muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2196, Karar No: 2013/5918, Tarih: 05.11.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/2196 E.  ,  2013/5918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

KATILANLAR : ..., ... Karaca

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : 5237 Sayılı TCK.nun (81, 29, 62, 53), (81, 29, 62, 53) maddelerince; (15 yıl hapis cezası), (15 yıl hapis cezası) olarak uyarlama yapılmış ve infazınının devamına karar verilmiştir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Hükümlü hakkında her iki kasten öldürme suçundan verilen cezalar ile ilgili olarak, infaz aşamasında her zaman 765 sayılı TCK.nun 71.maddesi uyarınca içtima kararı alınması mümkün görülmüştür.

2- Hükümlü ... hakkında 765 sayılı TCK.nun 450/5, 51/1, 59, 31 ve 33.maddeleri gereğince kurulup, temyiz edilmeksizin kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan yargılama sonucu kurulan hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü ve müdafiinin şartla tahliyenin geri alınması koşullarının oluşmadığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

İnfaza esas alınacak olan uyarlama kararı ile uyarlamaya konu kesinleşmiş hüküm tüm sonuçları ile ortadan kalkacağından, uyarlama sonucu verilen kararda kesinleşen hükümden önceki yargılama giderlerinin ve müsadere hususunun da karara bağlanması gerektiğinin düşünülmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,

CMUK'nun 322. maddesi ile tanınan yetki kullanılarak;

.../...

a)"Kesinleşen hükümden önce yapılan 14,72 TL yargılama giderinin hükümlüden alınarak hâzineye irad kaydına”.

b) "Adli Emanetin 1996/5091 sırasında kayıtlı 1 adet 9 mm çaplı 128405 seri nolu tabanca. 1 adet şarjör, 0,7 gr krem rengi toz madde;Adli Emanetin 2000/102 sırasında kayıtlı 1 adet Astra Marka 9 mm çaplı tabanca. 1 adet şarjör ün 5237 Sayılı TCK.nun 54. maddesi gereğince müsaderesine; Adli Emanetin 1996/5091 sırasında kayıtlı olan sanık ...’a ait sürücü belgesinin sahibine iadesine"

İbarelerinin hüküm fıkrasının mahsus bölümüne eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASlNA), 05/11/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12267, Karar No: 2020/1477, Tarih: 13.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/12267 E.  ,  2020/1477 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın...ş adlı yemek sanayi şirketinin ortağı olduğu, olay günü söz konusu şirkette bulaşıkçı olarak çalışan katılanın, köfte kesme makinesinde köfte kesme işlemi yaparken, sağ el işaret parmağının dip eklem seviyesinde koparak, hayat fonksiyonlarını 2. derecede etkileyen kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda; olaydan bir gün sonra katılanın 12.04.2012 tarih, saat 00:44’te ...Polis Merkez Amirliğinde Başpolis Memuru...ve Polis Memuru ...ç imzası ile alınan ifadesinde sanıktan şikayetçi olmadığına dair ifade tutanağı altındaki imzanın kendisine ait olmadığı iddiaları doğrultusunda, tutanak mümzileri polis memurları ...ç ve...’in 11.07.2013 tarihli duruşmada tanık olarak mahkemece dinlendikleri ve tutanak altındaki imzanın ifade veren kişiye ait olduğunu beyan ettikleri, tanıklardan grup amiri...’in ifadesinde “Ben grup amir olduğum için adli olaylarda önce sözlü olarak ben dinlerim. Daha sonra mukayit arkadaşımla birlikte ifadeyi bilgisayarda yazdırırız ve ifadesini aldığımız kişiye imzalatırız. Okuma yazma bilmediğini söyleyenler içinse bu durumu tutanağa dökeriz ve hazır olan yakını varsa huzurunda ifadesini alırız mühürü varsa basarız. parmak izi kullandığımız da olur.” şeklindeki ifadeleri ve bozma ilamı sonrası aldırılan 14.04.2016 tarihli Emniyet Genel Müdürlüğü Grafoloji ve Sahtecilik El uzmanı bilirkişisi tarafından yapılan inceleme sonucunda, imzanın katılanın el ürünü olduğunun tespit edilmesi karşısında; şikayetten vazgeçmeden vazgeçme olmayacağından 26.01.2016 tarihli duruşmada verilen katılma kararı hükümsüz olmakla taksirle yaralama suçundan açılan davanın TCK'nın 73/4 ve CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; sanık hakkındaki davanın TCK'nın 73/4, 73/6 ve CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE, 13.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7168, Karar No: 2014/13329, Tarih: 25.09.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/7168 E.  ,  2014/13329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2013

NUMARASI : 2012/146-2013/152

Dava dilekçesinde, velayeti annede olan küçüğün ad ve soyadının değiştirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı N.. M.. tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının eski eşi Abdullah Ü...ile olan evliliklerinden oğlu Şah İ...'in dünyaya geldiğini, boşanmalarından sonra evlilik birliğine tescil edildiğini, velayetinin davacı anneye verildiğini, boşanmadan dolayı annenin soyadı ile çocuğun soyadının farklı hale geldiğini bu durumun çocuğu rahatsız ettiğini, annesini de resmi işlemlerde zora soktuğunu ayrıca soyadının düdük kelimesine benzerliği nedeni ile alay edildiğini bildirerek ve yine adının da Hasan A.. olarak tanınması nedeni ile Şah İ...Ü..'ün ad ve soyadının Hasan A..Ş... İsmail T... şeklinde değiştirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden; davacı Zemine ile Abdullah Ü....ün Üsküdar 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 02.07.2003 gün 2003/86-604 sayılı kararı ile boşandıkları, boşanmadan sonra 20.02.2004 tarihinde Şah İsmail'in doğduğu, küçüğün 13.08.2004 tarihinde evlilik birliğine tescil edildiği, Üsküdar 2 Nolu Aile Mahkemesi'nin 2007/371-495 sayılı kararı ile çocuğun velayetinin davacı anneye bırakıldığı anlaşılmaktadır.

2525 sayılı Soyadı Kanunu'nun 4. maddesinin ikinci fıkrasının “evliliğin feshi veya boşanma hallerinde çocuk anasına tevdi edilmiş olsa bile babasının seçtiği veya seçeceği soyadı alır” şeklindeki birinci cümlesinin Anayasa Mahkemesince iptal edilmesinden sonra bilhassa boşanmalar sebebiyle somut olayda olduğu gibi zaruri nedenlerle velayetin anneye bırakılması hallerinde velayet hakkına sahip annelerin çocuklarına kendi soyadlarını vermek amacıyla bu tür soyadı değişikliği davalarını açtıkları görülmektedir.

2525 sayılı Kanunun 4.maddesindeki düzenlemenin, Yasanın genel gerekçesinden de anlaşılacağı gibi ilk defa soyadı alınması ile ilgili olduğu ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 321. maddesindeki hüküm karşısında, bu kuralın günümüzde sadece bazı istinai durumlarda uygulanabilmesinin söz konusu olduğu Anayasa Mahkemesince de kabul edilmektedir. Yüksek Mahkeme sözü edilen maddeyi Türk Medeni Kanunu'nun 335 ve 336. maddeleriyle Anayasa'nın 10. ve 41. maddelerine aykırılığı nedeniyle iptal etmiştir. Tüm bu maddeler, velayet hakkının kullanılmasında kadın ve erkeğin birbirlerine eşit oldukları ilkesini ön plana çıkarmaktadır. Eski 743 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun eşitliğe aykırı hükümleri, bu yasanın yürürlükten kaldırılmasıyla son bulmuştur.

Birleşmiş Milletler Siyasi ve Medeni Haklar Sözleşmesi hükümleri ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında da çok geçerli nedenlerin varlığı dışında yalnızca cinsiyete dayalı bir farklı muamelenin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 14. maddesinde düzenlenen ayrımcılık yasağını ihlal ettiği kabul edilmektedir. Eşitlik ilkesi, Anayasa Mahkemesinin kararında da değinildiği gibi aynı konumda bulunan kadın ve erkeğin yasalar önünde eşit haklara sahip olmasını gerektirmekte, diğer bir ifadeyle kadın veya erkeğin kendi lehine bir üstünlük yarışına girmesine hukuk düzeni izin vermemektedir. Anayasa Mahkemesince iptal edilen yasa maddesi Kanunun kabul edildiği 21.06.1934 tarihinin koşullarına göre misyonunu tamamlamış bulunmaktadır. Esasen aradan geçen zaman içinde yukarıda kısmen değinilen hukuki gelişmeler karşısında iptalinden başka bir çare de kalmamıştır. Bununla birlikte Anayasa Mahkemesi, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 321. maddesindeki “Çocuk, ana ve baba evli ise ailenin soyadını taşır." hükmünün Anayasaya aykırı olmadığına karar vermiştir. Buradaki “aile” deyiminden babanın anlaşılacağı Anayasa Mahkemesince de kabul edilmiştir (Anayasa Mahkemesinin 02.07.2009 gün ve 2005/114-2009/105 sayılı kararı). Buna karşılık Türk Medeni Kanununun sözü edilen bu maddesindeki “evli değilse ananın” ibaresi Anayasanın 10 ve 41. maddelerine aykırı bulunarak baba lehine iptal edilmiştir. Bu maddenin iptalinden önce anne ve babanın sonradan evlenmesi (Türk Medeni Kanunu'nun 292. maddesi) ya da aynı Kanunu'nun 27. maddesine bağlı haklı nedenlerden dolayı soyadının değiştirilmesi halleri dışında çocuğun babanın soyadını alma imkanı bulunmamaktaydı.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında bir çocuğa soyadı verilmesi için o çocuğun doğum tarihinde annesi ile babasının evli olup olmadığına bakmak gerekir. Doğum gününde anne ve baba evli ise çocuk babanın, diğer bir anlatımla ailenin soyadını alacaktır. Çocuğun soyadı bu surette belirlendikten sonra, onun soyadını velayet hakkına vs. nedenlere dayanarak değiştirmek Türk Medeni Kanununun 321. maddesindeki düzenleme karşısında mümkün değildir. Ancak çocuk, ergin olduktan sonra Türk Medeni Kanununun 27. maddesindeki koşulların varlığı halinde soyadını her zaman değiştirmek hakkına sahiptir. Velayet hakkı anne ve baba için normal şartlarda çocuğun ergin olmasına yani onsekiz yaşını tamamlamasına kadar devam eden geçici bir haktır. Velayet hakkının sırf anneye verilmiş olması çocuğun soyadının değiştirilmesi için haklı bir neden sayılmadığı gibi hukuki mevzuat da buna cevaz vermemektedir. Bir an için mevzuatın böyle bir duruma izin verdiği kabul edilse dahi sonradan gelişen sebeplerden dolayı çocuğun yararı açısından velayetin babaya yeniden verilmesi hallerinde bu kez baba, velayet hakkına dayanarak tekrar çocuğun soyadını değiştirmek isteyecektir. Madem ki velayet kimde ise çocuk onun soyadını taşıyacaktır, o halde baba bu haktan mahrum edilemez. Böyle bir uygulamanın nüfus kayıtlarının güvenilirliğini ve istikrarını zedeleyeceği ve asıl bu gibi uygulamaların çocuğun ruh hali üzerinde çok derin ve etkili travma yaratacağı açıktır. Yargı mercilerinin bu durumu ve çocuğun yüksek yararını gözeterek anne ile babanın ya da ailelerin hukuken oluşmuş statüleri değiştirmeye çalışmalarına izin vermemesi gerekir.

Somut olaya gelince; soyadının değiştirilmesi istenen Şah İsmail babası hanesinde kayıtlı ve babanın soyadını almıştır. Böylece bu çocuk reşit oluncaya veya baba Türk Medeni Kanunu'nun 27. maddesindeki koşulları kanıtlayarak soyadını değiştirmedikçe soyadını değiştirme konusu yasal olarak kapanmıştır. Çocuğun anne ve babasının 15.09.2003 tarihinde boşanmış olması sadece boşanma ve velayet hakkı nedeniyle anneye böyle bir dava açma hakkı bahşetmez. Davacının dilekçesinde ileri sürdüğü iddiaların hukuki bir dayanağı bulunmadığı gibi soyadı değişikliğinin çocuğun baba hanesinde kayıtlı olmakla kazandığı meşru statüye ve onun yüksek menfaatlerine zarar vereceği gerçeği karşısında mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1111, Karar No: 2015/2491, Tarih: 30.06.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/1111 E.  ,  2015/2491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

... Rehabilitasyon Eğitim Merkezi müdürü olan sanığın, 23-26-27 Mayıs 2008 tarihlerinde öğretmen ... tarafından imzalanmadığı tespit edilen gerçeğe aykırı Aylık Bireyselleştirilmiş Eğitim Çalışma ve Rehabilitasyon Planı ile ... adlı öğrenciyi kuruma devam etmiş gibi göstererek haksız ödeme yapılmasına neden olduğu iddiasıyla açılan kamu davasında; öğrenci ...'ın babası ...'ın gerek yargılama sırasında gerekse müfettişe verdiği ifadesinde 23.05.2008 tarihinden itibaren kızının rehabilitasyon merkezine bir hafta süreyle devam etmiş olduğunu beyan etmesi, adına sahte imza atılan öğretmen Sinem (Abacı) Süslü'nün talimatla alınan beyanında imzaların kendisine ait olmadığını ancak ...'ın öğrenci olarak kuruma devam ettiğini ve dersleri verdiğini belirtmesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 211. maddesinin uygulanma olanağı bulunup bulunmadığı karar yerinde tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4071, Karar No: 2024/5302, Tarih: 01.10.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/4071 E.  ,  2024/5302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1620 E., 2024/628 K.

KARAR : Kabul / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Suhşehri Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/170 Esas, 2023/63 Karar

Taraflar arasındaki kadastro öncesi nedene tapu iptali ve terkin davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; Sivas ili, .... ilçesi, ..... köyü 112 ada 15 parsel sayılı taşınmazın bitişiğinde kadimden bu tarafa köy yolu, mahalle yolu olarak kullanılan ve Hazinenin tasarrufunda, köylünün kullanımında olan, keşif mahallinde gösterecekleri yolun 112 ada 15 parsele eklenerek davalı adına tespit ve tescil edildiğini, davalının oğlu ...'ün ise davalı babasından yetki aldığını belirterek kaçak olarak köy yolunu kapatarak ev yapmaya başladığını, müvekkillerinin bu yoldan menfaati olanlar sıfatıyla davayı açtıklarını, açılan davanın Hazine adına Suşehri Mal Müdürlüğüne ihbar edilmesini ve davaya dahil edilmelerini talep ettiklerini belirterek dava konusu 112 ada 15 parsel sayılı taşınmaz içerisinde davalı adına tespit ve tescil edilen, keşifte gösterilecek yol olan kısmın tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın bulunduğu köyde 2006-2007 yılında yapılan kadastro tespit çalışmalarında taşınmazın müvekkili adına tespit ve tescil edildiğini, davacılardan ...'in de kadastro çalışmalarında tespit bilirkişisi olarak görev aldığını, kadastro tespit bilirkişilerinin de aynı köyün insanları olduğunu ve dava konusu yerde yol olsaydı, hiçbir tespit bilirkişisinin yolun olduğu yeri davalı adına yazdırmayacağı gibi köy muhtarının da onaylamasının mümkün olmayacağını, dava konusu 112 ada 15 parsel sayılı taşınmazın tespit tutanağı incelendiğinde dava konusu yerin davalıya ecdatlarından intikal eden yer olduğunun anlaşıldığını, dava konusu taşınmazın batı yönünde köy yolu mevcut olup köy yolu ile taşınmaz arasında kot farkı bulunduğundan müvekkilinin talimatıyla köy yolu ile taşınmaz arasına 2017 yılında perde beton çekildiğini, hatta perde beton çekilirken hiç kimsenin itiraz etmediğini, müvekkilinin oğlu olan köy muhtarınca o bölgede kendi taşınmazlarının bir kısmı da yola bırakılarak yolun genişletildiğini, yola tecavüz eden birisinin yolu genişletmeyeceğini, dava konusu yerin kadimden beri müvekkilinin kullanımında olduğunu ve yol ile hiçbir ilgi ve alakasının bulunmadığını, müvekkilinin oğlu Dursun tarafından yıllar önce taşınmazdaki ahır ve samanlıklarına inebilmek, taşınmazın kuzey doğu kısmından umumi köy yoluna çıkabilmek için iş makinesi kullanılarak bağlantı sağlanmış olduğunu, iddiaların tamamen yersiz olduğunu ileri sürerek hak düşürücü süre de dikkate alınarak suiniyetle açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Davalı ... aşamada ölmüş, mirasçıları davaya dahil edilmiştir.

III. MAHKEME KARARI

III. MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 11.04.2023 tarihli ve 2020/170 Esas, 2023/63 Karar sayılı kararıyla; fen ve jeodezi/fotogrametri bilirkişileri tarafından düzenlenen 21.12.2021 tarihli ek raporda dava konusu yerin 1973 senesinde yol olarak kullanıldığına, 1973 ilâ 2004 seneleri arasında herhangi bir tarihte yol olarak kullanımın terk edildiğine, 2004 senesinde yol olarak kullanılmadığına dair tesptiler ve 17.02.2023 tarihli ek raporda 1973 tarihli hava fotoğrafında yol olarak görünen kısmın krokide (B) harfi ile gösterilmiş olup yüz ölçümünün 88,28 m² olarak hesaplandığına, önceki 21.12.2021 tarihli ek raporlarındaki diğer tespitlerin saklı olduğuna dair tespitler ile bu raporlardaki tespitlerle örtüşen mahalli bilirkişiler ve tanıkların beyanları gözetildiğinde dava konusu taşınmazın fen ve jeodezi/fotogrametri bilirkişilerince düzenlenen 17.02.2023 tarihli ek raporda bilirkişilerce incelenen 1973 tarihli hava fotoğrafında dava konusu taşınmazın (B) harfi ile gösterilen 88,28 m²'lik kısmında yol mevcut olduğunun belirtildiği, dolayısıyla yol olarak kullanıldığı ve istikrar kazanmış Yargıtay kararları uyarınca da 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 16/B hükmünde belirtilen orta mallarının/yolların imar-ihya ile kazanılmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile dava konusu 112 ada 15 parsel sayılı taşınmazın bilirkişiler tarafından tanzim edilen 17.02.2023 tarihli ek rapor ve krokisinde (B) harfiyle gösterilen 88,28 m²'lik kısmının davalı adına olan tapu kaydının iptali ile bu parselden ifraz edilerek yol olarak tapuda terkinine, parsele ilişkin bakiye kısmın aynı vasıf ile mevcut tapu maliki üzerinde mevcut hissesiyle bırakılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacılar tarafından yol olarak kullandıkları yerin müvekkiline ait 112 ada 15 parsel sayılı taşınmaza eklenerek davalı adına tespit ve tescil edildiğini ileri sürerek dava açtıklarını, davacılardan ...'in kadastro tespitleri sırasında kadastro tespit bilirkişisi olarak görev yaptığını, dava konusu yer iddia edildiği gibi yol olsaydı tespit tutanağını imzalamayacağını, kadastro tespit tutanağında imzaları olan kişilerin de dinlenmesi gerektiğini, dosyada mevcut kadastro bilirkişisi raporunda görüldüğü gibi dava konusu taşınmazın kuzey doğusunda arasında kot farkı olan umumi köy yolunun mevcut olduğunu, dava konusu parselde eğim fazla olup yol olarak kullanılmasının mümkün olmadığını, davalının oğlunun dava tarihinde muhtar olması nedeniyle davaya konu 112 ada 15 parsel sayılı taşınmaz ile kuzey doğusundaki umumi köy yolu arasına köy halkının ve Kaymakamlığın katkıları ile perde beton çektirdiğini, bu işlem sırasında da dar olan köy yoluna davalının sahibi olduğu 112 ada 15 parsel sayılı taşınmazdan yer katarak mevcut köy yolunu genişlettiğini, bu hususun davalının taşınmazından köy yoluna katılan kısmın bilirkişi raporunda belirtilmesini ısrarla talep etmelerine rağmen bu durumun raporda belirtilmediğini, ek rapor da alınmadığını, davalının çalışmak için İstanbul'a gittiği sırada köy halkının dava konusu taşınmazı boş olduğu dönemlerde kestirmeden evlerine ve arazilerine gidebilmek için 1970-1980'li yıllarda yol olarak kullandıklarını, eğim nedeniyle başka türlü kullanımının da olmadığını, bu kullanımın kadim kullanım olup olmadığının araştırılması gerektiğin, davalının oğlunun 1980'li yıllarda köye dönerek yerlerine sahip çıkması üzerine bu kullanımı da terk ettiklerini, hava fotoğrafları incelediğinde eski tarihli hava fotoğraflarında dava konusu yerde yol olmadığının tespit edildiğini, 1974 tarihli hava fotoğrafında patika yol tespit edildiğini, ancak sonrasındaki fotoğraflarda dava konusu yerin 112 ada 15 parselle bir bütün olduğu yol olmadığının tespit edildiğini, dava konusu edilen yerde kadim kullanıma matuf bir yolun olmadığının hava fotoğrafları ile de sübuta erdiğini, keşifte dinlenilen tanıkların aradaki husumetten dolayı aleyhe beyanda bulunduklarını, mahalli bilirkişilerin bir kısmının eski kadim kullanımı bilmediklerini beyan ederken bir kısmının da aralarında akrabalık ilişkisine dayalı olarak dava konusu yerin yol olduğu şeklinde soyut beyanlarda bulunduklarını, keşifte dinlenilen davalı tanıklarının da dava konusu yerin yol olmadığını belirttiklerini, davacıların iddialarında belirtmiş oldukları gibi evlerinin ada-parsel numaralarını vererek gerçekten yolları olup olmadığının, hangi yolları kullandığının da cevapları dikkate alınarak belirlenmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.