muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7454, Karar No: 2022/11048, Tarih: 22.09.2022

5. Bozma sonrası davalı kurumca kayıtların sunulmaması nedeni ile bozmaya uygun olarak deliler toplanmış, bilirkişiden rapor alınmış ve hizmet tespitine karar verilmiş, ancak yerel mahkemece karar verilirken, infazda tereddüde yer verilecek şekilde 6100 sayılı HMK.’un 297. maddesine uygun hüküm kurulmadığı anlaşılmıştır. Bu yöndeki çoğunluk bozma gerekçesine katılınmaktadır.

II. KARŞI OY GEREKÇELERİ;

6. Hak düşürücü süre yönünden: öncelikle yapılan iş tohum ekimi, tüp doldurma, kozalak toplanması, kozalaklardan tohum çıkarılması, fidan sökümü, nakli işi olup sezonluk (mevsimlik ) olduğu ve sezonda davacının da ikamet ettiği orman köylüleri arasında çağrı usulü ile işe çağrıldığı anlaşılmaktadır. Mevsimlik, çağrı usulü çalışmada mevsim ve çağrı yapılmayan dönemde iş sözleşmesi askıda olduğundan, sigortalının aralıklı çalıştığından, kısaca her dönem ayrı çalışması olduğundan ve kesintili çalışmadan söz edilemez. Davacı sigortalı bu konumda olup çağrılmadığı yıllarda başka yerde çalışması da bulunmamaktadır. Davacının çağrılamaması iş sözleşmesinin son erdiği anlamına da gelmemektedir. Zira daha sonraki yıllarda çağrıldığı ve çalıştırıldığı sabittir. O halde çoğunluğun kesintiye uğradığı gerekçe ile daha önce bozma konusu yapılmayan hak düşürücü sürenin dikkate alınması yönündeki bozma görüşüne katılınmamıştır.

7. Çalışma olgusunun yazılı delille kanıtlanması yönünden; Öncelikle Dairemizin 2021/5313 E, 2022/2258 K sayılı ilamında karşı oy gerekçesinde açıklanan ilkeler ve hukuki olgulara göre, kamu düzeni, resen araştırma ilkesi ve delil serbestisi kapsamında kalan hizmet tespitinde kesin delillerin bağlayıcılığı yoktur. İşçi (sigortalı) işveren ilişkisinde sosyal güvenlik hakkı kapsamında sigortalının ispat hukuku ilkelerine aykırı olarak yazılı delil sınırlandırılmasına tabi tutulması vazgeçilmez ve kişiye sıkıya bağlı hak olan sosyal güvenlik hakkını ortadan kaldıracak niteliktedir. Çalışma olgusu hukuki fiil olup, her türlü delille kanıtlanabilir. İşyerinin kamu kurumu olması ve çalışmaların kayıt altına alınması bir karinedir. Karinelerin de aksi her türlü delille kanıtlanması olanaklıdır. Kısaca kayıtlar senet niteliğinde olmayıp, sadece çalışılan günler için yazılı delil niteliğindedir. Çalışılmayan günler için delil niteliğinde olamaz. Nitekim daha önceki bozmalarda da kayıtların ibraz edilmemesi halinde “resmi sıfatla çalışan kişiler (müdür, amir, memur gibi) ile bordrolu çalışanlar tespit edilerek beyanlarına başvurulması, resmi veya yazılı kayıtların bulunmadığı tarihlerde alınan bu beyanlar ile eldeki deliller bir arada değerlendirilerek hüküm kurulması” gerektiği belirtilmiştir. Mahkemece bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmıştır. Eksik inceleme var ise bu doğrultuda bozma yapılmalı idi.

III. Sonuç:8. Yukarda açıklanan gerekçelerle çoğunluğun bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2012/30199, Karar No: 2013/38107, Tarih: 04.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/30199 E.  ,  2013/38107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına dair hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde,

CMK'nin 231/12. maddesi gereğince “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir” hükmü gereğince kararın temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciine karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Mağdurlar vekili ve Sosyal Hizmetler Ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğünün beraat kararları yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Mağdurlar vekili ve Sosyal Hizmetler Ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğünün temyiz dilekçesi kapsamına göre katılanlar vekili olarak kabulü ile yapılan incelemede,

Sanığın savunmalarında sinirlerinin bozuk olması nedeni ile çocuklarını dövdüğünü beyan etmesine göre, sanığın atılı suçtan cezalandırılması gerektiği halde, hangi beyana üstünlük tanındığı açıklanmadan yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılanlar vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/37838, Karar No: 2014/780, Tarih: 23.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/37838 E.  ,  2014/780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2012

NUMARASI : 2010/219-2012/657

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketlerde güvenlik şefi olarak 1.000,00 TL net ücretle çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz feshedildiğini, davacının haftada altı gün saat 08:00-18:00 arası çalıştığını, dini ve milli bayramlarda da çalışmasına devam ettiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı M.... Şirketi vekili, davacının gerçek işvereninin Hacettepe Hastanesi olduğunu, işveren yetkilerinin hastane tarafından kullanıldığını, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı A... Şirketi vekili, Hacettepe Hastanesi ile aralarında alt işverenlik ilişkisi olmadığını, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, davacının kendi yanlarındaki çalışmasının bir yılın altında olduğunu, zamanaşımı itirazları olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesinin haklı bir neden olmaksızın davalı işverence feshedildiği diğer taleplerine ilişkin alacakları da bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; davacının güvenlik görevlisi olarak 01.09.2007-28.02.2009 tarihleri arasında davalı Metro Şirketinde, 01.03.2009-29.10.2009 tarihleri arasında ise diğer davalı şirkette aralıksız çalıştığı görülmektedir. Şu halde alt işverenler arasındaki işyeri devri olgusuna göre davalılardan A... Şirketinin son alt işveren olarak tüm süreden son ücret üzerinden diğer davalının ise kendi çalıştığı süreden ve bu ücret seviyesi üzerinden kıdem tazminatından sorumlu olduğu, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretinden ise davalı A..... Şirketinin sorumlu olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca işyeri devir olgusuna göre 4857 sayılı Kanun'un 6. Maddesi gereğince devreden işverenin fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl olduğundan ve bu süre karar tarihi itibariyle geçtiğinden davalı M.... Şirketinin bu alacaklardan sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Davalıların miktar itibariyle sorumlulukları belirlenirken taleple bağlılık ve usulü kazanılmış hak ilkeleri de göz önünde bulundurulmalıdır. Bu esaslara aykırı olarak davalıların sorumluluklarının belirlenmesi hatalıdır.

3-Diğer taraftan davalılar arasında işyeri devri bulunması ve davacının iş sözleşmesinin 29.02.2009 tarihinde sona ermemesi, davacının davalı A..... nezdinde 29.10.2009 tarihine kadar çalışılmaya devam etmesi nedeniyle sözleşmenin sona erme tarihi olan 29.10.2009 tarihinden itibaren kıdem tazminatı için faiz başlangıç tarihinin belirlenmesi gerekirken bunun yapılmaması da hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1558, Karar No: 2017/5352, Tarih: 21.06.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/1558 E.  ,  2017/5352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Petrol kaçakçılığı

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tutanağına göre; kaçak akaryakıtın önlenmesi için çalışma yapan kolluk görevlilerinin 28/08/2012 günü Marmaris otogarının arkasında park halinde bulunan ... plakalı yolcu otobüsüne ... plakalı transitin içerisindeki plastik bidonlardan akaryakıt yerine ikame edilmek üzere hortum ve pompa vasıtası ile yağ aktarımı yapıldığını tespit etmeleri, aracın yanında bulunan otobüs şoförü sanık ...'in ve düzeneğin yanında bulunan otobüs muavini sanık ...'in suç üstü yakalanmış olması ve sanıkların aşamalardaki beyanları karşısında, sabit olan atılı suçtan mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan EPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5197, Karar No: 2012/13884, Tarih: 04.12.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/5197 E.  ,  2012/13884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ... ve ark ile davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar ... ve arkadaşları 14.12.2010 günlü dilekçeyle sınırlarını bildirdikleri, Söğüt Köyü, Döşeme Mevkiinde bulunan 6850 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, 2009 yılında ... Köyünde yapılan kadastroda ölçülüp haritasında gösterildiği, ancak daha sonra Söğüt Köyü sınırları içinde kaldığı düşüncesiyle tutanağının düzenlenmeyip kadastro dışı bırakıldığı, Söğüt Köyünde yapılan kadastroda ise ... Köyü sınırları içinde kaldığı kabul edilerek tapulama dışı bırakıldığı, atalarından intikalen kendilerinin zilyetliğinde olduğu, yararlarına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu iddiasıyla ve adlarına tescili istemiyle dava açmışlardır. Hazine çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla, bu niteliğiyle; Orman Yönetimi ise, kesinleşen orman sınırları içinde kaldığı iddiasıyla orman olarak Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davacı gerçek kişilerin davasının REDDİNE, Hazine ve Orman Yönetiminin tescil istemlerinin KABULÜ ile 13.06.2011 tarihli fen bilirkişi krokisinde (B) harfi ile gösterilen ve tüm yönleri tapulama dışı alanlar ile çevrili 670,86 m2 yüzölçümündeki bölümünün orman niteliğiyle Hazine, aynı krokide (A) harfi ile gösterilen 6169,69 m2 yüzölçümündeki bölümünün taşlık ve kayalık niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine ve Orman Yönetimi ile davacılar ... ve arkadaşları tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, genel kadastroda tapulama dışı bırakılmış olan tapusuz taşınmazın Medenî Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapuya tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu ilk orman tahdidi 1966 yılında seri bazında yapılıp, 11.10.1968 tarihinde ilân edilmiş ve 11.01.1969 tarihinde kesinleşmiştir. Daha sonra 1981 yılında ilk orman tahdidinin aplikasyonu ve 6831 sayılı Yasanın 1744 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yapılıp 13.05.1982 tarihinde ilân edilerek itirazsız yerlerde 13.05.1983, itirazlı yerlerde ise orman kadastro komisyonunca yapılan inceleme ve verilen kararın 30.07.1982 tarihinde ilânından sonra 30.07.1983 tarihinde kesinleşmiştir. Yine, 1991 yılında yapılan daha önce kadastrosu yapılmış ormanların aplikasyonu, sınırlaması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 6831 sayılı Yasanın 2/B uygulaması dava tarihinden önce kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen orman uzmanı, ziraat uzmanı, jeoloji uzmanı ve harita mühendisi bilirkişi raporlarıyla çekişmeli taşınmazın krokisinde (B) harfi ile işaretli 670,86 m2 yüzölçümündeki bölümünün kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde bırakıldığı, orman alanlarının tapu ya da kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilemeyeceği, çekişmeli taşınmazın (A) harfi ile gösterilen bölümünün kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları dışında bırakıldığı, bu bölümün, orman sınırları dışındaysa da, öncesi itibariyle eski tarihli harita ve hava fotoğraflarında taşlık, kayalık ve makilik olarak nitelendirildiği, keşif günü belirlenen eylemli yapısı itibariyle, yüzölçümüne oranlandığında üzerinde bulunan 36 adet zeytin ağacı nedeniyle tarım alanı olarak nitelendirilemeyeceği, bu haliyle çekişmeli taşınmazın (A) harfi ile gösterilen bölümünün zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilemeyeceği belirlenerek, davacı gerçek kişilerin davalarının reddine, Orman Yönetiminin (B) bölümüne, Hazinenin ise taşınmazın tamamına ilişkin tescil isteminin kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı gerçek kişiler ile davalı Yönetimlerin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden gerçek kişiler ve Orman Yönetimine ayrı ayrı yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 04.12.2012 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2025, Karar No: 2019/3760, Tarih: 21.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/2025 E.  ,  2019/3760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Onama, bozma

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Katılan kurum vekilinin sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan beraat kararına yönelik temyiz incelmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, katılan ... vekilinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun ve de takdire dayalı bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ile ... .... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

1-Dosya kapsamından, sanıkların Jandarma tarafından olay günü saat 22.00 ile 02.00 arasında takibe alındıkları, sanıkların atılı suçu işlediklerine ilişkin somut bir gözlemlerinin bulunmadığı, araçları ile hareket etmeleri üzerine önlerine geçilerek yapılan aramada da aracın kasasında iki adet 12 kg'lık ev tüpü ile bir adet oksijen tüpü dışında başkaca bir suç unsuruna rastlanılmadığı, sanıkların ise tüm aşamalardaki savunmalarında suçlamayı kabul etmediklerinin anlaşılması karşısında; sanıkların atılı hırsızlık suçunu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, yeterli ve inandırıcı bir delil elde edilemediği gözetilmeden beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ...(Sultani), Abdulgaffar Taşer'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereği uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 21.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5755, Karar No: 2019/3672, Tarih: 28.03.2019

**5. Ceza Dairesi         2016/5755 E.  ,  2019/3672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde Çorlu Devlet Hastanesi Çocuk Servisinde uzman doktor olarak görev yapan sanığın, karın ağrısı şikayetiyle iki kez başvuran katılan ... hakkında gerekli tetkik ve tahlilleri yaptırmayarak görevini kötüye kullandığı iddiası ile açılan kamu davasında, sanığa kusur atfedilemeyeceği yönünde kanaat bildirilen Adli Tıp Kurumu raporuna itibar edilerek sanığın beraatine karar verilmiş ise de; ön inceleme aşamasında bilirkişi olarak görüşü alınan çocuk hastalıkları uzmanı Dr.... tarafından, ertesi gün yine aynı şikayetlerle gelen hastaya tetkik yapılması, sonucuna göre gerekli ise yatış ya da çocuk cerrahisinden konsültasyon istenmesi gerektiği yönünde beyanda bulunulması karşısında, bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğu nazara alınarak, maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılabilmesi açısından, dosyanın aralarında çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanının da bulunduğu Adli Tıp Genel Kuruluna gönderilerek, sanığın savunması da irdelenmek suretiyle raporlar arasındaki çelişkinin giderilerek sanığın kusurunun bulunup bulunmadığının karar yerinde tartışılıp değerlendirilmesinden sonra oluşacak sonuca göre hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan ...'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.