muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3683, Karar No: 2017/5664, Tarih: 24.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/3683 E.  ,  2017/5664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ANADOLU(KAPATILAN) 2. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (Kapatılan) 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/11/2015 tarih ve 2014/100-2015/149 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tasfiye memuru tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı; davalı yayınevinin stok ürünler için aldığı bandrolleri kendisine ait kitapta kullanıldığını, ilgili daireye eseri kaydettirmediğini, kitabın arkasındaki kitap arka sayfası yazısının kendisi tarafından yazılmadığını, tarafına haber verilmeden ve danışılmadan ... tarafından yazıldığını, ileri sürerek 25.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket tasfiye memuru; davanın zamanaşımına uğradığını, davacıya ait kitap içeriğinde hiç bir değişiklik yapılmadığını, iddia edilen bandroller ile kitap satılmasının manevi bir kayba yol açmayacağını ileri sürerek açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; FSEK 14/1. maddesinde belirtilen eser sahibinin kamuya sunma hakkının eserin alenileşmesinden sonra da devam edeceği ve izinsiz çoğaltma, yayma gibi her türlü mali haklara tecavüz oluşturan eylemlerin gerçekleşmesi halinde eser sahibine ihlal edilen mali hakların yanında manevi tazminatı da talep etme yetkisi vereceği, kitabın 2004 yılı Haziran ayında davalı tarafından basılarak satışa sunulduğu, ancak kitap üzerindeki bandrolün bu kitap için alınmadığı, kitaplarda bandrol uygulamasına ilişkin yönetmelikte 08.11.2001 tarihinden önce yayınlanan kitaplar için stok bandrollerin kullanılabileceğinin belirlendiği, ancak davalının Haziran 2004 tarihinde yayınladığı kitap için başka bir eser için basılan stok bandrolleri kullandığı, davalının bu eyleminin davacının manevi haklarını ihlal niteliğinde olduğu, davalının bu eylemi nedeniyle açılan ceza davasının 04.07.2013 tarihinde kesinleştiği, işbu davanın 04.04.2014 tarihinde açıldığı, dolayısıyla zamanaşımı süresinin dolmadığı, gerekçesiyle takdiren 15.000,00 TL manevi tazminat davalıdan tahsili ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı tasfiye memuru temyiz etmiştir.

Kararı davalı tasfiye memuru temyiz etmiştir.

FSEK. madde 14/1. uyarınca, bir eserin kamuya sunulup sunulmamasını, yayımlanma zamanını ve tarzını münhasıran eser sahibi belirler. Bir eserin sahibinin izni olmaksızın veya verilen izin kapsamına aykırı bir şekilde umuma arzı, manevi hakkın ihlalidir. Eser sahibinin izni ile kamuya sunulup alenileşmesinden sonra dahi sözleşme ile verilen iznin kapsamı dışına çıkılması halinde eser sahibinin kamuya sunma hakkının ihlalinden dolayı manevi tazminat talebinde bulunabilir. Mahkemece; taraflar arasında telif haklarının devrine ilişkin sözleşme bulunduğu, davalı yayınevinin sözleşme kapsamında verilen kamuya arz izninin davacı eseri için bandrol almadan stok ürünler için verilen bandrolleri kullanması suretiyle ihlal edildiğinden bahisle tazminat istemi kısmen kabulüne karar verilmiştir. Fakat bandrol alınmadan kamuya arz edilmesi sözleşme ile verilen kamuya sunma izninin ihlali niteliğinde bulunmadığı hususu nazara alınarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı tasfiye memurunun temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı lehine BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 24/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/160, Karar No: 2016/15667, Tarih: 10.11.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/160 E.  ,  2016/15667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırılması yapılarak, üzerindeki yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek değerinin tespit edilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmaza ait tapu kaydı inceneldiğinde; Kadastro tesbitinin 20.05.1993 tarihinde yapıldığı ve 11.12.1996 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bu kadastro tespitinin yapıldığı ve kesinleştiği tarihte davacıların miras bırakanı Bayraktar Lermi'ye ait bir binanın taşınmaz üzerinde olmadığı ve enerji nakil hattınında 21.07.1977 tarihinde tesis edildiği anlaşıldığına göre enerji nakil hattı nedeniyle taşınmazda meydana gelen değer düşüklüğü hesaplanırken bina bedellerinin dikkate alınmayacağı gözetilmeden ve bu şekilde hesaplama yapmayan bilirkişi raporuna itibar edilerek fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29302, Karar No: 2014/30003, Tarih: 03.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/29302 E.  ,  2014/30003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2011/358-2013/281

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada 2000 yılı Mart ayında çalışmaya başladığını, 2006 yılından itibaren yönetmen olarak görev yaptığını; birleşen dosya yönünden, 2010 Mayıs ayında yapılan değerlendirme sonucunda unvanının müdür yardımcısı olarak değiştirildiğini beyanla, ödenmeyen müdür yardımcısı maaş farkı alacağı ile hafta tatili ve fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı bankada 06.03.2000 tarihinden itibaren çalıştığını ve halen Değişim ve Organizasyon Biriminde yönetmen olarak görev yaptığını, müdür yardımcılığı yapmadığını, hafta tatili ve fazla çalışma alacaklarının bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ile bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne, birleşen dosya yönünden usulünce ispatlanmayan maaş farkı alacağı talebinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda her ne kadar mahkemece dosya kapsamına göre davacının hafta tatillerinde çalıştığının sabit olduğu ve buna ilişkin ücretin ödendiğine dair hukuken geçerli belge sunulmadığı anlaşıldığından bilirkişi raporunda belirtilen miktarla sınırlı olarak hafta tatili ücret alacağına hükmedilmiş ise de, 30.10.2006, 29.11.2006, 29.12.2006, 31.03.2008 ve 30.04.2008 tarihli ödeme belgelerindeki miktarların bilirkişi raporundaki hafta

tatili alacak toplamından mahsup edilmediği görülmekle, yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12287, Karar No: 2014/18270, Tarih: 04.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/12287 E.  ,  2014/18270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1 - 5237 sayılı TCK'nun 158/1-e,168/2, 62, 52/2, 5271 sayılı CMK'nun 231/5. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis, 660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

2- 5237 sayılı TCK'nun 204/2, 62, 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukları uygulanmasına

1-Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/12. maddesi uyarınca temyizinin mümkün olmayıp, itiraza tabi olması karşısında; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 264/2. maddesi uyarınca başvurunun itiraz dilekçesi olarak kabulü ile gereğinin mahallinde takdir ve ifası için dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2- Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

2- Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanığın “Öğrenci velisinin adının bulunduğu yere imza atmadığı, kendisinin o belgede eylem tarihinde izinde olan müdür ... yerine imza attığı, bu rehabilitasyon eğitiminde sistemin nasıl işlediğini bilmediği, usta öğreticiler ilgili kişilere belgeyi götürüp imzalattıklarını, en sonunda müdüre geldiği ve müdürün imzaladığı, bu şekilde kendisinin de müdür bölümüne imza attığı, İmran Türk'ün evrakları ile Hülya Bakioğlu'nun ilgilendiği” şeklindeki savunması, Özel Kışla Eğitim Kurumunda öğretmen olarak görev yapan ve olaya konu 31/07/2007 tarihli bireysel eğitim planı isimli belgede mağdurun çocuğu olan İmran'a eğitim verdiğine dair imzası bulunan ve tanık sıfatı ile dinlenen ...'ın “bu öğrenciye temmuz ayında ders verdiğini hatırladığını” beyan etmesi, yine bu öğrencinin olaya konu eğitim kurumunda gördüğü eğitim süresince teyzesi olan ve yanında kaldığı sabit olan ...'nun "kendisinin temmuz ayı sonunda ... iline gittiği için ...'den ayrıldıktan sonra yanında kalan ...'ın okula gitmediği" yönündeki beyanları ile müşteki ... ile tanık ...'ün “kızlarının temmuz ayı içinde okula hiç gitmediği" yönündeki beyanları, suça konu belgedeki veli adına atfen atılan imzaların kim tarafından atıldığı ve belgenin hangi prosedürlere uyularak oluşturulduğunun tespit edilmemiş olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından öncelikle suça konu bireyselleştirilmiş eğitim çalışma ve rehabilitasyon planının hangi safahatlardan geçerek düzenlendiğinin ilgili kurumlardan sorularak araştırılması, sanığın bu evrakı görevi gereği düzenlemeye yetkili olup olmadığının belirlenmesi, evrak üzerindeki veli adına atfen atılan imzaların kim tarafından atıldığının tespiti bakımından ...'ün evrakları ile ilgilendiği anlaşılan usta öğretici..., teyzesi ..., kızı ile ilgili bazı evraklar imzaladığını beyan eden annesi ...'ün ve evrakta imzası bulunan öğretmen ...'ın imza örnekleri alınarak bilirkişi incelemesi yaptırılması, tanıklar ile müştekinin beyanları arasındaki çelişkiler giderilerek, sanığın kendisine getirilen evrakı mağdur...'ün temmuz ayında okula gelmediğini bildiği halde sahtecilik kastıyla bilerek imzaladığına ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu veya eylemin görevi ihmal suçunu oluşturup oluşturmadığı karar açıklanıp tartışılarak sonucuna göre hukuki durumun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

3- Suç tarihinin 31/07/2007 olmasına rağmen karar başlığına 31/03/2008 olarak yanlış yazılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5732, Karar No: 2019/7813, Tarih: 10.09.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/5732 E.  ,  2019/7813 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesiyle Diyarbakır 11. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Diyarbakır 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/03/2019 gün ve 2019/466 E. 2019/223 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 10/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6615, Karar No: 2014/39068, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/6615 E.  ,  2014/39068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/12/2013

NUMARASI : 2012/12-2013/995

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.. B.. ile Ü.. Y.. avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücretine hak kazandığı halde ödenmediğini ve yıllık izin kullandırılmadığını ileri sürerek, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.. T.. vekili, davada taraf sıfatlarının bulunmadığını, davanın husumetten reddi gerektiğini, halen çalıştığından yıllık izin alacağının reddi gerektiğini, fazla mesai yapmadığını savunmuştur.

Davalı B.. AŞ vekili, müvekkilinin davada husumet ehliyeti olmadığını, davayı kabul etmediklerini, müvekkilinin davacının işvereni olmadığını, davacı ile müvekkili arasında iş akdi olmadığını, hiçbir zaman müvekkilinin çalışanı olmadığını savunmuştur.

Davalı Ü.. Y.. vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, iş sözleşmesinde İstanbul Mahkemelerinin yetkili tayin edildiğini, fazla çalışmasının söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının bir kısım işçilik alacaklarına hak kazandığı gerekçesiyle fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil taleplerinin kabulüne, yıllık izin talebinin reddine, B.. A.Ş. hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar Ü.. Y.. ve T.. B.. vekilleri temyiz etmiştir

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılar Ü.. Toplu Site Yönetimi ve T.. B..'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalılar Ü.. Y.. ve T.. B.. vekilleri temyiz etmiştir

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılar Ü.. Toplu Site Yönetimi ve T.. B..'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).