muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/106, Karar No: 2023/69, Tarih: 15.02.2023

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Direnme kararına karşı süresi içinde davalılar vekilince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili; davacının satış danışmanı olduğu taraflar arasında ihtilafsız iken Mahkemece distribütör olarak kabul edilerek prim alacağının buna göre belirlenmesinin hatalı olduğunu, dava dilekçesinde Air Taxi Operation Memo başlıklı belgenin 4 üncü maddesinin (g) bendi uyarınca prim talep edilmiş olmasına rağmen talebi aşar biçimde hüküm kurulduğunu, bilirkişi raporunda belirtildiği gibi gerekli görüldüğü takdirde her türlü inceleme ve keşif için ifaya hazır olunduğunun beyan edilmesine karşın bu talebin dikkate alınmadığını, genel müdür yardımcısı olarak görev yapmakta olan A.K.'nin 22.08.2014 tarihli elektronik postanın yanlış anlaşıldığını, esasında A.K.'nin kendi personellerinin distribütör olarak değerlendirilmesinin uygunsuzluğuna dikkat çektiğini, davacının sözü edilen belgenin 4 üncü maddesinin (g) bendine göre de prime hak kazanmadığını, davacının distribütör olarak kabulü hâlinde ise 26.11.2015 tarihli U.K.'ye gönderdiği elektronik posta dikkate alındığında prim alacağından feragat ettiğinin açık olduğunu, garanti uçuş saatleri söz konusu olduğundan ilave bir satış ya da pazarlama faaliyeti söz konusu olmayıp bu nedenle ödenmesi gereken bir komisyon tutarının da bulunmadığını, garanti uçuş saatleri üzerinde uçuş yapıldığında veya özel uçuşlar yapıldığında ise davacıya hak ettiği primlerin ödendiğini, davacının kendisini distribütör olarak kabul ettiğinde dahi uçuşlar öncesinde bu verileri sisteme girmediğinden herhangi bir komisyon ödemesine hak kazanmayacağı gözetilmeksizin verilen kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek direnme kararının bozulmasını istemiştir.

C. Uyuşmazlık

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davalılar nezdinde satış danışmanı olarak çalışan davacının 04.09.2014 - 31.03.2016 tarihleri arasındaki çalışmasına ilişkin prim (komisyon) alacağının Air Taxi Operation Memo (1) başlıklı belgenin 4 (g) maddesinde yer alan satış pazarlama departmanı personeli için düzenlenen hükme göre mi yoksa distribütörler için düzenlenen komisyon hükmüne göre mi belirlenmesi gerektiği noktasında toplanmaktadır.

D. Ön Sorun

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce;

1. Yabancı para birimi üzerinden hükmedilen alacaklarda nispi temyiz karar harcının hükmedilen yabancı para alacağının dava tarihindeki T.C. Merkez Bankası tarafından ilan edilen efektif satış kuru üzerinden mi yoksa karar tarihindeki T.C. Merkez Bankası tarafından ilan edilen efektif satış kuru üzerinden TL’ye çevrilerek bu miktara göre hesaplanmasının gerektiği; buradan varılacak sonuca göre davalılar vekilince her bir davalı için ayrı ayrı dava tarihindeki kur üzerinden belirlenen miktar üzerinden nispi temyiz karar harcı yatırılması nedeniyle harç eksikliğinin tamamlanması için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği,

2. Bu ön sorunun aşılması hâlinde ise yabancı para birimi üzerinden hükmedilen alacaklarda mahkemece hüküm altına alınan nispi karar ve ilâm harcının karar tarihindeki T.C. Merkez Bankası tarafından ilan edilen efektif satış kuru üzerinden mi yoksa dava tarihindeki T.C. Merkez Bankası tarafından ilan edilen efektif satış kuru üzerinden mi TL’ye çevrilerek hesaplanmasının gerektiği; buradan varılacak sonuca göre mahkemece dava tarihindeki kur üzerinden belirlenen karar ve ilâm harcının hatalı belirlendiği gerekçesiyle hükmün usulden bozulmasının gerekip gerekmediği hususları ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

E. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 vd. maddeleri

2. 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun (492 sayılı Kanun) 2 ilâ 37 nci maddeleri

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.05.1965 tarihli ve 1965/1 Esas, 1965/1 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının (YİBK) ilgili bölümü şöyledir:

"... Harçlar Yasasının 26 ıncı maddesi uyarınca yargı harçları, harca konu olan işlemleri yapan mahkeme veya daire tarafından alınır. 27 inci madde uyarınca (1) sayılı tarifede yazılı maktu harçla ilgili bulunduğu işlemin yapılmasından önce peşin olarak ödenir; nispi harçlarda ise, karar ve ilam harçlarının dörtte birinin peşin, geri kalanının, kararın verilmesinden başlayarak iki ay içinde ödeneceği; karar ve ilam harcı verilmedikçe ilgiliye ilamın verilmeyeceği, bu yasanın 28 inci maddesinde açıklanmıştır. Yargıtay harçlarının da (1) sayılı tarifede yer aldığına ve sözü edilen maddeler hükümlerinde geçen karar ve ilam deyimlerinin Yargıtay ilamlarını dahi kapsadığına göre, Yargıtaya gönderilecek temyiz dilekçesini kabul eden mahkemece....nispi harcı taşıyan hükümlerin temyizinde ise, kararda gösterilen nispi harcın dörtte birinin peşin alınması gerekecektir.

...Sonuç:

...5- Temyiz yoluna başvurmada, maktu harca bağlı kararlarda onbeş lira maktu ilam harcının tümünün peşin, nispi harca bağlı kararlarda ise, mahkemece alınmasına karar verilen nispi ilam harcının dörtte birinin peşin alınacağına...."

4. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.11.1956 tarihli ve 1956/15 Esas, 1956/15 Karar sayılı İBK'nın ilgili bölümü şöyledir: " Her davada açıldığı tarihte tespit edilen vaziyet hükme esas ittihaz olunması iktiza eylemesine...."

2. Değerlendirme

a. Bir numaralı ön sorun yönünden;

1.Bilindiği üzere kamu hizmetlerinin yürütülmesi için gerekli olan malî kaynağın sağlanması amacıyla Devletin egemenlik gücüne dayanarak koyduğu malî yükümlülüklerden kaynaklanan alacakları genel olarak kamu alacakları olarak nitelendirilir.

2. Değerlendirme

a. Bir numaralı ön sorun yönünden;

1.Bilindiği üzere kamu hizmetlerinin yürütülmesi için gerekli olan malî kaynağın sağlanması amacıyla Devletin egemenlik gücüne dayanarak koyduğu malî yükümlülüklerden kaynaklanan alacakları genel olarak kamu alacakları olarak nitelendirilir.

2.Devletin kamu alacağını oluşturan gelir kaynaklarından birini de kamu hizmetlerinden yararlananların ödedikleri harçlar oluşturmaktadır. Harçların oluşturduğu yükümlülük, teoride, masrafı karşılama ve faydalanma ilkelerine dayandırılmaktadır. Masrafları karşılama ilkesine göre harç, hizmetin gerektirdiği maliyetle ölçülürken, faydalanma ilkesinde hizmetin maliyeti değil yükümlü için taşıdığı değer esas alınmaktadır.

3. Bu açıklamalar karşısında harç, bazı kamu hizmetlerinden yararlanan ve hatta kanun hükmü ile yararlanmak zorunda bırakılan özel ve tüzel kişilerin, özel menfaatlerine ilişkin olarak kamu kuruluşlarının hizmetlerinden yararlanmaları karşılığında belli bir ölçüde bu hizmetlerin maliyetine katılmaları amacıyla konulan ve zor unsuruna dayanan malî yükümlülükler olarak tanımlanabilir (Burak Pınar, Yargı ve İcra Harçları, 2. Baskı, Ankara 2009, s.1-3).

4. Harçlar konusunda genel düzenleme içeren 492 sayılı Kanun'un gerekçesinde harcın tanımı “fertlerin özel menfaatlerine ilişkin olarak, kamu kurumları ve hizmetlerinden yararlanmaları karşılığında yaptıkları ödemelerdir” biçiminde yapılmıştır. Bu tanım, Anayasa Mahkemesinin 31.03.1987 tarihli ve 1986/20 Esas, 1987/9 Karar; 14.02.1991 tarihli ve 1990/18 Esas, 1991/4 Karar ile 28.09.1995 tarihli ve 1995/24 Esas, 1995/52 Karar sayılı kararlarında da yer almıştır.

5. Bir kamu hizmetinden dolayı harç alınabilmesi bu hizmetin kanunla belirlenmesine ve bu hususla ilgili harç alınmasına ilişkin düzenlemelerin de kanunda yer almasına bağlıdır.

6. Nitekim 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 73 üncü maddesinin üçüncü fıkrası “Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır.” hükmünü içermektedir.

7. Bahsi geçen Anayasa hükmünün vergi, resim ve harç gibi parasal yükümlülüklerin veya bunlardan bağışıklığın, kapsam ve içeriğinin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek biçimde ve açıkça gösterilmesi amacına yönelik bulunduğu bellidir.

8. O hâlde harca ilişkin bir kanun hükmünün yorumu ve uygulanmasında, bu ilke ve amaç gözden uzak tutulmamalıdır. Aksi hâlde kişi ve kurumların yasal dayanağı olmayan bir yükümlülük altına alınmaları veya Devletin önemli bir gelir kaynağından yoksun bırakılması gibi, kanun koyucunun amacına aykırı ve sakıncalı sonuçların doğmasına yol açılmış olur.

9. Bu kanunilik ilkesine paralel olarak Harçlar Kanunu'nun 1 inci maddesinde, bu Kanuna göre alınacak harçlar arasında diğer harçlar yanında yargı harçları da bulunmaktadır. Aynı Kanunun 2 nci maddesinde ise yargı işlemlerinden bu Kanuna bağlı (1) Sayılı Tarifede yazılı olanların yargı harçlarına tabi olduğu vurgulanmıştır.

9. Bu kanunilik ilkesine paralel olarak Harçlar Kanunu'nun 1 inci maddesinde, bu Kanuna göre alınacak harçlar arasında diğer harçlar yanında yargı harçları da bulunmaktadır. Aynı Kanunun 2 nci maddesinde ise yargı işlemlerinden bu Kanuna bağlı (1) Sayılı Tarifede yazılı olanların yargı harçlarına tabi olduğu vurgulanmıştır.

10. Yargı harçları; mahkeme harçları, icra ve iflas harçları, ticaret sicili harçları ve diğer harçlar olarak dört başlık altında toplanmıştır. Mahkemelerde ödenecek harçlar ise başvurma harcı, celse harcı, karar ve ilâm harcı, temyiz, istinaf ve itiraz harçları ile keşif harcıdır.

11. İstinafla ilgili 6100 sayılı Kanun'un 344 üncü maddesi aynı Kanun'un 366 ncı maddesindeki atıf nedeniyle temyiz yoluna da kıyas yoluyla uygulanmakta olup temyiz dilekçesi verilirken temyiz yoluna başvuru harcı ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderlerin ödenmesi gerekmektedir.

12. Harçlar Kanunu gereğince alınması gereken harçlar bu Kanun'un mükerrer 138 inci maddesi gereğince her yıl yeniden değerlendirme oranında arttırılarak hesaplanmakta ve Maliye Bakanlığı tarafından çıkarılan tebliğ ile ilan edilmektedir. Temyiz başvurusu nedeniyle alınacak harçlar başvuru harcı ve peşin harç olmakla temyiz başvurusuna konu karar nispi harca tabi ise alınması gereken harcın 1/4' ü oranında peşin nisbi harç alınmalıdır.

13. Direnme karar tarihindeki (1) sayılı Tarifeye göre nispi harç oranı istisnalar dışında binde 68,31 şeklinde belirlenmiş olup Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.05.1965 tarihli ve 1965/1 Esas, 1965/1 Karar sayılı İBK gereği de mahkemece hükmedilen karar ve ilâm harcının 1/4'ünün nispi temyiz harcı olarak alınması yeterlidir.

14. Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince verilen kararda prim alacağı Euro cinsinden, diğer alacaklar ise Türk Lirası (TL) cinsinden hüküm altına alınmış ve hükmedilen toplam alacak üzerinden alınması gereken nisbi karar harcının 19.160,24 TL olduğu belirtilmiş, davalılar vekili tarafından hükmedilen harcın 1/4 'ü temyiz peşin harcı olarak yatırılmış olup İBK gereğince peşin harcın temyize konu kararda belirtilen miktara göre alındığından tamamlanması gereken eksik temyiz harcının olmadığı sonucuna varılmıştır.

15. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında yabancı para alacağına karşı temyiz yoluna başvurulduğunda alınacak harcın temyiz yoluna başvurma harcının hüküm tarihindeki Merkez Bankası efektif döviz satış kuru üzerinden alınması gerektiği ancak eldeki davada harcın hüküm tarihindeki kur üzerinden yatırılmaması sebebiyle harç eksikliğinin tamamlanması için dosyanın İlk Derece Mahkemesine geri çevrilmesi gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

16. Hâl böyle olunca birinci ön sorunun bulunmadığına 15.02.2023 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğu ile karar verilerek ikinci ön sorunun değerlendirilmesine geçilmiştir.

b. İki numaralı ön sorun yönünden;

16. Hâl böyle olunca birinci ön sorunun bulunmadığına 15.02.2023 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğu ile karar verilerek ikinci ön sorunun değerlendirilmesine geçilmiştir.

b. İki numaralı ön sorun yönünden;

1. Yukarıdaki harca ilişkin genel değerlendirme ve tespitlerden hareketle gereksiz davaların açılmasının ve diğer tarafın haksız yere ızrar edilmesinin önlenmesi için karar ve ilâm harcı ihdas edilmiştir.

2. Karar ve ilâm harcı, maktu ve nispi olmak üzere iki çeşittir (Harçlar Kanunu, Resmî Gazete 11756, (17.07.1964), Kanun No.492, md. 15,21, (1) Sayılı Tarife (A)-III).

3. Bu anlamda davanın maktu veya nispi harca tabi olup olmaması, kural olarak dava konusunun para ile değerlendirilebilir olup olmamasına göre değişmektedir.

4. Nispi karar ve ilâm harcı, konusu para veya para ile değerlendirilebilen birşey olan davalarda, esas hakkında karar verilmesi hâlinde hükmolunan değer üzerinden alınan harçtır (492 sayılı Kanun, (1) Sayılı Tarife, md. III, f. 1,a.).

5. Nisbi harca tabi davalarda davacı değer tayini mümkün olan hâllerde dava dilekçesinde değer göstermek zorundadır. Dava açılırken alınan peşin harç dava dilekçesinde yazılı olan bu değer üzerinden hesaplanır ve tahsil edilir. Davacının dava dilekçesinde değer göstermemesi hâlinde harç sorunu çözülmeden mahkeme davaya bakamayacağından davacıya bu değerin tespit ettirilmesi yoluna gidilmelidir. Ayrıca dava dilekçesinde gösterilen harca esas değerin yargılama sırasında gösterilen değerden daha fazla olduğunun tespiti hâlinde ise 492 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesinin yollamasıyla aynı Kanun'un 30 uncu maddesi gereği yalnız o oturum için davaya devam edilir ve noksan değer üzerinden peşin karar ve ilâm harcı tamamlanmadığı takdirde davaya devam edilemez (Pınar, s. 96-97).

6. Bu durumda karar ve ilâm harcının dava tarihindeki değere göre değil de karar tarihindeki değere göre belirlenmesi çelişkili uygulamalar ortaya çıkartacaktır. Örneğin, dava konusu şey taşınmaz olduğu taktirde taşınmazın değeri ancak keşif yapmak suretiyle belirlenebilmektedir. Mahkemece yapılan keşif sonrası belirlenen değere göre davacı tarafından eksik harç tamamlattırılmak suretiyle yargılamaya devam olunmaktadır. Bu tür dava konusu şeyin değerinin yargılama sırasında belirlenmesi mümkün olan davalar yönünden karar tarihi itibariyle değer belirlenmesi yapılarak harç alınması yoluna gidilmesi yargılamayı sona erdirmek adına ciddi sıkıntılar oluşturacaktır.

7. Öte yandan ilke olarak her dava, açıldığı tarihteki fiili ve hukuki duruma göre değerlendirilir ve hükme bağlanır (YİBBGK, 1956/15 E., 1956/15 K.). Bu durumda da mahkemece hüküm altına alınan karar ve ilâm harcının da dava tarihindeki değer üzerinden belirlenmesi gerekmektedir.

8. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 07.04.1993 tarihli ve 1993/13-41 Esas, 1993/145 Karar sayılı kararında da talep edilen yabancı paranın dava tarihindeki rayice göre Türk parası karşılığı üzerinden ilâm harcının hesap edilmesi gerektiğine karar verilmiştir.

8. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 07.04.1993 tarihli ve 1993/13-41 Esas, 1993/145 Karar sayılı kararında da talep edilen yabancı paranın dava tarihindeki rayice göre Türk parası karşılığı üzerinden ilâm harcının hesap edilmesi gerektiğine karar verilmiştir.

9. Sonuç itibariyle alınması gereken nispi temyiz harcının dava tarihindeki değer üzerinden belirlenmesi gerektiğinden somut olayda, mahkemece prim alacağı Euro cinsinden hüküm altına alınmış ve hükmedilen alacağın dava tarihindeki Merkez Bankası efektif döviz satış kuru üzerinden TL karşılığı belirlenerek dava değeri tespit edilmiştir. Bu itibarla belirlenen bu değer üzerinden hükmedilmiş olan karar ve ilâm harcının eksik olmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

10. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında yabancı para alacağına hükmedilen davalarda karar ve ilâm harcının hüküm tarihindeki döviz kuru üzerinden belirlenmesi gerektiği ancak eldeki davada harcın dava tarihindeki kur üzerinden tespit edilerek karar ve ilâm harcına hükmedilmesi sebebiyle karar ve ilâm harcının eksik alındığı, bu nedenle kararın bu gerekçe ile usulden bozulması gerektiği ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

11. Hâl böyle olunca ikinci ön sorunun da bulunmadığına oy çokluğu ile karar verildikten sonra işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

c. İşin Esası Yönünden;

1. İşçilere üretimde artış, daha iyi kalite, daha az maliyet sağlama gibi amaçlarla verilen prim, işçinin işinde gösterdiği üstün özen sonucu kalite ve miktar bakımından özellikle iyi olan işinin karşılığı olarak yapılan bir ek ödemedir.

2. Çeşitli isimler altında verilen primler (randıman primi, vardiya primi, tasarruf primi, düzenlilik primi, devamlılık primi, performans primi vs) asıl ücretten sayılmaz. Ancak devamlılık ve periyodik ödenme karakteri taşıdıkları takdirde, hesaplanması sabit ancak miktarı sabit olmasa dahi ücretin eki kabul edilmektedir (Hamdi Mollamahmutoğlu, İş Hukuku, Ankara,Yenilenmiş 2. Bası, 2005, s.374).

3. Primler iş sözleşmesi veya toplu iş sözleşmesinde yer alabileceği gibi herhangi bir sözleşmeye dayanmaksızın işverence tek taraflı olarak da sağlanabilir. Bu tek taraflı uygulama sonucunda daha önce görüldüğü gibi bir işyeri uygulamasının koşulları ortaya çıkarsa işçinin iş koşulu hâline gelmiş primi talep hakkı doğar.

3. Primler iş sözleşmesi veya toplu iş sözleşmesinde yer alabileceği gibi herhangi bir sözleşmeye dayanmaksızın işverence tek taraflı olarak da sağlanabilir. Bu tek taraflı uygulama sonucunda daha önce görüldüğü gibi bir işyeri uygulamasının koşulları ortaya çıkarsa işçinin iş koşulu hâline gelmiş primi talep hakkı doğar.

4. Özel Dairece ile İlk Derece Mahkemesi arasında davacının prim alacağı bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık mevcut olmakla bu aşamada konuyla ilgili olması sebebiyle distribitörlük kavramına değinmekte yarar bulunmaktadır. Distribütörlük sözleşmesi yapımcı ile distribütör arasındaki hukuki ilişkileri düzenleyen çerçeve niteliğinde sürekli öyle bir sözleşmedir ki, bununla yapımcı mamullerinin tamamını veya bir kısmını belirli bir coğrafi bölgede (inhisari olarak) satmak üzere distribütöre göndermeyi, buna karşılık distribütör de sözleşme konusu malları kendi adına ve kendi hesabına satarak bu malların sürümünü arttırmak için faaliyette bulunmak yükümlülüğünü üstlenir (Hasan İşgüzar, Tek Satıcılık Sözleşmesi, Ankara, 1989, s.14).

5. Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin satış danışmanı olarak çalıştığını belirtmiş ise de davacı 31.10.2016 tarihli işverene gönderdiği fesih bildiriminde satış pazarlama koordinatörü olarak görev yaptığını ve uyuşmazlık konusu dönem yönünden distribütörler gibi müvekkiline komisyon ücreti ödendiğini ileri sürmüştür.

6. Dinlenen davacı tanıklarından biri bölge satış sorumlusu olarak çalışan davacının ücreti haricinde tarifede belirtilen satış tutarları karşılığındaki oranlar üzerinden yaptığı satışa göre prim aldığını; diğer davacı tanığı da Antalya satış sorumlusu olan davacının Antalya'da yapılan satışlardan prim aldığını, bu primlerin uçuş saati başına belirlenen oranlar üzerinden olduğunu, kendisinin de Air Taxi Operation Memo (1) başlıklı elektronik postayı aldığını, bu elektronik postada belirlenen prim oranlarına göre çalışanlara ödeme yapıldığını beyan etmiştir. Diğer taraf tanıkları ise davacıya prim ödendiğini belirtmekle birlikte hangi oranlar üzerinden yapıldığına ilişkin beyanda bulunmamışlardır.

7. Davacının prim alacağını ispat için delil olarak sunduğu elektronik posta yazışmalarından 22.08.2014 tarihinde genel müdür yardımcısı Adnan Koç'un davacı tanığı ...'ya gönderdiği elektronik postada sadece kendi personelleri olan davacının normal distribütör gibi değerlendirildiği ve davacı tanığı Candaş'ın zaman ayırıp bakmasının istediği, en son yazışmada davacıya gönderilen elektronik postada ise davacıdan görüşlerinin sorulduğu tespit edilmiş olup yapılan tüm yazışmaların fikir alışverişi mahiyetinde, şirket iç yazışması olduğu anlaşılmıştır. Zira ne davacının ne de davalı şirketin distribütör gibi prim ödendiğini kabule yönelik bir bilgi ve beyanı bulunmamaktadır. Ayrıca elektronik posta yazışmalarında yazı taslağının değerlendirildiği de belirtilmiştir.

8. Öte yandan elektronik posta yazışmalarında adı yer alan davacı tanığı Candaş da davacıya distribütör gibi prim ödemesi yapıldığına yönelik bir beyanda bulunmamış olmakla davacının distribütör gibi değerlendirilmesini gerektiren ayrık bir durumunun bulunduğu, diğer satış departmanı personellerinden daha üstün bir konumunun olduğu dosya kapsamı itibariyle ispatlanmış değildir.

9. Bu itibarla elektronik posta yazışmaları, davacının görevi, Air Taxi Operation Memo (1) başlıklı belge ve tanıkların beyanları birlikte değerlendirildiğinde davacının distiribütörlere yönelik yapılan komisyon düzenlemesinden faydalanabileceğini kabul etmek mümkün değildir. Bu nedenle davacının 04.09.2014 - 31.03.2016 tarihleri arası dönem yönünden Taxi Operation Memo (1) başlıklı belgenin 4 (g) maddesinde yer alan satış pazarlama departmanı personeli için düzenlenen prim hükümlerinden faydalanacağı dikkate alınmaksızın hatalı değerlendirme ile distribütörlere uygulanan prim hükümlerine göre alacak hesabının yapılması hatalı olmuştur.

10. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki hükümde direnilmesi doğru olmamıştır.

11. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.

"K A R Ş I O Y"

Dava konusu uyuşmazlık işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı dava dilekçesinde davalı yanında yaptığı çalışmadan dolayı kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile bakiye maaş alacaklarını Türk Lirası cinsinden talep etmiş, komisyon alacağını ise başlangıçta 1000 Euro olmak üzere hak edildiği dönemlerden itibaren işleyecek döviz alacaklarına uygulanacak faiz ile tahsil talebinde bulunulmuştur.