muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15852, Karar No: 2015/31205, Tarih: 04.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/15852 E.  ,  2015/31205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 6. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2013/88-2014/121

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin ücret alacaklarının ödenmemesi gerekçesiyle haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai,hafta tatili, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ödenmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının ihaleyi yeni alan şirkette çalışmaya devam ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde, fesih tarihi belirtilmeksizin ücret alacaklarının ödenmemesi ve ihalenin kaybedilmesi gerekçesiyle sözleşmeyi haklı nedenle feshettiğini iddia etmiştir. Davalı ise, davacının ihaleyi alan yeni alt işveren nezdinde aralıksız çalışmaya devam ettiğini savunmuştur.

Dosyada davacının sözleşmeyi kendisinin feshettiğine ilişkin ne bir fesih ihtarnamesi ne de tanık beyanı vardır. Taraflar ve tanıkları ihalenin başka bir şirket tarafından kazanıldığını ve davacının bu şirkette çalışmaya devam ettiğini beyan etmişlerdir.

İşyeri devrinin fesih niteliğinde olmaması ve devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenilmesinin de mümkün olmaması nedeniyle, feshe bağlı kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacağının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6044, Karar No: 2012/8213, Tarih: 26.03.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/6044 E.  ,  2012/8213 K.**

**"İçtihat Metni"**

M.E.B vekili avukat ... ile 1... Zihinsel Engelliler Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi Tic. Ltd. Şti. 2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 11.4.2011 gün ve 222-175 sayılı hükmün Dairemizin 19.01.2012 tarih ve 12892-571 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, 26.3.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9104, Karar No: 2016/3599, Tarih: 04.04.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/9104 E.  ,  2016/3599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/12/2014

NUMARASI : 2014/210-2014/357

Taraflar arasında görülen davada ...Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 04.12.2014 tarih ve 2014/210-2014/357 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı S.. H.. ve M.. P.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalıların ortağı olduğu “...Sağlık Hizmetleri A.Ş.”'ye 30.000 USD karşılığında %5'er hisseyle ortak olmaları konusunda davalılarla anlaşma yaptığını, bu anlaşma gereğince paranın kendilerine teslim edildiğini, 25.08.2006 tarihinde ticaret odasından aldıkları cevapta ortak yapılmadıklarını öğrendiklerini, davalıların haksız olarak zenginleştiğini ileri sürerek, 30.000 USD'nin davalılardan 27.08.2003 tarihinden itibaren faiziyle müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı S.. H.., 09.05.2005 tarihinde davacıların ortak olarak kabul edildiğini, sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı M.. P.., hisselerini 06.05.2005 tarihinde davalı S.. Ş..'e devrettiğini, sorumluluğun bu kişiye ait olduğunu, alınan paradan haberi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı S.. Ş.. vekili, davacıların 09.05.2005 tarihinde ortak yapıldığını, parayı müvekkilinin almadığını, sözleşme tarihinde şirketi temsile yetkili kişilerin diğer davalılar olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, dava dışı şirketin pay senedi çıkarmış olduğu, bu olguyu kanıtlama yükü üzerinde bulunan davacılar tarafından ispatlanamadığı, taraflar arasında varlığı uyuşmazlık konusu olmayan hisse devri konusundaki sözleşmeden davalıların haklı bir neden olmaksızın dönmelerine olanak bulunmadığı ve davalıların bu yolda bir fiillerinin de bulunmadığını, işbu istirdat davasının haklı nedenlere dayalı olduğundan söz edilemeyeceği gerekçesiyle, davalı S.. Ş.. hakkında (kesin hüküm ve ifa nedeniyle) davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, davanın önceki hükmü temyiz eden davalılar bakımından da konusuz kalması nedeniyle davalı S.. H.. ve M.. P.. aleyhindeki dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

-/-

Kararı davalı S.. H.. ve M.. P.. vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılardan S.. H..'nun tüm, davalı M.. P.. vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

-/-

Kararı davalı S.. H.. ve M.. P.. vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılardan S.. H..'nun tüm, davalı M.. P.. vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Ancak, davalılardan S.. H.. kendisini bir vekil ile temsil ettirmediği halde, mahkemece hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmolunan davalı S.. H.. lehine de vekalet ücreti takdiri doğru olmayıp bozmayı gerektirmiş ise de, anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı S.. H..'nun tüm, davalı M.. P.. vekilinin yukarıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı S.. H.. ve davalı M.. P.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinde yer alan “kendisini vekil ile temsil ettiren davalı S.. H..” ibaresinin hükümden çıkartılarak kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı S.. H..'ndan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı M.. P..'a iadesine, 04.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16337, Karar No: 2022/10231, Tarih: 12.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/16337 E.  ,  2022/10231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAKIRKÖY (Kapatılan) 51. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- 07/12/2013 tarihli tutanak içeriğine göre, asayiş uygulaması için ticari taksiye yaklaşırken taksi içinde bulunan sağ arka koltukta oturan siyah giyimli bir şahsın görevlileri görerek taksinin sağ arka camından elinde bulunan ucu yanmış sönmüş vaziyette cisim attığının görüldüğü, cisim incelendiğinde cigaralık tabir edilen suça konu esrar bulaşıklarının bulunduğu tespit edilen madde olduğunun anlaşıldığı ve şahısların temyiz dışı sanık Nevroz ile sanık ... olarak tespit edildiği, sanıkların aşamalarda alınan savunmalarında suçu kabul etmemiş olmaları karşısında, kanaat oluşturacak sayıda tutanak mümzisinin tanık sıfatıyla dinlenmesinden sonra sanık ...’un hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; 5271 sayılı CMK'nın hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 esas ve 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "...basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer

alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1548, Karar No: 2018/19524, Tarih: 29.11.2018

**8. Hukuk Dairesi         2016/1548 E.  ,  2018/19524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

KARAR

Davaya dayanak takip dosyasındaki haciz tutanaklarının önlü ve arkalı tanzim edilmiş olmasına rağmen sadece ön sayfalarının fotokopisinin gönderildiği, arka sayfalarının fotokopisinin gönderilmediği anlaşıldığından bu kez bizzat hakim denetiminde gerekli dikkat ve özenin gösterilerek yeni bir iade kararına mahal verilmeden;

... İcra Müdürlüğünün ... Esas sayılı takip dosyasında bulunan tüm haciz tutanaklarının gönderilmesini teminen anılan dosyanın aslının ya da haciz tutanaklarının arkalı önlü fotokopilerinin eksiksiz çekilerek okunaklı onaylı örneğinin tüm belgeleri ile noksansız ve sıralı olarak eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.11.2018 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20009, Karar No: 2015/14072, Tarih: 07.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/20009 E.  ,  2015/14072 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 08/07/2014

Numarası : 2012/1019-2014/574

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Enerji Üretim A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı ... Enerji Üretim A.Ş. vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı ... Enerji Üretim A.Ş.'ne yükletilmesine, 07/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6325, Karar No: 2020/4055, Tarih: 22.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/6325 E.  ,  2020/4055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KAYSERİ 8. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kayseri Kriminal Polis Laboratuvarının 09/12/2013 tarihli raporuna göre sanığın üzerinde ele geçirilen 1 adet tabletin “naloxone ve buprenorphine” aktif maddesini içeren kırmızı reçeteye tabi ilaç olduğu, sanık hakkında Adana Dr. Ekrem Tok Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen rapor ve reçetenin olduğu, sanığın bu hapı kullanma dışında bir amaç için bulundurduğuna ilişkin kesin ve yeterli delil bulunmadığı, “kullanmak amacıyla bulundurulmasının” ise suç oluşturmayacağı gözetilmeden, sanığın unsurları oluşmayan atılı suçtan beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 22.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10764, Karar No: 2008/10595, Tarih: 05.11.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/10764 E.  ,  2008/10595 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı T.C. Ziraat Bankası Pendik Şubesi vek. Av. ... ile davalı S.S. ... Siteleri Konut Yapı Kooperatifi aralarındaki itirazın iptali davası hakkında Pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29/05/2008 gün ve 2006/488-2008/207 sayılı hükmün davalı kooperatif tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

492 Sayılı Harçlar Kanununda değişiklik yapan ve 06/06/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5766 sayılı Kanunun 11. maddesinin d. Bendi uyarınca Yargıtay temyiz başvurularında 60.00 YTL temyiz başvuru harcı alınması gerektiğinden ve bu harç ödenmedikçe müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacağından HUMK.’nun 434/3. maddesi gereği işlem yapılmak üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/747, Karar No: 2023/2446, Tarih: 02.10.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/747 E.  ,  2023/2446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1417 E., 2022/1497 K.

DAVA TARİHİ : 08.11.2018

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2021/360 E., 2022/387 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın dahili davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı dahili davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA