muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10967, Karar No: 2012/2329, Tarih: 26.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/10967 E.  ,  2012/2329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Kadastro çalışmaları sırasında kadastro harici kayalık ve çalılık olarak tescil dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu belirtilen suça konu taşınmazın TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, suça konu taşınmaz üzerinde yeniden keşif yapılarak tarafsız bilirkişi ve tanıklardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a- Temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, işlendiği yer ve zaman ile fiilin diğer özellikleri gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşın hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

b- 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanığa hükmolunan adli para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12270, Karar No: 2009/13574, Tarih: 21.12.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/12270 E.  ,  2009/13574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : OSMANİYE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 12/05/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kendisine ait 43 parsel sayılı taşınmazdaki 439 m2’lik arsanın kenarına kazık çakmak, tel çekmek suretiyle davalı V.Ç.. tarafından el atıldığını ileri sürerek, el atmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, davacı payı yönünden intifadan men koşulunun oluştuğu değerlendirmesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, paydaşın paydaş aleyhine açtığı çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan payına vaki elatmanın önlenilmesini her zaman istiyebilir. Hatta elbirliği mülkiyetinde dahi paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine elatmanın önlenilmesi davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı elatmanın önlenilmesi davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu elatmanın önlenilmesi davası ile değil, kesin sonuç getiren taksim veya şuyun satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir. Öte yandan, yurdumuzda sosyal ekonomik nedenlerle kırsal kesimlerden kentlere aşırı akım, nüfus çoğalması, büyük mesken ve işyeri ihtiyacı nedeniyle hızlı yapılaşma karşısında görevli mercilerin aciz kalmaları veya çeşitli nedenlerle göz yummaları sonucu, izinsiz, ruhsatsız, resmi kayıtlara bağlanmayan büyük yerleşim alanları oluştuğu, bu arada paylı taşınmazların tapuda resmi ifrazları yapılmadan paydaşlar arasında haricen veya fiilen taksim edilip üzerlerine büyük mahalleler hatta beldeler yapıldığı bir gerçektir. Bilindiği üzere M.K.nun 706, B.K.nun 2l3, T.K.nun 26. maddeleri hilafına tapulu taşınmazlarda harici veya fiili taksim ile payların mülkiyeti ana taşınmazdan ayrılamaz. Nevarki, taşınmazın kullanma biçimi tüm paydaşlar arasında varılan bir anlaşma ile belirlenmiş yada fiili bir kullanma biçimi oluşmuş, uzun süre paydaşlar bu durumu benimsemişlerse kayıtta paylı, eylemsel olarak ( fiilen) bağımsız bu oluşumun tapuda yapılacak resmi taksime veya şuyun satış suretiyle giderilmesine yahut o yerde bir imar uygulaması yapılmasına kadar korunması, " akde vefa" kuralının yanında M.K.nun 2. maddesinde düzenlenen iyi niyet kuralının da bir gereğidir. Aksi halde, pek çok kimse zarar görecek toplum düzeni ve barışı bozulacaktır.

O halde, paydaşlar arasındaki elatmanın önlenilmesi davalarında öncelikle tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planın olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı, varsa çekişmeli yerin kimin kullanımına terk edildiği saptanılmalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi, MK’nun müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmaz yanlar ile dava dışı kişiler arasında paylı mülkiyet üzere kayıtlıdır. Dosya içeriği ve toplanan delillerden ve taraflar ile tanıkların beyanlarından çekişmeli taşınmazda tüm paydaşları bağlayan ve her paydaşın payına özgülenmiş bir bölüm olduğunu gösteren fiili kullanma biçimi ya da özel parselasyonun bulunmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece gerektiğinde uygulama da yapılmak suretiyle dava konusu taşınmazda davacının kullandığı ya da kullanabileceği bir yer bulunup bulunmadığının saptanması, bu sonucun fen bilirkişisinin raporuna yansıttırılması, davacının kullandığı ya da kullanabileceği yer bulunmaması halinde pay oranında elatmanın önlenmesine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle HUMK 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2833, Karar No: 2019/3565, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2833 E.  ,  2019/3565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3019, Karar No: 2015/8027, Tarih: 09.03.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/3019 E.  ,  2015/8027 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2014/339175

Haksız tutuklama nedeniyle tazminat istemi üzerine yapılan yargılama sırasında; Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/07/2014 gün ve 2014/190 E. 2014/188 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12362, Karar No: 2010/827, Tarih: 02.02.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/12362 E.  ,  2010/827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira alacağı davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davacılar-davalı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davacılar vekili Av.... ve davalı vekili Av. ... geldi. Hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 193.500 TL kira alacağının tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 17.500 TL kira alacağının tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davacılar vekili ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalı vekilinin tüm ve davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin kira alacağına ilişkin temyiz itirazlarına gelince ;

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının kiralananda 1.11.2006 başlangıç tarihli sözleşme ile aylık 16.125 TL bedelle kiracı olduğunu, 20.11.2007 tarihinde keşide ettiği ihtarname ile kiralananı 2.1.2008 tarihinde tahliye edeceğini bildirdiğini, müvekkillerinin ise cevabi ihtarnameleri ile sözleşme süresinin beş yıl olup sona erdirilebilmesi için sözleşme gereği sözleşme bitiminden bir ay önce yazılı bildirimde bulunulması gerektiğini belirttiklerini, buna rağmen kiralananın 2.1.2008 tarihinde tahliye edildiğini, halen de yeniden kiraya verilemediğini, bu durumda davalının sözleşme süresinden önce tahliye etmesi nedeniyle tüm zararlardan sorumlu olacağını belirterek, 1.1.2008 tarihinden itibaren bir yıllık kira bedeli 193.500 TL’nin davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili, davacıların talebinin haksız ve fahiş olduğunu, sözleşmeden kaynaklanan tazminat taleplerinin zamanaşımına uğradığını, henüz doğmamış kira bedellerinin istendiğini, oysa bu durumda istenebilecek kira parasının makul süre kirası olup bu konuda keşif ve bilirkişi incelemesi yapılması gerektiğini, davanın kabulüne karar verilmesi halinde davacılara kira sözleşmesi ile verilen 15.000 TL güvence parasının mahsubunu talep ettiklerini, davacının yüksek kira bedelleri istemesi nedeniyle taşınmazın yeniden kiraya verilememesinde davalının bir kusurunun bulunmadığını, davacıların zararın artmasına kendi eylemleri ile sebebiyet verdiklerini belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 1.11.2006 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 9. maddesinde kira kontratının beş yıllık olup sözleşmenin sona ermesinden bir ay önce tarafların yazılı olarak ihtarda bulunmaması halinde sözleşmenin bir yıl daha uzamış ve yenilenmiş sayılacağı kararlaştırılmıştır. Bu şart geçerli olup tarafları bağlar. Söz konusu düzenleme ile davalı kiracıya kira süresinin sona ermesinden önce sözleşmeyi feshetme ve kiralananı tahliye etme yetkisi tanınmasına karşın davalı kiracı 20.11.2007 keşide ve 27.11.2007 tebliğ tarihli ihtarname ile kiralananı 2.1.2008 tarihinde tahliye edeceğini davacılara bildirmiş ve belirtilen tarihte tutanakla kiralananı kiralayanlara teslim etmiştir. Davalı kiracının kira süresi sona ermeden kira sözleşmesini tek taraflı feshederek kiralananı tahliye etmesi durumunda kural olarak kira süresinin sonuna kadar kira parasından sorumludur. Bununla birlikte davacı kiralayanın bu yerin yeniden kiralanması konusunda gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi için kendisine düşen ödevi yapmak durumundadır. Bu durumda davacının zararı, tahliye tarihinden kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Mahkemece taşınmazın ne kadar sürede yeniden kiraya verilebileceği konusunda yaptırılan bilirkişi incelemesinde bilirkişiler 13.7.2009 tarihli raporlarında kiralananın bulunduğu bölgede taşınmazların emsal kiralarının 6-7.000 TL civarında olduğunu, emsal kiralar dikkate alınmadan talepte bulunulduğunu, davacıların da gazete ilanları ile en son aylık 6.600 TL bedelle taşınmazı kiralamak istediklerini belirterek, aylık 6.500 TL kira bedeli ile taşınmazın iki aylık sürede yeniden kiraya verilebileceği konusunda görüş bildirmişlerdir. Taraflar arasında görülen kira tespit davası ile aylık kira parası mahkeme kararı ile 1.11.2007 tarihinden itibaren 16.125 TL olarak tespit edilmiştir. Çevredeki taşınmazların kira paraları daha düşük olsa da yukarda açıklandığı üzere makul süre kirası saptanırken taşınmazın taraflar arasındaki sözleşmedeki aynı koşullar ve kira bedeli ile yeniden ne kadar sürede kiraya verilebileceğinin araştırılması gerekir. Taşınmazın daha düşük bedelle daha kısa sürede kiraya verilmesi doğal olmakla birlikte bu durum sözleşmeye uygun olmayıp süresinden önce tahliye sebebiyle davacı kiralayanların uğramış oldukları zararı karşılamaktan uzaktır. Bu durumda mahkemece aylık 16.125 TL kira bedeli üzerinden taşınmazın yeniden ne kadar sürede kiraya verilebileceği konusu araştırılıp gerekirse yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarda (2) No’lu bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA ve Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davacılar yararına takdir edilen 750 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 2.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4386, Karar No: 2023/5018, Tarih: 12.07.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/4386 E.  ,  2023/5018 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma, tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme ve nitelikli kasten öldürme suçlarından Sincan 2 Nolu Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'ın, kanuna uygun olarak yasaklanmış bulunan eşyayı ceza infaz kurumuna sokmak, bulundurmak, kullanmak eyleminden dolayı, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 44 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendi uyarınca 5 gün hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 08.04.2022 tarihli ve 2022/47 sayılı kararına karşı yapılan şikâyetin kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin ... 2. İnfaz Hâkimliğinin, 25.05.2022 tarihli ve 2022/2489 Esas,

2022/3326 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin merci ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.06.2022 tarihli ve 2022/3045 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29.03.2023 tarihli ve 94660652-105-06-23877-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.05.2023 tarihli ve 2023/38967 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.05.2023 tarihli ve 2023/38967 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre; ... F Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumundan Sincan 2 Nolu Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna nakil ile gelen hükümlü ...'ın yanında getirdiği kitaplar arasında, Gaziantep 3. Sulh Ceza Hakimliğinin, 04.12.2015 tarihli ve 2015/6002 değişik iş sayılı kararı ile toplatılmasına karar verilen ... ait "Kürt Sorunu ve Demokratik Ulus Çözümü" isimli kitabın dış kapak kısmının "..." isimli kitaba ait kapak ile gizlenerek değiştirildiğinin tespit edilmesinden ibaret somut olayda,

... 2. İnfaz Hâkimliğinin 25.05.2022 tarihli kararı ile, "...hükümlünün ... F Tipi Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz kurumundan Sincan 2 Nolu Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğüne nakil geldiği, nakil nedeniyle hükümlünün kitaplarının kurum tarafından nakil geldiği kuruma koli ile gönderildiği, hükümlüye ait kitaplar arasında kapağı yasaklı olmayan bir yayına ait (... isimli), ancak içeriği mahkemece yasaklanmış bir yayına ait (kürt sorunu ve demokratik ulus çözümü) kitap bulunduğu, yasaklı bir yayının kapağının yasaklı olmayan bir yayının kapağı ile değiştirilmiş olduğu, ancak ceza verme kararında da belirtildiği üzere bu kitabın mahkemece yasaklandığı tarihte ... Ceza İnfaz Kurumu tarafından alındığı ve emanet eşya deposuna kaldırıldığı, hükümlünün nakli nedeniyle odasında ve emanet eşya deposunda bulunan kitaplarının kurum tarafından birlikte gönderildiği, hükümlünün bu kitabını nakil sırasında bizzat yanında getirmediği, karara konu kitap kanuna uygun olarak yasaklanmış bir yayın ise de hükümlünün nakil geldiği Sincan 2 Nolu Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna bu kitabı sokmaya yönelik bir eyleminin bulunmadığı, bu nedenle hükümlü ile ilgili 5275 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendinde yer alan, "Üçüncü fıkranın (g) bendinde belirtilenler dışında kalıp da Kanuna uygun olarak yasaklanmış bulunan her türlü eşya, araç, gereç veya malzemeyi ceza infaz kurumlarına sokmak, bulundurmak, kullanmak." disiplin suçunun oluşmadığı, hükümlü hakkında bu madde gereğince verilen cezanın yerinde, usul ve yasaya uygun olmadığı değerlendirilmekle ..." şeklinde gerekçe ile şikayetin kabulü ile disiplin cezasının kaldırılmasına karar verilmiş ise de,

Somut olayda, 24.03.2022 tarihli tutanakta hükümlünün disiplin cezasına konu yasaklı kitabı nakil geldiği ceza infaz kurumundan yanında birlikte getirdiğinin belirtildiği, ... 2. İnfaz Hâkimliğinin 25.05.2022 tarihli kararınında yer alan "ceza verme kararında da belirtildiği üzere bu kitabın mahkemece yasaklandığı tarihte ... Ceza İnfaz Kurumu tarafından alındığı ve emanet eşya deposuna kaldırıldığı" şeklindeki gerekçede belirtildiği gibi disiplin cezası kararında disiplin cezasına

konu kitabın İnfaz Kurumu tarafından yasaklandığı tarihte alınarak emanet eşya deposuna kaldırıldığına ilişkin bir tespitin bulunmadığı gibi disiplin soruşturma dosyasında da buna ilişkin bir delilin mevcut olmadığı, gerekçede belirtilen bu durumun hükümlünün 25.05.2022 tarihinde İnfaz Hakimliği huzurunda alınan savunmasından ibaret olduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Ceza infaz kurumu görevlileri tarafından düzenlenen 24.03.2022 tarihli tutanakta ceza infaz kurumuna nakil olarak gelen hükümlünün “yanında getirdiği” kitaplar arasında kapağı ve içeriği farklı olan bir adet yayın tespit edildiği yazılı olmasına rağmen, hükümlünün verdiği şikayet ve savunma dilekçelerinde nakil sırasında yanında hiçbir eşya getirmediğini, kitaplarının koli halinde ceza infaz kurumuna gönderildiğini, İnfaz hakimliğinde alınan savunmasın da kitabı satın aldığı tarihte yasaklı olmadığın ... cezaevinde iken kitabın yasaklandığı söyenerek kendisinden alındığını ve emanet eşya deposuna konulduğunu ileri sürdüğü anlaşılmakla;

Hükümlünün ... Ceza İnfaz Kurumundan Sincan Ceza İnfaz Kurumuna hangi tarihte nakledildiği, nakil sırasında bizzat yanında getirdiği eşyalara ilişkin teslim tesellüm tutanaklarının, hükümlüye ait olup yanında getirmediği ... Ceza İnfaz Kurumu tarafından kendisine verilmek üzere gönderilen eşyalar varsa buna ilişkin düzenlenen tutanakların ayrıca hükümlünün ... Ceza İnfaz Kurumunda kaldığı sırada odasında bulunan ve hükümlüye ait olmasına rağmen emanet eşya deposunda muhafaza edilen kitaplara ilişkin düzenlenen tutanaklar varsa bu tutanakların, hükümlünün savunmasında ileri sürdüğü gibi disiplin soruşturmasına konu kitabın yasaklı olması nedeniyle kendisinden alındığına ilişkin alındığı tarihte düzenlenmiş tutanak varsa bu tutanağın dosya içerisine alınması gerektiğinden, eksiklerin tamamlanması amacıyla dosyanın incelenmeksizin iadesine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde tespit edilen eksiklerin giderilmesi amacıyla dava dosyasının, Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

oy birliğiyle 12.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9096, Karar No: 2016/6118, Tarih: 02.06.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/9096 E.  ,  2016/6118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :..........ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2002/362-2013/189

Taraflar arasında görülen davada........... Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 15/05/2013 gün ve 2002/362 - 2013/189 sayılı kararı bozan Daire'nin 05/02/2015 gün ve 2015/118 - 2015/1369 sayılı kararı aleyhinde davalılardan İ.. Ö.. vekili ile A.. Y.. mirasçıları S.. Y.., S.. D.. ve İ.. K.. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili,müvekkilinin eski yönetim kurulu üyeleri olan davalıların bankacılık usul ve esaslarına aykırı işlemleri nedeniyle davacı Bankayı zarara uğratıklarını ileri sürerek, şimdilik 245.738.541.977 TL'nin temerrüt faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın usul ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekili ile davalılardan N.. D.. vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalılar İ.. Ö.. vekili ile A.. Y.. mirasçıları S.. Y.., S.. D.. ve İ.. K.. vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılardan İ.. Ö.. vekili ile A.. Y.. mirasçıları S.. Y.., S.. D.. ve İ.. K.. vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılardan İ.. Ö.. vekili ile A.. Y.. mirasçıları S.. Y.., S.. D.. ve İ.. K.. vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 3,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı A.. Y.. mirasçılarından alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, istek halinde aşağıda yazılı 53,80 TL harcın temyiz eden davalı İ.. Ö..'e iadesine, 02/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.