muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11345, Karar No: 2015/10685, Tarih: 05.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11345 E.  ,  2015/10685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2015

NUMARASI : 2015/404 - 2015/797

Taraflar arasındaki davada Körfez Sulh Hukuk ve Kocaeli 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi tayin edilmesine ilişkindir.

Körfez Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı H.. G..'nun Kocaeli Akmeşe T.A.D. Zihinsel Engelli Çocuklar Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğüne sevk edildiği, TMK'nın 412. maddesi gereğince kısıtlının yerleşim yerinin "Karaabdülbaki Köyü, Merkez Mevkisi, No: 146 İzmit/KOCAELİ" olarak mahkemece yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verildiği, TMK'nın 412. maddesi gereğince yerleşim yerinin değişmesi halinde yetkinin yeni vesayet dairesine geçeceğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kocaeli 4. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlı H.. G.. isimli şahsın Kocaeli Akmeşe T.A.D. Zihinsel Engelli Çocuklar Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinde kaldığı, şahsın MERNİS adresinin ise "E. Mah., Kanarya Sok., No: 1, İç Kapı No: 1, Körfez/KOCAELİ" olduğu, ancak rehabilitasyon merkezi adresinin ikametgahı adresi sayılamayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Her ne kadar Türk Medenî Kanununun 22. maddesinde bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı belirlenmişse de, dosya kapsamından kısıtlı adayının 03.02.2015 tarihinden itibaren Kocaeli Akmeşe T.A.D. Zihinsel Engelli Çocuklar Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinde kaldığı, o tarihten bu yana sürekli bakım ve gözetiminin belirtilen bakım merkezinde gerçekleştirildiği ve ne kadar kalacağı tedavi süresine göre belirleneceği ayrıca Körfez Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yerinin "Ka.Köyü, Merkez Mevkisi, No: 146 İzmit/KOCAELİ" olarak yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verildiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Kocaeli 4. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Kocaeli 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/38321, Karar No: 2021/7133, Tarih: 16.06.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2017/38321 E.  ,  2021/7133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın ... Tohumculuk San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi olduğu ve sertifikalı tohum üretimi yaptığı, sanığın gerçekte 9.246,76 hektar alanda ekim yapıp 76.896 kg adi fiğ tohumu üretmiş olmasına karşın sözleşmeli üreticilerden 1.688.055 kg fiğ alınmış gibi toplam 172 adet gerçeğe aykırı müstahsil makbuzu düzenlediği ve sertifikasız tohumları sertifikalıymış gibi sattığı, ayrıca sanığın sertifikalı tohum ekme amacıyla beyanda bulunarak 850 bin TL destek parası alma başvurusu yaptığının iddia edildiği somut olayda, dosya kapsamında alınan beyanlar, toplanan deliller ve düzenlenen bilirkişi raporuna göre sanığın, fizibilite aşamasında İl Tarım Müdürlüğüne başvurduğu ve tohum üretim beyannamesi verirken destekleme talebinde bulunduğu, bu talebinin planlamaya yönelik olduğu, üretim aşamasında tekrar beyanname vererek ve verdiği bu beyannamenin gerçek üretim miktarı üzerinden olduğu, bu haliyle sanığın suç işleme kastıyla hareket ettiğinin sabit olmadığına ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeter nitelikte delil elde edilemediği mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 16/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10245, Karar No: 2011/12402, Tarih: 15.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/10245 E.  ,  2011/12402 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... AŞ ile davalı ... Usta Köfte Balık ve Et ürün. İnş. Tur. Ltd. Şti. aralarındaki dava hakkında ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 1.10.2010 gün ve 2008/505 2010/310 sayılı hükmün Dairenin 23.6.2011 gün ve 2011/818-6605 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 sayılı HMK.nun geçici 3. maddesinin 2. fıkrası delaletiyle 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 185,00.-TL para cezasının davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve peşin harcın karar düzeltme harcına mahsubuna 15.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23251, Karar No: 2016/3142, Tarih: 25.02.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/23251 E.  ,  2016/3142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, cami şadırvanında abdest almakta olan katılan ...'nun abdest aldığı sırada omzuna attığı ceketine sürtünerek ceketin omzundaki duruşunu bozarak daha sonra katılandan özür dileyip katılanın ceketini şadırvandaki askılığa asıp ceketin cebinde bulunan 2500 TL'yi aldığı iddiasıyla sanık hakkında açılan kamu davasında, hırsızlık eyleminin gerçekleştiği anı gösterir camiye ait kamera kayıtlarının bulunmaması, 18.06.2012 tarihli fotoğraftan teşhis tutanak içeriğine göre katılanın sanığın fotoğraftaki şahsa çok benzediğini belirttiği ancak katılanın sanığı kesin ve net teşhisinin olmaması, tanıkların bizzat görgüye dayalı bilgilerinin bulunmaması, sanığın ise tüm aşamalarda suçu işlemediğini savunması karşısında sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyetine yeter nitelikte kesin ve inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1150, Karar No: 2015/13896, Tarih: 24.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1150 E.  ,  2015/13896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .....

TARİHİ : 15/10/2014

NUMARASI : 2014/1041-2014/450

Taraflar arasında görülen davada........... verilen 15/10/2014 tarih ve 2014/1041-2014/450 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 22/12/2015 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ile davalı vekili Av. T.. Y.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, peynir ve mamulleri sektöründe faaliyet gösteren davalı şirketin 1996 yılında şirketleştiğini, mevcut duruma göre davalı şirketin toplam hisse adedinin 280.000 olduğunu, müvekkillerinin bunun 75.712 adedine sahip bulunduklarını, şirketin hakim ortaklarının şirketin işleyişi, ciro, kar dağılımı gibi konularda müvekkillerine bilgi vermekten imtina ettiklerini, şirketi kendi inisiyatifleri ve kendi menfaatleri doğrultusunda yönettiklerini, müvekkillerinden N.. E..'un ihtarname ile bilgi inceleme talep ettiğini, davalı şirket tarafından bunu kabul edilerek 15.05.2013 tarihinde bilgi ve belgelerin hazır edileceğinin bildirildiğini ancak bu tarihte belgelerin tümünün hazır edilmediğini, bir kısım belgelerin müvekkiline verildiğini, bu nedenle müvekkilinin bilgi inceleme hakkını kısmi olarak kullanabildiğini, eksik kalan belgelerin de müvekkilleri tarafından ihtarname ile istendiğini, 2013 Mart ayı sonuna kadar yapılması gereken genel kurul toplantısının 20.06.2013 tarihinde yapıldığını, diğer müvekkillerince istenilen bilgi ve belgelerin genel kurul toplantısından bir gün önce müvekkillerine teslim edildiğini, ancak müvekkilleri tarafından talep edilen peynir sektörüne ilişkin şirkete ait imalat tablolarının ibrazından kaçınıldığını, sadece özet olarak tek sayfalık bir tablo verildiğini, bu nedenle davalı şirketin kapasitesi ve elde ettiği gelir konusunda inceleme yapamadıklarını, 20.06.2013 tarihinde yapılan olağan genel kurul toplantısında şirkete özel denetçi atanmasını talep ettiklerini ancak bu istemlerinin reddedildiğini ileri sürerek, TTK'nın 438. maddesi uyarınca davalı şirketin üretim miktarı ile bu üretim miktarıyla elde edilecek kar durumu, randıman, maliyet ve satış analizi konusunda özel denetçi atanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın bilgi edinme hakkını kullandığını, yeterli bilgiyi elde edip mütalaa da aldığını, davacılardan aynı sektörde faaliyet gösteren başka bir şirkette yönetici ve ortak konumunda olduğunu, bu nedenle rekabet kuralları çerçevesinde bilgi edinme haklarının sınırlı olduğunu, özel denetçi atanması için de ön koşulların oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın bilgi edinme hakkını kullandığını, yeterli bilgiyi elde edip mütalaa da aldığını, davacılardan aynı sektörde faaliyet gösteren başka bir şirkette yönetici ve ortak konumunda olduğunu, bu nedenle rekabet kuralları çerçevesinde bilgi edinme haklarının sınırlı olduğunu, özel denetçi atanması için de ön koşulların oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, dava tarihi itibariyle davalı şirketin ekonomik durumunun iyi olduğu süreç içerisinde de karını artarak ekonomik faaliyetini devam ettirdiği, özel denetçi atanması gerektiren bir koşulun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

6102 sayılı TTK'nın 440. maddesi gereğince özel denetçi atanması istemine ilişkin olarak mahkemece verilen kararlar kesin olmakla davacılar vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, takdir olunan 1.350 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalıya verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 24/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/874, Karar No: 2019/8390, Tarih: 07.05.2019

**18. Ceza Dairesi         2019/874 E.  ,  2019/8390 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Mala zarar verme ve hakaret suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, mala zarar verme suçundan beraatine, hakaret suçundan ... sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/04/2018 tarihli ve 2018/239 esas, 2018/364 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04/02/2019 gün ve ... sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/12/2017 tarihli ve 2017/19084 esas, 2017/28185 karar sayılı ilâmında; "..Sanığa isnat edilen suçların, CMK'nın 253/3. maddesi kapsamında birlikte işlendiği hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Çözülmesi gereken sorun, hüküm kurulurken uzlaştırma kapsamında olmayan suçtan beraate hükmolunması halinde, sübutunda sorun olmayan ve müstakilen uzlaştırma kapsamında olan suçla ilgili nasıl bir yol izleneceğidir. Bu bağlamda, her iki suçtan yargılama devam ederken hakimin uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi veya bu düşünceyle tefrik kararı vermesi durumunda, uzlaştırma kapsamında olmayan suç açısından beraat kararı verileceği izlenimi oluşabileceği cihetle, bu hususun ihsası rey olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceğinin belirlenmesi gerekir. Bu sorunun CMK'nın 226. maddesinde düzenlenen ek savunma konusuyla birlikte değerlendirilmesi gerekir. Anılan madde "Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez. (2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır. (3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir. (4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafiie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır." biçimdedir. Maddeden de anlaşılacağı üzere suçun hukuki niteliği değişir ya da cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirir durumun ortaya çıkması halinde hakim sanık ya da müdafiine ek savunma hakkı tanıyacaktır ancak, bu durum yasal düzenleme nazara alındığında hakim açısından ihsası rey olarak nitelendirilemeyecektir.Bu düzenlemeye kıyasen, uzlaştırmaya tabi olan bir suçla uzlaştırmaya tabi olmayan bir suçun yargılaması devam ederken, hakimin uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi veya bu düşünceyle tefrik kararı vermesi durumunda uzlaştırma kapsamında olmayan suç açısından ihsası reyde bulunduğundan bahsedilemeyecektir. Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nın 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nın 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerekecektir

. Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nın 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nın 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerekecektir." şeklinde açıklamalara yer verildiği, bu bağlamda hüküm kurulurken uzlaştırma kapsamında olmayan suçtan beraate hükmolunması halinde, uzlaştırma kapsamında bulunan suç yönünden dosyanın soruşturma bürosuna gönderilebileceği, bu durumun ise ihsası rey olarak nitelendirilmeyeceği;

Somut olayda, sanık hakkında mala zarar verme ve hakaret suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde mala zarar verme suçundan beraatine, hakaret suçu yönünden ise mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de, sanık hakkında mala zarar verme suçundan beraat kararı verilmesi karşısında, hakaret suçu yönünden uzlaştırmaya engel olan ... sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 'uzlaşma' başlıklı 253/3. maddesinde yer alan ".... Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmayacağı, bu hali ile hakaret suçu yönünden ... sayılı Kanunu’nun 253. maddesindeki esas ve usullere göre uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için yargılama dosyasının uzlaştırma bürosuna gönderilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

... sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253 ve devamı maddelerinde düzenlenen uzlaştırma müessesesinde 24/11/2016 tarihinde kabul edilen ... sayılı Yasa ile köklü değişiklikler yapılmıştır. ... sayılı Kanun 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe girmiştir.

... sayılı Kanun ile değişiklik öncesi şikayete bağlı suçlar ile şikayete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın kasten yaralama (üçüncü fıkra hariç olmak üzere TCK'nın 86. maddesi), taksirle yaralama (TCK'nın 89. maddesi), konut dokunulmazlığının ihlali (TCK'nın 116. maddesi), çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (TCK'nın 234. maddesi), ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması (TCK'nın 234. maddesi, dördüncü madde hariç) ve özel kanunlarda uzlaşmaya tabi olduğu belirtilen suçlar uzlaşmaya tabi suçlar idi. Bu genel kuralın istisnası olarak da soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olsa da etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar uzlaşma kapsamında değildi. Ana kuralın bir diğer önemli istisnası da uzlaştırma kapsamına giren bir suçun uzlaşma kapsamına girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi durumu idi ki, bu durumda da uzlaşma hükümlerinin uygulanmayacağı yaptırım altına alınmıştır.

Ayrıca CMK'nın 254. maddesinde de: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, uzlaştırma işlemleri 253. maddede belirtilen esas ve usule göre, mahkeme tarafından yapılır.” hükmü düzenlenmiştir.

Bu madde de, ... sayılı Kanun ile: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253. maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklinde değiştirilmiştir.

Bu madde de, ... sayılı Kanun ile: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253. maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklinde değiştirilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, hakaret suçunun uzlaştırma kapsamında bulunmayan mala zarar verme suçu ile birlikte işlendiği iddia edildiğinden, CMK'nın 253/3. maddesine göre uzlaşma kapsamında bulunmadığı, ancak yapılan yargılama neticesinde sanığın mala zarar verme suçundan beraat etmesi karşısında, hakaret suçunun uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla, CMK’nın 254. maddesi uyarınca uzlaşma hükümlerinin uygulanmaması hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-) Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/04/2018 tarihli ve 2018/239 esas, 2018/364 sayılı kararının, ... sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-) Aynı yasa maddesi gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 07/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4112, Karar No: 2023/3404, Tarih: 31.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/4112 E.  ,  2023/3404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/375 Esas, 2020/2 Karar

HÜKÜM/KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki Türk Patent ve Marka Kurumu (TPMK) Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davalı TPMK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin 2013/86065 no.lu “MİS BULGUR” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, başvurunun 99/018236, 81608 ve 99/011071 no.lu markalar gerekçe gösterilmek suretiyle 556 sayılı Markalar Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince reddedildiğini, süresi içinde TPMK YİDK'e itiraz ettiklerini ve YİDK'in kararı ile itirazlarının ve başvurularının reddine karar verildiğini, verilen bu kararın hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin "MİS BULGUR" ibaresini ürünlerinde kullanmak üzere 1973 tarihinde tescil ettirdiğini, söz konusu ibareyi yıllardır kullandığını ileri sürerek TPMK YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili cevap dilekçesinde; açılan davanın yerinde olmadığını, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ...Ş. vekili cevap dilekçesinde; marka başvurusunun TPMK tarafından resen yapılan mutlak tescil engeli bulunup bulunmadığına ilişkin ilk inceleme neticesinde reddedildiğini, marka başvurusunun ilanına dahi karar verilmediğini, başvuruya karşı herhangi bir itirazlarının olmadığını, müvekkilinin davalı sıfatının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

3.Davalı Mis Dağıtım Pazarlama A.Ş. davaya cevap vermemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar