muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4158, Karar No: 2022/4941, Tarih: 20.04.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/4158 E.  ,  2022/4941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın dosyası daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince verilen 06/07/2021 tarih ve 2018/871 Esas, 2021/1395 Karar nolu kararının davalı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 15/11/2021 tarih, 2021/8115 E.-2021/6229 K. sayılı kararıyla davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nun 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Sosyal hukuk devletinin bir gereği olarak kabul edilmiş olan adli yardım, ekonomik bakımdan yetersiz olan kimselere, yargı organları önünde haklarını arayabilmeleri veya savunma yapabilmeleri için parasal kolaylıklar sağlanması anlamına gelir. Bu anlamdaki kolaylıklar yargılama giderlerinden muafiyet ve ücretsiz hukuki yardım sağlanması yoluyla gerçekleştirilebilir (Pekcanıtez H./ Özekes M./ Akkan M./ Taş Korkmaz H.: Pekcanıtez Usul Medeni Usul Hukuku, Cilt III, İstanbul 2017, s. 2410-2411).

Adli yardım 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardımın şartları “ödeme gücünden yoksun olma” ve “talebin açıkça dayanaktan yoksun olmaması”dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1).

Adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/2). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Somut olayda adli yardım talebine ilişkin dilekçesi ekinde herhangi bir belge sunulmadığı görülmektedir.

Açıklanan nedenle Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, davalı vekilinin yerinde bulunmayan itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin yerinde görülmeyen itirazlarının HMK’nun 337/2. maddesi gereğince REDDİNE, 20/04/2022 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15970, Karar No: 2013/2724, Tarih: 14.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/15970 E.  ,  2013/2724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu Malına Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Manisa E Tipi Kapalı Cezaevi İnfaz Kurumu Rehabilitasyon Bölümü 1 numaralı odasında hükümlü olarak kalan sanığın, aynı bölümde kalan başka bir hükümlünün kendisine hakaret etmesine kızarak odada bulunan cam, florasan lamba ve yemek masasını kırarak zarar verdiği olayda, mahkemenin kamu malına zarar verme suçunun oluştuğuna ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23277, Karar No: 2014/26665, Tarih: 09.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/23277 E.  ,  2014/26665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2014/247-2014/794

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak % 16 oranındaki sürekli iş göremezliğin 10.08.2006 tarihinde artarak % 22.2'ye yükselmesi nedeniyle % 6.2 fark için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

09.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2648, Karar No: 2019/3454, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2648 E.  ,  2019/3454 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8177, Karar No: 2018/331, Tarih: 18.01.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/8177 E.  ,  2018/331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiracılık sıfatının tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davaya konu kaynak suyunu kiraladıklarını, davalının daha sonradan sözleşmenin tarafı haline geldiğini, davalının 26.01.2016 tarihinde faaliyet durdurma kararı aldığı ve 08.02.2016 tarihinde tesisi mühürlediğini, davalının haksız yere sözleşmeyi feshettiğini ileri sürerek, mühürleme işleminin iptali ile tesisin işletmeye devam etmesinin sağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı; taşınmazda tespit yaptırdıklarını, davacı kiracının sözleşmeye aykırı olarak kiralananı dava dışı ... firmasına devretmiş olduğunu, ruhsatın da ... firmasına ait olduğunu, aralarında kira sözleşmesi yapılmış olduğunu, bu nedenle sözleşmeyi feshettiklerini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacı kiracının sözleşmeye aykırı hareket ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dışı İl Özel İdaresi ile davacı arasında düzenlenen 21.07.2008 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesinin 2886 Sayılı Yasaya göre kiraya verildiği anlaşılmaktadır. Sözleşmeye göre doğal kaynak suyu işletmesi davacıya verilmiş, davalı 2560 sayılı yasa uyarınca sözleşmenin tarafı haline gelmiştir. Sözleşmenin genel şartlar 6. maddesinde; "kiracı idarenin bilgisi dışında işletme hakkını devredemez, ortak alamaz, kiraya veremez" düzenlemesi bulunmaktadır. Davalı, 26.01.2016 tarihinde sözleşmeyi feshetme kararı almış, davaya konu taşınmazı da 08.02.2016 tarihinde mühürlemiştir.

Türk Borçlar Kanununun 316. maddesi hükmü uyarınca kiracı kiralananı sözleşmeye uygun olarak özenle kullanmak ve kiralananın bulunduğu taşınmazda oturan kişiler ile komşulara gerekli saygıyı göstermekle yükümlüdür. Kiracının bu yükümlülüğe aykırı davranması durumunda sözleşmeye aykırılık nedeniyle tahliyesine karar verilebilmesi için kiraya verenin konut ve çatılı işyeri kirasında kiracıya en az otuz gün süre vererek aykırılığın giderilmesini, aksi takdirde sözleşmeyi feshedeceğini yazılı olarak bildirmesi ve tanınan bu süre içerisinde de akde aykırılığın giderilmemiş olması gerekir. Diğer kira ilişkilerinde ise, kiraya veren, kiracıya önceden bir ihtarda bulunmaksızın, yazılı bir bildirimle sözleşmeyi hemen feshedebilir.

01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ile 818 Sayılı Borçlar Kanunu ve 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun yürürlükten kaldırılmış, bu Kanunlardaki kira ilişkisinden kaynaklanan ihtilaflara ilişkin düzenlemeler, Kanunun dördüncü bölümünde sıralanmıştır. Kiralanan yerin gayri musakkaf vasıfta olması halinde 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 299. maddesi ve devamı maddelerinde düzenlenen Genel hükümlere tabi yerlere ilişkin kira sözleşmesi hükümleri, kiralanan yerin musakkaf vasıfta olması halinde ise aynı kanunun 339. ve devamı maddelerinde düzenlenen konut ve çatılı işyeri kira sözleşmelerine ilişkin kanun maddeleri uygulanacaktır.

TBK' nun 357. maddesinde " Ürün kirası kiraya verenin, kiracıya, ürün veren bir şeyin veya hakkın kullanılmasını ve ürünlerin devşirilmesini bedel karşılığında bırakmayı üstlendiği sözleşmedir. Ürüne katılmalı kira, kira bedelinin devşirilecek ürünün belli bir oranı olarak kararlaştırıldığı ürün kirasıdır. Bu oran sözleşmeyle kararlaştırılmamışsa, yerel âdete göre belirlenir." düzenlemesi bulunmaktadır. Ürün (Hâsılat) kirasında kiraya konu olan mal, bağ, bahçe, tarla gibi hâsılat veren bir taşınmaz mal yahut kara, deniz avı, su kaynağı işletmesi, kaplıca işletmesi, gibi bir haktır. Yine ürün (hasılat) kirasında ücret, bir miktar para olabileceği gibi devşirilecek hasılatın, semerelerinin bir hissesi de olabilir.

Dosyadaki belgelerden taşınmazın ihale ile doğal kaynak suyu işletmesi olarak kiraya verildiği anlaşılmaktadır. Kiralananın TBK' nun 339. ve devamı maddeleri uyarınca çatılı işyeri olarak kabul edilmesi halinde, davalı kiraya verenin tek taraflı olarak akdi feshedemeyeceği, tarafların ortak iradesi veya yargı kararı ile sözleşme sona erdirilmedikçe geçerliliğini koruyacağı kabul edilmektedir. Kiralananın, TBK' nun 357. maddesi uyarınca ürün kirası hükümlerine tabi olduğunun anlaşılması halinde ise akde aykırılık nedeniyle TBK 316/2 son cümle uyarınca kiraya veren derhal sözleşmeyi feshedebilecektir.

Mahkemece; davacı kiracının akde aykırı olarak kiralananı 3. kişiye devrettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davaya konu taşınmazın TBK' nun 357. Maddesinde düzenlenen ürün kirası hükümlerine tabi olup olmadığı üzerinde durularak, taşınmazın niteliği tespit edildikten sonra bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5177, Karar No: 2018/2840, Tarih: 12.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5177 E.  ,  2018/2840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işveren nezdinde 01/02/2006 yılından 30/06/2014 tarihine kadar aralıksız olarak su ve kanalizasyon müdürlüğünde kepçe operatörü olarak çalıştığını davacının yenilenen ihale sonucunda kendisine herhangi bir bildirimde ve ödeme de bulunulmadan işten çıkarıldığını, iş akdinin geçersiz ve haksız feshi neticesinde davacıya İşkur tarafından işsizlik maaşı bağlandığını, bunun da iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı gerektirecek şekilde sona erdiğini gösterdiğini beyanla kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık izin alacaklarını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, alacaklarının zaman aşımına uğradığını davaya husumet yönünden itirazlarının olduğunu, zamanaşımı davacının aralıksız çalıştığına ilişkin iddiasının gerçeği yansıtmadığını davacının asgari ücretle çalıştığını, davacının yıllık izinli ücret ve ihbar tazminatı taleplerine de itiraz ettiklerini, işverenin ... kabul edilse bile davacının su ve kanalizasyon işinde çalıştığını, su ve kanalizasyon işlerinin Büyükşehir Belediyesinin yetki alanına girdiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 30/06/2014 tarihinde iş akdinin feshinden sonra davacının 01/07/2014 tarihinde İzbelcom A.Ş.'nin iş yerinde çalışmaya başladığı anlaşılmakta ise de davacının devralınan işçiler arasında olmadığı bu cihetle 01/07/2014 tarihinde yeni bir iş ilişkisi kurulduğu kabul edilerek davacının feshe bağlı haklara hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk noktasındadır.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk noktasındadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinde işyeri devri halinde devreden ve devralan işverenin sorumluluğu düzenlenmiş olup, maddeye göre “İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır”. İş sözleşmesinin devri kendine özgü üçlü bir ilişki olup devreden işverenin, devralan işverenin ve de işçinin rızasının uyuşması sonucu ortaya çıkmaktadır.

6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesinin “(6) Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” şeklindeki hükmü uyarınca "devirden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken kıdem tazminatı dışındaki borçlardan devralan kurum değil devreden kurum sorumludur" denilmektedir

Somut olayda, davacı, davalı ... Belediyesinde 30.06.2014 tarihine kadar çalışmış, ardından hizmet alım sözleşme süresinin sona ermesi nedeni ile iş akdi feshedilmiştir. 6360 sayılı "Onüç İlde Büyiikşehir Belediyesi ve Yirmialtı İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmündeki Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun" uyarınca, İzmir Valiliği bünyesinde oluşturulan Devir, Tasfiye ve Paylaşım Komisyon kararı gereği 01.07.2014 tarihinde bir grup personel devir alınmıştır. Davacı İzmir Büyükşehir Belediye Başkanlığının alt işvereni olarak faaliyet gösteren İzbelcom A.Ş bünyesinde 01/07/2014 tarihinde çalışmaya başlamıştır. Mahkemece davacının devralınan işçiler arasında olmadığı, 01/07/2014 tarihinde yeni bir iş ilişkisi kurulduğu gerekçesi ile feshe bağlı haklardan olan kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretlerinin kabulüne karar verilmiştir. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesi gereğince işyeri devri ile birlikte iş sözleşmesi de devralana geçer, 6111 sayılı yasa gereği iş sözleşmesinin herhangi bir işleme gerek kalmaksızın devralana geçtiğinin kabulü gerekir. Her ne kadar Devir, Tasfiye ve Paylaşım Komisyon kararı ekli listesinde yer alan devredilen işçiler arasında davacı işçi yer almamakta ise de 31.06.2014 tarihine kadar devreden işveren Yıldızefe Bilgi Yem. San. Ltd. Şti.'nde çalıştığı bu şirket tarafından herhangi bir fesih bildirimi yapılmadığı davacının ara vermeden 01.07.2011 tarihinden itibaren devralan işveren nezdinde çalışmaya başladığı dikkate alındığında iş sözleşmesinin belirtilen hükümler uyarınca işyeri devri ile birlikte devralan dava dışı İzmir Büyükşehir Belediye Başkanlığına geçtiği anlaşılmaktadır. Bu durumda devir ile birlikte iş sözleşmesi sona ermediğinden buna bağlı kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık izin alacaklarının da talep edilmesi mümkün değildir. Söz konusu taleplerin reddi yerine kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 12/02/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

H.Y.D.
Yargıtay — Esas No: 2018/92, Karar No: 2022/452, Tarih: 21.06.2022

**Ceza Genel Kurulu         2018/92 E.  ,  2022/452 K.**

**"İçtihat Metni"**

.

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

.

Devletin hakimiyeti altında bulunan topraklardan bir kısmını devlet idaresinden ayırmaya yönelik eylemlerde bulunma ve silahlı terör örgütüne üye olma suçlarından açılan kamu davalarının ... (Kapatılan) 12. Ağır Ceza Mahkemesince (CMK'nın mülga 250. maddesiyle görevli) 10.02.1999 tarih ve 353-5 sayı ile verilen birleştirme kararı üzerine yapılan yargılaması sonucunda; sanıklar ... ve Abdulmecit Öztürk hakkında 765 sayılı (mülga) TCK’nın 125. maddesine ilişkin açılan kamu davası bakımından atılı suçu işlediklerine dair cezalandırılmasını gerektirir kesin ve inandırıcı delilin elde edilemediğinin belirtildiği ancak bir hüküm verilmediği, sanık ...'in örgüte üye olma suçu bakımından eylemlerinin 765 Sayılı TCK’nın (mülga) 169. maddesi kapsamında kaldığından aynı Kanun’un 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına, sanık Abdülmecit Öztürk'ün 765 sayılı TCK'nın (mülga) 125, 59/1 ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... (Kapatılan) 12. Ağır Ceza Mahkemesince (CMK'nın 250. maddesiyle görevli ve yetkili) verilen 08.06.2006 tarihli ve 518-111 sayılı hükmün kısmen resen temyize tabi olmakla birlikte Cumhuriyet savcısı tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 17.04.2007 tarih ve 2209-3375 sayı ile;

“...

1- 09.07.1998 tarihli ... Çarşısı’na bomba konulması eylemi ile ilgili olarak sanıklar ... ve ... hakkında bir hüküm kurulmaması,

...

4- Sanık ... hakkında iddianameye konu edilmeyen Erdal Nayır’ın öldürülmesi talimatını verme suçundan hüküm kurulması,

5- Sanıklar ...,... Öget, ..., Alican Öget ve Ercan Alır’a ait adli sicil kayıtlarının nüfus kayıtlarına uygun olarak celbedilmemesi,” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda ... (Kapatılan) 12. Ağır Ceza Mahkemesince (CMK'nın 250. maddesiyle görevli ve yetkili) 23.05.2008 tarih ve 357-143 sayı ile ... Çarşısı patlamasına ilişkin değerlendirme de yapılarak sanıkların bu olay nedeniyle cezalandırılmasını gerektirir kesin ve inandırıcı delilin elde edilemediğinden bahisle 5237 sayılı TCK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatlerine, sanık ...'in örgüte üye olma suçu bakımından eylemlerinin 765 Sayılı TCK’nın (mülga) 169. maddesi kapsamında kaldığından aynı Kanun’un 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına, sanık Abdülmecit Öztürk'ün 765 sayılı TCK'nın (mülga) 125, 59/1 ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, kısmen resen temyize tabi olan hükmün Cumhuriyet savcısı tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 10.03.2009 tarih ve 16895-2723 sayı ile;

“...

B- Sanıklar ..., ..., .ve ... ile sanık Maşallah .... Madde Koyma suçuna yönelik temyizlere gelince;