muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1616, Karar No: 2025/569, Tarih: 05.02.2025

savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı müdürün sadakat ve özen yükümlülüğünü ihlal ettiği, haklı sebep ve diğer yasal şartların somut olayda oluştuğu gerekçesiyle davalı müdürün müdürlük görevinin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm, davalılar vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, azil davasında husumetin, azli istenen şirket müdürü ile şirkete yöneltilmesi gerektiği, 6102 sayılı TTK'nın 630/3 hükmü gereğince, şirket müdürünün özen ve bağlılık yükümü ile kanundan ve şirket sözleşmesinden doğan yükümlülüklerini ağır bir şekilde ihlal etmesi ile şirketin iyi yönetimi için gerekli yeteneği kaybetmesinin haklı sebep olarak kabul edileceği, davacının şirkete ortak olarak başladığı 2015 yılından dava tarihine kadar olan süreçteki davalı şirkete ait defterlerin incelemesinde, davalı şirkete ait 2017 ila 2020 yılları kebir defterlerinin tasdik ettirilmediği, tüm envanter defterlerinin tamamının boş kaldığı, satışların oldukça düşük miktarda olduğu, kâr elde edilmediği, şirketin faaliyetlerinin kabul edilebilir ya da başka bir deyişle normal sayılabilir seviyenin altında olduğu, davaya konu şirkete ait taşınmazın bedelinin çok altında satıldığı, her ne kadar davalı şirket konusu olan üretimi yapılan akivades ürününün AB'ye ihracatının yasaklandığını belirtmiş ise de, bu yasağın şartlı bir yasak olduğu, değişen piyasa koşulları ve yasal mevzuatlar gereği şirketin gerekli işleme tesisini kurması ya da AB onay numarası olan başka bir tesiste ürünlerini ücret karşılığı işlemesi ile ihracata devam edebileceği, davalı şirketin aldığı su ürünleri yetiştiricilik belgesinin yıllık 300 tonluk akivades üretim kapasitesini içerdiği, 2014 yılında verilen belge üzerine şirketin mevcutta 100 ton/kapasiteye sahip olduğunun görüldüğü, 2014 yılı için 100 ton ve daha sonraki yıllar için 100 ile 300 ton yıllık ürün satışının gerçekleşmesinin gerektiği, bu ürünlerin satışına ilişkin şirket evraklarında satış kaydının olmadığı, şirketin 12 ay boyunca üretim yapma izni olduğu düşünüldüğünde bu durumun hayatın olağan akışına ve ekonomik dinamiklere uygun düşmediği, akivadesin değerli bir ürün olduğu, çiftlik bölgesinde doğal olarak bulunan bu ürünü yetiştirmek için balık çiftlikleri gibi dışarıdan yem verilmediği, belli bir sene ürün kalitesi için hasat ve satış yapılmamasının şirket politikası olabileceği, ancak uzun yıllar hasat ve satış yapılmamasının "basiretli bir iş adamı gibi hareket etme" ilkesine uygun düşmediği, bahsi geçen bu durumların 6102 sayılı TTK'nın 630/2 hükmü anlamında müdürün azli için haklı sebep oluşturduğu gerekçesiyle davalılar vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, şirket müdürünün azli, davalı şirkete kayyum atanması talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 05.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8998, Karar No: 2012/26574, Tarih: 17.09.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/8998 E.  ,  2012/26574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2008/69 E. sayılı dosyasının eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/706, Karar No: 2013/912, Tarih: 18.04.2013

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2013/706 E.  ,  2013/912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Özel Daireler arasında meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu'nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, tohum imalatçısına karşı açılan tazminat istemine ilişkin olup, Yargıtay 4.Hukuk Dairesi’nin bozma ilamı uyarınca hüküm kurulmuştur.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : 4.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 18.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14457, Karar No: 2024/7001, Tarih: 10.07.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/14457 E.  ,  2024/7001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/116 E., 2016/67 K.

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bakanlık vekilinin temyiz isteği yönünden; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığının anlaşılması karşısında, hükmü temyize hak ve yetkisinin olmadığı belirlenmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz isteği yönünden sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.02.2016 tarihli ve 2015/116 Esas, 2016/67 Karar sayılı kararı ile; olay günü saat 21.20 sıralarında mağdurenin, annesi ile birlikte çiğ köfte almak için dışarıya çıktıkları, annenin çiğ köfteciye girdiği, mağdurenin de sanıkla buluştuğu, sanığın, mağdureyi metruk bir binaya götürdüğü, burada mağdurenin karşı koyma isteğini gören sanığın vurmasıyla mağdurenin kendinden geçtiği, mağdure yarı baygın halde iken sanığın mağdurenin alt tarafındaki elbiselerini iç çamaşırı dahil sıyırdığı, mağdurenin üzerinde organ sokmaksızın ileri geri hareketler yaptığı ve mağdurenin göğüslerinden öptüğü şeklinde kabul edilen olayda; sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 109/1, 109/3-f, 109/5, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyis İstemi

süre tutum dilekçesiyle temyiz isteminde bulunulmuş olup ayrıntılı temyiz dilekçesi sunulmamıştır.

III. GEREKÇE

A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyis İstemi

süre tutum dilekçesiyle temyiz isteminde bulunulmuş olup ayrıntılı temyiz dilekçesi sunulmamıştır.

III. GEREKÇE

A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20/2. maddesi gereğince davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağı anlaşıldığından, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, temyiz isteğinin reddi gerekmiştir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.02.2016 tarihli ve 2015/116 Esas, 2016/67 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9768, Karar No: 2018/14263, Tarih: 11.12.2018

**7. Ceza Dairesi         2016/9768 E.  ,  2018/14263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay günü Van istikametinden gelip Bitlis ili istimaketine gitmekte olan ... Turizm'e ait yolcu otobüsünün yol kontrol noktasında durdurularak yapılan aramasında sahibi tespit edilemeyen 1130 paket kaçak sigara ele geçirildiği, otobüste muavin olarak görev yapan sanığın savunmasında "bagajda bulunan valizlere bagaj fişi yapıştırıldığını, sigara çıkan valize de bagaj fişi takarak bagaja aldığını ancak yolcunun yüzüne bakmadığı için kime ait olduğunu hatırlamadığını, arama esnasında bazı bagaj fişlerinin yırtılarak yere düşmesi nedeniyle söz konusu valizde fiş bulunamadığını" savunması karşısında, valizin sanık tarafından araca konulduğu, valizlere bagaj fişi takmanın ve bagaja alınan eşyalar üzerinde gözetim ve denetim yükümlülüğünün de muavine ait olduğu ve ele geçen valizin de fişinin takılmamış olduğu gözetildiğinde sanığın da bu yükümlülüğünü yerine getirmediği cihetle savunmasına itibar edilmemiş ve valizin sanığın olduğu kabul edilerek mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.12.2018 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

5607 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık ... hakkındaki beraate ilişkin hükmün, katılan ... İdaresi vekilinin temyizi üzerine onanması yerine sayın çoğunluğun bozmaya ilişkin kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

Sanık ... aşamalardaki savunmalarında özetle, suçlamayı kabul etmediğini, olay tarihinde suça konu kaçak sigaraların yakalandığı otobüste muavin olarak çalıştığını, tüm bavullar ile birlikte kaçak sigara ele geçen bavula da fiş yapıştırarak fişin bir suretini yolcuya verip aldığını ancak yolcunun yüzüne bakmadığı için kim olduğunu bilmediğini, arama sırasında valizleri indirirken bazı bagaj fişlerinin yırtıldığını ve eline alıp Jandarmaya gösterdiğini, sigara bulunan valizin de fişinin düşen fişlerden olduğunu, arama yapan askerlerin olaya tanık olduklarını söylemiştir.

Tanık olarak dinlenen zabıt mümzisi ... beyanında, olay tarihinde kontrol noktasında Jandarma Astsubay olarak görev yaptığını, sanığın iddia ettiği gibi bir kısım bagaj fişinin taşıma sırasında yırtılmış olabileceğini söylemiştir.

30.08.2013 tarihli Arama ve Muhafaza Altına Alma Tutanağına göre, ... plakalı ... Turizm’e ait otobüste yapılan aramada sahibi tespit edilemeyen valiz içerisinde 1130 paket bandrolsüz sigaranın ele geçirildiği belirtilmiştir.

Tanık olarak dinlenen zabıt mümzisi ... beyanında, olay tarihinde kontrol noktasında Jandarma Astsubay olarak görev yaptığını, sanığın iddia ettiği gibi bir kısım bagaj fişinin taşıma sırasında yırtılmış olabileceğini söylemiştir.

30.08.2013 tarihli Arama ve Muhafaza Altına Alma Tutanağına göre, ... plakalı ... Turizm’e ait otobüste yapılan aramada sahibi tespit edilemeyen valiz içerisinde 1130 paket bandrolsüz sigaranın ele geçirildiği belirtilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 04/04/2006 tarih, 2006/3-35 E, 2006/97 K sayılı ilamı ile buna benzer birçok ilamında da“… ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “in dubio pro reo” kuşkudan sanık yararlanır kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat teorikte olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük veya küçük bir ihtimale değil, kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır.”

Tüm bu anlatılanlar ile sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmalarında, suçlamayı kabul etmediğini, olay tarihinde suça konu kaçak sigaraların yakalandığı otobüste muavin olarak çalıştığını, tüm bavullar ile birlikte kaçak sigara ele geçen bavula da fiş yapıştırarak fişin bir suretini yolcuya verip aldığını ancak yolcunun yüzüne bakmadığı için kim olduğunu bilmediğini, arama sırasında valizleri indirirken bazı bagaj fişlerinin yırtıldığını ve eline alıp Jandarmaya gösterdiğini, sigara bulunan valizin de fişinin düşen fişlerden olduğunu söylemesi, tanık olarak dinlenen zabıt mümzisi ...’nun sanığın savunmasını doğrulaması birlikte değerlendirildiğinde, sanığın müsnet suçtan cezalandırılması için savunmasının aksine somut, şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi ile şüpheden sanık yararlanır ilkesi nedeniyle yerel mahkemece verilen beraate ilişkin karar yerinde olup onanması gerekirken, sanığın cezalandırılması gerekçesiyle bozulmasına dair sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum.11.12.2018
Yargıtay — Esas No: 2014/16515, Karar No: 2015/10611, Tarih: 09.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/16515 E.  ,  2015/10611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 13. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/05/2014

NUMARASI : 2013/146-2014/230

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davacının tükettiği elektrik bedeli üzerinden fatura edilen tüketim bedeline ek olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında davacıdan 01.01.2011-31.08.2012 tarihi arasında tahsil edilen miktarın, sözleşme ve mevzuat hükümlerine uygun olmadığını ileri sürerek ödenen 27.708,76 TL'nin davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı (UEDAŞ) vekili cevabında; sözleşmenin diğer davalı ile davacı arasında yapıldığını ve faturalandırıldığını belirtip, husumet ve esastan davanın reddini dilemiştir.

Davalı (T.. A...) vekili cevabında; müvekkillerinin yasal düzenlemeler çerçevesinde kayıp-kaçak bedelini tahsil ettiğini ve tahsil ettiği tutarı diğer davalıya yatırdığını belirterek husumet, görev ve esasa ilişkin olarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davacı ile davalılardan Tüm Enerji ve Tic AŞ. ile arasında imzalanan sözleşmede, kayıp kaçak bedelinin davacı tarafından ödeneceğine ilişkin hüküm bulunmadığı, tarifeye ilişkin kurul kararının iptal edilmedikçe geçerliliğini koruyacağı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmektedir.

Dava konusu uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin tüketiciden alıp alınmayacağına ilişkindir.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

Davalı Kurum tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

Davalı Kurum tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinin 1 .fıkrasında, bu Kanun ile verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’nun kurulduğunu belirtmiş, aynı maddenin 2.fıkrasında ise; “Kurum, tüzel kişilerin yetkili oldukları faaliyetleri ve bu faaliyetlerden kaynaklanan hak ve yükümlülüklerini tanımlayan Kurul onaylı lisansların verilmesinden, işletme hakkı devri kapsamındaki mevcut sözleşmelerin bu Kanun hükümlerine göre düzenlenmesinden, piyasa performansının izlenmesinden, performans standartlarının ve dağıtım ve müşteri hizmetleri yönetmeliklerinin oluşturulmasından, tadilinden ve uygulattırılmasından, denetlenmesinden, bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur...” hükmüne yer verilmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fıyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Bu maddede de anlatılmak istenilen hususun 1 kw elektrik enerjisinin tüketicilere ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kar payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi vermediği açıktır.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu bu maddeye dayanarak 11.08.2002 gün ve 24843 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”i yayımlamış ve lisans sahibi şirketlerde bu tebliğe uygun olarak tüketiciden kayıp-kaçak bedeli adı altında bedel tahsil etmişlerdir.

Ancak, yukarıda açıklandığı üzere tebliğin dayanağı olan 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinde, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmamaktadır.

Ancak, yukarıda açıklandığı üzere tebliğin dayanağı olan 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinde, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmamaktadır.

Hem bu hal, parasını her halükarda tahsil eden davalı Kurum’un çağın teknik gelişmelerine ayak uydurmasına engel olur, yani davalı kendi teknik alt ve üst yapısını yenileme ihtiyacı duymayacağı gibi; elektriği hırsızlamak suretiyle kullanan kişilere karşı önlem alma ve takip etmek için gerekli girişimlerde de bulunmasını engeller. Oysa ki, elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan davalıya aittir.

Bununla birlikte, tüketici olan vatandaşın faturalara yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin hangi miktarda olduğunun apaçık denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, yani şeffaflık hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır.

Öyle ise mahkemece, bu ilkeler gözetilerek kayıp kaçak bedelinin tüketicilerden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksi gerekçelerle ve yanılgılı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.