muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8883, Karar No: 2011/13868, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/8883 E.  ,  2011/13868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 3201 sayılı yasaya göre yapılan borçlandırma nedeniyle 2147 sayılı yasaya göre bağlanan aylıklara yapılan ilave aylıklarının da, yurtdışından yaşlılık aylığının bağlandığı tarihten itibaren yeniden bağlanmasını, kurum kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 2147 sayılı Yasaya göre yapılan borçlanma nedeni ile aldığı aylıkların bağlandığı tarihten itibaren yeniden bağlanması, 3201 sayılı Yasaya göre de yapılan borçlanması ile 2147 sayılı Kanuna göre bağlanan aylıklara ilave aylıklarında yurtdışından yaşlılık aylığı bağlandığı tarihten itibaren yeniden bağlanması ve Kurum kararının iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile 3201 sayılı Yasaya göre borçlanma nedeniyle bağlanan aylıkların yurt dışından emekli olduğu 1.1.2007 tarihinden itibaren yeniden bağlanmasına, aksi yöndeki kurum kararının iptaline karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının 2147 sayılı Kanuna göre yurtdışı borçlanmasının bulunmadığı, Almanya da 5.11.1969-20.5.1988 tarihleri arasında geçen 6585 gün hizmetini 3201 sayılı Yasaya göre borçlanıp borçlanma bedelini 24.6.1988 tarihinde ödediği 27.6.1988 tarihli tahsis dilekçesi üzerine Türkiye'de geçen 148 gün ve 762 gün askerlik borçlanması hizmeti ile birlikte 1.7.1988 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı, Alman Sigorta Mercinden alınan belgede kesin dönüş yapmadığı 3.4.1995-31.12.2006 tarihleri arasında Almanya'da çalışması ve işsizlik yardımı aldığının kurumca tespiti üzerine yaşlılık aylığının kesilerek 3.4.1995-23.4.2008 süresi için yapılan yersiz ödeme nedeniyle 38.236.28-TL adına borç kaydedildiği Alman Sigorta Merciinden yaşlılık aylığı talebi ile de 23.1.2007 tarihinden yaşlılık aylığı talebine göre de davalı Kurumca 1.2.2007 tarihinden itibaren kısmi yaşlılık aylığı (sözleşme aylığı)bağlandığı ve 1.7.2008 tarihi itibariyle 3201 sayılı Yasaya göre borçlandığı hizmeti dikkate alınarak müstakil yaşlılık aylığı bağlandığı görülmüştür.

Mahkemece davacının yurtdışından emekli olduğu 1.1.2007 tarihinin kesin dönüş tarihi olduğu kabul edilerek 1.1.2007 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmış ise de yurtdışından emekli olduğu tarihi takip eden aybaşı olan 1.2.2007 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7.(6100 sayılı Kanunun 370/2.)maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7.(6100 sayılı Kanunun 370/2.)maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının tümden silinerek yerine;

“1-Davanın kabulü ile davacının 3201 sayılı Yasaya göre yaptığı borçlanmada dikkate alınarak yurtdışından emekli olduğu 1.1.2007 tarihini takip eden aybaşı olan 1.2.2007 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine,

2-Davalı Kurum harçtan muaf olduğundan yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

3-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.000,00-TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4-Davacı tarafından yapılan 10,60-TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine " rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, 19.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20073, Karar No: 2024/269, Tarih: 10.01.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/20073 E.  ,  2024/269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/351 E., 2016/289 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, suç tarihinden iki yıl öncesine ait olgulara dayalı olarak suçun haksız fiile tepki olarak işlendiğinin kabulünün zaman bakımından mümkün olmadığına, işlenen suçun yoğunluğu ve hakaretlerin niteliği karşısında yapılan eylemlerin tepki sınırlarını aştığına ve orantılı olmadığına, kararın usul ve Yasaya aykırı olup bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, ... hesabından 12.03.2015 tarihinde yaptığı paylaşımında katılana hitaben " ..hepsi topu topu 10 kişilik soytarı topluluğu, faşist yobaz ve korkak insanlar topluluğu, benim laflarım üst yönetime, benim arkamdan o....lar gibi müşterilere atıp tutuyorlar." şeklinde sözlerle hakarette bulunduğu, iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 12.11.2015 tarihli savunması olduğu ve bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 12.11.2015 tarihli savunması olduğu ve bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/952, Karar No: 2011/5677, Tarih: 03.11.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/952 E.  ,  2011/5677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Hasılat Kirası Sözleşmesinden Kaynaklanan

KARAR

Davacı 01.02.2002 tarihli harici satış sözleşmesine dayanarak davalıya vermiş olduğu 17500 TL.'nin sözleşme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir. Somut olayda iptal ve tescil isteği bulunmamaktadır. Uyuşmazlık sözleşmedeki bedelin iadesine ilişkindir. Bu durumda hükme yöneltilen temyiz itirazlarını incelemek Daireye ait değildir. Bu nedenle ve ilgisi bakımından dosyanın Yüksek Yargıtay (13.) Hukuk Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 03.11.2011 tarihinde oybirliğiy karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18120, Karar No: 2014/19100, Tarih: 30.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/18120 E.  ,  2014/19100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2014

NUMARASI : 2014/355-2014/636

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak %20,00 oranındaki sürekli iş göremezliğinin, 18.10.2007 tarihinde artarak % 38,20 oranına yükselmesi nedeniyle, % 18,20 fark için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12471, Karar No: 2014/14714, Tarih: 07.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/12471 E.  ,  2014/14714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Pendik Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2009/517 Soruşturma sayılı dosyasının eklenerek gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10601, Karar No: 2022/16184, Tarih: 14.11.2022

**7. Ceza Dairesi         2022/10601 E.  ,  2022/16184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 7258 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında, 7258 sayılı Yasaya muhalefet suçundan mahkumiyet kararı verilmesine karşın, tebliğnamenin ''Uygulama'' bölümünde, 5607 sayılı Yasaya muhalefet suçundan mahkumiyet kararı verildiği belirtilerek anılan Yasaya maddelerinin gösterilmesinin maddi hata olduğu kabul edilerek ve sanığın mahkumiyetine karar verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının, Cumhuriyet savcısı tarafından da temyiz edildiği ve anılan temyiz talebinin de 31.05.2021 tarihli ek karar ile reddedilmesine karşın, Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin reddine dair ek karara yönelik olarak temyiz talebinde bulunulmadığı anlaşılarak yapılan incelmede;

Sanığın 02/06/2021 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü CMK'nun 291/1. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süresinden sonra 03/08/2021 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz talebinin reddine dair Bölge Adliye Mahkemesince verilen 03/08/2021 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Yasanın 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 304. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul 14. Asliye Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,14.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/191, Karar No: 2019/4871, Tarih: 23.10.2019

**4. Hukuk Dairesi         2017/191 E.  ,  2019/4871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi Çocuk Eğitim Hizmetleri Dan. Ltd. Şti. aleyhine 30/11/2011 gününde verilen dilekçe ile kurum zararı nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın esastan reddine dair verilen 11/03/2014 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, özel eğitim kurumuna yapılan yersiz ödemelerin iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalı özel eğitim merkezinde yapılan denetim sonucunda düzenlenen 04/05/2009 tarihli teftiş raporuna göre, 2007 Ağustos ile 2008 Mayıs ayları arasında 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 13/3 maddesine göre ücretsiz okutulması gereken 41 öğrencinin eğitim bedelinin davacı kurumdan tahsil edildiğini belirterek, yersiz ödemeye bağlı kurum zararının tahsili isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili; yersiz açılan davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; bilirkişi raporu hükme esas alınarak, 3797 sayılı ...’nın Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun’un ek 3. maddesi uyarınca özel eğitim kurumlarında eğitim gören tüm öğrencilerin ücretlerinin devlet tarafından karşılanacağı hükmü karşısında, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’nun 13/3 maddesinde yer alan %3 ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüğünün anlamını yitirdiği gerekçesi ile talebin reddine karar verilmiştir.

5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 13/3. maddesi “Kurumlar, öğrenim gören öğrenci sayısının yüzde üçünden az olmamak üzere ücretsiz öğrenci okutmakla yükümlüdür. Bakanlıkça bu oran yüzde ona kadar artırılabilir.” şeklinde düzenlenmiştir. Davalı kurumun 5580 sayılı Kanun’a tabi bir özel eğitim kurumu olduğu kuşkusuzdur.

Dosya kapsamından; davalı özel eğitim merkezinde yapılan denetim sonucunda düzenlenen 04/05/2009 tarihli teftiş raporuna dayanılarak, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 13/3. maddesine göre ücretsiz okutulması gereken 41 öğrencinin eğitim bedelinin davacı kurumdan yersiz olarak tahsil edildiği iddiası ile bu bedelin talep edildiği, dava konusu olan 2007 Ağustos ile 2008 Mayıs döneminde 5580 sayılı Kanun’un

Dosya kapsamından; davalı özel eğitim merkezinde yapılan denetim sonucunda düzenlenen 04/05/2009 tarihli teftiş raporuna dayanılarak, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 13/3. maddesine göre ücretsiz okutulması gereken 41 öğrencinin eğitim bedelinin davacı kurumdan yersiz olarak tahsil edildiği iddiası ile bu bedelin talep edildiği, dava konusu olan 2007 Ağustos ile 2008 Mayıs döneminde 5580 sayılı Kanun’un

yürürlükte olduğu ve yukarıda açıklanan kanuni düzenleme uyarınca davalı kurumun, öğrenim gören öğrenci sayısının yüzde üçünden az olmamak üzere ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüğünün bulunduğu; 3797 sayılı ...’nın Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun’un “Görme, ortopedik, işitme, dil-konusma, ses bozukluğu, zihinsel ve ruhsal özürlü çocuklardan özel eğitim değerlendirme kurulları tarafından, özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerine devam etmeleri uygun görülenlerin eğitim giderlerinin, her yıl bütçe uygulama talimatında belirlenen miktarı ... bütçesine konulacak ödenekten karşılanır.” şeklindeki ek 3. maddesinin, bu yükümlülüğü ortadan kaldırmadığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, dava konusu talebin kapsadığı tarihlere ilişkin, okutulan öğrencilerin %3'ünün eğitim giderleri hesaplatılarak zarar kapsamı belirlenip hüküm altına alınması gerekirken, eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 23/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2698, Karar No: 2017/3356, Tarih: 18.10.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/2698 E.  ,  2017/3356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, tehdit, yasak bıçak taşıma

HÜKÜM : Tüm suçlar yönünden TCK'nun 32, 57. maddeleri uyarınca akıl hastalığı nedeniyle sanığa ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine hükmedilerek sanığın koruma ve tedavi altına alınmasına karar verilmiştir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın mağdur ...’a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs, tehdit ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarının sübutu kabul edilmiş, Adana Ekrem Tok Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 19.11.2015 tarihli raporunda sanıkta atipik psikoz denilen akıl hastalığının mevcut olduğu ve eylemini bu hastalığın sonucu olarak işlediği anlaşılmış, hakkında 5237 sayılı TCK'nun 32. maddesi uyarınca ceza tertibine yer olmadığına ve 57/1. maddesi uyarınca güvenlik tedbirlerine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş olduğundan; sanık müdafiinin; bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle; hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 18/10/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2149, Karar No: 2022/3207, Tarih: 06.04.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/2149 E.  ,  2022/3207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile 01/01/2005 tarihinde imzaladığı Taahhüt Sözleşmesi ile bir inşaat projesinde, satış vaadi yapılmış ve kat karşılığı anlaşılmış arsalar üzerine yapılan inşaat, imalat, pazarlama ve satış işi ile ilgili faaliyetlerin ortaklaşa yapılmasının kararlaştırıldığını, davalının sözleşme kapsamındaki işlerini tamamlayarak teslim ettiğini; ancak, satıştan sonra iki alıcının satın aldıkları dairelerde ve sitenin ortak alanlarında muhtelif ayıplar olduğu iddiası ile uğradıkları zararların tazmini bakımından dava açtıklarını, mahkeme kararları gereği toplam 67.679 TL'nin daire maliklerine ödendiğini, sözleşme hükümlerine göre davalının zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek; ödemek zorunda kaldığı bedelin tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali ile lehine icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; davacının üçüncü kişilere ödediği bedellerin inşaat işinden kaynaklanmadığını, taahhütname'nin 8. maddesi kapsamının dışında yer aldığını, davacının bu bedelleri arazinin niteliği gereği ortaya çıkan eksik ifa nedeniyle ödemek zorunda kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile itirazının iptaline, icra inkar tazminatı isteminin reddine dair verilen karar, davalı tarafın temyizi üzerine; Dairece verilen 28/06/2018 tarihli ve 2016/19329 E. 2018/7344 K. sayılı kararla; taraflar arasında adi ortaklık ilişkisinin bulunduğu anlaşılmakla, Türk Borçlar Kanununun 642. ve devamı maddeleri hükümlerine göre tasfiye işlemi gerçekleştirilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkemece; tasfiye memuru raporuna göre tasfiyenin tamamlandığı, borç ve alacak bulunmadığı, tasfiyenin yapıldığının tarafların kabulünde olduğu, davacı tarafın, alacaklarının cari hesap alacağı olduğunu belirttiği, davaya konu ödemelerin eksik ifadan kaynaklandığı, eksik ifadan, ortakların eşit sorumlu oldukları gerekçesiyle; davanın reddine, davalının yerinde görülmeyen kötü niyet tazminatı talebinin de reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilin temyiz itirazının reddi gerekir.

2- Uyuşmazlık; inşaat yapım ve satışına yönelik adi ortaklık sözleşmesi hükümlerine göre, üçüncü kişiler tarafından açılan davalar neticesince ortaya çıkan zarardan, davacının muaf olup olmadığına ilişkindir.