muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7201, Karar No: 2021/13886, Tarih: 30.12.2021

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile; 2012-2013 yıllarında kullanılmayan izin ücretlerine ilişkin talep yönünden dava dilekçesindeki taleple bağlı kalınarak 500 Euro’nun

temerrüt tarihi olan 15.03.2013 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacı tarafa ödenmesine, davacının cezai şart ve maddi tazminat isteminin reddine dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine; Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi’nin, 10/10/2019 tarihli, 2016/15455 esas, 2019/9664 karar sayılı ilamıyla "...raporlar değerlendirildiğinde birbirinin sonuç bölümü arasında tam bir çelişki bulunmaktadır. Mahkemece; 31.07.2014 tarihli rapor ile 17.11.2015 tarihli raporun birbirini doğrular nitelikte davalının feshinin haksız olduğu belirtilmesine rağmen 18.12.2015 rapor esas alınarak ve hangi rapora üstünlük sağlandığı gerekçede açıklanmadan, raporlar arasındaki çelişki giderilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı...'' gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyulduğu belirtilerek, davanın kısmen kabulüne; 500 Euro ihbar tazminatının 15/03/2013 tarihinden itibaren 3094 sayılı faiz kanununun 4/a maddesine göre işleyecek faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

Dava konusu uyuşmazlığa ilişkin 6098 sayılı TBK’nun yıllık izin süresi başlıklı 422. maddesinde; “İşveren, en az bir yıl çalışmış olan işçilere yılda en az iki hafta ve onsekiz yaşından küçük işçiler ile elli yaşından büyük işçilere de en az üç hafta ücretli yıllık izin vermekle yükümlüdür.” ile yıllık izin ücreti başlıklı 425. maddesinde “İşveren, yıllık ücretli iznini kullanan her işçiye, yıllık ücretli izin süresine ilişkin ücretini, ilgili işçinin izne başlamasından önce peşin olarak ödemek veya avans olarak vermekle yükümlüdür. İşçi, hizmet ilişkisi devam ettiği sürece, işverenden alacağı para ve başka menfaatler karşılığında yıllık ücretli izin hakkından feragat edemez. Hizmet sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi hâlinde, işçinin hak kazanıp da kullanamadığı yıllık izin sürelerine ait ücreti, sözleşmenin sona erdiği tarihteki ücreti üzerinden kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Bu ücrete ilişkin zamanaşımı, hizmet sözleşmesinin sona erdiği tarihte işlemeye başlar.” hükümleri yer almaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davacının 2012 ve 2013 yıllarında hak edipte kullanamadığı yıllık izinlerini kullandığının davalı tarafından usulüne uygun şekilde düzenlenmiş yazılı bir belge ile ispatlanamadığı, davalının dosyaya sunduğu yıllık izin kullanımına ilişkin cetveller ve bordroların davacı tarafça imzalanmamış olması ve davacıya ait uçuş kayıtlarına göre davacının uçmadığı tarihlerde izin kullanmış olacağının kabul edilmesinin bu tarihlerde uçuşunun bulunmaması veya uçuş sonrası mecburi istirahat izninde olmasının mümkün olabileceğinin anlaşılması karşısında ve aynı yıl içinde talep edilmeyen yıllık izinlerin bir daha kullanılamayacağına dair şirket politikasının kanunlara ve Anayasa aykırı olması nedeniyle dikkate alınamayacağından, davacının talep ettiği tarihlere ilişkin hak etmiş olduğu yıllık izin ücretinin hesaplanarak, belirlenen miktar üzerinden davacının talebi de dikkate alınarak bir karar verilmesi gerekirken yıllık izin ücreti alacağının reddine dair hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğine tebliğden itibaren 15 gün içerinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21369, Karar No: 2014/17165, Tarih: 27.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/21369 E.  ,  2014/17165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/03/2012

NUMARASI : 2008/275-2012/152

DAVA :Taraflar arasındaki, ücret alacağı ile sosyal hak alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle reddine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27/05/2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına avukat F.. Ö.. ile karşı taraf adına Avukat R.. C.. geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, G.. Müteşebbis Heyeti'nin 05/03/1986 tarih ve 2/8 sayılı kararıyla G.. Bölge Müdürlüğü görevine getirildiğini, iş akdinin haksız ve kötü niyetli olarak feshedildiği 07/11/2007 tarihine kadar aralıksız olarak çalıştığını, davacının yürüttüğü çalışmalardan dolayı OSB'de takdir topladığını ve G..'nin girişimi ile kurulan G..T.. A.Ş adlı şirketin genel müdürlük görevine getirildiğini, davalı şirket yetkililerinin davacıya aylık 8.000,00TL ücret+sosyal hak ödemeyi taahhüt ettiğini ancak davacının tüm taleplerine rağmen ücret ve sosyal haklarının ödenmediğini belirterek, 26/11/2004 tarihinden itibaren ödenmeyen ücret ve sosyal hak alacağı olarak 1.000,00 TL nin hak kazanıldığı tarihten itibaren işleyecek mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı ile birlikte davalıdan tahsiline, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiş, 08/02/2012 tarihinde bilirkişi raporu doğrultusunda davasını 173.156,54 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı işveren, davacının 1986 tarihinde müteşebbis heyet kararıyla bölge müdürlüğü görevine getirildiği tüzel kişiliğin davalı şirket değil, G.. olduğunu, G..T.. şirketi ile G..'nin birbirinden ayrı tüzel kişilikler olduğunu, şirketin G..'nin teşebbüsü ile kurulduğunu, G..'nin davalı şirketin kurucu ortaklarından olduğunu, G..'nin davalı şirketin kurulmasında ve gelişmesinde gerek parasal destek gerek personel tahsisi, gerekse hizmet tahsisi yaparak mali destekte bulunduğunu, davalı şirketin kuruluş masraflarının da G.. tarafından karşılandığını, davalı şirketin kar etmediği yıllarda, GOSB'ye ödediği kira bedelinde dahi, G.. müteşebbis heyeti kararıyla indirime gidildiğini, 2003 yılında kurulan davalı şirketin masraflarının azaltılması ve mali destek verilmesi amacıyla davalı şirkete G..'nin kendi personelini görevlendirdiğini, G..T.. A.Ş'nin ilk yapacağı bina hizmete girene kadar G..T.. A.Ş'nin çalışan istihdam etmesi yerine, G..'un kendi personelinin ücretsiz olarak görevlendirileceğini öngördüğünü, G..'un işçisi olan davacının 2003 yılında davalı şirket gelir elde edene kadar genel müdür olarak atandığını, genel müdürlük görevinin yönetim kurulunun 19/07/2005 tarihli davacının yerine yeni genel müdür alınmasına dair karar ile sona erdiğini, davacının genel müdür olarak görevlendirildiği 2003-2005 yılları arasında davalı şirketin gelir elde etmeye başlamadığını açıklayarak, davalı şirketin işveren sıfatının olmadığı ve davalı şirketten ücret talep edilemeyeceğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı şirketin G..'un bir projesi olarak 2003 yılında kurulduğu, davalı şirketin masraflarının azaltılması ve mali destek verilmesi amacıyla G..T.. A.Ş'nin ilk yapacağı bina hizmete girene kadar G..T.. A.Ş'nin çalışan istihdam etmesi yerine, G..'un kendi personelinin görevlendirileceğinin öngörüldüğü, bu çerçevede 13/04/2003 tarihli G..T.. A.Ş nin yönetim kurulu toplantı tutanağının 4. bendinde düzenlendiği üzere ((JVA) Kiralama şartları Ek- C madde 5) davacının G..' ndeki bölge müdürlüğü görevine ilaveten davalı G..T.. A.Ş. de genel müdür olarak görevlendirilmesine, hizmetin ücretsiz yürütülmesine karar verildiği, sözleşmede davacının da üye olarak imzasının bulunduğu, görevi, yetkileri dikkate alındığında bu hususun davacı tarafından bilinmesi gerektiği, yine davacı tarafından yönetim kurulu kararını hata, hile veya baskı altında imzaladığına dair bir iddiada bulunulmadığı, buna göre yönetim kurulu kararının geçerli olduğu ve altında imzası bulunan davacıyı bağladığı, kurul kararının aksine daha sonra yapılmış bir düzenleme bulunduğunun ispat edilemediği, yine davacının 13/04/2003 tarihinden- 19/07/2005 tarihleri arasında yürüttüğü ek görev için hiç ücret ödenmemesine rağmen iş akdinin feshi tarihine kadar bu konuda anlaşmazlık bulunmamasının kurul kararının aksine düzenleme bulunmadığını doğruladığı, kaldı ki davacının GOSB Bölge Müdürlüğü için statüsüne uygun yüksek ücret aldığı, rutin görüşmelerin Genel Müdür Yardımcısı tarafından yapılarak davacıya onaya sunulduğu hususları da dikkate alındığında davacının rızası ile yaptığı ek görev için ücret talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacının davalı işyerinde iddiaya konu dönem içinde genel müdür olarak çalıştığı tartışmasızdır. Çalışmaların ücretsiz olarak yapılacağı yönünde belgeler geçersizdir. Ücret çalışmanın karşılığı olup davacı işçi dava dışı G..’deki görevi yanı sıra davalı şirketin genel müdürü olarak görev yapmış ve bu yönde sorumluluk üstlenmiştir. Davacının ücret isteğinin kabulü gerekirken, çalışmaları kabul edildiği halde, aynı zamanda başka bir işverene bağımlı çalışmasını sürdürmesi sebebiyle ücrete hak kazanmadığı yönünde mahkeme kararı hatalıdır. Davacı ile benzer statüde çalışan başka bir işçinin açtığı davada da işçinin ücret alacağına hak kazandığı kabul edilmiştir(Yargıtay 9. HD. 30.01.2014 gün, 2011/51931 E, 2014/2557 K.)

Mahkemece konuyla ilgili ücret araştırmasına gidilmiş ve bilirkişi raporunda İstanbul Ticaret Odasının bildirdiği asgari ücretin 13 katı üzerinden ve davacıdan sonra şirkete genel müdür olarak atanan işçiye ödenen ücretin asgari ücret oranına göre olmak üzere iki ayrı hesap yapılmıştır. Her iki seçenek de hükme esas almaya elverişli değildir. Davacının yerine göreve başlayan genel müdür tam zamanlı olarak davalı şirkette çalışmış olup davacı açısından emsal olma özelliğine haiz değildir. İstanbul Ticaret Odasının bildirdiği rakam ise 1986- 2007 yılları arasında genel direktörün alabileceği ücret bilgisini içermektedir. Davacı işçi dava dışı G..’de bölge müdürü olarak çalışırken, 2003-2005 yılları arasında davalı şirketin genel müdürlüğünü aynı anda yerine getirmiştir. Bu durumda davacının her iki işverene bağlı çalışma olgusu ve fiilen çalışılan yıllar sorularak ücret araştırması yapılmalıdır. Gerekirse bilirkişiden ek hesap raporu alınarak bir karar verilmelidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.100.00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14, Karar No: 2007/32, Tarih: 13.02.2007

Ceza Genel Kurulu 2007/5-14 E., 2007/32 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/5-14 E., 2007/32 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel istismar suçundan sanık İsmail Z.....'in 5237 sayılı TCY'nın 103/1-2 ve 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar 53. maddenin 1. fıkrasının a, b, c, d ve e bentlerinde belirtilen haklarından yoksun bırakılmasına ilişkin Çorlu Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.12.2005 gün ve 211-152 sayılı hüküm sanık müdafiince temyiz edilmişse de;

Yargıtay 5. Ceza Dairesi 27.06.2006 gün ve 6487-6098 sayı ile;

"02.01.2006 tarihli temyiz dilekçesinde sanık müdafiinin imzasının bulunmaması karşısında, usulüne uygun yapılmış bir temyiz isteminin varlığından veya temyiz iradesinin açıklanmasından söz edilemeyeceğinden ve bu nedenle de temyiz incelemesi yapılamayacağından, imza noksanlığının temyiz süresinin geçmiş olduğu bu aşamada ikmal edilmesi de olası bulunmadığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine" karar vermiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 05.01.2007 gün ve 281970 sayı ile;

"5271 sayılı CMK.nun 291. maddesinde temyiz isteminin hükmün açıklanmasından itibaren yedi gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine bir beyanda bulunulması suretiyle yapılabileceği ifade edilmektedir. Zabıt katibine yapılacak beyanın imza ile tevsik edilmesi şartı aranmamaktadır. Aynı Kanunun 291. maddesinin atıfta bulunduğu 263. maddesinde de, tutuklunun temyizinin zabıt katibine yapılacak beyanın ilgili deftere kaydedildikten sonra bu hususları belirten bir tutanağa geçirilmesi ile mümkün olduğu belirtilmiştir. Buna göre, temyiz dilekçesi imzasız olsa dahi Kanunun aradığı husus, mahkemeye temyiz iradesinin bildirilmesi olup, dilekçenin hakime havale ettirilmesi ve zabıt katibince de temyiz defterine kaydı ile birlikte irade mahkemeye açıklanmış olmaktadır.

Dosya içinde bulunan vekaletname ile sanık tarafından vekil olarak tayin edilen Av.M.Himmet Yelken'in süresi içinde hükmü temyiz etmek üzere, imzalamayı unuttuğu temyiz dilekçesini yetkili ve görevli Hakim'e 02.01.2006 tarihinde havale ettirdiği ve aynı tarihte temyiz dilekçesi temyiz defterinin 2006/2 sırasına kaydı yapılmakla sanık müdafiinin temyiz iradesini açıklamış bulunduğu aşikârdır. Bunun yanında bu temyiz iradesinin de sanıktan sorulup doğrulatma imkanının da mevcut bulunduğu sonucuna varılmıştır." gerekçesiyle itiraz ederek, Özel Dairenin red kararının kaldırılmasını, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesini istemiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın, cinsel istismar suçundan 5237 sayılı TCY'nın 103/1-2 ve 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin olup 28.12.2005 tarihinde yüze karşı açıklanan hüküm sanık müdafii tarafından 02.01.2006 tarihli dilekçe ile temyiz edilmiştir.

Özel Daire, temyiz dilekçesinde sanık müdafiinin imzasının bulunmaması karşısında, usulüne uygun yapılmış bir temyiz isteminin varlığından veya temyiz iradesinin açıklanmasından söz edilemeyeceğini, temyiz süresinin geçirildiği bu aşamada imza noksanlığının ikmalinin de mümkün olamayacağını belirterek, temyiz istemini reddetmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise, süresinde hâkime havale ettirilip zabıt katibi tarafından temyiz defterine kaydedilmiş bulunan dilekçe ile temyiz iradesinin açıklandığını, temyiz isteminin geçerli ve süresinde kabul edilip inceleme yapılması gerektiğini ileri sürerek itiraz etmiştir.

Görüldüğü üzere çözümü gereken uyuşmazlık, sanık müdafii tarafından süresinde verilip hâkime havale ettirilen ve katip tarafından temyiz defterine kaydedilen dilekçedeki imza eksikliğinin temyiz incelemesine engel olup olmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Olağan yasa yolu olan temyiz davasının açılabilmesi, 1412 sayılı CYUY'nın halen yürürlükte bulunan 305. maddesinde sayılan ve kendiliğinden temyize tabi olan hükümler dışında, süre ve istek koşuluna bağlıdır. 1412 sayılı CYUY'nın yine halen yürürlükte bulunan 310. maddesine göre, temyiz isteği kural olarak dilekçe şeklinde, yazılı olmalıdır. Anılan maddede, bir kolaylık olmak üzere sanıkların zabıt katibine yapacakları sözlü beyanla temyiz davası açması da kabul edilmiştir.

Ancak bu beyanın katip tarafından tutanağa geçirilmesi ve hâkime tasdik ettirilmesi gerekmektedir.

Sanık veya müdafii tarafından dilekçe ile temyiz isteminde bulunulması halinde, bu dilekçenin sanık veya müdafii tarafından imzalanması gereklidir. Nitekim 1412 sayılı CYUY'nın 314. maddesinde ihtiyari temyiz layihasının imzalanacağı açıkça belirtilmiştir. Temyiz dilekçesindeki imza, temyiz edenin kim olduğu, buna hakkı bulunup bulunmadığı ve temyiz isteminin hangi hususlara yöneldiğini ispata yarayan bir koşul olduğu için, sonradan aidiyetin başka suretle tahkik edilmesi ve eksikliğin ikmali mümkündür.

İnceleme konusu olayda, temyiz dilekçesi süresi içinde ibraz edilmiş, dilekçenin üst kısmı hâkim tarafından tarih ve imza atılarak mahkeme kalemine havale ve ardından temyiz defterine kaydedilmek suretiyle işleme konulmuştur. Havaleyi yapan hâkimin ve kayıt işlemini gerçekleştiren mahkeme yazı işleri görevlilerinin dalgınlıkları nedeniyle imza noksanlığı ikmal ettirilmeden işleme konmuş bulunan temyiz dilekçesinin mevcut haliyle sonuç doğurmayacağı ileri sürülebilirse de, beşeri yanılgı ve dalgınlıktan kaynaklanan bu noksanlığın sonradan ikmali mümkündür. Aksi düşüncenin kabulü, yargılanan sanık yönünden giderilmesi güç bir zarara neden olacak, hukukun kendisine tanıdığı "yasa yolu başvurusu hakkı"nı kullanabilmesini engelleyecektir.

Esasen Yargıtay C.Başsavcılığı ile bir kısım Özel Dairelerin geçmişten bu yana sürdürdükleri uygulama süresi içinde verildiği ancak imzasız bulunduğu saptanan temyiz dilekçelerinin mahalline gönderilip imza noksanının mahkemesince ikmal ettirilmesinin sağlanması şeklindedir. Yine, Ceza Genel Kurulu'nun 20.05.1968 gün ve 212-192 sayılı kararında da, sanığın süresinde bizzat verdiği, hâkim tarafından kayda havale edilen ve unutkanlıkla imzasız kalan dilekçenin sonradan imzalattırılıp noksanının tamamlattırılması nedeniyle temyiz isteminin geçerli olduğu kabul edilmiştir.

Öte yandan müzakere sırasında, 01.11.1984 tarih ve 3071 sayılı Dilekçe Hakkının Kullanılması Hakkında Yasanın 4. maddesinde, dilekçede bulunması gereken zorunlu unsurlar arasında dilekçe sahibinin imzasının da sayılması, 6. maddesinde ise, 4. maddede öngörülen şartları taşımayan dilekçelerin incelenemeyeceğinin ifade edilmiş olması nedeniyle, yargılamaya konu temyiz dilekçesinin işleme konulması ve incelenmesinin mümkün bulunmadığı belirtilmişse de, 2. maddesindeki düzenleme uyarınca anılan Yasanın sadece Türkiye Büyük Millet Meclisi ile idari makamlara yazılan dilek ve şikayetlerle ilgili başvuruları kapsaması karşısında, sözkonusu hükümlerin yargı makam ve mercilerine yapılan başvurularda dikkate alınamayacağı sonucuna varılmıştır.

Bu itibarla, dosyanın mahalline gönderilmesi ve süresi içinde verildiği saptanan temyiz dilekçesindeki imza noksanlığının giderilmesi halinde temyiz incelemesi yapılabilmesi olanaklı bulunduğu halde, istemin reddine karar verilmesi isabetsiz görülmüş, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının açıklanan bu değişik gerekçeyle kabulüne karar verilmesi gerekmiştir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Kurul Üyesi ise; "sanık müdafiinin temyiz dilekçesindeki imzasının geçerlilik şartı olduğunu, temyiz süresi içinde imza noksanlığının giderilmesi mümkün ise de, süreden sonra imzanın ikmal edilmesinin dilekçeye geçerlilik kazandırmayacağını, sanık müdafiinin imzasını taşımayan dilekçenin geçersizliği karşısında, istek koşulu gerçekleşmediği için somut olayda temyiz incelemesi yapılamayacağını" belirterek, itirazın reddi gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının açıklanan değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilerek, sanık müdafii tarafından imza noksanının ikmali halinde temyiz incelemesi için Yargıtay'ın ilgili Dairesine iadesinin temini bakımından Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 13.02.2007 günü oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3023, Karar No: 2012/10838, Tarih: 27.09.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/3023 E.  ,  2012/10838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek;

1) Keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası, kesinleşen orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de bu haritaların ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar birbiri üzerine ablike edilerek düzenlenecek bu haritalarda komşu ve yakın komşu parsellerin birlikte gösterilmesi, taşınmazın memleket haritasında yeşil alanda görülmesi halinde üzerindeki zeytin ve meyve ağaçlarının yaşları dikkate alınarak yeşil rengin bu ağaçlardan kaynaklanıp kaynaklanmadığı hususunun raporda değerlendirilmesi,

2) Yine değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde, dava konusu taşınmaz ile komşu taşınmazların, memleket haritası, kadastro paftası, orman kadastro haritası ile aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritasına göre konumu ve orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları bu haritalar ile paftaların tümü üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilip gösterilecek şekilde kendilerinden müşterek imzalı krokili rapor alını,

bu dosya içine konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 27/09/2012 günü oybirliği ile karar verildi.