muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2004/130, Karar No: 2004/206, Tarih: 23.11.2004

Açıklanması gereken ikinci kavram, laiklik ilkesidir.

Laiklik, inancın hakimiyet alanı ile aklın hakimiyet alanının birbirinden ayrılması ve iktidarın kaynağının Tanrısal olmaktan çıkarılarak, halk iradesine dayandırılmasıdır. "Böylece hukukun temelleri dinsel doğmalardan arındırılmakta, onun yerini insan aklının ürünü olan kurallar almaktadır. Bu kurallar bilimin ışığında toplumun ihtiyaçlarına göre değiştirilebildiği için gelişmelere kolayca ayak uydurabilmekte ve sorunlara başarılı çözümler üretebilmektedir. Oysa dinsel hukukun kuralları Tanrısal ve ilişilemez olduklarından değiştirilememekte ve bu yüzden de toplumsal gelişmeye ayak uydurama-maktadır." Ancak inanç bağnazları bu gerçeği görmezden gelerek, laikliği Tanrının iktidarının ve yeryüzündeki hakimiyet alanının daraltılması veya gasp edilmesi olarak yorumladıklarından ve Tanrının egemenliğinin sınırlandırılamayacağını, dinin toplumun ve devletin her sahasını yönetmesi gerektiğini ileri sürdüklerinden, laikliğin amansız düşmanı kesilmekte ve onu dinsizlik olarak nitelendirmektedirler.

Oysa laiklik olmadan demokrasi yaşatılamaz. Laiklik demokrasinin ve demokratik değerlerin güvencesidir. Bireyi dış baskılardan korur. Aşırılıkları uzlaştırarak barış ve kardeşlik yayar. Yurttaşların dini inançlarına göre ayrışmasını (kategorize olmalarını) önleyerek ulusal birliği güçlendirir. Çünkü, herkes kendi düşünce ve İnancının mutlak gerçekliğine inanır ve bunu başkalarına dayatmaya kalkarsa, çatışma ve şiddet kaçınılmaz hale gelir.

Ülkemiz bakımından laikliğin ayrıca özel bir önemi vardır.

Türk toplumu bin yıl süreyle teokratik devlet anlayışıyla yönetilmiştir. Bu dönemde akıl ve bilim dışlanmış, başarı ve başarısızlıklar insandan doğma sonuçlar değil ve fakat kaderin oluşturduğu şeyler sayılarak, kadercilik inancı insanlarımızı adeta iliklerine kadar sarmıştır. Egemenliğin Tanrıdan geldiği ve Tanrının yeryüzündeki vekili (halife) tarafından kullanılacağı, onun da yalnızca Tanrıya karşı sorumlu bulunduğu kabul edildiğinden demokratik kurumlar ve insan hak ve hürriyetleri gelişememiştir. Laik Cumhuriyetin kurulması ile birlikte bu anlayış terk edilerek, doğu uygarlığından batı uygarlığına geçinmiştir.

Bu dönüşüm tamamlanmış değildir. On asrın oluşturduğu tortular henüz silinememiştir. Kökten dinci rejimlerle yönetilen uzak ve yakın komşularımız laik cumhuriyeti kendi sistemleri için bir tehdit olarak algıladıklarından, onu yıkmak için var güçleriyle çabaladıkları gibi, inanç bağnazlığının cezbesine kapılmış içimizdeki kimi tarikatlar da laik cumhuriyeti tepelemek için ellerinden geleni arkalarına koymamaktadırlar. Cumhuriyetin ilanını izleyen yıllarda ortaya çıkan başkaldırılar, yakın geçmişte yalnızca laik cumhuriyeti savundukları için hunharca katledilen onlarca aydın, Hizbullah'ın mezar evlerinden çıkarılan sıra sıra cesetler ve daha birkaç ay önce İstanbul'da patlayan bombalarla öldürülen ve yaralanan yüzlerce masum insan bunun apaçık delilleridir. Geçmişe sarılmakla, gelecek kurtarılamaz. Gericiliğe saplanan ülkelerin perişanlıkları bunun kesin göstergesidir.

Her toplum belli bir tarihin ve coğrafyanın ürünüdür. İçinde doğduğu iklimin özelliklerini taşır. Yasalar yapılırken, yorumlanırken ve uygulanırken toplumun kendine özgü şartları, ihtiyaçları ve maruz bulunduğu tehlikeler göz önünde bulundurulmalıdır. Avrupa insan Hakları Mahkemesi de bu konuda devletlerin farklı takdir marjına sahip bulunduğunu kabul etmektedir. Nitekim Leyla Şahin-Türkiye ve Refah- Türkiye davalarında mahkeme, "(...) köktendinciliğe dayalı siyasi hareketlerin bazı devletlerde siyasi iktidarı ele geçirmek için sık sık başkaldırdığı, İktidarı ele geçirdikten sonra da arzuladıkları toplum modelini herkese dayatacakları gözardı edilemez. Bu nedenle sözleşmeye taraf devletler, sözleşme hükümlerine uygun olarak, tarihteki deneyimleri ışığında bu tür siyasi hareketlere karşı koyabilirler(...)" demek suretiyle, bu amaca dönük ifadelere müdahaleyi meşru saymaktadır.

Bu açıklamalardan sonra sanığın kaleme aldığı yazıya gözatıldığında karşımıza çıkan manzara şudur:

Bu açıklamalardan sonra sanığın kaleme aldığı yazıya gözatıldığında karşımıza çıkan manzara şudur:

Sanık dava konusu yazısında, yakın tarihimizde dinsizliğin revaçta olduğu bir dönemin yaşandığını, bu dönemde dindarlara manevi işkenceler yapıldığını, çocuk ve gençlerin Kur'an okumalarının engellendiğini, Allah diyenlere hakaretler edildiğini, hatta Kur'anı Müslümanların elinden nasıl alırız planlarının bile yapıldığını, aynı zihniyetin bu gün de sekiz yıllık temel eğitimi millete dayatmak, imam hatip okullarının sayısını azaltmak ve Kur'an kurslarında 12 yaşından küçük çocukların okumasını engellemek suretiyle faaliyetini sürdürmekte olduğunu, Islama karşı ittifak yapan bu fesat ve DİNSİZLİK komiteleriyle onları destekleyenlerin KÜFÜR EHLİ bulunduğunu, istikbalin yalnız ve yalnız İslamiyetin olacağını ileri sürmek suretiyle, Türkiye Cumhuriyetinin felsefi anlamda ruhu, maddi anlamda ise özü ve iskeleti mahiyetinde bulunan laik niteliğine saldırmakta, teokratik devlet yapısını yıkarak demokratik bir toplum ve devlet yaratmak için gerçekleştirilen hilafetin ilgası, tekke ve zaviyelerin kapatılması, şerie vekaletinin ve mahkemelerinin kaldırılması, bazı sıfat ve unvanların kullanılmasının yasaklanması, latin alfabesinin kabulü, kılık ve kıyafetin çağdaşlaştırılması, öğrenim birliğinin sağlanması gibi devrim kanun ve tasarruflarını dinsizlik ve Islama karşı fesat kurmak olarak nitelendirmek suretiyle, laik anlayışı benimseyen ve savunanlara karşı nefret tohumlan yaymakla kalmayıp, onları kafir ilan eyleyerek saf ve samimi inanç sahiplerini bu kesime karşı şiddet kullanmaya kışkırtmaktadır.

Bütün dinler gibi İslam dini de kavramlar, kurumlar ve törenler üzerine inşa edilmiş ve belli sözcüklere kendine özgü anlam ve mesaj yüklenmiştir, islami söylemde "küfür ehli" yani kafir sözcüğü Tanrının varlığını ve tekliğini toptan inkar edenler için kullanılır. Bu sözcük aynı zamanda bir mesaj ve emir taşımaktadır. Bu emir ise "ÖLDÜRMEK" dir. Kur'anın Bakara, Nisa, Enfal, Tevbe, Ahzap ve Muhammed Surelerinin tam 19 ayetinde kafirlerin öldürülmelerinin buyurulmuş olması bunun aşikar kanıtıdır.

Sanığın laik anlayışa sahip olanları dinsiz ve kafir ilan ederek onlara bu sözcüklerin doğasına yüklenmiş nefret kıvılcımları saçmasına ve şiddet çağrısında bulunmasına göz yumulamaz. Böyle bir ifadeye yapılan müdahale tamamen meşrudur. Çünkü burada müdahale düşüncesinin kendisine değil, açıklanış biçimi ve üslubundaki nefret ve şiddete yapılmış olmaktadır.

Konu Gene! Kurulda tartışılırken, bazı Sayın Başkan ve Üyeler, sanığın kullandığı kimi sözcüklerin aşağılayıcı ve hakaretamiz olduğunu, bunlara katılmanın ve savunmanın mümkün bulunmadığını, hakaret veya tazminat davası açmak suretiyle yaptırıma bağlanabileceğini, ancak yazının bütünü itibariyle ifade özgürlüğü kapsamında kaldığını ileri sürmüşlerdir.

Konu Gene! Kurulda tartışılırken, bazı Sayın Başkan ve Üyeler, sanığın kullandığı kimi sözcüklerin aşağılayıcı ve hakaretamiz olduğunu, bunlara katılmanın ve savunmanın mümkün bulunmadığını, hakaret veya tazminat davası açmak suretiyle yaptırıma bağlanabileceğini, ancak yazının bütünü itibariyle ifade özgürlüğü kapsamında kaldığını ileri sürmüşlerdir.

Biz bu görüşte İsabet göremiyoruz. Zira hakaret veya sövme suçunun mağduru ancak belirli bir şahıs veya şahıslar olabilir. Olayda hakarete maruz kalan şahıslar belirsiz ve sayısı kestirilemeyecek kadar geniş bir toplum kesimidir. Hakaret davasını kim açacak ve eylemin kendisine matufiyetini nasıl kanıtlayacaktır. Işıltılı görünse de bu görüşün uygulama yeteneği bulunmadığı açıktır. Kaldı ki demokrasilerde kamu düzeni bizzat devletin kendisi tarafından korunur. Kamu düzeninin akıbeti yurttaşların açacağı hakaret veya tazminat davalarına havale edilemez.

Yukarıda açıklanmaya çalışıldığı üzere, sanığın İfade özgürlüğüne yapılan müdahale kamu düzeni gibi bir başka meşru değerin korunması amacına dönüktür. Müdahalenin şekli, şartları ve yaptırımı eylemden önce TCK.nun 312/2. maddesinde öngörülmüş bulunmaktadır. Müdahale demokratik devletin yaşatılması için gerekli bir tedbir niteliğindedir. Bu nedenlerle ilk derece mahkemesinin mahkumiyet hükmü usul ve kanuna uygun ve Sekizinci Ceza Dairesinin onama kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, Genel Kurulun bozma doğrultusundaki çoğunluk kararına katılmıyoruz." gerekçeleriyle ve diğer bir kısım kurul üyeleri ise atılı suçun oluştuğu görüşü ile itirazın reddi yönünde oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜ ile Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 19.3.2004 gün ve 357-2457 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA, İstanbul 6 Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 2.10.2002 gün ve 307-197 sayılı kararının BOZULMASINA,

2-Bozma kararının CMUK.nun 325. maddesi uyarınca hükmü temyiz etmeyen Sorumlu Yazı İşleri Müdürü Selami'ye TEŞMİLİNE,

3-Dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığı TEVDİİNE, 12.10.2004 günü yapılan ilk müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından 23.11.2004 günü yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10762, Karar No: 2007/3923, Tarih: 17.04.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/10762 E.  ,  2007/3923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... arasında görülen dava hakkında Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 31.10.2005 ... ve 334-398 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 06.07.2006 ... ve 1929-7415 sayılı ilamına karşı davalılar vekilleri tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere ve özellikle davacının 06.11.2000 tarihli ihtarnamesinde araçtaki ayıbı davalı şirketlere ihbar ederek aracın yenisi ile değiştirilmesini talep etmiş olmasına, davalı ... Otomotiv A.Ş.nin 10.01.2001 tarihli faks mesajı ile dava konusu araçtaki titreme sorunundan kaynaklanan ayıbı kabul ederek, titreme probleminin giderilmemesi durumunda aracın yenilenmesi hususunda şartların karşılıklı olarak değerlendirileceğini belirtmesine, ancak daha sonraki 15.05.2001 tarihli cevabi faks mesajında ise yenisi ile değiştirilmesi talebinin kabul edilmeyerek davacının değiştirme talebi nedeniyle konunun uzadığını beyan etmiş olmasına, mahkemece açıklanan yönler ve dosya içeriği gözetilerek davanın süresinde açıldığının kabulü ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olmasına göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, fazla ödenen 23.20.-YTL. harcın istek halinde iadesine ve takdiren 160.00.-YTL. para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 17.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4285, Karar No: 2021/3385, Tarih: 03.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2019/4285 E.  ,  2021/3385 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 16/08/1999 tarihinde uzman yardımcısı olarak işe başladığını, halihazırda başuzman olarak çalışmasını sürdürdüğünü, işe başladığı tarihten itibaren değişik proje birimlerinde araştırma ve geliştirme faaliyetlerini yürüten araştırmacı olarak çalışan müvekkilinin ücretinin fiilen çalıştığı ... hizmet grubundan ödenmesi gerekirken A hizmet grubundan ödendiğini, müvekkilinin ... hizmet grubuna dahil proje biriminde yürüttüğü çalışmalara ilişkin belgelerin kurum kayıtlarında mevcut olduğunu, mağduriyetinin giderilmesi için zaman zaman konunun amirlerine iletildiğini ancak bugüne kadar ... hizmet grubundan ücretinin ödenmediğini, bu nedenle ücret farkı alacaklarının bulunduğunu, ayrıca ikramiye ödemelerinin de düşük ücret üzerinden yapıldığını, 20/10/2010-19/02/2013 tarihleri arasındaki fazla çalışma ücretlerinin hiç verilmediğini, 19/02/2013 tarihinden sonra yapılan fazla çalışma ödemelerinin ise toplu iş sözleşmesinde belirlenen orandan değil kurum uygulamasına göre yapıldığından eksik ödendiğini ileri sürerek, ücret farkı, ikramiye farkı ve fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, kurumun yürürlükteki mevzuata uygun olarak hizmet grupları çerçevesinde personelini çalıştırdığını, davacının 16/08/1999 tarihinde ...'e bağlı olarak... biriminde A hizmet grubunda uzman yardımcısı olarak çalışmaya başladığını, 05/01/2005 tarihinde uzman olarak ve 15/06/2009 tarihinde Başuzman olarak atandığını, davacının kendisi ile yapılan tüm sözleşmelerde A hizmet grubunda çalışmayı kabul ettiğini, davacının bütün ünvan değişikliği ve atamalarının yürürlükte olan ve davacı tarafından imzalanan iş sözleşmesinde kabul edilen mevzuat kapsamında yapıldığını, davacının ... hizmet grubuna Başuzman olarak yükselme talebinin kabul edilmesinin mer'i kurum mevzuatı açısından mümkün olmadığını, kadro tahsisi yapılmasının İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 8. maddesi gereğince ... Başkanı'nın tasarrufunda bulunduğunu, davacıya ücretlerinin bulunduğu kadroda usulüne uygun olarak ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, “…davalı Kurumun iç yazışmaları, davacının ... hizmet grubuna dahil edilmesine ilişkin talepleri, çalışmış olduğu projeler, ... hizmet grubu statüsüne geçirilmesinin uygun bulunduğuna dair Kurumun kararı, fiilen yapmış olduğu işin ... hizmet grubundaki işler olması ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davacının ... hizmet grubunda yer aldığı, dolayısı ile ücretinin de bu statüye göre ödenmesi gerekeceği” gerekçesiyle davanın kabulüne kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine ve davacı vekilinin vekalet ücreti yönünden yaptığı istinaf başvurusunun kabulü ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu 353/1-b.2 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının görevinin hangi hizmet grubuna dahil olduğu ve bu bağlamda alması gereken ücretleri noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işe başladığı tarihten itibaren değişik proje birimlerinde araştırma ve geliştirme faaliyetlerini yürüten araştırmacı olarak çalıştığını ve ücretinin fiilen çalıştığı ... hizmet grubundan ödenmesi gerekirken bir alt kademe olan A hizmet grubundan ödendiğini ileri sürerek fark ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

2-Taraflar arasında davacının görevinin hangi hizmet grubuna dahil olduğu ve bu bağlamda alması gereken ücretleri noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işe başladığı tarihten itibaren değişik proje birimlerinde araştırma ve geliştirme faaliyetlerini yürüten araştırmacı olarak çalıştığını ve ücretinin fiilen çalıştığı ... hizmet grubundan ödenmesi gerekirken bir alt kademe olan A hizmet grubundan ödendiğini ileri sürerek fark ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Dosya içeriğinde mevcut ... İnsan Kaynakları Yönetmeliği’nde, “Merkez ve Enstitü” ifadelerinin ... Araştırma Merkezi ile Başkanlığa doğrudan bağlı Enstitüleri ifade edeceği, kurum faaliyetlerinin Y, ..., A, B ve C hizmet gruplarına dahil personel eliyle yürütüleceği ve ... hizmet grubunda en az lisans derecesine sahip, Kurumda temel süreçlerde yer alan araştırma ve geliştirme faaliyetlerini yürüten personel ile bilimsel destek programları yürüten ve yönlendiren personelin yer alacağı; A hizmet grubunda ise en az lisans derecesine sahip, öğrenim durumları veya edindikleri deneyimleri ile ilgili görevlerde fiilen çalışan personelin yer alacağı belirtilmiştir. Bu suretle somut dava konusuyla ilgili her iki hizmet grubunun temel hukuki çerçevesinin belirlendiği anlaşılmaktadır. Aynı yönetmeliğin 12. maddesinde ise, Bilim Kurulunca atanacak personel dışında, atama yetkisinin ... Başkanına ait olduğu, Başkan’ın gerek gördüğü hallerde bu yetkisini uygun gördüğü kurul veya yetkiliye kısmen ya da tamamen devredeceği öngörülmüştür. 12 Mart 2012 tarihli ve “Atama Yetkisi” konulu ... Başkanlık duyurusu ile ... İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 12. maddesi uyarınca Merkez ve Enstitülere devredilmiş olan açıktan atama, kurum içi atama ve yükselme yetkileri ile işten çıkarma yetkisinin iptal edildiği ve ikinci bir talimata kadar Başkan onayı ile yapılacağı bildirilmiştir.

Diğer taraftan ... Personel İşe Alma, Atama, Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Esasları başlıklı belgede ise ; ..., A, B ve C hizmet gruplarında ilk defa atanacak personelde aranacak koşullar, görevde yükselme ve unvan değişikliğine ilişkin genel esaslar ile hizmet grupları arasında geçiş şartları düzenlenmiştir. Söz konusu esasların 23. ve 24. maddelerinde A hizmet grubundan ... hizmet grubuna geçiş imkanı sadece uzman pozisyonundan uzman araştırmacı/bilimsel programlar uzmanlığına geçişle sınırlandırılmıştır.

Hizmet gruplarına ilişkin bu temel esaslar kapsamında taraflar arasında 16.08.1999 tarihinde imzalanan iş sözleşmesinde davacının A hizmet grubunda uzman yardımcısı olarak çalışmaya başladığı, 05.01.2005 tarihinde uzman olarak ve 15.06.2009 tarihinde de başuzman olarak atandığı ve tüm sözleşmelerde A hizmet grubuna göre derece ve kademesinin belirlendiği anlaşılmaktadır. Davacının çalıştığı projeler ve yaptığı fiili görev kapsamında müteaddit defa hizmet grubunun ... hizmet grubu olarak değiştirilmesine ilişkin yazılı ve şifahi başvuruda bulunduğu ve en son Merkez Başkanlığının 11/07/2012 tarihli oluru ile 13/07/2012 tarihinde tasarım ve geliştirme mühendisliğinde başuzman-araştırmacı ünvanı ile görevlendirildiği, aylık brüt ücretine esas derece kademesinin ise ... hizmet grubu olarak belirlendiği ancak bu kararın mevzuata aykırı olduğu gerekçesiyle uygulanmayarak davacının ücretinin A hizmet grubundan ödenmeye devam edildiği anlaşılmaktadır.

Tüm bu hukuksal olgular ve mevzuat hükümleri birlikte değerlendirildiğinde davacının son olarak A hizmet grubunda “başuzman” olarak çalıştığı, ... Personel İşe Alma, Atama, Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Esaslarının A hizmet grubundan ... hizmet grubuna geçiş şartlarını düzenleyen 23. ve 24. maddesine göre hizmet grupları arasındaki geçiş imkanının sadece “uzmanlık” pozisyonundan “uzman araştırmacı/bilimsel programlar uzmanlığına” geçişle sınırlandırılması sebebiyle davacının geçiş şartlarını taşımadığı anlaşılmaktadır. Belirtmek gerekirki, 13/07/2012 tarihli ve davacının derece kademesinin ... hizmet grubu olarak belirlendiğine ilişkin yazının ... Başkanının imzası olmaması nedeniyle hukuken geçerli bir belge olarak addedilmesi ve davacının ... Hizmet grubu statüsüne geçme şartlarının mevcut olduğunun kabul edilmesi mümkün değildir. Diğer yandan, davalı kurumda bir araştırma ve geliştirme projesi için görevlendirmelerin tek bir hizmet grubundan yapılmadığı; ... hizmet grubu personeli yanında A, B, C ve Y hizmet gruplarındaki personelinin de görevlendirildiği anlaşılmaktadır. A hizmet grubunda yer alan davacının, ... hizmet grubu personelinin de bulunduğu bir projede görev alması, ... hizmet grubu statüsüne geçme ve anılan hizmet grubuna ait ücreti talep etme hakkını vermez. Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

SONUÇ:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31385, Karar No: 2014/1435, Tarih: 21.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/31385 E.  ,  2014/1435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/153069

MAHKEMESİ : Kıbrıscık(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2010

NUMARASI : 2010/45 (E) ve 2010/61 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında hakaret suçundan temel ceza belirlenirken uygulanan Kanun maddesi gösterilmeyerek, CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Olay günü sanığın yolda karşılaştığı katılanlar Ü.. B.. ile E.. S..'e “hepinizin a.. koyacağım, o..... çocukları" diyerek hakaret ettikten sonra, katılanların karakola gidip şikayetçi olmaları üzerine beyanlarının alındığı sırada karakola gelen sanığın bu kez katılanlar M.. S.., Ü.. B.. ile E.. S..'e “a.. koyacağım, o.... çocukları” biçimindeki sözlerle hakaret etmekten ibaret eylemlerinin, TCK'nın 125/1-4, 43/1 ve 43/2. maddelerine uyduğunun gözetilmemesi,

3-TCK'nın 61. maddesindeki ölçütler ve aynı Kanunun 3. maddesindeki “fiilin ağırlığı ile orantılı ceza verilmesi ilkesi” çerçevesinde somut olay açıkça irdelenerek temel cezanın saptanması gerektiği gözetilmeden, “suçun birden fazla aleni şekilde işlendiği” biçimindeki kanuni olmayan gerekçe ile temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi,

4-Sanığın, katılanların, “yamyam yine içiyor” biçiminde küfür ettiklerine ilişkin savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak, TCK'nın 129. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı, sanık R.. B.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.