muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4127, Karar No: 2019/12600, Tarih: 29.05.2019

Davalı limited şirketi dava dışı A.V. ... . isimli kişi ile birlikte temsile yetkili müdürü olan davacının, iş akdinin tazminat gerektirecek şekilde feshedildiğinden ve işçilik haklarının ödenmediğinden bahisle şirkete karşı açtığı davada, şirket ile müdür arasındaki ilişkinin niteliği ve dolayısı ile görevli mahkemenin belirlenmesi öncelikle çözümlenmesi gereken sorundur.

Genel olarak tüzel kişiler, hak ehliyetine sahip kişiler olarak, yaradılışı gereği insana özgü niteliklere bağlı durumlar dışındaki bütün haklara sahip olabilirler. Keza fiil ehliyetine sahiptirler, dolayısı ile kendi eylemleri sonucu hak sahibi olabilir, sahip oldukları hakları kullanabilir ve bunlar üzerinde tasarrufta bulunabilirler. Tüzel kişi soyut bir varlık olduğuna göre onun iradesini oluşturacak ve oluşan iradeyi açıklayacak organları vardır. Hukuk düzeni organların belirli kişi veya kişilerden oluştuğunu kabul etmiştir. Tüzel kişide genel kurul, yönetim kurulu ve denetim kurulu gibi organlar bulunur. Genel kurul ortakların oluşturduğu karar organı iken, seçimle oluşan yönetim kurulu temsil, denetim kurulu ise denetim organıdır. Limited şirketin icra işlerini yapmak ve ortaklığı temsil etmek üzere ortaklığa müdür veya müdürler atanabilir. Müdür veya müdürler limited ortaklığın ortaklarından seçilebileceği gibi, ortak olmayan kişilerden de seçilebilir (TTK m. 540, 541). Limited ortaklık sözleşmesinde ortaklığın idare ve temsili ayrıntılı biçimde gösterilebilir. Sözleşmede aksi kararlaştırılmış olmadıkça, ortaklar hep birlikte müdür sıfatıyla ortaklık işlerini idare ve temsile yetkilidir. Bu durumda limited şirketin ortak müdürleri organ olmaları nedeniyle yönetim hakkı, emir ve talimat yetkisini kullanabilir. İşçiye özgü şahsi bağımlılık unsuru ortak müdürlerde görünmez, Şirketi doğrudan doğruya işveren olarak temsil ederler. Bu nedenlerle ortak müdürlerin konumunu iş yasası kapsamında değerlendirme olanağı yoktur.

Ortak olan ile olmayan müdür arasında yetki ve sorumluluk açısından hiçbir fark yoktur. Çünkü ortak olan müdür ile olmayan müdür sıfatın geri alınması hali hariç aynı hükümlere tabi tutulmuştur.

Ortak olan ile olmayan müdür arasında yetki ve sorumluluk açısından hiçbir fark yoktur. Çünkü ortak olan müdür ile olmayan müdür sıfatın geri alınması hali hariç aynı hükümlere tabi tutulmuştur.

Türk doktrininde ortak olmayan müdürlerin limited ortaklığın organı değil, ticari mümessili olduğu görüşü ileri sürülmüş ise de, (Arslanlı/Domaniç, 622; Eriş 2, 1576) bu görüşe katılma olanağı yoktur. Çünkü TTK m. 540 ve 541 hükümleri uygulanarak "müdür" olarak tayin olunan kimse "müdür"dür ve müdürlere ilişkin hükümlere tabidir (TTK m. 542, c. 2). Ticari mümessil veya vekiller BK m. 449 vd. hükümleri uyarınca sıfat kazanırlar. TTK m. 545 hükmü ise iç ilişkiye ait olup, BK m. 449.f.l hükmünü değiştirmemiştir. Şöyle ki, ticari mümessil yetkilerini kullanan ve limited ortaklık tarafından isimleri benimsenen bir kişi ortaklık genel kurulu tarafından tayin edilmiş olmasa bile BK m. 449.f.l ve 2 uyarınca ticari mümessildir. Ticari mümessilin ortaklık genel kurulunu toplantıya çağırma, müdürleri tescil ve ilan ettirme, tasfiyeyi icra gibi ortaklık hukukuna özgü yetkilere sahip değildir. Öyle ise, ortak olmayan müdür ile ticari mümessil ve vekil, tayin, azil ve yetkilerinin nitelikleri açısından farklı hükümlere tabidir (.../.../..., Ortaklıklar ve Kooperatif Hukuku, 11. basım, s. 958/959). Bu durum karşısında ortak olmayan müdürler de limited şirketin organı sayılır. Şirketin işverenidir ve şirketle aralarındaki ilişkiyi iş sözleşmesi kapsamında değerlendirme ve müdürleri işçi sayma olanağı yoktur.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinde, davacının davalı işyerinde şirket müdürü olarak görev yaptığının beyan edildiği, dosya arasında bulunan 27/09/2001 tarih ve 5391 sayılı Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlanan davalı şirketin 27/08/2001 tarihli ortaklar kurulu kararına göre, davacı ile dava dışı A.V. ... . ... isimli kişinin şirketi temsile yetkili müdür olarak atandıkları anlaşılmaktadır. Buna göre, işçiye özgü şahsi bağımlılık unsuru somut olayda gerçekleşmemiştir. Şirketi doğrudan temsil eden davacının konumu İş Kanunu kapsamında değerlendirilemez. Davaya bakma görevinin Ticaret Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz edilen kararın açıklanan nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3928, Karar No: 2010/10947, Tarih: 28.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3928 E.  ,  2010/10947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.12.2008 tarih ve 2007/65 - 2008/134 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin ürettiği ürünleri, bilhassa baharatları “sanita” markası ile piyasaya sunmak düşüncesi ile TPE’ye tescil başvurusunda bulunduğunu, markanın davalı adına tescilli olması nedeniyle başvurunun reddine karar verildiğini, ancak davalının lokantacılık işi ile iştigal etmekte olup, anılan markayı tescil tarihinden itibaren “her türlü yiyecek içecek sağlanması hizmetleri” dışındaki mal ve hizmetlerde kullanmadığını ileri sürerek, davalıya ait 28.04.1998 tarih ve 1998/005030 sayılı “sanita” sözcük markası ile yine davalıya ait 04.12.2000 tarih ve 2000/26079 sayılı “sanita” sözcük markasının 556 sayılı KHK’nin 14 ve 42/c maddeleri gereğince 30 ncu sınıf mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının bu davayı açmakta hukuki yararı olmadığı gibi marka üzerinde herhangi bir hakkının da bulunmadığını, müvekkilinin kendisine ait “sanita” markasını 1992 yılından beri aralıksız olarak fiilen kullandığını ve sözkonusu markanın müvekkili tarafından meşhur edildiğini, markanın kullanılmaması gibi bir durumun olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının bu davayı açmakta hukuki yararı olmadığı gibi marka üzerinde herhangi bir hakkının da bulunmadığını, müvekkilinin kendisine ait “sanita” markasını 1992 yılından beri aralıksız olarak fiilen kullandığını ve sözkonusu markanın müvekkili tarafından meşhur edildiğini, markanın kullanılmaması gibi bir durumun olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davaya konu marka ile ilgili olarak kullanmamaya dayalı hükümsüzlük davası açma bakımından hukuki yararının olduğu, davacının faaliyet alanı arasında gıda ürünleri ve baharatların da yer aldığı, davalının “Sanita” ibaresi altında pizza ve köfte gibi yemekler sunan lokanta işletmeciliği yaptığı, sözkonusu markanın baharatlar açısından markasal olarak ciddi anlamda kullanıldığına ilişkin bir kanıtın sunulamadığı,davaya konu markalardan 1998 005030 numaralı marka için tescil tarihinden itibaren davanın açıldığı tarihe kadar kullanma yükümlülüğünün gerçekleştirilmesi için öngörülen sürenin dolmuş olduğu, ancak 2000 26079 numaralı marka 16.08.2002 tarihinde sicile tescil edilmiş olup, dava tarihi itibariyle kanuni sürenin dolmadığı, bu nedenle sözkonusu markaya yönelik hükümsüzlük isteminin süre koşulu gerçekleşmediğinden reddinin gerektiği sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile davalıya tescilli 2000 26079 tescil numaralı markaya ilişkin olarak açılan davanın reddine, 98 005030 tescil numaralı marka için açılan davanın ise 30 ncu sınıfta yer alan “baharatlar” (bitkilerin çiçeğinden, tohumundan, dalından, yapraklarından, kökünden, kabuğundan elde edilen toz ve nane halindeki her türlü baharat çeşitleri) şeklindeki emtia bakımından kısmi hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalıya ait “sanita” markalarının 556 sayılı KHK’nin 14 ve 42/c maddeleri gereğince 30 ncu sınıf mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalıya ait “sanita” markalarının 556 sayılı KHK’nin 14 ve 42/c maddeleri gereğince 30 ncu sınıf mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece yazılı gerekçe ile 98 005030 tescil numaralı marka için açılan davanın 30 ncu sınıfta yer alan “baharatlar” (bitkilerin çiçeğinden, tohumundan, dalından, yapraklarından, kökünden, kabuğundan elde edilen toz ve nane halindeki her türlü baharat çeşitleri) bakımından kısmi hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.Baharat emtiası yönünden davalıya ait 98/005030 tescil numaralı markanın kısmen hükümsüzlüğüne karar verilmiş ise de, anılan markanın kapsamındaki emtialar arasında baharatlar bulunmamaktadır.Bu durumda mahkemece kısmen hükümsüz kılınan markanın emtiaları arasında hüküm fıkrasında belirtilen baharat emtiası olmadığından davacının bu marka yönünden açtığı hükümsüzlük davasında hukuki yararı bulunmadığı gibi sözkonusu markanın kapsamında hüküm fıkrasında belirtilen emtia da bulunmadığından mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bu markaya yönelik açılan davanın bu nedenlerle reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenlerle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2032, Karar No: 2025/1444, Tarih: 10.03.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2032 E.  ,  2025/1444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1113 E., 2024/569 K.

DAVA TARİHİ : 18.02.2020

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 7. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2020/94 E., 2022/298 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin 35 YK 345 plakalı aracına davalıdan 24.11.2019 tarihinde saat: 14:36' da 62 litre motorin aldığını, yakıtı aldıktan 50-60 km sonra seyir halindeyken araçta tekleme başladığını ve motorun stop ettiğini, yolda kalan aracın servise çekildiğini, İzmir 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/206 D. İş dosyası ile delil tespiti yapıldığını, yapılan yakıt analizinde oldukça yüksek düzeyde kükürt içerdiğinin belirtildiğini, aşırı kükürt içeren yakıtın motora mevcut zararı verebileceği yönünde rapor verildiğini belirterek belirsiz alacak davası olarak fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak şartı ile dava tarihi itibariyle 10,00 TL hasar bedeli ile 10,00 TL araç ikame bedeli olmak üzere toplam 20,00 TL'nin 24.11.2019 tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini, 1.538,90 TL delil tespit giderinin, 1.830,00 TL yakıt analiz ücretinin yargılama gideri olarak davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; dava konusu olay ile ilgili olarak müvekkil şirketin müşteri hizmetlerine herhangi bir şikayet bildirimi veya ihbar yapılmadığını, yakıt alınmadan 3-4 gün sonra tespite başvurulduğunu, davacının aracındaki motor arızasının müvekkilinden alınan yakıt nedeni ile oluştuğu iddiasının ispatlayamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; alınan bilirkişi raporları doğrultusunda davanın reddine karar verilmiş; karara karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla İlk Derece Mahkemesinin kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; aracın yanlış yakıt dolumuna bağlı olarak motor parçalarının hasar gördüğünü, delil tespit raporuna rağmen diğer bilirkişi raporunun hükme esas alınabilmesinin mümkün olmadığını, araca konan yakıtın standart değerlerinin çok üzerinde kükürt ihtiva ettiğinin analiz raporu ile sabit olduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; aracın yanlış yakıt dolumuna bağlı olarak motor parçalarının hasar gördüğünü, delil tespit raporuna rağmen diğer bilirkişi raporunun hükme esas alınabilmesinin mümkün olmadığını, araca konan yakıtın standart değerlerinin çok üzerinde kükürt ihtiva ettiğinin analiz raporu ile sabit olduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalıdan alınan yakıtın standartlara uygun olmaması nedeniyle araçta meydana gelen zararın tazmini istemine ilişkindir.

Dava dosyasının incelemesinde dosya kapsamında aldırılan 01.09.2021 tarihli ve 23.02.2022 tarihli bilirkişi raporlarının birbirini doğruladığı, bilirkişi raporlarında özetle dava konusu aracın motorunda, piston ve supap erimesi şeklinde ortaya çıkan hasarın yüksek yanma sıcaklığına dayalı hasarlardan olduğunun, hasarın kaynağının belirlenmesi için yanma sıcaklığının yükselmesine neden olan etkenlerin irdelenmesinin gerektiğinin, yakıtın kükürt içeriği yanma sıcaklığını yükselten bir parametre olmadığının, dosyaya yansıyan diğer parametrelere ilişkin yeterli bir teknik delilin bulunmadığının, kaldı ki 117,5 ppm kükürt ihtiva ettiği saptanan yakıtın davaya konu araçta olduğu gibi 60-70 km çok kısa kullanımda piston ve supaplarda (yanma odasında) erimeye neden olacak şekilde zarar vermesinin teknik bakımdan mümkün olmayacağının belirtildiği, bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu, davacının davasını ispat edemediği anlaşılmakla davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Temyiz eden taraf haçtan muaf olduğundan peşin alınan temyiz harcının iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7424, Karar No: 2010/1626, Tarih: 17.02.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/7424 E.  ,  2010/1626 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ipoteğin fekki davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. ... ile davalı vek. Av. ...'un gelmiş olmalarıyladuruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, taraflar arasındaki istasyonlu akaryakıt satış ve servis bayilik sözleşmesinin şartı olarak davalı lehine üst sınır ipoteği ile davalı tarafından kiralanmış taşınmaz üzerine kira şerhi konulduğunu, davalının bayilik sözleşmesini müvekkilinin muvafakatı olmaksızın ... A.Ş.’ye devretmeye başladığını, bayilik ve kira sözleşmesinin hasılat kirası niteliğinde olması nedeniyle devredilemeyeceğini, davalının müvekkili şirketi devre zorlamak amacıyla mal teminini kesmesinden dolayı sözleşmeyi haklı olarak feshettiğini belirterek ipoteğin fekkini ve kira şerhinin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin 1. ve 2. maddesinde davacının gösterilen yerden akaryakıt almasının ve bayilik sözleşmesinin devrinin öngörüldüğünü, taraflar arasında hasılat kirası bulunmadığını, müvekkilinin sadece kiraladığı yerdeki akaryakıt istasyonuna yakıt ikmal etme hakkını ortağı olduğu ... A.Ş.’ye devrettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının bayilik sözleşmesine aykırı olarak sözleşmeyi ihlal ettiği, tek yanlı olarak feshettiği, davalının ortağı olduğu şirketle devam ettirmediği, bu sebeple ipoteğin kaldırılamayacağı, 13.02.1999 tarihli 15 yıl süreli kira sözleşmesinin tapu siciline şerh edildiği, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin hasılat kirası sözleşmesi niteliğinde olmadığı, bayilik sözleşmesinin 2. maddesine göre davacının tedarik yetkisini devretme hakkını saklı tuttuğunu belirterek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir,

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle, bayilik sözleşmesinin 2. maddesi gözetilerek karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı, vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 750.00.-TL. duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2600, Karar No: 2020/589, Tarih: 21.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2600 E.  ,  2020/589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasındaki davanın Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi bozmaya uyularak verilen 08/01/2019 tarih ve 2019/12 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin taraf vekilleri tarafından istenilmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payı ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil aboneliklerle enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, elektrik dağıtım firmalarının müvekkiline ait enerji nakil hatları üzerinde herhangi bir müşterisinin bağlantı talebini karşılamaksızın kendi ihtiyaçları için kullanımları durumunun da üçüncü kişi kullanımı gibi değerlendirildiğini, bu nedenle davalının belirtilen enerji nakil hatlarından enerji kullanması halinde müvekkiline hat katılım payı ödemek zorunda olduğunu, bu kapsamda davalının Yağlıdere-Üçtepe enerji nakil hattından müvekkilinin bilgisi dışında ve katılım payını ödemeksizin 04.07.2002 tarihinden itibaren enerji kullandığının tespit edildiğini ileri sürerek, 8.856,46 TL'nin 04.07.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Dairemizin bozma ilamına uyan mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 5.612,00. TL. hat katılım payı bedelinin KDV’si ve dava tarihinden itibaren avans faizini geçmemek üzere reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ve fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, taraf vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 287,54 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, istek halinde aşağıda yazılı 41,43TL harcın temyiz eden davacıya iadesine, 21/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1292, Karar No: 2011/3520, Tarih: 27.10.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/1292 E.  ,  2011/3520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2009

Davacı vekili, yapılan rutin denetimde, 19.097,58 TL kasa açığı bulunduğunun belirlendiğini ancak gerçekte kasa açığı bulunmayıp, 7-8 ay önce kullanılmaya başlanan bilgisayar programındaki hatanın, kasada açık gösterdiğini ve davalı şirketin nerdeyse tüm şubelerinde görülen bu durumun düzeltilmesinin defalarca bildirildiğini ancak düzeltilmediğini, davacının davalı şirkette yaklaşık 6 yıl çalıştığını, bu bilgisayar programının yüklenene kadar açık vermediğini belirterek,  iş akdi haksız olarak fesih edildiğini belirterek müvekkilinin işe iadesine ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin kasa açığı nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, işverenin bir başka şubesinin yöneticisi olan T. B. hakkında aynı konuda yaptığı şikayet üzerine  İzmir C.Başsavcılığınca yapılan soruşturma sırasında düzenlendiği anlaşılan yeminli mali Mmüşavir bilirkişinin raporunda, davalı şirkette 01/06/2007 tarihinden itibaren, şirketin tüm şubelerini kapsayan "ESAS" adlı online bilgisayar programına  geçildiğinin, şirketin taşıma hizmeti karşılığı müşterilerden aldığı tutarların kayıtlara tahsil olarak geçtiği halde bilgisayar programının yanlış kayıt yapması ve kayıtları şubeler arasında karıştırması nedeniyle şüphelinin zimmeti olduğu iddia edilen ve müşterilerden tahsil edip de şirkete vermediği herhangi bir tutar bulunmadığının, taşıma bedellerinin hizmet verilen müşterilerden tahsil edilemeyen bedellerinin bulunduğunun, bu miktarın şüphelinin zimmetinde sayılamayacağının, iş yoğunluğu nedeniyle de bu tür işlemlerin görev ihmali olarak sayılmaması gerektiğinin saptandığı ve bu doğrultuda çok sayıda şubesinin yöneticileri hakkında da aynı konuda yapılan soruşturmalar sonucunda kovuşturmaya yer olmadığı kararları verildiği, verilen kesin süreye rağmen davalı tarafça feshin dayanağı olan belgeler sunulmadığından yeniden inceleme yapılamaması üzerine örnek bu rapor ve gerek davacı hakkında ve gerekse diğer şube yöneticileri hakkında verilen takipsizlik  kararlarının  dikkate a lınması  gerektiği,  davacının  4857  sayılı  İş  Kanunu'nun

25/II-e maddesinde düzenlenen nitelikte bir eyleminin bulunmadığı, ayrıca fesih nedeninin, kanunun 25/II-ı maddesinde düzenlenen eylemi de oluşturmadığı iş sözleşmesinin davalı işverence geçerli nedenle feshedilmediği gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir.