muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4387, Karar No: 2017/5947, Tarih: 11.09.2017

Gerek Türk Medeni Kanununun 718. maddesi gerekse 756/2. maddesinde sözü edilen kaynaklar, yeraltı sularından farklıdır.

Kaynak, kökeni yeraltı suyu olan tabi ve sürekli olarak yeryüzüne çıkan özel mülkiyete girecek nitelikte özel bir su olup, suni bir şekilde veya ara sıra yeryüzüne çıkan su kaynak niteliğini kazanmaz (Gürsoy/Eren/Cansel, Türk Eşya Hukuku, Ankara 1978, s.618). Ayrıca, kaynaktan çıkan suyun yararı kamuya ait bir akarsu oluşturacak kadar bol çıkması halinde kaynak artık özel mülkiyete konu olamaz. Yine, yeraltı suyundan sondaj gibi suni yollarla çıkartılan sulardan yararlanma usulü de 167 sayılı Yeraltı Suları Kanununa tabidir.

Başka bir ifadeyle kaynak suyu kendiliğinden kaynadığı arazinin hudutlarını aşacak debide ise ya da malikinin ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra fazlası varsa genel su kabul edilir ve komşular da yararlanabilir. Bunun yanında kaynak suyu tapulu olmayan araziden (örneğin mera,orman vb) çıkıyorsa suyun debisine bakılmaksızın genel sudur. Bu sudan ise kadim ve öncelik hakkı ihlal edilmemek suretiyle herkes ihtiyacı oranında yararlanabilir.

Özel su ise tapulu taşınmazdan çıkan ve sadece o taşınmazın ve malikinin kişisel ihtiyacını karşılamaya yeterli olan sudur. Arazinin mülkiyetine tabi olan kaynak suyu yani özel su üzerinde, hak sahibi dilediği gibi tasarruf etme yetkisine sahiptir. Bu suyu kendisi kullanabileceği gibi kaynağındaki suyu kullanması hususunda bir başkasına irtifak hakkı da tanıyabilir. Ayrıca mülkiyet hakkına dayanarak kaynağa elatma varsa elatmanın giderilmesi için davalar açmak yetkisi de bulunmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 756/2. maddesi gereğince "Başkasının arazisinde bulunan kaynaklar üzerindeki hak bir irtifak hakkı olarak tapu kütüğüne tescil ile kurulur" hükmü doğrultusunda kaynak hakkı ancak tapuda düzenlenecek resmi senetle tapu malikinin rızası ile kurulabilir.

Yine benzer şekilde Türk Medeni Kanununun 837. maddesi de "Başkasının arazisinde bulunan kaynak üzerinde irtifak hakkı, bu arazinin malikini suyun alınmasına ve akıtılmasına katlanmakla yükümlü kılar. Bu hak, aksi kararlaştırılmadıkça başkasına devredilebilir ve mirasçıya geçer. Kaynak hakkı, bağımsız nitelikte ve en az 30 yıl için kurulmuş ise tapu kütüğüne taşınmaz olarak kaydedilebilir” şeklinde düzenlenmiştir.

Madde hükmünde belirtildiği üzere, kaynak irtifakı doğrudan kişiye bağlı olarak kurulabileceği gibi başkalarına devri de kararlaştırılabilir. Bağımsız ve daimi hak olarak tesis edildiğinde tapu kütüğüne ayrı bir sayfaya kaydı da mümkündür. Kaynak hakkının kazanılmasına ilişkin kanunda açık bir hüküm olmamakla birlikte eşyaya bağlı diğer irtifakların kazanılması hükümleri uyarınca Türk Medeni Kanununun 780. maddesinden kıyasen yararlanarak taşınmaz mülkiyetinin kazanılmasına ilişkin hükümlerin uygulanacağı kabul edilmektedir (m.704/2). Bu durumda kaynak hakkının, resmi şekilde düzenlenecek sözleşme ile tapu siciline tescil ile kazanılması mümkündür.

Gerçekten Türk Medeni Kanununun 756/2 ve 837. maddesinde belirtilen kaynak irtifakına konu olabilecek su özel su olup genel su niteliğindeki yeraltı suyu bu düzenlemelerin dışındadır. Nitekim genel sular taşınmaz mülkiyetinin kapsamı içinde kabul edilemez.

6100 sayılı HMK’nun ''Hükmün kapsamı'' başlıklı 297/2. maddesi gereğince; hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

H.U.M.K'nun 417. maddesi gereğince yargılama giderleri kural olarak davada haksız çıkan tarafa yükletilir. Aynı yasanın 423. maddesinde de vekalet ücreti yargılama giderleri arasında sayılmıştır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

1-Davacı lehine olacak şekilde dava konusu suyun haftada 2 saat süreyle davacı taşınmazına akışına katlanılmasına dair hüküm kurulmuş ise de suyun hangi gün ve saatler arasında davacı taşınmazına akacağına dair infaza elverişli su rejimi kurulmaması doğru görülmemiştir.

2- Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmişse de kendisini vekille temsil ettiren davalı ... lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi, ayrıca yargılama giderlerinin oranlanarak bir kısmının davacı üzerinde de bırakılması gerekirken tümünün davalıdan tahsiline karar verilmesi, doğru değildir.

Açıklanan gerekçelerle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, peşin yatrılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 11.09.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/30945, Karar No: 2013/4331, Tarih: 27.02.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/30945 E.  ,  2013/4331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A-Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 21/07/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesiyle değişik 1412 sayılı CMUK’un 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından sanıklar ... ... ve ... müdafiinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

B-Sanık ... ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... ... müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

C-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Tekerrüre esas olabilecek birden fazla hükümlülüğü bulunan sanık hakkında TCK'nın 58/6. maddesinin uygulanması sırasında en ağır cezayı içeren tek bir ilamının tekerrüre esas alınması gerekirken daha ağır ceza içeren Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/133-2007/120 E-K. sayılı ilamının yanında daha az ceza içeren Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2006 tarih, 2004/238-2006/63 E-K. sayılı ilamının da tekerrüre esas alınması suretiyle infazda karışıklığa sebebiyet verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının "TCK’nın 58/6. maddesinin uygulanmasına" ilişkin bölümünden " Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2006 tarih, 2004/238-2006/63 E-K. sayılı ilamı" ibaresinin çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/37289, Karar No: 2014/11250, Tarih: 20.10.2014

**10. Ceza Dairesi         2010/37289 E.  ,  2014/11250 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2008/156554

Mahkeme : HAVZA Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 29.01.2008- 2007/60 esas ve 2008/20 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Sanığın evinin yanında bulunan arı kovanları içerisinde uyuşturucu hap ve esrar sakladığı, bu uyuşturucu hapları ve esrarı Havza İlçesi'nde bulunan lise ve yüksekokulda bulunan öğrencilere sattığı yönündeki ihbar üzerine yapılan aramada sanığa ait evin 60 metre kuzeydoğusunda bulunan sanığa ait arı kovanı içerisine gizlenmiş halde poşetler içerisinde esrar ve kenevir bitkisi tohumu bulunduğu anlaşıldığından; suç konusu uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği yer ve olayın oluş şekli ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın eyleminin satmak amacı ile uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturup oluşturmadığının, buna bağlı olarak delillerin tartışılması ve hukuki durumunun belirlenmesi görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu dikkate alınarak görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, kovuşturma sürdürülerek hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun’un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 20.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10776, Karar No: 2012/23368, Tarih: 04.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/10776 E.  ,  2012/23368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş ... hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, hoşa gitmeyen fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için ... koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli ... ... – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığı ve içinde bulunduğu koşullara ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1212, Karar No: 2014/8522, Tarih: 06.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/1212 E.  ,  2014/8522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/09/2012 tarih ve 2009/541-2012/408 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06/05/2014 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalının müvekkili şirketin toplam 4.000.000 TL olan sermayesinin % 2'sine tekabül eden 80.000.00 TL'lik kısmına sahip olduğunu, taraflarca imzalanan 01.11.2006 günlü sözleşme gereği davalının hissesini bedelsiz olarak geri vermesi gerektiğini, sözleşme sona erdiği halde davalının hissesini devretmemesi, davalının taahhütlerini yerine getirmemesi sebebiyle müvekkili şirket hisselerine üçüncü kişilerce haciz konulduğunu ileri sürerek, davalının hissesinin 40.000,00 TL'lik bölümünün müvekkili ..., 40.000,00 TL'lik bölümünün ise müvekkili ... adına herhangi bir haciz veya kısıtlama olmaksızın hükmen devir ve tesciline, devrin mümkün olmaması halinde 80.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava açılmadan önce müvekkilinin şirket hisselerinin davacılar ... ve ...'e bedelsiz devir edildiğini, hisselere haciz konulmuş ise de müvekkilinin kusuru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, dava açılmadan önce müvekkilinin şirket hisselerinin davacılar ... ve ...'e bedelsiz devir edildiğini, hisselere haciz konulmuş ise de müvekkilinin kusuru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında imzalanan 01.10.2006 günlü Yönetim Hizmetleri Sözleşmesi'nin 8.2.2 maddesinde, sözleşmenin sona ermesi halinde yöneticinin % 2 hissesini şirkete ya da şirket tarafından gösterilen kişilere bedelsiz devredileceğinin öngörüldüğü, sözleşmesel ilişkinin sona erdiği, davalı tarafça ibraz edilen bila tarihli hisse devir sözleşmelerinin içeriğinden, davalıya ait 60 adet hissenin davacı ...'e, 60 adet hissenin ise davacı ...'e yine davalıya ait 40 adet payın ...'e, 40 adet payın ...'e devredildiğinin anlaşıldığı, davacı tarafın dosyaya ibraz edilen hisse devir sözleşmelerindeki kaşe ve imzaya itiraz etmediği, ancak belge aslının kendilerine teslim edilmediğini savunduğu, hisse devir sözleşmesinin sicil dosyasına intikal ettirilmediği, davacı şirket tarafından şirket hisselerine ilişkin pay senedi veya pay ilmuhaberi çıkarılmadığı, ana sözleşmenin hisse devrini düzenleyen 7. maddesinde yönetim kurulunun yazılı izni alınmaksızın yapılan hisse devirleri veya hisselere ilişkin sair tasarruf işlemlerinin pay defterine kayıt olmayacağı hususunun öngörüldüğü, hisse devir sözleşmelerinde, şirket adına şirketi temsile yetkili yönetim kurulu başkan veya yardımcısının imzasının bulunduğu, her ne kadar devir sözleşmelerinde tarih mevcut değil ise de davalının sunmuş olduğu ve itiraz olunmayan 30.03.2006 tarihli davacıların ve davalının imzası bulunan, '30.03.2006 tarihi itibariyle önceden akdedilen yazılı veya şifahi sözleşmeler, taahhütler vs. her türlü hukuki yaptırımlar için birbirimizden herhangi bir hak ve alacağımız yoktur, birbirimizi karşılıklı olarak ibra ederiz' şeklinde düzenlenmiş olan ibraname çerçevesinde devir sözleşmelerinin bu tarihten önce yapıldığı kanaatine varıldığı, imzası inkar edilmeyen devir sözleşmesi çerçevesinde davalının şirket hisselerini öncesinde akdedilen sözleşme gereği davacı gerçek kişilere devrettiği, devir sözleşmesinde şirket yetkililerin ve davacıların imzası bulunması sebebiyle ana sözleşmede öngörülen onayın şirketçe verildiği, bunun üzerine taraflar arasında 30.03.2006 tarihli ibraname düzenlendiği anlaşılmakla hisse devrine ilişkin işlemlerin gerçekleştirilmemesinde davalının kusuru bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davacı anonim şirketin paylarına ilişkin olarak pay senedi veya ilmühaber çıkarılmamış olmasına, anonim şirket hisselerinde bölünme ilkesinin geçerli bulunmasına, davalının, davacı anonim şirketteki hisselerini alacağın temliki hükümlerine uygun olarak yazılı şekilde diğer gerçek kişi davacılara devir ettiğinin anlaşılmasına, geçerli şekilde devrin yapıldığının sabit bulunmasına, devrin geçerli olabilmesi için, ticaret siciline bildirimin yapılmasının gerek olmamasına, paylar üzerindeki mülkiyetten doğan mal varlığı haklarının davacı gerçek kişilere intikal etmiş bulunmasına, davacıların, haciz ve her türlü sınırlamadan bağımsız olarak payların hükmen devir ve tescilini istemiş olmalarına, dava tarihi itibariyle paylar üzerinde haciz bulunduğunun anlaşılmasına, esasen, böyle bir davada haciz talep eden alacaklıların da yer almasının gerekmesine, davalının edimini ifa etmiş bulunmasına, davacı gerçek kişilerin mülkiyet hakkına dayalı olarak paylar üzerine haciz koyduran alacaklılara karşı hukuki yollara başvurmalarının mümkün bulunmasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 06/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12532, Karar No: 2014/34222, Tarih: 27.10.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/12532 E.  ,  2014/34222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında mağdur ...'a karşı hem basit yaralama, hem de silahla yüzde sabit ize neden olacak şekilde kasten yaralama suçlarını işlediği iddiasıyla iki kez cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmasına rağmen, basit yaralama suçuna ilişkin herhangi bir karar verilmemiş ise de, zamanaşımı süresi içinde mahkemece bu hususta bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın, TCK'nin 6. maddesi kapsamında silahtan sayılan tabure ile mağduru yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaraladığının kabulü karşısında, yüzde sabit ize neden olan yaralanmanın adli tıp kriterlerine göre basit bir tıbbi müdahale ile giderilemiyeceği gözetilmeden, temel cezanın TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerekirken, TCK'nin 86/2. maddesine göre belirlenen temel cezanın TCK'nin 86/3-e ve 87/1-c maddelerine gereğince artırılması ve TCK'nin 87/1-son maddesi uyarınca 5 yıla çıkartılmış olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.