muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10549, Karar No: 2025/4433, Tarih: 10.03.2025

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımların tüm içerği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Milas 3. Asliye Ceza Mahkemesi'ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,10.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11285, Karar No: 2015/20729, Tarih: 08.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/11285 E.  ,  2015/20729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ........... İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı ve dahili davalılardan .... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Husumet tevcihinde yanılgı nedeni ile HMK'nun 124. Maddesi uyarınca dava yöneltilen davalı ......'nin karar başlığında davalı yerine dahili davalı olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 08/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/695, Karar No: 2015/15510, Tarih: 14.05.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/695 E.  ,  2015/15510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı işçinin vekili sıfatı ile davalı Belediyeye karşı işçi alacaklarının tahsili için masrafları da kendisi tarafından karşılanmak suretiyle dava ve takibe giriştiğini, davalıların kendi aralarında mutabakata varmaları sonrasında haksız şekilde azledildiğini ileri sürerek 10.041,00 TL vekalet ücreti ve 451,00TL yargılama masrafının faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 8.848,37 TL vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen, 398,44 TL masrafın ise davalı işçiden tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı Belediye ve davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, haksız azil nedeniyle vekalet sözleşmesinden doğan ücret ve masrafların tahsili istemine ilişkin olup, azlin haksız olduğu mahkemenin de kabulünde iken vekalete konu işçi alacağı yargılamasında davacı vekilin temyiz incelmesinde mürafaya katıldığı, bu yönden de vekalet ücretine hak kazanacağı gözetilmeksizin, bu istem irdelenmeden eksik incelemeyle ve gerekçede kabul edildiği belirtilen alacak kalemleri ile hüküm fıkrasında yazılı bulunan vekalet ücretinin kısmen kabulüne ilişkin meblağ birbirinden farklı olacak şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulmasını gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı ...nın temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, aşağıda dökümü yazılı 498,93 TL kalan harcın davalılardan alınmasına, 14.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9229, Karar No: 2015/7476, Tarih: 17.09.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/9229 E.  ,  2015/7476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adaylarının “No:... ... ... .../...” adresinde ikamet ettikleri gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adaylarının ... Engelsiz Rehabilitasyon Merkezi'nde ikamet ettikleri gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” 22. maddesi uyarınca da "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

Bakım kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağından ve kısıtlı adaylarının bakımevine konulmadan önceki yerleşim yerleri “No:... ... ... .../...” olduğundan uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/09/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26152, Karar No: 2015/1691, Tarih: 29.01.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/26152 E.  ,  2015/1691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; 10.05.2012 tarihinde meslek hastalığına bağlı olarak sürekli iş göremezlik oranının % 10,30’dan % 19,20'ye yükselmesi nedeniyle % 8,90 oranındaki artan bölüm için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 29/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10977, Karar No: 2012/2297, Tarih: 26.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/10977 E.  ,  2012/2297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Kadastro çalışmaları sırasında kadastro harici kayalık ve çalılık olarak tescil dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu belirtilen suça konu taşınmazın TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yarar- lanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, suça konu taşınmaz üzerinde yeniden keşif yapılarak tarafsız bilirkişi ve tanık- lardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerek- tiğinin gözetilmemesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

a) Temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, işlendiği yer ve zaman ile fiilin diğer özellikleri gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşın ha- pis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzak- laşılarak tayini,

b) 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilme- den, sanığa hükmolunan adli para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/23502, Karar No: 2012/44487, Tarih: 30.10.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/23502 E.  ,  2012/44487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hakaret suçundan sanık ... hakkında Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2007 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasının, yakınanın şikayetten vazgeçmesi nedeniyle düşürülmesine ilişkin Pendik 2.Sulh Ceza Mahkemesinin 05.11.2007 tarih ve 602-563 sayılı kararının, üst Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine, dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda; 27.09.2011 gün, 2009/56272 esas, 2011/34735 karar sayılı ilam ile "5237 sayılı TCK'nun 73/6.maddesi gereğince şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği hususunda sanığın beyanının saptanması gerektiğinin gözetilmemesi" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilip, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.01.2012 gün, 2008/75727 sayılı itirazı üzerine dosya dairemize gönderilmekle, 05.07.2012 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99.maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308.maddesine eklenen 2. ve 3.fıkralar uyarınca yapılan incelemede;

Şikayetten vazgeçme nedeniyle verilen düşme kararının sanığa tebliğ edilmesi üzerine hükmü temyiz etmemesi nedeniyle şikayetten vazgeçmeyi kabul etmiş sayılacağı, bunun için de öncelikle sanığın yokluğunda verilen hükmün sanığa tebliğ edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği yönündeki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Öncelikle sanığın yokluğunda verilen kararın tebliğ edildiğine dair dosya içerisinde bilgi ve belge bulunmadığından gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilerek tebellüğ belgesinin ve vermesi halinde temyiz dilekçesi de eklendikten sonra dairemize gönderilmesinin sağlanması amacıyla dosyanın mahalline iadesinin temini için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 30/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2870, Karar No: 2019/3583, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2870 E.  ,  2019/3583 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5429, Karar No: 2014/8444, Tarih: 16.10.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/5429 E.  ,  2014/8444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Mahkemenin 29/11/2012 günlü duruşması üç numaralı ara kararı ile çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde ve gazetede ilan yapılmasına karar verilmiş olmasına rağmen ilanların yapıldığına dair tutanak ve gazetenin dosya arasında olmadığı görülmüştür. Belirtilen ilanlar yapılmış ise ilanın yapıldığına dair tutanak ve gazetenin,

2) Çekişmeli taşınmaza komşu ... Köyü ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazlara ilişkin kadastro tespit tutanak örnekleri ve dayanakları (vergi, tapu kaydı, mahkeme kararı gibi) ile davalı olanlara ilişkin dava dosyalarının kesinleşenlere ait tapu kayıtlarının, tapu kayıtları mahkeme kararı sonucu oluşmuş ise ilgili dava dosyalarının,

3) Orman bilirkişi raporunda 1960 tarihli memleket haritasından söz edildiği halde 1981 tarihli hava fotoğrafları uygulandığı belirtilmiş, taşınmaz hava fotoğrafları üzerinde gösterilmemiştir. Bu nedenle, 1960 tarihli memleket haritasının elde edildiği hava fotoğrafları tesbit edilip bulunduğu yerden getirtilerek, dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek keşif sırasında uygulandığı bildirilen 1960 tarihli orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası ve elde edildiği hava fotoğrafları (1/25000 ve 1/5000 ölçekli olarak ayrı ayrı) ölçeğinin kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte harita ve hava fotoğrafları üzerinde gösterir ve hava fotoğrafları özellikle stereoskopik alet ile üç boyutlu olarak incelemeye tâbi tutularak çekişmeli taşınmazın niteliği ve taşınmaz üzerinde neler gözüktüğünü belirtir, ayrıca memleket haritasındaki yeşil rengin neden kaynaklandığını açıklar şekilde müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınıp,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 16/10/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1671, Karar No: 2020/10195, Tarih: 01.04.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/1671 E.  ,  2020/10195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/01/2020 gün ve 2019/421 E. 2020/1 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 01/04/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17292, Karar No: 2020/11384, Tarih: 12.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/17292 E.  ,  2020/11384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 07/08/2012 tarihinden itibaren davalı şirket nezdinde aralıksız olarak çalıştığını, davacının davalı şirkette mağaza depo sorumlu müdür olarak görev yaptığını, davacının iş yerinde özverili ve sorumluluklarının bilinciyle çalışmasına rağmen bir çok defa işveren ... tarafından çalışanların önünde küçük düşürücü laflarına, azarlamalarına maruz kaldığını, ayrıca yoğun çalışma temposu içerisinde fazla mesai ücretleri de davacıya hiçbir şekilde ödenmediğini, yine herkes içerisinde yıllardır depo sorumlu müdür olarak yapmış olduğu görevi hiçbir kanıt belge gösterilmeden keyfi olarak işveren tarafından alındığını ve temizlik işleri için görevlendirildiğini, iş yerinde bir çok defa psikolojik şiddete maruz kalan kişilik hakları zedelenen davacı da 16/02/2015 de bu olayın tekrar yaşanmasının ardından iş yerinden ayrıldığını, ve ... 5. Noterliği 18/02/2015-03116 tarih-sayılı ihtarname ile iş akdini haklı nedenle fesih etmek zorunda kaldığını belirterek 500,00 TL kıdem tazminatı, 100,00 TL fazla çalışma ücreti, 100,00 TL ulusal bayram ve genel tatil ücreti, 100,00 TL hafta tatili ücreti, 100,00 TL yıllık ücretli izin alacağının kıdem tazminatı için iş akdinin feshi tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduatı faizi ile diğer tazminat alacakları için dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesini, yargılama gideri ile birlikte davalıdan tahsiline, vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.