muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7196, Karar No: 2012/22236, Tarih: 17.10.2012

Kanunun 87/4. maddesinde ise, kasten yaralama sonucunda ölümün meydana gelmesi halinde failin nasıl cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak maddedeki atfın 86. maddenin 1. ve 3. fıkralarına yapılmış olması nedeniyle, bu hükmün aynı maddenin 2. fıkrasında kalan yaralanma eylemleri açısından uygulanması mümkün değildir.

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaralanma sonucunda mağdurun ölmesi halinde, 5237 sayılı TCK’nın 23 ve 87/4. maddelerinin uygulanması imkânı bulunmadığından, failin sorumluluğunun genel hükümler kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Meydana gelen sonuç, (ölüm) öngörülebilir ise ve fail bu sonucu öngörmeksizin hareket etmişse, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesi uyarınca taksirle öldürme suçunu düzenleyen 85. maddesi uyarınca, öngörülebilir sonuç fail tarafından da öngörülmüş ancak istenmemiş ise fail bilinçli taksirle öldürme suçundan Kanunun 85 ve 22/3. maddeleri uyarınca, fail öngördüğü sonucu kabullenerek fiilini icra etmiş ise bu kez de, olası kastla öldürme suçundan sorumlu tutulmalıdır.

Failin ölüm sonucunu öngörmesi mümkün olmakla birlikte, gerekli özeni göstermeyerek ölüme neden olması halinde faili taksirle öldürmekten sorumlu tutmak mümkün ise de, ölüm sonucunun meydana gelmesinin öngörülmesi mümkün değilse failin taksirle öldürmeden sorumlu tutulması mümkün değildir.

Neticenin öngörülebilir olmaması halinde, faili meydana gelen ağır sonuçtan sorumlu tutmak, yeniden objektif sorumluluğun kabulü anlamına gelecektir ki, böyle bir kabul kusur sorumluluğunu benimseyen ceza kanununun sistematiğine de aykırıdır.”

Bu olayımızda da sanığın basit tıbbi müdahalelik yaralaması sonrası Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunca, ölümün travmanın eforu ve stresiyle kendinde mevcut kalp damar hastalığının aktif hale geçmesine bağlı solunum dolaşım durmasından ileri geldiği olay ile ölüm arasında illiyet bağı bulunduğu, ancak saptanan travmatik değişimlerin başlı başına ölümü tevlit eder nitelikte olmadıkları ve mevcut yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu belirtilmesi karşısında sanığın taksirle öldürme suçundan cezalandırılması gerekmektedir.Çünkü; TCK’nın 22/2. maddesi taksiri, dikkat ve özen

yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesi olarak tanımlanmaktadır.

Bilimsel görüşlere baktığımızda da dikkat ve özen yükümlülüğü ile ilgili şu açıklamaları görmekteyiz.

“Dikkat ve özen yükümlülüğünden, Kanun veya müşterek tecrübenin sonucu olarak kendisine toplum tarafından yüklenen dikkat ve ihtimam vazifesini ihmal eden ve zararlı neticeye sebep olan fert sorumludur. Taksir zorunlu ve gerekli özenin gösterilmemesi sebebiyle öngörülmesi mümkün olan neticenin öngörülmemesidir.

Bilimsel görüşlere baktığımızda da dikkat ve özen yükümlülüğü ile ilgili şu açıklamaları görmekteyiz.

“Dikkat ve özen yükümlülüğünden, Kanun veya müşterek tecrübenin sonucu olarak kendisine toplum tarafından yüklenen dikkat ve ihtimam vazifesini ihmal eden ve zararlı neticeye sebep olan fert sorumludur. Taksir zorunlu ve gerekli özenin gösterilmemesi sebebiyle öngörülmesi mümkün olan neticenin öngörülmemesidir.

Taksirin cezalandırılmasının sebebi, failin neticeyi öngörmesi mümkün iken, özen vazifesine aykırı olarak, bu neticeyi öngörmemiş olması esasına dayanır. Failin öngörülebilir bir neticeyi öngörmesi gerekirken bunu yapmaması, toplumun kendisini kınamasının sebebidir. “

Dosyamıza konu olayda sanığın basit tıbbi müdahalelik bir yaralaması sonucunda mağdur ölmüştür. Bu olayda yukarıda açıkladığımız gibi sanığı TCK’nun 87/4.maddesi gereğince sorumlu tutmak mümkün değildir. Ancak oluşan bu neticenin öngörülebilir bir neticedir. Dolayısıyla sanık hakkında TCK’nın 23 ve 86/2.maddelerini nazara almadan aynı kanunun 85/1.maddesi gereğince taksirle öldürme suçundan cezalandırılmalıdır. Mahkemenin TCK’nın 23 ve 86/2.maddeleri delaletiyle aynı Kanunun 85/1.maddesiyle hüküm kurması sonuca etkili olmayan uygulama olduğundan kararın onanması gerekir.

Sonuç olarak somut olayda günlük hayat tecrübelerine göre bu netice öngörülebilir bir neticedir. Öngörülebilen bu netice bakımından dikkat ve özen yükümlülüğüne uymayan sanık bakımından taksirle öldürme suçunun oluştuğu kanaatinde olduğumuz için sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/11966, Karar No: 2021/15210, Tarih: 22.12.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/11966 E.  ,  2021/15210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/02/2017 tarih ve 2016/219 Esas - 2017/40 Karar sayılı kararıyla; Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesine Ek 2. Protokolün 3732 sayılı Onay Kanunu'nun 3. maddesinde belirtildiği gibi yeniden muhakeme edildiği, önceki kararlarda değiştirilecek herhangi bir husus olmadığına ve yeniden yargılama yapılmasına yer olmadığına, dair kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece yargılamanın yenilenmesi istemi üzerine verilen hüküm, hükümlü müdafii tarafından temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçluların İadesine Dair Avrupa Sözleşmesine Ek 2. Protokolün 3732 sayılı Onay Kanunu'nun 3. maddesi ve 5271 sayılı CMK'nin 311. maddesi uyarınca yapılan yargılamanın yenilenmesine ilişkin yargılama sonucunda; 5271 sayılı CMK'nin 323/1 (CMUK 341.) maddesinde "Yeniden yapılacak duruşma sonucunda mahkeme, önceki hükmü onaylar veya hükmün iptali ile dava hakkında yeniden hüküm verir" şeklindeki açık hükmüne karşı; mahkemece önceki hükmün onaylanmasına veya ilk hükmün iptali ile sanık hakkında 765 sayılı TCK'nin 448. maddesi uyarınca kasten öldürme suçundan açılan davada yeniden hüküm kurulmasına karar verilmesi yerine, yazılı şekilde "önceki kararda değiştirilecek bir husus olmadığına" şeklinde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmekle, hükmün 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 22.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3013, Karar No: 2013/22947, Tarih: 08.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/3013 E.  ,  2013/22947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın 08.01.2011 günü Nasyonel Kuaför ve güzellik merkezini işleten sanığın saçının rengini açma işlemi yaparken yanlış işlem yapması sonucu saçlarının ve saç derisinin yandığını belirterek şikayetçi olduğu, 12.01.2011 tarihli adli rapora göre de şikayetçinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının tespit edildiği, tanıkların da bu hususu doğruladığı ve sanıkla aralarında önceye dayanan bir husumetin de bulunmadığı hususları birlikte değerlendirilerek, sanığın taksirle yaralama suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken; oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12479, Karar No: 2015/19846, Tarih: 08.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/12479 E.  ,  2015/19846 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : SAMSUN ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/09/2013

NUMARASI : 2013/182-2013/388

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, davalı elektrik şirketinin, müvekkili olan davacıdan haksız yere kayıp kaçak bedeli tahsil ettiğini beyan ederek, ödenen 77.811 TL kayıp kaçak bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz etmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, davacıdan kayıp kaçak bedelinin tahsil edilip edilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

Davalı Kurum tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinin 1.fıkrasında, bu Kanun ile verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’nun kurulduğunu belirtmiş, aynı maddenin 2.fıkrasında ise; “Kurum, tüzel kişilerin yetkili oldukları faaliyetleri ve bu faaliyetlerden kaynaklanan hak ve yükümlülüklerini tanımlayan Kurul onaylı lisansların verilmesinden, işletme hakkı devri kapsamındaki mevcut sözleşmelerin bu Kanun hükümlerine göre düzenlenmesinden, piyasa performansının izlenmesinden, performans standartlarının ve dağıtım ve müşteri hizmetleri yönetmeliklerinin oluşturulmasından, tadilinden ve uygulattırılmasından, denetlenmesinden, bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur...” hükmüne yer verilmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fıyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fıyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Bu maddede de anlatılmak istenilen hususun 1 kw elektrik enerjisinin tüketicilere ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi vermediği açıktır.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu bu maddeye dayanarak 11.08.2002 gün ve 24843 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”i yayımlamış ve lisans sahibi şirketlerde bu tebliğe uygun olarak tüketiciden kayıp-kaçak bedeli adı altında bedel tahsil etmişlerdir.

Ancak, yukarıda açıklandığı üzere tebliğin dayanağı olan 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinde, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından hırsızlanmak suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin (kaçak) kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmamaktadır.

Hem bu hal, parasını her halükarda tahsil eden davalı Kurum’un çağın teknik gelişmelerine ayak uydurmasına engel olur, yani davalı kendi teknik alt ve üst yapısını yenileme ihtiyacı duymayacağı gibi; elektriği hırsızlamak suretiyle kullanan kişilere karşı önlem alma ve takip etmek için gerekli girişimlerde de bulunmasını engeller. Oysa ki, elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan davalıya aittir.

Bununla birlikte, tüketici olan vatandaşın faturalara yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin hangi miktarda olduğunun apaçık denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, yani şeffaflık hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır.(aynı ilkeler H.G.K. 21.05.2014 gün ve 7-2454 E.-679 K.sayılı ilamı ile de benimsenmiştir,)

Hal böyle olunca mahkemece, yukarıda anılan ilkeler ve Hukuk Genel Kurulunun kararı gözetilerek, davalının kayıp-kaçak bedeli tahakkuku uygulamasının yerinde olmadığı nazara alınarak, yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

6100 sayılı HMK.nun 183.maddesinde "Tarafların veya mahkemenin, dava dosyasında bulunan belgelerdeki açık yazı ve hesap hataları, karar verilinceye kadar düzeltilebilir." hususu düzenlenmiştir. Dosyada mevcut dava dilekçesinin incelenmesinden, dava konusu bölümünde 7.731,60 TL kayıp-kaçak bedelinin iadesinin istendiği, sonuç ve istem bölümünde ise; 7.811,27 TL kayıp-kaçak bedelinin talep edildiği görülmüştür.

6100 sayılı HMK.nun 183.maddesinde "Tarafların veya mahkemenin, dava dosyasında bulunan belgelerdeki açık yazı ve hesap hataları, karar verilinceye kadar düzeltilebilir." hususu düzenlenmiştir. Dosyada mevcut dava dilekçesinin incelenmesinden, dava konusu bölümünde 7.731,60 TL kayıp-kaçak bedelinin iadesinin istendiği, sonuç ve istem bölümünde ise; 7.811,27 TL kayıp-kaçak bedelinin talep edildiği görülmüştür.

Bu durumda mahkemece; davacıdan bu maddi hatanın giderilmesi istenerek, dava konusu ettiği alacak miktarı kesin olarak belirlenip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu hususun dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19934, Karar No: 2008/20536, Tarih: 18.12.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/19934 E.  ,  2008/20536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı Sosyal Güvenlik Kurumu aralarındaki tespit davası hakkında Tokat 1. İş Mahkemesinden verilen 13.11.2008 gün ve 210-596 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

1-Davacının tarımsal faaliyetleri nedeniyle, ... Fabrikaları Çorum Şeker Fabrikası, Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifi, ... Tohumu A.Ş ve Toprak Mahsülleri Ofisinden, ürün teslim edip etmediği etmişse ürün teslim ettiği yıllar ve bu nedenle yapılan ... prim kesinti miktar ve tarihlerinin ,

2-Ayrıca davacının, ... Ekicileri Kooperatifi ve Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifine üye olup olmadığı, üye olmuşsa hangi tarihte üyeliğinin başladığı ve halen devam edip etmediğinin ilgili Kuruluşlardan sorularak alınacak cevapların eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/92, Karar No: 2012/341, Tarih: 08.02.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/92 E.  ,  2012/341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek düzenlemek suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesiyle ... 2. Sulh Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve ... 2. Sulh Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 25/02/2011 gün ve 2011/343 E. 2011/156 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7805, Karar No: 2013/22347, Tarih: 09.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7805 E.  ,  2013/22347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Uşak 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.12.2012 tarih ve 2011/351-2012/382 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili Özel Uşak Derman Özel Eğitim ve Rehebilitasyon Merkezi'nin saygın bir eğitim kurumu olduğunu, davalının ise işitme engelliler öğretmeni olup aralarındaki iş akdini yasal süresi dolmadan tek taraflı olarak istifa ile feshettiğini, akabinde Uşak Gelişim Park Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'nde göreve başladığını, davalının müvekkili ile çalışmaları sırasında öğrendiği öğrenci bilgi ve adreslerini yeni işe başladığı işyerinin hizmetine haksız olarak sunduğunu ve ayrıca müvekkilinin işyerinde eğitim gören öğrencilerin velileri ile yaptığı görüşmelerle, müvekkilini kötüleyerek müvekkilinin öğrenci kaybına neden olduğunu, neticede TTK'nın 56/8. ve BK'nın 48. maddeleri uyarınca haksız rekabette bulunduğunu, davalının eylemleri sonucunda 10 öğrencinin müvekkili kurumdan ayrılarak davalının çalışmakta olduğu yeni kuruma kayıtlarını naklettiklerini, ileri sürerek haksız rekabetin önlenmesini, her öğrenci için Milli Eğitim Bakanlığı tarafından kuruma ödenen 400 TL yekunu 4.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin işitme engelliler sınıf öğretmeni olup iş akdini haklı nedenle derhal sonlandırmak zorunda kaldığını, müvekkilinin öğretmenlik mesleğini ifa etmesinin faaliyet göstermesi değil görevini ifa etmesi anlamını taşıdığını, ifa ettiği görev neticesinde sadece maaş alan, işbu maaşı dışında başkaca geliri olmayan, kar elde etmesi mümkün olmayan bir öğretmenin kar elde etme amacıyla kurulan bir rehabilitasyon merkeziyle rekabet ilişkisinin varolduğunun belirtilmesinin abesle iştigal olduğunu, müvekkilinin davacıya ait kurumda çalışmasından önceki dönemde de bu öğrencileri ve velilerini tanıdığını, bu öğrenci ve velilerin bilgi ve adreslerini bildiğini, işbu bilgilerin ticari sır kapsamında kabul edilmesinin mümkün olmadığını, öğrencilerin davacıya ait kurumdan ayrılması noktasında müvekkilinin en ufak bir çabası veya olumsuz beyanının dahi söz konusu olmadığını, karşı yanın belirtttiği öğrencilerin kurum değiştirmesinin nedenlerinin velilerin müvekkilinin vermiş olduğu eğitim, öğretim ve rehabilitasyon hizmetinden memnun kalmaları olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava dilekçesi ekinde suretleri ibraz edilen ve davacı tarafça velilerden ilişik kesme belgesi verilmesi istemi içinde matbu olarak davacıyla ilgili beyanları içerir şekilde imzalattırılarak alındığı anlaşılan dilekçelere itibar etmeye olanak bulunmadığı, taraflar arasındaki iş akdinin sona ermesinden sonra davalının davacıya ait işyerini kötülediği, başka yerden edinilme imkanı bulunmayan ve davacı tarafa ait olan öğrenci bilgilerini haksız olarak kullandığı, haksız ve kusurlu fiilinin olduğu, haksız rekabette bulunduğu hususları ispatlanamadığı, gerekçesi ile davanın reddine, karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21583, Karar No: 2010/20595, Tarih: 14.12.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/21583 E.  ,  2010/20595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, hasılat kirası istemine ilişkindir.

Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 14. Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 14. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 14.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2702, Karar No: 2011/47303, Tarih: 06.12.2011

**6. Ceza Dairesi         2009/2702 E.  ,  2011/47303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İddianame ve gerekçeli karar başlığına yanlış yazılan suç tarihinin yerinde Mahkemece düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Suçun işlendiği 08.09.2003 tarihi ile inceleme tarihi arasında sanık hakkında uygulanan 765 sayılı TCK’nun 491/3-son, 492/7-son maddesinde öngörülen cezanın tür ve süresine göre aynı Yasanın 102/4, 104/2.maddelerinde yazılı 7 yıl 6 aylık sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... (Durmazer) Yel savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 06.12.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.