muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4331, Karar No: 2017/8308, Tarih: 14.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/4331 E.  ,  2017/8308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi sıfatıyla)

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 05/06/2007 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın davalılar ..., ... ve ... yönünden kabulüne, diğer davalılar yönünden reddine dair verilen 11/05/2017 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili, davalı ... vekili, davalı ... ve davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Tarafların diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın davalılar ..., ... ve ... yönünden kabulüne, diğer davalılar ..., ..., ... ve ... yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili, davalılar ... vekili, ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; ... Devlet Hastanesinde ihaleyle temizlik işlerini alan dava dışı şirketin SSK’ya olan prim borçlarıyla ilgili olarak, ... Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 2005/717 ve 2004/944 esas sayılı dosyalarından görülen davaların davacı idare aleyhine sonuçlandığını, bu davalar devam ederken borçlu şirkete ait 16.000,00 TL tutarındaki kesin teminatın 02/12/2004 tarihinde nakde çevrilerek SGK hesabına aktarıldığını ve bu arada yürürlüğe giren 5458 sayılı Sosyal Güvenlik Prim Alacaklarının Yeniden Yapılandırılması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun uyarınca Devlet Hastanesi tarafından 10.086,02 TL'nin kuruma ödendiğini belirterek; hazine zararının rücuen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; 21/03/2001 ve 24/12/2002 tarihleri arasında harcama yetkilisinin davalı ... olduğu, üç kişilik bilirkişi heyetinden alınan raporda; başhekim yanında, hastane müdürü ve hastane müdür yardımcısının da zarardan sorumlu olduğunun bildirildiği,

buna göre; Başhekim ...'ın %50, Hastane Müdürü ...'ın %30, Müdür Yardımcısı ...'ın %20 oranında sorumlulukları olduğu, raporun hüküm kurmaya elverişli bulunduğu gerekçesiyle, davanın adı geçen davalılar yönünden kabulüne, diğer davalılar yönünden reddine karar verilmiştir.

buna göre; Başhekim ...'ın %50, Hastane Müdürü ...'ın %30, Müdür Yardımcısı ...'ın %20 oranında sorumlulukları olduğu, raporun hüküm kurmaya elverişli bulunduğu gerekçesiyle, davanın adı geçen davalılar yönünden kabulüne, diğer davalılar yönünden reddine karar verilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca; İş Kanunu'na göre işçi sayılan kimseler ile işveren veya işveren vekilleri arasında, iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesinde iş mahkemeleri görevlidir. Ancak eldeki davada davacı idare, atama tasarrufuyla kendi bünyesinde çalışan ve kamu görevlisi olan davalılardan, kamu zararının rücuen tazminini talep etmekte olup, genel mahkemeler görevlidir. Açıklanan nedenle davaya "İş Mahkemesi sıfatıyla" bakılması ve hüküm kurulması doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

3- Davalıların diğer temyiz itirazına gelince;

Davacı idare; dava dışı temizlik firmasının SGK'ya olan prim borçları nedeniyle, şirketin, idare uhdesinde bulunan teminat mektubunu süresinde nakde çevirerek, SGK'ya ödeme yapılmadığını, kesin teminatın 02/12/2004 tarihinde nakde çevrilerek SGK hesabına aktarıldığını, bu nedenle kamu zararı doğduğunu iddia etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda da; 22/05/2002 tarihiyle, kesin teminatın paraya çevrildiği 02/12/2004 tarihleri arasında görev yapan ve idari işlerde görevli bulunan başhekim ile hastane müdür ve müdür yardımcılarının zarardan kusurları oranında sorumlu olduğu mütalaa edilmiştir. Başhekim ..., Hastane Müdürü ... ve Müdür Yardımcısı ...'ın zararın meydana gelmesinde kusurları bulunmakla birlikte, zararın tümünden davalıların sorumlu tutulması doğru değildir. Olayın özelliği ile kamu zararına konu işlemlerin sosyal güvenlik hukuku, muhasebe gibi teknik bilgi gerektirmesi nedeniyle, olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca zarar miktarından uygun bir hakkaniyet indirimi yapılmalıdır. Bu yön gözetilmeksizin hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle taraflar yararına, (3) numaralı bentte gösterilen nedenlerle temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, tarafların diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5959, Karar No: 2009/2626, Tarih: 22.04.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/5959 E.  ,  2009/2626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili şirkete kasko sigortalı araçta meydana gelen 4.136.49.YTL hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini belirterek bu meblağın ödeme tarihinden işleyecek reeskont faizi ile ... ... ... velisi davalı ...'dan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ..., ödeme gücünün olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 3.875.YTL tazminatın ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalı ... ...'dan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 4721 sayılı TMK.nun 367 ve 369.maddesi hükmü gereğince aile reisi (aile başkanı, ev başkanı) aleyhine TTK.nun 1301.maddesine dayanılarak açılan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

MK.nun 369 maddesinde, " ev başkanı, ev halkından olan küçüğün kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan alışılmış şekilde durum ve koşullarının gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur" hükmü düzenlenmiştir. Aile başkanının sorumluluğu, sebep sorumluluğu olduğundan objektif özen ve gözetim ödevini ihlal etmesi halinde kusurlu olmasa dahi doğan zarardan sorumlu olacaktır. Babanın uzun süre aileden

../...

uzak kalması, anne ve babanın ayrı yaşaması gibi durumlarda ev başkanlığının fiilen anneye geçtiğinin kabulü gerekir. Dava doğrudan aile reisine karşı açılmalıdır.

Somut olayda, dava dilekesinde ... ... velisi ... ... şeklinde dava açılmış ise de; içeriğinde annenin denetim ve gözetim görevi nedeniyle sorumlu olduğu belirtildiğinden davanın MK.nun 369.maddesine dayandığı kabul edilmelidir.

Mahkemece, hükmedilen tazminatın davanın tarafı ... ... ... olduğundan, ondan tahsiline karar verilmiş olması usul ve yasaya ve dosya kapsamına uygun değildir. Dava küçüğe velayeten velisi ya da kanuni temsilcisi huzurunda açılıp görülen davalardan olmayıp MK.nun 369.maddesine göre doğrudan aile başkanı olan anne ... aleyhine açılan rucuen tazminat davası olduğundan davanın tarafı (davalı) anne ...'dır. Aile başkanı sıfatı ile davalı ... aleyhine hüküm kurulması gerekirken hakkında açılmış dava bulunmayan davada taraf sıfatı olmayan ... ... ...'ın tazminatla sorumlu tutulması doğru değil, bozma sebebidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 22.4.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4426, Karar No: 2023/11041, Tarih: 16.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/4426 E.  ,  2023/11041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2172 Esas, 2023/196 Karar

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Cizre 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/185 Esas, 2022/587 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

Dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

16.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13967, Karar No: 2015/11709, Tarih: 25.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13967 E.  ,  2015/11709 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Adana 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 20/05/2015

NUMARASI : 2014/2218-2015/618

DAVACI : T.C. Sağlık Bakanlığı

DAVALILAR : M.. Motorlu Araçlar Tic. ve San. Ltd. Şti. - T.. A...

Taraflar Arasındaki davada Adana 1. Asliye Hukuk ve Adana 2. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tazminat istemine ilişkindir. Davacı Bakanlık, davalıya tamir için bırakılan ambulansın tamir işleminin süresinde yapılmadığını belirterek, aracın hizmet verememesi nedeniyle uğranılan zararın tazminini talep etmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, "Uyuşmazlığın ticari iş ile ilgili olduğu ve davalı tarafın tacir sıfatına sahip olduğu" gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Asliye Ticaret Mahkemesi ise, "Davalı taraf ticari şirket olmakla birlikte, davacı, Sağlık Bakanlığının tacir sayılamayacağı" gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nın 5/1. maddesi uyarınca, ticari davalara bakmak görevi, asliye ticaret mahkemesine aittir. Ticari davalar, mutlak ve nispi ticari davalar olarak ikiye ayrılmaktadır. Nispi ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinin ilk cümlesinde tarif edilmiş olup, her iki tarafın da "ticari işletmesiyle ilgili hususlardan kaynaklanan" hukuk davalarıdır. Mutlak ticari davalar ise, tarafların tacir olup olmadıklarına ve uyuşmazlığın tarafların ticari işletmeleri ile ilgili bulunup bulunmadığına bakılmaksızın yasa gereği ticari dava sayılan uyuşmazlıklardır. TTK'nın 4/1-a ve devamı bentlerinde yazılan uyuşmazlıklar ile diğer yasalarda ticari dava olduğu belirtilen uyuşmazlıklar, mutlak ticari davalardır.

Somut olayda davacı Sağlık Bakanlığı tacir olmadığı gibi uyuşmazlık, mutlak ticari dava niteliğinde de değildir. Bu nedenle görevli mahkeme, HMK'nın 2/1. maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Adana 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 25/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13259, Karar No: 2015/6942, Tarih: 23.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/13259 E.  ,  2015/6942 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/225116

MAHKEMESİ : Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2012/149 (E) ve 2013/131 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık (değişen suç vasfına göre hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme talebinin Kanundaki koşulların bulunmaması dikkate alınarak, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Sanıklar C.. P.. ile E.. P..'nun sahibi oldukları ..........Yapı Malzemeleri Şirketinin, katılan ...........eklam Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketine boya sattığı, aralarında bu şekilde bir ticari alışverişin bulunduğu, sanıklar S.. G..'ün katılan şirkette depo görevlisi olduğu ve şirkete gelen boyaların kendisi tarafından teslim alınarak kayıtlandığı, sanık K.. S..'ın ise katılan şirkette boyahane sorumlusu olduğu ve nerede ne kadar boya ihtiyacı olduğunu belirleme görevinin bulunduğu, sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek katılan şirkete satıldığı görünen bir kısım boya tenekelerinin içerisine su doldurarak katılan şirkete satmak bazen de düzenlenen fatura içeriklerinden daha az sayıda boya tenekesini katılan şirkete teslim etmek suretiyle haksız menfaat temin ettiklerinin iddia edildiği olayda;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanık K.. S..'ın soruşturma ve kovuşturma aşamasında aynı doğrultuda verdiği ifadelerinde özetle; katılan şirkette boyahane sorumlusu olarak çalıştığını, aynı firmada depo görevlisi olan sanık S.. G.. ile birlikte hareket ederek ve ............ Yapı Malzemeleri Şirketinin yetkilileri olan diğer sanıklar C.. P.. ile E.. P..'nun talimatları doğrultusunda katılan şirkete fatura kesilerek satılan boya kutularının bir kısmının içerisine su konulmuş vaziyette

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanık K.. S..'ın soruşturma ve kovuşturma aşamasında aynı doğrultuda verdiği ifadelerinde özetle; katılan şirkette boyahane sorumlusu olarak çalıştığını, aynı firmada depo görevlisi olan sanık S.. G.. ile birlikte hareket ederek ve ............ Yapı Malzemeleri Şirketinin yetkilileri olan diğer sanıklar C.. P.. ile E.. P..'nun talimatları doğrultusunda katılan şirkete fatura kesilerek satılan boya kutularının bir kısmının içerisine su konulmuş vaziyette

geldiğini, su konulan boya kutularının işaretli bir şekilde olduğunu, diğer kutulardan bu işaret nedeniyle ayırt edildiğini, bota kutuları şirkete gelir gelmez kendisi tarafından işaretli olanlar alınıp, kimsenin görmeyeceği bir şekilde imha ettiğini, bunun karşılığında sanıklar S.. G.., C.. P.. ile E.. P..'dan para aldığını, sanık S.. G.. ile birlikte ........... Yapı Malzemeleri Şirketinin yetkilileri olan diğer sanıklar C.. P.. ve E.. P.. ile bir kaç sefer yüz yüze de görüştüğünü beyan ederek atılı suçu diğer sanıklar ile iştirak halinde işlediğini ikrar ettiği, dosya kapsamında dinlenen tanıklar tarafından katılan şirkete gelen boya kutularının bir kısmının içerisinin su ile dolu olduğunu ve sanık tarafından kutular içerisindeki suların boşaltılırken gördüklerini beyan ettikleri, işaretlenen boya kutularının fotoğraflarının dosya içerisinde bulunduğunun anlaşılması karşısında;........ Yapı Malzemeleri Şirketinin yetkilileri olan C.. P.. ve E.. P.. ile katılan şirkette görevli olan sanıklar S.. G.. ve K.. S..'ın fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek katılan şirkete satılan ve buna ilişkin fatura düzenlenen boya tenekelerinin bir kısmının içerisine su doldurduktan sonra katılan şirkete teslim edip fatura bedelini de tahsil ederek haksız menfaat temin etmek suretiyle şirketin ticari faaliyetleri kapsamında ve muhtelif zamanlarda birden fazla kez dolandırıcılık suçunu işlediklerinin sabit olduğu gözetilerek sanıkların 5237 sayılı TCK'nın 158/1.h, 43/1 maddeleri gereğince cezalandırılması gerektiği gözetilmeden delillerin takdir ve değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek ve isabetsiz gerekçelerle dayanılarak sanıklar C.. P.., E.. P.. ve S.. G..'ün beraatlerine, sanık K.. S.. hakkında ise suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülmek suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçundan cezalandırılması yerine somut olayda unsurları oluşmayan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş Cumhuriyet savcısı, katılan vekili ve sanık K.. S.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25699, Karar No: 2017/4572, Tarih: 18.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/25699 E.  ,  2017/4572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından; kusur belirlemesi ve nafaklar yönünden, davacı-karşı davalı kadın tarafından ise katılma yoluyla; kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin tüm, davacı-karşı davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesiyle kadının maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2) taleplerinin reddine karar verilmiş ise de, yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davalı-karşı davacı erkeğin eşinin çalışmasına izin vermeyerek ekonomik şiddet uyguladığı, evlenmeden önce mevcut hastalığını eşinden gizleyerek güvenini sarsıcı davranışlar sergilediği, arkadaşının evlilik birliğine müdahaleleri ile eşine ve eşinin ailesine yönelik hakaretlerine kayıtsız kaldığı, eşini ailesinin yanına bırakarak arayıp sormadığı ve eşine '’annenin evinde biraz daha kal, burnun sürtülsün” dediği, buna karşılık davacı-karşı davalı kadının ise annesinin evlilik birliğine müdahalesine izin verdiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre, davalı-karşı davacı erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Boşanmaya sebep olan olaylar davacı-karşı davalı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olup, boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir.

O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK m.4, TBK m.50 ve 52 ) dikkate alınarak davacı-karşı davalı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdiri gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak bu isteklerin reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün temyize konu diğer bölümlerinin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın...'a yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 136.00 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran ...'ya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.04.2017 (Salı)