muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2707, Karar No: 2014/6271, Tarih: 10.06.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/2707 E.  ,  2014/6271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmaza komşu olan...Köyü, 189 ada 1, 180 ada 10, 11, 136 ada 13 ve 7 sayılı parsellere ait kadastro tesbit tutanakları ile varsa dayanağı kayıt ve belgelerin, kesinleşip tapuya tescil edilmişlerse tapu kayıtlarının, davalı iseler dava dosyalarının bulundukları yerden getirtilerek dosyaya eklenmesi;

2) Hükme esas alınan uzman bilirkişi kurulu raporuna ekli 1956 tarihli hava fotoğraflarında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin koyu renkli yapraklı ağaç olarak görülen alanda kaldığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda taşınmazın (A) bölümünde 25-30 yaşlarında fındık ağaçları; (B) bölümünde 100 yaşlarında orman ağaçları bulunduğu açıklandığına göre 1956 tarihli hava fotoğrafında (A) bölümünde görülen koyu renkli, yapraklı ağaçların fındık ağacı mı, orman ağacı mı olduğu konusunda tereddüt oluşmuştur. Bu nedenle dosya orman bilirkişilere verilerek, 1956 tarihli hava fotoğrafında (A) bölümünde görülen koyu rengin hangi tarım ya da orman bitkisine ait olduğu, ağaç cinsi, yaşı konusunda ek rapor alınarak dosyaya eklenmesi;

Ayrıca, dava dosyasının hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 10/06/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6764, Karar No: 2017/6194, Tarih: 25.05.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/6764 E.  ,  2017/6194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalılar tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, tapu iptal tescil ve aile konutu şerhi istemine ilişkindir. Davacı malik olmayan eş, taşınmazın aile konutu olduğunu ve aile konutu niteliğinde bulunan taşınmazın, malik olan davalı eş tarafından "açık rızası bulunmadan" davalı ... adına tescil edildiğini ileri sürerek, taşınmazın davalı ... adına olan tapu kaydının iptali ile tapu kaydına aile konutu şerhi bırakılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., dava konusu taşınmazın tapu kaydında aile konutu olduğuna dair bir şerhin bulunmadığın, ve iyiniyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Hukuk Genel Kurulu "emsal davalarda" gerekçesi aşağıya "aynen alman 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar ve 15.04.2015 günlü kararı ile "yeni bir uygulamaya geçmiştir. Hukuk Genel Kurulunun benzer davalarda da sürdürülen yeni uygulaması Dairemiz tarafından da benimsenmiş olup Dairemiz emsal bütün davalarda Hukuk Genel Kurulunun aşağıdaki görüşlerine aynen katılmaktadır.

Emsal Hukuk Genel Kurulu kararında yer alan yerel mahkemenin "direnme gerekçesinde açıkça belirtildiği üzere Türk Medeni Kanunu madde 194 hükmü ile eşlerin fiil ehliyetine getirilen sınırlama aile konutuna şerhin konulması ya da konulmaması koşuluna bağlanmadığı gibi işlem tarafı olan üçüncü kişinin iyiniyetli olup olmamasının da herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 194/1. maddesine göre, "Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemiz, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki haklan sınırlayamaz, Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi "Konulmuş olmasa da" eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa dahi aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh "kurucu” değil açıklayıcı’ şerh özelliğini taşımakladır.

Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, "emredici" niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak "belirli olan" bir işlem için verilebilir.

Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, "emredici" niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak "belirli olan" bir işlem için verilebilir.

Türk Medeni Kanununun madde 193. Hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanunu 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, "Aile birliğinin korunması" amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin "Açık rızası bulunmadıkça" aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veaile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunun ipotek edilmesi gibi "Tek başına" bir ayni bakla sınırlandıramaz. Bu sınırlandırma "Ancak diğer eşin açık rızası alınarak" yapılabilir.

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "Açık" olması gerekir.

(Mustafa Alper GÜMÜŞ. Türk Medeni Kanununun Getirdiği Yeni Şerhler; Vedat Kitapçılık, ... 2007. Birinci Basıdan İkinci Tıpkı Bası, s. 41-42).

Somut olayda.taşınmaz aile konutu olup, davalı eş dava konusu aile konutunu davalılardan ...’a devretmiş . bu işlem sırasında davalı eş tarafından davacı eşin açık rızası alınmamıştır.

Yukarıda açıklanan kurallar çerçevesinde eşin "Açık rızası" alınmadan yapılan işlemin Hukuk Genel Kurulunca da açıkça ifade edildiği üzere "Geçerli olduğunu" kabul etmek imkansızdır. Eş söyleyişle eşin "Açık rızası alınmadan" yapılan işlemin "Geçersiz olduğunu" kabul etmek zorunludur.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Genel Kurulunca benimsenen yukarıda açıklanan yasal düzenleme ve ilkelere uygun değerlendirme yapılarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.05.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2018/5431, Karar No: 2019/2974, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5431 E.  ,  2019/2974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14009, Karar No: 2020/17697, Tarih: 01.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/14009 E.  ,  2020/17697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Mağdur hakkında olay tarihinden 25 gün sonra alındığı anlaşılan Sakarya Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 23/10/2015 tarihli raporda, mağdurda meydana gelen “sol molar bölgede 0.5x0.3 cm lik skar dokusu mevcuttur” şeklinde belirtilen yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğu ve basit tıbbi müdahale ile giderilebileceği kanaatine yer verildiği; yaralanmanın yüzde sabit iz oluşturup oluşturmadığı hususunda olay tarihinden en erken altı ay sonra mağdurun tüm film, grafi ve tedavi evrakları, kesin ve geçici raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğünden veya Üniversite Hastanesi Plastik Cerrah ya da Adli Tıp Uzmanı ünvanlı yetkili doktordan rapor aldırılması gerektiği, bununla birlikte yüzde sabit izin basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte bir yaralanma olduğu gözetilmeden alınan söz konusu rapor içeriğinin Adli Tıp kriterlerine uygun olmayıp, hükme esas alınacak yeterlilikte bulunmadığı anlaşılmakla; mağdurun tüm tedavi evrakları, raporları, film ve grafileri ile birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevkedilerek yaralanmasının yüzünde sabit ize neden olup olmadığı hususunda duraksamaya yer vermeyecek ve 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm unsurları kapsayacak şekilde kesin raporu aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğindeki "yüzde sabit iz" in basit tıbbi müdahale giderilmesinin mümkün bulunmadığı gözetilip, sanık hakkında CMK’nin 226. maddesi gereği ek savunma hakkı tanındıktan sonra 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi gereğince temel ceza tayin olunması gerekirken, TCK’nin 86/2. maddesi uyarınca tespiti suretiyle yanlış uygulama yapılması,

3) Sanık hakkında yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaralama suçundan hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/2. ve 87/1-c maddelerine göre belirlenen "8 ay hapis" cezasının 3 yıldan az olması nedeniyle, TCK'nin 87/1-son maddesi gereğince cezanın 3 yıla çıkartılması gerektiği gözetilmeyerek sanık hakkında eksik ceza tayini,

4) Sanığın tekerrüre esas Sapanca Sulh Ceza Mahkemesinin 30.11.2011 tarihli ve 2011/133 Esas, 2011/264 Karar sayılı ilamı bulunmasına rağmen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesi gereği tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

5) Sanığın UYAP ortamında alınan güncel adli sicil kaydının incelemesinde, kasıtlı suçtan verilen 3 aydan fazla hapis cezasına dair ilamının ertelemeye engel teşkil ettiği gözetilmeden, sanık hakkında verilen hapis cezasının TCK'nin 51. maddesine göre ertelenmesi,

4) Sanığın tekerrüre esas Sapanca Sulh Ceza Mahkemesinin 30.11.2011 tarihli ve 2011/133 Esas, 2011/264 Karar sayılı ilamı bulunmasına rağmen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesi gereği tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

5) Sanığın UYAP ortamında alınan güncel adli sicil kaydının incelemesinde, kasıtlı suçtan verilen 3 aydan fazla hapis cezasına dair ilamının ertelemeye engel teşkil ettiği gözetilmeden, sanık hakkında verilen hapis cezasının TCK'nin 51. maddesine göre ertelenmesi,

6) Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53/4. maddesine aykırı olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 01.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7417, Karar No: 2011/533, Tarih: 24.01.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/7417 E.  ,  2011/533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, (asıl ile birleşen davalar) hukuksal nitelikçe hasılat kirası hükümlerine dayalı tazminat ve alacak istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi, Yüksek Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 14. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 24.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7583, Karar No: 2015/1413, Tarih: 28.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7583 E.  ,  2015/1413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın 2001-2009 yılları arasında ... ilçesi ...'nda muhasebeci olarak görev yaptığı, mahalli idareler seçimi sonrasında göreve gelmediği, Belediyeye gelmemesi üzerine katılan Belediye Başkanlığı'nın sanığın görevine son verdiği, sanığın belediyede görev yaparken çalıştığı odanın açıldığı ve odada bulunan evrakların tutanak altına alındığı, sanığa 28.12.2001 tarihinde teslim tesellüm tutanağı ile devir edilen belediyeye ait olan 2 no'lu mührün bulunamadığı, mührün bulunamaması üzerine sanığın şikayet edildiği, sanığın ifadesinde mührün belediye birimlerince ortak kullanıldığını, mührü alıp götürmediğini, belediyede kendi odasında veya başka birimlerinde olabileceğini, görevi bırakırken odasının anahtarını yanına aldığını, kapıyı kilitlediğini, odanın diğer anahtarlarının ise sekreterlik ve tahsildarlık bölümünde olduğunu beyan ettiği; Belediyece, Belediyeye ait olan 2 no'lu mührün bulunamadığının, mührün muhasebe

memurluğuna zimmetli olduğunun ve ortak kullanılmadığının, muhasebe biriminin anahtarının başka birimde bulunmadığının, sadece muhasebe biriminde çalışan kimselerde bulunduğunun bildirildiği, sanığın suça konu mührü 28.12.2001 tarihinde devir teslim tutanağı ile devir alması, görevi bırakırken de devir aldığı eşyaları ve evrakları teslim tesellüm tutanağı ile devir etmesi gerektiği ancak sanığın devir teslim tutanağı ile aldığı mührü tutanakla devretmediği, sanığın bu eylemiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın savunması, şikayet dilekçesi, tanık beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, atılı suçun yasal unsurları oluşmadığından bahisle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28.01.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9274, Karar No: 2016/8883, Tarih: 18.10.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/9274 E.  ,  2016/8883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan şirkete ait bir firmada müdür olarak görünen Ahmet'in, şirket adına sahte kaşe yaptırıp bu kaşeyi kullanarak şirketin borçlu, kendisinin kefil, diğer sanık ...'ın ise alacaklı göründüğü 60.000 TL'lik bono düzenlediği ve sanık ...'a verdiği, sanık ...'ın da bonoyu icra takibine koyduğu ve şirketin araç ve makinalarına haciz koydurduğu, böylelikle sanıkların resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işledikleri işlediği iddia olunan somut olayda ;

Suça konu senette bulunan şirkete ait kaşenin sahte olarak hazırlandığının iddia edilmesi, sanık ...'in talebi üzerine yalnız referans olarak kullanılmak üzere şirkette müdür olarak gösterildiğinin, bu dönem içerisinde her hangi bir işlem yapmadığının katılan vekilince yazılı olarak beyan edilmiş olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; şirket yetkililerini konuya ilişkin beyanlarının alınması, sanık ...'in müdür olarak görevlendirildiğine ilişkin, 28/02/2007 tarihli “ortaklar kurulu kararı” başlıklı belgenin gerçek olup olmadığı, belgedeki imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, ayrıca senette bulunan şirkete ait kaşenin sahte olup olmadığı, suç tarihi itibariyle şirket tarafından kullanılan kaşe olup olmadığı hususlarının araştırılması ve toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/10/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19979, Karar No: 2015/27133, Tarih: 01.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/19979 E.  ,  2015/27133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti ve ödenmeyen ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 22.12.2008-09.08.2011 arası çalıştığını, pek çok pozisyonda görev aldığını, en çok satış temsilciliği yaptığını, ücretini çoğunlukla zamanında alamadığını, son 5 aylık maaşını hiç alamadığını, ... primlerinin hiç yatırılmadığını, bu nedenlerle müvekkilce iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, en son net 1.500,00 TL ücret aldığını, toplam 250,00 TL yol ve yemek yardımı yapıldığını, müvekkilinin 2 yıl, 7 ay, 18 gün çalıştığını ve toplam iki adet yıllık izin alacağı bulunduğunu, tüm ulusal bayram ve milli tatillerde çalıştığını, davacının haftanın 7 günü 08:00-22:00 arası çalıştığını, günlük yarım saat yemek molası verildiğini, haklı nedenle fesih tarihi olan 09.08.2011 tarihinden önceki 5 aya ilişkin ücretinin ödenmediğini iddia ederek; kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti ve ödenmeyen ücret alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iddialarının asılsız olduğunu işyerinde bir kaç arkadaşı ile yolsuzluk yaptıklarını, şirketi zarara uğrattıklarını, bu durumun fark edilmesi üzerine iş akitlerinin feshedilmediğini, çalışarak şirket zararına yönelik borçlarını ödemeleri konusunda kendilerine fırsat tanındığını ancak davacının çalışmak istemeyerek işi sebepsiz terk ettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iddialarının asılsız olduğunu işyerinde bir kaç arkadaşı ile yolsuzluk yaptıklarını, şirketi zarara uğrattıklarını, bu durumun fark edilmesi üzerine iş akitlerinin feshedilmediğini, çalışarak şirket zararına yönelik borçlarını ödemeleri konusunda kendilerine fırsat tanındığını ancak davacının çalışmak istemeyerek işi sebepsiz terk ettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının işten ücret ve fazla çalışma ücret alacaklarını alamamak, sigortasız çalıştırılmak gibi haklı nedenlerle iş akdini fesih ettiği, bu nedenle kıdem tazminatına hak kazanacağı, dolayısıyla ceza dosyası sonucunun da dosyamız ile verilecek kararı etkilemeyeceği, bu dosyanın kesinleşmesinin beklenilmesine gerek olmadığı, tanık beyanlarından davacının ücretinin 1.500,00.-TL olduğunun anlaşıldığı, davacının yaptığı işin niteliği, sigorta primlerinin karşılıklı anlaşılarak ödenmemesi durumları, ülkemizde sigorta primlerinin kuruma ödenmesi yerine, çalışana ödenmesi şeklinde anlaşma yapılması uygulamasının da malum olduğu gözetilerek bilirkişinin 1. alternatifte 1.500,00.-TL net ücret üzerinden yaptığı hesaplamanın hükme esas alınması gerektiği, tanık beyanlarına göre davacının haftanın 6 günü 08:00-18:00 saatleri arasında bir saat yemek molası vererek çalıştığı, yasal haftalık çalışma süresi olan 45 saat düşüldüğünde 9 saat haftalık fazla çalışma yaptığı, yine haftanın ortalama 3 günü 21:00-22:00'ye kadar en az 3 saatten haftada 9 saat ek mesai yaptığı, dolayısıyla aylık 72 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla çalışma alacak miktarının raporda hesaplandığı, davacının dini bayramlar dışındaki diğer ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığı kabul edilerek genel tatil alacağının hesaplandığı ve ayda bir Pazar günü haftalık 6 günlük çalışmanın yanında çalışma yaptığı kabul edilerek hafta tatili alacak miktarının hesaplandığı, hesaplanan fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili alacak miktarlarından bir kişinin yılın tamamında bu şekilde çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olması, izinli, raporlu, mazeretli olup, çalışamayacağı günler nedeniyle %40 oranında hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği, davacının çalışma süresi boyunca 28 günlük yasal yıllık izin hakkının bulunduğu, yine davacının son 5 aylık ücretinin ödenmediğini iddia ettiği, ispat yükü kendisine düşen davalı işveren tarafından davacının yıllık izinlerini kullandığının yada karşılığı ücretinin ödendiğinin ve son 5 aya ait maaşının ödendiğinin yıllık izin defteri ve ücret bordrosu gibi davacının imzası bulunan yazılı belgelerle ispatlanamadığı, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir