muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25744, Karar No: 2015/28278, Tarih: 13.10.2015

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Dosya içeriğine göre garson olarak davalı işyerinde davacının sabit ücret + yüzde (bahşiş) usulü çalıştığı toplanan deliller ve hükme etkili olacak tanık beyanlarından anlaşılmaktadır. Mahkemece fazla çalışma ücret hesabında sadece zamlı kısmının (% 50) hesaplanması gerekirken, %150 zamla hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek fazla mesai ücretinin hüküm altına alınması hatalıdır.

3-Hükmedilen tazminat ve ücretlerin net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin hükmün infazında tereddüt yaratacağının düşünülmemesi de bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.10.2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13086, Karar No: 2014/19906, Tarih: 17.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/13086 E.  ,  2014/19906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/04/2014 tarih ve 2011/209-2014/198 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalılar...ve...'nun dava dışı ...Seyahat ve Tur Tic. Ltd. Şti.'nin, anılan davalıların ayrıca diğer davalı şirketin de ortakları olduklarını, dava dışı ...Seyahat ve Tur Tic. Ltd. Şti.'ne ait ''KÖKSALLAR'' markalarını müvekkilinden mal kaçırma kastı ile gerçek değerinin oldukça altında 100.000 TL karşılığında diğer davalı şirkete devrettiklerini ileri sürerek, marka devrinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca şirket devir senedinde ...Seyahat ve Tur Tic. Ltd. Şti. adına devir işleminin Duygu Keske'nin yaptığı ve yine ... Petrol Ürün. Taşımacılık Otomotiv Gıda Tur San. Tic. Ltd. Şti. adına devir alma işlemini ... 'nin yaptığı ve taraf şirket ortaklarının kardeş olup şirketlerin aile şirketi niteliğinde olduğu, devir alan şirkette ... dışındaki diğer kardeşlerin hissedar olduğu ve yaklaşık değeri 1.851.569,82 TL olan markanın 100.000,00 TL bedel ile devir edildiği, yapılan marka devir işleminin tamamen davacıdan mal kaçırma amacıyla şirketi zarara uğratmaya yönelik muvazaalı bir işlem olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile devir işleminin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalılardan ...'in devir tarihinde davalı şirketin yetkili temsilicisi sıfatıyla, diğer davalı ... Keske ile birlikte marka devri işlemini gerçekleştirmiş olmasına karşın karar gerekçesinde devralan şirket adına işlemi gerçekleştirildiğinin belirtilmesinin maddi hataya yönelik olup sonuca etkili bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, temyiz harcı davalılardan peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 17/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2368, Karar No: 2022/3281, Tarih: 21.04.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2368 E.  ,  2022/3281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 11.10.2018 gün ve 2016/294 - 2018/1007 sayılı kararı bozan Daire'nin 21.10.2020 gün ve 2020/3296 - 2020/4310 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalıdan satın aldığı domates tohumlarında ve fidelerinde çıkan hastalığın verim düşüklüğüne yol açtığını, müvekkilinin zarara uğradığını iddia ederek şimdilik 20.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama aşamasında maddi tazminat talebini 235.000,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, benimsenen bilirkişi raporuna göre davacının tohum ve fidelerin ayıplı olduklarını öğrenme tarihinin tohum tesliminden 2-2,5 ay sonrası olup mayıs ayı ortaları olduğu, hasat döneminin ise bilinen bir tarih olup ağustos sonu ve eylül ayı olduğu dikkate alındığında, anılan domatesleri piyasadan temin etmesinin mümkün olmadığını ispat edemediği, piyasadan piyasa fiyatından anılan domatesi temini mümkün iken, temin etmeyerek bu domates bedellerini de davalı satıcıdan talep etmesinin hakkaniyete uygun olmayacağı, davacının 3. kişilere yani müstahsillere ödediği herhangi bir bedelin bulunmadığı, üçüncü kişilere herhangi bir zarar ödemesi yapmaksızın bu davanın sonucuna göre ödeme yapacağından bahisle muhtemel zararların davalıdan tazmin talebinin haklı olmadığı gerekçesiyle maddi tazminat talebinin reddine, üretici nezdinde itibar kaybı nedeniyle 50.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine dair verilen hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 44,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 709,50 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 21/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6126, Karar No: 2019/3120, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6126 E.  ,  2019/3120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16449, Karar No: 2014/34995, Tarih: 03.11.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/16449 E.  ,  2014/34995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/304289

MAHKEMESİ : Niğde 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2012

NUMARASI : 2011/693 (E) ve 2012/712 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Mahkemece, polis memuru olan müştekinin görevini yaptığı sırada sanık tarafından darp edildiğinin kabul edilmesi karşısında; sanık hakkında TCK'nin 86/3-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Sanığın eylemi sonucu katılanın burnunda orta/2. derece kırık meydana gelecek şekilde yaralandığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında kemik kırığından, kırığın derecesi ile orantısız olacak şekilde 1/3 oranında arttırım yapılması ile sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla isteme aykırı BOZULMASINA, 03.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14120, Karar No: 2010/5735, Tarih: 24.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/14120 E.  ,  2010/5735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Adana Asliye 2.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14.10.2008 tarih ve 2004/57-2008/423 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin davalı şirkette her biri 1.000 TL nominal değerde toplam 32.963 adet hisseye sahip olduğunu, şirketin 31.03.2003 tarihli olağan genel kurul toplantısında 293.592.609.528.463TL'nin ortaklara her 1.000-TL'lik hisseye %58.718,52 oranında nakit kar payı olarak dağıtılmasına, ortaklara dağıtılacak net karın S.P.K'nın 13.03.2003 tarih ve 13/291 sayılı kararı doğrultusunda 100.532.961.079.948TL'sinin 1. taksit olarak 20.05.2003 tarihinde ve bakiye 193.059.648.448.515TL'nin 2. taksit olarak 19.09/.003 tarihinde ödenmeye başlanmasına karar verildiğini, 1. kar payı taksitlerinin 20.05.2003 tarihinde ödendiğini, 2. kar payı olan 12.676.063.390 TL'nin ödenmediğini, alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine davalının haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına ve %40 oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, şirket ortağı olan davacıların şirket aleyhine dava açmasının mümkün olmadığını, 12.06.2003 tarihinde Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı’nca müvekkili şirkete el konulduğunu, yönetim kurulunca ödemelerin mücbir sebep nedeniyle ertelenmesine karar verildiğini, bu nedenle muaccel olmuş borcun bulunmadığını, imtiyaz sözleşmesinin feshi işlemine karşı Danıştay 10. Dairesi’nde açılan iptal davasının sonucunun beklenmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, şirket ortağı olan davacıların şirket aleyhine dava açmasının mümkün olmadığını, 12.06.2003 tarihinde Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı’nca müvekkili şirkete el konulduğunu, yönetim kurulunca ödemelerin mücbir sebep nedeniyle ertelenmesine karar verildiğini, bu nedenle muaccel olmuş borcun bulunmadığını, imtiyaz sözleşmesinin feshi işlemine karşı Danıştay 10. Dairesi’nde açılan iptal davasının sonucunun beklenmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirket yönetim kurulunun, şirket genel kurulunca dağıtılmasına karar verilen ve takibe konu 2. temettü dağıtılması kararını erteleme yetkisi bulunmadığı, bu kararın alacağı çekişmeli hale getirip takibin kesinleşmesini önlediği, davacıların alacağının tahsili amacıyla yapacağı haciz ve hacizli alacaklar sırasına girmesi olanağını ortadan kaldırdığı, imtiyaz sözleşmesinin feshi ve sonraki işlemlere, davalı şirketin basiretli bir tacir gibi davranmayıp kendi kusurlu davranışları ile neden olduğu, bu kusurlu davranışlarının mücbir sebep niteliğinde hukuki bir koruma yaratmayacağı, somut olayda oluşan olayları davalının öngörmesi gerektiği, imtiyaz sözleşmesinin feshinin iptali için açılan dava sonucunda feshin yerinde olduğunun Danıştay kararı ile kesinlik kazandığı, bilirkişinin mücbir sebep görüşüne itibar edilmediği, davalının takibe itirazının haksız olduğu, alacağın likit olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile itirazının iptaline, takibin talep gibi devamına, asıl alacak üzerinden hesaplanacak %40 inkar tazminatının davalıdan tahsiline karara verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kar payı alacağının ikinci taksitinin tahsiline yönelik yapılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacıların ortak oldukları davalı şirketin 31.03.2003 tarihli genel kurul toplantısında ortaklara kar payı dağıtılmasına, belirlenen kar paylarının birinci taksitinin 20.05.2003, ikinci taksitin ise, 19.09.2003 tarihinde ödenmesine karar verilmiş, iptal edildiği veya yoklukla malul olduğu savunulmayan ve dosya kapsamından kesinleştiği anlaşılan bu karar uyarınca davacılar adına tahakkuk eden kar payının birinci taksiti ödenmiştir. Kar payının ikinci taksitinin ödenmesi zamanı gelmeden 3096 sayılı Kanun kapsamında faaliyet gösteren davalı şirketin 09.03.1998 tarihli imtiyaz sözleşmesi, dava dışı Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı tarafından 12.06.2003 tarihinde tebliğ edilen yazı ile feshedilmiş, işletilen tesislere ve bu tesislerin mütemmim cüzleri ile işletme faaliyeti için gerekli tüm araç ve gereçlere el konulmuştur. Ayrıca, Şişli C.Başsavcılığı’nın 31.07.2003 tarih ve 2003/30350 Hazırlık sayılı kara paranın aklanması soruşturması dolayısıyla aynı yer 2. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2003/391 Müteferrik kararı ile 4208 sayılı Kanun kapsamında tedbiren mevduat hesaplarına, hisse senetlerine, diğer gerçek ve tüzel kişiler nezdindeki kiralık kasa mevcutları da dahil olmak üzere hak ve alacaklarının dondurulmasına, bunlar üzerindeki tasarruf yetkilerinin tamamen kaldırılmasına, mal, kıymetli evrak, nakit ve diğer değerlerin zaptına karar verilmiştir. Bu gelişmelerden sonra da davalı şirketin yönetim kurulu 11.09.2003 tarih ve 21 sayılı kararı ile imtiyaz sözleşmesinin haksız feshi ve dava dışı Bakanlığın şirketin döner varlıklarını yaratan, duran varlıklarını haksız ve hukuksuz bir şekilde müsadere ettiği gerekçesiyle uyuşmazlığa konu kar payının ikinci taksitinin genel kurulda belirtilen tarihte ödenmesinin, bu işlemin iptali için Danıştay’da açılan davanın sonuçlanmasına kadar ertelenmesine, bu kararın yapılacak ilk genel kurul toplantısında şirket ortaklarının tasvibine sunulmasını kararlaştırmıştır. Davacılar adlarına tahakkuk eden kar payının ikinci taksitinin ödenmediği iddiasıyla 29.12.2003 tarihinde icra takibi başlatmışlardır. Davalı vekili, yukarıda açıklanan hususlardan bahsederek davacılara ödeme yapılmasının hukuken ve fiilen mümkün olmadığını savunmuştur. Taraflar arasındaki çekişme, davacıların hak ettikleri kar payının ikinci taksiti olan tutarı ödenmesi gereken 19.09.2003 günü veya takip tarihi itibariyle talep edip edemeyecekleri noktasında toplanmaktadır. Anonim şirketlerde kar payının nasıl ve hangi şartlarda ödeneceğine karar verme yetkisi, genel kurula aittir. İcra organı olan yönetim kurulunun bu kararı kendiliğinden değiştirme veya erteleme hakkı bulunmamaktadır. Dolayısıyla davalının yönetim kurulunun kar paylarının ikinci taksitinin ödenmesini erteleme kararı yerinde değildir. Ancak, ikinci taksitin muacceliyetinden önce tedbiren de olsa davalı şirketin tüm malvarlığı 4208 sayılı Kanun kapsamında dondurulmuş, dolayısıyla yönetim kurulunun tasarruf yetkileri de ortadan kaldırılmıştır

. İcra organı olan yönetim kurulunun bu kararı kendiliğinden değiştirme veya erteleme hakkı bulunmamaktadır. Dolayısıyla davalının yönetim kurulunun kar paylarının ikinci taksitinin ödenmesini erteleme kararı yerinde değildir. Ancak, ikinci taksitin muacceliyetinden önce tedbiren de olsa davalı şirketin tüm malvarlığı 4208 sayılı Kanun kapsamında dondurulmuş, dolayısıyla yönetim kurulunun tasarruf yetkileri de ortadan kaldırılmıştır. Esasen, bu tedbir kararına rağmen icra organı olan yönetim kurulunun ortaklara ödeme yapması da bu kurulun üyelerinin hukuki ve cezai sorumluluklarını doğuracak bir durumdur. O halde, mahkemece verilen tedbir kararı uyarınca davalı şirketin tüm malvarlığının dondurulduğu, her türlü tasarruf yetkisinin askıya alındığı, kar payının ikinci taksitinin genel kurulda belirtilen günde veya dava tarihi itibariyle ödenmesi bakımından davalı şirket açısından hukuki ve fiili engelin bulunduğu dikkate alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30890, Karar No: 2016/7981, Tarih: 18.04.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/30890 E.  ,  2016/7981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine sebep olma

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Suçtan doğrudan zarar gören ve kamu davasına katılma hakkı bulunan Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın kamu davasına katılan olarak kabulü ile yapılan incelemede;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Sanığın tel ve kazıklar ile çevirdiği yerin hukuki vasfının, mülkiyetinin ve bulunduğu sınırların belirlenmesi amacıyla mahallinde uzman bilirkişiler ile keşif icra edilmesi sonrasında sanığın hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm tesis edilmesi,

II- 10/05/2012 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 18/06/2012 olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/04/2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9182, Karar No: 2016/10850, Tarih: 17.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9182 E.  ,  2016/10850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Ret talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekili tarafından sunulan 08.09.2015 tarihli dilekçe ile özetle; [...Mahkeme hâkiminin 12.05.2015 tarihli oturumda "...Davacının, davalıdan edimini talep edebilmesi için inşaatı imara ve projeye uygun olarak tamamlaması, iskan ruhsatı alabilecek duruma getirmesi ve alması gerektiği, aksi takdirde kendisine kalan son bağımsız bölümü almasının mümkün olmadığı" yönündeki görüşünün tutanağa geçtiğini, bu durumun ihsası rey olduğunu...] belirterek reddi hâkim talebinde bulunmuştur.

Reddedilen hâkim tarafından, istemin reddinin gerektiği yönünde görüş belirtilmesi üzerine, dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hâkim talebinin süresinde yapılmadığından HMK'nın 41/1. maddesi gereğince davacı vekili tarafından süresinde yapılmayan reddi hâkim talebinin geri çevrilmesine, reddi hâkim talebi esastan reddedilmediğinden davacı aleyhine disiplin para cezasına hükmedilmesine yer olmadığına ilişkin verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 14.01.2016 gün 2015/16165 E. - 2016/297 K. sayılı kararıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Ret talebini inceleyen mercinin HMK'nın 41. maddesi uyarınca geri çevirme yetkisinin bulunmadığı, mercinin HMK'nın 42. maddesi uyarınca ret talebi hakkında inceleme yaparak talebin kabulü veya reddi şeklinde karar vermesi...” gerektiği belirtilmiştir.

Merci tarafından bozma kararına uyulduktan sonra reddi hâkim talebinin esastan reddine, HMK'nın 42/4 maddesindeki koşullar oluşmadığından davacının disiplin para cezası ile cezalandırılmasına yer olmadığına ilişkin verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hakimin reddi için ileri sürülen hususlar HMK’nın 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 17.11.2016 günü oy birliği ile karar verildi.