muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3505, Karar No: 2012/21270, Tarih: 20.06.2012

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d) İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek / Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye – 23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14015, Karar No: 2011/11937, Tarih: 16.11.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/14015 E.  ,  2011/11937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 19/08/2009 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem sonucu uğranılan maddi zararın ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 07/09/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre

aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince; davacı, taşınmazı üzerine 2008 yılında diktiği kavak fidanlarının, bitişik taşınmaz sahibi davalının çeltik tarlasından sızan su nedeniyle zarara uğradığını belirterek ağaçlarına verilen zarar ve zararın önlenmesi amacıyla yapılması gereken masraf nedeniyle toplam 9.500,00 TL maddi tazminat isteminde bulunmuştur.

Yerel mahkemece keşif yapılmış, keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda, yeniden kavak fidanı dikimi için yapılması gereken tesis masraflarının 7.241,00 TL olduğu, su sızıntısının önlenmesi amacıyla yapılması gereken ‘davalının taşınmazı üzerinde bulunan mevcut sızma kanallarının derinleştirmesi ve tahliye bağlantısının sağlanması’ işlerinin maliyetinin 800,00 TL olarak hesaplandığı belirtilmiştir.

Yerel mahkemece bu bilirkişi raporuna göre istemin bir bölümü kabul edilmiş; yeniden fidan dikimi tesis masrafları için 7.241,00 TL sına, zararın önlenmesi amacıyla yapılması gereken işlerin maliyeti için de 800 TL sı tutarında maddi tazminata karar verilmiştir. Karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur. Dairemizce; davalının diğer temyiz itirazları reddedilmiş ve “…Davacı ile davalı tarafından yaptırılan tespitlerde alınan bilirkişi raporlarında zarar gördüğü ileri sürülen kavak fidanlarının 1 ve 2 yaşlarında, yerel mahkemece yapılan keşifte alınan bilirkişi raporunda ise 3 yaşlarında olduğu belirtilmiştir. Yerel mahkemece, dava açılmadan yaptırılan tespitlerde alınan raporlar ile keşif sonucu alınan raporda 1,2 ve 3 yaşlarında olduğu açıklanan kavak fidanlarının yaşama gücünü nasıl kaybettiği değerlendirilip tartışılmadan yetersiz bilirkişi raporuna göre yeniden tesis masraflarının ödetilmesine karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden…” gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Yerel mahkemece, bozma kararına uyulmuş ve mahallinde yeniden keşif yapılmıştır. Bu keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda, dava konusu edilen fidanların hayatiyetlerini kaybetmedikleri belirtilmiştir. Yerel mahkemece bu bilirkişi raporu karara esas alınmış ve “… zarar sebebinin önlenebilmesi yönünden konusuz kalan davanın reddine, kavak

Yerel mahkemece, bozma kararına uyulmuş ve mahallinde yeniden keşif yapılmıştır. Bu keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda, dava konusu edilen fidanların hayatiyetlerini kaybetmedikleri belirtilmiştir. Yerel mahkemece bu bilirkişi raporu karara esas alınmış ve “… zarar sebebinin önlenebilmesi yönünden konusuz kalan davanın reddine, kavak

fidanlarının hayatiyetlerini kaybetmedikleri anlaşıldığından davacının diğer maddi tazminat isteminin de reddine…” biçiminde karar verilmiştir. Karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacının, zararının önlenmesi amacıyla yapılması gereken işlerin bedeline yönelik istemi, yerel mahkemece verilen ilk kararda kısmen kabul edilmiş ve bozma kapsamı dışında bırakılmış ve karar bu yönüyle kesinleşmiştir. Şu durumda yerel mahkemece, bu istem yönünden ‘yeniden bir karar verilmesine yer olmadığına’ biçiminde karar verilmesi gerekirken, yukarıda yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının 1 sayılı bendinde yer alan “…Zarar sebebinin önlenebilmesi yönünden konusuz kalan Davanın REDDİNE…” biçimindeki sözcük dizisinin silinerek yerine “…Davacının, zararının önlenmesi amacıyla yapılması gereken işlerin bedeline yönelik istemi hakkında verilen karar, bozma kapsamı dışında bırakılarak kesinleşmiş olduğundan, bu istem yönünden yeniden bir karar verilmesine yer olmadığına…” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1009, Karar No: 2025/193, Tarih: 16.01.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/1009 E.  ,  2025/193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1537 Esas, 2023/1455 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/5 E., 2021/102 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili asıl dava dilekçesinde; “Wınner” ibareli enerji içeceği tipi ürünün hiçbir tescilli hakka dayanmaksızın davalılardan Erk Fonksiyonel İçecekler ve Gıda San. Tic. Ltd. Şti. tarafından davalı Kristal Kola ve Meşrubat San. Tic. A.Ş.'ye ürettirilerek piyasaya sürüldüğünü, davalılar tarafından üretilen ve satışa sunulan “WINNER” enerji içeceği ürün ambalaj kompozisyonunun müvekkilinin tescilli şekil ve “Red Bull Enerji İçeceği+şekil” markaları ile iltibas oluşturduğunu, müvekkilinin ürün ambalajları ve tescilli şekil markaları ile davaya konu ürün ambalajında kullanılan renk tonlarının, şekillerin ve unsurların çapraz algı oluşturacak biçimde yerleştirilmesi hususları göz önüne alındığında ve bütün olarak incelendiğinde aralarında ciddi benzerliğin bulunduğunu, “Kanatlandırır” markasını anımsattığını, dava konusu ürünün müvekkilinin markalarına tecavüz ettiğini, haksız rekabet oluşturduğunu, 2012/224 D. İş sayılı dosyada bilirkişilerin kullanılan renkler ile birlikte bir bütün olarak değerlendirildiğinde ürün tasarımları arasında tüketiciler nezdinde karıştırma ihtimali olduğunu belirttiklerini, davacının Red Bull markalarının tanınmışlık statüsünde olmasının iltibas değerlendirilmesinde göz önünde bulundurulması gerektiğini ileri sürerek marka tecavüzü ve haksız rekabetin tespitini, önlenmesini ve sonuçlarının ortadan kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Karşı davacı- davalı vekili karşı dava dilekçesinde; davalının, dava konusu markaları Türkiye'de hiçbir fiziki ve renk tonu sınırı gözetmeden tescil ettirmesinin ve lacivert/gri renkler üzerinde ton sınırı olmaksızın hak iddia etmesinin iyi niyetle bağdaşmadığını, davalının reklam yatırımının markalara renk bakımından ayırt edicilik kazandırmayacağını, mavi ve gümüş renklerin ilgili piyasada davacıdan önceki tarihlerden bu yana teknik sebeplerle kullanıldığını, davalı marka tescillerinin renk markası olarak gerekli tescil kriterlerini sağlamadığını, markaların grafik gösterim şartını da taşımadığını, bu marka tescillerinin hiçbirisinde davalının hangi renk tonları üzerinde tescil gerçekleştirdiğini gösteren bir ibarenin bulunmadığını, davalının hak sahipliği iddiasını belirli renk kodları ile sınırlamamak için usulüne uygun bir renk markası için tescil başvurusu yapmadığını, mavinin tüm tonları üzerinde hak iddia edemeyeceğini, mutlak ret nedenlerine dayalı davalarda sessiz kalma yoluyla hak kaybının oluşmayacağını ileri sürerek karşı davalı adına tescilli 2006/05072, 2005/40951, 2010/28338, 2006/59810 ve 2004/04885 numaralı markaların hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı-karşı davacı vekili asıl cevap dilekçesinde; müvekkili şirketle davacı taraf arasındaki başka bir uyuşmazlık konusu ürünle ilgili davada alınan rapor doğrultusunda değiştirilmek suretiyle figüratif benzerliğin ortadan kaldırıldığını, 2012/224 D.İş sayılı dosyada alınan bilirkişi raporunda taraflara ait ambalaj tasarımları açısından karıştırılma ihtimalinin bulunmadığının belirlendiğini, davaya konu ürünlerin yarıdan fazlasında kullanılan soğukluk çağrışımı yapan mavi rengin müvekkilince teknik sebeplerle kullanıldığını, uyuşmazlığın tarafların kullandığı kelime markalarına ilişkin olmadığı gibi ambalaj tasarımları arasında renk unsurları haricinde benzerlik ya da karıştırılma ihtimali bulunmadığının tespit dosyasına alınan bilirkişi raporu ile de tevsik edildiğini, davacının tanınmışlık iddiasının sadece “Red Bull” kelimesini ve yanında karşılıklı boğa figürleri içeren siyah-beyaz şekil unsuru yönünden olduğunu, tanınmışlığın bu davanın esasını etkilemediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı Kristal Kola ve Meşrubat San. Tic. A.Ş. vekili asıl davaya cevap dilekçesinde; müvekkilinin dava konusu edilen Winner isimli bir markasının bulunmadığını, varsa sözü edilen ihlallerin müvekkili tarafından gerçekleştirilmediğini, herhangi bir ihlalin söz konusu olmadığını, ürünlerin incelenmesinde ambalaj tasarımı ve kompozisyonda bir benzerlik ve ihlal olmadığının görüldüğünü, tespit dosyası hazırlanan bilirkişi raporunda dahi tasarım ve biçim olarak karıştırmaya sebep olacak bir benzerliğin bulunmadığının belirlendiğini, davacının sadece renk kombinasyonu ile iltibas bulunduğunu iddia ettiğini, benzer ürünlerde benzer renklerin kullanılmasının hem teknik ve hem de pazarlama açısından bir zorunluluk olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

3.Karşı davalı-davacı vekili karşı davaya cevap dilekçesinde; sessiz kalma yoluyla hak kaybının oluştuğunu, müvekkilinin orjinal şekil markalarının çok güçlü bir ayırt ediciliğe sahip olduklarını, markaların ayırt ediciliğinin 25 yılı aşkın süredir süregelen istikrarlı kullanım ile güçlendiğini, uzun süredir tescilli müvekkiline ait şekil markalarının bu yolla da ayırt ediciliğini teyit edildiğini, müvekkilinin şekil markalarının yeni bir versiyonu olan 2010/28338 numaralı markanın kendiliğinden son derece ayırt edici bir marka niteliği taşdığını, lacivert-gri renk kompozisyonunun teknik zorunluluktan kaynaklanmadığını, enerji içeceği ile özdeşleştiği gibi bir tespitin bulunmadığını savunarak karşı davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kesinleşen mahkeme kararı ile “WİNNER” markası ile davacı markaları arasında bir benzerlik ve dolayısıyla tecavüz durumu bulunmadığına hükmedildiğniden marka hakkına tecavüz oluşmadığının kabulünün zorunluluk arz ettiği, ancak farklı ambalaj tasarımları sebebiyle anılan dosyadaki tasarımlar arasındaki tecavüz olgusunun bu dosya yönünden bağlayıcı olmayacağı, kutu ve ambalaj tasarımlarının tecavüz oluşturduğu yönündeki iddia hakkında yapılan incelemede, davacıya ait grafik kompozisyonda yer alan zemin rengi orta akstan açı yapacak biçimde yukarıda ve aşağıda aynalanmış simetrik yapıda mavi ve metalik gri renginden, davalıya ait üründe ise, yukarıda ve aşağıda mavi zemin rengi, ortada diyagonal biçimde yer alan metalik gri bir bant ile ayrıldığı, davacının amlabajında merkezde ortalanmış biçimde “RED BULL” logosu, bunun hemen altında sarı ve kırmızı renklerden oluşan boğa figürü, bunun hemen altında da kırmızı renkte şeritsiz karakterde “ENERGY DRINK” sloganının görüldüğü, davalı ambalajında ise merkezde yer alan diyagonal bant içinde “WİNNER” yazısı, bu yazının hemen altında kırmızı renkli daire biçimde “Power” anlamına gelen grafik öge, kırmızı bant içinde “energy drink” ibaresinin yer aldığı, davacının ambaljında üst bölgede mavi alanda şahlanmış at motifi, alt mavi alanda daire üstünde “Push the” ibaresi, altında “tempo” sözcüğünün bulunduğu, davalı ambaljında üst bölgede belirleyici bir öğenin yer almadığı, alt bölgede mavi ve gri renk geçişli bant içerisinde ürün içeriği bilgisinin bulunduğu, karşılaştırılan tasarımların benzer geometrik biçimde silindir kutular olduğu, kutuların yüzeylerinde yer alan bütün geometrik öğelerin farklı biçim ve oranda yerleştirildiği, grafik kompozisyonda tercih edilen renkler benzer olmakla beraber, bu benzerliğin tasarımların bütüncül algılarını oluşturan öğelerin altında kaldığı, ambalaj tasarımlarında iltibas unsurunun oluşmadığı, karşı dava yönünden yapılan değerlendirmede ise; tanınmış davacı markalarının davacının yaptığı yatırım ve tanınmışlık seviyesi itibarı ile tüketici nezdinde belirli düzeyde ayırdedicilik kazandığı, hükümsüzlüğü talep edilen markaların yalnızca renk markaları olmadığı, bu renklerin bir form oluşturacak şekilde dikey konumlandırılan dikdörtgen şekli içerisinde yerleştirildiği, çapraz olarak birbirine bakan yamuk geometri şekillerinin aynı renkte dört adet dik yamuktan oluştukları, hükümsüzlük koşullarının gerçekleşmediği, anılan markaların tescil tarihi itibariyle 5 yıllık sessiz kalma süresinin geçtiği gerekçesiyle asıl ve karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm karşı dava bakımından karşı davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sessiz kalma yoluyla hak kaybına uğradığı değerlendirilen davacı-karşı davalı markalarından 2006/05072, 2005/40951, 2006/59810, 2004/04885, 2010/28338 numaralı markaların tescil tarihinden dava tarihine kadar uzunca bir süre geçtiği, aynı sektörde faaliyet gösteren davalı tarafından hükümsüzlük davası açılmasının hakkın kötüye kullanılması yasağına aykırılık oluşturduğu, davacı- karşı davalı markasının, kendiliğinden ayırt edici olduğu, enerji içecekleri üzerinde yoğun olarak kullanıldığı, bu durumun ayırt ediciliği pekiştirdiği, davacı-karşı davalı markasında yer alan mavi-gri renk kombinasyonlarının, “enerji içecekleri” emtialarında davacı- karşı davalı markaları ile özdeşleştiği, enerji içecekleri sektörünün ülkemizde çok geniş katılımcısının bulunmadığı, dolayısıyla “enerji içeceği” alanında ülkemiz tüketicisinin aklına ilk gelen markalardan olduğu düşünülen davacı-karşı davalı markalarında kullanılan sözcük ve renk unsurlarının da tüketici algısında, ilgili emtialar ile sınırlı olarak doğrudan yer edindiği gerekçesiyle davalı-karşı davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava, marka tecavüzü ve haksız rekabetin tespiti ve önlenmesi, karşı dava ise marka hükümsüzlüğü taleplerine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı- karşı davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 16.01.2025 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12102, Karar No: 2011/4517, Tarih: 18.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12102 E.  ,  2011/4517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, hukuksal nitelikçe hasılat kirası hükümlerine tabi sözleşme nedeniyle alacak istemine ilişkin olup, tarafların sıfatına uyuşmazlığın netiliğine göre temyiz inceleme görevi dairemize ait olmayıp, Yargıtay Başkanlar Kurulunun 23.02.2004 tarihli Yargıtay Yüksek 14.Hukuk Dairesi Başkanlığına verilmiştir.

SONUÇ : Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 14. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 18.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25742, Karar No: 2015/196, Tarih: 13.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/25742 E.  ,  2015/196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, trafik kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve cenaze gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararının 1479 sayılı Kanun'un 63. maddesi uyarınca teselsülen tahsili istemine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre, davalı ...'nın kullandığı kamyonetin ..'dan..'ya giderken önünde aynı yönde seyreden davalı ....'in kullandığı motosiklete arkadan çarpması sonucu motorsiklette yolcu olarak bulunan sigortalı ölmüş, bozma ilamı sonrasında alınan 2. kusur raporuna göre; gece far ışığı ile aydınlanan yolda arka stop lambası yanmayan motorsikletle yola çıkan motorsiklet sürücüsü ....'in % 50, kamyonet sürücüsü ...'nın % 30, kask takmayan sigortalının ise % 20 kusurlu olduğu bildirilmiş olup, bu raporun oluşa uygun olup, bozma öncesi alınan kusur raporu ile birbirini teyit ettiği de gözetildiğinde ....'ya % 50, ....'e % 30, sigortalıya % 20 kusur veren raporun hükme esas alınması isabetsiz bulunmuştur.

Öte yandan, ....'nın kullandığı kamyoneti zorunlu mali mesuliyet sigorta poliçesi ile sigortalayan .... ..'nin, rücu alacağından davalı sürücülerin toplam % 80 kusuru oranına isabet eden tutardan, teselsülen sorumlu olduğu halde, sorumluluğun kendi sigortaladığı aracı kullanan ....'nın kusuru ile sınırlandırılması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

O halde, davacı ve davalılardan .... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan ...'ya iadesine, 13.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.