muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/48525, Karar No: 2013/8909, Tarih: 14.03.2013

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacı işçinin iş yerini devralan şirket yanında çalışması devam ettiğinden ve iş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı da vermez. Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21711, Karar No: 2015/5649, Tarih: 16.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/21711 E.  ,  2015/5649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 9. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/03/2013

NUMARASI : 2012/429-2013/103

Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul Anadolu 9. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 07.03.2013 gün ve 2012/429 Esas 2013/103 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 18.03.2014 gün ve 4594-5828 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacı B.. S.. vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

1-Karar düzeltme istekleri ilgili Yargıtay Dairesinin kararına karşı ileri sürülebileceğinden, bu talepleri inceleme yetkisinin doğrudan ilgili Yargıtay Dairesine ait olmasına göre ve yerel mahkemelerin bu tür talepleri inceleme yetkisi bulunmadığından, Mahkemenin; davacı H.. S.. vekilinin (davacı H.. S.. yerine B.. S.. yazılı olması maddi hataya dayalı olduğuna göre) yasal süre içerisinde karar düzeltme talebinde bulunmadığı gerekçesiyle karar düzeltme talebinin reddine dair vermiş olduğu 24.09.2014 tarihli ek kararının ORTADAN KALDIRILMASINA.

2-Yargıtay ilamının davacı H.. S..'a Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği, ne var ki, muhataba tebliğin neden imkansız olduğunun tebligat parçasına yazılı olmaması sebebi ile bu hali ile tebliğ işleminin 7201 Sayılı Kanunun 21. maddesi ile Tebligat Tüzüğü’nün 28. maddesi hükümlerine uygun yapılmamış olmakla usulsüz olduğu, davacının Yargıtay ilamından haberdar olduğunu bildirdiği tarihin tebliğ tarihi kabul edilmesi gerektiği, aksinin de ortaya konulamadığı gözetildiğinde, davacı H.. S..'un süresinde karar düzeltme talebinde bulunduğunun kabulü gerekeceği açıktır.

3-Davacı H.. S.. vekilinin Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK’nun 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle karar düzeltme isteğinin REDDİNE, davacı B.. S..'tan usulün 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 248.00.-TL para cezası ile 57.60.-TL red harcının alınarak Hazineye gelir kaydına, 16.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17222, Karar No: 2018/9649, Tarih: 30.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/17222 E.  ,  2018/9649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde müdür yardımcısı olmasına rağmen motor kurye olarak çalıştırıldığını, 26.05.2011 tarihinden, iş akdinin haksız olarak feshedildiği 05.12.2013 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, iş akdinin yol paralarının kesilmesi, fazla mesai, genel tatil ücretlerinin eksik ödenmesi, hafta tatillerinde çalıştırılması ve iş güvenliği ile ilgili tedbirlerin alınması talepleri nedeniyle işveren tarafından fesih edildiğini ileri sürerek yol ücreti, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, bakiye genel tatil alacağı, bakiye hafta tatili alacağı, fazla mesai alacağını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı şirkette 26.05.2011 tarihinde motosikletli kurye olarak çalışmaya başladığını, 05.12.2013 -10.12.2013 tarihleri arasında mazeretsiz olarak işe gelmemesi üzerine, davacıya ... 26. Noterliğinin 10.12,2013 tarihli ihtarnamenin gönderilerek, gelmediği günlerle ilişkin mazeretinin bildirmesinin, aksi takdirde iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedileceğinin ihtar edildiğini, davacının mazeret bildirmeksizin devamsızlığının devam etmesi üzerine, ... 26. Noterliğinin 13.12.2013 tarihli ihtarnamesi ile iş akdinin feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafca fesih nedeni olarak ileri sürülen devamsızlık olgusunun ve feshin haklı olduğu olgusunun ispat edilemediği, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağının bulınduğu gerekçesiyle bu taleplerin kabulüne, davacının hafta tatilinde çalıştığı ve yol ücreti alacağı olduğu ispatlanamadığı gerekeçsiyle bu taleplerin reddi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai ücretinin hesaplanması açısından, davacının yaptığı hizmete göre prim de aldığı anlaşılmaktadır. Bu primlerin fazla mesai ücretinden düşülmeyerek prim mahsubu yapılmaksızın fazla mesai ücretinin hesaplanarak sonuca gidilmesi doğru ise de ; davacının fazla mesai ücretinin normal saat ücretinin prim olarak ödendiğinin kabulü ile fazla mesaisinin sadece %50 zamlı kısmının hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken %150 zamlı kısmının hesaplanarak hüküm altına alınması hatalıdır.

3-Davacının yol ücreti talebi açısından, davacının aylık brüt ücretinin 1.260,00 TL. olduğu, iş akdinde fazla çalışma ücretinin de bu ücrete dahil olduğu belirtilmekle birlikte bu aylık maktu ücretin içinde yol parasının olduğu yer almamıştır.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının işe başladığı tarihte ödenmekte olan yol parasının 01/01/2013 tarihi itibariyle kaldırılarak tüm çalışanların brüt maaşlarına eklenerek ödenmeye başladığını savunmuştur.

Davacının brüt ücreti ile brüt asgari ücret arasındaki farkın az oluşu ve yukarıda sayılan diğer hususlar da nazara alındığında, davacıya yol parasının ödenmesi gerektiği, fakat yol parasının ödendiğinin davalı tarafından yazılı belge ile ispatlanamadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle tanıklar gerekirse yeniden dinlenerek aylık yol parasının miktarı tespit edilerek yol parasının ve kıdeme esas giydirilmiş ücretin yeniden belirlenerek hüküm altına alınması gerekmektedir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, 30.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4728, Karar No: 2018/6062, Tarih: 22.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/4728 E.  ,  2018/6062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalının, yeni bir yapılanmaya gidileceğinden bahis ile yasal gerekçe göstermeden iş aktinin 31/10/2013 tarihinde sonlanacağı belirtilerek 03/10/2013 tarihinde fesih bildirim tebligatı imzalattığını, yapılan fesih bildiriminin usulüne uygun olmadığını, ayrıca, verilen süre zarfında iş arama izni gibi ihbarın yasal zorunluluklarının da yerine getirilmediğini, ihbarda belirtilen süre geçmesine rağmen davacının 27/11/2013 tarihine dek çalıştırılmaya devam edildiğini, yeni bir ihbar süresi de verilmeksizin 27/11/2013 tarihinde pek çok işçi ile birlikte davacının da iş aktinin feshedildidiğini, davacının haftada 6 gün 07:30-22:00 saatleri arasında sadece 15-20 dakika ara dinlenmesi verilerek çalıştığını, normal ücretin bir kısmının bordrolarda fazla mesai ücreti gibi yansıtıldığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, taleplerin zamanaşımına uğradığını, mahkemenin yetkisiz olduğunu, derdestlik, husumet itirazları bulunduğunu, davacının mevsimlik iş akti ile çalıştığını, 12/04/2011-20/11/2011 tarihleri arası çalışma döneminin istifa ile sonlandığını, davacının ibraname verdiğini, 08/03/2012 tarihinde başlayan çalışma döneminin 20/12/2012 tarihli fesih bildirimi ile sonlandığını ve davacının ibraname verdiğini, 01/02/2013 tarihinde başlayan çalışma döneminin 03/10/2013 tarihli fesih bildirimi ile sonladığını, ihbar süresi verildiğini, davacının kendi parmak ürünü olan PDKS sistemi kayıtlarında davacının işe başlama saatinin 08:00 ve işten çıkış saatinin 16:00 olduğu, düzenli olarak yemek molası verildiğini, fazla mesai yapması durumunda ödendiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, gerekçeleri itibarı ile olaya uygun ve denetime açık olduğu için 23/10/2014 havale tarihli bilirkişi tarafından hazırlanan rapornun hükme esas alındığı, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğine ilişkin dosya kapsamına herhangi bir bilgi ve belge sunulmadığından taraflar arasındaki iş ilişkisinin davalı işverence haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiği sonucuna varıldığı, uzun yıllar sürekli aynı şekilde fazladan çalışma yapılması hayatın olağan akışına aykırı olduğundan, işçinin mazeretli, izinli veya hasta olabileceği günler dikkate alınarak takdiri indirim yapıldığı, davacının çalıştığı süre içerisinde tanık beyanları ile ispatlanan fazla mesaisinin ve genel tatil çalışmasının bulunduğu anlaşıldığından hayatın olağan akışına uygun olarak %30 oranında takdiri indirim yapıldığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, örnek olarak 2012 yılı Temmuz bordrosunda fazla mesai ücreti tahakkuku ve davacıya atfen imza bulunmaktadır, ancak bilirkişi raporunda dikkate alınmamıştır. Hesaba esas aylara ilişkin bordrolar fazla mesai tahakkuku olup olmadığı bakımından teker teker incelenmeli, mevcut tahakkukların ödendiğine ilişkin davacı imzası, banka ödemesi gibi bir subut vasıtası bulunması halinde bu bordroların ait olduğu aylar hesaplamada dışlanmalıdır.

3-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada verilen ara dinlenmesi süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, hükme esas bilirkişi raporunda 14 saatlik çalışmadan sadece yarım saat ara dinlenmesi düşülerek fazla mesai süresi hesaplanmıştır. Davalı tanıkları 14 saatlik çalışmada sadece yarım saat ara dinlenmesi verildiği kabulünü desteklememiştir. Bu durumda başkaca delil de olmaması halinde davacı tanıklarının beyanları ara dinlenmesinin yukardaki ilke kararında belirtilenlerden daha az olarak kabul edilmesinde gerekçe olamaz.

Mahkeme tarafından yapılması gereken iş, ara dinlenmesinin 14 saatlik çalışmada sadece yarım saat olarak kabulünü gerektiren davacı tanıkları haricindeki sübut gerekçesini somut biçimde ortaya koymak, böyle somut bir gerekçe getirilememesi halinde ara dinlenmesini 2 saat olarak belirleyen bir hesaplama yapılarak sonuca gitmektir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, 22/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5856, Karar No: 2012/10456, Tarih: 18.04.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/5856 E.  ,  2012/10456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,18.1.2009 tarihinde kız arkadaşı ile birlikte ... Alışveriş Merkezinde bulunan...adlı mağazada dolaşırlarken dava dışı kişiler tarafından kız arkadaşına laf atıldığını, çıkan tartışma sonucu yaralandığını, olay nedeniyle manevi zarara da uğradığını, davalıların kusurlu olduğunu ileri sürerek, 10.000TL manevi tazminatın faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece,davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya

2012/5856-10456

tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. Somut uyuşmazlıkta taraflar arasında 4077 sayılı yasada tanımlanan şekilde sözleşme ilişkisi bulunduğu anlaşılmaktadır.

4077 sayılı yasanın 23. maddesi bu kanunu uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Taraflar arasındaki uyuşmazlık Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında kaldığına göre davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi görevlidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Bu durumda mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, 2. bentte gösterilen nedenle davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 21.15 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 16.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.