muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4547, Karar No: 2019/5923, Tarih: 30.09.2019

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde bir benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, markalar arasında aynı ve benzer emtilar yönünden iltibasa neden olabilecek benzerlik bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 19. sınıftaki tüm mallar ile 1.sınıfta yer alan "işlenmemiş suni reçineler ve işlenmemiş plastikler" malları ve 35. sınıfta yer alan "inşaat, yol yapımı, tamirat, kaplama amaçları ile kullanılan kum, çakıl, mıcır, asfalt, zift, çimento, alçı gibi malzemeler. Beton, alçı, toprak, kil, doğal ve yapay taş, ahşap plastik veya sentetik malzemelerden imal edilmiş ve şekil almış yapı/inşaat/yol yapımı ve benzer amaçlı malzemeler, yapı elemanları, taşınabilir bu malzemelerden yapılar, direkler, bariyerler (ahşap ve sentetik malzemeden kapı ve benzereler dahil). Yollar için metal, mekanik ve aydınlatmalı olmayan trafik işaretleri. Beton, taş, veya mermerden yapılmış anıtlar, heykeller. Tabaka veya şerit halinde tabii veya sentetik yüzey kaplamaları, ısı ile yapıştırılabilen sentetik kaplamalar; çatılar için ziftli kartonlar; ziftli kaplamalar. İnşaatlar için cam ürünleri. Metalden olmayan prefabrik yüzme havuzları. Akvaryum kumları, işlenmemiş suni reçineler ve işlenmemiş plastikler" emtiaları yönünden TPMK YİDK'nin 2015-M-6976 sayılı kararının iptaline aynı mal ve hizmetler yönünden davalı markasının hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı ve davalı TPMK vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı ve davalı TPMK vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ve davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı ve davalı TPMK vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalı TPMK'dan ayrı ayrı alınmasına, 30/09/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11226, Karar No: 2019/7286, Tarih: 13.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/11226 E.  ,  2019/7286 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/3, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, sanık ve sanık müdafii tarafından eski hale getirme talepli temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesine aykırı olarak, “eski hale iade ve temyiz talebinin reddine” dair Bakırköy 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.03.2016 tarihli ek kararı ile anılan ek kararın kaldırılmasına yönelik Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.04.2016 tarihli değişik iş kararı yok hükmünde kabul edilerek; ayrıca; sanığın yokluğunda verilen ve başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça anlatılan hükmün, sanığın savunmasının alındığı 20.12.2011 tarihli celsede bildirdiği en son adresine gönderilip sanığın bu adreste ismen tanınmadığı tespiti ile bila tebliğ gelmesi akabinde, sanığın temyiz dilekçesinde bildirdiği adres ile aynı olan ve aynı zamanda mernis adresi olduğu tespit edilen adresine 09.02.2016 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de, söz konusu tebligata ilişkin mazbatada gerekçeli karar tarihinin yanlış yazılmış olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07.02.2019 tarihli ve 2017/12-634-2019/76 sayılı kararında; tebligata ilişkin mazbatanın gerekçeli karar tarihini içermemesinden dolayı gerekçeli kararın zarf içerisinde olduğunu belgelendirme niteliğinin bulunmadığının, gerekçeli kararın tebliğ mazbatalı zarf içerisinde olduğunun da başka türlü ispatlanamayacağının belirtilmesi karşısında, 09.02.2016 tarihinde yapılan tebligata ilişkin tebliğ mazbatasında gerekçeli karar tarihinin yanlış yazılmış olması sebebiyle, sanık tarafından öğrenme üzerine yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Katılanın tel çekme işçisi olarak çalıştığı işyerinde 30.07.2008 tarihinde çalışırken geçirdiği kaza sonucu sol kolunun kırılması üzerine Özel Yenibosna Hastanesine kaldırıldığı, burada ortopedi uzmanı olan sanık Dr. ... tarafından humerus şaft kırığı tespit edilerek 01.08.2008 tarihinde ameliyat edildiği, 3 gün sonra kolda ağrı mevcut olduğu halde hastanın taburcu edildiği, şikâyetleri geçmediği için tekrar aynı hastaneye müracaat eden hastaya Dr. ...'in EMG tetkiki yaptığı, hastayı fizik tedaviye yönlendirdiği, şikâyetleri geçmeyen hastanın daha sonra Vakıf Gureba Hastanesine yatırıldığı ve üst kol düzeyinde radial sinir yaralanması tanısıyla ameliyat edildiği, bu ameliyatta tespit edilen sinir hasarının sanık tarafından yapılan ilk ameliyatta meydana geldiğinin iddia edildiği olayda;

Yüksek Sağlık Şurası'nın 03-04 Mayıs 2012 tarihli raporunda; Dr. ...'in yaptığı ameliyat sonrası ortaya çıkan sinir kesisine bağlı tablonun ameliyatın beklenen bir komplikasyonu olduğunun, ancak bu komplikasyonun takip ve tedavisinde Dr. ...'in özensiz davrandığının ve dolayısıyla kusurlu olduğunun belirtildiği; 08.07.2013 tarihli bilirkişi raporunda tıbben gerekenlerin yapıldığı ve tedavide gecikme söz konusu olmadığı belirtilmiş ise de, Adli Tıp 2. İhtisas Kurulu'nun ve sonrasında alınan Adli Tıp Genel Kurulu'nun raporlarında benzer şekilde; humerus şaft kırıklarında radial sinir felcinin % 6-15 oranlarında görülebildiği, bu olguların bir çoğunda sinir hasarının yaralanma anında oluştuğu, daha az oranda da tedavinin devamı esnasında sonradan geliştiğinin tıbben bilindiği, kişide çalıştığı iş yerinde geçirdiği kaza sonucu sol humerus şaft kırığı oluştuğu, Özel Yenibosna Hastanesi'nde Ortopedi ve Travmatoloji Uzmanı Dr.... tarafından 01.08.2008 tarihinde ameliyata alındığı ve kırığın intramedüler çivi ile redükte edildiği, ameliyat sonrası takiplerinde kişide radial sinir hasarı oluştuğunun tıbbi belgelerde kayıtlı olduğu, yine tıbbi belgelerde ameliyat öncesi yapılan muayenesinde parsiyel radial sinir hasarını düşündüren bulguların bulunduğunun kayıtlı olduğu, fakat radial sinir paralizisi ifadesinin veya tanısının geçmediği bu tür kırıklarda ortopedi literatüründe altın standart olarak kabul edilen açık redüksiyon ve plak fiksasyon yerine intramedüller çivi uygulamasının cerrahın tercihinde olduğu, ancak ameliyat esnasında radial sinir hasarının nedeninin ortaya konulması için sinir eksplorasyonu yapılmamasının ve ameliyat sonrasında ise radial sinir paralizi bulgularının artmasına rağmen sinir eksplorasyon yapılmamasının tıp biliminin genel kabul görmüş ilke ve kurallarına uygun olmadığı görüşlerine yer verilmiş olması, söz konusu raporların dosya kapsamı ve maddi vakıa ile uyumlu olması karşısında, sanığın tıp kurallarına aykırı işlemde bulunarak katılanın yaralanmasına sebebiyet verdiği ve bu suretle kusurlu olduğu anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosyada mevcut 02.06.2015 tarihli adli raporda katılanın, sol kolda radial sinir paralizisine neden olan yaralanmasının ve dava konusu olaya bağlı sol eldeki fonksiyonel kısıtlılığının organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğunun belirtilmesi nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesi gereğince tayin edilen temel cezanın TCK'nın 89/2-a maddesi gereğince ½ oranında arttırılması gerekirken, TCK'nın 89/3. maddesi gereğince bir kat arttırılması suretiyle fazla ceza tayini;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 2. paragrafındaki ''89/3'' ibaresinin, ''89/2-a'' olarak, aynı paragraftaki ''1 kat arttırım yapılarak 180 tam gün'' ibaresinin ''½ arttırım yapılarak 135 tam gün'' olarak, 3. paragraftaki ''150 tam gün'' ibaresinin ''112 tam gün'' olarak, 4. paragraftaki ''6000 TL'' ibaresinin ''4480 TL'' olarak değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 13.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1860, Karar No: 2018/2649, Tarih: 09.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/1860 E.  ,  2018/2649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali, kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin, sanığın kendisinden habersiz olarak aldığı anahtarla evine girerek zorla cinsel ilişkiye girdiği ve bu sırada vurarak burnunu kırdığına ilişkin anlatımları, Bandırma Devlet Hastanesince düzenlenip mağdurenin burnunda kırık olduğuna ilişkin acil muayene kayıtları, tanık Kader'in olaydan sonra mağdurenin yanına geldiğini ve sanık tarafından tecavüze uğradığını anlattığına ilişkin beyanları, yine tanıklar Kılıç ile Cemile'nin olay günü mağdurenin evinde ağladığını duyduklarına ilişkin ifadeleri, mağdurenin sanıktan korktuğu için hastaneye gittiğinde doktora sehpadan düştüğünü söylediğine ilişkin ifadesinin, hastanede görevli polis memuru olan tanık Mustafa'nın, sanığın da yanında olduğu, mağdurenin hüzünlü ve ağlamaklı bir halinin bulunduğu yönündeki beyanı ile desteklenmesi ve tüm dosya içeriği nazara alındığında sanığın atılı suçlardan mahkumiyeti yerine oluşa uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.04.2018 tarihinde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümler yönünden üye ...'ün karşı oyu ve oyçokluğuyla, kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden ise oybirliğiyle karar verildi.

(Kısmen Karşı Oy)

KARŞI OY

Sanık savunması, mağdurenin aşamalarda değişen çelişkili beyanları, iddia edilen olaydan bir gün sonra mağdure ve sanığın mağduredeki yaralanma sebebiyle hastaneye gittiklerinde, hastane polisi tanık Mustafa'nın mağduredeki yaralanmanın sebebini sorduğu, mağdurenin düştüğünü söylediği buna rağmen tanığın mağdureyi sanıktan farklı bir odaya alarak gerçeği söylemesi konusunda ısrarcı olduğu, mağdurenin düşerek yaralandığını başkada bir şey olmadığını beyan ettiği, intikalin olaydan iki ay sonra yapıldığı dikkate alındığında, yüzyüzelik ilkesi gereği olayı değerlendiren mahkeme gerekçesinin yerinde olduğu, mağdurenin yaralanmasının cinsel saldırıya delil olamayacağı, cinsel ilişkinin zorla olduğuna ilişkin soyut mağdure anlatımı dışında delil bulunmadığı mahkemenin beraat kararının yerinde olduğu düşüncesiyle sayın çoğunluğun konut dokunulmazlığının ihlali ve cinsel saldırı suçlarından sanığın mahkumiyetine yönelik bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2010/12253, Karar No: 2012/28677, Tarih: 05.07.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/12253 E.  ,  2012/28677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'un mağdura laf atarak olayın başlamasına neden olup ilk haksız harekette bulunanın kendisi olmasına rağmen hakkında 5237 sayılı TCK' nun 29 maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından ve sanığın eylemi hayati tehlikeye de yol açtığı halde, TCK'nin 86/1-3-e, 87/1-d,87/1-son maddeleri temel cezaya esas alınarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi, sonuç cezanın doğru uygulanması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 05/07/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1394, Karar No: 2021/497, Tarih: 27.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1394 E.  ,  2021/497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 06.03.2018 tarih ve 2016/396 E- 2018/49 K. sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 06.12.2019 tarih ve 2018/1749 E- 2019/1273 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2015/74156 sayılı "PİMCİ" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin adına tescilli tanınmış "BİM" ve "PİM" ibareli markalara dayalı olarak bu başvuruya yaptığı itirazın önce Markalar Dairesi Başkanlığınca, sonra da YİDK tarafından reddedildiğini, alınan kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, zira müvekkilinin itirazına mesnet markalarla dava konusu başvuru arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, müvekkilinin "BİM" ibareli markalarının tanınmış olmaları nedeniyle farklı sınıflarda da korunmasının gerektiğini ileri sürerek YİDK'in 2016-M-8545 sayılı kararının iptaline, dava konusu marka tescil edilmiş ise hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı Türk Patent vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Davalı Türk Patent vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu 2015/74156 sayılı “PİMCİ” ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet 2014/100070 sayılı “PİM" ibareli marka arasında, başvuru kapsamında yer alan 35. sınıftaki “Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için Bu sınıfa dahil biçimlendirilmemiş halde malzemeler: kum, çakıl, mıcır, asfalt, zift, çimento, kireç, alçı, sıva, beton, blok mermer. Yollar için metal, mekanik ve aydınlatmalı olmayan trafik işaretleri. Beton, taş veya mermerden yapılmış anıtlar, heykeller. İnşaatlar için cam ürünleri. Metalden olmayan prefabrik yüzme havuzları. Akvaryum kumları,mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” hizmetleri yönünden 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik ve iltibas ihtimalinin mevcut olduğu, dava konusu başvurunun kötü niyetli yapıldığına dair dosyada herhangi bir delilin mevcut olmadığı gerekçesiyle YİDK kararının iptali talebi yönünden davanın kısmen kabulü ile YİDK'in 2016-M-8545 sayılı kararının anılan hizmetler yönünden iptaline, fazlaya dair talebin reddine, hükümsüzlük talebi yönünden ise marka henüz tescil edilmediğinden bu hususta karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı davalı TPMK vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi ile aynı gerekçe ile davalı TPMK vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı TPMK vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27.01.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30974, Karar No: 2013/6618, Tarih: 18.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/30974 E.  ,  2013/6618 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/3b, 62, 52/2-4maddeleri gereğincemahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Devlet hastanesinde hemşire olan sanığın doktor kararı ile mağdura yaptığı enjeksiyon sonrasında siyatik sinir yaralanmasının ortaya çıktığı olayda; Yüksek Sağlık Şurasının 07-08 Ekim 2010 tarihli raporlarında yaralanmanın enjeksiyona bağlı komplikasyon olduğunun, sanığa kusur yüklenemeyeceğinin belirtilmesi karşısında, aynı raporda katılanın maruz kaldığı sinir yaralanmasının, sinire iğne batmasından değil, sinir içerisine veya bitişiğine ilacın enjeksiyonundan kaynaklandığını, kalça adelelerinin yapısal veya edinsel nedenlerle zayıf olması, hastanın beş veya daha küçük yaşta olması, hastaya hatalı pozisyon verilmesi ve uygulayıcının yetersiz, acemi veya dikkatsiz olmasının yaralanma riskini arttırdığı, gluteal intramuskuler enjeksiyon sonrası siyatik sinir yaralanmasının, ancak acemilik, dikkatsizlik ve tedbirsizlik sonucunda ortaya çıkabileceği konusunda karşı oy şerhi bulunduğu dikkate alındığında; Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden sanığın kusur durumuna ilişkin rapor alınıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, bahsi geçen muhalefet şerhi hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13718, Karar No: 2017/6905, Tarih: 18.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/13718 E.  ,  2017/6905 K.**

**"İçtihat Metni"**

5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu’nun 37/1-i maddesine aykırı davranmaktan ... Eczanesi yetkilisi ... hakkında ... Valiliği İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün 24/08/2015 tarihli ve 2015/37 sayılı kararı ile uygulanan 7.323,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun reddine ilişkin Sarıgöl Sulh Ceza Hâkimliğinin 12/10/2015 tarihli ve 2015/187 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın kabûlü ile idari yaptırım kararının kaldırılmasına dair mercii Alaşehir Sulh Ceza Hâkimliğinin 19/11/2015 tarihli ve 2015/1035 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 10/09/2016 gün ve 9858 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/10/2016 gün ve KYB. 2016-366666 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; kabahatli eczacı hakkında veteriner tıbbi ürünlerin satışında mevzuatta öngörülen kayıt yükümlülüğünü ihlal etmek eyleminden dolayı idari para cezası verildiği, mercii tarafından eczane işletmelerinin 6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun hükümlerine tabi olduğu, anılan Kanun’un 30. maddesindeki “Eczanelerle ecza depoları ecza ticarethaneleri ve ecza imalathaneleri ve laboratuvarları Sağlık ve Sosyal Yardım Vekaletinin murakabesi altında olup her zaman teftişe tabidirler.” şeklindeki düzenlemeye nazaran Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüklerinin eczaneleri denetim yetkisi bulunmadığı cihetle itirazın kabulü yönünde karar verilmiş ise de;

5996 sayılı Kanun’un 13. maddesinde “(1) Veteriner biyolojik ürünler dışındaki veteriner tıbbî ürünlerinin toptan satışı, ecza depoları veya veteriner ecza depoları kanalıyla, perakende satışları ise eczaneler, veteriner muayenehane, klinik, poliklinik ve hayvan hastaneleri kanalıyla yapılır. Ancak, Bakanlıkça izin verilmiş süs kuşları ile akvaryum ve egzotik süs hayvanlarını satan işyerlerinde, veteriner biyolojik ürünler dışındaki sadece bu hayvanlara mahsus olan veteriner tıbbî ürünler satılabilir. Veteriner biyolojik ürünlerin satışına ilişkin hususlar Bakanlıkça belirlenir.

(2) Veteriner tıbbî ürünlerini depolayanlar, toptan ve perakende ticaretini yapanlar, alış ve satış ile ilgili kayıtları tutmak, Bakanlığın belirlediği uygun şartlarda muhafaza etmek ve denetimlerde her türlü kolaylığı göstermek zorundadır.

(3) Psikotropik ve narkotik veteriner tıbbî ürünleri, bu Kanun hükümlerine ilave olarak uyuşturucularla ilgili özel kanunlara da tâbidir. Bu ürünler sadece klinisyen veteriner hekimlere, veteriner fakültelerinin ilgili birimlerine satılabilir, sadece veteriner hekimler tarafından uygulanır ve Bakanlığın izni olmadıkça devredilemez ve satılamaz. Bu ürünler için azaltılmış olsa dahi tanıtım numunesi hazırlanamaz.