muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10534, Karar No: 2021/14544, Tarih: 20.10.2021

3-) Hafta tatili ücret alacağı talebinin kısmen kabulü ile; brüt 2.934,54 TL hafta tatili ücreti alacağından ödenen brüt 695,15 TL’ nin mahsubu ile kalan brüt 2.239,39 TL’ den işçinin raporlu, mazeretli, izinli olduğu günler ile çalışılmayan günler göz önünde bulundurularak Türk Borçlar Kanunu'nun 51. ve 52. Maddeleri gereğince takdiren %30 oranında yapılan indirim sonucu hafta tatili ücreti brüt 1.567,57 TL olmakla birlikte taleple bağlılık ilkesi gereğince brüt 920,86 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, yasal kesintilerin hükmün infazı aşamasında yapılmasına,” bentlerinin yazılmasına hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5731, Karar No: 2023/6801, Tarih: 06.11.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/5731 E.  ,  2023/6801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/69 E., 2015/295 K.

SUÇ : Kasten yaralama

KARARLAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararların kanun yararına bozulması

Bakırköy 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.04.2015 tarihli ve 2015/69 Esas, 2015/295 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca iki defa 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezaların türü ve miktarı itibarıyla, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 17.04.2015’te kesinleştikleri belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2022/29993 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/61442 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/61442 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15.12.2017 tarihli ve 2017/19084 Esas, 2017/28185 Karar sayılı ilâmında yer alan '...uzlaştırmaya tabi olan bir suçla uzlaştırmaya tabi olmayan bir suçun yargılaması devam ederken, hakimin uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi veya bu düşünceyle tefrik kararı vermesi durumunda uzlaştırma kapsamında olmayan suç açısından ihsası reyde bulunduğundan bahsedilemeyecektir.Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nin 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nin 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerekecektir…' şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında, tehdit ve basit yaralama suçlarından kamu davası açıldığı, müştekiler ve sanığın soruşturma aşamasında yapılan uzlaşma teklifini kabul etmedikleri anlaşılmakla; her ne kadar 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesinde düzenlenen 'basit yaralama' suçu uzlaşma kapsamında ise de, bahse konu 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1.cümle maddesinde düzenlenen 'tehdit' suçunun uzlaşma kapsamında bulunmaması nedeniyle anılan suç yönünden yapılan uzlaşma teklifinin geçersiz olduğu, uygulama tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 253/3. maddesi gereğince, uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümlerinin uygulanmayacağı cihetle, 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesinde düzenlenen 'basit yaralama' suçu yönünden yapılan uzlaşma teklifinin de geçersiz olduğu, yargılama aşamasında sanığın 'tehdit' suçundan beraatine karar verilmesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/3. maddesinin uygulanma koşullarının ortadan kalktığı ve uzlaştırma kurumunun uygulanabilir hale geldiği, fakat mahkemece taraflara usulüne uygun uzlaşma teklifinde bulunulmadığı anlaşılmakla, taraflar arasında 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un "Uzlaştırma" başlıklı 253 üncü maddesinin birinci fıkrasında ve aynı fıkrasının (a) bendinde yer verilen;

"(1) Aşağıdaki suçlarda, şüpheli ile mağdur veya suçtan zarar gören gerçek veya özel hukuk tüzel kişisinin uzlaştırılması girişiminde bulunulur:

a) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suçlar,"

Şeklindeki düzenleme karşısında, uzlaştırma kurumunun, şikâyet şartına bağlı suçlar yönünden uygulanabileceği ön koşul olarak belirlenmiştir. Aynı maddenin üçüncü fıkrasının son cümlesinde "(3) ...(Ek cümle: 26/6/2009 - 5918/8 md.) Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte aynı mağdura karşı işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz." şeklinde düzenleme uyarınca uzlaştırma kapsamına giren bir suç ile birlikte bu kapsama girmeyen bir suçun birlikte işlenmesi hâli uzlaştırma hükümlerinin uygulanmasına engel teşkil eder.

2. 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "(2) (Ek fıkra: 31/3/2005 – 5328/4 md.) Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine,..." şeklindeki düzenleme gereği hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası kapsamında kaldığı ve aynı Kanun'un 73 üncü maddesi uyarınca soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suçlardan olduğu, bu itibarla uzlaştırma hükümleri kapsamında bulunduğu, hükümlü hakkında suç tarihi itibarıyla uzlaşmaya engel olan tehdit suçundan da cezalandırılması istemiyle kamu davası açılması nedeniyle kasten yaralama eyleminin uzlaştırma kapsamında bulunmadığı anlaşılmış ise de Mahkemece tehdit suçundan beraat kararı verilmiş olması nedeniyle inceleme konusu hüküm yönünden uzlaştırmaya engel olmadığı belirlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun'un 254 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “(1) Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, hükümlü ile şikâyetçiler arasında uzlaştırma işleminin yapılması için dava dosyasının uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre hükümlünün hukukî durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

4. Bununla birlikte, Mahkemece verilen asıl karar uzlaşma yönünden bozulmakla hükümlünün uzlaşma talebinin reddine ilişkin Mahkemenin 04.11.2021 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğu da belirlenmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan verilen Bakırköy 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.04.2015 tarihli ve 2015/69 Esas, 2015/295 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19598, Karar No: 2015/15912, Tarih: 15.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/19598 E.  ,  2015/15912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GÖLKÖY ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2014/20-2014/63

Taraflar arasındaki Hakem Heyeti Kararına İtiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davada; Gölkay Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığı'nın 22.01.2014 tarih ve 2014/4 sayılı kararının iptali talep edilmiş, mahkemece; davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyize konu uyuşmazlık; davacı elektrik dağıtım şirketinin, abonelerinden; kayıp-kaçak, sayaç okuma, parekende satış hizmeti ve iletim bedeli isteyip isteyemeyeceği; buradan varılacak sonuca göre de, Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptalinin gerekip gerekmediği hususunda toplanmaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davalı tüketicinin, 01.10.2013 tarihli dilekçeyle hakem heyetine başvurarak; kayıp kaçak bedeli, iletim bedeli, perakende satış hizmet bedeli, sayaç okuma bedeli ve dağıtım bedeli adı altında kendisinden haksız olarak alınan paraların, ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tarafına iadesine karar verilmesini talep etttiği, Gölköy Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin; tüketicinin şikayetini kabul ederek, alınan bedellerin, tüketiciye iadesi yönünde karar verdiği, davacı elektrik dağıtım şirketinin, iş bu kararın iptali için eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Kayıp/kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Kayıp/kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp/kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinin 1 .fıkrasında, bu Kanun ile verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’nun kurulduğu belirtilmiş, aynı maddenin 2.fıkrasında Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kendisine verilen yetki ve görev doğrultusunda 11.08.2002 gün ve 24843 sayılı Resmi Gazetede “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”i yayımlamış ve lisans sahibi şirketlerde bu tebliğe uygun olarak tüketiciden kayıp/kaçak bedeli tahsil etmişlerdir. Ancak, tebliğin dayanağı olan 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinde, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik dağıtım şirketlerinin; EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları bedellerin, elektrik enerjisi kullananlara, aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği açıktır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülükler ancak kanunla konulabilir, değiştirilebilir veya kaldırılabilir.

Elektrik Piyasası Kanununun verdiği yetki uyarınca çıkarılan EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı kuralına ve Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmediği ortadadır.

Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gidilmesi hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile de bağdaşmaz. (HGK 21.05.2014 tarih, 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar)

Elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Diğer taraftan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulü mümkün değildir.

Hâl böyle olunca mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek; kayıp-kaçak, sayaç okuma bedeli, dağıtım bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3436, Karar No: 2016/17758, Tarih: 18.10.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/3436 E.  ,  2016/17758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü.

Mağdurun aşamalarda sanığın yerdeki parke taşını alarak, hem burnuna ve hem de kafasına vurduğuna, ayrıca bıçakla kafasına vurduğuna ilişkin beyanları karşısında, sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca verilen temel cezasının, TCK'nin 86/3-e maddesi uyarınca yarı oranında artırılmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

İlk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilememesi nedeni ile sanık hakkında tahrik hükümlerinin uygulanmasında 5237 sayılı TCK'nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesi gereğince (1/4) oranında indirim yapılması gerekirken (3/4) oranında indirim yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas - 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 18.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8661, Karar No: 2015/8426, Tarih: 18.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/8661 E.  ,  2015/8426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın, 21.11.2007 tarihinde sanıklardan ...'ın pratisyen hekim, ...'in ise hemşire olarak çalıştığı ... Devlet Hastanesi'nin acil servisine baş ağrısı ve bulantı şikayeti ile başvurması üzerine sanık ... tarafından muayene edildiği ve migren tanısı ile ağrı kesici, bulantı önleyici ilaçların yanı sıra katılanın anksiyete hastası olması nedeni ile diazem ilaçlarının tedavide uygun olacağına karar verildiği, sanık ... tarafından hazırlanan Diapam amp 2 ml+, Dikloron amp 2 ml+, Dramamine amp 2 ml karışımının katılanın sağ kalçasına enjekte edilmesi akabinde katılanda enjeksiyon nöropatisinin geliştiği, ...Sağlık Şurası ve ... İhtisas Kurulu'nun raporlarında katılana uygulandığı belirtilen enjeksiyon sonucu gelişen bulguların enjeksiyon nöropatisi ile uyumlu olduğu, ancak tıbbi belgelerde enjeksiyonun yanlış yere uygulandığına dair kayıt bulunmadığı, enjeksiyonun doğru bölgeye uygulanması durumlarında da; ödem, hematom, ilacın difüzyon yoluyla sinire toksik etkisi, vücut yapısı, siyatik sinirin anatomik lokalizasyon farkı gibi nedenlerle nöropatinin gelişebileceği, nöropatinin; enjeksiyon uygulamalarının beklenebilir komplikasyonu olarak değerlendirilmiş olması nedenleri ile sanıklara kusur yüklenemeyeceği anlaşılmakla; katılan vekilinin kusura ve eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddine ancak;

Meydana gelen olayda sanıklara kusur izafe edilemeyeceği ve sanıkların kusurlarının bulunmadığı nedeniyle beraatlerine karar verilmesi gerekirken hükmün gerekçesinde “ceza hukukunun temel ilkesi olan şüpheden sanık yaralanır ilkesi gereğince sanıkların üzerlerine atılı suçları işledikleri konusunda yeterli delil elde edilemediği” ve hüküm fıkrasında ise “Sanıkların yüklenen suçu işlediği sabit olmadığı” gerekçeleri ile beraatlerine karar verilmesi suretiyle aynı Kanunun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün gerekçesindeki “ceza hukukunun temel ilkesi olan şüpheden sanık yaralanır ilkesi gereğince sanıkların üzerlerine atılı suçları işledikleri konusunda yeterli delil elde edilemediğinden” ibaresi çıkarılıp yerine “ sanıkların meydana gelen olayda kusurları bulunmadığından” ibaresinin yazılması ve hükmün 1. paragrafı çıkartılarak yerine “Sanıkların kusurları bulunmadığından üzerlerine atılı taksirle yaralama suçundan CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince BERAATLERİNE” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/71, Karar No: 2019/2508, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/71 E.  ,  2019/2508 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2823, Karar No: 2017/9707, Tarih: 26.12.2017

**14. Hukuk Dairesi         2017/2823 E.  ,  2017/9707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 21.05.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne kısmen reddine dair verilen 20.12.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Yerel mahkeme hükmü, Dairemizin 16.06.2014 tarih, 2014/7258 Esas, 2014/8026 Karar sayılı ilamı ile bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yargılama yapılmış ve temyize konu karar verilmiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Eldeki dava, daha önce Yargıtay incelemesinden geçmiş olması nedeniyle hükmün "Yargıtay yolu açık olmak üzere" verilmesi gerekirken "Bölge Adliye Mahkemesinde kanun yolu açık olmak üzere" verilmesi doğru değil ise de, bu husus bozmayı ve yeniden yargılama yapılması gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün son paragrafında yer alan "2 hafta içerisinde ilgili bölge adliye mahkemesinde kanun yolu açık olmak üzere" sözlerinin çıkartılmasına, yerine "15 gün içinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere" sözlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3826, Karar No: 2011/6463, Tarih: 10.05.2011

18. Hukuk Dairesi 2011/3826 E., 2011/6463 K.

**18. Hukuk Dairesi 2011/3826 E., 2011/6463 K.**

**- ÇIKMA İZNİ ALMAK SURETİYLE VATANDAŞLIĞI KAYBETME

- NÜFUSTA ANNE ADI TASHİHİ**- 5901 S. TÜRK VATANDAŞLIĞI KANUNU [ Madde 28 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davacıların nüfus kütüğünde "R…

….." olan anne adlarının "A…

….." olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın F…

…. Ç…

….. yönünden kabulüne, diğer davacılar yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar dava dilekçesinde, gerçek annelerinin, babalarının şimdiki eşi A…

…. olduğunu ileri sürerek nüfus kütüğünde R…

…. olan anne adının gerçeğe uygun olarak düzeltilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, S…

…., S…

…., A…

…. ve M…

….'nun nüfus kayıtlarının kapalı olması ve kapalı kayıt üzerinden işlem yapılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine F…

…. Ç…

….. yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden, S…

…., M…

…. ve A…

….'ın Türk vatandaşlığından izin ile çıktıkları, S…

…..'in ise 10.07.2009 tarihinde D…

…. S…

…'yla evlenmesi nedeniyle kayıtlarının kapatıldığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, 5901 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu'nun 28. maddesi hükmüne göre Türk Vatandaşlığından izinle çıkanların Türk vatandaşlarına tanınan haklardan aynen yararlanmaya devam edecekleri dikkate alınmaksızın ve ayrıca davacılardan S…

…. S…

…'nın baba hanesindeki kaydı evlenmekle kapatılmışsa da koca hanesindeki kaydının açık olduğu gözardı edilerek ve yine davacıların kayden anneleri R…

…. Ç…

…..'nin 1994 yılında öldüğü ve dava sonucunda verilecek kararla tüm mirasçılarının mirasçılık haklarının etkilenebileceği gözetilip davaya dahil edilip taraf teşkili sağlanmadan tüm deliller toplanıp iddia ile ilgili DNA testi de yaptırılıp kanıtlar birlikte değerlendirilmeden eksik araştırma, yetersiz incelemeyle karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.