muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23668, Karar No: 2014/6587, Tarih: 24.03.2014

Sigortalılığın; zorunlu, kişiye bağlı ve özellikle devredilemez bir hak olduğu ve bu nedenle bu tür davaların özel bir duyarlılığı gerektirdiği gözetilerek sağlıklı bir sonuca ulaşabilmek için, davacının çalıştığını bildirdiği işyerinden Kuruma verilen dönem bordrolarından kimlerin davacı ile aynı bölümde çalıştıkları araştırılıp bunların adresleri Kurumdan ve vatandaşlık numaralarına göre nüfus müdürlüğünden sorulup resen dinlendikten, davalı S.'nın nüfus aile kayıt tablosu celbedilip 31.10.1978 tarihinde evlenip 19.08.1980 tarihinde işten ayrıldığı gözetilerek, bu tarihleri arasında doğum yapıp yapmadığı ve buna bağlı olarak Kurumdan evlenme ve doğum yardımı alıp almadığı, keza isteğe bağlı SSK sigortalılık primi ödeyip ödemediği, dosya içerisinde bulunan SSK Genel müdürlüğü Tahsis Dairesi Başkanlığınca Adana Bölge Müdürlüğüne gönderilen 04.06.1984 gün ve ... sayılı yazısı içeriğinden, davalı S.'nın ilk defa .... olarak belirlenen sigorta sicil numarasının mükerrer tescil nedeniyle iptal sonra verilen ... sicil numarasının ipka olunduğu anlaşılmakta olup iptal ve ipkanın, çalışmaların davalı S.'ya aidiyetine ilişkin olup olmadığı ve böylece davalı S. adına Kuruma bildirilen hizmetlerin kime ait olduğunun duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21335, Karar No: 2016/264, Tarih: 13.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/21335 E.  ,  2016/264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/121734

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Rize Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2011

NUMARASI : 2011/23, 2011/176

SANIK : O.. A..

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel Eğitim ve Rehabilitasyona Muhtaç Çocukları Koruma Derneği'ne ait bulunan çekin, derneğin 2009 yılında kapatılmasına rağmen çek defterinin bankaya iade edilmemesi nedeniyle, bir şekilde sanığın eline geçtiği, sanığın çeki doldurarak hayvan satın aldığı A.. Y..'a verdiği ve bu sayede çekin dolaşıma çıktığı ve sanığın mağdurların zararına olarak 5.650 TL yarar sağladığı iddia edilen olayda,

1-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Tüm dosya kapsamına göre tasfiye halinde olduğu dosyaya celbedilen dava dosyalarından anlaşılan Özel Eğitim ve Rehabilitasyona Muhtaç Çocukları Koruma Derneğine ait Ziraat Bankası Arhavi Şubesi nezdinde ..... seri numaralı çekin sanık tarafından ele geçirilip doldurularak ilk olarak katılan A.. Y..'a, ondan sonra da müşteki M.. A.. ve şikayetçi O.. S..'a verildiği, dosya içerisinde mevcut 09.12.2010 tarih, 2010/1425 sayılı ekspertiz raporuna göre suça konu çekin üzerindeki yazıların sanığa ait olduğunun tespit edildiği, sanığın tevil yollu ikrar mahiyetinde olan savunmasında suça konu çeki Yılmaz Akyol isimli şahıstan aldığı, bu şahsa arac sattığını ancak çekin kendisine boş olarak verildiğini, çekin ön yüzünün kendisinin doldurup işleme koyduğunu, ancak keşide yerini imzalayıp imzalamadığını hatırlamadığı yönündeki savunması nazara alındığında, sanığın herhangi bir hukuki ilişkiye dayalı olmaksızın usulüne uygun bir şekilde kendisine tevdi edilmemiş ancak ne şekilde ele geçirdiği mahkememizce tespit edilemeyen Özel Eğitim ve Rehabilitasyona Muhtaç Çocukları Koruma Derneğine ait suça konu çeki doldurup imzaladığı ve bu şekilde piyasaya sürdüğü anlaşılmakla,bu şekilde sanığın resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği gerekçesine dayanan mahkumiyet kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2-Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın suça konu çeki hayvan satın almayı düşündüğü katılan A.. Y..'a verdiğini ancak hayvan almadığını savunması, katılan Ahmet'in de çeki satacağı hayvanlara karşılık olmak üzere sanıktan alıp, katılan M.. A..'a, önceden doğan borç ilişkisine karşılık vermiş olması karşısında, sanığın üzerine atılı suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabüle göre de,

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ( j) ve (k )bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek 565 gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra, ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmeyerek adli para cezasının fazla tayini,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22023, Karar No: 2014/14638, Tarih: 12.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22023 E.  ,  2014/14638 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, ... Kulübü tarafından, ...’da geleneksel ... Kupası yarışı düzenlendiği, yarış henüz başlamadan hakemlerin yarış güzergahını belirlemek için botlarla ... önlerine gitmek için denize açıldıkları, ... isimli hakemin tek başına bindiği bottan düştüğü ve botun çalışır vaziyette denizin ortasında tehlikeli olacak şekilde döndüğü, telsiz ile karadan yardım istendiği, sanıklardan hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen ve ... Kulübünde ... olarak görev yapan sanık ...’in denizin ortasında dönen botu durdurmak için olay yerine geldiği ve hakem heyetini taşıyan botun kullanıcısı ve yelken kulübününün lojistik işlerde yardımcı elemanı, amatör denizcilik belgesi bulunan ölen ...’yı, duran hakem heyeti botundan yardım için kendi botuna aldığı, dönen boş botun pervanesine halat geçirerek durdurmak için can yeleği giymeden bota yaklaştıkları sırada, sanıkların ifadesine göre ölenin ani bir hareketle botun üzerine atladığı sırada düşerek denizde kaybolduğu ve 23.06.2009 tarihinde cesedinin bulunduğu olayda;

... Kulübü viskomodoru sanık ... ile komodor sanık ...’in olay esnasında olay mahallinde bulunmadığı, ... Federasyonu tarafından atanan turnuvayı yöneten başhakem sanık ...’ın hakem komite botunda bulunduğu dikkate alınarak, kazanın yarış esnasında değil, acil durum sayılması gereken bir meseleye müdahale esnasında meydana geldiği, bu nedenle genel denizcilik kurallarının esas alındığı, ancak denizde acil müdahaleyi düzenleyen bir mevzuat bulunmadığı, acil müdahale ile bir ilgisi bulunmadığının gerekçeleri ile sanıklara kusur yüklemeyen ve hükme esas alınan 05.10.2011 tarihli bilirkişi heyeti raporunun oluşa ve dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin, kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sanıkların beraatlerine ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 12.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16910, Karar No: 2012/22973, Tarih: 28.06.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/16910 E.  ,  2012/22973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

26.04.2012 tarihli Dairemiz ara kararı yerine getirilmeden dosyanın bila ikmal gönderildiği (Pendik 2. İcra Müdürlüğünün 2010/944 Talimat icra dosyası yerine, 2010/944 esas sayılı dosyası gönderilmiş olmakla, 2010/944 Talimat dosyasının gönderilmesine) görülmektedir. Mahkemece ara karar gereğinin dikkatlice okunarak tekraren yazışmaya sebebiyet verilmeksizin eksikliklerin tamamlanarak gönderilmesi için dosyanın mahalline yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15950, Karar No: 2014/4007, Tarih: 27.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/15950 E.  ,  2014/4007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Kocaeli 2. İş Mahkemesi

Tarihi :16.05.2013

No :2012/215-2013/188

Davacı :S.. B.. adına Av. E.. Z..

Davalı :B..B.. S..L..San. ve Tic. A.Ş.

adına Av. A.. A..

İhbar Olunan :A.. Sig. A.Ş.

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 13.11.2009 tarihli İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin raporu ile meseki bilateral epikondilit hastalığı tanısı konulan sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi giderinin davalı işverenden 5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesi uyarınca tahsili istemine ilişkin olup, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de, bu karar eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

5510 sayılı Yasanın 14. maddesinde; "meslek hastalığı, sigortalının çalıştığı veya yaptığı işin niteliğinden dolayı tekrarlanan bir sebeple veya işin yürütüm şartları yüzünden uğradığı geçici veya sürekli hastalık, bedensel veya ruhsal engellilik halleri '' olarak tanımlanmıştır.

5510 sayılı Kanunun İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21’inci madde hükmünde ise, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Bilindiği üzere, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 77 maddesinde; “her İşveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlüdür.” hükmü yer almaktadır. Anılan madde, 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı R.G.de yayımlanan 6331 sayılı Kanunun 37. maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

İşverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümünün genel çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, “çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü” olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı birtakım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5. madde de, işverenin anılan yükümlülükle gerçekleştireceği .korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10. maddede ise, işyerinde sağlık vegüvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir. ( Prof. Dr. Tankut Centel, İşverenin İşyerinde Sağlık ve Güvenliği Sağlama Yükümü, Çimento Endüstrisi İşverenleri Sendikası, cilt: 27 sayı: 3 Mayıs 2013 )

Diğer taraftan, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı taktirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların bedeni ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler

Dosya kapsamına göre, 4.4.2005 ile 17.8.2009 tarihleri arasında lastik üretimi yapılan davalıya ait işyerinde lastik imal operatörü olarak çalışan sigortalının, çalıştığı süre zarfında üç kez ameliyat olduğu ve çeşitli defalar istirahat raporu aldığı ve ilk kez 2.4.2008 tarihinde epikondilit teşhisi konulduğu anlaşılmaktadır.Sigortalının işyerinde fiilen çalıştığı süre ve yaptığı iş ile işyeri koşulları da gözetilerek hastalığının mesleki nitelikte olup olmadığı hususunda ve işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili kazanın vuku bulduğu iş kolunda uzman ve ortopedi alanında uzman hekim bilirkişilerden işyeri koşulları ile hastalık arasında illiyet bağı olup olmadığı hususunda ve işveren ve sigortalının kusur oranı ve aidiyeti konusunda rapor alıp irdelenerek, sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 27.2.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4828, Karar No: 2011/4352, Tarih: 05.04.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/4828 E.  ,  2011/4352 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın maden işletme ruhsatının devri suretiyle işletme kirası ilişkisinden kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 14.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 05.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1536, Karar No: 2010/554, Tarih: 05.02.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/1536 E.  ,  2010/554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sahte belge kullanmak suçundan sanık ...'ın 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 348.maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Ankara 9.Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2002 tarihli ve 1998/271 Esas 2002/43 sayılı kararının infazını müteakip, hükümlünün 13.02.2008 tarihli dilekçesi ile yaptığı yasaklanmış hakların geri verilmesi talebinin kabulüne, yasaklanmış hakların geri verilmesine ilişkin, Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 14.04.2008 tarihli ve 2008/111 sayılı kararın tüm dosya kapsamına göre.

5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 13/a.maddesi uyarınca yasaklanmış hakların geri verilmesi için cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren 3 yıllık sürenin geçmesinin gerektiği, bahse konu cezanın bihakkın tahliye tarihinin 23.04.2006 olduğu, karar tarihi olan 14.04.2008 itibarıyla anılan maddede öngörülen 3 yıllık sürenin henüz dolmadığı gözetilmeden yasaklanmış hakların geri verilmesine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 02.01.2009 gün ve 2008/15015/66059 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 04.02.2009 gün ve KYB.2009/9923 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:

Yasaklanmış hakların geri verilmesi müessesesini düzenleyen ve suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 121. maddesi “Müebbeden hidematı ammeden memnuiyet ve ceza mahkumiyetinden mütevellit diğer nevi ademi ehliyet cezaları memnu hakların iadesi tarikiyle izale olunabilir” hükmüne yer vermiş, aynı Yasanın 122. maddesi de “(Değişik fıkra: 21/11/1990 - 3679/6 md.) Yukarıdaki maddede yazılı ceza, şahsi hürriyeti bağlayıcı bir cezaya bağlı olduğu halde, buna mahkum olan ve işlemiş olduğu cürümden dolayı pişmanlık duyduğunu ihsas edecek surette iyi hali görülen kimse, asıl cezasını çektiği veya ceza af ile ortadan kalktığı tarihten itibaren üç ve zamanaşımı ile düşmüş olduğu surette düştüğü tarihten itibaren beş yıl geçtikten sonra memnu haklarının iadesini talep edebilir.

Eğer bu mahrumiyet ve ıskatı ehliyet cezaları diğer bir cezaya ilaveten tertib olunmamış ise memnu hakların iadesi ancak hüküm ilamının kat'ileştiği tarihten itibaren beş sene sonra istenebilir” biçimindedir.

Suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5352 sayılı Adli Sicil Kanununa 5560 sayılı Kanunun 38. maddesiyle eklenen 13/A maddesinde ise;

“(1) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkûmiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilir. Bunun için; Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları saklı kalmak kaydıyla,

Suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5352 sayılı Adli Sicil Kanununa 5560 sayılı Kanunun 38. maddesiyle eklenen 13/A maddesinde ise;

“(1) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkûmiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilir. Bunun için; Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinin beşinci ve altıncı fıkraları saklı kalmak kaydıyla,

a) Mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren üç yıllık bir sürenin geçmiş olması,

b) Kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü hususunda mahkemede bir kanaat oluşması,

gerekir.

(2) Mahkûm olunan cezanın infazına genel af veya etkin pişmanlık dışında başka bir hukukî nedenle son verilmiş olması halinde, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilmesi için, hükmün kesinleştiği tarihten itibaren beş yıl geçmesi gerekir. Ancak, bu süre kişinin mahkûm olduğu hapis cezasına üç yıl eklenmek suretiyle bulunacak süreden az olamaz.

(3) Yasaklanmış hakların geri verilmesi için, hükümlünün veya vekilinin talebi üzerine, hükmü veren mahkemenin veya hükümlünün ikametgâhının bulunduğu yerdeki aynı derecedeki mahkemenin karar vermesi gerekir.

(4) Mahkeme bu husustaki kararını, dosya üzerinde inceleme yaparak ya da Cumhuriyet savcısını ve hükümlüyü dinlemek suretiyle verebilir.

(5) Yasaklanmış hakların geri verilmesi talebi üzerine mahkemenin verdiği karara karşı, hükümle ilgili olarak Ceza Muhakemesi Kanununda öngörülen kanun yoluna başvurulabilir.

(6) Yasaklanmış hakların geri verilmesine ilişkin karar, kesinleşmesi halinde, adlî sicil arşivine kaydedilir.

(7) Yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna başvurulması nedeniyle oluşan bütün masraflar hükümlü tarafından karşılanır” hükmüne yer verilmiş olup, görüldüğü üzere; her iki Yasada da yasaklanmış hakların geri verilmesi için mahkûm olunan cezanın infazının tamamlandığı tarihten itibaren 3 yılın geçmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya içeriğine göre; hükmolunan 1 yıllık hürriyeti bağlayıcı cezanın 23.04.2006 tarihinde bihakkın infaz edildiği ve bu suç nedeniyle yoksun kalınan yasak hakların iadesine ancak cezanın bihakkın infazından itibaren 3 yıl süre geçtikten sonra karar verilebileceği gözetilmeden, 14.04.2008 tarihinde karar verildiği anlaşılmakla kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görüldüğünden, Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 14.04.2008 gün ve 2008/111 müteferrik sayılı kararının CMK’nın 309/4-c maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak koşuluyla BOZULMASINA, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 05.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.