muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4319, Karar No: 2010/10708, Tarih: 25.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/4319 E.  ,  2010/10708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Sivas (Kapatılan) 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.10.2008 tarih ve 2007/155 - 2008/189 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin Sivas ili Meraküm tepesine yerleştirilen radyo-link (R/L) istasyonunun sahibi olduğunu, ÇEDAŞ’a ait ana şebekeden radyo-link istasyonun enerji taşıyan yaklaşık 3 km'lik enerji nakil hatlarının mülkiyetinin de davacı kuruma ait olduğunu, mülkiyeti müvekkiline ait olan enerji nakil hattının radyo-link istasyonu ile birlikte davalılara ait radyo-televizyon verici istasyonlarını da beslediğini, Çamlıbel Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin müvekkili şirketten davalılara ait radyo-televizyon vericileri ile birlikte Meraküm Radyolink (R/L) İstasyonu'nu besleyen ve mülkiyeti davacıya ait 6,3 kw işletme gerilimine sahip enerji nakil hattının işletme geriliminin 31,5 kw'ye çıkarılmasını talep ettiğini, ÇEDAŞ’ın müvekkiline yönelttiği bu talebin hatları kullanan davalı şirketlere bildirildiğini ve davalılar ile birlikte işletme geriliminin ÇEDAŞ’ın talebine uygun hale getirilmesine karar verildiğini, ortak alınan bu karardan sonra ÇEDAŞ'ın bu talebinin tüm masrafları davacı şirket tarafından karşılanmak suretiyle yerine getirildiğini, sahip oldukları enerji nakil hattının yenilendiğini, davalılar ile davacı şirketin yaptıkları görüşmeler neticesinde 15.03.2006 tarihinde davalıların dilekçe ile başvurarak yeni yüksek gerilim hattından gerilim almak istediklerini, dönüşüm çalışmalarında yapılacak masraflara katılacaklarını taahhüt ettiklerini, 15.03.2006 tarihli taahhütnameyi imzaladıklarını, davalı şirketlerin 23.838,06 YTL iştirak bedelini ödemeleri gerektiğini ileri sürerek, şimdilik bu meblağın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar vekili ile davalı ... Çelik davanın reddini savunmuştur.

Bir kısım davalılar vekili ile davalı ... Çelik davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davacı tarafından 31,5 kw'lık yeni bir enerji nakil hattı yapıldığı, 15.03.2006 tarihli belgede yalnızca ... A.Ş.'nin yetkili temsilcisinin imzasının bulunduğu, imzası bulunan diğer kişilerin yetkili temsilci olmadığı, ... A.Ş. yönünden de 15.03.2006 tarihli belgede dava konusu edilen ENH maliyet bedellerinin ödenmesinin kabul edildiğine ilişkin bir beyan bulunmadığı, davacı ile davalılar ... A.Ş ve ...A.Ş arasındaki protokollerin 2001 ve 2003 tarihli olduğu,...A.Ş ile yapılmış eski tarihli de olsa davacı tarafından herhangi bir protokol sunulmadığı, 02.06.2005 tarihli belgenin davalı ... tarafından verildiği, 02.06.2005 tarihinde davalı ...’ın davalı şirketlerin hiç birisinin yetkilisi olmadığı, trafo devir sözleşmesinin tarihinin 06.04.2006 olduğu, davacının davalılarla yeni ENH ile ilgili herhangi bir protokol ya da sözleşme imzalamadığı, davalıların yeni hattın bedelini ödemeyi kabul ettiklerine ilişkin herhangi bir belge sunulmadığı, dava konusu edilen ve davalılara düştüğü bildirilen yeni hat bedelinin davalılardan talep edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, davalıların da yararlandığı iddia edilen davacıya ait enerji nakil hattının yenilenmesinden kaynaklanan masrafların davalılardan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa, davalı şirketlerin yetkili organları veya temsilcileri aracılığı temsil edileceği kuşkusuz ise de, davanın dayanağı olan 15.03.2006 tarihli dilekçede davalı şirketleri temsilen imza atanların davetiye ile celp edilip hangi sıfatla imza attıkları dahi mahkemece sorulup açıklığa kavuşturulmadan salt ticaret sicil kayıtları ile yetinilmek suretiyle yazılı gerekçelerle hüküm tesisi eksik incelemeye dayalı olup doğru bulunmamıştır.

Oysa, davalı şirketlerin yetkili organları veya temsilcileri aracılığı temsil edileceği kuşkusuz ise de, davanın dayanağı olan 15.03.2006 tarihli dilekçede davalı şirketleri temsilen imza atanların davetiye ile celp edilip hangi sıfatla imza attıkları dahi mahkemece sorulup açıklığa kavuşturulmadan salt ticaret sicil kayıtları ile yetinilmek suretiyle yazılı gerekçelerle hüküm tesisi eksik incelemeye dayalı olup doğru bulunmamıştır.

3-Öte yandan, davacı tacir olup, kendisine ait olduğunu iddia ettiği dava konusu enerji nakil hattından davalıları karşılıksız olarak yararlandırması hayatın olağan akışına aykırıdır. Esasen karşılıksız faydalandırmanın davacının varlık amacıyla bağdaşmayacağı kuşkusuzdur. Bu bağlamda, gerektiğinde mahallinde uyuşmazlık konusunda uzman bilirkişilerin katılımı ile keşif dahi yapılmak suretiyle, mahkemece, davalıların davacıya ait dava konusu enerji nakil hattından yararlanıp yararlanmadıklarının kuşkuya yer bırakmaksızın tespiti zorunludur. Eğer, yenilendiği iddia edilen davaya konu enerji nakil hattından davalıların faydalandıklarının belirlenmesi halinde taraflar arasında yazılı bir sözleşme bulunmasa dahi davacı tarafından yapıldığı iddia edilen masraflara yararlandıkları ölçüde davalıların da katılmalarının ilke olarak zorunlu olduğunun dahi mahkemece gözardı edilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9310, Karar No: 2017/621, Tarih: 13.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/9310 E.  ,  2017/621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi.

Hükmedilen ceza miktarı nazara alındığında sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığın, 2014 yılı Nisan Mayıs aylarında mağdure okuldan çıktıktan sonra arkasından gelerek kalçasını eliyle okşamasının ardından tepki gösterilmesi üzerine yanından uzaklaşması şeklinde gerçekleşen eylemin ani nitelikte olup süreklilik arz etmemesi nedeniyle 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunlu değişik 5237 sayılı TCK'nın 103/1. maddesinin ikinci cümlesindeki sarkıntılık düzeyinde kalan çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu, bunun dışında evinin önünden geçen mağdureye pencereden üst tarafı çıplak şekilde vücudunu gösterip laf atmak, onu takip etmek, yolu üzerinde bekleyip şortunun üzerinden cinsel organını okşamak ve cinsel içerikli sözler söylemekten ibaret anlatım bulan ve tarihleri belirtilmeyen eylemlerinin ise aynı Kanunun 105/1, 43/1. maddelerine uyan zincirleme şekilde cinsel taciz suçunu oluşturduğu ve bu suçun şikayete tabi olması nedeniyle son cinsel taciz eyleminin ne zaman gerçekleştiği belirlenip şikayet süresi de gözetilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eylemlerinin bütün olarak 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 103/1. maddesinin birinci cümlesinde düzenlenen çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15816, Karar No: 2014/597, Tarih: 20.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/15816 E.  ,  2014/597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/10/2010

NUMARASI : 2009/375-2010/708

DAVA :Davacı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 03.09.2005-20.02.2009 tarihleri arasında davalı şirkette 555 TL.ücretle iki vardiya ile çalıştığını, alacaklarının ödenmediğini iddia ederek, fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili çalışma alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu

iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi

gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporu fazla çalışma ücret alacağı talebi yönünden denetime elverişli değildir. Bilirkişi ilk vardiyanın 05.00-15.00, 2. vardiyanın 12.00-24.00 saatleri arasında olduğunun kabulü ile sonuca gitmiş olup, bu kabule göre sabah vardiyasında çalışıldığında 1 saat ara dinlenmesi tenzili ile 9 saat çalışma, 1,5 saat fazla çalışma, 2. vardiyada çalışıldığında ise 1,5 saat ara dinlenmesi tenzili ile günde 3 saat fazla çalışma yapıldığı tespit edilmiştir. Ancak davacının hangi hafta hangi vardiyada çalıştığı belli değildir. Buna göre davacının çalışma vardiya ve saatleri tam olarak belirlenip gerekirse bilirkişiden ek rapor alınarak sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 20/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6421, Karar No: 2016/8818, Tarih: 20.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6421 E.  ,  2016/8818 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... davalı ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı ... davalı ... Bakanlığ'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı, davalı Bakanlığa ait hastane işyerinde alt işveren işçisi olarak çalışırken 2013 yılı Ocak ayında emeklilik nedeniyle işyerinden ayrıldığını bildirerek kıdem tazminatı ile yıllık izin alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı bakanlık, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacının davalı Bakanlık ile davalı alt işveren nezdinde 01/05/2008-28/02/2010 tarihleri arasında çalıştığını, 01/08/2012-27/03/2013 tarihleri arasında.... Şirketinde çalışırken emekli olduğunu, davacının 01/05/2008-28/02/2010 tarihleri arasındaki dönem yönünden kıdem ve yıllık izin alacağını talep edebileceği, davalı alt işveren şirketin sorumluluğunun 2 yıllık süre ile sınırlı olduğu, 2 yıllık süre dolduğundan davalı alt işveren şirketten talepte bulunamayacağı gerekçesiyle davalı alt işveren şirkete yönelik davanın reddine dava dilekçesindeki kısmi talep gözetilerek davalı Bakanlığa yönelik davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren devir aldığı dönem, kendi dönemi ve devir ettiği tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından devir aldıkları süre ve kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacağından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.