muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7050, Karar No: 2024/2699, Tarih: 22.04.2024

İlk Derece Mahkemesince, yazılı gerekçeyle, çekişmeli taşınmazın davalılar adına tesciline karar verilmiş ise de dosya kapsamı incelendiğinde, verilen bu hükmün Kanuna, yerleşik Yargıtay içtihatlarına ve dosya kapsamına uygun düşmediği anlaşılmaktadır.

Şöyle ki; dava konusu taşınmazın kadastro tespit tarihi 23.07.2009 olup kadastro tespitine itiraz davalarında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinilmesine ilişkin yasal koşulların tespit tarihi itibariyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi zorunlu olduğundan, değerlendirme yapılırken davaya konu edilen taşınmazın kadastro tespiti sırasındaki vasfının esas alınması gerekmektedir.

Somut olayda; İlk Derece Mahkemesince, bu husus göz ardı edilerek, çekişmeli taşınmazın kadastro tespit tarihinden sonraki tarih olan 2022 yılındaki niteliği ve tespit tarihinden sonra 2010 yılında başlayıp devamı yıllarda yapılan yapıların varlığı gözetilmek suretiyle, davalı taraf lehine, imar ve ihya suretiyle iktisap koşullarının gerçekleştiğinin kabul edilmesi usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Öte yandan; dosya kapsamındaki tüm bilgi, belge ve beyanlar ile 1953 - 1973 ve 1984 tarihli hava fotoğrafları ve 2010, 2015 ve 2018 yıllarına ait ortofoto görüntülerinin incelenmesi suretiyle düzenlenen teknik bilirkişi raporlarına göre, dava konusu taşınmazın tamamında imar - ihya yapılmadığı, tarımsal faaliyet bulunmadığı ve kullanım olmadığı anlaşılmaktadır. Bu haliyle, dava konusu taşınmazda, tarımsal olarak ekonomik amacına uygun bir zilyetlik ve tasarrufun bulunmadığı sabittir.

Hal böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince, çekişmeli taşınmazda tespit maliki olan davalılar lehine, 3402 sayılı Kadastro Kanunu' nun 14 ve 17 nci maddeleri anlamında, imar - ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla iktisap koşullarının oluşmadığı gözetilerek, davacı Hazine tarafından açılan davanın kabulüne ve kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın davacı Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olduğu gibi; kabule göre de, davalılar ... ve ... ' ın, davanın kabulüne dair aleyhlerindeki ilk kararı temyiz etmediklerinden, davacı Hazine lehine bu davalılar yönünden usulü kazanılmış hak oluştuğu ve hükmüne uyulan bozma ilamında bu durum belirtilip dikkate alınması gerektiği açıklandığı halde, davacı Hazine lehine oluşan söz konusu usulü kazanılmış hakkı ortadan kaldıracak şekilde, davanın tümden reddine karar verilmesi de usul ve yasaya uygun bulunmadığından, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3 üncü maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3 üncü maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19531, Karar No: 2007/893, Tarih: 30.01.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/19531 E.  ,  2007/893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ..... ile davalı ...-Kur Genel Müd. vekili Avukat ...... aralarındaki Tesbit davası hakkında Çorum İş Mahkemesinden verilen 28.09.2006 günlü ve 1936/2016 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

1-Davacının tarımsal faaliyetleri nedeniyle;Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifi, ... Tohumu A.Ş ve Toprak Mahsulleri Ofisinden, ürün teslim edip etmediği etmişse ürün teslim ettiği yıllar ve bu nedenle yapılan ... prim kesinti miktar ve tarihlerinin,

2-Ayrıca davacının, ... Ekicileri Kooperatifi ve Tarım Kredi Kooperatifine üye olup olmadığı, üye olmuşsa hangi tarihte üyeliğinin başladığı ve halen devam edip etmediğinin ilgili Kuruluşlardan sorularak alınacak cevaplar eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10507, Karar No: 2012/7758, Tarih: 18.06.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/10507 E.  ,  2012/7758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kasten yaralama, mala zarar verme

Hüküm : Beraat

Temyiz edenler : 1- O yer Cumhuriyet savcısı, 2- Üst Cumhuriyet savcısı, 3- Katılan vekili

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın aşamalarda değişmeyen beyanı, 23.11.2008 tarihli görgü ve tespit tutanağı, katılana ait genel adli muayene raporları ile tüm dosya kapsamına göre sanığın katılanı kasten yaraladığı, ayrıca aracının ön camına ve ön far camına vurarak kırmak suretiyle zarar verdiği anlaşıldığından, sanığın kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyeti yerine yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, o yer Cumhuriyet savcısı, üst Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 18.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1127, Karar No: 2016/8243, Tarih: 13.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/1127 E.  ,  2016/8243 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davalı temyizi yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı vekilinin sunduğu dilekçede mahkeme kararının hangi nedenlerle bozulması gerektiğine dair neden bildirilmemiş olması, dairemizce gerekçeli olarak temyiz edilen dosyalarda da incelemenin belirtilen nedenlere bağlı kalınarak yapılması ile yine mahkeme kararında Dairemizce kamu düzenini ilgilendiren ve re'sen bozma nedeni yapılmasını gerektirecek bir hata bulunmadığının anlaşılmasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı temyizine gelince ;

Davacı, geçici ve mevsimlik işçi statüsünde çalışırken 02/02/2001 tarihinde kadroya geçirildiğini ancak mevsimlik işçilikte geçen kıdemlerinin derece ve kademesine yansıtılmadığını belirleterek ücret farkı ve yıllık izin ücret alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece ücret alacağı talebinin feragat nedeni ile yıllık izin ücret talebinin ise davalının 2011 yılı Kasım ayından önceki döneme ilişkin hak ve alacak taleplerinden sorumlu olmadığı devreden kurum olan İl Özel İdaresinin sorumlu olduğu gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

Davacının yıllık izin ücret alacağından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Somut olayda, davacı mevsimlik işçi olarak ... ’nde çalışırken 2001 yılından itibaren kadrolu işçi olarak çalışmaya başlamış, 2005 yılında İl Özel İdaresi bünyesine aktarılmış ve 14.11.2011 tarihinde 6111 sayılı Yasa kapsamında .... Genel Müdürlüğüne devredilmiştir. Davacının iş akdi 13.01.2012 tarihinde davalı ... bünyesinde çalışırken emekli olması sureti ile sona ermiştir. Davalı ... ile dava dışı İl Özel İdaresi arasında işçi devri olmuştur. Devirden sonra davacının iş akdi emekli olması sebebi ile davalı iş yerinde son bulmuş olduğundan yukarıda açıklanan ilke kararları gereği davalı yıllık ücretli izin alacağından sorumludur. Mahkemece davacının izin ücreti olup olmadığı tespit edilerek varsa davalının sorumluluğuna karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile yıllık izin ücretinin reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, davalı ... harçtan muaf olduğundna temyiz harcı alınmasına yer olmadığına, 13.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16563, Karar No: 2022/26554, Tarih: 29.12.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/16563 E.  ,  2022/26554 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda, sanığın mahkumiyetine dair ... Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 02/09/2015 tarih ve 2015/434 E., 2015/431 sayılı kararın, sanık tarafından temyizi üzerine,

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 13/10/2022 tarih ve 2020/18198 E., 2022/19719 sayılı kararıyla;

“Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...’nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,” oy çokluğuyla karar verilmiştir.

I- İtiraz Nedenleri:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02/12/2022 tarih ve 2019/114096 sayılı yazısıyla;

“ İtiraza konu uyuşmazlık; sanığa atılı kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

II-Hukuksal Değerlendirme:

Anlaşıldığından, sanık ...’nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,” oy çokluğuyla karar verilmiştir.

I- İtiraz Nedenleri:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02/12/2022 tarih ve 2019/114096 sayılı yazısıyla;

“ İtiraza konu uyuşmazlık; sanığa atılı kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

II-Hukuksal Değerlendirme:

"Katılan ...'nin ... ... Üniversitesi Rektörü olduğu, sanık ...'nın ise ... adlı internet haber sitesinde köşe yazarlığı yaptığı, katılanın 31/03/2015 tarihinde ... Ticaret ve Sanayi Odası tarafından 23. Meclis toplantısına konuk olarak katılarak konuşma yaptığı, sanığın suç tarihinde ise ... adlı haber sitesi üzerinden yazdığı köşe yazısında, katılanın yaptığı konuşmaya atıfta bulunarak "Rektör hocanın kapağı ve şerefe köstek" başlıklı köşe yazısı yazdığı, bu köşe yazısında sanığın katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte "... Aklınca kapak hareketi yaparsa, ev sahipleri nezaketen bir şey demezler ama, o kapağı münasip yerine biz kapatırız",dünyaya hangi şekilde sesini duyuracak bilemem ama biz Hoca'nın sesini önceki akşam duyduk. "resmen zortladı" şeklindeki sözlerle hakarette bulunduğu,her ne kadar sanık mahkemedeki savunmasında suçlamayı kabul etmediğini hakaret kastının bulunmadığını belirtmiş isede;Sanık ...'nın ... adlı internet haber sitesinde yayımlanmış olan "Rektör hocanın kapağı ve şerefe köstek" başlıklı köşe yazısı,müşteki beyanı ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın aleni olan internet sitesinde yazmış olduğu yazı içeriğinde ... ... İmam Üniversitesi Rektörü olan katılanın şeref ve saygınlığını incitecek tarzda ilgili yazıyı kaleme alarak yayınladığı yazı içeriğindeki ibarelerin haber yapma ve eleştiri sınırlarını aştığı ve suç teşkil ettiği ,katılanın rektörlük sıfatı ve görevi nedeniyle yapmış olduğu konuşmaya aften yazılması nedeniyle de eylemin kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçunu oluşturduğu" tespitine yer verildiği görülmüştür.

Kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine hükmü inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesi, 13/10/2022 gün ve 2020/18198 Esas, 2022/19719 Karar sayılı kararı ile hükmün onanmasına oy çokluğu ile karar vermiştir.

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 13/10/2022 gün ve 2020/18198 Esas, 2022/19719 Karar sayılı ilamının karşı oy gerekçesinde belirtildiği üzere,

5237 sayılı yasa 6. madde (g) bendinde basın ve yayın yolu deyiminin her türlü yazılı görsel işitsel ve elektronik kitle iletişim aracıyla yapılan yayınları kapsadığı belirtilmiştir. Bu nedenle sanık basın mensubu olup, söylenen sözlerin suç oluşturup oluşturmadığı ifade özgürlüğü ve katılanın şöhret ve haklarının korunması dengesi perspektifinde, basın özgürlüğü de gözetilerek Anayasa ve aihs hükümleri çerçevesinde değerlendirilmelidir.

5237 sayılı yasa 6. madde (g) bendinde basın ve yayın yolu deyiminin her türlü yazılı görsel işitsel ve elektronik kitle iletişim aracıyla yapılan yayınları kapsadığı belirtilmiştir. Bu nedenle sanık basın mensubu olup, söylenen sözlerin suç oluşturup oluşturmadığı ifade özgürlüğü ve katılanın şöhret ve haklarının korunması dengesi perspektifinde, basın özgürlüğü de gözetilerek Anayasa ve aihs hükümleri çerçevesinde değerlendirilmelidir.

Anayasa’nın “Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti” kenar başlıklı 26. maddesi

“Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü, radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayımların izin sistemine bağlanmasına engel değildir.

Bu hürriyetlerin kullanılması, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabilir.

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir.”

Anayasa’nın “Basın hürriyeti” kenar başlıklı 28. maddesinin ilgili kısmı:

“Basın hürdür, sansür edilemez… …

Devlet, basın ve haber alma hürriyetlerini sağlayacak tedbirleri alır.

Basın hürriyetinin sınırlanmasında, Anayasa'nın 26 ve 27 nci maddeleri hükümleri uygulanır.

Anayasa’nın 26. maddesinde ifade özgürlüğünün kullanımında başvurulabilecek araçlar “söz, yazı, resim veya başka yollar” olarak ifade edilmiş ve “başka yollar” ifadesiyle her türlü ifade aracının anayasal koruma altında olduğu gösterilmiştir. İfade özgürlüğü, Anayasa’da yer alan diğer hak ve özgürlüklerin önemli bir kısmını doğrudan etkiler. Gerçekten de gazete, dergi veya kitap biçiminde basın yayın yoluyla düşüncenin yayılmasının başlıca aracı olan TV de ifade özgürlüğünün kullanılma biçimlerinden biridir.

Anayasa’nın 26. maddesinin birinci fıkrasında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğü, herkesin söz, yazı, resim veya başka yollarla düşünce ve kanaatlerini açıklama ve yayma hakkını ve buna bağlı olarak haber veya görüş alma ve verme özgürlüklerini kapsamaktadır. İfade özgürlüğü, kişinin haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesi, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelir. İfade özgürlüğü düşüncenin iletilmesini ve dolaşımını gerçekleştirerek bireyin ve toplumun bilgilenmesini sağlar. İfade özgürlüğü siyasi, sanatsal, akademik veya ticari düşünce ve kanaat açıklamaları gibi her türlü ifadeyi kapsamına almaktadır. Açıklanan ve yayılan bir düşüncenin, içeriğinden hareketle toplum açısından “değerli-değersiz” veya “yararlı-yararsız” biçiminde ayrıştırılması subjektif unsurlar ihtiva eder. Bu değerlendirmelerden hareketle ifade özgürlüğünün alanının belirlenmeye çalışılması bu özgürlüğün keyfi biçimde sınırlandırılması sonucunu doğurabilecektir. İfade özgürlüğü, başkaları açısından “değersiz” veya “yararsız”, kırıcı, şok edici görülen düşüncelerin açıklanması ve yayılması özgürlüğünü de içermektedir.

AİHS 10 md. ifade özgürlüğünü güvence altına almış AİHM'nin birçok kararında ifade özgürlüğünün demokratik toplumun vazgeçilmez unsuru olduğunu vurgulamıştır . Basın özgürlüğü, ifade özgürlüğünün en önemli unsurlarından birisidir. AİHM, basın ile ilgili kararlarında ifade özgürlüğünün demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturduğunu hatırlattıktan sonra, basına tanınması gereken güvencelerin özel bir öneme sahip bulunduğunu belirtmiştir.

Basın özgürlüğü, kamuoyuna yöneticilerin görüş ve davranışlarını tanıtmak ve değerlendirme olanağı sunmak için en iyi araçlardan birisidir. Basına siyasal alanda ve kamunun ilgilendiği diğer alanlarda tartışma konusu olan bilgi ve görüşleri iletme görevi düşer. Basının bu görevi, kamuoyunun da bu bilgi ve görüşleri alma hakkı ile tamamlanır. O halde, basın özgürlüğü bir yönüyle toplumu ilgilendiren haber ve görüşleri iletme özgürlüğüdür; diğer yönüyle ise, bu özgürlük, toplumun bilgi ve görüşleri alma hakkıdır.

AİHM’e göre, basın kamuoyunun bilgi edinme hakkı bakımından yaşamsal önemi bulunan “kamunun gözcülüğü” görevini yapabilir. Basın özgürlüğü söz konusu olduğunda ulusal makamlara tanınan takdir yetkisi demokratik bir toplumun yararı dikkate alınarak sınırlandırılır. Bu ilkeler öncelikle yazılı basın için geliştirilmiş olmakla birlikte, hiç kuşku yok ki görsel-işitsel basın için de geçerlidir.