muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9467, Karar No: 2011/12237, Tarih: 18.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9467 E.  ,  2011/12237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01.01.2005 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal, karşı davada temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine, karşı davanın kabulüne dair verilen 22.04.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı - davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 2054 sayılı parselin maliki davalının 2052 parsel sayılı taşınmazına tecavüzlü duvar yaptığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve kal istemiştir.

Birleşen davada ise , davalı-davacı taşınmazlar arasında kot farkı olduğunu, çekişmeli yere iyiniyetle ağaç diktigini ve duvar yaptığını ileri sürerek, Türk Medeni Kanununun 724 ve 729. maddeleri hükmü uyarınca temliken tescil istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine, birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı-davalı temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanunu m. 684. ve 718 hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Türk Medeni Kanununun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır;

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. Bazı Yargıtay kararlarında vurgulandığı üzere, inşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açar.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de, büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; taraflara ait taşınmazların kadastrosu 1989 yılında yapılmış ve taşınmazlar çapa bağlanmıştır. Davalı-davacı taşınmazlar çapa bağlandıktan sonra ağaç dikmiş ve duvar yapmıştır. Yukarıda açıklandığı gibi, olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çaplı taşınmazda malzeme sahibinin kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermiş olduğunu kabule olanak olmadığından olayda sübjektif iyiniyet koşulu gerçekleşmemiştir.

Öte yandan, “ duvar” Türk Medeni Kanununun 724. maddesi anlamında “yapı” niteliğinde değildir. Bu nedenle, elatmanın önlenmesi ve kal davasının kabulüne karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile temliken tescil davasının kabulü doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 18.10.2011 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11096, Karar No: 2017/12468, Tarih: 10.07.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/11096 E.  ,  2017/12468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, asgari geçim indirimi, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalı tarafından iş aktinin haksız feshedildiğini, ayda 2 hafta tatilinde çalıştığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının devamsızlık etmesi nedeni ile iş aktinin haklı nedenle feshedildiğini, işvereni zarara sokan görevini savsaklayan tutumları olduğunu, taleplerin zamanaşımına uğradığını, tüm haklarının ödendiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, işe giriş tarihi bakımından fazlaya dair davacı iddiasının ispatlandığını kabule yeterli delil bulunmadığı, hizmet cetveline göre sigorta girişinin 26/10/2014 tarihinde ve çıkışının 01/02/2012 tarihinde yapıldığı, bu itibarla davacının 26/10/2004-01/02/2012 arasında 7 yıl, 3 ay, 6 gün hizmeti olduğunu, davacı son ücretinin aylık net 1.750,00 TL olduğunu, davalı ise aylık net 1.024,78 TL olduğunu savunduğu, davacı tanıklarının iddiayı doğrular şekilde beyanda bulunduğu, banka kayıtlarına göre yapılan son ödemenin Aralık 2011 ve 795,65 TL olduğunun belirlendiği, bordrolara göre davacının son ücreti brüt 1.320,00 TL olduğu, davalı tanıkları maaşın bir kısmının bankaya yatırıldığını, kalan kısmının elden ödendiğini beyan ettiği, tüm bu delillere göre davacının maaşının bir kısmının elden ödendiğine dair iddiasının davalı tanıklarınca doğrulandığı gibi fore-kazık makine operatörü gibi kalifiye bir çalışan olduğu düşünüldüğünden aylık net 1

.320,00 TL olduğu, davalı tanıkları maaşın bir kısmının bankaya yatırıldığını, kalan kısmının elden ödendiğini beyan ettiği, tüm bu delillere göre davacının maaşının bir kısmının elden ödendiğine dair iddiasının davalı tanıklarınca doğrulandığı gibi fore-kazık makine operatörü gibi kalifiye bir çalışan olduğu düşünüldüğünden aylık net 1.750,00 TL ücretle çalıştığı, aktin sona ermesinden hemen öncesinde izne ayrıldığı, davalının savunmasını ispat bakımından devamsızlık tutanakları ibraz ettiği, tanık ismi bildirmemiş olsada tutanakta ismi geçen tanıkların dinlenmesini talep etmesinin mümkün olduğu, aksi yöndeki davalı itirazlaırna itibar edilmeyerek tutanak imzacısı tanıkların beyanlarının da alınması yoluna gidildiği, tutanak imzacısı davalı tanıkları, devamsızlık tutanaklarının İstanbulda'ki şirket merkezinde tutulduğunu, izin süresi bitiminde davacının işe çağrıldığını duyduklarını, kim tarafından çağrıldığını bilmediklerini beyan ettiği, davacının işe çağrıldığına dair tanık anlatımları duyuma dayalı olduğu, tutanakların İstanbuldaki şirket merkezinde tutulduğu, buna karşılık tanıkların şantiyede oldukları, tanıkların da dahil herkesin davacının babasının rahatsızlığı sebebiyle izne ayrıldığını bildikleri, davacının halen kullanabileceği yıllık izni var iken sebepsiz yere işe devamsızlık yapmasının hayatın olağan akışına ve iş yaşamının bilenen gerçeklerine aykırı olduğu, toplanan delillere göre savunmanın ispatlandığını kabul etmek mümkün olmadığı gibi duyuma dayalı olsa bile davacı tanıklarının iddiayı doğrulayan anlatımları oluşa uygun bulunduğu, bu nedenle akdin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde davalı işverence sonlandırıldığı kanaatine varıldığı, fazla mesai yaptığı ve hafta tatillerinde çalıştığı iddiasını davacının ispatlaması gerektiği, davalı işyerinde davacı ile birlikte çalıştığı anlaşılan davacı tanıklarının iddiayı doğrulayan ve yemin altında verdikleri beyanları nedeniyle fazla mesai yaptığı ve hafta tatillerinde çalıştığı iddiasının ispatlandığı, yıllık izinlerin kullandırıldığını davalı işverenin yazılı delille ispatlaması gerektiği, hak kazanılan yıllık izinlerin kullandırıldığına dair belge ibraz edilemeyen kısımlar için yıllık izin alacağı olduğunu kabul etmek gerektiği, genel tatil günlerinde çalıştığı iddiasının ispatlandığını kabule yeterli delil bulunmadığı, özetlenen safahata ve açıklanan gerekçelere göre davacının, davalı şirketin yurt dışındaki şantiyesinde 26/10/2004-01/02/2012 tarihleri arasında fore-kazık makine operatörü olarak hizmet akdi ile çalıştığı, son ücretinin aylık net 1

.750,00 TL olduğu ve akdin tazminat ödenmesini gerektirecek şekilde davalı işverence sonlandırıldığı, 16/12/2014 havale tarihli bilirkişi raporunun birinci şıkkında yapılan hesaba göre ve fazla mesai ile hafta tatili ücreti alacakları yönünden takdiren % 30 indirim yapılarak ve 14/08/2013 harç tarihli ıslah dilekçesi ile arttırılan rakamlar dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar vermek gerektiği gerekçesi ile ulusal bayram genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi alacakları haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Yukardaki ilkeler hafta tatili çalışma alacağı bakımından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta, hafta tatili çalışma ücreti bakımından, davalı tanıklarına göre bu talep ispatlanamamıştır. Davacı tanıkları zaten hesaba esas dönemi bilmemektedir. Ortak tanığı hafta tatili çalışmasından bahsetsede beyanı hesaba elverişli değildir. Bu durumda, hafta tatili alacağının ispatlanamadığı gözetilerek bu talebin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10/07/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29915, Karar No: 2014/21659, Tarih: 03.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29915 E.  ,  2014/21659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/320650

Mahkemesi : Antalya 6. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 11/06/2013

Numarası : 2012/1018 - 2013/430

Suç : Görevi yaptırmamak için direnme

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Gece saatlerinde, Yunus timi olarak görev yapan şikayetçilerin idaresindeki motosiklet ile bölünmüş, tek yönlü yolda seyir halinde bulundukları sırada sanık sürücü U.. K..'un idaresindeki farları yanmayan ve aynası bulunmayan motosiklet ile yol üzerinde zikzaklar çizdiğinin görülmesi üzerine, şikayetçilerin siren ve flaşörlerini yakarak sanığın yanına yaklaştıkları, sanığın ikazlara uymayarak kaçması üzerine şikayetçilerin sanığı takip ettikleri sırada, sanığın kullandığı motosikletle yakalanmaktan kurtulabilmek için U dönüşünün yasak olduğu yerde U dönüşü yaparak ters istikametten gelip şikayetçilerin kullandığı motosiklete çarpması sonucu, şikayetçilerin her ikisininde yaralandığı olayda, sanığın eylemine uyan taksirle yaralama suçundan TCK'nın 89/4, 22/3. maddeleri gereğince cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeblerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4310, Karar No: 2007/4468, Tarih: 17.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/4310 E.  ,  2007/4468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise ek bilirkişi kurulu raporunda resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan bozma gereğine uygun ve denetlemeye elverişli ek rapor alınmalı, oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 17.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4808, Karar No: 2013/7846, Tarih: 18.12.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/4808 E.  ,  2013/7846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

MÜŞTEKİ : ...

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29, 62, 53, 54, 63 maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık hakkında TCK.nun 86/1 ve 3-e fıkralarına göre belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden TCK.nun 87/1-d fıkrası uyarınca bir kat arttırım yapılması halinde, 2 yıl 12 ay hapis cezası belirlenmesi yerine 3 yıl hapis cezası olarak hükmedildiği; ancak TCK.nun 87/1-son fıkrasına göre belirlenen ceza 5 yıldan az olamayacağından, ilgili fıkraya göre 5 yıl hapis cezasına karar verildiği anlaşılmakla, bu husus sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Oluşa ve dosya kapsamına göre, Las Vegas adlı müzikholde ayrı masalarda oturan mağdur ... ve arkadaşı ...'in, sanık ... ve arkadaşı Anıl'a laf atmak suretiyle sataştıkları, akabinde ...'in, müzikholden ayrılan Uğur ve Anıl’ın yanına giderek tartışmayı başlattığı, sanığın da ani gelişen kavga ortamında hedef gözetmeksizin salladığı bıçak ile mağduru karın ve uyluk bölgelerinden ince bağırsak yaralanmasına neden olacak şekilde yaraladığı olayda,

a-5237 sayılı Yasanın bir yıldan üç yıla kadar ceza öngören 86/1. maddesinin uygulanması sırasında TCK.nun 61/1 maddesi uyarınca meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak, üst sınıra yakın bir ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde 1 yıl hapis cezası verilerek eksik cezaya hükmedilmesi,

b-1/4 ile 3/4 oranlan arasında cezada indirim öngören TCK.nun 29. maddesinin uygulanması sırasında asgari sınıra yakın oranda indirim yapılması yerine, 1/2 oranında indirim yapılarak eksik ceza tayini,

.../...

Aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'un mağdur ...'u kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve eleştiri nedeni saklı kalmak kaydıyla tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunmaya, haksız tahrik nedeniyle yapılan indirimin az olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulandığı bölümün, "Sanığın, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1. fıkrasının a,b,c,d,e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise 1-c bendindeki haklardan koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 18/12/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9691, Karar No: 2015/12933, Tarih: 23.06.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/9691 E.  ,  2015/12933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/235875

MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/02/2011

NUMARASI : 2009/256 Esas, 2011/53 Karar

SUÇ : Taksirle ölüme neden olma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İddianamedeki anlatıma, Tekirdağ 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 02/02/2009 tarihli görevsizlik kararında belirtilen niteleme ve sevke, temyizin kapsamına ve Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre, temyiz incelemesi yapma görevinin Yargıtay 12. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşılmakla Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 23/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.