muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8703, Karar No: 2024/4775, Tarih: 27.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/8703 E.  ,  2024/4775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/425 E., 2023/576 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 25.06.2014 tarihli ve 2014/8388 Esas 2014/16406 Karar sayılı bozma ilamı üzerine verdiği, 22.06.2023 tarihli ve 2023/425 Esas, 2023/576 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan hükmün açıklanması ile; 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 3-a, 87/3, 29/1, 62/1, 53 maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında lehe hükümler uygulanmasına, eksik incelemeye, meşru savunmanın varlığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Mağdur ...'nin, sanık ...'ın evinin yakınlarında bir inşaatta işçi olarak çalıştığı, olay öncesinde ...'ın annesi ve teyzesi olan ... ile ...'e yolda cinsel taciz içeren sözlerle laf attığı, bunu öğrenen ...'ın ...'nin çalıştığı inşaata gittiği, tarafların tartıştıkları ve birbirlerine saldırdıkları, ...'nin elindeki demir sopa ile ...'ın beline vurduğu, bunun üzerine ...'ın üzerinde bulunan ve adli emanette kayıtlı ruhsatsız tabancasını çıkartarak ...'ye doğru üç el ateş ettiği, ateş açtığı olay yeri olan inşaatın önünden kaçarak bitişikteki evine saklandığı, sanığın tabanca ile ateş etmesi neticesinde mağdurun olay nedeniyle basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, vücutta kemik kırığı oluşacak şeklile yaralandığı anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, eyleme uyan suç vasfı ile yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, meşru savunma koşullarının oluşmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2023 tarihli ve 2023/425 Esas, 2023/576 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16534, Karar No: 2014/10399, Tarih: 03.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16534 E.  ,  2014/10399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/12/2012 gün ve 2001/1331-2012/330 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

1-Davalılar ... ve ... vekillerinin temyiz dilekçelerinde, aynı zamanda karar ve temyiz harcı bakımından adli yardım talebinde bulunduğu görülmüş olup, 6100 sayılı HMK'nın 336/3. maddesi uyarınca temyiz başvurusu sırasında adli yardım talebinin incelenmesi görevi Dairemize ait olduğundan mahkemece adli yardım talebi incelenerek bu konuda karar verilmesi doğru olmamış, mahkemenin 26.03.2013 ve 28.03.2013 tarihli adli yardım talebinin reddi kararlarının kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Davalılar ... ve ... vekillerinin adli yardım talepleri ile ilgili olarak HMK'nın 336/2. maddesi uyarınca, davalı ... vekilinin herhangi bir belge ibraz etmediği, davalı ... vekilinin ise dilekçe ekinde sunduğu belgeler adli yardım talebini gerektirir belge niteliğinde görülmediği gibi davanın kabulü yönündeki mahkeme hükmüne ilişkin temyiz istemleri bakımından peşin olarak yatırılması gereken harç ve sair giderlerin miktar olarak düşük olduğu gerçeği karşısında, davalıların bu giderleri dahi karşılayamayacak durumda olmasının makul ve inandırıcı olmadığı kanısına varılmış, davalılar ... ve ... vekillerinin kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım talebinin HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Davalılar ... ve ... vekillerinin kanun yoluna ilişkin adli yardım taleplerinin reddi nedeniyle, 6459 sayılı Yasa ile değişik 6100 sayılı HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca adli yardım talebinin reddine dair kararın adı geçen davalılar vekillerine tebliği ile bir hafta içinde davalılar vekillerinin karara itirazı halinde itirazın incelenmesi amacıyla dosyanın Yargıtay 12. Hukuk Dairesine gönderilmesi, adı geçen davalılar vekillerince itiraz yoluna başvurulmaması halinde 1086 sayılı HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca peşin temyiz harcının ve dosyanın Yargıtay'a sevk giderinin ikmali halinde dava dosyasının Dairemize iadesi için gerekli işlemler yapılmak üzere dosyanın yerel mahkemeye geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle tebliğinden itibaren bir hafta içinde itirazı kabil olmak üzere davalılar ... ve ... vekillerinin kanun yoluna ilişkin adli yardım taleplerinin REDDİNE, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle dava dosyasının yerel mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8115, Karar No: 2012/15255, Tarih: 04.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8115 E.  ,  2012/15255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İskenderun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.01.2011 tarih ve 2003/500-2011/10 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin ortaklarından davalı ...'ın şirket faaliyetleri sırasında şirketin çıkarlarına aykırı olarak rekabet yasağını ihlal ettiğini, bu nedenle davalının şirket ortağı olarak kalmasında yarar olmadığı gibi ortaklıktan çıkarılmasının da şirketin yararına olacağını ileri sürerek davalının şirket ortaklığından çıkarılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, iddiaların afaki bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, 6762 sayılı TTK'nun 547. maddesinde müdürler için öngörülen rekabet yasağının aksi kararlaştırılmadıkça ortakların tümü için de geçerli olacağı, ortakların diğer ortakların muvafakati olmadıkça şirketin uğraştığı ticaret alanında ne kendisi ne de bir başkası adına iş göremeyeceği gibi başka bir işletmeye ortak olarak da giremeyeceği, davacı şirket ana sözleşmesinde de bu hususta ortaklara tanınan bir hak ve yetkinin yer almadığı, bu şekilde davalının ortaklıktan çıkarmaya ilişkin alınan karar tarihi olan 22/07/2003 tarihinden önce 20/07/2003 tarihinde pompa ve jeneratör satışı işine başladığı, davalının halihazırda davacı şirket ortağı sıfatını taşıması sebebiyle davranışının rekabet yasağına aykırılık teşkil ettiği gerekçesi ile davalı ...'ın davacı ... Servetler Elektrik Malzemeleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nin ortaklığından çıkarılmasına ve mahkeme veznesine depo edilen 5.376,71 TL hisse bedelinin davalı yana ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili, müvekkili şirketin ortaklarından olan davalının rekabet yasağını ihlal ettiğini ileri sürerek, davalının şirket ortaklığından çıkarılmasını talep ve dava etmiş, mahkemece de, 6762 sayılı TTK'nun 547. maddesinde müdürler için öngörülen rekabet yasağının aksi kararlaştırılmadıkça ortakların tümü için de geçerli olacağı, davalının davacı şirketin iştigal alanında faaliyet gösteren bir şirket kurduğu için davranışının rekabet yasağına aykırılık teşkil ettiği gerekçesi ile davalının şirket ortaklığından çıkarılmasına karar verilmiştir.

Ancak, 6762 sayılı TTK'nun 547. maddesinde müdürler için öngörülen rekabet yasağının mukaveleye konulacak hükümle bütün ortaklara teşmil edilebileceğini hükme bağlanmıştır. Bu düzenleme karşısında rekabet yasağı ortaklar açısından ortaklık sözleşmesine konulacak hükümler genişletilebilir. Böyle bir durumda, ortaklık sözleşmesi tüm ortaklar hakkında da uygulanabilir. Dosya kapsamından davalının müdür olduğu anlaşılamamaktadır. Bu kapsamda davalının şirketteki konumu belirlenerek davacının iddialarının değerlendirilmesi ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarıda yazılı nedenle davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1132, Karar No: 2018/14911, Tarih: 26.11.2018

**1. Hukuk Dairesi         2016/1132 E.  ,  2018/14911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacılar, muris babalarının mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla gelini olan davalıya 129 ada 67 parsel sayılı taşınmazını devrettiğini, murisin emekli memur olduğunu, dolgun maaş alıp paraya ihtiyacının olmadığını ileri sürerek tapunun iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, murisin kayınbabası olduğunu, eşiyle birlikte murisin yanında kalıp bakımıyla bizzat ilgilendiklerini, murisin ölümünden önce murisin eşinin kardeşleri ile aralarında dava olduğunu, bu dava nedeniyle vekalet ücreti, yargılama gideri gibi masraflar nedeniyle murisin dava konusu taşınmazı satışa çıkardığını, sakladığı birkaç parça ziynet eşyasını değerlendireyim düşüncesiyle 2008 yılında halk arasında gremse diye tabir edilen (yarım altından büyük, büyük altından küçük altın) 9 gremse karşılığında taşınmazı satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece murisin dava konusu yeri satmasını gerektiren maddi bir ihtiyacının veya başka bir sebebinin olmadığı, gerçek değerle senette belirtilen değeri arasında büyük farkın olduğu, murisin dava konusu yeri sattığını köy halkının duymadığı, davalının dava konusu taşınmazını satın aldığı ile ilgili çelişkili ifadeler kullanıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK'nın) 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu da yine aynı maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HMK'nun 294.maddesinin verdiği imkandan yararlanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılabilmektedir.

Ne var ki, uygulamada HMK'nun 294.maddesinin verdiği imkandan yararlanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılabilmektedir.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olaya gelince, mahkemece değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek, kısa kararda "Kadastro bilirkişi ...'ın 09/09/2014 havale tarihli rapor ve ekli krokisinde 114.49 m² yerin aynı parsel numarası verilerek ve 192 pay kabul edilerek 32 hissesinin davacı ... mirasçılar adına,32 hissesinin diğer davacı ... adına,32 hissesinin diğer davacı ... adına,32 hissesinin diğer davacı ... ... (...) adına tapuya kayıt ve tesciline, aynı parselde geri kalan 64 hissenin davalı ... adına tapuya kayıt ve tesciline" karar verildiği halde, gerekçeli kararda tescil hükmü kurulmamıştır. Hükmün bu hali ile infazının mümkün olduğu söylenemez.

Kabule göre de dava ... tarafından açılmış olup yargılama aşamasında ölümü üzerine mirasçı kardeşleri ve anne tarafından yine ...'ın mirasçısı ...'a vekaletname verilerek dava ... tarafından takip edilmiştir. ... avukat değildir. Davacının ölümü üzerine mahkemece yapılması gereken iş (tüm mirasçılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı olduğundan) tüm mirasçılara tebligat yapılarak mirasçıların tümünün gelmesi halinde tümünün huzuru ile bir kısmının gelmesi halinde terekeye temsilci atanarak temsilci ile dava takip edilmesi gerekirken değinilen yönde bir yol izlenmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması da isabetsizdir.

Açıklanan nedenlerle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24564, Karar No: 2014/23287, Tarih: 03.07.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/24564 E.  ,  2014/23287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/04/2012

NUMARASI : 2011/361-2012/221

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, izin ücreti ile yemek ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı ve davalılardan .. B... İletişim Ve Pazarlama Hizmetleri Ticaret Ltd. Şti ile A.. A.Ş. tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi M.Taşkın tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı A.. AŞ işyerinde diğer davalılar işçisi olarak kredi kartı pazarladığını, iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla çalışma, yemek ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı A.. Aş, bankanın taraf sıfatı olmadığını savunmuştur.

Davalı ... Ltd Şti, iş akdinin haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Ltd Şti, davacının 01.05.2009-31.12.2009 tarihleri arası A.. adına satış temsilcisi olduğunu, yaptıkları sözleşme bitince yeni işverene devredildiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı .... Reklam Tanıtım ve Danışmanlık Hiz. Paz. Tic. Ltd. Şti. yönünden açılan davanın reddine, diğer davalılar yönünden davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalılardan .... B... İletişim Ve Pazarlama Hizmetleri Ticaret Ltd. Şti ile A... A.Ş. vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı ve davalılardan ... B...İletişim Ve Pazarlama Hizmetleri Ticaret Ltd. Şti ile A.. A.Ş.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı ... Ltd Ştinin tazminat ve işçilik alacaklarından sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).