muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9028, Karar No: 2012/1563, Tarih: 08.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/9028 E.  ,  2012/1563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

VEKİLİ : Av. ... Gündar

DAVALILAR : 1-Merkez Sigorta A..Ş.

VEKİLİ : Av. ...

2-Güven Sigorta A.Ş.

VEKİLİ : Av. ...

3-Özkaymak Ltd. Şti.

VEKİLİ : Av. ...

4-Hasret Turizm Ltd. Şti.

VEKİLİ : Av. ...

5-...

VEKİLİ : Av. ...

6-Al Baraka Türk Finans Kurumu

VEKİLİ : Av. ...

7-Set Turizm Ltd .Şti.

VEKİLİ : Av. ...

8-Generali Sigorta A.Ş.

9-...

Taraflar arasında görülen davada Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30/03/2010 tarih ve 2010/17-2010/184 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl ve birleşen davada müvekkilinin kızı Yeliz’in davalılardan Özkaymak şirketince işletilen otobüste yolcu iken bir kısım davalıların sorumlusu bulundukları otobüsle çarpışması sonucu iki ayağından sakatlandığını bildirerek 845.000.000 TL tedavi gideri, iş gücü kaybı zararı, 200.000.000 TL manevi tazminat, anne ve baba için 50.000.000’ar TL olmak üzere toplam 100.000.000 TL manevi tazminatın, ek dilekçeyle 8.834.230.390 TL tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, Yargıtay Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve dosya kapsamına göre, kazanın oluşumunda karşı araç sürücüsü davalı ...'in tam kusurlu olduğu, davacının maddi ve manevi zarara uğradığı, sigorta şirketlerinin limitleri ile sorumlu oldukları gerekçesiyle, davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 8.834,23 TL’nin davalılar ..., Set Turizm Ltd.Şti, Güven Sigorta A.Ş. (limit 100,00 TL ile sınırlı) ve Hasret Turizm Ltd. Şti’den kaza

./...

2010/9028

2012/1563

S2

tarihinden itibaren yasal faizle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline, 200,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ..., Set Turizm Ltd.Şti’den müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davacının anne ve babası için istenilen manevi tazminat talebinin reddine, davalılar ..., Özkaymak Ltd.Şti, ..., Generali Sigorta hakkında açılan davanın reddine, usulüne uygun dava dilekçesi ve dava olmadığından Hasret Turizm Ltd.Şti aleyhine asıl dosyadaki dilekçe hakkında hüküm kurmaya yer olmadığına, Albaraka Türk Finans Kurumu hakkında açılan davanın işleten sıfatı olmadığından reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Ancak, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 3/2. maddesi gereğince müteselsilen sorumlu olanlar aleyhine açılan davanın reddine karar verildiğinde ret sebebi ortak olan davalılar yararına tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, mahkemece talep edilen manevi tazminatın kısmen reddi nedeniyle her bir davalı yararına ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiş ise de, anılan bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, talep edilen manevi tazminatın reddedilen kısmı nedeniyle bir kısım davalılar yararına takdir edilen vekalet ücreti yönünden HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca mahkeme kararının düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının HÜKÜM bölümünün 11 numaralı bendinde yer alan “AAÜ Tarifesi gereğince manevi tazminatın reddedilen kısmı için 1.000,00'er TL ücreti vekaletin davacılardan alınarak davalılar ..., Set Turizm Ltd. Şti., ..., Özkaymak Ltd. Şti.'ne verilmesine,” cümlesinin karardan çıkartılarak yerine “AAÜ Tarifesi gereğince manevi tazminatın reddedilen kısmı için 1.000,00 TL ücreti vekaletin davacılardan alınarak davalılar ..., Set Turizm Ltd. Şti., ..., Özkaymak Ltd. Şti.'ne verilmesine,” cümlesinin eklenmesine, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

12/03/2012 HŞ
Yargıtay — Esas No: 2014/40286, Karar No: 2015/25177, Tarih: 25.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/40286 E.  ,  2015/25177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre; UYAP sisteminde elektronik imzalı olarak bulunan gerekçeli kararın 4. sayfasının onaylı örneği dosya içerisine konulmamış ise de, bu hususun mahallinde giderilebilir eksiklik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, aralarında eskiye dayalı husumet bulunan müştekinin arkadaşlarının yanına giderek müştekiye iletilmek kastıyla “onu takip ettiriyorum, ağzını burnunu kıracağım, onu vuracağım” diyerek tehdit ettikten sonra, aynı günün gecesinde aynı suç işleme kastı ile müştekinin iş yerinin önüne gelerek tüfekle havaya birkaç el el ateş etmekten ibaret eylemlerinin, TCK'nın 106/2-a, 43/1. maddelerine uyan silahla tehdit ve 170/1-c maddesine uyan genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarını oluşturduğu ve TCK'nın 44. maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren silahlı tehdit suçundan dolayı mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yanılgılı uygulama ile TCK'nın 106/1-1 ve 170/1-c maddeleri gereğince mahkumiyet hükümleri kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık... temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, “karşı temyiz olmadığından yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine” yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31360, Karar No: 2013/29850, Tarih: 11.09.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/31360 E.  ,  2013/29850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) TCK'nin 32/2. maddesi kapsamında akıl hastası olduğu anlaşılan sanık hakkında CMK'nin 150/2. maddesi uyarınca müdafi atanması ve sanığın savunmasının müdafi huzurunda alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) TCK'nin 32. maddesi kapsamında sanığın cezai ehliyeti hususunda, tam teşekküllü ruh ve sinir hastalıkları hastanesinden kurul veya İstanbul Adli Tıp Kurumu'nun ilgili ihtisas dairesinden rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2691, Karar No: 2019/4213, Tarih: 10.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2691 E.  ,  2019/4213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 25/05/2017 tarih ve 2014/369 E. - 2017/237 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 12/04/2018 tarih ve 2017/1565- 2018/412 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dünya çapında ve Türkiye’de tanınmış "Nivea" markasını 1911 yılından bugüne halen üretilmekte olan kremler üzerinde kullanmakta olduğunu, TPMK nezdinde çeşitli sınıflardaki ürün ve hizmetleri kapsayacak şekilde tescilli pek çok markanın sahibi bulunduğunu, müvekkiline ait markalardan olan "NIVEA SOFT" logosunun, lacivert bir fon üzerine yazılmış beyaz renkli "NIVEA" ve "SOFT" ibareleri veya lacivert bir fon üzerine yazılmış beyaz renkli "NIVEA" ibaresi altında bulunan beyaz renkli dalga formunda yer alan renkli "SOFT" ibaresinden oluştuğunu, davalı adına tescil için başvurusu yapılan 2013/01300 no’lu ambalaj kutu deseni çoklu tasarımında yer alan 2-3-4 ve 5 sıra numaralı tasarımların, müvekkilinin bahsedilen önceki tarihli ve tescilli olan haklarını ihlal eder nitelikte benzer olması nedeniyle yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşımadığını, müvekkilinin bu konudaki itirazının TPMK YİDK’nın 2014-T-374 sayılı kararı ile tasarımların genel itibariyle farklı bulunması gerekçesine dayalı olarak reddedildiği, oysa başvurunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, davalı TPMK YİDK'nın 2014-T-374 sayılı kararının iptali ile tasarımlarının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı kurum vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin çok sayıda “AGİVA” ibaresini içerir markasının mevcut olduğunu, piyasada yer alan birçok kozmetik firmasının marka ve tasarım görselinde dalga ve/veya kuşak kullanımının bulunduğunu, sadece bu unsurlara dayanarak benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunduğundan bahsedilemeyeceğini, “AGİVA” ibaresi ile “NIVEA” markası arasında iltibas ihtimalinin bulunmadığını, haksız rekabet iddialarının yerinde olmadığını ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. İlk derece mahkemesi iddia, savunmalar, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davaya konu ürünler üzerinde kullanılan markalar ve bir bütün olarak tescil edilmek istenen krem kutusu tasarımları ile davacıya ait ve itirazına mesnet teşkil eden markalar/ürün görselleri arasında, 556 sayılı KHK'nin 8/1-b maddesi kapsamında halk nezdinde karıştırılmaya neden olacak derecede benzerlik olduğu, marka sahibi davacının, 556 sayılı KHK’nin 9/2-a maddesi uyarınca markalarının aynısı veya benzeri olan bir işaretin başka bir mal veya ambalaj üzerine konulmasını yasaklama yetkisinin bulunduğu ve bu yolla tescilin önüne geçebilme imkanının olduğu, davalı şirketin davacı ile, marka ve tasarımların önceki sahibi olan Aş-Pa isimli şirket arasında süregelen uyuşmazlıkları bilebilecek bir konumda bulunduğu ve bu durumun, davalı tarafın önceki tarihli ve aynı ibare/şekil unsurunu teşkil eden markalardan kaynaklanan müktesep hak ilkesinden yararlanmasının önünde bir engel teşkil ettiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalı TPMK YİDK'nın 2014-T-374 sayılı kararının iptaline, 2013/01300 sayılı tasarımın 2-3-4 ve 5 nolu istemler yönünden hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalı şirketin işbu davanın konusunu oluşturan 2013/01300 sayılı tasarımının 2-3-4 ve 5 nolu ambalaj kutu deseni çoklu tasarımlarında kullanılan "AGİVA soft+şekil" ibareli esaslı unsurun, davalı şirkete dava dışı Aş Pa Ltd. Şti. tarafından devredilen ve işbu davada davacı markaları ile benzer bulunduğundan hükümsüzlüğüne karar verilen 2010/18956, 2012/18469 ve 2013/14697 numaralı ve aynı ibareli markaların esas unsurları ile ayırt edilemeyecek derecede benzer bulunduğu, bu durum karşısında davacının, 556 sayılı KHK’nin 9/2-a maddesi uyarınca markalarının aynısı veya benzeri olan bir işaretin başka bir mal veya ambalaj üzerine konulmasını yasaklama yetkisinin bulunduğu, başkasına ait bir işaretin bir başka tasarım içinde kullanılmasının tasarımın hükümsüzlüğünü gerektirdiğine dair 554 sayılı KHK'de bir hüküm yer almasa da, bu durumun Yargıtay kararları ile kabul edilmiş bulunduğu gerekçeleriyle, davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı kurumdan alınmasına, 10/06/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17311, Karar No: 2010/21623, Tarih: 16.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/17311 E.  ,  2010/21623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

TEDAŞ Genel Müdürlüğü 16.4.2010 günlü yazısında, dava konusu taşınmaz üzerindeki (a) ve (b) harfleri ile gösterilen enerji nakil hatlarının TEİAŞ Genel Müdürlüğü'ne ait olduğunu belirtmektedir.

TEİAŞ ... İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğünün 21.07.2010 günlü yazısında ise; dava konusu taşınmaz üzerindeki (a) harfi ile gösterilen enerji nakil hattının kendilerine ait olduğu belirtilmiş, ancak davaya konu olan ve fen bilirkişisi krokili raporunda (b) harfi ile gösterilen yeni enerji nakil hattı ile ilgili bir bildirimde bulunulmamıştır.

Davaya konu 136 ada 7 parsel sayılı taşınmaz üzerinden geçirilen ve fen bilirkişisi krokili raporunda (b) harfi ile gösterilen enerji nakil hattının TEİAŞ Genel Müdürlüğü tarafından mı geçirildiği, geçirilmişse hangi tarihte el atıldığı ve kaç KW gücünde olduğunun TEİAŞ ... İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğünden sorularak alınacak cevapla,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın 3. kez mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22063, Karar No: 2024/1831, Tarih: 15.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/22063 E.  ,  2024/1831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/741 E., 2016/112 K.

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında,

1. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle birinci fıkrası, 43 üncü, 129 uncu, 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 2 ay 1 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve denetim süresinin 1 yıl olarak belirlenmesine,

2. Tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 29 uncu, 62 nci maddeleri, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesi uyarınca 360,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın taksitlendirilmesine,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; sübuta, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, katılana 11.02.2014 ile 25.02.2024 tarihleri arasında " Kızım nasıl bir ş...siz insan mısın, insanda biraz gurur olur, baksana tokatçı parayı ver kurtul bir daha senin yüzünü gören ş...siz, seni okutan hocanın a... kitabını s...im ver parayı adi, seni fırlama ver paramı ş...siz daha kötü olacak yeter artık neymişsin sen neredeysen ben geleyim, bak sana tele, sen iyi laftan anlamıyorsun kötü laftan anlamıyon adi, ş...siz görüşürüz, bak tele p...lik yapma. " şeklinde mesajlar göndererek hakaret ve sair tehdit suçlarını işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Tehdit suçundan temel ceza olarak tayin edilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği ve karar tarihi itibarıyla da hükmün temyize tabi olduğu belirlendiğinden Tebliğname'deki temyiz isteminin reddine dair görüşe iştirak edilmemiştir.

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

Tehdit suçundan temel ceza olarak tayin edilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği ve karar tarihi itibarıyla da hükmün temyize tabi olduğu belirlendiğinden Tebliğname'deki temyiz isteminin reddine dair görüşe iştirak edilmemiştir.

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık savunması, katılan beyanı, mesaj tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamından; sanığın atılı suçları işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı ve sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulandığı, anlaşılmakla sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Hakaret suçundan hüküm kurulurken, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1/3 oranında indirim yapıldığı sırada hapis cezasının ''2 ay 14 gün'' yerine, ''3 ay 14 gün'' olarak belirlenmesi,

2. Seçimlik ceza öngören tehdit suçundan kurulan hükümde, sanık hakkında temel ceza olarak hapis cezası tercih edildikten sonra, bu cezanın ancak adli para cezası dışındaki diğer seçenek yaptırımlara çevrilebileceği gözetilmeyerek, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin ikinci fıkrasına aykırı olarak hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi,

3. 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli para cezalarının ödenmemesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verilebilecek olması karşısında, tehdit suçundan kurulan hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde para cezasının ödenmemesi halinde kalan cezanın hapse çevrilmesine karar verilmesi,

4. 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluğu,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının dikkate alınmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.02.2024 tarihinde karar verildi.