muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14406, Karar No: 2013/14673, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14406 E.  ,  2013/14673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili davacının iş sözleşmesinin geçerli veya haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili davacının iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisinde tamamının bulunmadığı Petrol-İş Sendikası ve davalı şirket arasında imzalanan toplu iş sözleşmesinin 12. maddesinin (A) fıkrası, 2. bendinde, “Sosyal Sigortalar Kurumundan emeklilik aylığı bağlanmasına hak kazanan 55 yaşının yılın ilk 6 ayında dolduran işçilerin iş sözleşmeleri aynı yılın Temmuz ayında, 55 yaşını yılın 2. 6 ayında dolduran işçilerin iş akitleri ise müteakip yılın Ocak ayında işverence kıdem ve ihbar tazminatları peşin ve nakdi ödenmek kaydıyla feshedilebilir” hükmünü içermektedir.

Davalı işveren fesih bildiriminde: “yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinin 12. maddesi mazeretli işten ayrılmalar A fıkrası emeklilik ayrılması 2. bendi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanmış olmanız da dikkate alınarak 13.19.1986 tarihinde sizinle imzalanmış olan belirsiz süreli iş sözleşmeniz 03.12.2012 tarihi mesai bitimi itibariyle kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin parası, kıdeme teşvik ikramiyesi vb. Tüm yasal haklarınız peşin ödenerek feshedilmiştir” demiştir.

Davalı işveren fesih bildiriminde: “yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinin 12. maddesi mazeretli işten ayrılmalar A fıkrası emeklilik ayrılması 2. bendi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanmış olmanız da dikkate alınarak 13.19.1986 tarihinde sizinle imzalanmış olan belirsiz süreli iş sözleşmeniz 03.12.2012 tarihi mesai bitimi itibariyle kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin parası, kıdeme teşvik ikramiyesi vb. Tüm yasal haklarınız peşin ödenerek feshedilmiştir” demiştir.

Dosya içeriğine göre davacının iş sözleşmesinin fesh bildiriminde belirtilen yasa hükmü ve emekliliğe hak kazanmış olması sebebiyle feshedildiği mahkemece emekliliğin tek başına geçerli bir fesih sebebi olmadığı işveren tarafından işçinin yaşlılık nedeni ile yetersizliğinin kanıtlanması gerektiği bu hususta davalı tarafından bir delil ibraz edilmediği, davacının iş sözleşmesi feshedilirken feshin son çare olması ilkesine uygun hareket edilmediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece Petrol-İş Sendikası ve davalı şirket arasında imzalanan toplu iş sözleşmesi dosya kapsamına alınmalı, davalı işverenin işten çıkarma konusunda objektif ve tutarlı davranıp davranmadığı, diğer emekliliğe hak kazananların işten çıkarılıp çıkarılmadığı somut olarak araştırılmalı, gerektiği takdirde uzman bilirkişiden rapor alınmak suretiyle yukarıda belirtilen hususlar tereddüte mahal vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturularak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.06.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1305, Karar No: 2022/1932, Tarih: 11.03.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/1305 E.  ,  2022/1932 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan ... T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'in, iş bu cezasının infazı sırasında, açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinin, hükümlünün cezasının infazı sırasında iki kez açık ceza infaz kurumundan firar ettiğinden bahisle reddine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 11/06/2021 tarihli ve 2021/3854 sayılı kararına karşı yapılan şikayetin reddine ilişkin ... 2. İnfaz Hakimliğinin 20/06/2021 tarihli ve 2021/9423 Esas, 2021/9835 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına dair mercii ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/08/2021 tarihli ve 2021/2275 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, ... 2. İnfaz Hakimliğinin 20/06/2021 tarihli kararına karşı yapılan itirazın, hükümlünün iki kez firar ettiği, ancak 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un geçici 6. maddesine nazaran hükümlünün iyi halli olması halinde denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezasını infaz edebileceği, dosyada iyi hal tespitine ilişkin bir değerlendirme bulunmadığı, hükümlünün iyi halli olup olmadığı belirlendikten sonra bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de;

15/04/2020 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 46. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 105/A-1 maddesinde, "(1)Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla, açık ceza infaz kurumunda veya çocuk eğitimevinde bulunan ve koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi hâlli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, hükmün infazına ilişkin işlemleri yapan Cumhuriyet başsavcılığının bulunduğu yer infaz hâkimi tarafından karar verilebilir (2)Açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen iyi hâlli hükümlüler, diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler." şeklinde yer alan düzenlemeye göre,

Denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak koşulu ile infazı mümkün olan cezanın bahsi geçen usulde infazı için, objektif şartlardan;

1- Açık ceza infaz kurumunda bulunma veya açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları taşımakla birlikte iradesi dışında kapalı ceza infaz kurumunda bulunma,

2- Koşullu salıverilme tarihine 1 yıl veya daha az sürenin kalması,

Denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak koşulu ile infazı mümkün olan cezanın bahsi geçen usulde infazı için, objektif şartlardan;

1- Açık ceza infaz kurumunda bulunma veya açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları taşımakla birlikte iradesi dışında kapalı ceza infaz kurumunda bulunma,

2- Koşullu salıverilme tarihine 1 yıl veya daha az sürenin kalması,

Subjektif şartlardan;

3-İyi halli olma

4-Hükümlün talep etmesi, koşullarının birlikte gerçekleşmesinin gerektiği,

Yukarıda sayılan objektif şartlardan Açık Ceza İnfaz Kurumunda bulunma şartının ise, mahkum olunan cezanın doğrudan açık ceza infaz kurumunda infazı dışında yerine getirilebilmesi için Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinde belirtilen koşulların gerçekleşmesi gerektiği, nitekim adı geçen yönetmelikte hükümlülerin hangi hal ve durumlarda, ne şekilde karar verilmek suretiyle açık ceza infaz kurumuna ayrılıp ayrılamayacağının ayrıntılı olarak düzenlendiği hususları birlikte gözetildiğinde,

Hükümlünün şartları taşımadığı gerekçesiyle açık ceza infaz kurumuna ayrılamaması ya da ayrılma koşullarını taşımakla birlikte iradesi ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunması durumunda, diğer şartlar yerine gelmiş olsa dahi, cezasının infazının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilmesinin mümkün olmadığı esas kural olmakla beraber;

7242 sayılı Kanun'un 52. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un Geçici 6. maddesinin 1 ve 3. fıkralarında, "(1)30/3/2020 tarihine kadar işlenen suçlar bakımından; 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun kasten öldürme suçları (madde 81, 82 ve 83), üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe ya da beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı işlenen kasten yaralama ve neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçları, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçu (madde 87, fıkra iki, bent d), işkence suçu (madde 94 ve 95), eziyet suçu (madde 96), cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar (madde 102, 103, 104 ve 105), özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlar (madde 132, 133, 134, 135, 136, 137 ve 138), uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçu (madde 188) ve İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar ile 12/4/1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar hariç olmak üzere, 105/A maddesinin birinci fıkrasında yer alan “bir yıl”lık süre, “üç yıl” olarak uygulanır. (3)Birinci ve ikinci fıkra hükümleri, iyi hâlli olmak koşuluyla kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlüler hakkında da uygulanır" şeklinde yapılan düzenleme ile yukarıda belirtilen usulün uygulanmasına istisna getirildiği,

Buna göre, 30/03/2020 tarihinden önce işlenen suçlardan mahkum olunan cezaların denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilebilmesi için;

1- Mahkum olunan cezaya esas suçun 5275 sayılı Kanun'un geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında sayılan suçlar dışındaki suçlardan olması,

Buna göre, 30/03/2020 tarihinden önce işlenen suçlardan mahkum olunan cezaların denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilebilmesi için;

1- Mahkum olunan cezaya esas suçun 5275 sayılı Kanun'un geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında sayılan suçlar dışındaki suçlardan olması,

2- Koşullu salıverilme tarihine 3 yıl veya daha az sürenin kalması,

Subjektif şartlardan;

3-İyi halli olma

4-Hükümlün talep etmesi koşullarının gerçekleşmesinin gerekli ve yeterli olduğu, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılması ya da ayrılma şartlarını taşımasının gerekmediği, zira; anılan Kanun'un geçici 6. maddesinin 3. fıkrasında, bahsi geçen maddenin birinci fıkra hükümlerinin, madde metninde istisna olarak belirtilen suçlar dışındaki suçlardan kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlüler hakkında da uygulanacağının belirtildiği,

Somut dosya kapsamında ise; hükümlünün müddetnamesinde, 5275 sayılı Kanun'un geçici 6. maddesinin 1. fıkrasında sayılan istisna suçlardan uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna ilişkin kararı bulunduğu, bu halde kapalı ceza infaz kurumunda bulunan hükümlünün iyi halli olduğunun belirlenmesi halinde dahi, 5275 sayılı Kanun'un geçici 6/1-3. maddesinden faydalanarak cezasının koşullu salıverilmesine kadar olan süresinin denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazı mümkün olmadığı gibi,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin, "Açık kuruma ayrılamayacak hükümlüler" başlıklı 8/1-2-c maddesinde, "Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerden;..c) Çocuk eğitimevleri hariç, kapalı kurumlardan firar edenler ile açık kurumlardan ikinci kez firar etmiş olanların, firar tarihinden önce kesinleşmiş olan cezaları ve koşullu salıverilme tarihine kadar kesinleşerek infazına başlanacak olan cezalarının tamamı...kapalı kurumlarda infaz edilir." şeklindeki düzenlemeye nazaran, cezasının infazı sırasında, bulunduğu açık ceza infaz kurumlarından 03/09/2016 ve 06/09/2017 tarihlerinde iki kez firar ettiği anlaşılan hükümlünün mevcut durumda açık ceza infaz kurumuna da ayrılamayacağı gözetilmeksizin, itirazın belirtilen nedenlerle reddine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 18/01/2022 gün ve 94660652-105-34-21671-2021-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/08/2021 tarihli ve 2021/2275 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13077, Karar No: 2018/3769, Tarih: 25.09.2018

**(Kapatılan)20. Ceza Dairesi         2015/13077 E.  ,  2018/3769 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 9. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Gerekçeli karar başlığına; suç tarihlerinin 25/10/2011, 29/10/2011 ve 30/10/2011 yerine 25/10/2011 olarak eksik yazılması,

2)Gizli soruşturmacı sivil giyimli kolluk görevlilerinin; sanıktan 25/10/2011, 29/10/2011 ve 30/10/2011 tarihlerinde uyuşturucu madde satın aldıklarının anlaşılması karşısında; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 karar sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; kolluk görevlilerinin gerçek iradesinin uyuşturucu madde satın alma değil, suçu ve failini belirleyecek suç delilini elde etme olduğu,sanıktan ikinci veya üçüncü kez uyuşturucu madde alınmasının ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım - satım" söz konusu olmadığı, sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanığın birden fazla uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi,

3-)Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 25/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9976, Karar No: 2018/3840, Tarih: 02.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/9976 E.  ,  2018/3840 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 2-b, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiin sanığın olumsuz bir davranışı olmadığına, fazla ceza verildiğine, mahkemenin gerekçesinin yetersiz olduğuna dair itirazlarının reddine; ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; sanık hakkında bu madde hükümlerinin uygulanmasına karar verilirken, yargılamaya konu kazayı idaresindeki otomobil ile yaptığı gözetilmeden, ilgili madde hükmünün amacına aykırı şekilde sanığa ait "B, A2" sınıfı sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının beşinci paragrafının çıkarılarak yerine " Sanığın trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranarak taksirli suç işlediği anlaşılmakla 5237 sayılı TCK nun 53/6 maddesi uyarınca ... sicil sayılı B sınıfı sürücü belgesinin TCK 53/6 maddesi gereğince takdiren üç ay süreyle geri alınmasına, geri alma kararının hükmün kesinleşmesi ile yürürlüğe girmesine, geri alma süresinin ise sanığa verilen cezanın tamamıyla infazından sonra başlamasına, " ibaresinin yazılması ile sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/426, Karar No: 2020/8877, Tarih: 08.09.2020

**(Kapatılan)18. Ceza Dairesi         2020/426 E.  ,  2020/8877 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...’un 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/2-1., 43/1., 129/1., 106/1-2.cümle, 29/1., 62/1. ve 58. maddeleri uyarınca 2 ay 10 gün ve 18 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/01/2017 tarihli ve 2016/78 esas, 2017/85 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında;

"Dosya kapsamına göre, sanığın müşteki ...'a yönelik tehdit ve hakaret suçlarını işlediğine ilişkin Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen 2 ayrı soruşturma neticesinde iki ayrı asliye ceza mahkemesinde dava açıldığı, Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2016/78 esas numaralı dosyasına konu 12/01/2016 tarihli iddianame ile açılan davanın, sanığın müşteki Ahmet'e 15/12/2015 - 16/12/2015 tarihlerinde göndermiş olduğu mesajlar ile ilgili olduğu; Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2016/48 esas numaralı dosyasına konu 16/02/2016 tarihli iddianame ile açılan davanın ise, sanığın müşteki Ahmet'e 22/12/2015 ile 24/12/2015 tarihleri arasında göndermiş olduğu mesajlar ile ilgili olduğu, Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde 20/01/2017 tarihinde sanığın üzerine atılı suçtan cezalandırılmasına karar verildiği ve bu kararın 27/02/2017 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinde görülen davadaki tehdit ve hakaret eylemlerine sebebiyet veren olayın farklı olduğu, bu sebeple sanığın kastının yenilendiği gerekçesiyle 14/12/2017 tarihinde sanığın cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 04/12/2018 tarihli ve 2018/1339 esas, 2018/3154 sayılı kararı ile bozulduğu, dosyanın halen derdest olduğu, bu kapsamda, her iki dava dosyasına konu eylemler yönünden ilk düzenlenen iddianamenin 16/02/2016 tarihli iddianame olması nedeniyle hukuki kesintinin oluşmadığı, mesaj içeriklerinin de benzer olduğu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/1. maddesinin değerlendirilebilmesi için davaların birlikte görülmesinin zorunlu olduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın “Zincirleme Suç” başlıklı 43. maddesinin 1. fıkrasında; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır” şeklinde zincirleme suç tanımlanmış, ikinci fıkrasında ise; “Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır” denilmek suretiyle zincirleme suçtan farklı bir müessese olan, aynı nev’iden fikri içtima kuralı düzenlenmiştir.

Türk Ceza Kanunu sistematiğinde, kural olarak yasadaki suç tanımına uygun her bir netice ayrı bir suç oluşturmasına karşın, bu kuralın istisnaları olarak, TCK’nın “suçların içtimaı” bölümünde, 42, 43 ve 44. maddelerine yer verilmiştir. Aynı nev’iden fikri içtima halinde, fiil yani hareket hukuksal anlamda tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Bu durumda hareket tek olduğu için, fail hakkında tek bir ceza verilecek, ancak bu ceza mağdur sayısı fazla olduğu için, TCK’nın 43/1. maddesine göre artırılacaktır. (Ceza Genel Kurulunun 05/06/2012 tarih ve 15/491-219 sayılı ilamı da bu doğrultudadır.)

İnceleme konusu somut olayda; sanığın, katılana karşı 16/12/2015 tarihinde işlediği hakaret ve tehdit eylemleri nedeniyle Tekirdağ Başsavcılığı'nca 08/01/2016 tarihinde iddianame düzenlendiği, Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/01/2017 tarih, 2016/78 Esas 2017/85 Karar sayılı ilamı ile mahkumiyet kararı verildiği ve bu kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği, yine aynı sanık hakkında aynı katılana karşı 24/12/2015 tarihinde işlediği tehdit ve hakaret eylemleri nedeniyle Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 16/02/2016 tarihinde iddianame düzenlenip Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14/12/2017 tarih, 2016/68 Esas ve 2017/468 Karar sayılı ilamıyla mahkumiyet kararı verildiği ve bu kararın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesi’nin 04/12/2018 tarih, 2018/1339 Esas ve 2018/3154 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildiği ve dosyanın halen derdest olduğu, her iki iddianameye konu eylemlerin, ilk iddianame tarihi olan 08/01/2016 tarihinden önce aynı suç işleme kararı kapsamında hukuki kesintiye neden olmayacak zaman aralığında gerçekleştirildiği, bu suretle sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarından tek mahkumiyet hükmü kurulup, TCK’nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümleri uygulanması gerekirken, anılan suçlardan iki ayrı mahkumiyet hükümleri kurulmasının hukuka aykırı olduğu belirlenmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 27/01/2017 tarihli ve 2016/78 esas ve 2017/85 karar sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanarak, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 08/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.