muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3155, Karar No: 2011/6640, Tarih: 17.11.2011

Taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin 10. maddesinde davalı iş sahibinin gerekli ruhsatları alamayacağı veya bu ruhsatların sonradan herhangi bir şekilde iptâl olunması veya yürütmesinin durdurulması halinde sözleşmeyi tek taraflı fesih hakkına sahip olacağı ve fesih zamanına kadar davacı yüklenici tarafından yapılan ve belgelenebilen masrafların iş sahibi davalı tarafından ödeneceği belirtilmiştir. Yine sözleşmenin 16. maddesinde mücbir sebepler sayılmış devlet veya yerel yönetim müdahalesi ve/veya mahkeme kararlarının mücbir sebep olduğu kabul edilmiştir. Dosya kapsamından ve mahkeme kararının gerekçesinde de açıklandığı üzere davalıya ait tesislerin yapı ruhsatlarının ve bu ruhsatların dayanağı mevzii imar planlarıyla iptâl edildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkeme kararında da belirtildiği gibi sözleşmenin 10. ve 16. maddeleri de dikkate alındığında ifanın mücbir sebeple imkânsız hale geldiğinden davacının BK'nın 117. maddesi uyarınca kâr mahrumiyeti ve gecikme faizi talep edemeyeceği açıktır. Ancak sözleşmenin ister mücbir sebep nedeniyle ister inşaat ruhsatının iptâli nedeniyle feshedildiği kabul edilse dahi davacı yüklenicinin idare mahkemesince verilen iptâl kararı üzerine inşaatın mühürlendiği 20.10.2006 tarihine kadar gerçekleştirdiği imalât ile bekleme nedeni ile makine kirası, işçi ücreti, all-risk, sigorta bedeli ve işçilerin yemek bedellerini talep hakkı vardır. Bilirkişi raporu ve tarafların beyanlarına göre ikinci hakediş tutanağında yazılı ek işler dahil 38.035,00 dolar imalâtın yapıldığı ve davacının bu bedeli hak kazandığı da sabittir. Mahkemece bilirkişilerden alınacak ek raporla kesinleşen ikinci hakediş tutanağındaki miktar ile 20.10.2006 tarihine kadar yukarıda belirtilen alacak kalemleri hesaplattırılıp bulunacak toplam miktara davalı ödemeleri ve davacının uhdesindeki avans miktarı düşülerek varsa davacı alacağı hesaplanmak suretiyle davanın sonuçlandırılması gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile davanın reddi doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 825,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6217, Karar No: 2011/3929, Tarih: 06.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/6217 E.  ,  2011/3929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/11/2008 tarih ve 2007/2-2008/280 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı - karşı davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 05.04.2011 gününde davacı karşı davalı Av. ... ile davalı-karşı davacı Av. ..., temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 30.08.2004 tarihinde Lise Hazırlık Müzik Yardımcı Ders Kitabı için yayım sözleşmesi yapıldığını, bu sözleşme nedeniyle davalıya toplam 25.000 YTL ödendiğini, sözleşmeden sonra Milli Eğitim Bakanlığı tarafından lise eğitiminin 4 yıla çıkarılmasına ve hazırlık sınıflarının kaldırılmasına karar verildiğini, kitabın satış imkanının kalmadığını ve davalının da kitabı müvekkiline teslim etmediğini, ödenen paranın iadesinin talep edilmesine rağmen davalının parayı iade etmediğini, yapılan takibinde itiraz üzerine durduğunu ileri sürerek davalının itirazının iptaline, takibin devamına, davalının %40 icra inkar tazminatına mahkumiyetine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yapılan sözleşme ile hem Lise 1,2 ve 3. sınıf Müzik Ders Kitaplarının hem de 2005-2006 yılı öğretim yılından itibaren Lise Hazırlık Müzik Ders Kitabının yayım haklarının davacıya devir edildiğini, sözleşmenin 3.maddesinde telif ücretinin, 9.maddesinde cezai şartın düzenlendiğini, hazırlık sınıfının sözleşmenin yürürlüğe girmesinden yaklaşık 1,5 yıl sonra kaldırıldığını, davacının basiretli tacir gibi davranması gerektiğini, kitabın basıma hazır halde teslim edildiğini, ücretin ödenmesinin de bunu gösterdiğini savunarak, davanın reddini istemiş, karşı davasında ise, sözleşme gereği davalı tarafından ödenmeyen Lise 1, 2 ve 3. sınıf Müzik Ders Kitaplarına ait telif bedeli ücreti toplam 13.775 Euro ve bedeli ödenmeyen her bir kitap yönünden 10.000 Euro olmak üzere toplam 30.000 Euro cezai şartın davacı-karşı davalıdan tahsiline, davacı-karşı davalının %40 kötüniyet tazminatına mahkumiyetine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında yapılan sözleşme ile kitapların tüm mali haklarının ve bir kısım manevi hakların kullanılması yetkisinin davacı-karşı davalıya verildiği, Lise 1,2 ve 3 müzik kitaplarının mali haklarının MEB tarafından ders kitabı olarak okutulmasına onay tarihinden itibaren davacı-karşı davalıya geçeceği, onay tarihinin 25.12.2006 tarihi olduğu, 07.06.2005 tarihinde de liselerin 4 yıla çıkarıldığı ancak liselerin hazırlık sınıfı yönünden serbest bırakıldığı ancak 15-20 okulun hazırlık sınıfı uygulamasına devam ettiği, sözleşmeye göre hazırlık sınıfı kitabı yönünden sözleşmenin 14. maddesi hükmü uyarınca 30.8.2004 tarihinden geçerli olduğu, 1.6.2005 tarihli daha önceki yayımcı Ocak Yayımları A.Ş’ne çekilen ihtarla zaten biten sözleşmeden bahsedildiği, bu durumun sözleşmenin 30.08.2004 tarihinde geçerli olduğunu

gösterdiği, sözleşmenin 10. maddesinde zaman içinde meydana gelecek değişikliklerin düzenlendiği, tarafların liselerin 4 yıla çıkacağından haberdar olduğu, hazırlık kitabı için değişikliğe gidileceğinin düzenlenmediği, davacı-karşı davalı yönünden öngörülmeyen bir halin bulunmadığı, davalı-karşı davacının da 5 yıl süre ile başkasına bu haklarını devir edemeyeceği, ödemenin iadesi gibi ağır sonuca maruz kalacağı, tarafların edimlerini ifa ettikten sonra ödemenin iadesinin istenmesinin hukuken korunamayacağı, davacı-karşı davalının diğer ders kitaplarının onayı alındıktan 2 gün sonra ve sözleşmeden de 1,5 yıl sonra takibe başlamasının kötü niyetinin göstergesi olduğu, davacı- karşı davalının Lise 1, 2 ve 3. sınıf müzik kitaplarına ilişkin sözleşmede belirlenen telif ücretini şartlar gerçekleştiği halde ödemediği, bu nedenle yine sözleşmede belirlenen cezai şartı da ödemesi gerektiği gerekçesiyle asıl davanın reddine ve 25.000 YTL üzerinden %40 kötüniyet tazminatına mahkumiyetine, karşı davanın ise kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı- karşı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Asıl dava, taraflar arasında Lise Hazırlık Müzik Yardımcı Ders Kitabı için yayım sözleşmesi akdedildiği, buna dayalı olarak davacı tarafından 25.000 YTL. telif ücretinin ödendiği ancak, daha sonra liselerin 4 yıla çıkarılması ve hazırlık sınıflarının kaldırılması nedeniyle kitabın satış imkanının kalmadığı ve davalı tarafından da kitabın teslim edilmediği iddiasına dayalı ödenen ücretin istirdadı için yapılan icra takibine vaki itirazın iptali, karşı dava ise, taraflar arasında yapılan sözleşme nedeniyle Lise 1, 2 ve 3. sınıf ders kitapları yönünden hak kazanılan telif ücretinin ve cezai şartın tahsili istemine ilişkindir.

Davalı- karşı davacı, davaya cevap dilekçesinde davacı-karşı davalının asıl davada %40 kötü niyet tazminatına mahkum edilmesini talep etmiş, mahkemece kötü niyet tazminatına hükmedilmiştir. Oysa, İİK’nun 67/2. maddesindeki düzenlemeye göre, takibin haksız ve kötü niyetli görülmesi halinde, istem varsa alacaklı aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilmesi gerekmektedir. Alacaklının kötü niyetli sayılabilmesi için de, haksız olduğunu bildiği yada da bilmesi gerektiği halde icra takibine girişmiş olması gerekir. Bu hususun ispat yükü de, davalı borçludadır.

Somut olayda, davacı-karşı davalı tarafından yapılan takip, var olduğu düşünülen hakkın kullanılması olup, yargılama sonunda takibin haksızlığı belirlenmiş ise de, böyle bir takibin kötü niyete dayanmadığının kabulü gerekir. Bu durumda, kötü niyet tazminat isteminin koşulları oluşmadığından reddi gerekirken, yazılı gerekçe aksine hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davacı-karşı davalı Pasifik Yayın Dağıtım San. ve Tic. A.Ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı Pasifik Yayın Dağıtım San. ve Tic. A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, takdir edilen 825,00 TL duruşma vekillik ücretinin davalı karşı davacıdan alınark davacı-karşı davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/362, Karar No: 2019/4262, Tarih: 10.09.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/362 E.  ,  2019/4262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacı tarafından davalıya verilen iki adet çekin bedelinin banka havalesiyle ödendiğini, davalının kötü niyetli olarak çekleri davacı aleyhine takibe konu ettiğini ileri sürerek, takibe konu çek nedeniyle davacının davalıya borçlu olmadığının tespitini ve  kötü niyet tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ödeme iddiasının kesin delillerle ispatlanması gerektiğini savunarak, davanın reddi ile icra inkar tazminatının davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2015/8689 esas ve 2016/2532 karar sayılı ve 18.02.2016 tarihli kararıyla davalı vekilinin tüm ve davacı vekilinin sair temyiz itirazları reddedilerek yerel mahkeme kararı " “Davacıyı menfi tespit davası açmaya zorlayan takip dayanağı çek bedelinin takipten önce ödendiği gerekçesiyle dava kabul edilmiş olup bu kabul karşısında davalının takibi başlatmakta haksız olduğu gibi kötüniyetli olduğunun da kabulüyle davalı aleyhine tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle bu konudaki talebin reddi doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen yeni kararda mahkemece verilen ilk kararın bozma dışında kalan kısımlarının kesinleştiğinden bahisle davanın esası hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına davalının kötüniyet tazminatıyla sorumlu tutulmasına karar verilmiş ve bu karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece verilen davanın kabulüne dair ilk karar Dairemiz ilamı ile bozulduğundan ortadan kalkmış olup, mahkemece bozmaya uyularak verilen yeni kararda, önceki karardaki menfi tespit hükmünün kesinleştiğinden bahisle bu yönden karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi doğru olmamıştır. HMK'nın 297/2. maddesi uyarınca, mahkemece davacının bütün talepleri hakkında yeniden hüküm kurulması gerektiğinden, davacının bütün talepleri hakkında yeniden bir karar verilmesi gerekir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 10/09/2019 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 10/09/2019 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dairemizin, önceki bozma kararında sair temyiz itirazları reddedilerek, hüküm yalnızca kötüniyet tazminatı yönünden bozulmuştur. Dairemiz ilamında açıkça kısmi onamadan söz edilmese dahi, “sair temyiz itirazlarının reddi” denilmekle bozma kapsamı dışında kalan kısımlar kesinleşmiştir. Bu bakımdan yeniden hüküm kurulması halinde bile bu bölümün aynen tekrarıyla yetinilecektir.

İnfazda tereddüt yaşanmaması açısından; kesinleşen kısımların hüküm bölümünde tekraren zikredilmesi mümkün olabileceği gibi, “sair hususlar kesinleşmekle bu konuda yeniden karar vermeye yer olmadığına” şeklinde bir ibare düşülmek suretiyle de karar verilebilir.

Nitekim mahkemece sair hususlar kesinleştiği için yeniden hüküm kurmaya gerek görülmediği açıkça ifade edilmiştir.

Açıklanan nedenlerle usul ve kanuna uygun yerel mahkeme kararının onanması gerekirken, bozma yönünde tezahür eden sayın çoğunluk görüşüne iştirak etmiyoruz. 10/09/2019
Yargıtay — Esas No: 2021/37812, Karar No: 2021/14084, Tarih: 29.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/37812 E.  ,  2021/14084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma, Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.02.2007 tarih ve 5/46-39 sayılı kararında da açıklandığı üzere, mahkemece 5271 sayılı CMUK'nın 232/6. maddesi uyarınca başvurulması olanaklı yasa yolunun, süresinin, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi zorunlu olup; kısa kararın tefhim edildiği duruşmada, hükümlü olarak ceza infaz kurumunda bulunan sanığa cezaevi idaresi aracılığı ile hükmün temyiz edilebileceği hatırlatılmadığından sanığın öğrenme üzerine hükmü yasal süresinde temyiz ettiği kabul edilerek ve 30.12.2020 tarihli talebinin reddine dair ek kararın kaldırılmasına karar verilerek; sanığın aldığı aracı işlek bir yerde anahtarı üzerinde ve farları yanar halde hasarsız bir şekilde kendiliğinden bırakmış olduğu anlaşılmakta ise de; suça konu aracın 15.11.2015 tarihli tutanağa göre yol kenarında müşteki tarafından bulunduğu, ayrıca katılan ...'in 02.03.2016 tarihli duruşmada alınan beyanında aracın işyerinden ayrılmış olması nedeniyle bir günlük 90.TL kira bedeli, 30.TL'lik de benzin gideri olmak üzere 120.TL zararının olduğu, bu zararının sanık tarafından karşılanmamış olduğunun anlaşılması karşısında somut olayda etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama olanağının bulunmadığı; sanığın katılan ...'a yönelik işlemiş olduğu güveni kötüye kullanma suçu yönünden ise, sanık ile iş arkadaşı olan katılan arasında yasa koyucu tarafından güveni kötüye kullanma suçunun oluşması amacıyla aranan nitelikte, zilyetliğin devrine ilişkin, tarafların özgür iradeleriyle kurulan, hukuksal anlamda geçerli bir zilyetlik devrinin bulunduğu, bu itibarla sanığın eyleminin TCK'nin 155/1. maddesine uyan güveni kötüye kullanma suçuna uyduğu, sanığın katılana yönelik söylediği sözlerin hile boyutuna ulaşmadığı, bu nedenle dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede bu hususta bozma isteyen görüşe iştirak edilmeyerek ve sanığın üzerine atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ve 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1) Hapis cezaları alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezaları belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1) Hapis cezaları alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezaları belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

2) 5271 sayılı CMK'nin 324. maddesinin 5. bendinde yer alan "Türkçe bilmeyen ya da engelli olan şüpheli, sanık, mağdur veya tanık için görevlendirilen tercümanın giderleri, yargılama gideri sayılmaz ve bu giderler Devlet Hazinesince karşılanır." şeklindeki yasal düzenlemeye rağmen, tercüman ücreti olan 100,00 TL'nin yargılama giderlerine dahil edilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve güveni kötüye kullanma suçları açısından kurulan hüküm fıkralarındaki adli para cezasına ilişkin sırasıyla "30 gün", "25 gün", 25 gün" ve "500.TL" terimlerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla "5 gün", "4 gün","4 gün" ve "80.TL" ibarelerinin eklenmesi; yine hükümden tercüme giderine ilişkin yargılama gideri kısmının çıkartılarak yerine ''tercüman ücreti olarak hesaplanan miktarın 5271 sayılı CMK'nin 324/5. maddesi doğrultusunda hazineye yükletilmesi'' cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8761, Karar No: 2025/3664, Tarih: 26.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/8761 E.  ,  2025/3664 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1558 E., 2019/1230 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... müdafileri ve sanıklar ..., ..., ...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği ve temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, duruşmalı inceleme istemlerinin 5271 sayılı Kanun'un 299. maddesi uyarınca reddine karar verilerek, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanıklar ..., ..., ..., ... müdafiinin temyiz isteği özetle; sanıkların atılı suçu işlediklerine dair somut hiçbir delil bulunmadığına, eylemin düşünce ve ifade özgürlüğü hakları kapsamında bir açıklamaya katılmaktan ibaret olduğuna, sanıklar hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına ve kararın bozulmasına ilişkindir.

2. Sanıklar ..., ..., ... müdafiinin temyiz isteği özetle; iddianame düzenlenen suçun Anayasa'ya aykırı olduğuna, sanıkların düşünce ve ifade özgürlüğü ve toplantı haklarını kullandıklarına, suç işleme kastlarının bulunmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve kararın bozulmasına yöneliktir.

3. Sanıklar ..., ... ve ...'ın temyiz istekleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eylemin ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı hareket edildiğine ve kararın bozulmasına yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanıklar müdafilerinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede;

Anayasa’nın ''Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26 ncı maddesi;

"Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar...

Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir…

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın 13 üncü maddesi ise;

Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir…

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın 13 üncü maddesi ise;

"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir.