleri ya eksik ödediğini veya hiç ödemediğini, müvekkilinin toplam 27.500 TL ücret alacağı bulunduğunu iddia ederek şimdilik 3.000 TL ücret alacağının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacının 24.09.2007 tarihinde Göz Hastalıkları Uzmanı olarak yarı zamanlı olarak göreve başladığını, ancak 29.07.2008 tarihli dilekçesi ile 01.08.2008 itibariyle ayrıldığını, fesih beyanında ücret ödenmemesinin söz konusu edilmediğini, davacının halen muvazzaf subay tabip olarak görev yaptığını, davalı işyerinde kısmi zamanlı olarak Göz Kliniğinde göz hastalıkları uzmanı olarak görev yaptığını, 31.05.2007 tarihli Göz Kliniği Hizmet Sözleşmesi ile diğer davalı şirkete müvekkili bünyesinde kurulan göz kliniğinin işletilmesinin devredildiğini, sözleşmenin 6 maddesi gereği davacının ücret ödemelerinden diğer davalının sorumlu olduğunu, davacının iddia ettiği ücret alacakları konusunda müvekkilinin herhangi bir sorumluluğunun olmadığını, ... Hastanesinin göz kliniğinin işletmesini diğer davalıya 31.05.2007 itibariyle devrettiğini, halen devlet memuru olarak görev yapan davacıya ödenmesi gerekli ücret ve hak ediş tutarlarının diğer davalının ödemesi gerektiğini, davacının tüm yasal haklarının diğer davalı şirketçe ödendiğini, herhangi bir alacağının söz konusu olmadığını savunmuştur.Davalı Beyaz Kartal vekili, davacıya müvekkilince ödenmesi kararlaştırılan aylık ücretin 4.000 TL olduğunu, Ocak-Temmuz 2008 arası hak edilen ücret toplamının 28.000 TL olduğunu, bu süre içinde davacıya ödenen bedeller toplamının ise 28.500 TL olduğunu, 500 TL fazla ödeme olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne 27.500 TL ücret alacağının 3.000 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile kalanın ıslah tarihi olan 29/12/2010’dan itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsil olarak alınmasına davacıya verilmesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin aylık ücretinin 6.500 TL olarak kararlaştırıldığını, 12.01.2008 tarihinden itibaren çalışma süresinde artış olduğunu ve bu tarihten itibaren ücretinin 8.000 TL olarak kararlaştırıldığını, başlangıçta ücretlerinin düzenli olarak yattığını, 2008’den itibaren Ocak 2008’de 1.500 TL, Şubat 2008’de 2.000 TL, Mart 2008’de 2.000 TL, Nisan 2008’de 4.000 TL, Mayıs 2008’de 4.000 TL, Haziran 2008’de 8.000 TL ve Temmuz 2008 ayında 6.000 TL olmak üzere hak ettiği ücretlerinin ya eksik ödendiğini ya da hiç ödenmediğini, davacının toplam 27.500 TL ücret alacağı bulunduğunu iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 3.000 TL’nin yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Dosyada bulunan Dekont-EFT Gelen yazılı ... Şubesi çıktılarında 16.06.2008 tarihinde 4.000 TL, 14.05.2008 tarihinde 6.000 TL, 17.04.2008 tarihinde 6.000 TL, 11.03.2008 tarihinde 6.000 TL, 11.02.2008 tarihinde 5.500 TL ve 11.01.2008 tarihinde 6.000 TL ödeme gözükmektedir.Dava konusu dönemde davacının alabileceği ücret tutarı 56.000 TL olup, dosyada bulunan dekontlara göre davacıya 33.500,00 TL ödeme yapıldığı görülmektedir. İlgili bankadan bu ödemelerin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı araştırılarak bakiye alacağın 22.500,00 TL olabileceği düşünülmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5482, Karar No: 2013/10018, Tarih: 20.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/5482 E.  ,  2013/10018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

... İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının g bendinde "derelerin her iki tarafında, kadastral sınırlarından itibaren 100 metre yapı yaklaşma mesafesi bırakılır" hükmü yer almakta iken, 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı genel kurul kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında temizlik, bakım ve onarımlarının yapılması maksadı ile imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ve dere işletme bandları idarece kamulaştırılır" hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değiştirilmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp, imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı ... Genel Müdürlüğünden ve imar planını yapan belediyelerden sorulmasından sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3971, Karar No: 2016/13379, Tarih: 06.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/3971 E.  ,  2016/13379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili davacı işçinin fazla çalışma yapmasına, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatillerde çalışmasına rağmen karşılığı olan ücretlerin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı özetle; davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içerisinde davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6’ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120’nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14’üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır.

Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 599’uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde miras bırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 599’uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde miras bırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. ................... kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD. 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6’ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde ........................... tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6’ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde ........................... tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14’üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6’ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz.

O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6’ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davacının iş akdinin nasıl feshedildiğine dair hiçbir açıklamanın bulunmadığı, davalının da iş akdinin feshedilmediğini savunduğu, dosyaya yansımış herhangi bir fesih bildiriminin de olmadığı, bu duruma göre iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından sona erdirilmeyip, 16.07.2012 tarihinde işyeri adresini ................. Belediyesi olarak gösteren 1074827 işyeri sicil numaralı ...............' a ait işyerinde dava dışı ..................Belediyesi'nde sigortalı olarak çalışmaya devam ettiği, işyeri devri olup, ortada feshin olmadığı anlaşılmakla davacının feshe bağlı alacaklardan olan kıdem tazminatını talep edemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

3- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.