muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8759, Karar No: 2011/10778, Tarih: 22.09.2011

Türk Medeni Kanununun “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683. maddesindeki “Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir” hükmü ile mülkiyet hakkının sınırları belirtilmektedir. Zorunlu geçit ... da kanundan ... yasal bir sınırlamadır. Geçit ... taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak ... olmakla birlikte özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak geçit davalarında komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ..., yararına geçit verilen taşınmaz malikine, yükümlü taşınmazdan genel yola çıkmak üzere geçit yerine girmek ve çıkmak yetkisini verir. Yükümlü taşınmazın maliki de bu hakka halel getirmemek üzere mülkiyet hakkına dayanarak geçit yerinden yararlanır.Yani hem hak sahibi hem de malik geçit yerini kullanır.Aralarında bağdaştığı oranda bir menfaat birliği vardır.

Mahallinde yapılan keşifte hazır bulunan ziraat mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen 1.12.2009 tarihli raporda; keşif tarihi itibariyle 646 sayılı parselin geçit kurulan bölümünün bir kısmına taş ve çakıl döküldüğü, ayrıca geçit güzergahına 46 adet beton direk dikildiği, direklerin mesafe aralıkları nazara alındığında 646 ve 647 sayılı parsellerde yapılacak tarıma engel teşkil etmeyeceği belirtilmiştir.

Sonraki tarihlerde haricen Asliye Hukuk Mahkemesince 2010/54 D.İş numarası ile yapılan tespit sonucunda düzenlenen ve bu dosyaya alınan 26.04.2010 tarihli inşaat ve ziraat bilirkişilerinin müştereken düzenledikleri bilirkişi raporunda ise; geçit güzergahına beton direkler dikildiği yol yapılırken dolgu malzemesi ile doldurularak 30 cm yüksekliğinde kot farkı oluşturulduğu, 647 sayılı parselin kenarından geçen derenin taşması sonucu yoldaki çapı 1.5-2 cm olan dolgu malzemelerinin 646 sayılı parselin içerisindeki yaklaşık 20 m2 alana yayıldığı belirtilmiş; raporlar arasında çelişki bulunduğu görülmüştür.

Dosya kapsamına ve toplanan delillere göre mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir.

Davalının 1000 sayılı parseli yararına geçit olarak tesis edilmiş olduğundan 646 sayılı parselin geçite ayrılan kesimini davalının artık yol olarak kullanılabileceği konusu tartışmasızdır. Ancak tarafların arazilerinin “tarla” niteliğinde olması nedeniyle ve geçitin de tarım arazilerine gidiş gelişi sağlama amacına yönelik olduğu nazara alındığında iyileştirme çalışmaları yapılırken taşınmazın tarla vasfının bozulmaması gerekir.

Diğer taraftan geçit sahibinin taşınmazı lehine kurulan geçitten yasanın öngördüğü biçimde yararlanması esastır. Davalı, cevap dilekçesinde traktör geçmesi nedeniyle yolda çökmeler olduğunu, buralara da su dolduğundan geçişi engellediği gerekçesiyle yolda ıslah çalışmaları yaptığını savunmaktadır.

Diğer taraftan geçit sahibinin taşınmazı lehine kurulan geçitten yasanın öngördüğü biçimde yararlanması esastır. Davalı, cevap dilekçesinde traktör geçmesi nedeniyle yolda çökmeler olduğunu, buralara da su dolduğundan geçişi engellediği gerekçesiyle yolda ıslah çalışmaları yaptığını savunmaktadır.

Bu durumda mahkemece, mahallinde yeniden keşif yapılarak öncelikle hükmen tesis edilerek tapuya şerh verilmiş olan geçit krokisi ilgili yerden getirtilip zemine uygulanarak geçit kurulan yer belirlenmelidir. Daha sonra gerek mahkemece yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporu, gerekse davacılar tarafından yaptırılan tespit sonucu düzenlenen bilirkişi raporları arasındaki çelişkiler giderilmeli, geçit yerinde gerçekten hafriyat yapılarak yerine taş dolgu veya mıcır dökülüp dökülmediği, bu şekilde tarım arazisi vasfının bozulup bozulmadığı ayrıca davacıların geçit kurulan yerin dışında kalan arazilerine dolgu malzemelerinin yayılması sonucu herhangi bir zarar verilip verilmediği tespit edilerek yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda yeniden rapor düzelttirilmelidir.

Davalının buradan gelip geçmeyi kolaylaştırmak amacıyla ısalh çalışmaları yapması mümkün ise de; geçit ... kurulan bir taşınmazda yükümlü taşınmaz malikinin mülkiyet ... da devam ettiğinden geçitin amacını aşacak tarzda ve yükümlü taşınmaza zarar verecek nitelikte işlemler

yapıldığı takdirde bu çalışmaların özünü komşuluk hukuku ilkelerinden alan zorunlu geçit kurulmasına ilişkin yasa hükümlerine aykırı olacağı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan edenlerle, davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 22.09.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10879, Karar No: 2016/6040, Tarih: 08.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/10879 E.  ,  2016/6040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : TCK' nın 152/1-a, 168/2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Kamu malına zarar verme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılan ... Üniversitesinin kapı bariyerini sevk ve idaresindeki araç ile kırmak suretiyle kamu malına zarar verdikleri iddia edilen olayda;

Sanığın üniversiteye girmek istediğini izin verilmeyince sinirlendiğini sinir ile geri vitese takmak isterken ileri vitese takarak bariyerleri kırdığını, daha sonra da zararı giderdiği, dosya kapsamında toplanan deliller ve tanık beyanları birlikte değerlendirdiğinde; sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere,sanığın tevil yoluyla ikrarına, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kastının olmadığı yönündeki temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/342, Karar No: 2016/1090, Tarih: 08.02.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/342 E.  ,  2016/1090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/04/2014 tarih ve 2012/222-2014/175 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının, müvekkilindeki hisselerini devrettiğini, sözleşmede 01.10.2004 tarihinden önce doğan şirkete ait borçlardan devredenin sorumlu olacağının belirlendiğini, bir kısım işçilerin müvekkili şirket aleyhine işçilik alacaklarından ötürü açtığı davaların kısmen işçiler lehine sonuçlandığını, bir kısmının ise devam ettiğini, sonuçlanan davaların icra takibine konu edildiğini, alacaklılarla uzlaşmaya varılarak kıdem tazminatlarından indirim yapılmak suretiyle ödenmesi yoluna gidildiğini, ödenen kıdem tazminatının 01.10.2004 tarihine kadar olan kısmından hisse satış sözleşmesi gereği davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek şimdilik 40.102 TL alacağın ihtarnamenin keşide edildiği 04.07.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili 06.03.2014 harç tarihli ıslah dilekçesi ile talep sonucunu 21.805,84 TL artırarak 61.907,84 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, müvekkilinin devir nedeniyle sorumluluğuna ilişkin iki yıllık sürenin geçtiğini, davacının ileri sürdüğü alacağın yasal delillere dayanmadığı gibi gerçeklik payının da olmadığını, davacı tarafından kanuna aykırı olarak çıkartılan işçilerin işçilik alacaklarından işçilerin çıkarılmalarından çok önce hisselerini devreden müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin devir nedeniyle sorumluluğuna ilişkin iki yıllık sürenin geçtiğini, davacının ileri sürdüğü alacağın yasal delillere dayanmadığı gibi gerçeklik payının da olmadığını, davacı tarafından kanuna aykırı olarak çıkartılan işçilerin işçilik alacaklarından işçilerin çıkarılmalarından çok önce hisselerini devreden müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 05.10.2004 tarihli sözleşmelerde davalının ayrı ayrı adedi ve tutarı belirtilen hisselerini devrettiği, sözleşmelerin kenarında "şirketin 01.10.2004 tarihine kadar tüm borç ve alacaklar devredene aittir" yazısının bulunduğu, davalı taraf her ne kadar sorumluluğun iki yıl ile sınırlandığını savunmuş ise de bu savunmanın yasal düzenlemeye uymadığını, davacı şirketin ödemiş olduğu kıdem tazminatı tutarlarının devir tarihinde muaccel olmayıp fesih tarihinde talep edilebilir alacak mahiyeti taşıdığı, devreden ve devralan işverenlerin sözleşme özgürlüğü çerçevesinde sorumluluklarını düzenleyebilecekleri, noterde yapılan sözleşmede davalının 01.10.2004 tarihinden önceki borçlardan açıkça sorumlu olduğunun hüküm altına alındığı, davalının bu tarihe kadar olan borçlardan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 61.907,84 TL alacağın 40.102 TL'sinin dava tarihi olan 22.10.2012 tarihinden, kalan kısmının ıslah tarihi olan 06.03.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, hisse devir sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkindir. Davalı, davacı şirketteki hisselerini dava dışı kişilere devrettiği hisse devir sözleşmelerinde 01.10.2004 tarihine kadar olan tüm borç ve alacakların kendisine ait olduğunu kabul etmiş, mahkemece de hisse devir sözleşmesinde yer alan bu düzenleme uyarınca davacı şirket tarafından hisse devirlerinden sonra işten çıkartılan işçiler için ödenen işçilik alacaklarından 01.10.2004 tarihine kadar olan kısım için davalının sorumluluğu kabul edilmiştir. Ancak, devir tarihinde mevcut ve muaccel olmayan, hisse devir sözleşmesinde de açıkça davalının sorumlu olduğuna dair bir hüküm bulunmayan, hisse devirlerinden sonra davacı şirket tarafından hizmet sözleşmelerinin feshi sebebiyle doğan işçilik alacaklarından dolayı davalının sorumluluğuna gidilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3753, Karar No: 2007/3833, Tarih: 18.10.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/3753 E.  ,  2007/3833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 213 ada 23 parsel sayılı 3.616,67 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim, satış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içinde taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, çalılık yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tarım arazisi niteliğinde olduğu ve tespit gününe kadar davalı taraf yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14.maddesinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının oluştuğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki çekişme, dava konusu taşınmaz üzerindeki imar-ihyanın tamamlanıp tamamlanmadığı, dava konusu taşınmazın tarım arazisi niteliğini kazanıp kazanmadığı ile tarım arazisi niteliğini kazanmışsa davalı taraf yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17.maddelerinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının oluşup oluşmadığı hususlarındadır. Dosyadaki bilgi ve belgelerden, çekişmeli taşınmaza komşu belgesizden şahıslar adına tespit edilen aynı ada 20, 25 ve 27 parsellerin tutanaklarından tespitin kesinleşip kesinleşmediği anlaşılamamakta, 213 ada 21, 22 ve 24 parsel tutanaklarının dosyaya alınmadığı ayrıca çekişmeli taşınmazın doğu ve güneyinde "kayalık ham toprak" niteliği ile Hazine adına tespit edilen taşınmazlar olduğu anlaşılmaktadır. Uzman jeolog ve ziraatçı bilirkişiler tarafından dosyaya sunulan raporlarda çekişmeli taşınmaz üzerindeki imar-ihyanın tamamlandığı ve çekişmeli taşınmazın tarım arazisi niteliğinde olduğu bildirilmiş ise de, uzman bilirkişi raporları hüküm için yeterli olmadığı gibi, mütalaalarıda raporlarının eki fotoğraflarda görülen taşınmazın niteliği ile çelişmektedir. Dosyadaki tasdiksiz fotoğraflar eğimi ve taşlık kayalık özellikleri itibariyle taşınmazın imar ihya ile iktisaba elverişli olmadığı intibaını uyandırmaktadır. Eksik ve yetersiz araştırma, inceleme ve uygulama ile hüküm kurulamaz. Doğru sonuca ulaşılabilmesi için, üç kişiden oluşacak ziraatçı bilirkişi kurulu da hazır olduğu halde mahallinde yeniden keşif yapılmalıdır.

Mahallinde yapılacak keşifte ziraatçı bilirkişi kurulundan çekişmeli taşınmazın tarım arazisi niteliğinde olup olmadığı, çekişmeli taşınmaz üzerindeki imar-ihyanın tamamlanarak taşınmazın tarım arazisine dönüşüp dönüşmediği hususlarında komşu parsellerle mukayeseli incelemeyi içerir ayrıntılı ve hüküm için yeterli rapor alınmalıdır. Ayrıca; keşifte hazır olacak bilirkişi ve tanıklardan, çekişmeli taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin şekli ve süresi hususlarında olaylara dayalı bilgi alınmalı, beyanlar arasında doğabilecek çelişkiler usulen giderilmeli, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanak ve dayanakları ile denetlenmeli, tespite aykırı bir sonuca ulaşılması halinde tespit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenerek çelişkiler giderilmeli, keşfi yapan Hakim ve keşfe katılan fenni bilirkişi tarafından, fotoğrafların taşınmaza aidiyetinin saptanabilmesi ve denetlenebilmesi için gerekli önlemler alınmalı, fotoğraflar ile taşınmaz bölümleri arasında irtibat sağlayacak şekilde fenni bilirkişiden açıklamalı rapor istenilmeli, uzman ziraatçı bilirkişi kurulundan alınacak rapor ile fen bilirkişinin krokisi arasında da gerekli bağlantının kurulmasına özen gösterilmeli, böylece taşınmazın öncesi, niteliği, zilyetlik şekli ve süresi hiçbir tereddüte yer bırakmayacak şekilde araştırılıp incelendikten sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 18.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17725, Karar No: 2014/25900, Tarih: 17.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/17725 E.  ,  2014/25900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizli 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :09.04.2014

NUMARASI :Esas no:2013/131 Karar no:2014/251

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından; tamamına yönelik olarak, davalı tarafından ise; yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacının temyiz itirazları yersizdir.

2- Davalı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yargılama gideri haksız çıkan taraftan alınır. (HMK.md.326) Vekalet ücreti de yargılama giderlerindendir. (HMK.md.323) Davacının davası reddedildiği ve davalı kadının da cevap dilekçesinde talebi bulunduğu halde, davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmemesi ve davalı tarafından yapılan yargılama giderlerinin de davacıdan tahsiline karar verilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple yargılama giderleri yönünden davalı yararına BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer yönlerin ise 1. bentte belirtilen sebeple ONANMASINA,aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.17.12.2014(Çrş.)

KARŞI OY YAZISI

Üç yıl önce verilen boşanma kararıyla davalının velayetine bırakılan tarafların müşterek çocuğu 01.01.2007 doğumludur. Davacı (baba), çocuğuyla gözetimsiz ve yatılı kişisel ilişki talep etmektedir. Üç yıl önceki boşanma kararında, kişisel ilişki “ayda iki defa, her defasında ikişer saat olmak üzere ve sosyal hizmet uzmanı gözetiminde” tesis edilmiştir.

Bir çocuk ile ana ve babası birbirleriyle düzenli şekilde kişisel ilişkiyi elde etme ve sürdürme hakkına sahiptirler. Kişisel ilişki, sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya engel olunabilir. Çocuğun, gözetim olmaksızın ana veya babasından birisiyle kişisel ilişkisinin sürdürülmesi, onun yüksek yararına değilse, ana veya babasıyla gözetim altında kişisel ilişki kurma imkanı sağlanabilir. (Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi m. 4)

Bir çocuk ile ana ve babası birbirleriyle düzenli şekilde kişisel ilişkiyi elde etme ve sürdürme hakkına sahiptirler. Kişisel ilişki, sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya engel olunabilir. Çocuğun, gözetim olmaksızın ana veya babasından birisiyle kişisel ilişkisinin sürdürülmesi, onun yüksek yararına değilse, ana veya babasıyla gözetim altında kişisel ilişki kurma imkanı sağlanabilir. (Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi m. 4)

Çocuk ile annesinin Denizli'de, davacı (baba)'nın ise, kendi anne ve babasıyla birlikte Manisa'da ikamet ettikleri anlaşılmaktadır. Davacı, çocuğuyla ayda iki kez, her defasında da ikişer saat süreyle kişisel ilişkinin, ebeveynlik duygularını tatmine elverişli olmadığını, bu ilişkinin üçüncü bir kişinin gözetimi altında kurulmasının da kendisini ciddi olarak rahatsız ettiğini, bu kadar kısa süreli bir görüşmenin, çocuğuyla arasındaki bağların kopmasına yol açtığını ileri sürmektedir. Davacıda tespit edilen “bibolar duygu durum bozukluğu”nun, çocuğuyla iletişiminin sağlanmasına engel ve çocuk açısından bir tehlike teşkil etmediği tespit edilmiştir. Kişisel ilişkinin üçüncü şahsın gözetimi altında kurulmasını, çocuğun menfaatinin gerektirdiğine ilişkin bir delil ve olgu da yoktur. Mevcut düzenlemenin devamını haklı kılan bir sebep bulunmamaktadır. O halde, kişisel ilişkiden beklenen amacı gerçekleştirmeye elverişli olacak şekilde, çocuğun eğitimine engel teşkil etmemek üzere ve gözetim altında olmaksızın, ayın belirli hafta sonları çocuk en azından bir gece babasının yanında yatılı kalacak şekilde kişisel ilişki tesisi gerekir. Bu hususlar nazara alınmadan kişisel ilişki süresinin genişletilmesi yönündeki isteğin reddedilmesi doğru bulunmamıştır. Hükmün açıklanan sebeple bozulması gerektiği,bozma sebebine göre de davalının vekalet ücreti ve yargılama giderlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenemeyeceği düşüncesiyle sayın çoğunluğun bu husustaki görüşüne iştirak etmiyorum.

Taraflar 24.02.2010 tarihinde kesinleşen kararla boşanmışlar ve velayeti davalı anneye tevdi edilen 01.10.2007 doğumlu müşterek çocukları Canan Nurdan ile davacı baba arasında “bir uzman gözetiminde ve ayda iki saat süreyle” kişisel ilişki kurulmuştur. Davacı çocuğun velayetinin değiştirilerek kendisine verilmesi olmadığı takdirde kişisel ilişkinin uzman gözetiminde olmaksızın yatılı kalacak şekilde değiştirilmesini talep etmiş, mahkemece talebin reddine karar verilmiştir. Hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Çocukla ana veya baba arasında düzenli kişisel ilişki kurulması ve bu ilişkinin sürdürülmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, düzenli kişisel ilişki elde etme ve sürdürme ana veya baba için de bir haktır. Kişisel ilişki tesisinden beklenen amaç çocukla ebeveynleri arasında aile bağlarını geliştirmek ve bu suretle çocuğun sağlıklı gelişimini sağlamaktır. Bu bakımdan kişisel ilişki tesis edilirken çocuğun bedeni, fikri ve ruhsal gelişimi esas alınarak amacı gerçekleştirici bir düzenleme yapılmalıdır. Bu da çocuğun menfaatine aykırı düşmedikçe, çocukla diğer taraf arasında bir gözetim olmaksızın ve yatılı olarak kişisel ilişki kurulmasını gerektirir. Bu bakımdan kural olarak velayeti anneye bırakılan çocukla davacı baba arasında kişisel ilişki tesis edilirken haklı ve geçerli bir sebep yoksa çoculfcabası yanında yatılı kalacak ve bir gözetim olmayacak şekilde bir düzenleme öngörülmelidir. Davacı Manisa ilinde uzman doktor olarak görev yapmaktadır. Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden alman raporda davacı babanın “bipolar duygu durum bozukluğu teşhisi ile tedavi gördüğü, hastalığın klinik iyileşme halinde olduğu ve müşterek çocuğu ile iletişim sağlamasında hastalığının engel teşkil etmeyeceği” bildirilmiştir. Davacı baba ile çocuk arasında uzman gözetiminde olmaksızın ve yatılı kalacak şekilde kişisel ilişki kurulmasında davacının hastalığının bir engel teşkil edip etmeyeceğinin hususunda aynı hastaneden ek rapor alınıp tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, davacının kişisel ilişkinin değiştirilmesine ilişkin talebinin yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde reddi doğru olmamıştır. Hükmün bu bölümünün bozulması gerektiğini düşündüğüm için sayın çoğunluğun hükmün bu bölümünün de onanması yönündeki görüşüne katılmıyorum.