muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10942, Karar No: 2013/4273, Tarih: 11.03.2013

... Üniversitesi Cerrahpaşa tıp Fakültesi Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Anabilim Dalı Başkanlığının 21/05/2008 tarihli raporunda yürüyemeyen hastanın Ayakta Dik Pozisyonlama Cihazı (motorlu sürüş-motorlu kalkış)" kullanmasının uygun olacağının belirtildiği, cihazın hayati tehlike arzeden komplikasyonların meydana gelmesini engelleyeceği, hastanın hayatiyetinin ve sağlığının korunmasına katkı sağlayacağı, hastanın geri kalan kuvvet ve yeteneklerini geliştirip kendi ihtiyaçlarını, iş görebilme yeteneğini artıracağı, fiziksel, psikolojik ve çalışma hayatı açısından tıbbi durumun elverdiği en yüksek kapasiteye ulaşabilmesine katkı sağlayacağı belirtildiği, Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulu’ nun 06/08/2008 tarihli raporuna göre dava konusu Ayakta Dik Pozisyonlama Cihazının (motorlu sürüş-motorlu kalkış)" hastanın vücut sistemlerinin sağlıklı çalışmasına, sağlığını korumasına, geri kalan kuvvet ve yeteneklerini geliştirerek kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetlerini artırıp, çalışma hayatına kazandırabilmek amacıyla iş göremesliğini az çok giderilebileceğinin ve belirtildiği, yine Adli Tıp 3. İhtisas Dairesinin 04/05/2009 tarihli raporunda cihazın hayati tehlike arzeden komplikasyonların meydana gelmesini engelleyeceği, hastanın hayatiyetinin ve sağlığının korunmasına katkı sağlayacağı, hastanın geri kalan kuvvet ve yeteneklerini geliştirip kendi ihtiyaçlarını, iş görebilme yeteneğini artıracağı, fiziksel, psikolojik ve çalışma hayatı açısından tıbbi durumun elverdiği en yüksek kapasiteye ulaşabilmesine katkı sağlayacağı bu nedenlerle rehabilitasyonu açısıından uygun gerekli olduğunun belirtildiğ yine Adli Tıp 3. İhtisas Dairesinin 20/01/2010 tarihli raporunda söz konusu motorlu cihazın, manuel yani motorsuz olanlarına göre hasta için daha uygun olduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa’nın 32. maddesidir. 506 sayılı Kanunun hastalık sigortasına ilişkin 32. ve devamı maddelerinde yer alan “işgöremezliği giderme” kavramı yanında uyuşmazlığın çözümünde kanunun 34. maddesinde yer alan “iyileştirme” kavramının da incelenmesi gerekmektedir. T.C. Anayasası’nın 90. maddesi uyarınca usulüne göre yürürlüğe konulmuş anlaşmalar kanun hükmündedir. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası anlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası anlaşma hükümleri esas alınır. Bu bağlamda onay kanunu ile yürürlüğe giren Sosyal Güvenliğin Asgari Normları Hakkında 102 Nolu ILO Sözleşmesinin 10/3. maddesinde; yapılacak yardımların, korunan kimsenin sağlığını korumaya, çalışma gücünü iadeye ve şahsi ihtiyaçlarını karşılayabilme kabiliyetini artırmaya matuf olduğu açıklanmıştır. 506 sayılı Kanun'un hastalık sigortası kolundan sağlanacak sağlık yardımlarının kapsamı başlıklı 33. maddesinin son fıkrasında da onaylanması nedeniyle bağlayıcı hale gelen 102 Nolu ILO Sözleşmesinin 10/3. maddesi hükmü tekrarlanmıştır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 63. maddesinde de yapılan açıklamalar doğrultusunda düzenleme bulunmaktadır. Bu yasal düzenlemelerden açıkça görüldüğü gibi sigortalıya "Ayakta Dik Pozisyonlama Cihazı" temini yönünden aranacak temel unsur; iyileşmesine yardımcı olması unsurudur. İyileşmeye yardımcı olma kavramının ise, açık yasal düzenlemeler uyarınca; sağlığı koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma olarak kabulü zorunludur, aksinin kabulü halinde iyileşme kavramına ilk günkü sağlığına kavuşma anlamının verilmesi halinde ortez ve protez kullanımının hiçbir zaman mümkün olamayacağı hususu da açıktır.

Kurum'un teminle yükümlü olduğu yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun fiyatlı dik pozisyonlandırma cihazına hak kazanılması için gerekli olan "iyileştirme" unsurunun, diğer bir anlatımla sağlığı koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma hususlarının; cihazı kullanacak kişi yönünden, üniversite veya eğitim araştırma hastanelerinin fiziksel tıp ve rehabilitasyon kliniklerinde yatırılarak uygulama ve eğitiminin yapılması, sonrasında nöroloji, ortopedi ve fiziksel tıp ve rehabilitasyon uzmanlarının da içinde yer aldığı sağlık kurulu raporu ile gerekliliğinin belirlenmiş olması gereklidir."(Yargıtay HGK, 04.03.2009, 2009/10-34 E., 2009/104 K.)

Somut olayda, dosya içerisinde bir çok rapor olmasına rağmen, bu raporlardan hastanın "Ayakta Dik Pozisyonlama Cihazını (motorlu sürüş-motorlu kalkış)" kullanıp kullanamadığı hususunun araştırılmadığı, bu hususta uygulama yaptırılmadığı, hastanın özür durumuna göre bu cihazları kullanıp kullanmayacağı hususunda rapor alınmadığı, davacının iyileşmesine yardımcı olacak daha basit ve ekonomik cihazların bulunup bulunmadığı konusunda bilgi olmadığı gibi bu konuda mahkemece de bir araştırma yapılmadığı anlaşılmış olup eksik inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Öte yandan her ne kadar davalı SGK Başkanlığınca bu cihazın Kurumun sözleşme listesinde yer almadığı, bu cihaz için herhangi bir fiyat tespiti rakamı belirlenmediği, Sağlık Uygulama Tebliğinde fiatının bulunmadığı bildirilmiş ise de davalı Kurum ile protokollü firmaların protokolü dahilinde olmayan veya Kurumla protokolü olmayan firmalardan temin edilen cihazların Kurum tarafından karşılanabilecek değerinin tespiti konusundaki yöntem gereğince, Sağlık Bakanlığının konuya ilişkin görüşü de alınmak suretiyle rayiç belirlenmesi gereği gözetilmeksizin yalnızca Ticaret Odası görüşü ile sonuca varılmış olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 15.12.2010 tarih ve 2010/21-591 Esas, 2010/666 Karar)

Yapılacak iş; 1-) dava konusu olan ve sigortalıya temin edilen Ayakta Dik Pozisyonlama cihazının, hasta tarafından kullanılıp kullanılmadığının zabıta araştırması ile tespitini yaptırmak, cihazın varlığının tespitinden sonra hastanın özür durumu da gözetilerek refakate alınacak ortepedi, travmatoloji, fiziksel tıp ve rehabilitasyon, erişkin nörolojisi uzmanları ile keşif icra ederek "hastanın özür durumuna göre bu cihazları kullanıp kullanamayacağı, uygulama yaptırılarak ve hastanın fiziksel durumu, zeka düzeyi, yaşı ve yaşadığı mekan ile psikolojik koşulları da değerlendirerek bilimsel dayanakları ile ortaya koymak, cihaz üzerinde ayrıntılı inceleme yaparak gerçekten kullanıp kullanılmadığı, kullanmaya bağlı olarak cihazın yıpranıp yıpranmadığını tespit etmek.

2-) cihazın ödemeye esas bedelinin tespiti yönünden davalı Kurum ile protokollü firmaların protokolü dahilinde olmayan veya Kurumla protokolü olmayan firmalardan temin edilen cihazların Kurum tarafından karşılanabilecek değerinin tespiti konusundaki yöntem gereğince, Sanayi ve Ticaret Bakanlığından 20/08/2007 tarih ve Seri A (031270) nolu faturadaki "Levo Comfort ll Ayakta Dik Pozisyonlandırma Cihazının " (motorlu kalkış motorlu sürüş fonksiyonlu) isimli cihazın ithalatçı firmasının bulunup bulunmadığı sorularak, Sosyal Güvenlik Kurumu Fiyat Tespit Komisyonuna varsa başka firmalar tarafından yapılan fiyat teklif belgeleri ile komisyon tarafından yapılan raiç bedel araştırmasına ilişkin tüm belgeleri getirterek, Sağlık Bakanlığının konuya ilişkin görüşü de alınmak suretiyle ve ticari örnekseme olması yönünden aynı teknik donanım ve pratik kullanım ile "iyileştirmeye" yarayacak başkaca cihazların dava konusu cihaz ile karşılaştırılmasının yapılıp, faturayı düzenleyen Destek Rehabilitasyon Teknolojileri Ltd. Şti'nin ticari defterlerinden sözkonusu cihazın firmaya giriş fiatı ve fatura tarihine yakın tarihlerdeki satış fiatları ile ilgili uzman bilirkişiye inceleme yaptırılıp tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21538, Karar No: 2014/42711, Tarih: 23.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/21538 E.  ,  2014/42711 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/71448

MAHKEMESİ : Rize(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2012

NUMARASI : 2011/1128 (E) ve 2012/764 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,ancak;

1) Sanığın temyiz dilekçesine ekli Ataköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 25/01/2013 tarih 9043 nolu raporda sanığın şizofreni hastası olduğunun belirtilmesi, mağdurun soruşturma aşamasındaki beyanında sanığın sinir hastası olduğunu beyan etmesi karşısında; Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden yada tam teşekküllü Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi gereğince, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığına ilişkin raporu alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de,

2) Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası olduğu belirtilerek temel cezanın tespitinde TCK 58/3. maddesi gereğince tercih edilen seçenek hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nin 50/2. maddesine aykırı olarak adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3) 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 324/4 maddesi ek cümlesinin "Devlete ait yargılama giderlerinin 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106 ncı maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir.” hükmüne rağmen, terkin tutarı olan 20 TL'nin altındaki yargılama giderinin sanığa yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan CMUK 326/son maddesi gereği kazanılmış hakları saklı kalmak üzere, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 23/12/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/47826, Karar No: 2016/5299, Tarih: 23.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/47826 E.  ,  2016/5299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davacılardan ...’in hamileliğinin ikinci haftasından doğuma kadar davalı şirketin işlettiği Giresun Ada Hastanesinde görevli kadın hastalıkları ve doğum uzmanı dava dışı Dr.Ümit Zeteroğlu tarafından takibinin yapıldığını, aynı yerde doğum yapıp, hastaneden taburcu edildiğini, bir hafta sonra bebeği kontrol için aynı Hastanede görevli çocuk hastalıkları uzmanı . ..’na götürdüklerini, yapılan muayenede, bebeğin karaciğerinde 1 cm ekojen bir materyal olduğu ve safra kesesinin görünmediği söylenerek Trabzon’a sevk edildiğini, Trabzon’da Üniversite Hastanesinde yapılan muayenede, bebeğin bir problemi olmadığının ancak yoğun bakıma yatırılması gerektiğinin belirtildiğini, bebeği Hastaneye yatırmayıp tekrar Ada Hastanesine davalı doktor ...’e götürdüklerini, adı geçen doktorun aylık kontrollere çağırdığını, sonraki kontrolde yapılan sarılık testinde değerlerin yüksek çıkması üzerine İstanbul Cerrahpaşa Tıp Fakültesine sevk edildiğini, burada bebeğin karaciğerindeki safra yolları kanallarında eksiklik olduğu, hastalığın siroza doğru gittiği, tedavi için geç kalındığı, bir şey yapılamayacağının belirtildiğini, bebeğin 5. ayın sonunda vefat ettiğini, buna davalıların kusurunun neden olduğunu ileri sürerek, fazlaya ve manevi tazminata ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, her biri için 5000,00 TL olmak üzere toplam 10000,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın zamanaşımı, olmadığı takdirde esastan reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, alınan Adli Tıp Raporu gereğince davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, davanın zamanaşımı, olmadığı takdirde esastan reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, alınan Adli Tıp Raporu gereğince davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Türk Borçlar Kanunu’nun vekâlet akdini düzenleyen 502 ve devamı maddeleri uyarınca, taraflar arasındaki vekalet sözleşmesinden kaynaklanan, vekilin özen borcuna aykırı davrandığı iddiası ile açılan tazminat istemine ilişkindir. Vekil, vekâlet sözleşmesine konu olan iş görme borcunu yerine getirirken, yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan sorumludur. Vekil, özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. O nedenle, doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor, asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmalı, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmalı ve en emin yol seçilmelidir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören doktor olan vekilden tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, ...nun 510/1. maddesi hükmü uyarınca vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise doktor sorumlu tutulmamalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile doktorun görev yaptığı sağlık kuruluşları için de geçerlidir.

Somut olayda mahkemece, “bebeğin takip ve tedavisini yapan hekimlere atfı kabil bir kusurun bulunmadığını” belirtilen 19.9.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu raporuna dayanılarak hüküm kurulmuştur. Dosyada mevcut olan ve davacıların şikayeti üzerine, davalı doktor hakkında Giresun İl Sağlık Müdürlüğünce başlatılan soruşturma sırasında, çocuk cerrahisi uzmanı Operatör Dr. . . . tarafından düzenlenen 24.2.2012 tarihli araştırma raporunda ise, “Özel Ada Hastanesi Çocuk Hastalıkları Uzmanı Dr. ...’in, ...’e, bebeğinin daha önceki muayene sonucunda tıp fakültesine sevk nedenini ve sonucunu tekrar irdeleyip, tıp fakültesinde yapılan incelemelerin sonucunu annenin beyanına göre yapmayıp, ortada tanısının net bir şekilde ortaya konulmadığı bir durum olduğu için hastanın ailesine yeniden tıp fakültesine gitmeleri gerektiğini sonraki kontrolünde söylememesinden dolayı kusurlu olduğu kanaatindeyim.” şeklinde görüş bildirilmiştir. Davalı doktorun, özen borcuna aykırı davranıp davranmadığı konusunda iki farklı rapor olmasına rağmen, mahkemece yeterli inceleme yapılmadan ve gerekçeleri gösterilmeden, Adli Tıp Raporuna göre hüküm kurulmuş olması isabetsizdir. Bu durumda mahkemece, üniversitelerin ana bilim dallarından seçilecek, içinde kadın hastalıkları ve doğum uzmanı ile çocuk hastalıkları uzmanının da yer aldığı bir bilirkişi kurulundan, dosyadaki mevcut delillere, tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda davalıların sorumluluğunu gerektirecek ihmal ve hatalarının bulunup bulunmadığı konusunda, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, değinilen bu yön göz ardı edilerek, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün, davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 23/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7706, Karar No: 2023/2836, Tarih: 12.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/7706 E.  ,  2023/2836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/239 E., 2022/239 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi Kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz Başvurusunun Esastan Reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Turgutlu Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.11.2021 tarihli ve 2021/33 Esas, 2021/259 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince beraat kararı verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 04.02.2021 tarihli ve 2022/239 Esas, 2022/239 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 23.09.2022 tarihli ve 2022/37797 sayılı temyiz istemlerinin esastan reddi görüşünü içeren Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, meydana gelen kazada sanığın kusurlu olduğundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. İlk Derece Mahkemesince ''...Olay tarihi olan 28/08/2020 günü saat 05:17 sıralarında Manisa İli Turgutlu ilçesi sınırları içinde D/300-03 kontrol kesim numaralı devlet yolunda Ahmetli istikametinden Turgutlu istikametine doğru seyir halinde olan sürücü ... idaresindeki ... plakalı tankerin yolun 13+650 km'sine geldiğinde aracının ön kısmı ile önünde aynı istikamete seyreden sürücü ... idaresindeki plakası takılı olmayan (...) motosikletin arka kısmına çarpması sonucu motosiklet sürücüsü ... ve motosiklette yolcu olarak bulunan ...'in ölümü ve maddi hasarla neticelenen olayda her ne kadar sanık ...'ın taksirle ölüme neden olma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de,

28/08/2020 tarihli ölümlü/yaralanmalı trafik kazası tespit tutanağında; kazanın oluşumunda ... plaka sayılı tanker sürücüsü ...'ın 2918 sayılı K.T.K'nın asli kusurlarından 84/D (arkadan çarpma) maddesini ihlal ettiğinden asli kusurlu olduğu, ... plakalı motosiklet sürücüsü ...'ın ise 2918 sayılı K.T.K'nın 30/1-A (dış ışık donanımından yakını ve uzağı gösteren ışıklar ile park, fren ve dönüş ışıkları noksan, bozuk veya teknik şartlara aykırı olan araçları kullanmak) maddesini ihlal ettiğinden kusurlu olduğunun tespit edildiği, 15/09/2020 tarihli T.C. Adalet Bakanlığı İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'nin raporunda; sanık ...'ın gerçekleşen kazada alt düzeyde tali kusurlu olduğunun, müteveffa sürücü ...'ın ise asli kusurlu olduğunun belirtildiği, 28/08/2020 tarihli rapor ile 15/09/2020 tarihli rapor arasında oluşan çelişkinin giderilmesi amacıyla mahkememizce yeniden rapor tanzim ettirildiği, 24/03/2021 tarihli İstanbul 21

.C. Adalet Bakanlığı İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'nin raporunda; sanık ...'ın gerçekleşen kazada alt düzeyde tali kusurlu olduğunun, müteveffa sürücü ...'ın ise asli kusurlu olduğunun belirtildiği, 28/08/2020 tarihli rapor ile 15/09/2020 tarihli rapor arasında oluşan çelişkinin giderilmesi amacıyla mahkememizce yeniden rapor tanzim ettirildiği, 24/03/2021 tarihli İstanbul 21.Ağır Ceza Mahkemesince görevlendirilen bilirkişilerce düzenlenmiş Bilirkişi Heyet Raporu'nda; tüm hususlar birlikte değerlendirildiğinde; sanığın aracıyla yaptığı hız, kısa farın aydınlatma mesafesi, sanığın aracıyla durma mesafesi ve müteveffanın aracında herhangi bir aydınlatma ekipmanının aktif olmaması ile havanın karanlık olması bütünüyle değerlendirildiğinde, sanığın dosya içeriğindeki Bölge Kolluk Kuvveti tarafından düzenlenen tutanaklarda 26,5 metre fren izine göre hızının yaklaşık 53 km/sa olduğu, kısa farları açık olduğu zaman en fazla 25 metre mesafeyi görebileceğinden ve havanın karanlık olmasıyla beraber müteveffanın aracında herhangi bir aydınlatma ekipmanı olmadığı da düşünüldüğünde sanığın müteveffayı 25 metre uzaklıkta fark etse bile durmasının mümkün olamayacağı, kaldı ki sanık beyanlarında müteveffanın bir anda önünde belirdiği, ilk önce bir cisim olarak fark ettiği, aracından inip kaza mahalline gittiğinde motosiklet olduğunu fark ettiğini belirttiği beyanları da nazara alındığında müteveffadaki alkol seviyesi (130 mg/100 ml) Tablo 1 de belirtildiği üzere motor koordinasyonunun ileri derecede bozulduğu, ataksi, yalpalama belirtilerini gösterdiği anlaşıldığı, bu sebeple yolda düz hat üzerinde ilerlemediği, yalpayalarak yolda ilerlediği, Bölge Kolluk Kuvveti tarafından düzenlenen Ölümlü/Yaralanmalı Trafik Kazası Tespit Tutanağında belirtildiği üzere yolda 2,4 metre genişliğinde emniyet şeridi bulunduğunun belirtildiği, müteveffa yalpalayarak bir yol tarafına girdiği, bir emniyet şeridine girdiği anlaşılmış olup bu sebeplerle müteveffanın aracında herhangi bir aydınlatma ekipmanı aktif olmadığından, sanığın motosiklet üzerindeki bu aydınlatma ekipmanları aktif olmadan müteveffanın aracını fark etmesi mümkün olmadığından ve fark etse bile aracını durduramayacağından sanık ile illiyet bağının koptuğu bu sebeple sanığa kusur atfının mümkün olmadığı kanaatine varıldığı, müteveffa aracındaki aydınlatma ekipmanları olmadan gece karanlığında Devlet yolunda motosiklet kullanmasıyla tüm inisiyatifi çevresindeki ... sürücülerin inisiyatiflerine bıraktığının anlaşıldığı, bunun yanında alkollü olarak ... kullanmasıyla da hem kendinin hem de yolcusu olan müteveffanın canını tehlikeye attığı, müteveffa sürücü, aracının diğer sürücüler tarafından fark edilebileceği şekilde far ve fren ışıkları aktif bir şekilde gece karanlığında Devlet yolunda aracını kullanması yanında alkol aldıktan sonra ..