muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/3430, Karar No: 2006/7028, Tarih: 03.05.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/3430 E.  ,  2006/7028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ile aralarında olan ticari ilişki nedeniyle kendisine teminat olarak boş senet verdiğini, davalıya olan borcunu ödediği halde bonunun 10.000.000.000 TL olarak doldurulup icraya konulduğunu belirterek borçlu olmadığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının iddiasının, HUMK 290 maddesi gereğince yazılı belge ile ispat edemediği teklif edilen yeminin bono lehtarı tarafından eda edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, lehtarı ..., keşidecisi ... olan 15.02.2002 vadeli 10.000.000.000 TL bedelli bononun teminat olarak verilip verilmediği konusundadır. Kural olarak senet borçlusu senedin teminat senedi olduğunu yasal delillerle kanıtlamalıdır. Uyuşmazlığın miktarına göre karşı tarafın açık bir muvafakatı olmadıkça tanık dinlenemez ve dinlenen tanık ifadelerine dayanılarak karar verilemez. Ne var ki davacı senedin teminat olarak verildiğine dair ... Pazarlama başlığı taşıyan taksit ödeme belgesine dayanmıştır. Davalı (alacaklı) 30.04.2003 tarihli celsede bu belgedeki imzanın kendisine ait olduğunu kabul etmiştir. Sözkonusu belgede davalı alacaklıya borcuna karşılık açık senet verildiği yazılıdır. Bu belge içeriği ile davalının borca karşılık açık senet aldığı sabit olduğuna göre davalı icra takibine ve bu davaya konu senedin kendisine teminat olarak verilen açık senet olmadığını, davacı imzasını içeren açık bir senedi ibraz suretiyle kanıtlayabilir.

Davalı halen elinde açık bir senet bulunduğunu iddia ve kanıtlayamamıştır. Bu açıklamalar doğrultusunda dava konusu senedin teminat senedi olduğunun kabülü gerekir. Davacı senedin teminat senedi olduğu iddiasını kanıtlamıştır, ispat yükü kendisine düşmediği halde mahkemenin hatırlatması üzerine davacının davalıya yemin teklif etmesi ve davalının da yemini eda etmesi hukuki sonuç doğurmaz. Kaldı ki senette ihdas nedeni “nakten” olduğu halde davalı senedin verilen mal karşılığı olduğuna yemin ederek ihdas nedenini talil ederek ispat yükünü ters çevirmiştir. Bu durumda mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları ile tüm delillerini toplayıp davalının mal tesliminden ne kadar alacaklı olduğu davacının ne miktar ödeme yaptığı senedin karşılıksız kalıp kalmadığı saptanıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 3.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16390, Karar No: 2015/3176, Tarih: 23.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/16390 E.  ,  2015/3176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı .... .'nin ünvanı adı altında işletilen, davalı .... 'nin maliki, davalı ...'in sürücüsü, davalı ...’nin muavini, davalı ...’nin Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Mesuliyet Sigortacısı, Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortacısı ve Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortacısı olduğu yolcu otobüsünde 14/12/2006 tarihinde yolcu olarak bulunan davacıların murisi olan ... Tahan'ın otobüsten inerken paltosunun kapıya sıkışması sonucu sürüklendiğini ve vefat ettiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalarak davacı eş Dönüş için 1.000,00 TL, diğer davacılar için ayrı ayrı 250,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının, davacı ... eş için 30,000,00 TL, diğer davacı çocuklar ..., ..., ... ve ...e için ayrı ayrı 20,000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, 23/11/2010 tarihli ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini eş Dönüş için 55.986,79 TL'ye yükseltmiştir. Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, kazada araç sürücüsü ...'in 3/8 oranında, otobüs muavini ...’nin 5/8 oranında kusurlu olduğu, müteveffa yolcu ...'ın kusurunun bulunmadığı, davalı ... şirketinin Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Mesuliyet Sigorta poliçesi kapsamında yargılama aşamasında 21/09/2007 tarihinde 19.324,00 TL ve 03/11/2011 tarihinde 38.176,00 TL ödediği gerekçesiyle davacı ...'ün 54.401,64 TL destekten yoksun kalma tazminatı zararının bulunduğunun tespiti ile talebin yargılama aşamasında davalı ... şirketince ödenmiş olması nedeniyle asıl alacak yönünden hüküm kurulmasına yer olmadığına, 54.401,64 TL'nin olay tarihinden ödeme tarihlerine kadar işlemiş yasal faizinin davalılardan müteselsilen tahsiline, davacılar ..., ...e, ... ve ...'in destekten yoksun kalma tazminat taleplerinin reddine, davacı ... için 15.000,00 TL ve diğer davacılar ..., ...e, ... ve ... için ayrı ayrı 7.500,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki diğer davalılardan olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı .... . vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, ayrıca manevi tazminatın takdirinde 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 47. maddesindeki (6098 sayılı TBK m. 56) özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı .... . vekili ve davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4.227,97 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ... ve ...'den alınmasına 23/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/36059, Karar No: 2018/5733, Tarih: 28.03.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/36059 E.  ,  2018/5733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... Mahallesi 326 ada 1parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;Dava konusu 326 ada 1 parsel sayılı taşınmazın yülölçümü, enerji nakil hattı güzergahı nazara alındığında, enerji nakil hattı nedeniyle taşınmazın tamanında meydana gelecek değer düşüklüğü oranının %0,25'i geçemeyeceğinin düşünülmemesi,Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10024, Karar No: 2021/1743, Tarih: 17.02.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/10024 E.  ,  2021/1743 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalılar .... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı kurum, 22.09.2010 tarihinde meydana gelen trafik iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan cenaze masrafından oluşan kurum zararının rücuan tazminini talep etmiş olu, Mahkemece, hükme esas alınan kusur raporunda davalı ... Başkanlığının ihale makamı olduğu, asıl ya da üst işveren sıfatının bulunmadığı, olay nedeniyle kusuru bulunmadığı belirtilmiş, mahkeme gerekçesinde ise, asıl işveren ... Belediyesine raporda kusur izafe edilmemiş ise de alt işverenin kusurundan dolayı aralarındaki asıl-alt işveren ilişkisi sebebiyle sorumluluğu yoluna gidlmiş; yine hükme esas alınan kusur raporunda davalı ....'nin kusurunun olmadığı ancak asıl işveren konumunda olmasından dolayı alt işverenle birlikte sorumlu olacağı belirtilmiş olduğu, mahkeme gerekçesinde ise davalı .... ' nin kusurunun olmadığı belirtildiğinden davanın .... yönünden reddine reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamından; ... ile .... arasında çöp toplama ve taşınması işi için sözleşme imzalandığı, .... ile de ... Tem. İnş. Turz. Gıd. Taş. Pet. Ür. Tic. Ltd. Şti. arasında aynı iş için sözleşme imzalandığı, sigortalının davalılardan ... Tem. İnş. Turz. Gıd. Taş. Pet. Ür. Tic. Ltd. Şti. çalışanı olduğu, olay günü, ... yönetimindeki çöp kamyonunun geri manevrası sırasında, arka basamakta olduğu esnada, arkadan gelen davalı ... Yelin kullandığı otobüsün çarpması sonucu yaralandığı ve hastahanede de hayatını kaybettiği, hükme esas alınan kusur raporunda davalı işveren ... Tem. İnş. Turz. Gıd. Taş. Pet. Ür. Tic. Ltd. Şti. nin %30, davalı sürücü ... %30, davalı sürücü ... %40, kusurlu, davalı ...’nin ve kazalının kusurunun bulunmadığı, davalı ....'nin ise kusurunun olmadığı, ancak asıl işveren konumunda olmasından dolayı alt işveren ile birlikte sorumlu olduğu kanaatinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

1-Davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'dur.

Uyuşmazlık, ilgili mevzuat hükümleri çerçevesinde değerlendirildiğinde; 4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

1-Davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'dur.

Uyuşmazlık, ilgili mevzuat hükümleri çerçevesinde değerlendirildiğinde; 4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7. fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanun'un 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Aracı sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise alt işverenin aldığı iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi ya da yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin bütünleyici, yardımcı parçası olup olmadığıdır. İş yerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi halinde, alt işverenden söz etme olanağı kalmayacak, ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır.

İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendi iştigal konusu olmayan bir işi kendisi sigortalı çalıştırmaksızın bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

Anılan yasal düzenlemelerden hareketle, kurumun alacakları ve işçinin sosyal güvenlik hakkı daha geniş koruma-güvence altına alınmak istenmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında yapılacak iş, davalı ...'nin kendi asıl işlerinden olan çöp toplama ve taşıma işlerini sözleşme ile bir başka şirkete vermesi onu asıl işverenlik sıfatından ve sorumluluktan kurtarmayacağı gözetilerek, yine dosya kapsamında yer alan sözleşme ile davalı ....nin de dava konusu çöp işinde asıl işveren olduğu gözetilerek, davaya konu olayın meydana geldiği iş kolunda, işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişi heyetinden kusur oran ve aidiyeti yönünden yeniden kusur raporu alınarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme ile yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması ve bu kapsamda davalı .... yönünden davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Davalı ....nin belediye otobüsü sürücüsü davalı ... kullandığı aracı zorunlu mali mesuliyet sigortası poliçesi ile teminat altına almış olması karşısında; davalı ... şirketinin sorumlu olduğu miktarın da, davalı ... sorumlu olduğu ve 5510 sayılı Kanunun 21-4 maddesi kapsamındaki hesaplanan tutarla ve her halükarda poliçe limiti ile sınırlı olarak belirlenmesi gerekirken, davalı ... şirketinin sorumluluğunun hatalı olarak belirlenmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalılar .... ve ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ....'ye iadesine, 17.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16091, Karar No: 2015/4428, Tarih: 12.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/16091 E.  ,  2015/4428 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının Muratpaşa Belediyesinin asıl işveren olduğu işyerinde temizlik işçisi olarak 17.04.2006 ile 31.12.2011 tarihleri arasında son aylık brüt 1.100,00. TL ücret ile çalışırken davalı alt işveren tarafından ihaleyi alamaması üzerine iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı Muratpaşa Belediye Başkanlığı vekili, davacının ihaleyi alan işveren şirketin işçisi olduğunu ve belediye ile arasında hizmet akdi bulunmadığını, ihaleyi alan şirket ile aralarında alt işveren asıl işveren ilişkisi olmadığından davanın husumet yönünden reddedilmesi gerektiğini, davacının ihaleyi alan şirket nezdinde çalışmaya devam ettiğini, davalı şirket vekili, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, ihale ile ilgili olan itiraz süresinden sonra ihaleyi alan yeni şirket ile çalışmasını sürdürdüğünü, davalı şirketin son alt işveren olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş sözleşmesinin işverence feshedilip feshedilmediği buna bağlı olarak da kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir. Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 147üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'cı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacı, asıl işveren Belediye işyerinde alt işveren şirket nezdinde temizlik görevlisi olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin 31.12.2011 tarihinde feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı talep etmiştir.

Somut olayda davacı, asıl işveren Belediye işyerinde alt işveren şirket nezdinde temizlik görevlisi olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin 31.12.2011 tarihinde feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı talep etmiştir.

Davalılar ise, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, davacının ihaleyi alan yeni şirkette çalışmaya devam ettiğini savunmuştur. Dosya içeriğinde mevcut SGK kayıtlarına göre davacı işçinin ihaleyi alan yeni şirkette 10.01.2012 tarihinde işe girişi görünmektedir. Davalı şirket tarafından yapılmış yazılı bir fesih bildirimi bulunmamaktadır. Tüm bu olgular birlikte değerlendirildiğinde; davacının iş sözleşmesinin feshedilmediği, davacının asıl işverenden ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde çalışmasını devam ettirdiği bu nedenle feshe bağlı alacaklardan olan kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceği düşünülmeden yazılı gerekçe ile kıdem ve ihbar tazminatının kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 12.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.