muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/833, Karar No: 2015/98, Tarih: 07.04.2015

Eşyanın açıkta bırakılmasın zorunlu olması koşuluyla ilgili olarak, Yüksek Ceza Genel Kurulu'nun 18.12.2012 gün ve 2012 /1852 sayılı kararının 11. sayfasında; 'Kullanım gereği ibaresi ile, eşyanın kullanılması için açıkta bırakılmasının zorunlu olduğu durumları kastedilmekte olup, sözkonusu eşyanın amacına uygun kullanılabilmesi ve kendisinden beklenen fonksiyonu eda edebilmesi için açıkta durmasının gerekli olduğu hallerde bu nitelikli hal uygulanacaktır.

Doktrindeki yaygın görüşlere göre, suça konu eşyanın genel ve kamuya açık bir yerde bulunmayıp herkesin rahatlıkla girip çıkamayacağı bir yere bırakılması, açıkta bırakılmasının adet gereği veya tahsis ya da kullanımları gereği zorunlu olmaması, sahibi veya zilyedi ya da onlar adına başkasının gözetimi altında olması, toprağa veya zemine bağlanması nedeniyle çalınmasının zorlaştırılması, ebat ve ağırlığı gereği çalınmasının normalin üstünde bir güç ve teknik yardım gerektirmesi durumlarında söz konusu nitelikli halin uygulanmayacağı kabul edilmektedir.

Bu kapsamda TCK.nın 142/1-e maddesine örnek olarak; elektrik ve telefon direkleri, çeşmeler, elektrik lambaları, demiryollarındaki raylar, tarlalardaki tarım araçları ve toplandıktan sonra bırakılan mahsuller, deniz kıyısında bırakılan kayıklar ve ağlar, trafik işaret ve lambaları, inşaata bırakılan inşaat malzemeleri ve demirler,...anıtlara bırakılan çelenkler, yol kenarlarına yığılan taş ve çakıllar, gemilerdeki can yelekleri ve filikalar, binalar üzerindeki paratonerler, sel ve baskınların önlenmesi için yapılmış duvar taşları ve kapaklar, deprem anında acil müdahale için gerekli malzemelerin bulunduğu deprem konteynırları bu nitelikli hal kapsamında bulunan eşyalara örnek olarak gösterilmektedir. (Sulhi Dönmezer, Mala Karşı Cürümler, Beta Yayınevi, 2001, s.388, Osman Yaşar, Hasan Tahsin Gökcan, Mustafa Artuç, Türk Ceza Kanunu, Adalet Yayınevi, 2010, s.1410; İsmail Malkoç, Yeni Türk Ceza Kanunu, Malkoç Kitapevi, 2005, s.938; Kubilay Taşdemir, Ramazan Özkepir, Sahtecilik ve Mala Karşı Cürümler, Adil Yayınevi, 1999, s.332)' biçiminde açıklamıştır.

Şimdi konumuzla ilgili olarak TCK.nın 141/1. maddesi yönünden Yargıtay'ın yerleşik uygulamaları gözetilerek örnek verecek olursak.

- İnşaatta çalışan işçilerin, açıkta bırakmış oldukları kişisel eşyalarının çalınması,

- İşyerlerinin önüne teşhir için konulan eşyaların çalınması,

- Pazar yerlerindeki açıkta bırakılan sebze, meyvelerin çalınmasını, yine pazar yerindetezgahta bulunan giyim eşyalarının çalınması,

-Tarım mevsimi dışında tarlalarda bırakılan tarım araçlarının çalınması,

- İnşaata bırakılan inşaat malzemeleri dışındaki eşyalarının çalınması,

- İşyerine mal indirilirken kısa süreliğine açıkta bırakılan eşyalarının çalınması,

- Ev taşırken kısa süreliğine sokakta korunaksız bırakılan eşyalarının çalınması,

- Sokak ve caddelerde kilitsiz olarak bırakılan bisikletlerin çalınması,

- Plajlarda açık alanda bırakılan eşyalarını çalınması,

-Tarım mevsimi dışında tarlalarda bırakılan tarım araçlarının çalınması,

- İnşaata bırakılan inşaat malzemeleri dışındaki eşyalarının çalınması,

- İşyerine mal indirilirken kısa süreliğine açıkta bırakılan eşyalarının çalınması,

- Ev taşırken kısa süreliğine sokakta korunaksız bırakılan eşyalarının çalınması,

- Sokak ve caddelerde kilitsiz olarak bırakılan bisikletlerin çalınması,

- Plajlarda açık alanda bırakılan eşyalarını çalınması,

- Yine parkta oturan bir kişinin, bankın üzerine koyduğu çantasının çalınması,

-Çocuk arabasındaki veya pazar arabasındaki eşyanın çalınması,

Yukarıda örnek olarak saydığımız eşyalar da çoğu zaman adet veya kullanımı gereği açıkta bırakılan eşyalar olduğu halde, birinci gurupta saydığımız örneklerde olduğu gibi açıkta bırakılması zorunlu olmadığından veya çoğu zaman gözetlenmek suretiyle ya da kolayca koruma altına alınması olanaklı olduğundan, bu eşyalara yönelik hırsızlık eylemleri, 765 sayılı TCK.nın 491/ilk ve 5237 sayılı TCK.nın 141/1. maddeleri kapsamında basit hırsızlık kabul edilmekte ve yerleşik uygulamada bu şekildedir.

Somut olayımıza dönecek olursak; motosikletlerin kilitsiz olarak açıkta bırakılması birinci gurupta saydığımız örneklerde olduğu gibi bir zorunluluktan kaynaklanmadığından, öncelikle bu yönü itibariyle eylem, TCK.nın 142/1-e kapsamında kabul edilemez. Ayrıca incelediğimiz dosyalardan bilmekteyiz ki, toplumda motosiklet kullanan insanların en az yüzde elli - atmışı motosikletini açık alanda bırakırken kilitleyerek bırakmaktadır. Bu somut bilgi ve gerçek karşısında, motosikletlerin kullanımı veya adet gereği herkes veya çoğunluğun kilitsiz olarak açıkta bıraktığını kabul etmek olanaklı değildir. Bu esaslı bir çelişki olur.

Somut olayımızda olduğu gibi, mağdur kısa süreliğine işyerinin önüne kilitsiz olarak park etmiş olduğu motosikletin çalınması biçimindeki eylemin, TCK.nın 142/1-e maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğunu kabul etmemiz halinde, benzer şekilde mağdurun büfeden gazete almak için bir iki dakikalığına aracını cadde üzerinde çalışır vaziyette bırakmasından yararlanılarak çalınması biçimindeki eylemin, yerleşik uygulamaya göre TCK.nın 141/1. maddesi kapsamında basit hırsızlık kabul edilmesi karşısında, bu çelişkinin kabul edilmesi veya yasaya uygun bir gerekçeyle izahının mümkün olmadığı kanaatindeyiz. Yukarıdaki açıklamalarımız ışığında kontak anahtarı üzerinde bırakılmış veya unutulmuş ya da çalışır şekilde açıkta bırakılmış aracın çalınması biçimindeki eylemlerinin anılan madde kapsamında basit hırsızlık suçunu oluşturduğunda tartışıma söz konusu değildir.

Yukarıdaki açıklamalarımız ışığında, motosikletlere yönelik hırsızlık eylemlerini, birinci gurupta sayılan örnekler içerisinde kabul edip eyleminin TCK.nın 142/1-e maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık olduğunu kabul edecek olursak, ikinci gurupta saydığımız örneklerdeki eşyalara yönelik hırsızlık eylemlerini de, aynı madde kapsamında nitelik kabul etmemiz gerekir. İkinci gurupta sayılan örneklerdeki eşyalara yönelik hırsızlık eylemlerini de TCK.nın 142/1-e kapsamında nitelikli olduğunu kabul edersek, bu takdirde iki madde arasındaki sınır veya farkı ne olacaktır. Başka bir ifadeyle TCK.nın 142/1-e maddesinin kapsam veya sınırını hangi ölçüt veya kritere göre belirleyeceğiz.

Bugün ilkesel bazda açık bir kriter ortaya koymadan bir nitelendirmeyle yetinirsek, konu kısa bir süre sonra yeniden tartışma konusu olacaktır. Bu durumda kurumsal istikrar sağlanması mümkün olmayacaktır.

Yukarıda sunduğumuz nedenlerle, sayın çoğunluğun somut olayımızdaki hırsızlık eyleminin TCK.nın 142/1-e maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğuna ilişkin görüşüne katılmıyoruz" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Usul ve kanuna uygun bulunan Konya 2. Çocuk Mahkemesinin 16.10.2014 gün ve 485-711 sayılı direnme hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2015 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5804, Karar No: 2022/8488, Tarih: 29.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/5804 E.  ,  2022/8488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 18.04.2019 tarih ve 2015/2 E. - 2019/244 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar ..., ... vekilleri tarafından duruşmalı, davacı vekilince duruşmasız olarak istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline geri çevrilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra iade edildiği anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 29.11.2022 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı ... vekili Av. ..., davalı ... vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalılardan ..., ..., ..., ... ve ...'ın müvekkili şirketin yönetim kurulu üyesi olarak görev yaptıklarını, ...'ün Genel Müdür vekili, ...'un Genel Müdürü Yardımcısı, ...'ın Muhasebe Müdürü, ...'nun Muhasebe Müdürü, ...'nın Ticaret Müdürü olarak çalıştıklarını, şirketin 1991 yılından itibaren kampanyalardan otomobil sattığını, davalıların usulsüz ve karışık işlemleri nedeniyle şirketin zarara uğratıldığını, davalıların bilerek ve isteyerek yaptıkları işlemler nedeniyle yargılanarak mahkum olduklarını, bilirkişilerce ve Maliye Bakanlığı hesap uzmanlarınca yapılan incelemeler sonucunda şirketin 613.322,17 TL zarara uğratıldığını iddia ederek 613.322,17 TL zararın zarar tarihlerinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili; müvekkilinin ceza yargılamasında beraat ettiğini, şirket kurucusu olmasına karşın hiçbir toplantıya katılmadığını, oturum ücreti almadığını, Konya'da oturduğunu, bu yüzden davacı şirketin kampanyalarından doğan zararıyla ilgisinin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; müvekkilinin 15/03/1993 tarihinde işe başladığını, 26/08/1993 tarihinde şirketin kayyım yönetimine geçtiğini, 15/06/1993 günlü 45 sayılı yönetim kurulu kararı ile müvekkili dahil 3 kişiye yetki verildiğini, iki imzanın şirketi ilzam ettiğini müvekkilinin kusurunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; kampanya araç dağılımının yönetim kurulunca yapılmadığını, genel müdürün görevi olduğunu yönetim kurulu üyeliğinin 24/08/1993 günü sona erdiğini, görevin sona ermesi anında şirket kasasının sayılmadığını, devir teslim yapılmadığını, kendisinin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; kampanya araç dağılımının yönetim kurulunca yapılmadığını, genel müdürün görevi olduğunu yönetim kurulu üyeliğinin 24/08/1993 günü sona erdiğini, görevin sona ermesi anında şirket kasasının sayılmadığını, devir teslim yapılmadığını, kendisinin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; görevde olduğu dönemde düzenlenen 4 adet kampanyanın hiçbirinde görev almadığını, hiçbir sözleşmede imzasının bulunmadığını, yaptığı görevin bir formalitenin yerine getirilmesinden ibaret olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı ve alınan bilirkişi raporuna göre, davacı ... Turz. İşl. Yat. San. ve Tic. A.Ş. tarafından yürütülen 5 adet otomobil kampanyalarına son katılma tarihi belirli olmasına rağmen süresinden sonra kampanyalara fazladan kişi kabul ettikleri, sonradan iştirakçı olarak kabul edilenlere araçların öncelikli olarak verildiği, kampanya sonrasında verilemeyen araçların bulunduğu, gerçek hak sahibi olan iştirakçilere kampanya şartnameleri hükümlerine göre dondurulmuş sabit fiyatlarla verilmesi gerektiğinden otomobiller temin edilirken satıcı firmalara yersiz olarak fark ödemesi yapılmak suretiyle davacı şirketin zararına sebebiyet verildiği, şirket parasının usulsüz olarak kişiler menfaatine kullanıldığı, muhasebe kayıtlarında hileli işlemler yapıldığı, usulsüz olarak kasadan ödeme yapılmış gibi gösterildiği, hesaptan yapılan ödemelerin kasadan yapılmış gibi muhasebe kayıtları tutulduğu, bu suretle de şirketin zarara uğratıldığı, en son uzman bilirkişi heyetince verilen 62 sayfadan ibaret 23.05.2018 tarihli raporda belirlenen gerçekçi ve bilimsel verilere göre 525.407,80 TL'lik otomobil kampanyaları ile ilgili oluşturulmuş olan komisyona şirket yönetim kurulu kararı ile üye olarak görevlendirilen ve bu işlemlerle ilgili temsil ve ilzama yetkili kılınan yönetim kurulu başkanı ..., genel müdür vekili ..., muhasebe şefi ...'nun müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları, bütün otomobil kampanyalarının bu komisyon sorumluluğu altında yürütüldüğü, alınan karar ve yapılan işlemlerden komisyonda görev almış şahısların sorumlu olmadıkları veya bilgileri dışında yapıldığı yönündeki savunma ve itirazların yasaya uygun mazeret sayılamayacağı, 372.924.00 TL'lik zarardan da genel müdür vekili ..., yönetim kurulu başkanı ..., muhasebe müdürü ...'ın müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları, 43.021,53 TL'lik zarardan muhasebe müdürü ..., bakiyesi 40.409,52 TL'den ...'ın sorumlu olduğu, 2.770,38 TL'den muhasebe müdürü Cumhur Ceylan'ın sorumlu olduğu, 105.72 TL'lik zarardan ...'nun, bakiyesi 217.89,49 TL'den ...'ın, 10.000 TL kasa açığından muhasebe müdürü ...'ın, yine kalemdeki şirket zararı (alınan demirbaş malzemeleri bedeli cari hesaptan ödenmiş olması, buna rağmen kasadan ödenmiş gibi işlem yapılmasından kaynaklanan zarar) 81.21 TL'den ...'ın sorumlu olduğu, sorumlu olunan bu miktarlara zarar tarihinden itibaren faizde uygulanması gerektiği, ancak mahkemece verilen kararlarda hüküm altına alınan ve temyiz edilmeksizin ya da temyiz süresi geçirilmek suretiyle kesinleşen miktarlar göz önünde tutularak buna göre sorumlulukların belirlenmesi gerektiği, Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 1994/127 esas, 1995/195 karar sayılı kararıyla davalıların arsa satım usulsüzlüğünün yanısıra işbu davaya konu otomobil kampanyasındaki usulsüzlük nedeniyle de mahkumiyetlerine karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği, TBK 74.maddesi ile eski BK 53

. Ağır Ceza Mahkemesinin 1994/127 esas, 1995/195 karar sayılı kararıyla davalıların arsa satım usulsüzlüğünün yanısıra işbu davaya konu otomobil kampanyasındaki usulsüzlük nedeniyle de mahkumiyetlerine karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği, TBK 74.maddesi ile eski BK 53.maddesinde Ceza Mahkemesi kararının Hukuk Hakimini bağlayıp bağlayamayacağı, bağlayacak ise hangi hususlarda bağlayacağı hususunun düzenlendiği, Hukuk Hakiminin Ceza Hakimi tarafından verilen beraat kararı ile yine kusurun değerlendirilmesi ve zararın belirlenmesine ilişkin kararı ile bağlı değil ise de Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 1994/127 Esas sayılı davasında işbu davada davalı olan sanıklar yönünden mahkumiyet kararı kesinleştiğinden zarardan sorumlu olmadıkları yönündeki savunmalarına hukuken itibar edilemeyeceği, ancak bütün davalılar için talep edilen tazminatlar yönünden sorumlulukları, görev ilişkileri değerlendirilmiş, buna göre Hukuk Hakimi ceza mahkemesinden verilen maddi gerçeklikle ilgili subuta ilişkin mahkumiyet kararına hukuken itibar etmesi de gerektiği gerekçesi ile davalılar ..., ... ve ... yönünden hüküm kesinleşmiş olmakla yeniden bu davalılar yönünden karar verilmesine yer olmadığına, davalılar ... vefatı ile (yasal mirasçıları ..., ..., ...'nın) müştereken ve müteselsilen olmak üzere davalı ...'nun, davalı ... ve davalı ...'in 525.407,80 TL'den zararın oluştuğu tarih olan 03/02/1995 tarihinden itibaren işletilecek kademeli değişen oranda yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen bu miktar alacağın kendilerinden tahsili ile davacıya verilmesine, davalı ... yönünden de bu alacağın 3.025,18 TL'lik kısmı ile bu kısma zararın oluştuğu tarih olan 03/02/1995 tarihinden itibaren kademeli değişen oranda yasal faiz uygulanmak suretiyle bu miktar alacağın tahsilde tekerrüre sebebiyet verilmeksizin diğer davalılar yanında müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, ... ve ... yönünden Ankara 20. AHM'sinin 16.03.2004 tarih 1998/351 E- 2004/104 K sayılı kararı ile davanın reddine dair verilen karar kesinleşmiş olmakla bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili, davalı ... ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacı şirketin eski yöneticileri olan davalıların eylemlerinden dolayı şirketin uğradığı zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece bozmaya uyulduğu halde bozmada gösterilen eksikliklerin giderilmesi amacıyla yeniden rapor alınması yoluna gidilmiş ancak mahkemece alınan bu rapora neden itibar edilmediği karar gerekçesinde tartışılmamış, bozmadan önceki rapor tutarları esas alınarak karar verilmiştir.Verilen bu karar, bozma gereklerine uygun olmadığı gibi sonraki rapora itibar edilmediği takdirde de tarafların itirazlarını değerlendirecek yeni bir bilirkişi raporu alınmaksızın yazılı gerekçe ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece öncelikle davacı şirketin zarar kalemini oluşturan kampanya usulsüzlüklerinin ayrı ayrı belirlenip, alınan ancak kime satıldığı belirlenemeyen kayıp araç sayısının ve buna ilişkin zararın somut olarak tespit edilmesi ile davalı ... ve ...’ün de hangi nedenle hangi zararlardan sorumlu olduklarının da kesin olarak belirlenmesi gerekmektedir.

O halde yukarıda belirtilen eksikleri gidermeyen ve eksik incelemeye dayalı kararın temyiz eden taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ve davalı ... ve davalı ... vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA,takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan ayrı ayrı alınarak yekdiğerine verilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine,

29.11.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17251, Karar No: 2015/13474, Tarih: 23.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/17251 E.  ,  2015/13474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı .... aleyhine 12/12/2011 gününde verilen dilekçe ile yayın yolu ile kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne, miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın, kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirketin bünyesinde çıkarılan 10/12/2010 tarihli ... 'nin 13. sayfasında yer alan ''... '' başlıklı haber içeriğinde ... milletvekili ve ... Başkanı ... tarafından söylenen sözlere yer verildiğini, gençleri kışkırttığı iddiasında bulunduğunu, ''Halkevleri ve ...' in uzantıları bu işin içinde'' şeklinde beyanlara yer verildiğini belirterek uğramış olduğu manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı ise, dava konusu yayının basının haber verme hak ve görevi sınırları içinde kaldığını, hukuka uygunluk şartlarını taşıdığını, haberin gerçek ve güncel olduğunu, yayınlanmasında kamu yararı olduğu belirtilerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, araştırma yapılmadan haberin gerçekmiş gibi yayınlanması eylemi hukuka aykırı hale getirdiği belirtilerek manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ise, dava konusu yayının basının haber verme hak ve görevi sınırları içinde kaldığını, hukuka uygunluk şartlarını taşıdığını, haberin gerçek ve güncel olduğunu, yayınlanmasında kamu yararı olduğu belirtilerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, araştırma yapılmadan haberin gerçekmiş gibi yayınlanması eylemi hukuka aykırı hale getirdiği belirtilerek manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 10. maddesi bakımından Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi yerleşik içtihatlarıyla oluşturulan ilkelerden biri de ifade özgürlüğüne ilişkindir. Buna göre; ifade özgürlüğü, demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve herbir bireyin gelişimi için temel koşullardan birini oluşturur. İfade özgürlüğü sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber“ ve “düşünceler“ için değil, aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Sözleşmenin 10. maddesinde belirtildiği üzere bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalı ve bir kısıtlama ihtiyacının bulunduğu inandırıcı bir şekilde ortaya konmalıdır (Prof. Dr. Osman Doğru-Dr. Atilla Nalbant; İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi Açıklama ve Önemli Kararlar, Cilt:2, s.365, Nilsen ve Johnsen [BD] 43). Bir siyasetçiye yönelik eleştirilerin kabul edilebilir sınırları, özel bir şahsa yönelik eleştirinin sınırlarına göre daha geniştir. Bir siyasetçi özel şahıstan farklı olarak, her sözünü ve eylemini bilerek ve kaçınılmaz bir biçimde, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açar; bu nedenle daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadır. (... ve ... davası). İfade özgürlüğü ayrıca herkesin, demokratik bir toplumun özünde yer alan görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahip olması anlamına gelmektedir.

Gerek Dairemizin, gerekse Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin istikrar kazanmış uygulamalarında siyasetle iştigal eden kişilerin kendilerine yönelik sert ve ağır eleştirilere katlanması gerektiği kabul edilmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, dava konusu yazıda kullanılan ifadelerin tümü itibari ile eleştiri sınırları içerisinde kaldığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamanın gerekli olmadığı, söz konusu haberde ... 'nun yorum ve düşüncelerine yer verildiği, bu haliyle dava konusu yazının davacının kişilik haklarına yönelik bir saldırı oluşturmadığı gözetilerek istemin tümden reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.