muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11777, Karar No: 2022/9938, Tarih: 03.11.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/11777 E.  ,  2022/9938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel Taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suç tarihinde aracıyla seyir halindeki sanık tarafından yolda yürüyen mağdureye yönelik laf atmak suretiyle cinsel taciz eyleminde bulunulduğu iddiasıyla yapılan yargılamada, sanığın aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmemesi, soruşturma evresinde mağdureye sanığın fotoğrafı gösterilerek yaptırılan teşhis işleminin usulüne uygun olmaması ve tüm dosya içeriği karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 217. maddesinin birinci fıkrasında “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” ve aynı Kanunun 210. maddesinin birinci fıkrasında ise “Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez” hükümleri gözetilerek mahkemece aynı zamanda olayın tek tanığı konumunda bulunan Beyza’nın duruşmaya getirilerek, iddiaya konu hususlarla ilgili dinlenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5464, Karar No: 2013/13149, Tarih: 11.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5464 E.  ,  2013/13149 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, haksız olarak işten çıkarıldığını, belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, sözleşmenin görülen lüzum üzerine feshedildiğini ve ihbar tazminatının ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacının hizmet süresi daha önce çalışmış olduğu A...isimli işyeri ile son işveren ... Ltd. Şti arasında işyeri devri olduğu kabul edilerek 9 yıl 9 ay 22 gün kabul edilmiştir. Davacıya ait hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde bu iki işyerindeki çalışma süreleri arasında 21 günlük boşluğun olduğu tespit edilmiştir. Yapılan yargılama neticesinde davacının bu iki işyerinde aralıksız çalışıp çalışmadığı hususu net bir şekilde ortaya konulamamıştır. Davacı tanığı ... işyerlerinin devri esnasında çalışması olmadığından beyanını itibar edilemez. Diğer davacı tanığı Mesut Mustafa Özlüçelenk’ e ise davacının çalışmasının aralıksız devam edip etmediği sorulmamıştır.

Yapılacak iş; davacı tanığı Mesut Mustafa Özlüçelenk’in duruşmada hazır olması sağlanarak davacının bu iki işyerindeki çalışmasının aralıksız devam edip etmediği ve sonuç olarak bu iki işyeri arasında işyeri devri olup olmadığı hususunda beyanını almak ve çıkacak sonuca göre davacının talep ettiği alacaklarla ilgili bir karar vermektir. Mahkemece bu husus yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı tarafa iadesine, 11.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

ND
Yargıtay — Esas No: 2019/6656, Karar No: 2019/17155, Tarih: 05.11.2019

**4. Ceza Dairesi         2019/6656 E.  ,  2019/17155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, 6136 sayılı Yasaya muhalefet, mala zarar verme, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık hakkında mala zarar verme suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca tebliğnameye uygun olarak, sanık ... müdafiinin TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B-Diğer hükümlere yönelik temyiz taleplerine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığa yükletilen 6136 sayılı Yasaya muhelefet ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...'nin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Silahla tehdit suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Sanığın uzun farları yakması üzerine müştekilerin araçlarını durdurup ikazda bulunmaları nedeniyle, emanette kayıtlı tabanca ile ilk önce katılan ...'in ayaklarına doğru ateş etmesi ve bir süre sonra da araçtan inen katılan ...' e doğru bir el ateş etmesi şeklinde gerçekleştiği iddia ve kabul edilen eylemlerinin, aynı olay bütünlüğü, aynı yer ve kısa zaman aralığı içerisinde gerçekleşmesi karşısında; sanık hakkında silahla tehdit suçundan TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanma ihtimalinin tartışılması gerektiği gözetilmeden, ayrı ayrı hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23597, Karar No: 2014/21289, Tarih: 18.11.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/23597 E.  ,  2014/21289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tespit

Dava, kadastro çalışmaları sırasında paftasında taşlık, kayalık, çalılık, fundalık olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, ... Başkanlar Kurulu'nun 27.12.2013 tarih 38 sayılı Kararı ile hazırlanıp, ... Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih 1 nolu Kararı ile kabul edilen ve 29.01.2014 tarih 28897 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi ... (16.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 18.11..2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14952, Karar No: 2015/4059, Tarih: 14.10.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/14952 E.  ,  2015/4059 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bazı kişilerin uyuşturucu madde ticareti yaptıklarına ilişkin ihbar ve istihbari bilgiler edinilmesi üzerine; sivil giyimli kolluk görevlilerinin; sanıktan 02.10.2013 tarihinde 40 TL karşılığında iki paket halinde net 0,09 gram eroin, 03.10.2013 tarihinde ise 40 TL karşılığında 2 paket halinde net 0,012 gram eroin satın aldıkları; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 karar sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; Adli kolluk görevlilerinin amaçları, uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak değil, sanığın bulunduğu mahallede uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapan kişileri tespit ederek, bu suça ilişkin delilleri toplamak olup, sanıktan aldıkları esrarı devralma ve mal edinme iradeleri bulunmadığından, olayda gerçek bir alım satım sözkonusu olmayıp, gerçekleştirilen eylem sanığın suçunu delillendirme işlemidir. Olayda adli kolluk görevlileri ile sanık arasında gerçek anlamda bir alım satım sözkonusu olmadığı, sanıktan ikinci kez uyuşturucu madde alınmasının ayrıca suç oluşturmayacağı ve adli kolluk görevlilerince sanıktan yapılan ilk alımla sanığın "satmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma" suçuna ilişkin olarak delillendirme işlemi yapıldığından, sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 14.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/579, Karar No: 2015/2991, Tarih: 12.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/579 E.  ,  2015/2991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2014

NUMARASI : 2010/165-2014/720

Davacılar Ö.. K.. ve diğeri vekili Avukat Hakan tarafından, davalılar Ş.. Ç.. ve diğeri aleyhine 15/03/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; yargı yolu yönünden mahkeminin görevsizliğine dair verilen 04/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, doktor ve ebe hatası nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem yargı yolu yönünden reddedilmiş; karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, Alanya Devlet Hastanesi'nde bir çocuklarının dünyaya geldiğini, çocuğun doğumundan sonra çocuğun sağ elinde sinir zedelenmesi meydana geldiğini ve sakat kalacağını öğrendiklerini, davalı doktor ve ebenin ihmalinden dolayı uğradıkları manevi zararın davalılardan müştereken ve müteselsilen ödetilmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, yargı yolu yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Davaya konu edilen olayda, davacılardan E.. K..'nın Alanya Devlet Hastanesi'nde kadın doğum uzmanı olan davalı M.. B.. ile ebe olarak görev yapmakta olan Ş.. Ç.. (Salman) tarafından yapılan doğum ile bir bebek dünyaya getirdiği, çocuğun doğumundan sonra çocuğun sağ elinde sinir zedelenmesi meydana geldiğini ve sakat kalacağını öğrendikleri, sinir zedelenmesinin davalı doktor ve ebenin ihmalinden dolayı olduğu iddia edildiğine göre, Anayasa'nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası'nın 13/1. maddesi gereğince adli yargı yerinde davalılara yönelik açılan davada kastı ve kusuru aranmaksızın davalıların davalı olma sıfatı bulunmadığından sıfat yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenleme gözetilerek, davalı doktor ve ebe hakkındaki davanın sıfat yokluğu nedeniyle reddedilmesi gerekirken, yargı yolu bakımından davanın red edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenleme gözetilerek, davalı doktor ve ebe hakkındaki davanın sıfat yokluğu nedeniyle reddedilmesi gerekirken, yargı yolu bakımından davanın red edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/21655, Karar No: 2009/5998, Tarih: 31.03.2009

**2. Hukuk Dairesi         2007/21655 E.  ,  2009/5998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bafra 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :8.2.2007
Yargıtay — Esas No: 2022/535, Karar No: 2024/3600, Tarih: 23.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/535 E.  ,  2024/3600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/47 E., 2021/68 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Çekişmeli, Mardin ili Ömerli ilçesi ... Köyü 101 ada 136 parsel sayılı 119.206,46 metrekare taşınmazın, kimsenin mülkiyet iddiasında bulunmadığı anlaşılmakla, kıraç kayalık vasfıyla Hazine adına tespit edildiği, kadastro tespitinin 29.05.2006 tarihi itibariyle kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davacı dava dilekçesinde, Mardin ili Ömerli ilçesi ... Köyünde babasından kalma 50 dönümlük tarlasının olduğunu bu yerin yapılan kadastro tespit çalışması sonrasında Hazine adına tespit ve tescil edildiğini, bu yerin ziraat alanı olduğunu, dedesinden babasına, babasından da kendisine miras yoluyla kaldığından, 101 ada 136 parsel sayılı taşınmazın içinde kalan 50 dönümlük tarlanın tapu kaydının iptali ile adına tescil edilmesini istemiş, davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Dava, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı tapu iptali ve tescil istemidir.

İlk Derece Mahkemesince Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davacıya ırsen intikal eden taşınmaza ilişkin zilyetlikle kazanma koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle, davalı Hazineye yönelik davanın kısmen kabul kısmen reddine, Mardin ili Ömerli ilçesi ... Mahallesi 101 ada 136 nolu parsele ilişkin davalı Hazine adına kayıtlı olan taşınmazın fen bilirkişisi raporunda ve ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 11.124,40 metrekarelik kısmına yönelik kaydın iptali ile 101 adaya son parsel numarası verilerek davacı adına tesciline, fazlaya ilişkin talebin reddine, davalı ... İdaresi yönünden davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmiş, karar davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince her ne kadar hükme esas alınan orman mühendisi ve jeodezi ve fotogrametri bilirkişi raporlarında imar ihyanın tamamlandığı ve kullanımdan bahsedilmekle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de; taşınmazın kadastro tespitinin 2006 yılında kıraç kayalık vasfıyla Hazine lehine yapıldığı, ziraat bilirkişi raporunda taşınmazın % 20-25 eğimli olduğu, teraslama yapıldığı taktirde bağ ve kayalık alana adapte olabilecek antepfıstığı ve badem ağaçları dikilebileceği, ayrıca mahalli bilirkişilerce 10-15 yıldır tarım yapılmadığının beyan edildiğinin belirtildiği, bu haliyle orman bilirkişi raporunda incelendiği belirtilen 1955 tarihli hava fotoğrafı ile jeodezi ve fotogrametri bilirkişi raporu ekinde bulunan 1973, 1984 ve 2002 tarihli hava fotoğraflarının dosya içeriğini yansıtmadığı, hava fotoğraflarından ve orman bilirkişi raporundaki güncel fotoğraflardan taşınmazın halihazırda taşlık olduğu, zirai amaca uygun kullanımın olmadığı, başka bir anlatımla imar ihyanın olmadığı anlaşılmakla, zilyetlikle kazanma koşulları oluşmadığından davacının davasının reddine karar vermek gerekirken, aksine görüş ve kanaatle kısmen kabulü yolunda hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olduğundan bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

O halde İlk Derece Mahkemesince, az yukarıda yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar Hazine ve Orman İdaresi vekillerinin temyiz itirazları yerinde bulunduğundan kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

1086 sayılı Kanun'un 440/III-1, 2, 3 ve 4 üncü bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

23.05.2024 tarihinde oy birliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/1673, Karar No: 2017/5674, Tarih: 05.07.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/1673 E.  ,  2017/5674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, Müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Başka bir soruşturma kapsamında Denizli 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 15.10.2012 tarih ve 2012/370 değişik iş sayılı kararına istinaden sanığın evinde yapılan aramada değişik markalarda 206 adet parfüm ve tek markada 40 adet krem ele geçirilmesi şeklinde meydana gelen olayda; bilirkişi raporunda ele geçirilen ürünlerin tamamının koku, ambalaj ve şişelerinin kalitesizliği ile orjinallerinden çok farklı olmaları nedeniyle sahte olduklarının belirtilmesi, dosya kapsamında ürünlerin kaçak ve yabancı menşeli olduklarına ilişkin bir tespitin bulunmaması karşısında, sanık hakkında yasal unsurları itibariyle oluşmayan suç nedeniyle beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi,

2-Yerli üretim olduğu anlaşılan dava konusu parfüm ve kremlerin 5324 sayılı Kozmetik Kanununun 6. maddesine göre işlem yapılmak üzere il Sağlık Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.