muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6749, Karar No: 2013/7060, Tarih: 20.03.2013

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacılar ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ...' ın tüm, davacıların aşağıdaki 2 nolu bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Her ne kadar mahkemece, davacılar tarafından davalı ... aleyhine açılan manevi tazminat davasının, davalı ...' un davacılara yönelik hukuka aykırı ve kişilik haklarına saldırı teşkil edecek delil sunulmadığı, dinlenen tanığın davacıların kızı olması ve diğer tanıpında manevi tazminata yönelik beyanda bulunmadığı ve böylece davanın kanıtlanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de; dosyada mevcut davalı ... tarafından verilen dilekçelerde ve ekinde sunulan CD' lerde, ... 8. Asliye Hukuk Mahkemesinin 01.02.2007 tarih ve 2004/284 Esas 2007/17 Karar sayılı kesinleşen davacı ... tarafından davalı ... aleyhine açılan alacak davasının reddine ilişkin ilamı ile ilgili taleplerinin yeniden ayrıntılı araştırmasını sağlamak amacıyla davacılara hakaret ve tehditte bulunduğu ve bu durumun davalı ... tarafından da kabul edildiği dosya kapsamı ile sabittir. Ayrıca bu dosya ve bu dosya ile bağlantılı olan ... 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/342 Esas sayılı dosyasında dinlenen davacı tanıkları ...' in beyanları da, davalı ...' un davacılara hakaret ettiğini doğrulamaktadır. Davacı tanıklarından ...' in davacıların kızları olması, tanık olarak beyanlarının dikkate alınmamasına neden olamaz. Yine davalı ...' un kastının yoğunluğu yönünden bu davadan önce davalı ... hakkında davacılara yönelik basit tehdit ve hakaret suçundan açılan ceza davası sonucunda ... 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 07.04.2009 tarih ve 2008/ 903 Esas 2009/295 Karar sayılı kararı ile ...' ın hakaret ve basit tehdit suçlarından tecziyesine karar verildiği ancak verilen bu kararın halen temyiz incelemesi aşamasında olduğu ve kesinleşmediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Hukuk hâkimi B.K.' nun 53. maddesi uyarınca ceza mahkemesinde verilen beraat kararı ile bağlı değildir. Ancak mahkumiyet ve tesbit edilen maddi olgularla bağlıdır. Mahkemece, kastın yoğunluğu bakımından gerekirse ceza davasında verilecek kararın kesinleşmesi de beklenerek, ceza dosyası kapsamı ile bu dosya kapsamı bir bütün halinde değerlendirilerek davacılar lehine davalı ... yönünden uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, bu hususlar gözardı edilerek eksik inceleme ve yanlış gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı ...' ın tüm, davacıların sair temyiz itirazlarının REDDİNE, 2. bent gereğince temyiz edilen hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, 116.60 TL kalan harcın davalı ...'dan alınmasına, peşin alınan 18.40 TL temyiz harcın istek halinde davacılara iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1363, Karar No: 2022/6931, Tarih: 12.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1363 E.  ,  2022/6931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 02.07.2020 tarih ve 2019/413 E. - 2020/283 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 03.12.2020 tarih ve 2020/1270 E. - 2020/1390 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 11.10.2022 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ... ile davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalıların Van Elektrik Üretim ve Tic. A.Ş.’nin %100 hissesine sahip iken 20.07.2010 tarihli Hisse Devir ve Satın Alım Sözleşmesi ile tamamını müvekkillerine devrettiklerini, hisse devirlerine konu şirketin Tortum Çayı üzerinde bulunan Çayaşan Hidroelektrik Santrali Projesinin sahibi olduğunu, müvekkillerinin 3.450.000 USD tutarındaki hisse devir bedellerini ödeyip tüm edimlerini ikmal ve ifa ettiğini, ayrıca projenin gerçekleştirilebilmesi amacıyla 2011 yılından bu yana 4.273.530,55 TL masraf yaptığını, devir sözleşmesinin 5. maddesinde hisse devrinin ön şartlarının düzenlendiğini, buna göre proje ile ilgili “Çevresel Etki Değerlendirme Gerekli Değildir” kararının veya “Çevresel Etki Değerlendirme Olumlu” kararı alınmış olmasının tarafların hisse devir işlemini gerçekleştirme yükümlülüğü için olmazsa olmaz bir şartı olarak belirlendiğini, her ne kadar Erzurum Valiliği'nce “ÇED kararı gerekli değildir” kararı verilmişse de dava dışı dernek temsilcisi tarafından açılan dava sonucunda Erzurum 2. İdare Mahkemesi'nin 23.06.2014 tarihli kararı ile yürütmenin durdurulup 28.10.2014 tarihli kararı ile de “ÇED kararı gerekli değildir” kararının iptal edildiğini, Danıştay’ın 19.01.2016 tarihli kararı ile de idare mahkemesi kararının onandığını, bu durumda ÇED başvurusundan bulunmanın zaruret arz eder hale geldiğini, müvekkillerinin bu kapsamda 20.11.2017 tarihinde yaptığı başvuru üzerine Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'nın 02.01.2018 tarihinde “ÇED süreci sonlandırılmıştır” yönünde karar istihsal ettiğini, müvekkilleri tarafından Bakanlık kararının iptali talebiyle dava açılmışsa da Erzurum 2. İdare Mahkemesi'nin 20.04.2018 tarihli kararı ile davanın reddedildiğini, temyiz itirazlarının Danıştay tarafından 24.09.2018 tarihinde karar düzeltme yolu da kapalı olarak reddiyle idare mahkemesi kararının kesinleştiğini, böylece olmazsa olmaz nitelikteki “Çevresel Etki Değerlendirme Gerekli Değildir” kararının veya “Çevresel Etki Değerlendirme Olumlu” kararı alınmış olması koşulunun gerçekleşmediğini, sözleşmenin konusunun gerçekleşmesinin fiilen ve hukuken ortadan kalktığını, arabuluculuk yolundan da sonuç alınamadığını, hisse devir sözleşmesinin iki tarafa borç yüklediğini, Van Elektrik Üretim ve Tic. A.Ş.’nin yegane iştigal konusunun sonlandığını, sözleşmenin geçerli hüküm ve sonuçlarını doğurmadığını, davalıların uhdelerinde karşılıksız kalan pay devir bedellerinin denkleştirici adalet kuralları doğrultusunda iadesinin yasal, hak ve nesafet kuralları gereği olduğunu ileri sürerek hisse devir sözleşmesinin geçersizliğinin tespitini, iptalini, hisse devir bedelleri ile proje için yapılan masrafların denkleştirici adalet kuralı gereğince dava tarihindeki karşılığının belirlenmesini, sözleşmenin hükümsüzlüğü nedeniyle uğranılan zararın tespiti ile tazminini, şimdilik hisse devir bedeli için 50.000 USD’nin, yapılan masraflar için 100.000 TL’nin, hükümsüzlük nedeniyle uğranılan zarar için 100

.000 USD’nin, yapılan masraflar için 100.000 TL’nin, hükümsüzlük nedeniyle uğranılan zarar için 100.000 TL’nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek en yüksek banka avans faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili, mahkemenin eksik harcın ikmali hususunda süre vermesi üzerine 08.04.2020 tarihinde hisse devir bedeli yönünden harç ikmali yapmıştır.

Davalılar vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, 20.07.2010 tarihli sözleşmenin hisse devir sözleşmesi değil hisse devir vaadi sözleşmesi olduğunu, vaat sözleşmesinde kararlaştırılan koşulların gerçekleşmesi üzerine hisse devir işleminin 04.01.2011 tarihinde yapıldığını, müvekkillerinin 20.07.2010 tarihli sözleşmedeki ön şart yönünden edimlerinin “ÇED gerekli değildir” kararını almaktan ibaret olup bu kararın da 09.08.2010 tarihinde edimin ifa edildiğini, anılan kararın 04.01.2011 tarihli teslim tutanağı ile davacılara verildiğini, kararın idare mahkemelerince iptalinde davalılara kusur atfedilemeyeceğini, Çed sürecinin sonlanmasına projenin kurulu gücünü artıran davacıların sebebiyet verdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında düzenlenen 20.07.2010 tarihli Hisse Devir Sözleşmesi ile dava dışı Van Elektrik Üretim ve Ticaret A.Ş.'nin paylarının devirlerinin kararlaştırıldığı, payların 04.01.2011 tarihinde davacı tarafa devredilmek suretiyle şirket pay defterine işlendiği, hisse devri ile ilgili olarak açılacak alacak davasının devrin gerçekleştiği 04.01.2011 tarihinden itibaren 5 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açılması gerekirken davanın 5 yıllık zamanaşımı süresi geçtikten sonra 05.07.2019 tarihinde açıldığı gerekçesiyle zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacılar vekili, istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davanın taraflarının, dava dışı şirketin eski ve yeni ortakları oldukları, dava konusu hisse devir tarihi itibarı ile yürürlükte olan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 126. maddesine göre (TBK’nın 147. maddesi), hisse devir sözleşmesinden kaynaklanan alacak davalarında zamanaşımı süresinin 5 yıl olarak düzenlendiği, zamanaşımı süresinin hisse devir tarihinden itibaren hesaplanması gerektiği, hisse devrine ilişkin sözleşme tarihinin 20.07.2010, hisselerin devir tarihinin 04.01.2011, dava tarihinin ise 05.07.2019 olduğu, dava tarihine göre zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davacıların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, hisse devir sözleşmesinin geçersizliğinin tespiti, iptali, ödenen bedelin iadesi, masraf ve zararın tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, hisse devir sözleşmesinin geçersizliğinin tespiti, iptali, ödenen bedelin iadesi, masraf ve zararın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyuşmazlığın hisse devir sözleşmesinden kaynaklandığı, bu itibarla 818 sayılı BK’nın 126. (6098 sayılı TBK’nın 147.) maddesi uyarınca 5 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, zamanaşımı süresinin de hisse devir tarihinden itibaren işlemeye başladığı kabul edilmişse de, Hisse Devir ve Satın Alım Sözleşmesi'nin 5. maddesinde tarafların sözleşme hükümlerine göre hisse devir işlemini gerçekleştirme yükümlülüğü diğer şartların yanında “proje ile ilgili Çevresel Etki Değerlendirme Gerekli Değildir kararının veya Çevresel Etki Değerlendirme Olumlu kararının alınmış olması şartının yerine getirilmesi koşuluna bağlanmıştır. Her ne kadar Erzurum Valiliği’nce “Çevresel Etki Değerlendirmesi Gerekli Değildir” yönünde karar alınmışsa da, dava dışı dernek temsilcisinin açtığı dava sonucunda Erzurum 2. İdare Mahkemesi'nin 28.10.2014 tarih ve 2013/353 E- 2014/851 K. sayılı kararı ile “ÇED Gerekli Değildir” kararı verilmesinde hukuka uygunluk bulunmamış ve işlem iptal edilmiş, Danıştay 14. Dairesinin 19.01.2016 tarih ve 2015/71 E.- 2016/16 K. ilamı ile hüküm karar düzeltme yolu kapalı olarak onanmıştır. Bunun üzerine ÇED Yönetmeliği kapsamında kendisine başvuru yapılan Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'nca 02.01.2018 tarihinde Çayaşan Projesinin ÇED süreci sonlandırılmış, bu işlemin iptali için hisseleri devre konu olan Van Elektrik Üretim San. ve Tic. A.Ş.’nin açtığı dava Erzurum 2. İdare Mahkemesi'nin 20.04.2018 tarih ve 2018/353 E.- 2018/733 K. sayılı ilamı ile reddedilmiş, idare mahkemesi kararı da Danıştay 14. Dairesinin 24.09.2018 tarih, 2018/2800- 5591 E.K. sayılı ilamı karar düzeltme yolu kapalı olarak onanmıştır. Davacı, böylece taraflar arasındaki sözleşmenin 5. maddesinde öngörülen sözleşmenin olmazsa olmaz koşulunun gerçekleşmediğini, ortaya çıkan bu durumun sözleşme konusunun gerçekleşmesini fiilen ve hukuken ortadan kaldırdığını ileri sürerek işbu davayı açmış olup iddianın ileri sürülüş şekline göre sözleşmedeki şartın gerçekleşmemesi ve edimin imkansızlığı hisse devirlerinden sonra ortaya çıktığından zamanaşımı süresinin sözleşmenin 5. maddesinde öngörülen şartın gerçekleşmediği tarihten itibaren işlemeye başlayacağının kabulü ile zamanaşımı def'inin reddine karar verilerek TBK 136 ve 228 maddeleri de tartışılarak işin esası hakkında karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın davacılar yararına bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacıların temyiz istemlerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak, davacılara verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 12/10/2022 tariihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3325, Karar No: 2016/4062, Tarih: 20.04.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/3325 E.  ,  2016/4062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılanmaları sırasında; Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/09/2015 gün ve 2015/917 E. 2015/1055 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 20/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3799, Karar No: 2014/8916, Tarih: 08.05.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/3799 E.  ,  2014/8916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 36. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2012/147-2013/251

- K A R A R -

Davacı vekili taraflar arasındaki patates satışına ilişkin sözleşmeye göre davalının taahhüt ettiği miktarda patatesi müvekkiline teslim etmemesi nedeniyle eksik kalan kısmın piyasadan karşılandığını belirterek, sözleşmedeki fiyat ile piyasadan temin edilen patates fiyatı arasındaki farkın tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin sözleşme hükümlerine göre davacı tarafından verilen tohumları ve gübreleri kullandığını, ancak tohumların hastalıklı, gübrelerin de standartlara uygun olmaması nedeniyle ve davacıdan kaynaklanan sebeplerle verim düşüklüğü yaşadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen dosyada davacı M.. T.. vekili, davalı şirketin müvekkiline verdiği tohum, gübre ve üretim talimatlarından dolayı sezonu zararla kapattığını, ayrıca ekim yaptığı bölgede davalının verdiği tohumlar nedeniyle toprağa hastalık bulaştığından aynı bölgede kiralık tarla bulamadığını, ticari itibarının zedelendiğini, manevi zarara uğradığını belirterek 100.000 TL maddi 50.000 TL manevi zararın tazminine karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davada davalı vekili, müvekkili tarafından karşı tarafa verilen tohumlara ilişkin olarak yüksek verim taahhüdünde bulunulmadığını, tohumların hastalıklı olmadığını, zarara uğrayan tarafın müvekkili olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının üretici olan davalıya standardı olmayan tohumluklar verdiği, bu tohumluktan standartlara uygun şekilde verim beklenemeyeceği, verim kaybına davacının neden olduğu, davacının ürünleri teslim aldıktan 22 gün sonra ödeme yapmış olması karşısında, ürünlerin tesliminden 24 gün sonra fire şeklinde fatura edilmesinin doğru olmadığı, davalının ürünü firesiz olarak teslim aldığının kabulü gerektiği belirtilerek asıl davanın reddine; birleşen dava yönünden yapılan yargılama sonucunda, birleşen davanın davacısının Hermes cinsi patates ekiminden kaynaklanan maddi ve manevi zararını talep ettiği, ekimi yapılan 570 dekar üzerinden yapılan hesaplamaya göre 1.732,800 kg ürün elde edebilecek iken Frito Lay'a 1.883,360 kg ürün teslim ettiği, bu nedenle üretim kaybının bulunmadığı gerekçesi ile birleşen davanın da reddine karar verilmiş, hüküm taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Hükmüne uyulan Dairemiz bozma ilamında özetle; “Hukukçu ve mali müşavir tarafından düzenlenen kök raporda kullanılan tohum ve gübrenin verimi düşürüp düşürmediğinin tespiti için ziraat konusunda uzman bilirkişinin görüşünün alınması gerektiği belirtilmiş, aynı heyete dahil edilen ziraat yüksek mühendisinin katılımıyla düzenlenen ek rapor hükme esas alınarak mahkemece hüküm kurulmuştur. Ancak taraflar gerekçelerini de göstererek bu rapora özellikle ziraatçı bilirkişinin görüşleri yönünden itiraz etmişlerse de mahkemece bu konuda ek veya tamamlayıcı rapor alınmadığı gibi bu itirazların neden dikkate alınmadığı da kararın gerekçesinde açıklanmamıştır. Bu durumda mahkemece yapılacak iş, tarafların hükme esas alınan bilirkişi raporuna yönelik itirazlarını karşılayacak şekilde ek veya yeni bir bilirkişi raporu alınıp, tüm delillerin birlikte takdir edilmesi suretiyle varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar vermekten ibarettir. Eksik inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.” denilmiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve bozma sonrası bilirkişi heyetinden alınan ek rapora göre; davacı-karşı davalının kararlaştırılan miktarda tohumluk patates teslimi yaptığı, ancak davalı-karşı davacının eksik teslimat yaptığı, buna karşın davacı yanın sözleşme ihlali nedeniyle zararın varlığı ve davalının eylemi ile zarar arasında uygun illiyet bağını ispatlayamadığı, sözleşme ihlalinin de davalının kasıt ya da ağır kusurundan doğmadığı, üretim aşamalarında davacı tarafça üretimde kullanılması mevzuat açısından uygun olmayan girdi kullandırılmak suretiyle bu girdilerin patates sarı kist nematodu ile bulaşık patates tohumu ve tescilsiz gübre olduğu, verim düşüklüğünün üreticiden kaynaklanan bir kusura dayanmadığı, verimi düşürecek başkaca bir nedenin de tespit edilemediği, verim düşüklüğü nedeniyle davalı karşı davacının uğradığı kazanç kaybı nedeniyle doğan zarardan davacı yanın sorumlu bulunduğu, uzman bilirkişi kurulunca hesaplanan zarar miktarının 161.642,00 TL. olup, ıslah ile talep edilen miktar dikkate alınarak bu miktarın davacı-karşı davalıdan tahsili gerektiği gerekçesiyle asıl davanın reddine, birleşen davanın maddi tazminat istemi yönünden kabulü ile 161.642,00 TL.nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, taraflar arasındaki sözleşme ilişkisi dikkate alınarak manevi tazminat tayini için yasal şartları bulunmadığından birleşen davadaki buna ilişkin istemin istemin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere 04.02.1948 tarih ve 10/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında,

Bilindiği üzere 04.02.1948 tarih ve 10/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında,

“ ...Dava açıldıktan sonra mevzuunda, sebebinde ve delillerde ve diğer hususlarda usule müteallik olmak üzere yapılmış olan yanlışlıkları bir defaya mahsus olmak üzere düzeltmek ve eksiklikleri de tamamlamak imkanını veren ve mahkeme kararına lüzum olmadan tarafların sözlü ve yazılı beyanlarıyla yapılabilen ıslahın; Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının seksendördüncü maddesinin açık hükümü dairesinde tahkikat ve yargılama bitinceye kadar yapılabilip Yargıtay'ca hüküm bozulduktan sonra bu yoldan faydalanmanın mümkün olamayacağına...” denmek sureti ile Yargıtay bozma kararlarından sonra ıslah yapılamayacağına karar verilmiştir.

Asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili, Dairemizin yukarıda değinilen eksik incelemeye yönelik bozma ilamı doğrultusunda alınan ek rapordan sonra 04.09.2013 tarihinde ıslah harcını yatırmak sureti ile davasını ıslah etmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ıslahın zamanı ve şekli başlıklı 177. maddesinde ;“ (1) Islah, tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir.” ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu, Tahkikatın Sona Ermesi başlıklı 184. Maddesinde “ (1) Hakim, tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan delilleri inceledikten sonra, duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz verir. (2) Mahkeme tarafların tahkikatın tümü hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini taraflara tefhim eder.” hükümleri yer almaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında Yargıtay bozma ilamından sonra ıslah yapılamayacağı göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre asıl davanın davacısı-birleşen davanın davalısının diğer, asıl davanın davalısı-birleşen davanın davacısı tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 08.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5407, Karar No: 2019/5507, Tarih: 17.10.2019

**20. Ceza Dairesi         2017/5407 E.  ,  2019/5507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 9. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenler dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-) Gizli soruşturmacı sivil giyimli kolluk görevlilerinin; sanıktan 01/03/2013 ve 04/03/2013 tarihlerinde uyuşturucu madde satın aldıklarının anlaşılması karşısında; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 karar sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; kolluk görevlilerinin gerçek iradesinin uyuşturucu madde satın alma değil, suçu ve failini belirleyecek suç delilini elde etme olduğu, sanıktan ikinci kez uyuşturucu madde alınmasının ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım - satım" söz konusu olmadığı, sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanığın birden fazla uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi,

2-) Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 17/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.