muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15487, Karar No: 2013/15057, Tarih: 05.11.2013

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile karar bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Olayda destek 8/8 oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı ... şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davacının temyiz itirazının reddi ile Uyuşmazlık Hakem Kurulu kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2023/1415, Karar No: 2023/1160, Tarih: 27.02.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/1415 E.  ,  2023/1160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın dosyası Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Dairemizin 12.12.2022 tarih, 2022/10785 E. 2022/13081 K sayılı kararı ile adli yardım isteminde bulunan davacı, adli yardım talebini mali durumunu göstermeye yeterli somut bir belgeye dayandırmadığından adli yardım talebinin reddine karar verilmiştir. Davacı tarafından adli yardım talebinin reddine ilişkin Dairemiz kararına, süresi içinde itiraz edilmiştir. HMK 337/2. maddesi gereğince adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebilir. Kararına itiraz edilen mahkeme, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir.

Dairemizce verilen karara ilişkin itirazı incelemeye yetkili merci Yargıtay 1. Hukuk Dairesi olup davacının adli yardım talebinin reddine ilişkin itirazını değerlendirmek üzere dosyanın Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dava dosyasının Yargıtay 1. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/107, Karar No: 2016/16087, Tarih: 21.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/107 E.  ,  2016/16087 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'nin 13/06/2015 tarihli nüshasının 1. sayfasında “Aç kapa siyaseti” başlığı ile yayınlanan yazı nedeniyle ilgilileri .... ve ..... vekilinin düzeltme ve cevap isteminin reddine dair .... 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 08/07/2015 tarihli ve 2015/1815 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın keza reddine ilişkin .... 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 14/07/2015 tarihli ve 2015/1774 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 06/11/2015 gün ve 72097 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/12/2015 gün ve KYB..... sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anayasa'nın 28 ve 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 3. maddelerinde ifadesini bulan basının haber verme hakkının, gerçeklik, güncellik, kamu yararı, toplumsal ilgi, konu ve ifade arasında düşünsel bağlılık unsurları ile sınırlı olduğu, bu unsurlardan birini taşımayan haberin hukuka uygun olduğundan söz edilmeyeceği, keza 5187 sayılı Kanun'un 14. maddesinde yer alan, '‘Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında ...'nin 13/06/2015 tarihli nüshasının 1. sayfasında “.....” başlığı ile yayınlanan yazının ilgililerin şeref ve haysiyetini ihlal edici ve kişilik haklarını zedeler mahiyette olduğunun anlaşılması karşısında, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi; Handyside/Birleşik Krallık (B.No:5493/72, 07/12/1976) kararında " Düşünceyi açıklama özgürlüğü, sadece hoşa giden veya zararsız ya da tepki yaratmaz sayılan haberler veya fikirler için değil, fakat devlete veya halkın bir kısmına ters düşen, şoke eden ya da üzüntüye sevk edenler için de geçerlidir. Çoğulculuk, hoşgörü ve yeniliğe kucak açma bunu gerektirir ve bunlar olmadan demokratik toplum olmaz." biçimindeki; Lingens/ Avusturya (B.No: 9815/82, 08/0701986) kararında “Bu bağlamda Mahkeme, Sözleşme’nin 10(1). fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini gerçekleştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatır. İfade özgürlüğü, Sözleşme’nin 10(2). Fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen "haber" veya "fikirler" için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın "demokratik toplum" olmaz (bk. yukarıda geçen Handyside kararı, parag. 49).

Basın söz konusu olduğunda, bu ilkeler ayrı bir öneme sahiptir. Basının, "başkalarının itibarlarını korumak" gibi çizilmiş sınırları aşmaması gerekmekle birlikte, kamunun menfaatinin bulunduğu diğer alanlarda olduğu gibi, siyasi meselelerde de haber ve fikirleri iletmek, yine basına düsen bir görevdir.

O halde bir siyasetçiye yönelik eleştirilerin kabul edilebilir sınırları, özel bir şahsa yönelik eleştiri sınırlarına göre daha geniştir. Bir siyasetçi, özel şahıstan farklı olarak, her sözünü ve eylemini bilerek ve kaçınılmaz bir biçimde, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açar; bu nedenle daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadır. Hiç kuşku yok ki, Sözleşme’nin 10/2. fıkrası, başkalarının, yani bütün bireylerin itibarının korunmasına imkan verir; bu koruma, siyasetçileri şahsi sıfatları dışında hareket ettikleri zaman da içine alır. Ancak bu gibi durumlarda söz konusu korumanın gerekleri, siyasi meseleleri açık biçimde tartışmanın yararıyla bağlantılı olarak tartılmalıdır” (bk. yukarıda geçen Lingens/ Avusturya kararı, parag. 41-42). biçimindeki ve Scharsach ve News Verlagsgesellschaft/Avusturya (39394/98, 13/11/2003) kararında ise “ Bir yandan Rosenkranz’ın bir politikacı olduğu, diğer yandan gazetecilerin ve basının kamuyu ilgilendiren konularda muhalif, çarpıcı, veya rahatsız edici de olsa bilgi ve görüşlerini iletme rolü dikkate alındığında, “gizli Nazi” teriminin kullanılması, mevcut davanın şartları içinde kabul edilebilecek sınırları aşmamıştır (bk. yukarıda geçen Scharsach ve News Verlagsgesellschaft kararı, parag. 45). Biçimindeki tespitleriyle “ifade özgürlüğü” yönünden ayrıntılı değerlendirmeler yapmış ve bu konuda kriterler belirlemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/02/2007 tarih ve 2007/1-28 E, 2007/34 K. sayılı kararında da; 5187 sayılı Basın Kanunu kapsamındaki cevap ve düzeltme istemleri hususunda yapılan değerlendirmede; “Demokratik toplumlar, temel hak ve özgürlüklere dayanan toplumlardır. Bu tür toplumlarda Devletin görevi, temel hak ve özgürlükleri korumak ve geliştirmektir. Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaati açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli yollarından birisi de basındır.

Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım haklar da tanınmıştır. Bunlar; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarıdır. Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu haklar, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturur. Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmaması gerekir.” denilmektedir.

Eleştirilemeyen, yanlışları söylenemeyen bir siyasal sistemde özgürlükten söz edilemez. Siyasilerin eleştirilmesi demokratik idare sisteminin vazgeçilmez bir unsurudur. Siyasi kimliği bulunan kişiler diğer bireylere göre kaba, sert ve kırıcı eleştirilere karşı daha hoşgörülü olmalıdırlar.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Kanun yararına bozma istemine konu somut olayda ...'nin 13/06/2015 tarihli nüshasının 1. sayfasında “Aç kapa siyaseti” başlığıyla yayımlanan “12 Haziran 2011’de ....’den ... Milletvekili seçilen ....’in eşi ....’in o zamanlarda başı açık olduğu, ....’in de sakalının bulunmadığı, Ekim 2014’te hacca

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Kanun yararına bozma istemine konu somut olayda ...'nin 13/06/2015 tarihli nüshasının 1. sayfasında “Aç kapa siyaseti” başlığıyla yayımlanan “12 Haziran 2011’de ....’den ... Milletvekili seçilen ....’in eşi ....’in o zamanlarda başı açık olduğu, ....’in de sakalının bulunmadığı, Ekim 2014’te hacca

giden ikiliden dönüşte ....’in başını kapattığı, .....’in ise sakal bırakıp kravatı attığı, 7 Haziran 2015 seçimlerinde tekrar aday gösterilmeyen ....’in eşinin anında tesettürü attığı” yönündeki habere ilişkin olarak itiraz mercii, siyasetçi olup topluma mal olmuş bir kişi olan talep eden .... ve eşinin kişilik haklarının ihlal edilip edilmediği hususunda yukarıda anılan kararlardaki kriterlere uygun değerlendirme yapmış, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14/1 maddesi uyarınca “Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılmadığı” kabul edilerek olaya ve dosya kapsamına uygun gerekçelerle düzeltme ve cevap talebinin reddine ilişkin karara yapılan itirazın reddine karar vermiştir.

Açıklanan nedenlerle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi yerinde görülmediğinden REDDİNE, 21/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8298, Karar No: 2023/4225, Tarih: 06.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8298 E.  ,  2023/4225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1077 Esas, 2021/1432 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/461 E., 2018/401 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; 2005 yılı Nisan ayında davalı Bulduk İnşaat'ın müvekkili şirketin %50 hissesine sahip ortağı olduğunu, şirket müdürlüğüne ... ile ...'ın getirildiğini, şirketi borçlandırmada çift imza, diğer hallerde ise tek imza ile şirketin yönetildiğini, davalı şirketin ortaklığının 30.07.2010 tarihinde sona erdiğini, davalının hisselerini bedelsiz olarak ... ve... 'a devrettiğini, müvekkilinin ağır kalp ameliyatı geçirmesi nedeniyle müvekkilinin şirketle fiili bağlantısının kesildiğini, bu süreçte davalıların şirketin içini boşalttığını, hisse devrinden sonra şirket defterleri incelendiğinde davalı şirketin 274.792,45 TL borç bakiyesinin kaldığını ve bu tutarın ödenmediğini, bu tutarı davalıların usulsüz işlemlerle zimmetlerine geçirdiklerini, davalı şirketin ortaklıktan ayrılmasından sonra müvekkili şirketin 139.453,00 TL vergi borcu bulunduğunun ortaya çıktığını, bu borçtan davalı şirket ile ortaklarının da sorumlu olduğunu, şirketin devirden önceki vergi borcu 69.726,00 TL olup bu borcun davalı şirket tarafından ödenmesi gerektiğini, müvekkili şirket tarafından Doruk İnşaat'tan alınan 20.000,00 TL bedelli çeki davalıların zimmetine geçirerek müvekkiline iade etmediklerini ileri sürerek şimdilik 20.000,00 TL davacı şirket alacağı, 20.000,00 TL çek bedeli ve 10.000,00 TL davalının hissesine düşen 1/2 vergi borcu olmak üzere toplam 50.000,00 TL alacağın en yüksek ticari faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, davacılar vekili 07.12.2017 tarihinde dava değerini artırarak 96.899,29 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacı şirketin vergi borcunun yarısının müvekkillerinden istenildiğini, ancak karşılıklı anlaşma ile aktif ve pasifi devredilen şirketin vergi borcu nedeniyle pay devralan kişilerin pay devredene başvurmasının hukuken mümkün bulunmadığını, hisse devri sözleşmesinden bir yıl sonra geriye dönük borçtan bahsedilmesinin mümkün olmadığını, şirketin tüm kararlarının 2005 yılından beri usulüne uygun olarak alındığını, şirkete ait tüm tespitler yapılarak hakem heyetinin de dahli ile ortaklık ilişkisinin mutabakatla sona erdirildiğini, bu nedenle müvekkillerinin borcunun bulunmadığını, devir sözleşmesiyle devralanın sermaye payını bütün hak ve borçlarıyla devralmış sayılacağını, devir sözleşmesi öncesinde ortak tanıdıklarından oluşturulan hakem heyetinin kararı doğrultusunda davacı şirkete 100.000,00 TL ödendiğini, tarafların anlaşması neticesinde 20.000,00 TL bedelli çekin müvekkillerinin uhdesinde bırakıldığını, çek bedelinin yarısının tahsil edilmesinden sonra ödeneceğinin kararlaştırıldığını, ancak müvekkili tarafından çek tahsil edilmemesine rağmen bu tutarın davacıya ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı şirketin davacı şirkette %50 hisseyle ortak olduğu, ortaklığın bir süre devam ettiği sonrasında taraflar arasında ... 6. Noterliği'nde imzalanan hisse devri sözleşmesiyle davalı şirket hisse devirlerinin yapıldığı ve ortaklığın sona erdiği hususlarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı, davacılar, davalı şirketin ortaklığı sona erdikten sonra hesaplar üzerinde yapılan incelemeler neticesinde cari hesap bakiyesinin davalı şirket ve ortaklarında kaldığı iddiasıyla alacak ve karşılıksız çek bedeli ile ödenen vergi borçlarının davalılardan tahsili talebinde bulunmuş iseler de; ... 6. Noterliği'nin 189927 yevmiye numaralı sözleşme ile davalı şirket hisse payının tüm aktif ve pasifleriyle birlikte davacı şirkete devredildiği, davalı şirket borçlarının devir ile birlikte devralana geçtiği, davacı şirketin de tüm borçlarla birlikte devri kabul ettiğinin sabit olduğu, tanıkların beyanlarında; davacı şirketin tüm mali işlerinin kayıtlara yansıtıldığı ve kayıtların düzenli olarak tutulduğu, taraf şirketlerinin tasfiyesi aşamasında her iki şirketin de ticari defter ve kayıtlarının makro denetim adında bir şirkete inceletildiği, tasfiyenin yapılması amacıyla hakem heyeti oluşturulduğu, yapılan görüşmeler sonucunda davalı şirketin davacı şirkete devrine ve devir sırasında davalı şirketin davacı şirkete 100.000,00 TL ödeyerek tüm borçların davacı şirkete kalacağına karar verildiğinin beyan edildiği, bu hali ile taraflar arasında kurulan ortaklığın haricen tasfiye edildiği ve noterde karşılıklı imzalanan sözleşme ile de davalı şirketin tüm aktif ve pasifiyle davacı şirkete devrine karar verildiği, yapılan sözleşme gereğince davacı şirketin davalıya ait tüm borçları kayıtsız ve şartsız üstlenmiş olduğundan alacak iddiasıyla davalı şirketi sorumlu tutmasının mümkün olmadığı, yine davacı tarafından vergi borçlarının gizlendiği iddia edilmiş ise de; buna ilişkin dosyada mevcut herhangi somut bir delil bulunmadığı, davacının 6102 sayılı Türk Ticaret Kanun'a göre kurulmuş bir ticari şirket olduğu, tacir olmanın hüküm ve sonuçları kapsamında basiretli davranma yükümlülüğü altında olduğu dikkate alındığında devir işlemi sırasında borcun varlığını ve miktarını bilemeyeceği hususu düşünülemeyeceğinden hile iddialarına da itibar edilmediği, davacının davaya konu ettiği borçlardan dolayı alacak iddiasıyla açtığı davasının reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı şirketin davacı şirketteki %50 payını bedelsiz olarak devrettiğini, hisse devrinde devredenin borçlardan sorumlu olmayacağına dair bir kayıt bulunmadığını, devir kararında davalı şirketin, davacı şirketi yönetirken zarar verdiğini açıkça kabul ettiğini, bedelsiz devir ile davalıların ibra edilmesinin mümkün olmadığını, davalının, şirketi yönetirken borçları gizlediğini, devirden önce müvekkilinin bu borçları bilmesinin mümkün olmadığını, davacı şirketin vergi borçlarından davalı şirket ile ortaklarının da mal varlıkları ile sorumlu olduklarını, bu nedenle ortaya çıkan vergi borcunun yarısından davalıların sorumlu olduğunu, hisse devri olsa da devreden şirketin vergi ve diğer borçlardan sorumluluğunun 2 yıl daha devam ettiğini, diğer yandan devir bedelsiz olsa da davalının daha sonra kendi taşınmazlarına konulan ipotekleri kaldırmak için 100.000,00 TL ödeme yaptığını, tanıkların da davalının davacıya 100.000,00 TL borçlu olduğunu beyan ettiklerini, ayrıca delil ve iddiaları sabit görülmezse yemin deliline ilişkin karar verilmediğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı Bulduk İnşaat'ın davacı şirket ortaklarından ...'ın 125 hissesini 15.04.2005 tarihli hisse devir sözleşmesiyle alarak davacı şirkete %50 hisse oranında ortak olduğu, aynı tarihli davacı şirket ortaklar kurulu kararıyla şirket müdürlüğüne ... ile davalı Bulduk İnşaat'ı temsilen ...'ın seçilmesine karar verildiği, müteakip genel kurul kararlarıyla da müdürlük görevinin devam ettiği, şirket müdürlerine şirketi borçlandırıcı işlemler yönünden müşterek imza ile yetki verildiği, 30.07.2010 tarihli hisse devri sözleşmesiyle davacı şirketteki tüm hisselerini davacılar Kenan ve ...'a bedelsiz devreden davalı şirketin, bu tarih itibariyle davacı şirket ortaklığından ayrıldığı, hisse devri davacı şirket ortaklar kurulunca alınan 30.07.2010 tarihli karar ile şirket pay defterine işlenmesine karar verildiğinin anlaşıldığı,