muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1990, Karar No: 2020/10524, Tarih: 05.10.2020

İnceleme konusu somut olayda, sanığın adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin ilamların 17/09/2013 tarihinde kesinleştikleri, incelemeye konu suç tarihinin de 02/05/2018 olması ve adli sicil kaydındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının kesinleşmesinden sonra denetim süresi içinde inceleme konusu kasıtlı suçun işlendiğinin anlaşılması karşısında; yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceğinden istem konusu Denizli 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/01/2019 tarihli ve 2018/388 esas, 2019/50 sayılı kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden,

1- Basit tehdit suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine yönelik isteme dair Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan beraat etmesi karşısında, basit tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında olduğuna yönelik isteme ilişkin olarak, sanık ... hakkında basit tehdit suçundan kurulan Denizli 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/01/2019 tarihli ve 2018/388 esas, 2019/50 sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

3-CMK'nın 309. maddesinin 4-b fıkrası gereğince sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 05/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10072, Karar No: 2014/1543, Tarih: 30.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/10072 E.  ,  2014/1543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2011/248418

MAHKEMESİ : Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2011

NUMARASI : 2010/478 (E) ve 2011/425 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, olay günü okul balosuna giden katılanlara kendisini polis olarak tanıtıp, polis kimliği gösterir izlenimi verir şekilde hızlıca bir kimlik gösterdikten sonra, çevredeki bayanlara laf attıkları gerekçesiyle kimliklerini isteyip aldıktan sonra, kendisini takip etmelerini istediği, bir süre sonra katılanlara kendisine üç adet bira almaları halinde kendilerini serbest bırakacağını söyleyip, biraları aldırdıktan sonra kimliklerini iade etmek suretiyle dolandırcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği somut olayda; olayın mağdurları F.. U.., E.. A.., K.. Ç.., A.. K.. ve Y.. Y..'ın beyanları alınmadan, eksik soruşturma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/358, Karar No: 2015/6990, Tarih: 23.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/358 E.  ,  2015/6990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sorgun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/01/2014

NUMARASI : 2010/357-2014/34

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.08.2010 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.01.2014 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı V.. K.. vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 23.06.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı V.. K.. ve vekili Av.M... A... ile karşı taraftan davacı vekili Av. S.. C... Yeldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklaması dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı V.. K..'tan alınarak davacıya verilmesine aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 günlük yasal süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/17022, Karar No: 2019/22420, Tarih: 05.12.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/17022 E.  ,  2019/22420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın eylemi neticesinde mağdurda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak, Adli Tıp Kurumu Uşak Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 21.01.2016 tarihli raporda, “yüz sınırları içerisinde tespit edilen yara izinin belirli bir mesafeden, belirgin bir dikkat sarf etmeden ilk bakışta dikkat çektiğine göre, söz konusu yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğu” belirtildiği halde, Uşak Devlet Hastanesi tarafından tanzim olunan 27.01.2016 tarihli raporda söz konusu yaralanmanın “yüzde sabit iz niteliğinde olmadığı”nın belirtilmesi nedeniyle raporlar arasında çelikiye yol açıldığı anlaşılmakla, mağdurun, tüm tedavi evrakları, film ve grafileri ile geçici ve kesin raporları ile birlikte Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Dairesine sevki sağlanarak, yüz bölgesinde meydana gelen yaralanmanın niteliğine ilişkin duraksamaya yer vermeyecek şekilde rapor aldırılarak mevcut raporlar arasındaki çelişki giderilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 tarihli ve 2015/1167 Esas- 2017/247 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığa 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi hükmü gereğince ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen TCK’nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

3) Gerekçeli kararın dördüncü hüküm fıkrasında TCK'nin 29. Maddesinin uygulanması sırasında "1/4 oranında indirilerek" yerine "1/4 oranında artırılarak" ibaresinin yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerden  6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19008, Karar No: 2019/1927, Tarih: 05.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/19008 E.  ,  2019/1927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında, tekerrüre esas alınan Çay Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/191 esas ve 2013/174 karar sayılı mahkumiyetine konu suçun 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde yazılı ''dolandırıcılık'' suçuna ait olduğu ve CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının ve sanığın başka da tekerrüre esas alınabilecek sabıkası olmadığının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Müştekinin, olay günü İskenderun-Konya seferini yapan otobüsle Konya'ya geldiğini, yolculuk esnasında cep telefonunun oturduğu yerin ön tarafında bulunan fileye bıraktığını, sabah Konya'ya geldiğinde telefonunun aynı yerde olduğunu ancak inerken telefonu unuttuğunu, yazıhanede çalışan kişinin otobüsü arayarak telefonu sorduğunu ve yerinde olmadığını belirtmeleri üzerine şikayetçi olduğunu beyan etmesi, aynı gün saat 15:28’de müştekinin yolculuk yaptığı otobüste muavin olan sanığın hattı ile telefonun kullanıldığının anlaşılması, sanığın ise söz konusu telefonu kullandığını hatırlamadığını, denemek amacıyla kullanmış olabileceğini yönündeki savunmasına itibar edilemeyeceği ve sanığın aynı araçta muavin olması dikkate alındığında otobüste bulunanlardan birine ait olduğunu bildiği veya bilebilecek durumda olduğunun anlaşılması karşısında; bu telefonun kaybolmuş eşya sayılmasının mümkün olmadığı ve eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine 05/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4145, Karar No: 2013/7862, Tarih: 12.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/4145 E.  ,  2013/7862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ... ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ...Köyü, 104 ada 105 ve 117, 101 ada 766, 820 ve 823 parsel sayılı sırasıyla 620,90 m², 638,38 m², 3913,75 m², 400,96 m² ve 622,46 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, 1937 tarihli 217 ve 218 nolu vergi kayıtları uygulanarak arsa ve tarla niteliğiyle ayrı ayrı davalılar adına tespit edilmiştir.

Davacı ..., asıl ve birleşen davalarıyla; taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, kayalık ve çalılık nitelikli yerlerden olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek dava açmıştır.

Mahkemece; davanın kabulüne ve dava konusu taşınmazların kadastro tutanaklarının iptali ile 101 ada 820 ve 823 nolu parsellerin taşlık ve kayalık, 101 ada 766, 104 ada 105 ve 117 nolu parsellerin ise çalılık niteliğiyle ... adına tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş, hüküm davalılar ... ve ... tarafından 104 ada 105 ve 117 sayılı parseller yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 14.12.2005 tarihinde ilân sonucu kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve orman tahdidi, eski ve yeni tarihli memleket haritaları, amenajman planı ve hava fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla, temyize konu 104 ada 105 ve 117 sayılı parsellerin orman kadastrosu sınırları dışında orman sayılmayan yerlerden oldukları bildirilmiş ise de öncelerinin çalılık olduğu, 1990 yılı memleket haritasında dahi 104 ada 105 nolu parselin tamamen, 104 ada 117 nolu parselin kısmen çalılık alanda görüldükleri, parseller üzerinde 2-3 yaşlarında elma ve kayısı fidanları bulunduğu, 104 ada 117 nolu taşınmazın güneyinin halen pırnal meşesi, taşlık ve çalılıkla kaplı bulunduğu, keşif tarihi itibariyle imar ihyalarının tamamlanmadığı ve davalılar yararına 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde belirtilen zilyetlikle kazanma koşullarının oluşmadığı belirlenerek Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesinde ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince temyiz eden davalılardan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdıkları temyiz harcının istek halinde iadesine 12.09.2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2160, Karar No: 2021/5062, Tarih: 08.06.2021

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2017/2160 E.  ,  2021/5062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya içeriğine göre, Tapulama Mahkemesi tarafından, dava konusu Yukarı ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 23, 32, 33, 34, 35 ve 72 parsel sayılı taşınmazların 1954 yılında düzenlenen kadastro tutanaklarının, tespit bilirkişi heyetinin yasanın öngördüğü biçimde oluşturulmadığı gerekçesiyle, yeniden düzenlenmek üzere Tapulama Müdürlüğüne geri gönderilmesine karar verildiği, dava konusu 23 ve 72 parsel sayılı taşınmazların yeniden düzenlenen 20.11.1985 tarihli tutanaklarının dosya arasında mevcut olduğu, ancak dava konusu 32, 33, 34 ve 35 parsel sayılı taşınmazlar hakkında yeniden düzenlenen tutanak asıllarının dosya arasında bulunmadığı anlaşılmakla; kadastro davalarında tutanak asıllarının dosyada bulunması zorunlu olduğundan, dava konusu Yukarı ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 32, 33, 34 ve 35 parsel sayılı taşınmazlara ait 1954 tarihinden sonra yeniden düzenlenmiş kadastro tutanak asıllarının, taşınmazların başka davanın konusu olduklarının anlaşılması halinde ise, ilgili dava dosyalarının getirtilerek bu dosya arasına konulması ve bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9553, Karar No: 2013/10519, Tarih: 02.07.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/9553 E.  ,  2013/10519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Tapu iptal ve tescil istemine ilişkin olarak açılan davada Pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesi ile Pendik 1. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, muvazaa nedenine dayalı tapu iptali ve tesci talebine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın evlilik birliği içinde edinilen mallardan kaynaklanan tapu iptal ve tescil davası olduğu, bu nedenle de aile mahkemelerinin görev alanına girdiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, davanın evlilik birliği içinde edinilen taşınmazların boşanma davası açılınca muvazaalı olarak davalılara satılmak suretiyle devredildiği iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil davası olduğu, bu haliyle Aile Mahkemelerinin görev alanına girmediğini belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Dava, davacı ile davalılardan ... arasında görülen boşanma davası sırasında, davalı ... tarafından diğer davalılara satılan ve edinilmiş mal kapsamında olduğu iddia olunan taşınmazların yeni tapu kayıtlarının iptali isteminden ibarettir.

Davacı ile davalı ... arasında halihazırda devam eden bir boşanma davasının bulunması, bu davada edinilmiş malların tasfiyesi talebinin de bulunması, eldeki davaya konu taşınmazların ise evlilik birliği içinde edinilen ve tasfiyeye tabi olduğu iddia edilen taşınmazlardan olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın Aile Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26.) maddeleri gereğince Pendik 1. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 02.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7320, Karar No: 2012/15626, Tarih: 10.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/7320 E.  ,  2012/15626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Trabzon 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/11/2010 tarih ve 2009/708-2010/1270 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ÇEDAŞ vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payı ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil aboneliklerle enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, bu kapsamda Kuşakkaya TV istasyonundan davalı ÇEDAŞ aracılığı ile hat katılım payı ve bakım işletme masrafı ödenmeksizin diğer davalı ... firmasına 03.04.2002-30.07.2008 tarihleri arasında müvekkilinin bilgisi dışında yasal prosedüre uyulmaksızın müstakil abonelik tesis edildiğini belirterek 4.366,46 TL 'nin 03.04.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı ÇEDAŞ vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını ve zamanaşımına uğradığını, söz konusu enerji nakil branşman hatlarının bir kısmının müvekkili tarafından diğer abonelere elektrik enerjisi sağlamak için kullanıldığını, bu hatların bakım ve onarımlarının müvekkili tarafından gerçekleştirildiğini ve karşılığında davacıdan bedel talep edilmediğini, söz konusu hatların davacıya ait olduğunun da kanıtlanmadığını, müvekkilinin davacıya hat katılım payı ödemek zorunda bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşme uyarınca, davalı ÇEDAŞ'ın davacıya ait enerji nakil hattından kendisine şebeke tesis etmesi ve bu tesisten başka aboneleri yararlandırması nedeniyle Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi kapsamında davacıya hat katılım payını ödemekle yükümlü bulunduğu, protokoller ve ilgili yıllara ait eki ücret tarifelerine göre hat katılım payı ve bakım işletme masrafının 4.366,46 TL olduğu, davalı yayın kuruluşu ile ÇEDAŞ arasında sözleşme bulunması dolayısıyla yayın kuruluşunun davacı kuruma karşı sorumlu tutulamayacağı, ÇEDAŞ İl Müdürlüğü cevabi yazısı kapsamında temerrüt tarihinin 08.10.2008 olduğu gerekçesiyle davanın ÇEDAŞ yönünden kabulüne, davalı ... yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı ÇEDAŞ vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalı ÇEDAŞ'ın dava konusu enerji nakil hatlarını davacı dışındaki abonelerine elektrik sağlamak için kullanmasına, bu kapsamda davalının sorumluluğunun kanundan doğmasına ve Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi kapsamında davalı ...'ye işbu davada husumet düşmemesine göre, davalı ÇEDAŞ vekilinin zamanaşımı ve yetkiye yönelik temyiz itirazları ile davacının husumete yönelik temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davacıya ait enerji nakil hatlarının, davacıya katılım payı ile işletme ve bakım bedeli ödenmeksizin davalı ÇEDAŞ tarafından kullanıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkin olup yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere davacı taraf kendi mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarının, davalı ÇEDAŞ tarafından bedeli ödenmeksizin kullanıldığını ileri sürmüş, davalı ÇEDAŞ vekili ise söz konusu hatların bir kısmının müvekkili tarafından diğer abonelere elektrik enerjisi sağlamak için kullanıldığını kabul etmiştir. 01.03.2003 tarihine kadar yürürlükte bulunan Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesinde "Teşekkül veya şirket, abonenin hizmetlerini aksatmamak koşuluyla; abonenin mülkiyetindeki branşman çıkışından bir başka istek sahibine elektrik satabilir. Abone mülkiyetindeki branşman hattından, teşekkül veya şirketin abonesi olarak enerji alacak bir başka abone, teşekkül veya şirketin o yıla ait enerji nakil hattı kilometrik birim fiyatına göre hesaplanan hat katılım bedelini branşman hattı sahibine ödemek zorundadır." denildikten sonra aynı yönetmeliğin 19. maddesinde bu bedelin ne şekilde tespit edileceği düzenlenmiştir. 01.03.2003 tarihinde yürürlüğe giren Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 8. maddesinde de benzer şekilde düzenleme yapılmış ve hat katılım bedelinin hangi kriterlere bağlı olarak belirleneceği ayrıntılı şekilde gösterilmiştir. Açıklanan yönetmelik hükümleri karşısında, davacıya ait enerji nakil hatlarının davalı tarafça kullanıldığı da uyuşmazlık konusu olmadığından davacının söz konusu enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında katılım payı istemesi mümkün olup esasen bu husus mahkemenin de kabulündedir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, abonelere ait enerji nakil hatlarının başka bir abone tarafından kullanılması halinde eski aboneye ödenmesi gereken hat katılım payı bedelinin davalı tarafça belirlenmediği, davacı kurumun yönetim kurulu kararı ile belirlediği bedeli talep etmesinin mevzuata aykırı olduğu, davaya konu enerji nakil hattının hangi tarihte tesisi edildiği, hattın kilometrik maliyetinin ne olduğu, davalının bağlantı yaptığı noktanın hattın ne kadarlık bir kısmına tekabül ettiği, hattan yararlanılan güç miktarı bilinmediğinden, hat katılım payının hesaplanmasının olanaksız bulunduğu, davacının belirlediği 4.336,46 TL'nin hat katılım bedeli olduğunun kabulünün gerekeceği belirtilmiştir. Denetime açık olmayan işbu rapor, hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. O halde mahkemece, öncelikle davalı ÇEDAŞ'ın dava konusu hat katılım bedelini belirleyip belirlemediğinin tespit edilmesi, şayet belirlenmemiş ise yukarıda anılan yönetmelik hükümlerindeki kıstaslar dikkate alınmak suretiyle uzman bir bilirkişi kurulundan davaya konu hat katılım bedelinin tespiti konusunda ayrıntılı ve denetime elverişli rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Bozma sebep ve şekline göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan (1) nolu bentte yazılı nedenlerle davalı ÇEDAŞ vekilinin zamanaşımı ve yetkiye yönelik temyiz itirazları ile davacının husumete yönelik temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, (3) nolu bentte yazılı nedenlerle, taraf vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden ÇEDAŞ ve davacıya iadesine, 10.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi