muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13621, Karar No: 2015/3675, Tarih: 05.03.2015

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; dosya içeriğinden davacının 01/02/2005 - 30/05/2013 tarihleri arasında davalı Üniversitenin alt işverenleri yanında toplam 3040 gün (8 yıl 4 ay) çalıştığı 01/02/2005 - 30/04/2008 ile 01/01/2010 - 31/12/2012 tarihleri arasındaki alt işverenin davalı O.. A... olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle, davacının son işvereninden önce çalıştığı O.. A...'nin devralan ve devreden işveren sıfatıyla 01/02/2005 - 31/12/2012 tarihleri arasındaki süre ve 31/12/2012 devir tarihindeki ücret seviyesine göre sorumlu olduğu gözden kaçırılarak, hatalı değerlendirme ile bu davalıya yönelik dava hakkında sorumluluğunun genel mahkemelerde tartışılması gerektiği gerekçesi ile karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulması hatalıdır.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 08:00-17:00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme süresiyle haftanın 5 günü toplam 40 saat çalıştığı, ayrıca davacının iki haftada bir cumartesi günleri çalışma yaptığında da günlük 8 saat olan çalışma süresinin haftaya tekabül eden süresinin 4 saat olduğu, bu şekilde haftalık çalışma süresi 44 saat olmakla davacının fazla çalışmasının bulunmadığı belirlenmiştir. Oysa ki fazla çalışma süresinin haftalık olarak hesaplanması esastır. Bu nedenle davacının iki haftada bir haftalık 3 saat fazla çalışma yaptığının düşünülmemesi isabetsizdir.

Kabule göre de, fazla çalışma ücreti alacağı esastan reddedildiğine göre davalılar yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi de doğru olmamıştır.

4-Davacı 22/07/2013 tarihli ihtarnamesiyle her üç davalıyı da temerrüde düşürmüştür. Bu nedenle talep doğrultusunda temerrüt tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı ve davalı ... Group İnş. Nak. Taah. San. Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, 05.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2606, Karar No: 2023/4383, Tarih: 24.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/2606 E.  ,  2023/4383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/5 E., 2022/603 K.

KARAR : Davanın açılmamış sayılması

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı işyerinde 11.12.1995 ile Mart 2012 tarihleri arasındaki hizmet sürelerinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı işveren vekili, davacının maden sahalarında maden çıkarma işi yapan tüm maden şirketlerine götürü usulde ve mevsimlik olarak kömür torbalama ve yükleme işi yaptığını, bu işler karşılığında maden şirketleri ve nakliyecilerden ücretini aldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 28.11.2017 tarihli ve 2014/228 Esas 2017/561 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulüne, davacının aralarında organik bağ olduğu anlaşılan şirketlerde 11.12.1995-14.03.2012 tarihleri arasında asgari ücretle sigortalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili ile davalı şirket vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.04.2019 tarihli ve 2018/641 Esas 2019/950 Karar sayılı kararıyla; davalı Kurum vekili ile davalı şirket vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.04.2019 tarihli ve 2018/641 Esas 2019/950 Karar sayılı kararıyla; davalı Kurum vekili ile davalı şirket vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece, hakkında hüküm kurulan davalı ... Tic. A.Ş.’ nin tasfiye sürecinin sona erdiğinin 07.12.2017 tarihinde tasfiye sonu olarak tescil edilip 13.12.2017 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde yayımlandığı, bu durumda taraf ehliyeti bulunmayan davalı şirket aleyhinde karar verildiği anlaşılmış olmakla, davalı şirket hakkında ihya yapılması için yasal prosedür işletilmek suretiyle ihyasına dair karar alındıktan sonra, usulüne uygun şekilde taraf teşkilinin sağlanması ve sonrasında karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile infazı mümkün olmayacak şekilde karar verilmiş olmasının hatalı olduğu belirtilerek, sair yönler incelenmeksizin karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacı tarafça 16.09.2014 tarihli celsede davanın takip edilmemesi nedeniyle dosyanın işlemden kaldırıldığı, yenileme talebi üzerine yeniden işleme alındığı, bu kez 08.11.2022 tarihli celsede mazereti sebebi ile bir önceki celseye katılmayan ve vekil olarak duruşma günü ve saatini takip yükümlülüğü bulunan vekilin duruşma günü ve saatinden haberdar olmasına rağmen duruşmaya katılmadığı, davanın basit yargılama usulünün uygulandığı uyuşmazlıklardan olduğu, dosyanın ikinci kez takip edilmediği gerekçesi ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, duruşma gününün tarafına tebliğ edilmediğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespitine ilişkin davada mahkemenin davanın açılmamış sayılmasına ilişkin kararının yerinde olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/4 bendi; "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmü içermektedir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespitine ilişkin davada mahkemenin davanın açılmamış sayılmasına ilişkin kararının yerinde olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/4 bendi; "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmü içermektedir.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27 nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36 ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6 ncı maddesi nazara alındığında davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır. Duruşma günü celseye katılma imkanı olmayan taraf buna ilişkin mazeretini bildirip, belgeleyerek, bildirim giderlerini de yatırarak duruşmanın ertelenmesini isteme olanağına sahiptir. O halde, HMK’nun 150 nci maddesi kapsamında duruşma tayin edilerek, usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan yalnız biri duruşmaya katılırsa gelmeyen tarafın geçerli mazeret gönderip göndermediği, gerekli masrafın karşılanıp karşılanmadığı incelenerek; gelen tarafın bu mazeret dilekçesine karşı beyanına göre, dosyanın işlemden kaldırılmasına ya da kaldırılmamasına karar verilecektir. Ne var ki, anılan hususların uygulanabilmesi için, her şeyden önce tarafların usulüne uygun davet edilmiş olmaları gerekmektedir.

6100 sayılı HMK'nın uygulama alanını, adli yargı ilk derece hukuk mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinde tutulacak kayıtlar ile yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi ve bu işlemlerde UYAP'ın kullanılmasına dair usul ve esasları düzenlemek amacıyla çıkartılan Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğinin 52 nci maddesi gereğince tebligat işlemleri 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanunu uyarınca çıkarılan yönetmeliklere göre fiziki ya da elektronik ortamda yapılacaktır. Elektronik tebligat usulünün düzenlendiği Tebligat Kanunu'nun 7/A maddesindeki düzenleme ve Elektronik Tebligat Yönetmeliği hükümleri de dâhil olmak üzere, Tebligat Kanunu ve çıkarılan Tebligat yönetmeliği hükümleri incelendiğinde; duruşma gününün UYAP'tan öğrenilmesi usulünün uygulanabileceğine yönelik bir düzenlemeye yer verilmediği görülmektedir. Kaldı ki, duruşma gününün sistemden öğrenileceğine dair bir talep bulunsa dahi mahkemece bu yönde bir karar verilemez.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

Davaya konu somut olayda; davacı vekili 28.06.2022 tarihli celse için verdiği dilekçeyle mazeretli sayılmasını talep etmiştir. Mahkemece 28.06.2022 tarihli celsede davacı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilerek duruşma günü 08.11.2022 tarihi olarak kararlaştırılmış, duruşma gününün UYAP üzerinden öğrenilmesine karar verilmiştir. 08.11.2022 tarihli celsede ise, davacı vekili katılmadığından ve 2 kez takipsiz bırakıldığından HMK'nın 320/4 maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmıştır. Davacı avukatına duruşma gününün tebliğ edilmediği anlaşıldığından, davacı vekilinin duruşma gününden haberdar edilemediğinin kabulüyle; yeniden duruşma günü bildirilerek yargılamaya devam edilmesi gerekirken aksinin kabulü usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,Dosyanın kararı veren Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27431, Karar No: 2013/13729, Tarih: 15.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/27431 E.  ,  2013/13729 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçtan zarar gören “Kültür ve Turizm Bakanlığı” adına davaya katılma talebinde bulunulduğu ve yapılan talebe atfen şikayetçi kurumun katılan olarak kabulüne karar verildiği gözetilmeksizin, gerekçeli karar başlığında “Side Müze Müdürlüğünün” katılan olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Suç tarihinde köy imamı olarak görev yapan sanığın, Antalya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 15/11/1994 tarih ve 2340 sayılı kararı ile belirlenen Selge Antik Kenti 3. derece arkeolojik sit alanı sınırları içerisinde yer alan tarlaya direk dikerek çeper yaptığının iddia olunduğu, sanığın aşamalarda değişmeyen savunmasında, suça konu taşınmaza fiziki ve inşai müdahalede bulunmadığını, köylüler tarafından söz konusu yere çit çekildiği sırada kendisinin de bulunduğunu ancak eyleme katılmadığını beyan ettiği, inşaat mühendisi ve tarafsız arkeolog bilirkişileri tarafından düzenlenen raporlar ile dosya kapsamında mevcut birinci fotoğrafta yer alan ve camiye ulaşan ana yolun cami yönündeki kısmında izinsiz olarak yol kotuna kadar yükselen yaklaşık 1.5 metre yüksekliğinde ve 10 metre uzunluğunda taş duvar oluşturulduğu ve çit çekilmek amacıyla taş duvar üzerine 7 adet kazık çakıldığı, ancak keşif tarihinde söz konusu uygulamaların kaldırılmış olduğu, ikinci fotoğrafta gösterilen yerin camiye ulaşan yol olmadığı, tarla olduğu, söz konusu tarlaya giriş olan kısmın çalı çırpı ile kapatılmış olduğu ancak keşif tarihinde belirtilen çalı çırpının da kaldırılmış olduğu kültür varlıklarına verilmiş bir zarar tesbiti de yapılmadığı ve söz konusu faaliyetlerin 2863 sayılı Kanuna aykırılık oluşturmadığı hususlarının belirlendiği, tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanığın üzerine atılı suçun unsurları oluşmadığı gibi eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin de sübuta ermediği, bu itibarla mahkemece beraat karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda yüklenen fiilin sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, sanığın mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, eksik araştırma sonucu beraat karar verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6127, Karar No: 2014/5421, Tarih: 05.05.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/6127 E.  ,  2014/5421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAFRA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2012/524-2013/303

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sonucunda, T.. Köyü çalışma alanında bulunan 116 ada 4 parsel sayılı 4060 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve Hüseyin oğlu S.. S..'ın kullanımında olduğu şerhi verilerek Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı S.. Y.., çekişmeli 116 ada 4 parsel sayılı taşınmazın, kullanıcısı bulunduğu 116 ada 3 parsel sayılı taşınmazın devamı olduğu iddiasına dayanarak, kullanıcı şerhinin iptali ile adına şerh verilmesi istemiyle Satılmış oğlu H.. S.. ve Hazine aleyhine dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın tapu kaydındaki kullanıcı şerhinin iptali ile yerine taşınmazın davacının zilyetliğinde olduğunun yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili ve davalı H.. S.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kullanıcı şerhinin iptaline yönelik davaların ilgilisi olan kayıt maliki Hazine ile gerçek hasım durumunda bulunan ve lehine şerh verilmiş bulunan kişi aleyhine açılması zorunludur. Somut olayda, kadastro sonucu, çekişmeli taşınmazın "Hüseyin oğlu S.. S..'ın kullanımında bulunduğu" tapu kaydının beyanlar hanesine şerh edilmiştir. Ne var ki davacı tarafından dava Hazine ile birlikte, tapu kaydında lehine kullanıcı şerhi bulunmayan "Satılmış oğlu H.. S.." aleyhine açılmıştır. Taraf teşkili dava koşullarından olup, eksiklik giderilmeden işin esasına girilip yargılamaya devam olunamaz. Davanın yanlış hasma yöneltilmesi halinde ise davanın taraf sıfatı yokluğu nedeniyle reddi gerekmekte ise de 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren HMK'nın 124. maddesi ile "tarafta iradi değişiklik" imkanı getirilmiştir. Somut olayda davacı tarafından kişi adı ile baba adının karıştırılması suretiyle davanın yanlış hasma yöneltilmiş bulunması 124/3. maddede sözü edilen dürüstlük kuralına aykırı olmayan bir hata mahiyetindedir. Hal böyle olunca, davacıya taşınmazın beyanlar hanesinde adı yazılı Hüseyin oğlu S.. S..'ı davaya dahil etmesi için imkan tanınmalı, taraf teşkili sağlandıktan sonra iddia ve savunmalar doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir. Usulen taraf teşkili sağlanmadan işin esasına girilerek hüküm kurulması isabetsizdir. Kabule göre de davanın beyanlar hanesindeki kullanıcı şerhine yönelik olarak açılması karşısında davada ilgili sıfatıyla taraf olan ve davaya açıkça karşı çıkmadığı için gerçek hasım sıfatını kazanmayan Hazine aleyhine yargılama giderleri ile vekalet ücretine hükmedilmesi de doğru olmamıştır. Temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalı H.. S..'a iadesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.