muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/32036, Karar No: 2022/24641, Tarih: 07.12.2022

Maddi gerçeğe ulaşılabilmesinin önemli şartlarından birini de adil ve etkin bir şekilde yürütülen ceza kovuşturması oluşturmaktadır. Ceza yargılamasında soruşturma ve kovuşturma evreleri bir bütün olup adil yargılanma hakkı, soruşturma evresinde olduğu gibi kovuşturma evresi yönünden de geçerlidir. Bu bağlamda savunma hakkının etkili kullanımı maddi gerçeğin ortaya çıkarılması, dolayısıyla etkin kovuşturma bakımından hayati derecede önemlidir. Bu açıdan da savunma hakkının etkin şekilde kullanılmasına hizmet eden müdafi yardımından yararlanma hakkı maddi gerçeğe ulaşmak amacına da hizmet eder. Başka bir ifade ile sanığın müdafi vasıtasıyla kovuşturma aşamasında kendini savunması, adil bir yargılamaya ve bu yargılama sonucunda verilecek hükmün maddi gerçekle örtüşmesine aracılık eder.

Kanun yoluna başvurma hakkı da hak arama hürriyeti ve adil yargılanma hakkı kapsamındadır. Kanun yolu, bir yargı yeri tarafından verilen ve hukuka aykırı olduğu ileri sürülen bir kararın kural olarak başka bir yargı yeri tarafından incelenmesini sağlayan hukuki bir yoldur. Kanun yolunun amacı, yargı yerleri tarafından verilen kararların kural olarak başka bir yargı yeri tarafından denetlenmesine imkân tanımak suretiyle daha güvenceli bir yargı hizmeti sunmaktır. Adil yargılanma hakkının güvencelerinin kanun yolu başvurusu üzerine yapılacak yargılamalarda da korunması gerekir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) de kanun yolu başvurusu sonucunda sanığın duruşmada bizzat hazır bulunmaması durumunda müdafiinin de duruşmaya kabul edilmemesini ya da istinaf başvurusunun reddedilmesini adil yargılanma hakkının ihlali olarak değerlendirmiştir (bkz.Neziraj/Almanya,B. No: 30804/07, 8/11/2012).

Öte yandan kovuşturmanın etkinliğini oluşturan başlıca unsurlardan biri de kovuşturmanın mümkün olan en kısa sürede bitirilmesidir. Makul süreyi, davanın taraflarına ilave maliyetler yüklemeyen ve yargılama sonucunda hakkın mahkeme tarafından teslimini bile anlamsız hale sokmayacak bir süre olarak tanımlamak mümkündür. Altıncı maddede adaletin etkinliğini ve inandırıcılığını zedeleyebilecek gecikmeler olmaksızın sağlanmasının öneminin altı çizilir. Makul süre şartı ile kişinin medeni hukuka ilişkin olarak ya da itham edildiği suç nedeniyle içinde bulunduğu güvensiz durumun makul bir süre içinde ve adli bir karar yoluyla giderileceği teminat altına alınır. Ceza davalarının makul bir süre içinde sonuçlandırılması, suçsuzluk karinesi, kişi özgürlüğü ve kendini savunma hakkıyla doğrudan ilişkilidir.

AİHM her olay için geçerli sayılabilecek bir makul süre belirlememiştir. Makul süre somut olayın özelliklerine göre tespit edilmelidir. AİHM içtihatlar ile yön bulduğu üzere makul sürenin başlangıcı, medeni haklarla ilgili davalarda, davanın yetkili yargı yerine götürüldüğü tarihtir. Ceza davalarında ise başlangıç tarihi suçlamanın isnad edildiği yani kişinin suçu işlediği şüphesi altında olduğu tarihtir.

AİHM her olay için geçerli sayılabilecek bir makul süre belirlememiştir. Makul süre somut olayın özelliklerine göre tespit edilmelidir. AİHM içtihatlar ile yön bulduğu üzere makul sürenin başlangıcı, medeni haklarla ilgili davalarda, davanın yetkili yargı yerine götürüldüğü tarihtir. Ceza davalarında ise başlangıç tarihi suçlamanın isnad edildiği yani kişinin suçu işlediği şüphesi altında olduğu tarihtir.

AİHM, Zimmermann ve Steiner/İsviçre davasında, dava süresinin makul olup olmadığının saptanmasında kullanılacak ölçütleri şu şekilde belirlemiştir:

“6. madde 1. fıkra (madde 6-1) hükümlerinde belirtilen, davaların makul süre içinde görülmesi şartı, her bir davanın özel koşullarına göre değerlendirilmesi gerekir… Mahkeme’nin göz önünde bulundurduğu hususlar arasında, davadaki olaylara veya hukuka ilişkin meselelerin karmaşıklığı, başvurucuların ve yetkili mercilerin davranışları ve başvurucular açısından başvurunun konusunun taşıdığı önem vardır; ayrıca, sadece Devlet’in neden olduğu gecikmeler davanın “makul bir süre içinde” görülmesi şartına uyulmaması sonucunu doğurabilir…"

Anayasa’nın 141. maddesinin son fıkrasında “Davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılması, yargının görevidir.” denilmek suretiyle davaların makul bir süre içinde bitirilmesi gerekliliği açıkça ifade edilmiştir. Bu ilke gereğince devlet, yargılamaların gereksiz yere uzamasını engelleyecek etkin tedbirler almak zorundadır. Bu bağlamda hukuk sisteminin ve özellikle yargılama usulünün yargılamaların makul süre içerisinde bitirilmesini mümkün kılacak şekilde düzenlenmesi ve bu düzenlemelerde davaların nedensiz olarak uzamasına yol açacak usul kurallarına yer verilmemesi, makul sürede yargılanma ilkesinin bir gereğidir. Ancak bu amaçla alınacak kanuni tedbirlerin yargılama sonucunda işin esasına yönelik adil ve hakkaniyete uygun bir karar verilmesine engel oluşturmaması gerektiği de tartışmasızdır. Bu ilkelere uygun olmak kaydıyla yargılama yöntemini belirlemek ise Anayasa’nın 142. maddesi gereğince kanun koyucunun takdir yetkisindedir. Hiç kuşkusuz bu takdir yetkisinin Anayasa’da güvence altına alınmış olan adil yargılanma hakkının özüne dokunmaması gerekir.

Hakkın özü, dokunulduğunda söz konusu temel hak ve özgürlüğü anlamsız kılan çekirdek alanı ifade etmekte olup bu yönüyle her temel hak açısından kişiye dokunulmaz asgari bir alan güvencesi sağlamaktadır. Bu çerçevede hakkın kullanılmasını önemli ölçüde güçleştiren, hakkı kullanılamaz hâle getiren veya ortadan kaldıran sınırlamalar hakkın özüne dokunmaktadır. Savunma hakkı bağlamında da bu hakkın ortadan kaldırılması, kullanılamaz hâle getirilmesi veya kullanılmasının aşırı derecede güçleştirilmesi sonucunu doğuran müdahalelerin, bu hakkın özünü zedeleyeceği açıktır. Kanun koyucunun, yargılamaların mümkün olan en kısa sürede bitirilmesi kapsamında istinaf yargılamasını hızlandıran çeşitli tedbirler öngörmesi takdir yetkisi kapsamındadır. Ancak bu tedbirler adil yargılanma hakkının ve bu kapsamda savunma hakkının özüne dokunmamalıdır. Bu nedenle adil yargılanmanın güvencelerinden olan müdafi yardımından yararlanma hakkını ortadan kaldıran ya da kullanılmasına imkân vermeyen usul kuralları şüphesiz ki adil yargılanma hakkının özüne dokunur.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda, Anayasa'nın 90. maddesi ile AİHS'nin adil yargılanmayı düzenleyen 6. maddesine aykırı olarak; Bölge Adliye Mahkemesince, sanığın anılan madde hükmüne aykırı olarak, usulüne uygun şekilde sorgusu yapılmadan, ilk derece mahkemesince verilen tehdit ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarından kurulan beraat hükümleri kaldırılarak mahkumiyetine karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden başkaca yönleri yönleri incelenmeyen HÜKÜMLERİN 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 07/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6852, Karar No: 2020/3771, Tarih: 22.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6852 E.  ,  2020/3771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre; sanığın yöneticisi olduğu apartmanın alt kısmında bulunan markete gitmek isteyen katılanın, apartman site yönetimi tarafından marketin önündeki kaldırıma monte edilen demir kazıklar arasında çekilen, yerden yaklaşık 40-50 cm yüksekliğindeki ve 10 metre uzunluğundaki zincire takılıp düşmesi şeklinde meydana gelen ve sanığın asli kusurlu olarak bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur tayinine, ceza miktarına, lehe hükümlerin uygulanmamasına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA; 22/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22992, Karar No: 2012/28596, Tarih: 28.11.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/22992 E.  ,  2012/28596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Samsun 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :22.12.2011
Yargıtay — Esas No: 2019/7569, Karar No: 2019/17173, Tarih: 30.09.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/7569 E.  ,  2019/17173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanıklar ... ile ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar ... ile ...'ın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin isteme uygun ONANMASINA,

2) Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Olay günü sanıkların yanlarında kız arkadaşları olduğu halde, çay bahçesinden çıkıp parkta yürüdükleri sırada, katılanların kızlara laf attığını duyan sanık ...'in, katılanları uyarması sonrası tarafların aralarında çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine, sanıklar ve katılanların birbirlerini yaraladıkları olayda, mahkemenin kabulü ve oluşa göre, ilk haksız hareketin katılanlardan geldiği gözetilerek, sanıklar hakkında TCK'nin 29. maddesine göre asgari oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Sanık ...'nın kovuşturma aşamasında alınan savunmasında, atılı suçu kendisine ait kimliği kullanan ve öldüğünü beyan ettiği dayısının oğlu ...nın işlediği yönündeki savunması ve sanık ...'in duruşmada fotoğrafı gösterilen ...'nın olay yerinde olmadığı yönündeki beyanı gözetildiğinde, diğer sanıklar ve tanıklar ... ve ...'ya sanık ...'in fotoğrafı gösterilerek teşhis yaptırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanık ... 'ın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılanların temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 30.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15860, Karar No: 2015/1657, Tarih: 11.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/15860 E.  ,  2015/1657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15/07/2014 tarih ve 2014/56-2014/199 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı tarafından şirket hisselerinin 07/05/2008 tarihli şirket hisse devir sözleşmesi gereğince davalıya devredildiğini, sözleşmede bedelin nakden alındığı belirtilmiş olmasına rağmen davalı tarafından herhangi bir ödeme yapılmadığını, bu durumun borçlu tarafından kendi imzasını taşıyan mektupta ikrar edildiğini, davalı hakkına yapılan icra takibine itiraz nedeniyle takibin durdurulmasına karar verildiğini ileri sürerek; icra takibine itirazın iptali ile takibin devamına, alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hisse devir bedelinin ödendiğini savunarak, davanın reddini ve % 20 oranında kötü niyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; noterde düzenlenen hisse devri sözleşmesiyle, davacının dava dışı limited şirketteki payını davalıya devir ve temlik ettiği, devir bedelini nakden ve tamamen aldığı, davalı tarafından dava dışı ... isimli kişiye gönderilen mektupta davacının şirketteki hissesini beş kuruş vermeden devrettiği yönündeki beyanlarının, noterde düzenlenen devir sözleşmesine göre davalıyı bağlayıcı bir yönünün bulunmadığı, davalının kötü niyet tazminatı isteminin davanın yargılamayı gerektirmesi nedeni ile yerinde olmadığı gerekçesiyle; davanın ve davalı vekilinin kötü niyet tazminatı isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava, limited şirket hisse devir sözleşmesine dayalı alacağın tahsili amacıyla girişilen icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı tarafından dava dışı .....'ndeki 10000 payın 9800 hissesi şirket ortaklarından davalı ...'e .... Noterliği'nce düzenlenen 07.05.2008 tarihli hisse devir sözleşmesiyle 245.000,00 TL bedel karşılığında devredilmiştir. Hisse devir sözleşmesi içeriğinde devir bedelinin hisseyi devralan davalıdan nakden ve tamamen alındığı bildirilmektedir. Dava dilekçesinde ise, hisse devir bedelinin ödenmediği ileri sürülerek, davalının, davacının eşine gönderdiği mektuptaki beyanları ile hisse devir bedelinin ödenmediğinin ikrar edildiği belirtilmiştir.

Dosyada bulunan davalı tarafından davacının eşine gönderilen muktubun 13. sayfasında “...madem ona musallat oldum, niye ....'u tek kuruş almadan bana devretti. Size gerçekleri anlatmayayım diye belki susarım diye. Size sevgisinden sanmayın, patolojik bir korkusu olduğundan...” ifadeleri yer almaktadır.

İkrar bir tarafın, diğer tarafın ileri sürdüğü bir vakıanın doğru olduğunu bildirmesidir, yani ikrardan söz edilebilmesi için bir tarafın bir vakıa ileri sürmüş olması, diğer tarafın da bu vakıanın doğru olduğunu bildirmesi gerekir. İkrar, ya mahkeme dışında veya mahkeme önünde yapılır. Taraf mahkeme dışında, mesala bir mektupta ya da başka kişiler önünde kaşı tarafın iddia ettiği bir vakıayı ikrar edebilir. Mahkeme dışı ikrar, kesin delil olmadığından hakim mahkeme dışı ikrarı doğrulayacak delil ve emare varsa buna dayanarak hüküm verebilir. Yine mahkeme dışı ikrar, takdiri delil olduğundan bununla ancak takdiri delillerle ispat edilebilen hususlar ispat edilir. Ancak, mahkeme dışı ikrar, bir belge mesela ikrarı içeren bir mektupla ispat edilirse, kesin delil hükmünde olur. (Kuru, Baki/ Arslan, Ramazan/ Yılmaz, Ejder; Medeni Usul Hukuku Ders Kitabı, Ankara, 2013, s. 366, 367.)

Yapılan açıklamalar çerçevesinde, davalı tarafından davacının eşine yazılan “....” hitabıyla başlayan mektubun 13. sayfasında yer alan “...'u tek kuruş almadan bana devretti” ifadesinin, davacının hisse devir bedelinin davalı tarafından ödenmediği iddiasına yönelik mahkeme dışı ikrar olduğu kabul edilerek, sonucuna göre uyuşmazlığın çözülmesi gerekirken mektupta geçen ifadelerin noterde düzenlenen devir sözleşmesine göre davalıyı bağlayıcı bir yönünün bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 11/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17492, Karar No: 2015/30646, Tarih: 02.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/17492 E.  ,  2015/30646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 25. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2013/259-2014/42

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı işyerinde mal kabul görevlisi olarak 22/03/2005 tarihinde çalışmaya başladığını, 31/10/2011 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, ücretinin net 910,00 TL olduğunu, işten haksız çıkarıldığını, alacaklarının ödenmediğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile hafta tatili ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının 22/03/2005 tarihinde değil 14/10/2005 tarihinde işe başladığını, ücretinin net 910,00 TL değil brüt 838,11 TL olduğunu, davacının iş akdinin 9-10-11 ve 12/10/2011 tarihlerindeki mazeretli devamsızlıktan değil sonrasındaki 13-14-15.10.2011 tarihlerindeki mazeretsiz devamsızlık nedeniyle sona erdirildiğini, davacının 20/10/2011 tarihindeki ihtarname öncesinde de sonrasında da işe gelmediğini, fazla çalışma yapıldığında bunun bordrolarda gösterildiğini, dini bayramların ilk 2 günü izin kullanılıp çalışılan günlerin ücretlerinin bordroya yansıtıldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş akdinin feshi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı iş akdinin haksız sona erdirildiğini iddia etmiş, davalı devamsızlık nedenine dayalı haklı fesih savunmasında bulunmuştur.

Davacı tanıkları davacının evlilik işlemleri için işyerinden 3 gün izin istediğini, patronun izin vermediğini ve davacının devamsızlık gerekçe gösterilerek işten çıkarıldığını bildirmişler, davalı tanığı ise devamsızlık olgusunu doğrulamıştır.

Mahkemece, işverenin davacının devamsızlık ettiğine dair savunmada bulunduğu, ancak bu konuda devamsızlık tutanaklarının bulunmadığı, işverenin davacıya izin verdiği, işyerini değiştirmeye kalktığı, iş şartlarında değişikliğe gittiği gözönüne alındığında, kıdemli bir işçinin kendiliğinden işi terketmesinin hayatın olağan akışına uygun düşmediği gerekçesiyle, davacının kıdem ve ihbar tazminatları taleplerinin kabulüne karar verilmiş ise de, varılan sonuç hatalıdır.

Mahkemece, işverenin davacının devamsızlık ettiğine dair savunmada bulunduğu, ancak bu konuda devamsızlık tutanaklarının bulunmadığı, işverenin davacıya izin verdiği, işyerini değiştirmeye kalktığı, iş şartlarında değişikliğe gittiği gözönüne alındığında, kıdemli bir işçinin kendiliğinden işi terketmesinin hayatın olağan akışına uygun düşmediği gerekçesiyle, davacının kıdem ve ihbar tazminatları taleplerinin kabulüne karar verilmiş ise de, varılan sonuç hatalıdır.

Somut uyuşmazlıkta davalı işveren davacının 09-10-11 ve 12/10/2011 tarihlerini kapsayan yıllık izin sonrası işyerine gelmemesi üzerine mazeretinin belgelendirilmesini davacıdan istediği, bunun üzerine davacının mazeretini telefonla bildirdiğini ancak işyerinin değiştirildiğinin kendisine bildirildiğini, bunu kabul etmediğini ve tazminatlarının ödenmesini istediğine ilişkin ihtarname gönderdiği anlaşılmaktadır. Davalı ise davacının çektiği bu ihtarnameden sonra iş sözleşmesinin devamsızlık nedeniyle feshedildiğini savunmaktadır. Her ne kadar mahkemece devamsızlık tutanakları bulunmadığı gerekçesine dayanılsa da davacının 09-10-11 ve 12/10/2011 tarihlerini kapsayan yıllık izin sonrası bir daha işyerine gelmediği sabittir. Ancak davacı ihtarnamesinde yerinin değiştirilmek istenildiğini belirtmiş olup, davalı işveren davacının bu ihtarından önce fesih hakkını kullanmamıştır. İşyeri değişikliği iş şartlarında esaslı değişiklik teşkil eder. Yer değişikliği konusu tanıklarca da doğrulanmakla, davacı, ihtarnamesinde bu değişikliği kabul etmeyerek tazminatlarının ödenmesini istediğine göre 4857 sayılı Yasanın 24/2-f maddesine gereğince iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı nedenle feshedildiğinin kabulü gerekir. Bu durumda ise davacı kıdem tazminatına hak kazansada ihbar tazminatı hakkı doğmaz. İhbar tazminatı talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

3-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya kapsamından fazla çalışma süresinin davacı tanık beyanlarına itibarla haftada 16 saat üzerinden belirlendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacı tanıkları işyeri çalışanı olmakla birlikte çalışma süreleri itibariyle 04/11/2008 - 06/08/2010 arası çalışma düzenini bilebilecek durumda değillerdir. Davalı tanığı davacının 6 gün 08.30 - 17.30 arasında çalıştığını beyan etmiş olup, 1 saatlik ara dinlenmesi süresinin tenzili ile davacının haftada 48 saat çalıştığı ve 3 saat fazla çalıştığı anlaşıldığından anılan tarih aralığı yönünden fazla çalışma isteminin haftalık 3 saat üzerinden hesaplanması gerektiğinin gözetilmemesi bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 02/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.