muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17155, Karar No: 2022/9606, Tarih: 30.11.2022

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 130 ada 13 ve 14 parsel sayılı taşınmazların uygulama tespitlerinin iptali ile 130 ada 13 parsel sayılı taşınmazın 5926,78 metrekare, 130 ada, 14 parsel sayılı taşınmazın 5725,87 metrekare yüzölçümü ile fen bilirkişi raporuna ekli (şekil-4) krokide tespit olunan sınırlar esas alınarak tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulduğu halde bozma ilamı doğrultusunda değil, bozma sonrası dosyaya sunulan ve dava konusu taşınmazlarda dengeleme planına göre sınır tayin eden bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle hüküm kurulmuştur.

Dengeleme planı; zeminde bulunmayan ve teknik belgelerine göre de oluşturulamayan parsel sınırlarını belirlemek üzere uygulama sonucu oluşacak harita üzerinden yapılan düzenlemeyi ifade eder. Dava konusu taşınmazlar 2002 yılında 24 parsel sayılı taşınmazdan ifrazen oluşmuştur. Önceki bozma ilamında da açıkça vurgulandığı üzere, dosya arasında 2002 yılında yapılan ifraza ilişkin fenni sıhhate haiz ifraz ölçü krokisi ile takometrik ölçü çizelgesi bulunmaktadır.

O halde; Mahkemece, dava dışı komşu taşınmazlarla olan sınırın bu davanın konusu olmadığı göz önünde bulundurularak, dava konusu taşınmazlar arasında teknik evrakına göre 2002 yılında yapılan ifraz sonucu oluşan sınır esas alınmak suretiyle hüküm kurulması gerekirken, uyulan bozma ilamının dışına çıkılarak ifraz sonucu oluşan sınırın dışında yeni bir sınır belirlenmek suretiyle karar verilmiş olması isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK’nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/978, Karar No: 2024/4233, Tarih: 06.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/978 E.  ,  2024/4233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1048 E., 2023/4188 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 32. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/794 E., 2021/928 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının mülkiyeti müvekkiline ait otel işletmesinde genel müdür unvanı ile çalıştığını, otelin işletme sözleşmesi gereğince Raffles International Limited (RIL) tarafından işletildiğini, işletme sözleşmesinin 5 inci maddesine göre genel müdürün özel bir istihdam usulüne tâbi kılındığını, işletmeci tarafından genel müdür olunması istenen kişinin, müvekkili Şirkete önerildiğini, müvekkilinin de rıza göstermesi hâlinde ilgiliyle sözleşme imzalandığını, davalı için de işe başlangıçta bu usulün uygulandığını, özel usul ile görevlendirilen davalının, müvekkilinin ve RIL’in herhangi bir şekilde bilgisi, onayı veya izni olmadan emekli olma sebebiyle işten ayrılmak istediğine dair 18.07.2017 tarihli dilekçe sunduğunu, ardından 19.07.2017 tarihi itibarıyla işten ayrılış bildirgesi düzenlendiğini, kıdem tazminatının ödendiğini, geriye dönük haklarını haksız ve hukuksuz bir şekilde aldığını, davalının bu şekilde işten ayrılmasının ardından yine müvekkili ile RIL’in bilgisi ve onayı dışında 20.07.2017 tarihli sözleşme ile yeniden genel müdür unvanı ile sözleşme imzaladığını ve aynı tarihli işe başlangıç bildirgesi verildiğini, bu sözleşmede hem personel hem de işveren olarak davalının imzasının bulunduğunu, yani davalının müvekkilinden hileli bir şekilde gizleyerek kendisini emekliye ayırdığını ve sonra kendi kendine sözleşme düzenleyerek bu şekilde çalışmaya devam ettiğini, davalının emeklilik sebebiyle işten ayrıldıktan sonra 20.07.2017 tarihinde genel müdür olarak yeni bir sözleşme imzalamasının hukuka ve başlangıçta taraflar arasında imzalanan sözleşme ile belirlenmiş usullere aykırı olduğunu, davalının ilk sözleşme devam ediyormuşçasına şirket adına aynı unvanı kullandığını ve mali hakları almaya devam ettiğini, 02.02.2018 tarihine kadar davalının hileli işlemler ile kendisine menfaat sağlayarak şirketi zarara uğrattığını, ücret ödemesi dışında davalıya konut kirası, araç kirası, kişisel harcamalarının karşılanması, uluslararası emeklilik primlerinin ödenmesi gibi katkıların sağlandığını, ikinci sözleşmesinin yok hükmünde olması nedeniyle 19.07.2017 tarihinden 02.02.2018 tarihine kadar kendisine yapılmış olan ödemelerin haksız olup iadesinin gerektiğini ileri sürerek davalının hileli davranışları sonucunda müvekkilinin haksız olarak ödemiş olduğu bedelin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait otelde 2014 yılında genel müdür olarak çalışmaya başladığını, insan kaynakları tarafından kendisine prim gün sayısını ve sigortalılık süresini doldurduğundan bahisle emekliliğe hak kazandığının bildirildiğini, bunun üzerine müvekkilinin insan kaynaklarının yönlendirmesi ile yine insan kaynakları tarafından hazırlanan başvuru dilekçesini Sosyal Güvenlik Kurumu'na sunulmak üzere imzaladığını, bu işlemlerin davacının insan kaynakları kontrolünde ve insan kaynakları personeli eliyle yürütüldüğünü, nihayetinde emeklilik sebebiyle hak kazanmış olduğu tüm ödemelerin yapıldığını ve yine insan kaynakları tarafından sunulan yeni iş sözleşmesinin de müvekkilince imzalandığını, yeni iş sözleşmesinin imzalandığı tarihten 02.02.2018 tarihine kadar çalışmasına devam ettiğini, davacının iddia ettiği tüm işlemlerin yazılı olarak ve çift imza ile yapıldığını, bu nedenle davacı Şirketin uğradığı bir zararın bulunmadığını, davalının 20.07.2017 tarihinden 02.02.2018 tarihine kadar işletmenin genel müdürü olarak görevini yerine getirdiğini, bu çalışmasına karşılık olarak da görev ve pozisyonundan kaynaklı olarak haklarını aldığı hususunda herhangi bir ihtilaf bulunmadığını, davacı Şirketin bu aşamada yeni sözleşme imzalamasında onay alınmadığının ileri sürülmesinin dürüstlük kuralıyla bağdaşmadığını, zira davacının bu çalışmaya zımni bir şekilde onay verdiğini, çalışmasına karşılık olarak verdiği ücreti geri istemesinin hukuk düzeninde korunmadığını, kaldı ki davacı Şirketin müvekkilden önce aynı pozisyonda çalışan genel müdürün de aynı yöntemle emekli olduğunu ve yine aynı prosedürle emekli olduktan sonra da çalışmaya devam ettiğini, bu durumun işyerinde kabul görmüş bir uygulama olduğunu, davalıya emeklilik nedeniyle ödenen kıdem tazminatı ve diğer hakların parasal karşılığının 20.412,19 TL olduğunu, davalının çalışma süresince almış olduğu aylık ücretle kıyaslandığında bu rakamın çok düşük olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının işletme sözleşmeleri hükümlerine riayet etmeksizin tek yetkili olarak sözleşme imzalayarak mal sahibinin onayını almadan yeni sözleşme ile kendisini genel müdür atayıp usulüne uygun olmayan sözleşme ile davacıyı zarara uğrattığı gerekçesiyle davanın kabulüne, haksız ödenen ücret ve masraf alacağının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; bilirkişinin uzmanlığının eldeki uyuşmazlığı çözmeye yeterli olmadığını, mahkeme gerekçesinin hatalı olduğunu, zarar unsurunun ispat edilemediğini ve cevap dilekçesinde belirtilen sebeplerle davanın reddi gerektiğini ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; bilirkişinin uzmanlığının eldeki uyuşmazlığı çözmeye yeterli olmadığını, mahkeme gerekçesinin hatalı olduğunu, zarar unsurunun ispat edilemediğini ve cevap dilekçesinde belirtilen sebeplerle davanın reddi gerektiğini ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taraflar arasındaki uyuşmazlığın belli bir prosedür ile genel müdür görevlendirmesi yapılan davacı işyerinde emekli olup kıdem tazminatını da alan davalının, bu özel prosedüre uyulmaksızın (işletme ve mal sahibinin rızası bulunmaksızın) ikinci bir iş sözleşmesi ile genel müdür olarak çalışmasını sürdürmesi ve bu çalışması nedeniyle kendisine yapılan ücret ödemeleri, görevi nedeniyle yapılan uluslararası emeklilik primi, konut kirası ve araç kirası ile kişisel ve temsil harcamalarının haksız ve sebepsiz zenginleşme olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve buradan varılacak sonuca göre bu hususların zarar olarak kabul edilip edilemeyeceği, iadesi gerekip gerekmediği noktalarında toplandığı, dosya kapsamındaki belgeler, tespit, delil durumu ve değerlendirmeler neticesinde; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (6098 sayılı Kanun) 394 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca geçersiz bir iş sözleşmesi dahi feshedildiği tarihe kadar sonuç doğuracağından, davacının belirlenen prosedüre aykırı ikinci iş sözleşmesi ile genel müdür olarak çalışmasını sürdürmesine rağmen yapılan ödemelerin görevi uhdesinde olan ödemeler olduğu, bu nedenle zarar olarak değerlendirilemeyeceği, bu ödemeler karşılığında davalının da emeği ile iş görme borcunu yerine getirdiği, görevin uhdesinde olan bu ödemeler dışında davacı Şirketi zarara uğratıcı ne tür işlemler yaptığının somutlaştırılmadığı, başka bir deyişle işverenin somut zararının ortaya konulamadığı, bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü cihetine gidilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davalının birinci sınıf imza yetkilisi olduğunu, işletmeci Şirketle yeni iş sözleşmesi prosedürünün de davacının onayına tâbi olduğunu, davalının emeklilik sebebiyle işten ayrıldıktan sonra 20.07.2017 tarihinde genel müdür olarak yeni bir sözleşme imzalamasının hukuka ve başlangıçta taraflar arasında imzalanan sözleşme ile belirlenmiş usullere aykırı olduğunu, davalının ilk sözleşme devam ediyormuşçasına şirket adına aynı unvanı kullandığını ve mali hakları almaya devam ettiğini, 02.02.2018 tarihine kadar davalının hileli işlemler ile kendisine menfaat sağlayarak şirketi zarara uğrattığını, ikinci sözleşme nedeniyle yapılan tüm ödemelerin şirkete iadesi gerektiğini ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalıya emeklilik sebebiyle kıdem tazminatı ödenmesinden sonra düzenlenen 20.07.2017 tarihli ikinci iş sözleşmesinin geçersiz olup olmadığı, bu tarihten sonra davalıya yapılan ücret ve diğer ödemelerin davacıya iadesinin gerekip gerekmediğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6098 sayılı Kanun'un 394 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18129, Karar No: 2014/19102, Tarih: 30.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/18129 E.  ,  2014/19102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2014

NUMARASI : 2014/309-2014/610

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak %24,20 oranındaki sürekli iş göremezliğinin, 22.06.2004 tarihinde artarak % 33,58 oranına yükselmesi nedeniyle, % 9,38 fark için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16258, Karar No: 2014/39456, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/16258 E.  ,  2014/39456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 22. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/187-2013/243

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, yol ücreti, ulusal bayram ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı asıl işveren İETT(İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı İETT İşletmeleri Genel Müdürlüğü)' nin alt işvereni Kattenbeck isimli iş yerinde temizlik görevlisi olarak çalışırken haklı ve geçerli bir neden olmaksızın işten çıkarıldığını, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini, ulusal bayram ile genel tatil günlerinde çalışıp fazla mesai yapmasına rağmen karşılığının ödenmediğini ve yol ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, yol ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı İETT vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının müvekkil kurum işçisi olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Kattenbeck şirketi vekili cevap dilekçesinde özetle; davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisinin bulunup müteselsil sorumluluk olduğunu, davacının herhangi bir alacağının bulunmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosyada mevcut deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.