muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17599, Karar No: 2013/16218, Tarih: 21.11.2013

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 21.11.2013 gününde üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı davacının yolcusu olduğu aracın trafik sigortacısıdır.

Mahkemece kaza yerinin Edirne İli olduğu, davalı ... şirketinin merkezinin İstanbul Kadıköy İlçesinde bulunduğu, trafik sigorta poliçesinin Çanakkale İlinde tanzim edildiği, yetkili mahkemenin davalının ticari merkezinin bulunduğu yer Kadıköy Asliye Ticaret Mahkemesi olduğu gerekçesi ile dava dilekçesinin yetkisizlik nedeni ile reddine karar verilmiştir.

T.C. Anayasasının 142 maddesinde "Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usullerinin kanunla düzenleneceği"

2918 Sayılı Karayolları Trafik Yasası'nın 110/2 maddesinde "motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davaların, sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentenin bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabileceği",

6100 Sayılı HMK 16 maddesinde de "haksız fiilden doğan davalarda haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesinin de yetkili" bulunduğu öngörülmüştür.

T.C. Anayasasının 142 maddesi hükmünden de açıkça anlaşıldığı üzere mahkemelerin görev ve yetkileri ancak kanunla düzenlenebilmektedir. İdari bir kararla mahkemelerin yetki ve görevlerinin tayini mümkün olmadığı gibi yargı kararları ile de yasa ile açıkça yetki verilmeyen bir mahkemenin yorum yolu ile yetkili kılınması da mümkün bulunmamaktadır.

2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK 16 (mülga HUMK 21) maddesine paralel olarak 110/2 maddesi hükmünü getirmiş olup prensip olarak motorlu araç kazalarından kaynaklanan davalara uygulanır. Dolayısıyla işletene (KTK 85), motorlu araçlarla ilgili mesleki faaliyette bulunana (KTK 104) yarış düzenleyicilere (KTK 105) aracı çalan ya da gasp edenlere (KTK 107), sigortacıya (KTK 97) ve işletenle birlikte müteselsil sorumlu olan kişilere (KTK 88) mesela araç sürücüsüne karşı açılacak tüm davalar bu madde kapsamına girmektedir. Şu durum karşısında madde kapsamı dışındaki yerlerden birinde bir dava açıldığı ve yetki yönünden karşı konulduğu takdirde istenilen ve madde kapsamında yer alan mahkemelerden birine dosya gönderilmek üzere yetkisizlik nedeni ile dava dilekçesi red edilmelidir (Y4HD., 27.4.1989 gün 1037/4037 sayılı kararı, Karahasan-Tazminat Davaları S.367-369, Nomer, 2918 Sayılı KTK'ya göre motorlu araç işleteninin hukuki sorumluluğu İBD 1992 S.1-3 S.86, Havutçu-Gökyayla, uygulamada 2918 sayılı KTK'ya göre hukuki sorumluluk).

TTK 1301. maddesine dayanılarak açılacak sigorta rücu davalarında ise KTK 110/2 maddesinde öngörülen yetki kuralının uygulanması mümkün değildir. Bu tür uyuşmazlıklarda ise yetki itirazının HMK'da düzenlenen yetki kurallarına göre çözümlenmesi gerekir (YHGK., 26.5.1990 gün 319/464 sayılı kararı, Işık Ulaş Sigorta Hukuku S.468).

KTK 110/2 maddesindeki kural sigortacının sorumluluğunun söz konusu olduğu durumlar için öngörülmüş olup bu kural davacı yararına getirilmiştir. Davalı olan sigorta şirketine bu kuraldan yararlanması mümkün değildir (Çetin Aşçıoğlu-Trafik Kazalarından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları S.394, Işıl Ulaş Uygulamalı Zarar Sigortalar Hukuku S.1052-1053). Somut uyuşmazlıkta; davacı davalıya zorunlu mali sorumluluk poliçesi ile sigortalı araçta yolcu olarak bulunduğu sırada meydana gelen trafik kazasında yaralandığı, kazanın Edirne İlinde meydana geldiği, davalı ...Ş.'nin süresinde yetki itirazında bulunarak yetkili mahkemenin Kadıköy Asliye Ticaret Mahkemesi olarak bildirdiği, mahkemenin yetki itirazı doğrultusunda yetkisizlik kararı verdiği anlaşılmıştır.

Kararı davacı ... vekili temyiz etmiş, sayın çoğunluğun görüşü doğrultusunda karar davanın sigortacının bir acenteden daha yetkili organı olan Anadolu Bölge Müdürlüğünün bulunduğu Ankara'da açtığı gözetilerek yetki itirazının reddi ile işin esasına girilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Mevcut olayda haksız fiil Edirne İlinde gerçekleşmiştir. Davalı ...Ş.'nin ticari merkezi Kakıköy/İstanbul adresinde bulunmaktadır. Trafik poliçesini yapan davalı sigortanın acentası ise Çanakkale İlinde bulunmaktadır. Davacı ise Edirne'de oturmaktadır. Ancak dava, davalının Ankara İlinde "Bölge Müdürlüğü" bulunduğundan burada açılmıştır.

Dava tarihinde taraflardan hiç kimse Ankara İlinde ikamet etmemektedir. Ayrıca 2918 Sayılı yasanın 110/II. maddesinde belirlenen davalının şirket merkezi-şube-acentasıda Ankara'da olmayıp kazada Edirne'de meydana gelmiştir. Sırf Bölge Müdürlüğünün Ankara'da olması açılan davanın Ankara'da görülmesini gerektirmez. Ancak Bölge Müdürlüğü "Şube" olarak aynı yerde tescilli ise yetkili olduğu düşünülebilir.

Bu nedenlerle açılan davada davalının süresinde yapmış olduğu yetki itirazının yerinde bulunduğu verilen kararın onanması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/19025, Karar No: 2015/681, Tarih: 20.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/19025 E.  ,  2015/681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada.... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/02/2014 tarih ve 2013/179-2014/120 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakim...... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ile dava dışı .... isimli şahsın, müvekkiline düzenleme tarihli 26/01/2006 olan 25.000,00 TL bedelli bir adet senet verdiğini, senette kefil kısmında davalının ismi yazılı olmasına karşın, gerçekte gerek davalı ve gerekse...'un ikisinin de asıl borçlu sıfatıyla sorumlu olduğunu, senet bedeli ödenmeyince icra takibi başlatılmış ise de, dava dışı....'un takibe itiraz etmediğini, davalının ise senetteki vade tarihlerinin yazı ile rakam olarak farklı yazılması nedeni ile şikayet yoluna gitmesi üzerine icra mahkemesi kararı ile icra takibinin davalı yönünden iptaline karar verildiğini, davalının müvekkiline 25.000 TL borcu bulunduğunu belirterek şimdilik 10.000 TL alacağın 08/11/2006 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıya borcu olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ile davalı arasında düzenlenen 26/01/2006 tarihli protokolde; davacı şirkete ait köfte salonunun işletme hakkının davalıya devredildiği, karşılığında 25.000 TL teminat senedi alındığı, bu miktarın 31/08/2006 gününe kadar ödeneceği, ödenmediği taktirde kalan yekünün 31/12/2006 tarihine kadar davalı tarafından ödeneceği ile diğer hususların kararlaştırıldığı, söz konusu protokolün taraflarca inkâr edilmediği, 08/10/2006 vade tarihli 25.000 TL bedelli bononun alacaklısının davacı, borçlusunun ..., kefilinin ise davalı olduğu, dava dışı ...ile davalının işyerini birlikte açtıkları,.....'un maddi imkanı olmadığı için davalının, işyeri için gereken tüm ödemeleri ve sair mali işleri bizzat takip ettiği ve sermaye sahibi olduğu, lokantanın bir süre sonra zarar ederek kapatıldığı, davacının alacağını talep edebileceği, 25.000 TL nin davacıya ödendiğine dair davalı tarafça delil sunulamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 25.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, bonoya dayalı olarak alacak istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda yazılı gerekçeler ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, dava konusu senedin (bono) 26.01.2006 tarihli protokole istinaden teminat senedi olarak davacıya verildiği mahkemece kabul edilmiştir. Yine, teminat senedinin protokol kapsamında işletmenin devri karşılığı olarak 25.000 TL bedel için verildiği, ancak protokolde 25.000 TL'nin, günlük.... cihazı tutarlarından 31.08.2006 tarihine kadar ödeneceği, ödenemediği taktirde kalan miktarın 31.12.2006 tarihine kadar davalı tarafından ödeneceği kararlaştırılmış olup, protokol uyarınca 25.000 TL devir bedelinin belirlenen ödeme planı kapsamında ödenememesi halinde teminat senedindeki alacağın muaccel olacağı anlaşılmaktadır. Bu durumda, protokol kapsamında ödemelerin yapıldığı, teminat senedinin bedelsiz kaldığını ispat yükü davalı tarafa ait olup, mahkemece davalıdan 25.000 TL devir bedelini davacıya ödeyip ödemediği, ne miktarda ödemede bulunduğu sorulmak, bu hususta davalı delilleri toplanmak ve davalı davacı tarafın ticari defterlerine dayandığına göre davacı ticari defter ve kayıtlarına göre protokol kapsamında ne miktar ödeme yapıldığı belirlenmek, davacının da kabul ettiği ödeme miktarı varsa bu husus davacıdan sorulmak suretiyle teminat senedinin kısmen veya tamamen muaccel olup olmadığı tespit edilerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 20.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22406, Karar No: 2013/14105, Tarih: 25.09.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/22406 E.  ,  2013/14105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.

Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Katılanın, oğlu Murat Akça’yı 2006-2007 eğitim ve öğretim yılında sanık ...'a ait Özel ... Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezine kaydını yaptırdığı, oğlunun haftada bir ya da iki gün bu eğitim merkezine gittiği, bunun karşılığında eğitim merkezine kırk dakikalık seans başı ücret ödendiği, bu ücretin eğitim merkezi yetkililerince fatura edilerek İl Milli Eğitim Müdürlüğüne gönderildiği, İl Milli Eğitim Müdürlüğü’nün de adı geçen eğitim merkezine ödeme yaptığı, ancak katılanın oğlunun 2007 yılı Mayıs ayının son haftası ve 2007 yılı Haziran ayında Özel ... Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezine gitmediği, bu kurumdan alınarak Özel İlk Değişim Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezine kaydının yaptırıldığı, buna rağmen kurum yetkililerinin belirtilen dönemlerde oğlunu eğitim merkezine devam etmiş gibi gösterip katılanın imzasını taklit ederek fatura düzenledikleri, bu faturayı İl Milli Eğitim Müdürlüğüne gönderdikleri ve böylece haksız yere para aldıklarının iddia edildiği somut olayda; katılanın rızası ile eğitim planında bulunan veli imzası kısmına sanık ... tarafından imza atıldığı, tanık beyanlarından katılanın oğlunun 13.06.2007 tarihine kadar sanık ...'a ait eğitim kurumuna devam ettiği ve düzenlenen faturanında bu döneme ait olduğu anlaşılmakla sanıkların atılı suçları işlemediklerine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,yerinde görülmeyen katılanın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 25.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2276, Karar No: 2025/855, Tarih: 13.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2276 E.  ,  2025/855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1970 Esas, 2024/117 Karar

DAVALILAR : 1.... vekili Avukat ...

2.... (TÜRKPATENT) vekili Avukat ...

SAYISI : 2019/96 E., 2020/138 K.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin “bi dünya” esas unsurlu 29. sınıfta tescilli seri markalarının bulunduğunu, ayrıca tatil portalları , ve yalnızca yurt dışına hizmet sunan ile online alışveriş portalı www.bidunyamarka.com.tr'nin sahibi olduğunu, davalının 2017/111036 sayılı “bi dünya kavanoz” ibareli marka başvurusunun yayımına yaptıkları itirazın kısmen kabul edildiğini, 29. sınıf için tescilin devamına karar verildiğini, bu karara karşı yaptıkları itirazın reddedildiğini, dava konusu marka ile müvekkiline ait markaların aynı/ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, markalar arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6/1 hükmü gereğince tescil engeli bulunduğunu, müvekkiline ait “Bİ DÜNYA” markasının tanınmış olduğunu, davalının kötüniyetle marka tescil başvurusu gerçekleştirdiğini ileri sürerek YİDK kararının iptaline ve markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde, “bi dünya” sözcüğünün “çok fazla” anlamına geldiğini, kendisinden sonra gelen sözcüğü niteleyen bir sıfat olduğunu, düşük düzeyde ayırt ediciliği haiz “bi dünya” ibareli davacı markaları ile davaya konu “bi dünya kavanoz + şekil” ibaresinin karıştırılmayacağını, “bi dünya” ibaresinin zayıf niteliği sebebiyle farklı kelime veya eklerle birlikte kullanım halinde genel izlenimin kolaylıkla farklılaşabildiğini, başvuru konusu marka davacı markalarının benzeri olmadığından, tanınmışlık iddiasının huzurdaki davayı etkilemeyeceğini, davacının tanınmışlık iddiaları ile ilgili yeterli delil sunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şahıs tarafından davaya cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı şahıs tarafından davaya cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu 2017/111036 numaralı marka ile davacının 2016/19137 tescil numaralı “bidünya” ibareli markası arasında işaret benzerliği bulunduğu, buna ek olarak işaret benzerliği içeren davacı markasının kapsamındaki “sınıf kodu 43: Yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri” ile dava konusu markanın kapsamındaki (tesciline cevaz verilen) “sınıf kodu 29: Zeytin, zeytin ezmeleri. Hayvansal kaynaklı sütler; bitkisel kaynaklı sütler; süt ürünleri (tereyağı dahil). Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar. Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin.” malları arasında birbirleriyle olan bağlantıları nedeniyle benzerlik ilişkisi ve karıştırılma ihtimali bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı Kurum vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş, hüküm davalı Kurum vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 13.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32704, Karar No: 2019/412, Tarih: 16.01.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/32704 E.  ,  2019/412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık ...'ın tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2-Silahla tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri yerinde bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-Sanığın savunmasında, mağdur ...'in, babasını yaraladığını, mağdurların evine taş attıklarını, babasına ait traktörün farlarının kırıldığını belirtmesi ve bu hususların babası... ve eşi ... tarafından da doğrulanması, kolluk tarafından tanzim edilen 23/10/2010 tarihli olay yeri tespit tutanağında sanığın yaşadığı evin pencere camı ile sanığın ailesine ait traktör farlarının atılan taşlarla kırıldığı, evin merdiveni üzerinde bol miktarda mucur taşı olduğunun belirlenmesi karşısında, eylem bir bütün olarak kabul edilip silahla tehdit suçu yönünden bu hususlar da değerlendirilerek sanık lehine haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 günü, Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunlululğu,

-2-

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 16/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12573, Karar No: 2018/6040, Tarih: 17.12.2018

**20. Ceza Dairesi         2015/12573 E.  ,  2018/6040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 9. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Gizli soruşturmacı sivil giyimli kolluk görevlilerinin; sanıktan 21/06/2012, 26/06/2012 ve 30/06/2012 tarihlerinde uyuşturucu madde satın aldıklarının anlaşılması karşısında; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 karar sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; kolluk görevlilerinin gerçek iradesinin uyuşturucu madde satın alma değil, suçu ve failini belirleyecek suç delilini elde etme olduğu, sanıktan ikinci kez uyuşturucu madde alınmasının ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım - satım" söz konusu olmadığı, sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanığın birden fazla uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi,

2-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 17/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.