muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5625, Karar No: 2020/10079, Tarih: 30.09.2020

Basın ... Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, ... hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren ... başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının kıdem tazminatı talebi bakımından davalı ... ile davalı ... İth. İhr. Paz. San. Ltd. Şti. firmaları hakkında davacının anılan firmalarda çalıştığı süreler bakımından sorumlulukları son bulmadığı anlaşıldığından, kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15101, Karar No: 2006/16539, Tarih: 19.12.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/15101 E.  ,  2006/16539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, tarımsal sulama abonesi olduğunu, 20.12.2004 tarihli faturanın elektrik tarifeler Yönetmeliğinin 38. maddesine aykırı olarak düzenlendiğini, itirazlarının dinlenmediğini, sayacın son endeksi ile ilk endeks arasındaki farktan ayrı olarak faturada hayali bir miktar ile reaktif enerji adı altında hesaplama yapılıp 19.190.030.000 TL. istendiğini bildirip, 2.870.000.000 TL. borçlu olduğunun ve fazladan istenen kısmından borçlu olmadığının tespitini istemiştir.

Davalı, davaya bakmanın idari yargının görev alanında olup faturanın da doğru olduğunu bildirip davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davacının 2.873,80YTL. borçlu olduğunun, fazla miktardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının mekanik sayacının söküldüğü 03.07.2004 tarihinden dijital sayacın takıldığı tarihe kadar elektrik kullandığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Davaya konu edilen 20.12.2004 tarihli faturada son endeks ile ilk endeks arasındaki fark tüketimden ayrı olarak (+/-) tüketim adı altında bir miktarın daha ilave edilerek ve reaktif tüketimde nazara alınarak hesaplama yapıldığı görülmektedir. Davacı, faturada (+/-) olarak gösterilen miktar ile reaktif enerji olarak gösterilen miktarların tahakkukta hesaplamaya dahil edilmemesi gerektiği iddiasıyla bu davayı açmıştır. Davalı ise Genel Müdürlüğünün talimatıyla 2004 yılı sulama mevsimi başlamadan önce yöredeki ... elektrik kullanımını önlemek için tüm mekanik sayaçların yerlerine dijital sayaç takılmak üzere söküldüğünü, bir kısım abonelerin dijital sayaç taktırmadan elektrik kullanmaya devam ettiklerini, bu nedenle Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 18. maddesi ile ... ve usulsüz elektrik kullanımına ilişkin ortak hükümler doğrultusunda saatsiz kullanılan dönemdeki harcamalarda nazara alınarak faturanın düzenlendiğini bildirmiştir.

Dosya içerisinde bulunan davalı idarenin yazı ve tutanakları ve aynı mahkemeden gelen benzer dosyalardan idarece mekanik saatlerin dijital saatlerle değiştirilmek üzere söküldüğü anlaşılmaktadır. Davacının mekanik sayacının söküldüğü 3.7.2004 tarihinden, kombi sayacın takıldığı 11.10.2004 tarihine kadar sayaçsız olarak enerji kulandıının kabulü gerekir. Öyle olunca İl veya İlçe Müdürlüğünden sulama dönemi süresi sorularak sayaç endeksinin gösterdiği harcamadan ayrı olarak davacının sayaçsız olarak enerji kullandığının kabulü ile kullandığı elektrik tutarı fatura dönemi gözetilerek Enerji Piyasası müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13,14,15. maddeleri ile Yine Enerji Piyasası düzenleme Kurulunun 2004 yılında “... ve Usulsüz Elektrik Kullanılması Durumunda Yapılacak İşlemlere İlişkin” kararı doğrultusunda hesaplama yapılması gerekir. Mahkemece bu hususlar dikkate alınmadan eksik inceleme ile yürürlükten ... eski Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği hükümlerine göre hazırlanan yetersiz bilirkişi raporuna dayanarak yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bent uyarınca davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 19.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4785, Karar No: 2012/1879, Tarih: 15.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/4785 E.  ,  2012/1879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Otoyol alt-üst geçit, yol kavşak işi kapsamında yapımına devam edilen fore kazık imalatı esnasında, güvenlik önlemlerinin alınmaması ve molozların kaldırılmaması eyleminden dolayı kabahatli ... Beton Sanayi ve Ticaret A.Ş. hakkında 1997/3 sayılı genelge eki Alt Yapı Hizmetleri Yönergesinin 12 ve 17. maddeleri gereğince ... Büyükşehir Belediyesi Encümeninin 23.11.2006 tarihli ve 2030-1958 sayılı kararı ile uygulanan 600.187 yeni Türk lirası idari para cezasına karşı yapılan itirazın reddine dair Şişli 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 30.05.2008 tarihli ve 2007/5352-5352 müteferrik sayılı kararına yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.09.2009 tarihli ve 2009/916 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 30.03.2010 gün ve 19351 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 16.04.2010 gün ve KYB. 2010-88416 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Danıştay 6. Dairesinin 29.02.2008 tarihli ve 2007/9222 Esas, 2008/1385 sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 27. maddesinin 5560 sayılı Kanunla eklenen 8. fıkrasındaki "İdari yaptırım kararının verildiği işlem kapsamında aynı kişi ile ilgili olarak idari yargının görev alanına giren kararların da verilmiş olması halinde; idari yaptırım kararına ilişkin hukuka aykırılık iddiaları bu işlemin iptali talebiyle birlikte idari yargı merciinde görülür." hükmü karşısında mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerektiği cihetle, itirazın bu yönden kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.09.2009 gün ve 2009/916 D. İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 15.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27422, Karar No: 2016/1291, Tarih: 19.01.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/27422 E.  ,  2016/1291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Y...İŞ MAHKEMESİ

Davacı, fazla mesai ücreti, resmi tatil ücreti, ikramiye alacağı, prim alacağı, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının haftanın 7 günü saat 08:00’de işe başlayıp en erken 22:00’de işi bırakarak çalıştığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek fark ücret, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ikramiye, prim, eşitliğe aykırılıktan doğan yevmiye farkı alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının haftanın 7 günü çalıştığı iddiasının asılsız ve hayatın olağan akışına ters olduğunu, çalışma koşullarının davacının iddia ettiği gibi olmadığını, taleplerin zamanaşımına uğradığını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının davalıya ait işyerinde 15/06/2004-05/08/2011 tarihleri arasında çalıştığı, geçici işçi statüsü ile çalışmaya başladığı ve 09/01/2008 tarihinde sürekli işçi kadrosuna atandığı, Belediye’nin değişik birimlerinde görevlendirildiği, 24/05/2005 tarihli taahhütnamede Belediye Başkanı sekreteri olarak görev yaptığını, tüm sosyal yardımlar dahil 750,18.-TL. net ücret almayı kabul ettiğini, bunun dışında herhangi bir ücret talep etmeyeceğini belirttiği, 15/01/2008-14/01/2010 tarihlerini kapsayan TİS ile en düşük işçi yevmiyesinin 24,13.-TL., en yüksek işçi yevmiyesinin 59,57.-TL

. olarak belirlendiği, davacının Nisan 2011 itibariyle yevmiyesinin düşürüldüğü, davacının bu durumu kabul etmediği, bunu yazılı olarak işverene bildirdiği, ancak işveren tarafından kabul edilmediği, Haziran 2004 - Temmuz 2011 dönemlerine ait ücret bordrolarının dosyada bulunduğu, buna göre davacının ücretinin bilirkişi tarafından tespit edildiği, ancak davacı indirimli ücreti kabul etmediğinden ve ücretinin indirilmesi yasal olmadığından hiç indirim yapılmamış gibi en son ücreti üzerinden hesaplama yapıldığı, davacının davalı işyerinde ayın 2 haftasında haftada 5 gün çalıştığı, haftanın 1 günü 08:00-17:00 arasında, haftanın 2 günü 08:00-20:00 arasında, haftanın 2 günü ise 08:00-21:00 saatleri arasında çalıştığı, ayın 2 haftasında ise haftada 6 gün çalıştığı, haftanın bir günü 08:00-17:00 arasında, haftanın 2 günü 08:00-20:00 arasında, haftanın 2 günü 08:00-21:00 saatleri arasında, cumartesi günü 08:00-12:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek ara dinlenmesi ve yasal 45 saatlik haftalık çalışma süresi düşüldükten sonra aylık 35 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek bilirkişi raporunda fazla çalışma alacak miktarının hesaplandığı, davacının 11/08/2008 tarihinde sendikaya üye olduğu, bu nedenle bu tarihe kadar olan hesaplamanın 4857 sayılı Yasa’ya göre, bu tarihten sonrası içinse TİS hükümlerine göre yapıldığı, davacının rapor ve izin sürelerinin hesaplanmada dikkate alındığı, davacının tüm ulusal bayram ve resmi tatillerde çalıştığı kabul edilerek ve istirahat ve izin süreleri dikkate alınarak bu alacak miktarının hesaplandığı, yine dini bayramların bir gününde çalıştığı kabul edilerek genel tatil alacak miktarının hesaplandığı, bordrolarda pazar günleri de tahakkuk yapıldığı, bunun da davacının pazar günleri çalıştığını gösterdiği, bilirkişi tarafından ayda bir pazar günü çalıştığı kabul edilerek hafta tatili alacak miktarının hesaplandığı, bordrolarda tahakkuk bulunan alacak miktarlarının ödenmediği kabul edilerek yapılan birinci alternatifteki hesaplamanın hükme esas alındığı, hesaplanan fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili alacak miktarlarından bir kişinin yılın tamamında bu şekilde çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olması, izinli, raporlu, mazeretli olup çalışamayacağı günler nedeniyle %40 oranında hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği, Yargıtay uygulaması gereğince hakkaniyet indirimi nedeniyle reddedilen kısım üzerinden davalı lehine vekalet ücreti takdir edilemeyeceği, davalı tarafça zamanaşımı itirazında bulunulduğu, ücret alacağı niteliğinde olan fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili alacağının dava ve ıslah tarihinden itibaren geriye doğru 5 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, bilirkişi tarafından zamanaşımına uğrayan alacak miktarlarının hesaplandığı, davacının aylık ücretinin 01/04/2011 tarihinden itibaren düşürüldüğü, bunun davacı tarafından kabul edilmediği, dolayısıyla ücret fark alacağının bulunduğu, bilirkişi tarafından bu tarihten 05/08/2011 tarihine kadar olan süredeki

bulunulduğu, ücret alacağı niteliğinde olan fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili alacağının dava ve ıslah tarihinden itibaren geriye doğru 5 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, bilirkişi tarafından zamanaşımına uğrayan alacak miktarlarının hesaplandığı, davacının aylık ücretinin 01/04/2011 tarihinden itibaren düşürüldüğü, bunun davacı tarafından kabul edilmediği, dolayısıyla ücret fark alacağının bulunduğu, bilirkişi tarafından bu tarihten 05/08/2011 tarihine kadar olan süredeki ücret farkının hesaplandığı, davacının Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşen dosyalarda verilen karar uyarınca ikramiye, prim ve yevmiye fark alacağının bulunmadığı, bu taleplerin reddi gerektiği gerekçesi ile fark ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti taleplerinin kabulüne, sair taleplerinin ise reddine karar verilmiştir

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İmzalı ücret bordrolarında hafta tatili ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla hafta tatili çalışması yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin hafta tatili çalışması alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla hafta tatili çalışmasının ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla hafta tatili çalışmasını yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, hafta tatili çalışması ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde hafta tatili çalışması yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, hafta tatili alacağı açısından, bordrolarda bazı aylarda cumartesi-pazar mesaisi tahakkuku bulunmaktadır. Bu bordroların imzasız olması ve ödeme belgesi de bulunmaması nedeni ile Mahkeme tarafından dikkate alınmadığı anlaşılmaktadır.

Davalı bir Kamu Kurumu olup, Kamu Kurumları ödemelerini banka yolu ile yapar. Bu nedenle öncelikle davacının banka hesap ekstreleri, hafta tatili alacağı açısından hükme esas tarih aralıkları için getirtilmelidir.

Bordrolarında Cumartesi-Pazar mesaisi tahakkuku bulunan aylar açısından bordrolardaki tahakkukların ödenip ödenmediği tespit edilmelidir.

Bordrolarında Cumartesi-Pazar mesaisi tahakkuku bulunan aylar açısından bordrolardaki tahakkukların ödendiği tespit edilen aylar açısından ise, bordrolardaki tahakkukların gerektiği şekilde zamlı hesaplanarak tahakkuk ettirilip ettirilmediği ay ay incelenerek denetime elverişli şekilde ortaya konmalıdır.

Bordrolarında cumartesi-pazar mesaisi tahakkuku bulunan aylar açısından bordrolardaki tahakkukların gerektiği gibi zamlı tahakkuk ettirilmediği anlaşılan ayların mevcudiyeti halinde hafta tatili çalışması alacağının sadece zam kısmı hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

Bordrolarında cumartesi-pazar mesaisi tahakkuku gerektiği şekilde zamlı hesaplanan aylar ise hesaplamada dışlanmalıdır.

Yukardaki bozma dışında kalan alacağın tespitine ilişkin hesaplama ve hesaplama unsurlarının değişmeyeceği de gözetilmelidir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19/01/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25969, Karar No: 2013/4236, Tarih: 04.03.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/25969 E.  ,  2013/4236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/171240

MAHKEMESİ : Ankara 3. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2008

NUMARASI : 2007/978 (E) ve 2008/686 (K)

SUÇ : Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın tür ve süresine göre sanığın temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 318.maddesi gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın suç tarihinde önce mağdur Mukaddes'i ve ardından müşteki Kadir'i farklı zamanlarda telefonla arayarak yüzlerine karşı hakarette bulunmak şeklinde gerçekleşen eyleminin iki ayrı hakaret suçunu oluşturduğu sabit ise de atılı eylemlerin mağdur Mukaddes ve müşteki Kadir dışında kalan kişiler yönünden yoklukta hakaret suçunu oluşturması ve yoklukta hakaret suçu yönünden de ihtilat unsurunun gerçekleşmemesi nedeniyle sanığa verilen cezaların TCK'nın 43.maddesi uyarınca artırılamayacağının gözetilmemesi,

2- Sanığın sabıkasına esas ilamları getirtilip silinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak ve silinme koşulları gerçekleşmiş ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel olmadığı gözetilerek,Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı ilamında ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde nazara alınacak zararın mahkemece basit bir araştırma ile belirlenebilecek olan ölçülebilir, maddi zarar olduğu dosya içeriğine göre sanığa yükletilen hakaret suçundan dolayı müşteki ve mağdurun maddi nitelikte bir zararlarının söz konusu olmadığının anlaşılması karşısında,hükmolunan cezanın tür ve süresi itibariyle de hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel bir durumunun bulunmadığı anlaşılan sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat ile hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken “müştekilerin zararının karşılanmadığı” gerekçesiyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.