muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9645, Karar No: 2014/39024, Tarih: 22.12.2014

D) Temyiz:

Karar davalılar Ü.. Y.. ve Toki vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılardan Ü.. Y.. ve Toki'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davacının önce TOKİ tarafından oluşturulan geçici yönetim nezdinde ve TOKİ’den iş üstlenen B.. firması işçisi olarak çalıştığı, işyerinin daha sonra Ü.. daimi site yönetimine devredildiği anlaşılmakta olup devreden işveren olarak B.. A... ve TOKİ’nin sorumluluğunun, devir tarihindeki hizmet süresi ve ücret seviyesine göre doğan işçilik alacakları ile ve iki yıl süreyle sınırlı olduğunun gözetilmemesi bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2008/5671, Karar No: 2008/12370, Tarih: 27.10.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/5671 E.  ,  2008/12370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile 9.4.2003 tarihinde adi ortaklık sözleşmesi imzalayarak “... ...-...Zihinsel Engelliler Rehabilitasyon Merkezi” kurmuş olduklarını, ancak daha sonra ortaya çıkan nedenlerden dolayı davalıya ait olan %50 ortaklık hissesini de 7.11.2003 tarihli sözleşme ile devraldığını, sözleşmede ortaklığın kar ve zararının %50 oranında paylaşılacağının hüküm altına alınmasına rağmen şirkete ilişkin tüm giderlerin kendisi tarafından karşılandığını, oysa ki ortaklık nedeniyle yapmış olduğu toplam 29.205,00 YTL’lik ödeme miktarının %50’si olan 14.602,00 YTL’lik kısmının davalı tarafından ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, anılan miktarın faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, 7.11.2003 tarihli devir sözleşmesi ile birlikte ortaklıkla ilgili alacak ve borcunun kalmadığının hüküm altına alındığını, kaldı ki adi ortaklıktan doğan kar payı alacağını da alamadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının talep ettiği harcama kalemlerinin, devir sözleşmesi gereğince davacının uhdesinde kalacağının kararlaştırıldığı, ayrıca devir tarihinden önce tahakkuk eden borçların davacı tarafından ödendiğinin sabit olmadığı, bu hususta davalıya resen teklif edilen yeminin de davalı tarafından eda edildiği belirtilerek, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki, 9.4.2003 tarihinde zihinsel engelliler rehabilitasyon merkezi kurulması ve işletilmesi konusunda, her birinin %50 pay sahibi oldukları adi ortaklık ilişkisinin, davalının %50 hissesini 7.11.2003 tarihinde davacıya devretmesi ile birlikte sona erdiği sabit olup,

Taraflar arasındaki, 9.4.2003 tarihinde zihinsel engelliler rehabilitasyon merkezi kurulması ve işletilmesi konusunda, her birinin %50 pay sahibi oldukları adi ortaklık ilişkisinin, davalının %50 hissesini 7.11.2003 tarihinde davacıya devretmesi ile birlikte sona erdiği sabit olup,

davacı ortaklığın kar ve zararının %50 oranında paylaşılması gerektiği halde tüm giderleri kendisinin ödediğini belirterek, bu giderlerin %50’sinin davalıdan rücuen tahsili için eldeki davayı açmış, davalı ise devir sözleşmesi gereğince ortaklıktan dolayı herhangi bir sorumluluğunun kalmadığını savunmuştur. 7.11.2003 tarihli adi ortaklık devir sözleşmesinde, “...bu yerin bugüne kadar işletilmesinden dolayı tahakkuk eden vergi ve cezaların %50 hisse oranında bana ait olup bugünden sonra tahakkuk edecek vergi ve cezaların ise hisse oranında devir alana ait olacağını ....işyerinde bir hak ve alacağımın kalmadığını,...beyan, ikrar ve kabul ederim.” Hükmü mevcut olup, davalı bu hükümle, devir sözleşmesinin yapıldığı tarihe kadar tahakkuk etmiş olan vergi ve cezaların %50 hissesinden kendisinin sorumlu olduğunu açıkça kabul etmiş olduğundan, ortaklığın mevcut olduğu 9.4.2003 ile sona erdiği 7.11.2003 tarihleri arasında tahakkuk eden vergi ve cezaların %50 hissesini davalının ödemesi gerektiği kabul edilmelidir. Davacı, ortaklığın mevcut olduğu dönemde tahakkuk eden vergi ve borçları, ortaklığın sona erdiği tarihten sonra ödemek zorunda kaldığını belirterek, ödeme makbuzlarını ibraz etmiş olup, dosyada mevcut olan ... ve ... Vergi Dairesine ait yazılardan, davacı tarafından gerçekleştirilen bir kısım ödemelerin, tahakkuk dönemleri itibariyle taraflar arasındaki ortaklığın mevcut olduğu süreye ilişkin bulunduğu da anlaşıldığına göre bu hususta araştırma ve inceleme yapılması zorunludur. O halde mahkemece taraflar arasındaki adi ortaklığın mevcut olduğu 9.4.2003 ile 7.11.2003 tarihleri arasında tahakkuk eden ancak ödemesi ortaklığın sona ermesinden sonra davacı tarafından yapılan ortaklığa ilişkin vergi ve borçların bulunup bulunmadığı, varsa bunların miktarı, davacının delilleri değerlendirilerek, gerektiğinde ilgili kurumlardan sorulmak ve konusunda uzman bilirkişi kurulundan, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle belirlenip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 27.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/484, Karar No: 2024/102, Tarih: 28.02.2024

**Ceza Genel Kurulu         2023/484 E.  ,  2024/102 K.**

**"İçtihat Metni"**

İTİRAZ-TUTUKLU

İtirazname No : 2023/44384

KARARI VEREN

YARGITAY DAİRESİ : 1. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 150-1683

I. HUKUKİ SÜREÇ

Sanık ...'ın nitelikli kasten öldürme suçuna azmettirmeden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 38. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 82/1-a, 62/1, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına; haklarında nitelikli kasten öldürme suçuna yardım etmeden açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda eylemlerinin nitelikli kasten öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanıklar ... ve ...'in TCK'nın 37. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 82/1-a, 62/1, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmalarına; sanık ...'ın nitelikli kasten öldürme suçundan TCK'nın 37. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 82/1-a, 62/1, 53 ve 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına; sanık ...'in TCK'nın 37. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 82/1-a, 53/1, 63 ve 58. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına; sanık ... (Lukman)'ın ise nitelikli kasten öldürme suçuna yardım etmeden TCK'nın 82/1-a, 39/2-c, 62/1, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, mahsuba ve sanık ...'in cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 25.10.2019 tarihli ve 32-439 sayılı resen istinafa tabi hükümlere yönelik sanıklar müdafileri ve Cumhuriyet savcısı tarafından da istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesince 04.11.2020 tarih ve 150-1683 sayı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bu hükümlerin de sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 22.02.2022 tarih ve 6977-1378 sayı ile temyiz taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Bu hükümlerin de sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 22.02.2022 tarih ve 6977-1378 sayı ile temyiz taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 27.04.2023 tarih ve 44384 sayı ile; "...Sanık ...'nun azmettirmesiyle, sanıklar ... ve ...'in olaya tetikçi olarak katılmak suretiyle sanıklar ... ve ... ile iştirak halinde maktulü tasarlayarak öldürdükleri, sanık ...'in sanıklar ... ve ...'i kullandığı araçla olay yerine getirip, olaydan sonra almak suretiyle eyleme yardım eden olarak katıldığı kabul edilerek, sanık ...'ın azmettiren, sanıklar ..., ..., ... ve ...'in müşterek fail ve sanık ...'in yardım eden sıfatıyla cezalandırılmalarına ilişkin Ankara 10. Ağr Ceza Mahkemesinin 25/10/2019 tarihli hükmünün sanıklar müdafiileri ve Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesinden sonra, sanık ...'nın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine hitaben vermiş olduğu 21/05/2020 tarihli dilekçesinde olaya ilişkin ikrar mahiyetinde beyanlarda bulunduğu ve 'daha önce bazı sebeplerden dolayı bildiklerini tam olarak söyleyemediğini, şimdi olayı kısaca anlattığı, mahkemeye olayla ilgili diğer bildiklerinin hepsini anlatmak istediğini' bildirdiği, sanık ...'in ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine hitaben vermiş olduğu 20/07/2020 tarihli dilekçesinde 'gerçekleri anlatmak istediğini' beyanla ikrar mahiyetinde anlatımlarda bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanıklar... ve ... aşamalarda inkara yönelik savunma yaptıkları halde ilk derece yargılaması sona erdikten sonra istinaf aşamasında hükmün kesinleşmesinden önce vermiş oldukları dilekçelerinin içeriği itibarıyla yeni delil mahiyetinde olduğu halde ilk derece mahkemesi tarafından değerlendirilmesi mümkün olmamıştır.

Sanıkların yeniden dinlenme talepleri Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kabul edilmeyerek, duruşma açılmadan dosya üzerinden istinaf incelemesi yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 'Delilin ortaya konulması isteminin bunun veya ispat edilmek istenen olayın geç bildirilmiş olması nedeniyle reddedilemez' şeklindeki 207. maddesi hükmü ile maktule yönelik tasarlayarak öldürme eyleminin iştirak halinde işlendiğinin kabulü karşısında; öldürme eylemini tetikçi olarak doğrudan gerçekleştirdikleri kabul edilen sanıklar... ve ...'in, ilk derece yargılaması aşamalarındaki savunmalarından farklı ikrar niteliğindeki beyanlarının somut olaydaki maddi gerçeğin tam olarak ortaya çıkartılması bakımından önemli olduğu gibi suçun nitelendirilmesi ve suça azmettiren, müşterek fail ve yardım eden sıfatıyla iştirak ettiği kabul edilen diğer sanıkların hukuki durumlarını da etkileyeceği tartışmasızdır.

Yine CMK'nın 280. maddesi gereğince ilk derece mahkemesi kararında maddenin 1. fıkrasının a, b, c, d ve f bendi ile e bendinin yollamada bulunduğu aynı kanunun 289. maddesinin 1. fıkrasının a, b, c, d, e, f ve i bentlerinde yazılı hukuka aykırılıkların bulunduğu hallerde hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf isteminin esastan reddine veya kararın bozulmasına, g bendi uyarınca, diğer hallerde ise gerekli tedbirleri aldıktan sonra davanın yeniden görülmesine ve duruşma hazırlığı işlemlerine başlanmasına karar verilmesi gerekir. İstinaf yargılamasında, davanın yeniden görülmesi (ıslah) kuralı teşkil eder, temyizdekinin aksine bozma istisnadır.

Buna göre, kararda CMK'nın 289. maddesinin 1. fıkrasının g ve h bentlerinde sayılan hukuka kesin aykırılık nedenleri varsa veya hükme etki eden diğer bir hukuka aykırılık bulunuyorsa ya da delil ve işlemlerde veya ispat bakımından değerlendirmede bir eksiklik olduğu tespit edilirse davanın yeniden görülmesine ve duruşma açılmasına karar verilmesi gerekir.

Bu açıklamalar doğrultusunda yapılan değerlendirmede; sanıklar ... ve ...'in istinaf aşamasında sunmuş oldukları 21.05.2020 ve 20.07.2020 tarihli ikrarlarını içeren yeni delil mahiyetindeki dilekçeleri ve yeniden dinlenme taleplerinin CMK'nın 280. maddesinin 1. fıkrasının a ve g bentleri gereğince davanın yeniden görülmesini gerektirdiği, bu durumda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşma açılarak tarafların çağrılarak dinlenmeleri ve savunmalarının doğruluğunun araştırılmasından sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği halde duruşma açılmadan dosya üzerinden değerlendirme yapılarak eksik inceleme ile verilen istinaf başvurularının esastan reddi kararının usul ve yasaya aykırı olduğu kanaatine varıldığı," görüşüyle itiraz yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 02.10.2023 tarih ve 3979-5842 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KAPSAMI VE KONUSU

İnceleme dışı sanıklar ..., ... ve ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan verilen beraat hükümleri Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurularının esastan reddi kararı ile; sanıklar ... ve ... hakkında 6136 sayılı Kanun’a muhalefet ve sanık ... (Lukman) hakkında resmî belgede sahtecilik suçlarından verilen mahkûmiyet hükümleri ise Özel Dairenin temyiz istemlerinin reddi kararı ile kesinleşmiş olup inceleme sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçuna azmettirme, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında nitelikli kasten öldürme ve sanık ... (Lukman) hakkında nitelikli kasten öldürme suçuna yardım etmeden kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; İlk Derece Mahkemesinin sanık ...'ın nitelikli kasten öldürmeye azmettirme, sanıklar ..., ..., ... ve ...'in nitelikli kasten öldürme ve sanık ... (Lukman)'ın nitelikli kasten öldürmeye yardım etme suçlarından mahkûmiyetlerine ilişkin 25.10.2019 tarihli ve 32-439 sayılı kararından sonra Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 04.11.2020 tarihli ve 150-1683 sayılı istinaf başvurularının esastan reddi kararından önce sanıklar ... ve ... tarafından dosyaya sunulan 21.05.2020 ve 20.07.2020 tarihli dilekçelerin yeni delil kapsamında değerlendirilerek CMK’nın 280. maddesinin 1. fıkrasının (a) ve (g) bentleri uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılması gerekip gerekmediğinin ve bu bağlamda eksik inceleme ile karar verilip verilmediğinin belirlenmesine ilişkin olup yapılan müzakere sırasında Ceza Genel Kurulu Başkanı ve bazı Ceza Genel Kurulu üyeleri tarafından sanıklar ... ve ...'nin nitelikli kasten öldürme suçuna TCK'nın 37/1. maddesi kapsamında müşterek fail olarak mı yoksa aynı Kanun'un 39/2. maddesi kapsamında yardım eden sıfatıyla mı iştirak ettiklerinin tartışılması gerektiğinin ileri sürülmesi üzerine bu hususların da değerlendirilmesi gerekmiştir.

IV. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;