muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4044, Karar No: 2015/5194, Tarih: 23.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4044 E.  ,  2015/5194 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Bakanlık, husumet itirazında bulunarak davanın reddi gerektiğini, davalı şirketler ise; davacının iş akdinin feshedilmediğini, yeni ihaleyi alamaması nedeniyle çıkışının bildirilmek zorunda kalındığını davacının yeni ihaleyi alan firmada çalışmasına devam ettiğini bu nedenle feshe bağlı alacakların verilmeyeceğini, tüm haklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı tanık beyanlarından da anlaşıldığı üzere, davacı işten çıkışının verilmesini takip eden 15 gün içinde çalıştığı davalı Bakanlığa bağlı hastanede, yeni ihaleyi alan şirket nezdinde çalışmaya başlamış ve halen de çalışmaya devam etmektedir. Davacının son alt işveren davalı şirketten çıkışının bildirilmesinden 15 gün sonra ihaleyi alan yeni dava dışı firmada çalışmaya başlaması arasında geçen süre, makul süreyi aşmamış olduğundan eski çalışmanın devamı olup yeni bir iş akdi olarak kabulü isabetsizdir. Bu nedenle davacının feshe bağlı alacaklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağı taleplerinin reddi gerekirken hüküm altına alınması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

O halde davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine 23.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3466, Karar No: 2025/3931, Tarih: 24.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/3466 E.  ,  2025/3931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/368 E., 2021/372 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336/3 hükmü uyarınca, davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334. ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337. maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337/2 hükmü uyarınca tebliğinden itibaren iki hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının yedi günlük kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının yedi günlük kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren yasal süresi içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Adli yardım talebinin REDDİNE,

2. Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

24.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/757, Karar No: 2020/95, Tarih: 13.02.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/757 E.  ,  2020/95 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 16. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 538-539

Sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma ve tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanıkların eylemlerinin silah sağlama suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 315/1, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 54/1, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluğuna, müsadereye, cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba ilişkin Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.12.2015 tarihli ve 505-548 sayılı hükmün sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 16. Ceza Dairesince 31.05.2016 tarih ve 2410-3510 sayı ile;

"1- TCK'nın 315. maddesinde düzenlenen suçun failinin örgüt üyesi olmayan diğer şahıslar olabileceği, olay yerinde ele geçirilen patlayıcı madde yapımında kullanılan malzemelerin TCK'nın 174/1. maddesinde tanımlanan maddelerden olmaması nedeniyle sanıkların belirtilen suçlardan cezalandırılmayacakları ancak sanık ...'nin PKK terör örgütüne katılmaya karar verdiğine ilişkin ailesine yazdığı mektup ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; ihbar üzerine başlatılan soruşturmada, silahlı terör örgütünün faaliyetlerinde kullanılmak üzere patlayıcı madde yapımında kullanılan malzemelerin depolandığı mağara civarında görülen ve kovalamaca sonucu ellerinde bulunan tüfeklerle yakalanan sanıkların eylemlerinin, hiyerarşik yapısına dâhil olmak suretiyle örgüte üye olma suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a) TCK’nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmesi lüzumu,

b) Örgüte silah ve patlayıcı madde temini silahlı örgüte yardımın özel bir şekli olup TCK'nın 315. maddesi gereğince yaptırıma bağlanmıştır. Bu şekilde eylemi gerçekleştiren sanık hakkında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 107. maddesinin dördüncü fıkrası ile 108. maddesi hükümleri uygulanma olanağı bulunmasına rağmen, ancak örgüt mensupları hakkında uygulama imkânı bulunan TCK'nın 58/9. maddesinin sanıklar hakkında uygulanması," nedenlerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 11.10.2016 tarih ve 538-539 sayı ile; "sanık ...'nin ailesine yazdığı mektup haricinde sanıklar ile terör örgütü PKK-KCK arasında üyelik için gerekli bulunan organik bağın ispatlanamadığı, anılan siyasi partinin seçim çalışmalarına katılan sanıkların terör örgütünün hiyerarşik yapısı içerisine ne surette girdiklerine ilişkin hiçbir delilin dosya kapsamında yer almadığı, olay sırasında ellerinde yakalanan av tüfekleri ile ertesi gün mağarada ele geçirilen malzemelerin sanıkların terör örgütüne üye olduklarını gösterecek yeterli delil olarak kabul edilemeyeceği, zira TCK'nın 315/1. maddesinde örgüt mensubu olmayan kişilerin de terör örgütünün amaç ve faaliyetlerinde kullanılacağını bilerek silah temin edilmesini bağımsız bir suç tipi olarak düzenlediği, bu nedenle bulunan malzemelerin örgüt üyeliğini ispatlayan bir delil olarak kabul edilemeyeceği, örgüt üyesinin bizzat kendisinin örgüte silah temin etmesi durumunda TCK'nın 315/1. maddesinin değil, gerçek içtima hükümleri uyarınca TCK'nın 174/1, 6136 sayılı Kanun ve/veya TCK'nın 314/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı cezalandırılması gerektiği, bilirkişiler Mustafa Necdet Çarıkcı, Figen Aday ve Aysun Yıldız tarafından düzenlenen 04.11.2015 tarihli raporda açık bir şekilde belirtildiği üzere, sanıklar ile arasında irtibatı Mahkememizce sübut bulan ve mağarada ele geçirilen söz konusu malzemelerin başkaca hiç bir eşyaya ihtiyaç bulunmaksızın TCK'nın 174/1. maddesi kapsamında el yapımı patlayıcı madde üretmeye elverişli bulunduğunun tespit edildiği, sanıkların Yargıtay bozma ilamında geçtiği üzere '...olay yerinde ele geçirilen patlayıcı madde yapımında kullanılan malzemelerin TCK'nın 174/1. maddesi tanımlanan maddelerden olmaması...' gerekçesi ile TCK'nın 174/1. maddesi uyarınca açılan kamu davasından beraatlarına karar verilemeyeceği, sırf molotof kokteyllerinin bile TCK'nın 174/1. maddesindeki suçu oluşturacağı, esasen Mahkememizce sanıkların terör örgütüne üye olmadıkları kabul edildiği için bağımsız bir şekilde TCKnın 174/1. maddesi uyarınca cezalandırılmayacakları, ancak Yargıtay bozma ilamında geçtiği üzere sanıkların terör örgütü üyesi olmaları durumunda bile TCK'nın 174/1. maddesinde düzenlenen suçtan ayrıca cezalandırılmaları gerektiği, TCK'nın 174/1

. maddesindeki suçu oluşturacağı, esasen Mahkememizce sanıkların terör örgütüne üye olmadıkları kabul edildiği için bağımsız bir şekilde TCKnın 174/1. maddesi uyarınca cezalandırılmayacakları, ancak Yargıtay bozma ilamında geçtiği üzere sanıkların terör örgütü üyesi olmaları durumunda bile TCK'nın 174/1. maddesinde düzenlenen suçtan ayrıca cezalandırılmaları gerektiği, TCK'nın 174/1. maddesinde düzenlenen 'Tehlikeli Maddelerin İzinsiz Olarak Bulundurulması veya El Değiştirilmesi' suçunun yasa maddesinde soyut tehlike suçu olarak düzenlendiği, başka bir ifade ile, sanıklar ile irtibatı sübut bulan ve ele geçirilen maddelerin bifiil tehlike doğurmamasının suçun unsuru olmadığı, bu nedenle mesela el bombasının fünyesinin takılı olmaması, molotof kokteyli olarak kullanılacak şişenin içerisine hazır bulunan bidondan bezinin dökülmemiş olması, içerisinde el yapımı patlayıcı niteliğinde bulunan malzemelerin bir araya getirilmemesi gibi durumlarda da suçun unsurları itibarıyla oluştuğu gerektiği, esasen bu çeşit patlayıcı maddelerin her zaman taşınma ve saklanma esnasında istenilmeyen bir kazaya sebebiyet vermemesi için patlamaya hazır hâlde bulunmadığının da, ayrı ayrı paçalarda tutulduğunun bilinen bir gerek olduğu, malzemelerin ele geçirildiği mağaranın etrafında daha önceden patlatılan düdüklü tencere kalıntılarının bulunmasının da mağarada ele geçirilen maddelerin patlayıcı madde yapımında kullanılmak üzere hazırlandığını açık bir şekilde gösterdiği, bu nedenle ele geçirilen malzemelerin TCK'nın 174/1. maddesi kapsamında sayılamayacağına ilişkin Yargıtay bozma ilamının doğru olmadığı, hatta olayda TCK'nın 174/1. maddesi ile birlikte TCK'nın 35/2-1. maddesinin bile uygulanmasına gerek bulunmadığı, zira el yapımı patlayıcı madde için ilave ihtiyaç duyulan hiçbir maddenin gerekmediği, nitekim Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin 08.06.2009 tarih ve 1945-6885 sayılı içtihatında da belirtildiği üzere '...örgüt üyesi olmayan sanığın terör örgütünün faaliyetlerinde kullanılmak üzere RDX ihtiva eden plastik patlayıcıyı temin etme eyleminin TCK'nın 315/1 maddesinde tanımlanan suçu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerekirken...' şeklinde görüş beyan ettiği, bu içtihatta da ele geçirilen patlayıcı maddenin patlamaya hazır bulunmasının suçun unsuru olarak aramadığı,

- TCK'nın 315/1. maddesinde aynen 'Yukarıdaki maddede tanımlanan örgütlerin faaliyetlerinde kullanılmak maksadıyla bunların amaçlarını bilerek, bu örgütlere üretmek, satın almak veya ülkeye sokmak suretiyle silah temin eden, nakleden veya depolayan kişi, on yıldan on beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.' şeklinde düzenleme bulunduğu, malzemelerin bulunduğu mağaranın terör örgütü üyeleri tarafından sıklık ile kullanılan bir alan olduğunun olay sırasında elinde kalaşnikov marka tüfek ile kaçan başka fail ve çevrede patlatılan düdüklü tencere kalıntılarından anlaşıldığı, başka bir ifade ile sanıklar ile arasında irtibat kurulan mağaradaki malzemelerin terör örgütünün faaliyetlerinde kullanılmak masadıyla depolandığı ve sanıkların bu durumu bildiklerinin açık olduğu, yukarıda etraflıca açıklandığı üzere sanıklar ile terör örgütü PKK-KCK arasında üyeliği için yeterli delil bulunmadığı dikkate alındığında, sanıkların eylemlerinin bir bütün hâlinde TCK'nın 315/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun kabulü gerektiği, başka faillerin de mağarada bulunan malzemeler üzerinde zilyetliği bulunmasının sanıkların TCK'nın 37/1. maddesi kapsamında müşterek fail olmalarını engellemeyeceği, TCK'nın 315/1. maddesinde düzenlenen suçun bileşik suç hükmünde bulunduğu, bu nedenle TCK'nın 315/1. maddesi uyarınca cezalandırılan sanıkların ayrıca TCK'nın 174/1. maddesinde düzenlenen suçtan cezalandırılmayacakları, sanıkların eylemlerinin bu şekilde sübut bulduğu," gerekçesiyle bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanıkların silah sağlama suçundan mahkûmiyetlerine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin de sanıklar müdafileri ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.12.2016 tarihli ve 389504 sayılı “onama” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Yargıtay 16. Ceza Dairesince 07.02.2017 tarih ve 142-3427 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıkların eylemlerinin silah sağlama suçunu mu yoksa silahlı terör örgütüne üye olma suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkin ise de bir kısım Ceza Genel Kurulu Üyelerince sanıkların ayrıca tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veye el değiştirilmesi suçundan cezalandırılmaları gerekip gerekmediği hususunun da tartışılması gerektiğinin ileri sürülmesi üzerine uyuşmazlık konuları bu doğrultuda değerlendirilmiştir.

İncelenen dosya kapsamından,

İncelenen dosya kapsamından,

07.06.2015 tarihinde saat 17.45 sıralarında Mardin ili, Artuklu ilçesi, Yalım Mahallesinin arka taraflarında bulunan kırsal alanda silahlı şahısların bulunduğu duyumu üzerine Mardin Özel Harekat Şube Müdürlüğü koordinesi ve öncülüğünde Mahallenin arka taraflarında genellikle mağaraların yoğun olarak bulunduğu alana hareket edildiği, ekiplerin Turkcell tepesi olarak adlandırılan alana gittiklerinde hedef küçültmek amacıyla eğilmiş vaziyette olan altı kişinin fark edilmesi üzerine kaçmaya başladıkları, sanıkların ellerinde silah bulunduğu ve görevli polislere silahlarını doğrultmaları üzerine polisler tarafından uyarı amaçlı havaya iki el ateş edildiği ve sanıkların yere yüzüstü yatmaları üzerine yakalandıkları,

07.06.2015 tarihli olay, yakalama ve teslim tesellüm tutanağına göre; alınan duyum üzerine gidilen Yalım Mahallesinde altı kişinin hedef küçültmek amaçlı eğilmiş vaziyette olduğu, bu şahıslardan üzerinde koyu renkli kıyafetler bulunan iki kişi ve üst kısmında açık renkli, alt kısmında ise koyu renkli kıyafet bulunan bir kişinin arazide bulunan taş ocağı istikametine doğru kaçtığı, üzerinde koyu renkli kıyafetler bulunan diğer üç kişinin ise Yalım Mahallesi istikametine doğru açık arazi üzerinden kaçtıklarının görülmesi üzerine telsiz irtibatı kurularak taş ocağı istikametine doğru kaçan kişilerin yakalanmasına yönelik arka tarafta bulunan tepede tedbir aldırılmasının sağlandığı, Yalım Mahallesi istikametine doğru kaçanların yakalanmaları için Yalım Ortaokulu arka tarafında tedbir alındığı, taş ocağı istikametine kaçan üç kişinin 2260 kod numaralı ekip tarafından tedbir alınan tepeye doğru yaklaşmaları üzerine, açık giyimli olan bir kişinin elinde uzun namlulu Kaleşnikof marka, koyu renk giyimli iki kişinin elinde ise pompalı tüfek olduğunun görüldüğü, “Dur Polis” ikazında bulunulduğu ancak üzerinde açık renk, alt tarafında ise koyu renk kıyafet bulunan yaklaşık 170-175 cm boylarında, siyah saçlı, kirli siyah sakallı, buğday tenli, elinde uzun namlulu Kaleşnikof marka silah bulunan şahsın tepenin arka tarafında bulunan kayalık alana doğru kaçmaya başladığı, şahısların ellerinde bulunan pompalı tüfekleri görevlilere doğrultmaları üzerine havaya doğru iki el ateş açılarak yere yatmaları söylendiği ve yüzüstü olarak yatan şahıslardan birisinin Erzincan nüfusuna kayıtlı sanık ..., diğerinin ise Mardin-Mazıdağı nüfusuna kayıtlı sanık ... olduğu, sanık ...’in elinde bulunan Magnum Aristo AR505 marka, 12/76NBDTS870 seri numaralı, 52 cm namlu uzunluğu ve toplam uzunluğu 98 cm olan pompalı tüfeğini yan tarafına bıraktığı, sanık ...’in marka modeli belli olmayan 33 cm namlu uzunluğu ve toplam uzunluğu 58 cm olan pompalı tüfeği yere bıraktığı, tüfeklerin yapılan kontrolünde atışa hazır vaziyette oldukları, sanık ...’e ait silahta toplam dört adet üzerinde CHEDDITE -12 ibaresi bulunan fişek, sanık ...’e ait silahta ise toplam yedi adet üzerinde CHEDDITE -12 ibaresi bulunan fişek bulunduğu,