muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8365, Karar No: 2025/1881, Tarih: 04.02.2025

Burada ifade özgürlüğü ile bireyin şeref ve itibarının korunması çatışmakta, Devletin bunlar arasında denge kurması gerekmektedir. Bu dengeleme yapılırken şu nokta çok önemlidir; şöhret ve itibarı korunan kişi siyasetçi, kamu gücü kullanan veya topluma mal olmuş kişi ise bu koruma daha esnek olacak, sade vatandaş ise üst düzeyde yapılacaktır.

Somut olayda, sanığın facebook isimli sosyal paylaşım sitesi üzerinden 18.06.2018 tarihinde; bir gönderiye yorum olarak "Tovbe yarabbim gorende bu sigirlarin yabtigi yorumlara teyyo okuyor sanacak bosuna sigur surusu demiyorlar at yalana teyyo sokayim inana" şeklinde yazıyı paylaştığı, 09.09.2017 tarihinde; Cumhurbaşkanı ..., Fetö elebaşı Fetullah Gülen ve Kemal Kılıçdaroğlu'nun kafa kısımlarının montajlandığı görseli kendi sayfasında paylaşmak suretiyle Cumhurbaşkanına hakaret suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Cumhurbaşkanına hakaret suçu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 299. maddesinde düzenlenmiş, hakaretin tanımı ise aynı yasanın 125. maddesinde yapılmıştır. Bu düzenlemeye göre hakaret; bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldırmak olarak tanımlanmıştır. Yargıtay uygulamalarına göre bir eylemin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişmektedir. Kişilere yönelik ağır eleştiri ve veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu olarak değerlendirilmemesi gerekmektedir. Söz ve diğer davranışların hakaret suçunu oluşturabilmesi için açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek ağırlıkta somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, paylaşılan fotoğraf rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte ifadelerin Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde korunan düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Sonuç olarak;

1.Suça konu 18.06.2018 tarihli paylaşımdaki sözlerin; Cumhurbaşkanına yönelik yazıldığına dair Mahkeme kanaatinin Yargıtay denetime imkan verecek şekilde açıklanıp kanıtlara dayalı olarak tartışılmadan, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

Sonuç olarak;

1.Suça konu 18.06.2018 tarihli paylaşımdaki sözlerin; Cumhurbaşkanına yönelik yazıldığına dair Mahkeme kanaatinin Yargıtay denetime imkan verecek şekilde açıklanıp kanıtlara dayalı olarak tartışılmadan, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

2.Suça konu 09.09.2017 tarihli paylaşımdaki fotoğrafın; katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, siyasi eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca artırım yapılması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Antalya 32. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17870, Karar No: 2011/518, Tarih: 19.01.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/17870 E.  ,  2011/518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak 387 parsel sayılı taşınmazda bulunan yapı için % 50 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 18, 390 parsel sayılı taşınmazda bulunan yapı için % 50 olarak hesaplanması gerekirken enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 25 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 19.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14063, Karar No: 2010/516, Tarih: 25.01.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/14063 E.  ,  2010/516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Sanıkların üzerlerine yüklenen suçu işlediklerine ilişkin görgüye dayalı, kuşkudan uzak, hukuka uygun, kuvvetli ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden, beraatleri yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerine hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/124, Karar No: 2019/2331, Tarih: 04.04.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/124 E.  ,  2019/2331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : ...1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.03.2018 tarih ve 2017/287- 2018/134 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 62, 53, 58/9, 63 ile 3713 sayılı

Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre yapılan temyiz incelemesi sonunda dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin örgütsel faaliyet kapsamında kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelmede

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın ...1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için.... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13650, Karar No: 2017/1711, Tarih: 22.03.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/13650 E.  ,  2017/1711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/07/2014 tarih ve 2010/166-2014/196 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin sınav adaylarına tercihlerinde yardımcı olmak üzere geliştirmiş olduğu yazılımı bulduğunu, yazılımına "..." ismini verildiğini ve bu ibareyi 2000/... tescil numarasıyla 02/05/2000 tarihinde 09, 35 ve 42. sınıflarda adına tescil ederek " ..." ismiyle marka tescil belgesi aldığını, özellikle internet ortamında öğrencilere ve sınav adaylarına tercihleri konusunda rehberlik hizmeti verdiğini, davalı tarafa ait www.... .net isimli internet adresinde ... ibaresinin bire bir aynısını "..." olarak KPSS sınav adaylarına tercih rehberliği için kullandığını, kullanımı tespit etmek amacıyla ... 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2010/34 D.İş dosyasından inceleme yaptırdıklarını, incelemede davalı yanın www.memurlar.net adlı internet sitesinde "..." ibaresini KPSS tercih işlemlerinde yoğun olarak kullandığının tespit edildiğini ve bu durumun müvekkili haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini iddia ederek, tecavüz ve haksız rekabetin tespitini, men ve ref'ini, fazlaya dair haklarını saklı tutarak şimdilik 3.000,00 TL maddi ve 12.000,00 TL manevi tazminatın (3.000,00 TL olan maddi tazminat talebini, 17.650,00 TL arttırarak, 20.650,00 TL olarak ıslah etmiştir), dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı adına tescilli olduğu iddia edilen "..." ibaresinin, D.İş dosyasından yaptırılan tespit isteminin taraflarına tebliğ edildiği tarihten itibaren kullanılmadığını, ... ibaresinin tescilli marka olduğunu bilinmediğinden daha önce bu şekilde kullanıldığını, ancak davacının tescilli markası olduğu öğrendikten sonra bu şekilde kullanıma son verildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı adına tescilli olduğu iddia edilen "..." ibaresinin, D.İş dosyasından yaptırılan tespit isteminin taraflarına tebliğ edildiği tarihten itibaren kullanılmadığını, ... ibaresinin tescilli marka olduğunu bilinmediğinden daha önce bu şekilde kullanıldığını, ancak davacının tescilli markası olduğu öğrendikten sonra bu şekilde kullanıma son verildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının tescilli ... ibareli markasındaki aynı ibareyi davalının www.memurlar.net adlı internet sitesinde ana sayfa üzerinde kullandığı gibi yazılım sayfalarında da ... ibaresini taşıyan linklerin bulunduğu, ayrıca KPSS tercih kılavuzununda ...na dönüştürülmüş hali ile sitede kullanıldığının değişik iş dosyasında raporu hazırlayan bilirkişi mütalaası ve dosyada raporu hazırlayan bilirkişi heyeti mütalaasından anlaşıldığı, davalının fiilinin markaya tecavüz teşkil ettiği gibi fiil tarihinde yürürlükte bulunan TTK'nın 57/5 maddesinde ifadesi alınan haksız rekabet fiilini de oluşturduğu anlaşıldığından, bu fiillerin tespiti ile men ve ref'ine, ilk raporda belirtilen açıklamalar nazara alındığında dosyaya sunulan lisans sözleşmesine ilişkin faturanın lisans bedeli olarak değerlendirilemeyeceği ve davacının emsal lisans sözleşmesi sunmamış olması sebebiyle sektör bilirkişisi sıfatıyla görevlendirilen bilgisayar mühendisinin tespit ettiği lisans bedelinin makul olduğu anlaşıldığından, davanın kısmen kabulü ile maddi tazminatın 4.300,00 TL üzerinden kabulüne, mevcut deliller nazara alındığında takdiren 3.000,00 TL manevi tazminatın avans faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına gre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, mahkeme görüşüne başvurulan 17/07/2012 tarihli ilk bilirkişi raporunda 556 sayılı KHK 66/c maddesi uyarınca talep edilen marka kullanım bedelinin 4.300 TL belirlenmiş olmasına rağmen, 04/08/2013 tarihli bilirkişi raporunun marka lisans bedelinin 15/06/2009 tarihi itibariyle KDV hariç 17.500 TL olarak belirlenmiştir. Bu durumda, bilirkişi raporları arasında çelişki olduğu açıktır. Mahkemece, hangi nedenle 17/07/2012 tarihli bilirkişi raporunun benimsendiği konusunda yeterli bir açıklama yapılmaksızın ve raporlar arasındaki çelişki giderilmeksizin yetersiz bulunan ilk rapora dayalı ve eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 368,66 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 22/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11773, Karar No: 2021/5856, Tarih: 25.11.2021

**5. Ceza Dairesi         2021/11773 E.  ,  2021/5856 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Kahramanmaraş 3. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Kahramanmaraş 3. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/06/2021 gün ve 2021/175 E. 2021/183 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 25/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11383, Karar No: 2020/4482, Tarih: 01.06.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/11383 E.  ,  2020/4482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın muavini olduğu yolcu otobüsünde yapılan aramada ele geçirilen 330 paket gümrük kaçağı sigaranın miktar itibarıyla ticari mahiyette olduğu, eyleminin 5607 sayılı Kanun kapsamında bulunduğu anlaşılmakla, sanığın bu suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 01/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.