muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24094, Karar No: 2016/4068, Tarih: 08.03.2016

1- Sanık M.. E..'in savunması gözetilerek UYAP üzerinden yapılan araştırma sonucunda ulaşılan Serik 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29/05/2015 tarihli, 2008/177 Esas ve 2015/374 Karar sayılı kararında, sanık M.. E..'in Serik Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından hakkında yapılan bir soruşturma sırasında S.. A.. adına sahte olarak tanzim edilmiş sürücü belgesini kendisine ait gibi kolluk görevlilerine ibraz ettiği ve S.. A.. adıyla tutuklandığının anlaşılması karşısında, müşteki M.. I..'ın evine balkon kapısından girilerek 01/04/2007 günü saat 23.00 ile 02/04/2007 gün saat 08.00 saatleri arasında iki adet cep telefonu, ziynet eşyası, para, nüfus cüzdanı çalınması olayında, .... İMEİ numaralı suça konu cep telefonunu 02/04/2007 günü saat 18.42'de S.. A.. adına kayıtlı hatla kullanıldığı tespit edilerek adı geçen şahsın 20/06/2007 günü kolluk görevlileri tarafından alınan ifadesinde suça konu telefona takılan hattın kendisine ait olduğunu, telefonu bir arkadaşından ödünç alıp iki gün kullanıp iade ettiğini savunması üzerine hakkında müşteki M.. I..'a karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından 23/10/2007 tarihinde kamu davası açıldığı, kovuşturma sırasında S.. A.. hakkında yakalama kararı verildiği, kayıtlara göre S.. A..'ın Serik 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/177 Esas sayılı dava dosyasına ait soruşturma kapsamında ceza infaz kurumunda bulunması nedeniyle Antalya 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/424 sayılı talimat duruşmasına kayıtlarda S.. A.. olarak gözüken sanığın getirilip temyize konu olay nedeniyle savunmasının alındığı, bu sırada S.. A.. olarak kimlik tespiti yapılan kişinin, kendisinin S.. A.. değil M.. E.. olduğunu açıkladığı, sonraki bir savunmasında da kolluk merkezinde kendisini S.. A.. olarak tanıtmadığını belirttiği gözetilerek, öncelikle Serik 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2008/177 Esas sayılı dava dosyasının getirtilip incelenmesi, daha sonra kolluk görevlileri tarafından 20/06/2007 tarihinde alınan ifadenin S.. A.. tarafından mı yoksa onun kimlik bilgileri kullanılarak M.. E.. tarafından mı verildiğinin tespiti bakımından hakkındaki beraat kararı kesinleşmekle tanık sıfatıyla S.. A..'ın ayrıntılı ifadesinin alınması, ifade tutanağı ve ekindeki nüfus cüzdanı fotokopisi gösterilip ifadenin, ifade tutanağındaki imzanın, nüfus cüzdanı fotokopisinin ve üzerindeki fotoğrafın ve 0 536.... 68 numaralı hattın kendisine ait olup olmadığının sorulması, bunların kendisine ait olduğunu kabul etmemesi halinde, ifade tutanağındaki imzanın sanığa ait olup olmadığına dair araştırma yaptırılması, nüfus cüzdanı fotokopisindeki fotoğrafın dosyada mevcut S.. A.. ve M.. E.. fotoğraflarıyla karşılaştırılmasının yapılması, 0 536...68 numaralı hatla ilgili iletişim kayıtları getirtilip incelenmesi, 0 536 ... 68 numaralı hattın abonelik sözleşmesindeki imzanın S.. A.. tarafından yazılıp yazılmadığının araştırılması sonucuna göre sanık M.. E.

.. A.. ve M.. E.. fotoğraflarıyla karşılaştırılmasının yapılması, 0 536...68 numaralı hatla ilgili iletişim kayıtları getirtilip incelenmesi, 0 536 ... 68 numaralı hattın abonelik sözleşmesindeki imzanın S.. A.. tarafından yazılıp yazılmadığının araştırılması sonucuna göre sanık M.. E..'in yüklenen suçları işleyip işlemediğinin değerlendirilmesi gerekirken eksik kovuşturmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de,

a) Müşteki M.. I..'ın evine balkon kapısından girilerek 01/04/2007 günü saat 23.00 ile 02/04/2007 gün saat 08.00 saatleri arasında iki adet cep telefonu, ziynet eşyası, para, nüfus cüzdanı çalınan olayda, 359281004768134 İMEİ numaralı suça konu cep telefonunu 02/04/2007 günü saat 18.42'de S.. A.. adına kayıtlı hatla kullanılmış ise de, müştekinin çalınan 359015006778000 İMEİ numaralı diğer cep telefonunu 0 537 478 85 66 numaralı hattıyla 02/04/2007 günü saat 07.42'de H.. Y.. A..'in kullandığı nazara alınarak, adı geçen şahsın ifadesi alındıktan sonra sanığın hukuki durumun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarının geceleyin işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğunun gerekçede gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 08/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8628, Karar No: 2020/12579, Tarih: 05.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/8628 E.  ,  2020/12579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına ve akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Akıl hastalığı nedeniyle cezai ehliyeti bulunmadığı anlaşılan sanığın 5271 sayılı CMK'nin 191. ve 147. maddeleri uyarınca yöntemine uygun olarak savunması alınmadan, müdafii tayiniyle yetinilerek, akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2) Sanığın suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespiti gerekirken; Kütahya Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nde görevli adli tıp uzmanı tarafından düzenlenen 30/11/2015 tarihli tek hekim raporunun hükme esas alınması suretiyle eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/10/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/46685, Karar No: 2012/6907, Tarih: 05.03.2012

**9. Hukuk Dairesi         2009/46685 E.  ,  2012/6907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili, milli bayram günü çalışması ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi kıdem, ihbar tazminatı ve bir kısım işçilik alacak isteklerinde bulunmuştur.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece istek gibi hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ıncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir (Süzen, v. Zehnacker Krankenhausservice, Case 13/95, 1997, ECR I-1259. ; Spijkers v. Benedik, Case 24/85, 1986, ECR 1119.).

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur.

1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; davacı işçinin 01.01.1988 tarihinde davalı ...’ün işyerine girdiği, bu işyerinin kapatılması nedeniyle 30.06.2005 tarihinde çıkışının yapıldığı ve daha sonra adı geçen davalının ortaklarından olduğu davalı şirkete girişinin yapıldığı ve 19.11.2007 tarihinde iş sözleşmesinin haklı nedene dayanmadan feshedildiği mahkemenin de kabulündedir.

Davacının imzasını inkar etmediği miktar yazılı ödeme belgesinden ve davacı ortak tanıklarının anlatımlarından işyeri kapandığı sırada davacıya 5.235.89 TL kıdem tazminatının ödendiği anlaşılmaktadır.

Böyle olunca süre bütün kabul edilerek avans niteliğinde ödenen kıdem tazminatının ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle düşülerek kalan kıdem tazminatının davalı şirketten alınmasına, yine süre bütün kabul edilerek ihbar tazminatı hesaplanıp, bu tazminatında davalı şirketten alınmasına karar verilmesi gerekir.

İlk işverenin sorumlu olduğu kıdem tazminatı miktarı da devir tarihindeki süre ve ücretle sınırlı olarak belirlenmeli ayrıca davacı temyizi bulunmadığından usuli kazanılmış hak ilkesi de göz ardı edilemeden hüküm kurulmalıdır.

Yazılı şekilde süre ayrı ayrı kabul edilerek ve işyeri kapandığı sırada ödenen avans niteliğindeki kıdem tazminatı dikkate alınmadan hüküm kurulması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1376, Karar No: 2016/1820, Tarih: 16.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/1376 E.  ,  2016/1820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... ... 1.Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya kapsamından, ... ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının ikametgah adresinin “ .../...” olduğu gerekçesiyle, ... Sulh Hukuk Mahkemesince de kısıtlı adayının 26/02/2015 tarihinden itibaren ...- ... Engelsiz Bakım Rehabilitasyon Aile Danışma Merkezine nakil edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de; mahkemece kısıtlı adayının bakımevine konulmadan önceki ikamet adresinin tespiti için kolluk gücü ile araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece kısıtlı adayının ikamet adresinin tespiti için kolluk gücü ile araştırma yapılması,kısıtlı adayının bakımevine konulmadan önceki açık adresinin belirlenmesi, daha sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 16.02.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6520, Karar No: 2010/2413, Tarih: 04.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/6520 E.  ,  2010/2413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.03.2008 tarih ve 2007/38-2008/44 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 02.03.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkilinin LA VACHE QUI RIT (lavaşkiri) markasının sahibi, 1865 yılında Fransa’da kurulan süt ve süt ürünleri işi ile iştigal eden dünyada peynir konusunda ilk markayı yaratan bir firma olup, LA VACHE QUI RIT kelimesinin Türkçe’de "gülen inek" anlamına geldiğini, Fromageries şirketinin 120 den fazla ülkede ürünlerini tüketime sunduğunu, Türkiye’de de eritme peynir, krem peynir alanında haklı bir üne kavuşan Kars Karper firmasının çoğunluk hisselerini iktisap ettiğini, markanın kitlesel iletişim araçlarında yoğun reklam tanıtımı nedeniyle tüketicilerin kahkaha atan ineği bildiklerini, LA VACHE QUI RIT markalı ürünün Kars Karper A.Ş.’nin mühhasır lisansına istinaden Türkiye’de ticaretinin yapıldığını, davalının ise özellikle peynir olmak üzere gıda sektöründe faaliyet gösterdiğini, LA VACHE QUI RIT markalı peynirlerin Türkiye’de ithalat ve dağıtımının yakın zamana kadar davalı tarafından gerçekleştirildiğini, müvekkilinin 138305 ve 151931 sayılı tescilli markaların sahibi olduğunu, davalının ise "gülen inek" kelime markasını 2006 01860 no ile tescil ettirmesi nedeniyle aleyhine 1 Nolu FSHM' nin 2006/763 sayılı dosyasında hükümsüzlük davası açıldığını, davalının yalnızca gülen bir inek kafasından oluşan şekil markasının da tescili amacıyla TPE’ye 2006 49954 no ile başvuruda bulunduğunu, yayınlandığı takdirde gerekli itiraz prosedürünün başlatılacağını, davalının LA VACHE QUI RIT kelime markasının Türkçe tercümesi olan gülen inek kelimelerinin tescilini sağlamasının kötüniyetin bir göstergesi olduğunu, markanın Fransız markası olup, peynirin de şarap gibi Fransa ile özdeşleşmiş ve Fransız kültürünün bir parçası olan gıda maddesi bulunması, ambalajda Fransız bayrağının renklerinin kullanılması, Paris şehrinin simgesi olan Eyfel Kulesinin stilize figürüne yer verilmesi ve "Paris’den günaydın" anlamına gelen Bonjour De Paris kelimelerinin kullanılmasının kanun ve hukuka aykırı bir durum yaratarak markanın ayırt edici karakterine zarar verdiğini, bu nedenle dava konusu Bonjour De Paris ürün ambalajının müvekkiline ait 151931 sayılı LA VACHE QUI RIT markasına tecavüz ve haksız rekabet yarattığının tespiti ile men’ine, bu tür ürünlerin zaptına, imhasına, 556 Sayılı KHK’nın 66/b maddesi uyarınca 5.000 YTL maddi, 10.000 YTL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan tahsili ile müvekkiline ödenmesine, hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı G.C Gıda Sanayi Ticaret A.Ş. vekili, müvekkilinin yurt dışından getirilen LA VACHE QUI RIT markalı peynirlerin Türkiye’de satışını yaptığını, ancak anlaşmanın 10 Mayıs 2006 tarihinde sona erdiğini, davacıların müvekkilinin kullandığı markalardan haberdar olduğunu, ancak bu konuda sessiz kaldığını, diğer davacı Kars Karper firması ile birleşmesinin akabinde muhtelif davalar ikame etmeye başladığını, davacıların eylemlerinin firmalarını tümden ortadan kaldırmaya yönelik olması nedeniyle Rekabetin Korunması Hakkındaki Kanun'un 6.maddesinde düzenlenen, hakim durumun kötüye kullanılmasını oluşturduğunu, müvekkilinin inek kafası şeklindeki başvurusunun TPE’de inceleme aşamasında bulunduğunu, davacı markasının LA VACHE QUI RIT, müvekkilinin kullandığı markanın ise Bonjour De Paris olması nedeniyle markaların aynı ve benzer bulunmadığını, davacının Bonjour De Paris üzerinde öncelikli ve yasal bir hakkının olmadığı, ambalajın temel ve ayırtedici unsurlarının ise kelimelerden oluştuğunu, bunun dışında kalan inek kafası, çayır çimen, gökyüzü vs. unsurların genel bir uygulama olup hiçbir şirketin üzerinde hak iddia edemeyeceğini, inek sütünden yapılan peynir üzerinde inek şeklinin ve doğal ve katkısız gıda izlenimi vermek amacıyla çayır, gökyüzü gibi köyde bulunan unsurları içerir ambalaj kullanımının yasal ve doğal olduğunu, markanın içinden herhangi bir unsurun çekilip alınarak kıyaslama yapılamayacağını, iltibas tehlikesinin değerlendirilmesinde markaya hakim olan tüm unsurların nazara alınması gerektiğini, dünyada Fransa kadar iyi peynir üreticisi başka ülkelerin de bulunduğunu, davacının tüm Fransız şirketlerinin ve devletinin haklarının Türkiye’deki savunucusu gibi davranamayacağını, markanın Fransızca kelimelerden seçilmesinin müvekkilinin en temel hakkı bulunduğunu, bu nedenle davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve dosyadaki kanıtlara göre,davacının 138305 sayılı “şekil+VACHEOurıt” markasının 20.11.1972 tarihinden geçerli olacak şekilde 1-34 sınıflarda, 02.02.1994 tarihinden itibaren ise 29 ve 30