muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/29964, Karar No: 2013/25851, Tarih: 18.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/29964 E.  ,  2013/25851 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2, 62, 53/1, 51/1-(3)-6-7. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 17.15 sıralarında sanığın idaresindeki ışık donanımı çalışmayan traktör ve traktöre takılı arkasında ışık, işaret ve reflektör bulunmayan portakal yüklü römork ile meskun mahalde aydınlatmanın bulunmadığı orta refüjle bölünmüş tek yönlü yolda seyri sırasında, arkasından gelen 192 promil alkollü temyiz dışı sanık sürücü ...in, römorka arkadan çarpması sonucu traktörde yolculuk yapan şikayetçi olmayan mağdurun yaralanması şeklinde gelişen olayda, sanığın traktöründe far veya ışık bulunmadığı, traktörünü her zaman bu şekilde kullandığı yönündeki savunması dikkate alındığında atılı suçun unsurları itibariyle oluştuğunun kabulünde isabetsizlik görülmemiş, sanığın kastının ağırlığı nazara alınarak temel ceza tayininde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin lehe olması ve aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sübuta, ceza miktarına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın adli sicil kaydındaki Kuyucak Asliye Ceza Mahkemesinin 13.05.1998 tarih ve 1997/53 E.-1998/48 E.K. sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan 24.04.2000 tarihinde kesinleşen ve 28.11.2001 tarihinde infaz edilen 2 yıl 8 ay hapis cezasına mahkumiyetine ilişkin ilamının silinme koşullarının oluştuğu, sabıkasında yer alan diğer ilamların ise adli para cezasına mahkumiyetten ibaret olduğu anlaşılmakla; sanık hakkında tayin olunan 25 gün kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3. maddesi uyarınca anılan maddenin 1. fıkrası bentlerindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi suretiyle CMK’nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

1- Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2- Cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresi belirlenirken uygulama maddesinin TCK'nın 51/3. maddesi yerine 51/7. maddesi olarak yanlış gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

1- Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2- Cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresi belirlenirken uygulama maddesinin TCK'nın 51/3. maddesi yerine 51/7. maddesi olarak yanlış gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40305, Karar No: 2015/25648, Tarih: 17.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40305 E.  ,  2015/25648 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı ...’na bağlı bakım ve rehabilitasyon merkezinde diğer davalı şirketin refakat, bakım ve gözetim elemanı olarak çalıştığını, davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, iş sözleşmesinin ihale süresinin bitimi nedeniyle geçerli neden olmaksızın işverence feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Bakanlık, ... Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünde 30 çalışan olmadığını, ihale suretiyle hizmet alımı yapıldığını, bu nedenle işveren sıfatı bulunmadığını; diğer davalı ise idare ile yapılan sözleşme son bulduğundan feshin geçerli nedene dayandığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece ... Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünce yapılması istenilen işin, Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi'nde korunma ve bakım altındaki kişilerin temizlik, bakım, giyim, beslenme, refakat (hastane, kamp, gezi) banyo, tuvalet vb. günlük yaşam aktivitelerinin yapılması olduğundan bunların ... Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünün asıl işleri olup teknolojik bakımdan uzmanlık gerektiren işlerden olmadığını, bu nedenle davalılar arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığı gerekçesiyle , feshin geçersizliğine, davacı işçinin davalı ...'na bağlı ... Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü işyerine işe iadesine , işe başlatılmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinin davalılardan müştereken müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı ihtilaflıdır.

Davalı Şirket ile diğer davalı Bakanlık arasındaki sözleşmenin süresinin bitmesi nedeniyle iş sözleşmesinin haklı ve geçerli bir neden olmadan feshedildiği ayrıca feshin yazılı olarak yapılmayıp fesih nedeninin açık ve kesin bir şekilde davacıya bildirilmediği anlaşılmakla mahkemece davacının işe iadesine ilişkin olarak verilen karar yerinde olup davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2.maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2.maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2.maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2. maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanununun 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır.

İş Kanununun 3.maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1. maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer 30 gün içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması ve kararın kesinleşmesi halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliği'nin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesinden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri,

ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Alt İşverenlik Yönetmeliği'nin 3. maddesindeki tanım uyarınca asıl iş, mal veya hizmet üretiminin esasını oluşturan işi; yardımcı iş, işyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin olmakla beraber doğrudan üretim organizasyonu içerisinde yer almayan, üretimin zorunlu bir unsuru olmayan ancak asıl iş devam ettikçe devam eden ve asıl işe bağımlı olan işi ifade eder. Kanun, asıl işlerin alt işverene bırakılmasında aradığı -işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirme- kriterini elbette yardımcı işler yönünden öngörmemiştir.

Mahkemece davalılar arasındaki ilişki usulünce araştırılmadan eksik inceleme ile karar verilmiştir.

Mahkemece davalılar arasındaki ilişki usulünce araştırılmadan eksik inceleme ile karar verilmiştir.

Davalı Bakanlığın asıl işini alt işverene vermesi mümkündür. Ancak bir iş verilmeyip sadece işçi temini söz konusu olduğunda artık asıl-alt işveren ilişkisinden söz etmek mümkün değildir. Bu itibarla mahkemece davacının çalıştığı ... Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü işyerinde keşif yapılarak davalı Bakanlığın kendi elemanlarının burada çalışıp çalışmadığı tespit edilmelidir. İşyerinde davalı Bakanlığa ait elemanların çalıştığının tespiti halinde yaptıkları iş gözetilerek davalılar arasındaki ilişkinin muvazaaya mı, asıl işveren -alt işveren ilişkisine mi dayandığı kesin olarak belirlendikten sonra karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı Şirkete iadesine, 17.12.2015 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7896, Karar No: 2014/8501, Tarih: 17.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/7896 E.  ,  2014/8501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2013/89-2013/22

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde satış destek elemanı olarak 14.09.2006 tarihinden 04.09.2009 tarihine kadar çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücret alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının 31.08.2009 tarihinde mağaza müdür yardımcısı ile davacı arasında tartışma olduğunu, davacının mağaza müdür yardımcısının burnunu kırdığını, iş sözleşmesinin bu olay sebebiyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-d maddesi gereği haklı nedenle feshedildiğini, fazla çalışması olmadığını davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davalı işyerindeki bir başka işçiye sataşma eylemini davacının başlatmadığı, olayın tamamen müdür yardımcısı Ali beyin davacıya sataşması ile başladığı, davacının müdür yardımcısına sataştığı, hakaret ve küfür ettiğine ilişkin herhangi bir delilin ve tanık beyanının bulunmadığı, davacının müdür yardımcısının burnundan yaralanması şeklinde neticelenen bir vurma eyleminin gerçekleştirdiğine ilişkin de bir tanık beyanının bulunmadığı, söz konusu müdür yardımcısının iş sözleşmesinin feshedilmediği, davalı işverenliğin üzerine düşen ispat külfetini yerine getiremediği, davacı işçinin iş sözleşmesinin haklı sebeplerle feshedildiğini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, iş sözleşmesinin işverence haklı sebeple feshedilip feshedilmediği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Yine aynı maddenin II. bendinin (d) alt bendinde, işçinin işverenin başka işçisine sataşması işverene haklı fesih imkanı verdiği ifade edilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacının iş sözleşmesi davalı işyerinde satış destek elemanı olarak çalıştığı, işyerinde 31.08.2009 tarihinde müdür yardımcısı ile sözlü tartışmaya girerek kavgaya karıştığı tespit edildiğinden 04.09.2009 tarihli fesih bildirimi ile 4857 sayılı Kanun'un 25/II- d maddesi uyarınca feshedilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacının iş sözleşmesi davalı işyerinde satış destek elemanı olarak çalıştığı, işyerinde 31.08.2009 tarihinde müdür yardımcısı ile sözlü tartışmaya girerek kavgaya karıştığı tespit edildiğinden 04.09.2009 tarihli fesih bildirimi ile 4857 sayılı Kanun'un 25/II- d maddesi uyarınca feshedilmiştir.

Somut olayda, davalı işyerinde satış destek elemanı olarak çalışan davacının aynı işyerinde müdür yardımcısı olarak çalışan A. Y. ile kavga ettiği olay tutanakları, olay nedeniyle işverene verdiği savunma içeriği ve tanık anlatımlarından anlaşılmaktadır. Davacının davranışı 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-d maddesi kapsamında fesih için haklı neden oluşturmaktadır. Bu sebeple davacının ihbar ve kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacının haftada 3 saat fazla mesai yaptığı gerekçesiyle fazla çalışma ücreti hesaplanmış ise de dosyada yer alan bordrolara göre bir kısım fazla mesai tahakkukunun yapıldığı ancak bu tahakkukların fazla mesaiye ilişkin alacakların hesaplanmasında dışlanmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece bordrolarda fazla mesai tahakkuku bulunan ayların hesap dışı bırakılması gerekirken, hesaplamaya dahil edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5324, Karar No: 2014/8938, Tarih: 30.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/5324 E.  ,  2014/8938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tüm dosya içeriğinden, mağdurun, sanık tarafından gerçekleştirilen ilk basit cinsel istismar eyleminden sonra tekrar sanığın sevk ve idaresindeki araca bindiği, ilk eylemde sanık tuvalet ihtiyacını gidereceğini söyleyerek araçtan ayrıldığında olay yerinden kaçması mümkün olmasına rağmen uzaklaşmayarak sanığı beklemeye devam ettiği ve eylemin hemen öncesinde sanığın kendi makatına ve mağdurun cinsel organına krem sürmesine karşı koymayarak bir nevi eyleme zımni rıza gösterdiğinin anlaşılması ile mağdurun aşamalarda alınan beyanlarında sanık tarafından kendisine yönelen tehdidin mahiyeti ve zamanı konusunda birbiriyle çelişen beyanlarda bulunması karşısında, tebliğnamede sanık hakkında eylemi tehditle işlediğinden bahisle TCK.nın 103/4. maddesinin uygulanması gerektiği yönünde bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 30.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21649, Karar No: 2017/12827, Tarih: 28.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/21649 E.  ,  2017/12827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Aile Başkanının Sorumluluğuna ve Haksız Fiil Sorumluluğuna Dayalı Maddi Ve Manevi Tazminat Davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, maddi tazminat davasının kabulü, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, müvekkilinin köyde olmadığı sırada davalılardan Emin ve kardeşi Muhammet Durmaz ın müvekkilinin evinin bahçesine girerek kümesten iki adet güvercinini çaldıklarını, davalı ...'in babası olan diğer davalı ...'dan güvercinlerini istediğini, bunun üzerine ...'ın güvercinlerden birisini müvekkiline teslim ettiğini, bu duruma sinirlenen davalı ... ile Muhammet'in müvekkilinin arkasından taş atmaya başladıklarını ve davalı ... Durmazın attığı taşın müvekkilinin sol gözüne isabet ederek ceza dosyasında mevcut ... Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulunun 08/10/2004 tarih ve 6287 sayılı raporunda da behirtildiği üzere sol gözünde uzuv tatili meydana getirecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiğini , Davalı ...'ın kasıtlı şekilde gerçekleştirdiği eylemi ile müvekkilinin yaralanmasına sebebiyet verdiği için, diğer davalı olan babası ...'ın ise olay tarihinde reşit olmayan ve velayeti altında bulunan oğlu Emin ile ilgili bakım ve gözetim yükümlülüklerini yerine getirmediğinden dolayı müvekkilinin olay nedeniyle uğradığı maddi ve manevi zararlarını tanzim borcu altında olduğunu beyanla sözkonusu olay nedeniyle ugradığı maddi ve manevi zararların tazmini amacıyla, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydı ile 15.000,00-TL maddi tazminat, 10.000,00-TL manevi tazminat olmak üzere toplam 25.000,00-TL'lik tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir .

22/10/2009 tarihli celsede dinlenen davalı ... beyanında ; açılan davayı kabul etmediğini, davacının gözlerinin gördüğünü, her türlü işini kendisinin yapabildiğini, zaten tek gözünün kavga etmeden önce kör olduğunu, taş atması sonucunda taşın sol gözüne isabet ettiğini ve davacının taş değen gözünü kullandığını, diğer gözününde zaten kör olduğunu beyan etmiştir .

Aynı celse dinlenen davalı ... beyanında; kendisinin olayla hiçbir ilgisinin olmadığını taş atanın oğlu ... olduğunu, beyan etmiştir .

Mahkemece maddi tazminat davasının kabulüne ; manevi tazminat davasının kısmen kabulüne karar verilmiş ;hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, velayet altındaki küçüğün, üçüncü kişilere zarar vermesi halinde bu zararın tazmini için açılan maddi ve manevi tazminat davasında hangi mahkemenin görevli olduğu noktasında toplanmaktadır.