muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1876, Karar No: 2019/2133, Tarih: 28.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/1876 E.  ,  2019/2133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu Görevlisinin Resmi Belgede Sahteciliği

HÜKÜM : Mahkumiyet

Özel ... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'nin müdürü olan sanığın gerçekte eğitim almayan bazı öğrencilerin eğitim alıyormuş gibi, okul öncesi öğretmenler olan ve haklarında beraat kararı verilen sanıklar ... ile ...'ı ise gerçekte derse girmedikleri halde yerlerine imza atılarak derse giriyorlarmış gibi gösterildiği aylık bireyselleştirilmiş eğitim, çalışma ve rehabilitasyon planlarını sahte olarak düzenlemek suretiyle kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın savunmalarında diğer sanıklar ... ve ...'ün derslere katıldıklarını, yine aylık bireyselleştirilmiş eğitim ve rehabilitasyon planları hazırlanarak belgeleri maliyeye gönderilen öğrencilerin de derslere katıldığını, hayali öğretmen ve öğrenci ayarlaması şeklinde bir olayın olmadığını, yapılan inceleme sonucu imzaların diğer sanıklar ... ve ...’ün eli ürünü olmadıkları tespitine şaşırdığını, rehabilitasyon müdürlüğü yaptığı dönemde öğretmenlere gireceği derslerin programının verildiğini, öğretmenler tarafından girmiş oldukları seansın bitiminde ya da evraklar yetişmediği takdirde ödemeye ilişkin ay sonunda hazırlanan aylık çalışma planlarının imzalandığını, öğretmenlerin derse girmeden imza atmalarının mümkün olmadığını belirtmesi, aynı kurumda çalışan diğer öğretmenlerin de ifadelerinde sanıklar ... ve ...'ün kendi çalıştıkları dönemde fiilen çalıştıklarını belirtmeleri, yirmi adet aylık bireyselleştirilmiş eğitim, çalışma ve rehabilitasyon planlarında yer alan sanıklar ... ve ...'e ait imzalar yönünden yapılan kiriminal inceleme sonucu düzenlenen Samsun Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 06.10.2009 tarihli ekspertiz raporunda bu belgelerde ... adına atılmış imzaların herkes tarafından kolaylıkla tersim edilebilecek nitelikte el hareketlerinden oluşması ve kesin şahıs tespiti açısından yeterli kaligrafik özellik ve ihtiyat taşımaması nedeniyle söz konusu imzaların ... elinden çıkıp çıkmadığı konusunda bir kanaate ulaşmanın mümkün olmadığının belirtilmesi, Turhal Ticaret Sicil Memurluğu'nun 21.02.2012 tarihli cevabi yazısı ile 07.03.2006 tarihinde tescili yapılan Özel ... Rehabilitasyon Merkezinin ilk üç yıl için şirket ortakları ..., ... ve ...'ın şirket müdürü sıfatıyla şirketi temsile yetkili olduklarını bildirmesi, dosya arasında kurum ortaklarından ...'ın diğer ortaklara yönelik kurum zararına yaptığı bir kısım eylemleri nedeniyle hakkında düzenlenen iddianame suretinin bulunması hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın savunmasının aksini gösterir, mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillerin bulunmadığı gözetilerek şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18420, Karar No: 2023/7951, Tarih: 25.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/18420 E.  ,  2023/7951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/576 E. 2021/1011 K.

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulüyle beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Edirne Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2018 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Edirne Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan hapis cezasından çevrili 3000 TL ve doğrudan verilen 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 22.04.2021 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek duruşma açmadan İlk Derece Mahkemesinin mahkumiyet hükmünün kaldırılarak 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 303 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca beraatine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİNE karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istemi, sanığın suçun sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanığın katılana ait yazlık evi önündeki yola taş koyarak ve demir kazıklar çakarak katılanın yolu tam olarak kullanmasını engellemek suretiyle müdahalede bulunduğu iddiasına ilişkindir.

1. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

İlk Derece Mahkemesince sanığın bir hakka dayanmaksızın, katılanın kullanımında olan geçit hakkı olarak kullanılan yola demir kazıklar çakmak suretiyle katılanın buradan yararlanmasına engel olmuş olması nedeniyle hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği kabul edilmekle mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye mahkemesinin kabulü;

1. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

İlk Derece Mahkemesince sanığın bir hakka dayanmaksızın, katılanın kullanımında olan geçit hakkı olarak kullanılan yola demir kazıklar çakmak suretiyle katılanın buradan yararlanmasına engel olmuş olması nedeniyle hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği kabul edilmekle mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye mahkemesinin kabulü;

Sanığın aşamalardaki savunmalarında, aleyhine geçit hakkı kurulan 721 ve 722 parsele kayıtlı taşınmazlar üzerinde içinde yaşadıkları evlerinin bulunduğunu, katılanın kendisini geçit hakkına engel olduğu için şikayet ettiğini, Cumhuriyet savcılığı tarafından yapılan soruşturma kapsamında teknik görevliler tarafından mahallinde ölçüm yapıldığını ve sınırı belirleyecek şekilde demir kazık çakıldığını, bu iki parsel taşınmazı satın aldıklarında tahta kazıklar olduğunu, daha sonra kadastro görevlilerine yaptırdığı ölçümde demir kazık çakıldığını, soruşturma aşamasında yapılan ölçümde de demir kazık çakıldığını, soruşturma sırasında jandarma görevlileri tarafından çekilen fotoğrafta görülen demir kazıkların kendisinin kadastro görevlilerine yaptırmış olduğu ölçüm sonucunda bu görevliler tarafından çakılmış kazıklar olduğu yönündeki beyanı, sanık müdafiinin bilirkişi raporunda müvekkilin geçit hakkını ihlal ettiğine dair bir tespit olmadığını, müvekkilinin yerinden çıkan kazıkları yerine takmak istediğini, ancak 40 cm kadar ihlalde bulunarak kazıkları çaktığını, bunu yaparken de geçit hakkına engel olmak gibi bir niyeti bulunmadığını, geçit hakkına engel olmak istese kazıkları yolun ortasına çakacağını, soruşturma aşamasında bu durum tespit edilince müvekkilinin kazıkları yerinden çıkardığını, suç işleme kastı bulunmadığı yönündeki savunması, İlk derece mahkemesince mahallinde yapılan keşif sonucunda 29.05.2019 tarihli harita teknik bilirkişisi Mustafa Kemal Aycanoğlu tarafından düzenlenen raporda "Dava dosyasının içinde de yer alan güvenlik güçlerinin düzenlemiş olduğu tutanakta ve fen bilirkişisinin de raporunda belirtmesini yaptığı K1, K2, K3, K4 ve K5 nolu kazıkların keşif esnasında olmadığı, geçit hakkının kullanılmasını engelleyecek herhangi engelin olmadığı tespit edilmiştir" denilmek suretiyle sanığın tecavüzünün bulunmadığının belirtilmesi karşısında sanığın suç kastı bulunmaması nedeni ile beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname yönünden;

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname yönünden;

Ceza Genel Kurulunun 17.05.2022 tarihli, 2020/248 Esas, 2022/359 Karar sayılı ilamı ve 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ''İlk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığında istinaf başvurusunun esastan reddine, aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (c), (d), (e), (f), (g) ve (h) bentlerinde yer alan ihlallerin varlığı hâlinde hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine''duruşma açılmasına gerek olmadan karar verilebileceğinin düzenlenmiş olması ve aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde ''Olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunması gerekirse'' şeklinde yer alan düzenleme birlikte değerlendirildiğinde istinaf mahkemesince duruşma açılmaksızın dosya üzerinden beraat kararı verilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Katılan vekilinin temyiz istekleri yönünden;

1. Sanık savunmaları, katılan beyanı, uzlaştırma formları, soruşturma ve kovurşturma esnasında alınan fen bilirkişisi raporları, fotoğraflar ile birlikte eldeki tüm dava dosyası kapsamından; sanığa ait 721 ve 722 parsel no lu taşınmazlar aleyhine katılana ait 742 parsel no lu taşınmaz lehine geçit hakkı tesisinin 13.12.2011 tarihinde tescil edildiği, sanığa ait sınır belirleyicisi olan tel örgülerinin geçit hakkına taşmadığı ancak sanık tarafından çakılan kazıkların geçit hakkına ait alan içerisinde kaldığı, kazıkların arasındaki mesafenin kısa olması nedeniyle motorlu araç geçişine engel olabileceği hususları gerek soruşturma esnasında alınan raporda, gerek ise de yargılama esnasında çelişkinin giderilmesi amacıyla alınan 25.12.2019 tarihli ek raporda belirlendiğinden sanığın üzerine atılı suçun sabit olduğu gözetilmeden yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 22.04.2021 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2061, Karar No: 2014/13248, Tarih: 12.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2061 E.  ,  2014/13248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 9. Aile Mahkemesi

TARİHİ :09.07.2013

NUMARASI :Esas no:2012/264 Karar no:2013/545

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, nafaka miktarları ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının lehine hükmedilen nafakanın miktarlarına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece "boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu" kabul edilmiş ve davacının tazminat istekleri bu sebeple reddedilmiştir. Oysa, davalının eşine "köpek, şerefsiz, çingene, mahalle karısı, kültürsüz, seviyesiz" şeklinde sözler söyleyerek devamlı aşağıladığı ve küfürlü sözler sarfettiği, sık sık alkol alıp, evdeki eşyalara zarar verdiği, davacının da kocasından "tiksindiğini" söylediği, çocuklarına "eşek oğlu eşek" dediği, eşinin hastalığında onunla ilgilenmediği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davalının, davacıya göre baskın kusurlu olduğu kabul edilmelidir. Hal böyleyken tarafların eşit kusurlu sayılmaları ve buna bağlı olarak davacının tazminat taleplerinin reddi doğru bulunmamıştır. Mahkemece yapılacak iş, az kusurlu olan davacı yararına Türk Medeni Kanununun 174/1 ve 2. maddeleri gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdir etmekten ibarettir. Bu husus nazara alınmadan yanılgılı değerlendirme sonucu davacının tazminat isteklerinin reddi isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.06.2014(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/25578, Karar No: 2024/4386, Tarih: 03.04.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/25578 E.  ,  2024/4386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/308 E., 2016/397 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının delaletiyle birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 11 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle kararın aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, usul ve Kanun’a aykırı olan kararın bozularak beraatine karar verilmesine vesaire yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde asker olarak görev yapan katılanlar ve mağdurun nöbet kulübesine yakın bir şekilde sanığın aracını park etmesi üzerine olay yerine gittikleri, araçta patlayıcı olma ihtimali nedeniyle düdük çalınarak ikazda bulunulduğu, bunun üzerine sanığın katılanlara ve mağdura hitaben "Bende askerlik yaptım, o\*\*pu çocukları, arabamız bozuldu işte." şeklinde söz söylediği iddiası ile açılan davada, Mahkemece sanığın eylemi sabit görülerek cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın savunması, katılanların ve mağdurun beyanları, tutanaklar ve tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın katılanlara ve mağdura yönelik hakaret suçunu işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Eylemin aleni yer olan karayolu üzerinde gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrası uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14007, Karar No: 2012/13232, Tarih: 13.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/14007 E.  ,  2012/13232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/06/2011 tarih ve 2010/43-2011/149 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPE vekili ile davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin FERRERO ROCER markalı çikolatalı pralin ürünlerini orijinal ve özel ambalaj kompozisyonuyla ilk defa dünyada ve Türkiye'de piyasa sunan firma olduğunu, müvekkilinin anılan ambalaj kompozisyonu üzerinde 556 sayılı KHK’nin 8/3. maddesi kapsamında sınai hak elde ettiğini, davalı şirketin müvekkilinin ambalaj kompozisyonuyla iltibasa sebebiyet verebilecek marka ve tasarım tescillerine yöneldiğini, davalının 2001/297 sayısıyla adına tescil ettirdiği tasarımın hükümsüzlüğü istemiyle İstanbul 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2003/799 Esas sayılı dosyasında açtıkları davanın kabul edilerek tasarımın hükümsüzlüğüne karar verildiğini, aynı şekilde 2003/1509 sayılı tasarım tescilinin de Gaziantep Asliye 3. Hukuk Mahkemesi'nin 2007/138 E. ve 2008/355 K. sayılı kararıyla hükümsüz kılındığını, davalının hükümsüz kılınan tasarımların benzeri olan işaretin marka olarak tescili amacıyla marka tescil başvurusunda bulunduğunu, 2007/51506 kod numaralı 30. sınıf ürünleri içeren ve müvekkili ambalaj kompozisyonuna iltibas yaratabilecek derecede benzer olup üzerinde ŞÖLEN DİAMOND ibaresi bulunan marka tescil başvurusuna "önceye dayalı hak sahipliği ve davalının kötüniyetli bulunmasına" dayanarak yaptıkları itirazın nihaî olarak YİDK tarafından reddedildiğini, davalı markasının tescilinin müvekkilinin önceye dayalı kullanımdan doğan haklarına zarar vereceğini ve haksız rekabet yaratacağını ileri sürerek, YİDK kararının iptaliyle, markanın hükümsüzlüğüne, talepleri kabul edilmez ise dikdörtgen ambalaj kutusu şeklinin 556 sayılı KHK’nin 5/2. maddesi uyarınca inhisari hak sağlamayacağının tescilin yapıldığı sicile şerh edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının önceden kamuya sunduğu işaretin boyut, şekil, zemin, renk kombinasyonu, etiketin bir kurdela ile bir araya getirilmesi ve bütün olarak sunuş biçiminin, davalının marka tescil başvurusuna konu olan işarette, ortalama tüketicileri iltibasa düşürebilecek biçimde tekrar edildiği, sözcük ve kısmen diğer unsurlarda farklılık bulunmasına karşın, bütünsel olarak bıraktıkları intibanın haksız yararlanma sağlayacak derecede benzer olduğu, davacının anılan ürünü genel olarak pralin ve benzeri gıda ürünlerinde kullandığı, davalı marka tescil başvurusunda bulunan malların 30. sınıftaki genel olarak gıda ürünlerine ilişkin olduğu, aynı dağıtım kanallarından geçmeleri, aynı ve benzer ihtiyaçları gidermeleri, birbirleri yerine ikame edilebilmeleri ve özellikle işletmesel bağlantılandırma ihtimalinin iltibas kavramı içerisine dahil edilmiş bulunması karşısında ürünlerin aynı tür olduğu, normal düzeyde bilgilendirilmiş tüketicilerin anılan ürünlerle ilgili satın alma süresi içerisinde davacıya ait tanıtım işaretini taşıyan ürünlerden satın almak isterken, davalıya ait tanıtım işaretini taşıyan ürünleri satın alma yönünde yanılgı ile tercihte bulunabilecekleri, davalının öteden beri kullanılan davacı markalarını taşıyan ürünlerinin tüketiciler nazarında tesis ettiği imaj ve güveni haksız olarak kendi tanıtım işaretini taşıyan ürünlere transfer edeceği, bu eylemin haksız rekabet oluşturacağı, taraflar arasında gerçekleşen dava süreçleri nazara alındığında davalının davacının tescilsiz biçimde kullandığı ürün ambalaj kompozisyonlarına iltibas oluşturan işaretlerin marka ve tasarım olarak tesciline yönelmesinin basiretli bir tacirden beklenmeyecek, ticarî hayattaki istikrar kazanmış uygulamalara aykırı bir davranış biçimi olduğu, iyiniyetli bir yaklaşım taşımadığı, başvurunun tescilinin davacının fiili kullanıma konu ambalaj kompozisyonu üzerindeki tescilsiz sınai haklarına tecavüz oluşturacağı gerekçesiyle davanın kabulü ile TPE YİDK’nun 2010/M-142 sayılı kararının iptaline, davalı adına tescilli olan 24.09.2007 gün ve 2007/51506 sayılı markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPE vekili ve davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekili ile davalı şirket vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı TPE vekili ve davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekili ile davalı şirket vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPE vekili ile davalı şirket vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75'ar TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 13/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.