muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16820, Karar No: 2014/308, Tarih: 15.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/16820 E.  ,  2014/308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Korkuteli Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 16/10/2012

Numarası : 2009/36-2012/604

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili 01/04/2008 tarihinde iş akdinin davalı işveren tarafından haksız yere feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücretinin davalıdan tahsiline karar vermiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davanın HUMK yürürlükte bulunduğu dönemde açıldığı, davalı tarafın davaya karşı cevap vermediği ve delil bildirmediği, bilirkişi raporunun tebliği üzerine davalı vekili tarafından delil dilekçesi verilerek tanıkların isim ve adreslerini bildirildiği, mahkemece 21/09/2010 tarihli duruşmada davalı vekiline tanıklarını gelecek oturum hazır etmesi için, önel verildiği, 30/11/2010 tarihli duruşmada her iki taraf vekilinin mazeret bildirildiği ve mahkemece mazeretli sayıldıkları, 08/03/2011 tarihli duruşmada davalı vekili tarafından tanıkları gelecek oturuma hazır etmek için talepde bulunduğu ve mahkemece kabul edildiği, 05/07/2011 tarihli duruşmaya davalı vekili tarafından mazeret bildirildiği ve mahkemece kabul edildiği, 20/12/2011 tarihli duruşmada

mahkemece davalı tanıklarına davetiye çıkarılmasına karar verildiği, ancak davalı tanıklarının davetiye tebliğine rağmen 06/03/2012 tarihli duruşmaya gelmedikleri anlaşılmaktadır.

Mahkemece davalı tanıkları için davetiye çıkarılmış,tanıklar duruşmaya gelmemiştir.Bu durumda tanıkların ihzaren celbi gerekirken , davalının savunma hakkını kısıtlar biçimde davalının bu yöndeki talebini hakkın kötüye kullanılması olarak kabul edilip davalı tanıkların ihzaren getirtilip dinlenmemiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1864, Karar No: 2015/3350, Tarih: 06.04.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/1864 E.  ,  2015/3350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/12/2014

NUMARASI : 2014/1173-2014/1189

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı, kira alacağının tahsili için tahliye istemli olarak başlattığı icra takibine davalı borçlunun itirazı üzerine icra mahkemesine baş vurarak itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre, takibe konu ve borçlu tarafından kabul edilen 2014 Mayıs-Haziran ve Temmuz ayları kira bedelinin ödenmediğine ve temerrüt olgusunun gerçekleştiğine göre kiralananın tahliyesine ilişkin davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin itirazın kaldırılmasına ilişkin temyiz itirazlarına gelince:

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan15.10.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli sözleşme konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.Davacı alacaklı 12.08.2014 tarihinde tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile ödenmeyen 2014 yılının Nisan-Ağustos ayları arası aylık 900 TL den toplam 4500 TL kira alacağının tahsilini istemiş ödeme emri davalı borçluya 14.08.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı süresinde yaptığı itirazında 2014 yılının Nisan ayı kira bedelini ödediğini, Ağustos ayı kira bedelinin de muaccel olmadan istendiğini, takip konusu Nisan ve Ağustos ayları kira bedellerine itiraz etiğini bildirmiştir. Nisan ayı kirası takipten önce 04.07.2014 tarihinde davacının banka hesabına Şubat, Mart ayları kirası ile birlikte ödenmiştir. Her ne kadar ödenen bu kira bedelinin davacı Ocak, Şubat, Mart ayları kirası olduğunu belirtmiş ise de makbuzda Şubat, Mart, Nisan ayları kira bedeli olarak belirtildiğinden bu aylar kira bedelinin ödendiğinin kabulü gerekir. 2014 yılı Ağustos ayı kira parasının da dava açılmadan önce 25.08.2014 tarihinde ödendiği davacının kabulündedir. Davalı itirazında 2014 yılının Mayıs, Haziran, Temmuz ayları kiralarına ait borcunu kabul ettiğinden itiraza konu bir alacak kalmadığından itirazın kaldırılması isteminin reddine karar verilmesi gerekirken davalının ödeme emrine itiraz dilekçesinde kabul ettiği Mayıs, Haziran ve Temmuz ayları kira bedeli yönünden itirazın kaldırılmasına karar verilmesi doğru değildir.

Öte yandan mahkeme HMK.'nun 26. maddesine göre taleple bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Takip talebinde 2014 yılının Ocak ayı kirası için bir talep bulunmadığı gibi 2014 yılının Ocak ayı kirasından davacının feragatine ilişkin bir beyan da olmadığı halde hüküm kısmında 2014 yılının Ocak ayı kirasından davacının feragat ettiğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmesi de doğru değildir

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle tahliyeye ilişkin kısmın ONANMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca kararın itirazın kaldırılmasına ilişkin kısmının BOZULMASINA, onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenden alınmasına, 06/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/350, Karar No: 2019/2099, Tarih: 13.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/350 E.  ,  2019/2099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 31/3, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri

gereğince mahkumiyet

Suça sürüklenen çocuğun dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun, açık kimlik bilgileri belirlenemeyen üç kişiyle birlikte müştekinin kasa görevlisi olarak çalıştığı mağazaya gittiği, 5 TL değerinde bir ürün alarak ödeme için müştekiye 200 TL verdiği, müştekinin parayı kontrol etmek için kontrol cihazına yerleştirmesi üzerine suça sürüklenen çocuğun, ürünü almaktan vazgeçtiğini söyleyerek 200 TL’yi geri aldığı, bu sırada yanındakilerle birlikte sürekli konuşarak müştekinin dikkatini dağıttıkları ve 5 TL’lik başka bir ürün alıp tekrar kasaya gittiği, 200 TL’yi müştekiden geri aldığı halde, para üstü olarak 195 TL istediği, dikkati dağılan ve parayı geri verdiğini unutan müştekinin, suça sürüklenen çocuğa 195 TL vermesinin ardından suça sürüklenen çocuk ve yanındaki şahısların mağazadan ayrıldıkları anlaşılmakla; eylemin basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin, lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 13/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8394, Karar No: 2022/9244, Tarih: 20.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/8394 E.  ,  2022/9244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1.Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 03.11.2020 tarih ve 2020/168 E. - 2020/230 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2011/67840 sayılı "ELİO EKSPRES" ibareli marka tescil başvurusuna müvekkilinin "LİO" ve "ELİO" ibaresini ihtiva eden muhtelif markalarına dayanarak yaptığı itirazın davalı TPMK'nin YİDK'çe nihai olarak reddedildiğini, başvurunun aynı sınıflarda yapıldığını, tescil halinde, işaretler arasındaki benzerlik sebebiyle iltibasın doğacağını, davalı şirketin müvekkilinin kullanıcıya verdiği güvenden, tanınmış markalarından haksız yarar sağlayacağını, müvekkilinin markalarının itibarının zarar göreceğini, tüketici tarafından işletmeler arasında bağlantı kurulacağını, müvekkilinin seri markalarından sanılacağını ileri sürekek TPMK YİDK'nın 2014-M-7586 sayılı kararının iptalini, 2011/67840 sayılı markanın tescili halinde hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, taraflara ait işaretler arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, işaretlerinin farklı anlamlara geldiğini, "E" harfinin markaları farklılaştırdığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, başvuruya konu işarette "E" harfi kelimenin başında olduğundan yeterli ayırt ediciliği sağladığını, markalar arasında benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesi, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin başvurusuna konu işaretin ayırt edici, esaslı unsurunun "ELİO", davacı markalarının bir kısmının, herhangi bir anlamı olamayan "LİO" ve bir kısmının da "OLİO" kelimeleri olduğu, davacı markalarında yer alan "LİO" kelimesinin aynen ve kül halinde, davalının "ELİO EKSPRES" markası içinde yer aldığı, "ELİO" ile "LİO" ve "OLİO" kelimelerinin kulakta bıraktıkları tını, hecelenme biçimleri ve görsel/kavramsal algılanışlarının benzerlik taşıdığı, taraf markaları arasındaki benzerlik ve seri marka imajının bulunduğu, karıştırma ihtimalinin kaçınılmaz olduğu, taraf markalarının 29 ve 30. sınıfların tamamı ile 35/06 grup ve 37. sınıfta yer alan "temizlik hizmetleri" yönünden aynı/benzer mal ve hizmet sınıflarını kapsadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabul kısmen reddi ile, TPMK YİDK'nın 20/05/2014 tarih 2014-M-7586 sayılı kararının 29, 30 sınıfların tamamı, 35/06 grup , 37 sınıfta yer alan " temizlik hizmetleri" yönünden iptaline, (29. Sınıf: 01 Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. 02 Kuru bakliyat. 03 Hazır çorbalar, bulyonlar. 04 Zeytin, zeytin ezmeleri. 05 Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil). 06 Yenilebilir bitkisel yağlar. 07 Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler. 08 Kuru yemişler. 09 Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin. 10 Yumurtalar, yumurta tozları. 11 Tıbbi amaçlı olmayan ve tamamlayıcı gıda maddeleri (polen, proteinler, karbonhidratlar dahil). 12 Patates cipsleri. 30. Sınıf: 01 Kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler. 02 Makarnalar, mantılar, erişteler. 03 Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar. 04 Bal, arı sütü, propolis. 05 Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler. 06 Mayalar, kabartma tozları; unlu mamullerin formunu, rengini iyileştirici, bayatlama süresini geciktirici doğal maddeler. 07 Her türlü un, irmikler, nişastalar. 08 Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. 09 Çaylar, buzlu çaylar. 10 Şekerlemeler çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler. 11 Sakızlar. 12 Dondurmalar, yenilebilir buzlar. 13 Tuz. 14 Hububat (tahıl) ve mamülleri. 15 Pekmez. 35 sınıf: 06 Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için çeşitli malların bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir), 37 sınıf: "temizlik hizmetleri", YİDK kararına yönelik fazlaya dair talebin reddine, hükümsüzlük talebinin kısmen kabul kısmen reddi ile, davalıya ait 2011/67840 sayılı ELİO EKSPRES markasının tescilli olduğu, 29, 30 sınıfların tamamı, 35/06 alt grup, 37 sınıf "temizlik hizmetleri" yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, hükümsüzlüğe ilişkin fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ile davalı Kurum vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekili ile davalı Kurum vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı ve davalı TPMK vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ile davalı TPMK vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına, 20.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7639, Karar No: 2023/27, Tarih: 09.01.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/7639 E.  ,  2023/27 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Koyulhisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2014/192 Esas, 2016/113 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, suçun şikâyete tabi olduğuna ve müştekinin şikâyeti olmadığından hakkında verilen cezanın haksız olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.İlk olay tarihi olan 14.06.2014’te Koyulhisar’da telefoncu dükkanı olan şikayetçi ...'ın ...'a telefon almak için gelip, dönüş yolunda bindiği ... Tur adlı otobüsün muavini olan sanık ...'a telefon dolu çantasını vermesi üzerine sanığın çantayı arka beşli koltuğa koyduğu, şikayetçinin Koyulhisar’a geldiğinde çantadaki üç adet telefonunun eksik olduğunu fark ettiği, ikinci olay tarihi olan 17.06.2014 sonrasında da aynı şekilde şikayetçinin muavin olan sanığa telefon dolu çantayı vermesi üzerine sanığın çantayı sadece şoför ve muavinlerin açabildiği ve teker üstü olarak tabir edilen bölüme koyduğu, şikayetçinin Koyulhisar'a geldiğinde bu kez çantadaki dört ya da beş adet telefonunun eksik olduğunu fark ettiği, şikayetçinin çalınan telefonlarından birinin IMEI numarasını savcılığa bildirmesi üzerine suça konu telefonlarından bir tanesinin tanık ...’in hattı ile kullanıldığının anlaşıldığı, tanığın suça konu telefonu kızı olan ...’nun sanıktan aldığını ve kendisinin hattını taktığını beyan ettiği, ayrıca soruşturma aşamasında sanığın babası olan tanık ...'ın oğlu olan sanığın otobüste bulduğu telefonları sattığını beyan ettiği, böylece sanığın her iki olay tarihinde de şikayetçinin kendisine verdiği çantadaki telefonları çaldığı belirlenmiştir.

2. Sanık soruşturma ve kovuşturma aşamalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

IV. GEREKÇE

2. Sanık soruşturma ve kovuşturma aşamalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinde yer alan bazı ibarelerin iptal edilmiş olması ve hükümden sonra 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesine “Ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen “Denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen” ibarelerinin, infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşılmıştır.

2. Şikayetçinin 14.06.2014 ile 17.06.2014 sonrasında ...'dan satmak için aldığı telefonlarla birlikte Koyulhisar'a gitmekte olan ... Tur isimli otobüse bindiği ve her iki seferde de telefonların bulunduğu çantayı otobüsün muavini olan sanığa teslim ettiği; ancak sanığın kendisine teslim edilen telefonların bulunduğu çantadan telefonları çaldığı anlaşılmaktadır. Yerel mahkemenin ise bu eylemi hırsızlık olarak nitelendirdiği görülmektedir. Hırsızlık suçunun oluşabilmesi için taşınır malın zilyedinin rızası olmadan alınması gerekmektedir. Somut olayda şikayetçinin suça konu telefonların bulunduğu çantayı sanığa rızasıyla teslim ettiği anlaşıldığından hırsızlık suçunun oluşabilmesi için gerekli olan zilyedinin rızası olmadan faydalanma kastının varlığından bahsetmek mümkün olmayacaktır.

Dosya içeriğine ve anlatımlara göre, şikayetçi ...'dan Koyulhisar'a gitmek için ... Tur isimli otobüs firmasından bilet almakta ve otobüse binmeden önce de içinde suça konu telefonların bulunduğu çantayı otobüsün muavini olan sanığa vermektedir. Sanık da müştekinin rızasıyla vermiş olduğu çantayı teslim almaktadır. Hırsızlık suçu ile güveni kötüye kullanma suçu arasındaki farklardan birisi de burada oluşmaktadır. Zira hırsızlık suçunun oluşabilmesi için taşınır malın zilyedinin rızası olmadan alınması gerekmektedir. Oysa olayda şikayetçinin rızası bulunmaktadır. Bununla birlikte şikayetçi suça konu çantayı sanığa muhafaza etmek üzere vermesine karşın, sanık kendisinin yararına olarak ve zilyedliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunmaktadır. Şu halde, sanığın eylemi güveni kötüye kullanma suçunu oluşturmaktadır. Müştekinin otobüs firması ile yolculuk yapması bir hizmet ilişkisine dayanmaktadır. Zira müşteki otobüs firmasına belli bir miktar ücret ödemekte, otobüs firması da bunun karşılığında müştekiyi belli bir yere taşımaktadır. Bu sebeple, aynı zamanda sanığın eylemi hükümden sonra yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile yapılan değişiklik ile uzlaşma kapsamına alınan 5237 sayılı Kanun'un 155 nci maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen suçun hizmet ilişkisinden kaynaklanması halini oluşturduğundan sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Sanığa yüklenen güveni kötüye kullanma suçu bakımından CMK'nın 253 üncü maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

4. Kabul ve uygulamaya göre de;

Mahkemece sanığın soruşturma aşamasında şikayetçinin zararını karşıladığının kabul edilmesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca yapılması gereken indirim oranının aynı maddenin ikinci fıkrasındaki sınırlama nedeniyle 1/2 oranından fazla olması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Koyulhisar Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2014/192 Esas, 2016/113 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14622, Karar No: 2023/876, Tarih: 07.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/14622 E.  ,  2023/876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/87 E., 2022/1568 K.

DAVALILAR : 1- Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekili Avukat ... 2- ... Et ve Et Ürünleri Hayv. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 22.01.2018

KARAR : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gönen (Balıkesir) Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2018/69 E., 2021/73 K.

Taraflar arasındaki iş kazası tespiti istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı işveren nezdinde işçi olarak çalışmakta iken geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1-Davalı SGK cevap dilekçesinde; davacının müvekkiline yapmış olduğu başvurunun reddine karar verildiğini, kurum kayıtlarından da anlaşılacağı üzere Cumhuriyet Başsavcılığına intikal eden herhangi bir olayın olmadığını, Balıkesir Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünde herhangi bir tahkikat raporunun olmadığını, işveren tarafından iş kazası bildiriminin olmadığını, yine iş kazası yönünden hiçbir provisyon tipine rastlanılmadığını, tüm araştırmalar ve incelemelerde olayın iş kazası olduğu yönünde hiçbir belge, bilgi ve ibareye rastlanılmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

2-Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde özetle; olayın iş kazası olmadığının davacının kendi ikrarları ile sabit olduğunu, SGK kayıtlarında da olayın iş kazası olarak yer almadığını, davacının halen müvekkiline ait iş yerinde çalıştığını, iş kazası bildirimde bulunmak için aylarca beklemenin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının kötü niyetli olduğunu belirterek haksız, usul ve yasaya aykırı davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacıda meydana gelen söz konusu hasarın davalı işyerinde köfte makinasında çalışırken meydana geldiği ve olayın iş yerinde gerçekleştiğinin taraflarında kabulünde olması gerekçeleri ile davanın kabulü ile davacının davalı ... Et ve Et Ürünleri Hayvancılık Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. isimli işyerinde 29.07.2015 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar