muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6894, Karar No: 2025/1277, Tarih: 30.01.2025

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının dava dışı ...Tohumculuk Limited Şirketinin Yönetim Kurulu Başkanı olduğu; CİMER sistemine verdiği dilekçe nedeniyle davacı birlik veya çalışanları hakkında adli ve idari soruşturma açılmadığı, davalı hakkında da iftira nedeniyle soruşturmanın bulunmadığı, davalının şikayetini haklı gösterecek dolaylı ve zayıf da olsa bir kısım emareler bulunduğu, şikayet hakkının sınırlarının aşılmadığı, davalının sırf davacıya zarar vermek kastıyla hareket ettiğinin ispat edilemediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davalının yönetim kurulu başkanı olduğu şirket de dahil 51 şirket ile yapılan sözleşmenin, müvekkili tarafından alınan karar doğrultusunda feshedildiğini, bu anlamda fesih kararının sadece davalının yönetim kurulunda olduğu şirket yönünden alınan bir karar olmadığını, davalının CİMER başvurusunda kullandığı ifadelerin hakaret niteliğinde olduğunu, hak arama özgürlüğü altında korunamayacağını, şikayet hakkının sınırlarının aşıldığını, cevap dilekçesi süresi dolduktan sonra bildirilen tanığın beyanına itibar edilemeyeceğini, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; davalının CİMER başvurusu nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; davalı tarafından Anayasa ile güvence altına alınan hak arama özgürlüğünün sınırlarının aşılmadığının, davacıya zarar vermek kastı ile hareket edilmediğinin, manevi tazminatın koşullarının oluşmadığının anlaşılmasına göre, usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/287, Karar No: 2023/7834, Tarih: 25.09.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/287 E.  ,  2023/7834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/304 Esas, 2022/1937 Karar

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Solhan Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/216 Esas, 2020/195 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

B) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,25.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17822, Karar No: 2015/8452, Tarih: 17.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17822 E.  ,  2015/8452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL (KAPATILAN) 23. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/06/2014

NUMARASI : 2013/18-2014/184

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) 23. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.06.2014 tarih ve 2013/18-2014/184 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın 1967–1968 yıllarından beri hissedarı ve davalı Banka'nın 1967–1968 yılında çıkardığı 50.000,00 TL (Eski TL) karşılığında satın alınan hisse senetlerinin maliki olduğunu, müvekkilinin bu hisse senetlerini 01/09/2009 tarihinde davalı bankanın mersin şubesine ibraz ederek yeniden değerlendirme fonlarıyla artan sermayesinden bedelsiz pay alma talebinde bulunduğunu, davalı bankanın M. Şubesi'nin hisse senetleri değişim makbuzu karşılığında B Grup 4, 5, 6 tertip hamiline ve nama yazılı hisse senetlerini teslim aldığını, bu hisselerin G. Yatırım Menkul Kıymetler A.Ş.’de müvekkili adına açılan 310210 numaralı yatırım hesabında işlem görmek üzere tutulduğunu, davalı bankanın 12/04/2010 tarihinde verdiği yazılı cevapta muhtelif yıllarda yaptığı yeniden değerlendirme fonlarıyla artan sermayesinden bu hisselere isabet eden değerlerine hiç değinmeden senetlerin 1967 – 1968 yıllarındaki değerlerine göre hesaplama yaparak isabet eden temettü payı olan 2005 yılı için 0,88 TL, 2006 yılı için 0,82 TL ve 2008 yılı için 1,08 TL almaya hakkının olduğunu bildirdiğini, yeniden değerlendirme fonunun şirket bilançosunda yer alan bir mal varlığının zamanla değer kazanmasından oluşan değer artışının sermayeye eklenmesi anlamına geldiğini, Vergi Usul Kanunun mükerrer 298. maddesine göre, bankaların bilançolarında yer alan amortismana tabi iktisadi kıymetlerini yeniden değerlendirmeleri sonucu ortaya çıkan değer artışlarını sermayeye ilavelerinde bu artan sermayeyi hissedarlarına hisse nispetinde bedelsiz olarak dağıtmak zorunda olduklarını, davalı bankanın en azından 1981 yılından itibaren bu yolla artan sermayeden müvekkiline bedelsiz hisse senedi vermek zorunda olduğunu,müvekkilinin bu yolla artan sermayeden pay isteme hakkının zaman aşımına uğramasının söz konusu olmadığını belirtilerek, fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak, müvekkilinin ibraz ettiği hisse senetlerine isabet eden bedelsiz paylardan şimdilik 10.000,00 TL’lik kısmının aynen teslimi, aynen teslim mümkün değilse bedellerinin ödenmesi yönünde karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, bankaların bilançolarında yer alan amortismana tabi iktisadi kıymetlerini yeniden değerlendirme sonucu değer artışlarının nakit karşılığı hisse senedi ihraç etmek suretiyle sermaye artımında bulunmaları ve taahhüt edilen pay bedellerinin ödenmiş olması şartıyla sermayelerine ilave edebileceklerini, davacı tarafın talebi üzerine 50.000 eski TL nominal değerde hisse senetlerinin değişim işlemleri ve bedelsiz sermaye artırımı işlemlerinin bankalarınca tamamlanarak 39.32 nominal değere ulaşan hisse senetlerinin 08.10.2009 tarihinde davacının yatırım hesabına geçildiğini, davacının müvekkilinden herhangi bir alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı Banka'nın 2002 yılı öncesinde yeniden değerlendirme fonundan kaynaklı sermaye artırışına ilişkin davacı payını ödediği ve 2002 yılı sonrası için ise yeniden değerlendirme fonundan kaynaklı sermaye artışına gitmeyip bu fonu özvarlık olarak değerlendirdiği gerekçesiyle davacı yanın yerinde görülmeyen davasının reddine karar verilmiştir.

Kararı,davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21957, Karar No: 2015/13821, Tarih: 18.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/21957 E.  ,  2015/13821 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/300319

Mahkemesi : İstanbul(Kapatılan) Anadolu 5. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 19/03/2014

Numarası : 2013/253 - 2014/213

Suç : Taksirle Yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Sanığın idaresindeki otomobille, olay gecesi aydınlatmanın bulunduğu olay mahallinde, seyrettiği bölünmüş caddeden, sağa virajlı ve dik çıkış rampa eğimli diğer bir caddeye giriş yaptığı sırada, aracının ön sağ farı ile, soldaki orta refüj üzerinden karşıya geçmek isteyen mağdura yolun solunda çarpması sonucu meydana gelen olayda; sanığın gece saatlerinde aydınlatmanın bulunduğu ve görüşün açık olduğu olay mahalline seyir hızı ile giriş yaptığı, mağdurun yola giriş yaptığı alanın sanığın görüş alanında olduğunun bilirkişi tarafından tespit edildiği, sanık hızını mahal şartlarına göre ayarlayarak seyretse idi yayanın yol kenarında beklediğini görebileceği ve yeterli mesafeden yayayı uyarsa idi kazayı önleyebileceği anlaşıldığından, tüm bu nedenlerle sanığın tali kusurlu olduğuna ilişkin mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından; yine sanık hakkında düzenlenen iddianamedeki anlatımda katılanın vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığının belirtilmesi ve TCK'nın 89/2. maddesi uyarınca cezalandırılmasının talep edilmesi, her ne kadar iddianemede sevk maddeleri arasında TCK'nın 89/1. maddesi gösterilmemiş ise de, söz konusu maddenin taksirle bir kişinin yaralanması suçunda temel cezanın belirlenmesinde gösterilen uygulama maddesi olması ve iddianamenin taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan düzenlenmesi sebepleri ile sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesi gereğince temel ceza tayin edilirken ek savunma hakkı verilmesine gerek bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma öneren görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusura ve erteleme hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 18.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13104, Karar No: 2014/17944, Tarih: 18.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/13104 E.  ,  2014/17944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2014

NUMARASI : 2014/53-2014/250

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin her iki davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak 09/08/2007 tarihinde tespit edilen %11 oranındaki sürekli iş göremezliği nedeniyle davacının maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece, meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmiş ise de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık

olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidirlerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan ve özellikle kusur bilirkişi raporu alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 18/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4793, Karar No: 2022/2491, Tarih: 28.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4793 E.  ,  2022/2491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 26.12.2018 gün ve 2014/336 - 2018/1381 sayılı kararı bozan Daire'nin 08.04.2021 gün ve 2019/2594 - 2021/3485 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, Emlak Bankası A.Ş. Merter Şubesi tarafından Örsa Grubuna ait Örsa Tekstil, Öray Tekstil, İmateks Tekstil'in toplam 6.500.000 DM tutarında ilave kredi teklif edildiği ve kullandırıldığı aşamada grubun yeterli teminatının olmadığını, kredi kullandırılırken gerekli prosedüre uyulmadığını, bankanın zarara uğratıldığını ileri sürerek, tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile 7.272.604.006.552.- TL'nin kredinin ödendiği tarihten itibaren işleyecek kamu bankalarının uyguladığı en yüksek mevduat faiz oranı üzerinden faizi ile birlikte tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davalı ... mirasçıları bakımından davanın tefriki ile ayrı bir esasa kaydına, diğer davalılar bakımından ise davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davacı ve bir kısım davalılar vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, davacı Türkiye Emlak Bankası'ndan harç ve ceza alınmasına yer olmadığına, 28/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15861, Karar No: 2017/10181, Tarih: 05.07.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/15861 E.  ,  2017/10181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı, mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın 15.09.2014 havale tarihli temyiz dilekçesinin incelenmesinde, ayrım yapmadan hakkında kurulan hükümleri sanık sıfatı ile temyiz ettiğini belirttiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

A) Sanık hakkında katılana karşı hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükme yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hakaret suçunun karşılıklı işlenmesi halinde, 5237 sayılı TCK'nin 129/3. maddesi gereğince, hapis cezasına hükmetmeden doğrudan “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

B) Sanık hakkında katılana karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1) Sanığa isnat edilen 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-a-e, 87/1-c-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının yargılamayı yapan mahkemece bizzat alınması gerektiği gözetilmeyerek, yakalama emri ile başka mahkemede savunmasının aldırılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilmesi,

2) Hükmün gerekçe kısmında sanığın üzerine atılı suçu silahtan sayılan anahtar ile işlediği kabul edildiği halde, hüküm fıkrasında "sanık silah kullanmadığından TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" karar verilmesi suretiyle, gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki yaratılması,

3) Suçun silahtan sayılan anahtarla işlendiğinin kabulü halinde, sanığın üzerine atılı suçu, kardeşine karşı silahla işlediği olayda, birden fazla nitelikli halin ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken, alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,