muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16226, Karar No: 2014/18529, Tarih: 09.06.2014

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı dava dışı TEİAŞ işyerinde davalı şirketin işçisi olarak çalışırken iş sözleşmesinin fesh edildiğini ileri sürmüş davalı ise davacının istifa edip ayrıldığını savunmuştur.

Davacı duruşmada alınan beyanında istifa dilekçesi ile ilgili olarak " işten çıkarılmamak için ihaleyi alan firma nezninde çalışmak için bu belgeyi imzaladık, ben halen bu işyerinde çalışmaktayım, A. Güvenlik firması adına ancak aynı işyerinde çalışmaya devam ediyorum" demiştir.

Mahkemece iş aktinin davalı tarafça haksız fesh edildiği kabul edilmiş ise de iş sözleşmesinin sona ermediği ve davacının çalışmaya devam ettiği ileri sürülmekle, davacının işyerinde ihaleyi yeni alan şirkette çalışmaya devam edip etmediği ve bunun sonucunda fesih olup olmadığı, davalı firmanın iş sözleşmesini fesh edip etmediği yukarıdaki ilke kararına göre araştırılıp feshe bağlı talepler hakkında karar verilmelidir.

Mahkemece iş aktinin davalı tarafça haksız fesh edildiği kabul edilmiş ise de iş sözleşmesinin sona ermediği ve davacının çalışmaya devam ettiği ileri sürülmekle, davacının işyerinde ihaleyi yeni alan şirkette çalışmaya devam edip etmediği ve bunun sonucunda fesih olup olmadığı, davalı firmanın iş sözleşmesini fesh edip etmediği yukarıdaki ilke kararına göre araştırılıp feshe bağlı talepler hakkında karar verilmelidir.

3- Kabule göre de davada kabul edilen kısım açısından yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre davacı lehine nisbi vekalet ücreti belirlenmesi gerekirken maktu ücrete hükümedilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3176, Karar No: 2009/3808, Tarih: 01.06.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/3176 E.  ,  2009/3808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 121 ada 4 parsel sayılı 86567.84 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... ve müşterekleri adına 1/9 hisseler oranında tespit edilmiştir. Davacı Hazine yasal süresi içinde taşınmazın taşlık ve kayalık vasfında Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulü ile çekişme konusu 121 ada 4 sayılı parselin teknik bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 1090.809, (B) harfi ile gösterilen 214.401, (C) harfi ile gösterilen 1866.989, (D) harfi ile gösterilen 873.915, (E) harfi ile gösterilen 634.074, (F) harfi ile gösterilen 5657.429, (G) harfi ile gösterilen 18503.602 metrekarelik bölümlerinin ayrı parseller altında davalılar adına tesciline, (K) harfi ile gösterilen 10289.764, ve (H) harfi ile gösterilen 6891.237, (L) harfi ile gösterilen 15327.930 metrekarelik bölümlerinin hali arazi vasfıyla, (J) harfi ile gösterilen 25211.931 metrekarelik bölümünün ise, çayır vasfıyla davacı Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ve davalılar Şinasi ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 01.06.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13369, Karar No: 2019/579, Tarih: 11.02.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/13369 E.  ,  2019/579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 20/02/2014 gününde verilen dilekçe ile kasten yaralama nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/06/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince,

Dava, kasten yaralama nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacı ve davalı arasında alacak verecek meselesi olduğunu, olay günü davacının bunu görüşmek için davalının evine gittiğini ancak orada saldırıya uğrayarak başından yaralandığını, hayati tehlike geçirerek uzun süre çalışamadığını, ailesinin yardımıyla geçimini sağladığını, ayrıca davalının eylemi sonucu burnunda parça kaybı oluştuğunu ve ağır ameliyatlar geçirdiğini, yüzünde sabit iz kaldığını belirterek uğranılan maddi ve manevi zararın davalıdan tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, olayın, davacının kendi kusuru ile meydana geldiğini maluliyet de oluşmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK 47. maddesi (Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para miktarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; olay tarihi, olayın gelişim şekli, yaralanmanın derecesi, davacının hayati tehlike geçirmesi ve yüzde sabit iz kalması ve yukarıdaki ilkeler birlikte nazara alındığında davacı yararına hükmedilen manevi tazminat tutarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarına ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/96, Karar No: 2006/131, Tarih: 05.04.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/19-96 E.  ,  2006/131 K.**

**"İçtihat Metni"**

**Mahkemesi** : İstanbul 10.Asliye Ticaret Mahkemesi

**Günü** : 30.06.2005

**Sayısı** : 2005/25 E- 386 K.

Taraflar arasındaki "menfi tesbit" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 10.Asliye Ticaret Mahkemesince davanın reddine dair verilen 18.11.2003 gün ve 2001/1764 E. 2003/1621 K. sayılı kararın incelenmesi davacı tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 19.Hukuk Dairesinin 08.12.2004 gün ve 2004/4834-12249 sayılı ilamı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

**TEMYİZ EDEN** : Davacı

**HUKUK GENEL KURULU KARARI**

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava dilekçesinin birden fazla sayfadan oluştuğu anlaşılmaktadır. Ancak, dosya içerisinde sadece birinci sayfasının bulunduğu, diğer sayfa veya sayfaların mevcut olmadığı görülmüştür.

Mahkeme kaleminden araştırılarak, söz konusu sayfaların asıllarının; bulunamadığı takdirde, taraflardan temin edilecek örneklerinin dava dosyasına konulması ve daha sonra, temyiz incelemesi yapılmak üzere yeniden gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

**S O N U Ç** : Açıklanan şekilde işlem yapıldıktan sonra yeniden gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesine **GERİ ÇEVRİLMESİNE**, 05.04.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13427, Karar No: 2014/6279, Tarih: 19.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/13427 E.  ,  2014/6279 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/215947

MAHKEMESİ : Dazkırı Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/01/2011

NUMARASI : 2010/145 (E) ve 2011/14 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanığın Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesine sevki sağlanarak, 05.05.2010 tarihinde işlediği iddia olunan "basit yaralama" suçuna karşı akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukukî sonuçlarını algılayıp algılayamayacağı ve 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi yönünden kusur yeteneğinin bulunup bulunmadığı konusunda uzman doktor raporu aldırılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1577, Karar No: 2014/5689, Tarih: 24.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/1577 E.  ,  2014/5689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 4. İŞ MAHKEMESİ (KADIKÖY 2. İŞ)

TARİHİ : 04/11/2011

NUMARASI : 2009/381-2011/990

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yılık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ücret ile ara dinlenme ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram genel tatil, ücret ve ara dinlenme ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin iş disiplinine uymayan davranışları nedeni ile haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş akdini feshinin haksız olduğu gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret taleplerinin kabulüne, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil taleplerinin kısmen kabulüne, yıllık izin ve ara dinlenme ücreti taleplerinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre tarafların aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışmaların ve genel tatilin uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, fazla çalışma ve genel tatil ücretleri takdiri delil niteliğindeki tanık beyanlarına göre hesaplandığından makul oranda bir takdiri indirim yapılması gerekirken hakkın özünü ortadan kaldıracak şekilde %50 oranında takdiri indirim uygulanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Somut olayda, fazla çalışma ve genel tatil ücretleri takdiri delil niteliğindeki tanık beyanlarına göre hesaplandığından makul oranda bir takdiri indirim yapılması gerekirken hakkın özünü ortadan kaldıracak şekilde %50 oranında takdiri indirim uygulanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Somut olayda, davacının bahşiş aldığı kabul edilerek hüküm kurulduğundan yukarıdaki ilkeler doğrultusunda fazla çalışmalarının karşılığı normal saat ücretinin bahşişlerle ödendiği kabul edilerek sadece %50 ‘lik zamlı kısmın hüküm altına alınması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/1595, Karar No: 2014/5212, Tarih: 03.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/1595 E.  ,  2014/5212 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

29.11.2005 günü saat 22.15 sıralarında ... 12. Hava Ulaştırma Ana Üs Komutanlığında askerlik yapmakta olan er sanık ... sevk ve idaresindeki ... plakalı askeri araç ile hakkındaki mahkumiyet hükmü kesinleşen tim ve araç komutanı olan çavuş ...ın komutasında nöbetçileri kontrol amacı ile askeri birlik içinde bulunan ... çevre yolunda ... mevzinden ... 12 mevzi istikametine seyir halinde bulundukları, sanık ...'in çavuş ...'ın emri doğrultusunda aracın çakar ve farlarını söndürdüğü ve yolun orta çizgisini ortalamak süreti ile seyrine devam ettiği sırada yolun karanlık bölgesinde yol üzerine, kafa tarafları yolun orta çizgisi hizasına gelecek şekilde sağ şeritte yatmakta olan nöbetçi erler ... ve...'ın üzerinden geçmesi sonucu her iki askerin ölümü ile neticelenen olayda,

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; katılanlar vekilinin, hava üssünde geçerli olan araç kullanma talimatlarına aykırı olarak üstünün emrini yerine getiren sanığın kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmün gerekçesinde, sanığın kendisine verilen emri yerine getirmesi nedeniyle fiilinin hukuka aykırı sayılamayacağından beraatine karar verilmesi gerektiği belirtilmiş olup, yüklenen suçun sanık tarafından işlenmesine rağmen olayda hukuka uygunluk nedeninin bulunması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/2-d maddesi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığından bahisle 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca sanık hakkında beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. bendinde yer alan, “sanığın üzerine atılı suçu işlediği sabit olmadığından CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca BERAATİNE” cümlesinin hükümden çıkartılarak, yerine “yüklenen suçu işlenmesine rağmen olayda hukuka uygunluk nedeninin bulunması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-d maddesi uyarınca BERAATİNE” yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14353, Karar No: 2013/15133, Tarih: 21.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14353 E.  ,  2013/15133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kamu zararının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, Sakarya İl Tarım Müdürlüğünde görevli personel için öğle yemeği çıkarıldığı halde daimi işçilere her ay maaş bordrolarında çalıştırılan her gün yemek yardımı tahakkuk ettirilerek ücreti ile birlikte kendilerine ödendiğini, ay sonlarında ise o işçinin ay içinde yediği yemek gün sayısı ile yemek ücretinin çarpılması sonucu bulunan miktarın kendilerinden tahsil edildiğini, bu şekilde uygulama ile Tarım İl Müdürlğünde görevli daimi işçilere raporlu, diyetli, oruçlu ve seyyar görevli olunmayan ve yemek yenilmediği içinde geri tahsil edilemeyen yemek yardımlarından fazla ödemeler yapıldığının müfettiş raporu ile belirlendiğini, daimi işçilere fazladan ve haksız olarak yapılan yemek yardımının harcama yetkilisi, idari ve mali işler şube müdürü ile gerçekleştirme görevlisinin işlemleri ile ödeme yapıldığını, ayrıca 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 49. maddesine göre memuriyet mahali dışında ve belirli bir görev bölgesi içinde fiilen gezici olarak görev yapan personel ile belirli bir bölge dahilinde olmak kaydı ile asli görevini ifa etmek üzere memuriyet mahalli dışına giden personele seyyar görev tazminatı ödeyeceği kuralı ve her yıl bakanlığın personel genel müdürlüğünce il müdürlüklerine gönderilen seyyar görev tazminatı vizeli cetvellere ilişkin yazıda tanımlandığı halde gezici olarak görev yapmayıp il müdürlüğü binasında yardımcı hizmetlerde çaycı, odacı gibi çalışan işçi personele Genel Bütçe ve Mera Fonu Bütçesinden seyyar görev tazminatı ödendiğini, bu sebeplerle haksız ve fazla olarak yapılan ödemelerin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işçi vekili, yemek yardımının toplu iş sözleşmesinde belirlenen şekilde işveren tarafından yemek verilerek yapılmadığını, çalışanların kendi imkanlarıyla dışarıdan yemek temin ettiklerini, seyyar görev tazminatı konusunda ise görevlilerin eleman yetmemesi sebebiyle zorunlu olarak memuriyet mahalli dışına gönderildiklerini, bu sebeple görevlilere harcırah ödenmesi gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.