muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4019, Karar No: 2017/3425, Tarih: 16.10.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/4019 E.  ,  2017/3425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinin davacı taşeron tarafından feshi nedeniyle iş bedelinin, kar kaybının ve jeneratör kira bedelinin davalı yükleniciden tahsili talebine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı vekili taraflar arasında ...'de yapılmakta olan alışveriş merkezinin iksa Q80 ve Q65 fore kazık ve hem iksa hem de temel altı jet grout imalâtı delgisi ve betonun dökülmesi işine dair sözleşme yapıldığını ancak davalıdan kaynaklanan nedenlerle işe geç başlandığını, sözleşme gereği davalı tarafından sağlanması gereken elektriğin temin edilmemesi nedeniyle jeneratör kullanıldığını yine mazot ve betonun zamanında kendilerine verilmediğini, ardından işin belediye ekipleri tarafından durdurulması nedeniyle işe devam edemediklerini, bu nedenlerle 24.05.2012 tarihinde sözleşmeyi haklı nedenle feshettiklerini, fesih tarihine kadar yapılan jet grout ve fore kazık imalatı bedeli 12.455,55 TL, sözleşmenin haklı nedenle feshi nedeniyle 2.000,00 TL kâr kaybı ve jeneratör kira bedeli 544,45 TL olmak üzere şimdilik 15.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiş, davalı vekili ise sözleşmenin feshinde kusurlu olmadıklarını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece alınan asıl ve ek bilirkişi raporları doğrultusunda ve davacının tamamlama harcı dikkate alınarak 12.455,55 TL iş bedeli, 112.010,25 TL kâr kaybı ve jeneratör kira bedeli 3.200,00 TL olmak üzere toplam 127.665,80 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki akdî ilişki 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470. maddesinde tanımlanan eser sözleşmesidir. Bu tür sözleşmelerde taraflardan birinin temerrüdü halinde diğer tarafın hakları aynı Yasa'nın 125. maddesinde tanımlanmıştır. Bunlar;

a) Aynen ifayı istemekte direnmek ve gecikme yüzünden uğranılan zararın tazminin istemek veya,

b) Sözleşmenin ifasından vazgeçerek olumlu (müsbet) zararını istemek veya,

c) Sözleşmeyi feshederek menfi zararını istemek olarak sayılmıştır.

Taraflar arasındaki akdî ilişki 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470. maddesinde tanımlanan eser sözleşmesidir. Bu tür sözleşmelerde taraflardan birinin temerrüdü halinde diğer tarafın hakları aynı Yasa'nın 125. maddesinde tanımlanmıştır. Bunlar;

a) Aynen ifayı istemekte direnmek ve gecikme yüzünden uğranılan zararın tazminin istemek veya,

b) Sözleşmenin ifasından vazgeçerek olumlu (müsbet) zararını istemek veya,

c) Sözleşmeyi feshederek menfi zararını istemek olarak sayılmıştır.

Somut olayda, davacı 24.05.2012 tarihli ihtarında sözleşmeyi feshettiğini davalıya bildirmiştir. Sözleşmenin feshedilmesi halinde kâr kaybının istenebilmesi için sözleşmede buna dair düzenleme bulunması gerekir. Feshedilen sözleşmede böyle bir düzenleme yoktur. 6098 sayılı TBK'nın 125/son maddesi uyarınca sözleşmeyi haklı olarak fesheden taraf ancak olumsuz zararını isteyebilir, olumlu zararını isteyemez. Bu nedenle davacının kâr kaybı isteminin reddine karar verilmesi gerekirken kabul edilmesi doğru olmamıştır (Dairemizin 03.05.2016 tarih 2016/72 Esas ve 2016/2540 Karar sayılı ilâmı).

Diğer taraftan davacı dava dilekçesinde jeneratör kira bedeline istinaden 544,45 TL talep etmiş, sonrasında 04.11.2015 tarihinde harç tamamlanarak bilirkişi raporu ile belirlenen 3.200,00 TL'nin tahsilini istemiştir. Dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olduğu açıklanmış ise de Dairemizin 10.07.2013 gün 2012/6728 Esas 2013/4521 Karar sayılı ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 02.03.2016 gün 2014/15-430 Esas 2016/207 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere davanın belirsiz alacak davası olarak görülüp yürütülmesi mümkün değildir. Ancak davacı alacağını tam ve kesin olarak belirlenebilecek olmasına rağmen tahsili için belirli kısmını talep ederek kısmi dava açabilir. Bu haliyle davacının jeneratör bedeli ile ilgili açtığı davanın kısmi dava olarak ve harç tamamlandığına ilişkin 04.11.2015 tarihli dilekçenin de ıslah dilekçesi olarak nitelendirilmesi gerekir.

Bu nedenle olayda davacı tarafından davadan önce davalının temerrüde düşürüldüğü kanıtlanmadığından jeneratör kira bedeli alacağı ile ilgili dava dilekçesinde belirtilen miktar için dava tarihinden, ıslahla arttırılan bölüm yönünden ıslah harcının yatırıldığı tarihten itibaren faiz yürütülmesi gerekirken bu kalem alacağın tamamı üzerinden dava tarihinden itibaren faiz uygulanması da usül ve yasaya aykırı olmuştur.

Belirtilen nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 16.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13205, Karar No: 2019/2146, Tarih: 04.04.2019

**20. Ceza Dairesi         2015/13205 E.  ,  2019/2146 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER;

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve ... sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, ... sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması

2-Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve2010/111 esas, 2010/564 karar sayılı ilamına konu TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun, hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile getirilen değişiklikler dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca "uzlaştırma" kapsamında olduğu anlaşıldığından bu hükümlülüğün tekerrüre esas alınması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi,

2-Tekerrür uygulamasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

B- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Gizli soruşturmacı sivil giyimli kolluk görevlilerinin; sanıktan 13.02.2012 ve 16.02.2012 tarihlerinde uyuşturucu madde satın aldıklarının anlaşılması karşısında; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 karar sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; kolluk görevlilerinin gerçek iradesinin uyuşturucu madde satın alma değil, suçu ve failini belirleyecek suç delilini elde etme olduğu, sanıktan ikinci kez uyuşturucu madde alınmasının ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım - satım" söz konusu olmadığı, sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanığın birden fazla uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nin 43. maddesinin uygulanması suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi,

2- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve ... sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, ... sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA,

04.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2394, Karar No: 2021/1177, Tarih: 23.02.2021

**14. Hukuk Dairesi         2020/2394 E.  ,  2021/1177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24/02/2014 tarihinde verilen dilekçeyle tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın reddine dair verilen 30/04/2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından talep edilmiştir. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin kabulüne dair verilen kararın Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalılar ... ve ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 16/02/2021 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Av. ..., karşı taraftan davacı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili dilekçesinde; Mersin ili, Mezitli ilçesinde bulunan 422 ada, 3 parsel sayılı taşınmazda hissesi bulunan eski paydaş ... ile müvekkili arasında Mersin 9. Noterliğinin 30.07.2010 tarihli ve 23413 yevmiye numaralı taşınmaz satış vaadi sözleşmesi düzenlendiğini, ...’in payını 50.000.TL’ye satmayı vaat ettiğini, bu sözleşmenin 02.08.2010 tarihinde tapu kaydına şerh verildiğini, sözleşmeye konu payın müvekkiline devredilmediğini, aksine 3. kişilere devredildiğini, bu kişilerin sözleşmeyi bildiklerini belirterek, dava konusu payın tapusunun iptali ile müvekkili adına tescilini talep etmiştir.

Davacı vekili 31.07.2014 tarihli dilekçesiyle, satış vaadi sözleşmesinin tarafı ...’i; 16.06.2015 tarihli dilekçesiyle dava konusu payı, önalım davası sonunda adlarına tescil kararı alan ..., ..., ..., ... ve ...’i davaya dahil etmiştir.

Dahili davalılar vekili cevap dilekçesinde; Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/324 Esas, 2014/2 Karar sayılı dosyasını delil göstermek suretiyle, sonuçlanan o davada, paydaş ...’in payını 3. kişilere satıp devrettiğini, paydaş sıfatıyla yeni maliklere karşı önalım davası açtıklarını, mahkemenin 10.01.2014 tarihli kararıyla taleplerinin kabul edildiğini, bu karardan 40 gün sonra 24.02.2014 tarihinde bu davanın açıldığını, davacının pay satışlarından haberdar olduğunu, iyiniyetli olmadığını, satış vaadine konu pay hakkında paydaş sıfatıyla önalım hakkını kullanarak malik olduklarını belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş; kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince karar kaldırılmış ve önalım davası sonucu dahili davalılar adına tescil edilen ve davalılardan ... adına kayıtlı 1/5 pay ile ... adına kayıtlı 1/20 pay iptal edilerek davacı adına tescil edilmiştir.

Hüküm, dahili davalılardan ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş; kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince karar kaldırılmış ve önalım davası sonucu dahili davalılar adına tescil edilen ve davalılardan ... adına kayıtlı 1/5 pay ile ... adına kayıtlı 1/20 pay iptal edilerek davacı adına tescil edilmiştir.

Hüküm, dahili davalılardan ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Öncelikle, kaynağını Borçlar Kanununun 22. maddesinden alan taşınmaz satış vaadi sözleşmeleri, Borçlar Kanununun 213. maddesi ile Türk Medeni Kanununun 706. ve Noterlik Kanununun 89. maddesi hükümleri uyarınca noter önünde re’sen düzenlenmesi gereken, bir başka anlatımla geçerliliği resmi şekil şartına bağlı kılınan, tam iki tarafa borç yükleyen ve kişisel hak sağlayan sözleşme türüdür. Vaat alacaklısı, taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile mülkiyet devir borcu yüklenen satıcıdan edim yerine getirilmediğinde Türk Medeni Kanununun 716. maddesi uyarınca açacağı tapu iptali ve tescil davasında borcun hükmen yerine getirilmesini isteyebilir

Davacı ile ... arasında yapılan 30.07.2010 tarihli ve 23413 yevmiye numaralı taşınmaz satış vaadi sözleşmesinde; vaat borçlusu ..., vaat alacaklısı ...’dır. Sözleşmenin yerine getirilmesi amacıyla ... Bekir’e vekil tayin edilmiş, ... vekil sıfatıyla 05.10.2010 tarihli ve 12653 yevmiye numaralı resmi satış sözleşmesiyle 1/8 payı ...’a, 1/8 payı Zühal Sırım’a satışını yapmıştır.

Vaat alacaklısı (davacı) ... alıcı Zühal Sırım’ın o tarihte kocası olup, tapuda eşi adına vekil sıfatıyla satım sözleşmesini imzalamıştır. Vaat alacaklısı (davacı) resmî satış sözleşmesinde eşinin vekili sıfatıyla hareket ettiğinden, her iki pay satışından bilgi sahibidir. Bu satıştan sonra bu kez 24.05.2011 tarihinde davacı ..., eşi Zuhal Sırım adına satın aldığı 1/8 payı yine vekil sıfatıyla ...’e satarak devretmiştir.

...’ın 1/8 payın bir kısmını üzerinde bırakarak 300/2471 payını 24.05.2011 tarihinde Yeliz Öztekin’e satarak devrettiği ve Yeliz Öztekin’in de satın aldığı bu payı resmi satış sözleşmesiyle 28.11.2011 tarihinde ...’e satarak devrettiğinde vaat alacaklısı satışlardan bilgisi olup, bir kısım satışlarda vekil sıfatıyla hareket etmiştir. Gayrımenkul satış vaadi sözleşmesi ile doğan şahsi hakkını yeni maliklere karşı ileri sürmemiş, bunun yanında alıcı eşi adına vekil sıfatıyla hareket etmiştir.

Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz. (TMK m 2)

Gayrımenkul satış vaadi alacaklısı olan davacının, 30.07.2010 yılında yapılan sözleşmeden sonra, aynı taşınmazdaki pay temliklerine başkası adına vekil sıfatıyla katılması, bu devirlere karşı yasal ve fiili bir engeli bulunmamasına rağmen alacağını istememesi, karşısında dürüstlük kuralına uygun hareket ettiği söylenemez. Türk Medeni Kanununun 2. maddesi hükmü gözetilmeden davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş, hükmün bu gerekçe ile bozulmasına karar verilmiştir.

Gayrımenkul satış vaadi alacaklısı olan davacının, 30.07.2010 yılında yapılan sözleşmeden sonra, aynı taşınmazdaki pay temliklerine başkası adına vekil sıfatıyla katılması, bu devirlere karşı yasal ve fiili bir engeli bulunmamasına rağmen alacağını istememesi, karşısında dürüstlük kuralına uygun hareket ettiği söylenemez. Türk Medeni Kanununun 2. maddesi hükmü gözetilmeden davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş, hükmün bu gerekçe ile bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ve HMK 371. maddesi uyarınca Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK 373/2. maddesi gereğince dosyanın Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 3.050,00TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılar Ayfer Maruk ve ...'e verilmesine, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 23.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10956, Karar No: 2024/14768, Tarih: 16.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/10956 E.  ,  2024/14768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/895 E., 2021/881 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlâli

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.07.2024 tarihli ve KYB-2023/67319 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1- Dosya kapsamına göre, sanığın olay günü müşteki Şule Peker'in ikamet ettiği apartmanın alt katında bulunan müştekiye ait su sayacını söküp apartmandan ayrıldığının iddia edildiği olayda, her ne kadar yüklenen suçtan sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de;

Benzer bir olay sebebiyle, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 25/05/2022 tarihli ve 2020/28370 esas, 2022/10385 karar sayılı ilamında yer alan, "Sanığın, birden çok kişiye ait sayaçların yer aldığı, apartmanın zemin katında merdiven boşluğunda bulunan ortak alana girerek, müştekiye ait su sayacını çalması şeklindeki eylemi neticesinde tek bir konut dokunulmazlığının ihlali suçunun oluştuğu ve aynı apartmanda oturan müşteki...ya yönelik eylemi nedeniyle hakkında Ceyhan 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16/04/2015 tarih, 2015/44 Esas ve 2015/211 Karar sayılı ilam ile konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 02/10/2019 tarihli, 2019/764 E., 2019/11656 K. sayılı ilamı ile onandığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında atılı suçtan mükerrer açılan davanın CMK'nın 223/7. maddesi gereği reddi yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş,..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Somut olayda, 18/09/2020 tarihli aynı olay kapsamında sanığın girdiği apartmanda ikamet eden müştekinin yanı sıra başka kişilere ait sayaçları da söktüğü, zira konusu ve zamanı aynı olup aynı tür suçtan dolayı İstanbul Anadolu 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/04/2021 tarihli ve 2020/820 esas, 2021/662 sayılı kararı ile sanık hakkında mahkumiyet kararı verildiği ve anılan kararın istinaf edilmeden 18/05/2021 tarihinde kesinleştiği,

Yukarıda belirtilen Yargıtay ilamından da anlaşıldığı üzere, sanığın olay günü söz konusu apartmana girip alt katta aralarında müştekiye ait sayacın da bulunduğu sayaçları söktükten sonra olay yerinden ayrılması şeklinde gerçekleşen eyleminin tek bir konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğu cihetle, aynı apartmanda oturan müşteki Mete Kağan Demir'e yönelik eylemi nedeniyle İstanbul Anadolu 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/04/2021 tarihli kararı ile aynı tür suçtan sanığın mahkumiyetine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında mükerrer olarak açılan inceleme konusu davanın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/7. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-) Kabule göre de;

2-) Kabule göre de;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/12/2017 tarihli ve 2017/19084 esas, 2017/28185 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, hüküm kurulurken uzlaştırma hükümlerine tabi olmayan suçtan beraat kararı verilmesi halinde, uzlaştırma kapsamında bulunan diğer suç yönünden dosyanın soruşturma bürosuna gönderilebileceği, bu durumun ise ihsası rey olarak nitelendirilmeyeceği nazara alındığında;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 116/1. maddeleri uyarınca nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde sanığın uzlaştırma hükümlerinin uygulanmasına engel teşkil eden nitelikli hırsızlık suçundan ceza verilmesine yer olmadığına, incelemeye konu konut dokunulmazlığının ihlali suçundan ise mahkûmiyetine hükmedildiği anlaşılmış ise de, sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi sebebiyle, konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun ''Uzlaşma" başlıklı 253/3. maddesinde yer alan "...Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmadığı, bu hâli ile uzlaşmaya tabi konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden 5271 sayılı Kanunu’nun 253. maddesindeki esas ve usullere göre uzlaştırma işlemlerinin aynı Kanun'un 254. maddesi uyarınca mahkemesince yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.