muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10161, Karar No: 2013/17357, Tarih: 24.10.2013

2013/10161-2013/17357 S.4

personelinin de kendi araçlarını karşıladığı, geçiş döneminin bitmesi sonrasında ise birlikte işlem görüldüğü, buna göre devir sürecinin "... Adı Devir Sözleşmesi"in imzalandığı 15/3/2012 tarihinden önce başlamış olduğu, yani davalılar hususunda devir sözleşmesinin sözlü olarak yapıldığı, ancak resmiyete sonradan 15/3/2012 tarihi "...Adı Devir Sözleşmesi"in imzalanması ile geçirildiği; bu durumda maddi ve maddi olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak işlem görmesi gerektiği, devirden sonra işyerinin ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, işyerinde yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır mallan ile maddi olmayan varlıkların devredilip devredilmediği, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun devredilip devredilmediği, müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyet arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulması, İş Kanunu'nun 6. maddesinde yazılı olan “hukuki işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı veya sözlü bir anlaşma, hatta zımni bir anlaşma da yeterli görülmesi gerektiğine.” göre davacı ve diğer bir gurup işçinin iş akdinin feshinin davalılar arasında gerçekleşen sözlü veya zımni anlaşmanın fiilen hayata geçirilmesi sürecinin bir parçası olduğunun açık olduğu, zira birleşmeden sonra meydana gelecek işçi fazlasının, devralan Ulusoy'u işçi alacakları sorumluluğundan da kurtaracak şekilde resmi devirden önce tasfiyesi amacını güttüğü, esasen Varan tarafından düzenlenen fesih belgelerinde yer alan “İşyerinin kapanması kararı alınmıştır. Muhatap işçinin iş akdi işletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan" nedenlerle İş Kanunun 18. maddesi gereğince geçerli sebeple feshedilmiş olup, fesih bildirimi iş bu bildirimle yapılmaktadır. ...”ibaresi ile sözü edilen işletmesel kararın ilgili bölümlerin Ulusoy'a devri sebebi ile yapıldığının süreç içerisinde ortaya çıktığına göre davacı işçinin iş akdinin davalı ... tarafından feshinin, iş yerinin davalılar arasında devri işlemleri kapsamında yapıldığı ve fesih tarihi itibarı ile devir sürecinin başlamış olduğu kanaatine varılmıştır.

4857 sayılı Yasa'nın “İşyerinin veya bir bölümünün devri” başlıklı 6. Maddesinde: “İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde

2013/10161-2013/17357 S.5

4857 sayılı Yasa'nın “İşyerinin veya bir bölümünün devri” başlıklı 6. Maddesinde: “İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde

2013/10161-2013/17357 S.5

mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır. .... Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır. ...” denildiğine göre devir sebebi ile yapılan fesih devrin tarafı olan işverenleri işçiye karşı olan sorumluluğundan kurtarmayacağı da açıktır.

Bu nedenle davacı işçinin iş akdinin feshinden doğan alacaklardan, davalı ... fesih işlemlerini devir sebebi ile fiilen gerçekleştiren devreden işveren olması ve davalı ...'da işyerini devralan ve devir sebebi ile iş akdi feshedilen işçilerin devir tarihine kadar ödenmemiş olan işçilik alacaklarını da devralması sebebi ile sorumlu olduğu kanaatine varılmıştır.

Davacının iş akdinin davalı işveren ...tarafından haklı bir sebebe dayanmaksızın ve yasaya uygun ihbar öneli de tanınmaksızın feshedildiğinden kıdem ve ihbar tazminatın talebinin yapılan hesaplama doğrultusunda kısmen kabulüne, yine davacının çalışmış olduğu süre karşılığı hak kazandığı yıllık ücretli izinlerinin 144 günlük kısmının kullandırıldığı veya karşılığının ödendiği ispatlanamadığından izin ücreti talebinin yapılan hesaplama doğrultusunda kısmen kabulüne, davalı ... AŞ fesih işlemlerini devir sebebi ile fiilen gerçekleştiren devreden işveren olması ve davalı ... AŞ.'nin de işyerini devralan ve devir sebebi ile iş akdi feshedilen işçilerin devir tarihine kadar ödenmemiş olan işçilik alacaklarını da devralması sebebi ile sorumlu olduğundan davacının alacaklarından müteselsilen sorumlu oldukları “gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı isteklerinin kabulüne, davalıların müşterek ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmiştir.

İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

2013/10161-2013/17357 S.6

İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

2013/10161-2013/17357 S.6

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. ... kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda; mahkemece her ne kadar davalılar arasında işyeri devri olduğu kabul edilmiş ise de, işyerinin devri hususunda yeterli araştırma yapılmamıştır. Otobüs işletmesi işi yapan her iki davalı arasında devir işlemlerinin ne şekilde yapıldığı, somut olarak ortaya konulmamıştır.

Taraflar arasında mevcut 15.03.2012 tarihli “... Devir Sözleşmesi” adı altında yapılan sözleşme tek başına işyeri devrini göstermediği gibi, dinlenen tanıkların ifadeleri de devir olgusunu kabulü için yeterli değildir.

Yapılacak iş, davalılar arasında işyeri devrinin ne şekilde olduğu araştırılıp, binaların, gayrimenkullerin, çalışanların, teçhizatın, işletilen otobüslerin devrinin olup olmadığı, gerek trafik kayıtlarından gerekse Sosyal Güvenlik Kurumu ve Vergi Dairesinden, Belediye ve tapu kayıtlarından araştırılıp sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

O halde davalı ....'nin vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

Mahkemece eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

O halde davalı ....'nin vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ....'ye iadesine, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13566, Karar No: 2015/179, Tarih: 14.01.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/13566 E.  ,  2015/179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2014

NUMARASI : 2013/310-2014/892

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması, temerrüt nedeniyle tahliye ve % 20 icra inkar tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı, 1.2.2008 başlangıç tarihli 1 yıl süreli yazılı kira sözleşmesine dayanarak davalı hakkında 12.2.2013 tarihinde başlattığı tahliye istekli icra takibinde,aylık 500 TL'den 2011 yılı Şubat ila Haziran ayları bakiye 2.500 TL, aylık 1.100 TL'den 2011 Temmuz ila Kasım ayları 5.500 TL bakiye, aylık 3.200 TL'den 2011 Aralık ila 2012 Ocak ayları 6.400 TL ödenmeyen kira bedeli; aylık 500 TL'den 2012 yılı Haziran ila Eylül ayları bakiye 2.000 TL, 2012 Ekim ayı bakiye 1000 TL,aylık 3.500 TL'den 2012 Aralık ila 2013 Ocak ayları 7.000 TL ödenmeyen kira bedeli olarak toplam 24.400,00-TL ve 2.038,49-TL işlemiş faizin tahsilini istemiştir. Ödeme emrinin tebliği üzerine, davalı borçlu vekili süresinde verdiği itiraz dilekçesinde,müvekkilinin aylık 3000 TL'den 2013 yılı Ocak ve Şubat ayı olmak üzere 6000 TL borcu bulunduğunu beyanla işlemiş faizin tanamına ,asıl alacağın da 18.400 TL'lik kısmına itiraz ettiğini belirtmiştir. İtirazın kaldırılması ve tahliye isteğiyle açılan işbu dava sonucunda mahkemece,davanın kabulüne, itirazın kaldırılmasına,takibin 19.620,00.-TL asıl alacak, 1.786,23.-TL işlemiş faiz üzerinden devamına; borçlunun kısmen itiraz ettiği 18.400.-TL alacak üzerinden % 20 tazminata ve tahliyeye karar verilmiştir.

1- Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere ve temyiz olunan kararda yazılı gerekçeye göre, davalının tahliyeye ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalının alacağa ilişkin temyiz itirazlarına gelince; Davaya dayanak icra takibinde 2013 yılının en son Ocak ayının kirası talep edilmiş 2013 Şubat ayı ve 2012 Kasım ayı bakiye kirası takip talebine konu edilmemiştir.Davalı borçlu 2013 Ocak ayı kirasını ve bunun yanında takip konusu edilmeyen 2013 Şubat ayı kirası olarak toplam 6.000,00-TL borcu olduğunu kabul etmişse de Şubat ayı kirası takibe konu edilmediğinden kabul edilen 3,000,00-TL Ocak kirası ile yine takibe konu edilmeyen 2012 yılı Kasım ayı kira farkı bilirkişi raporunda ödenmemiş borç kabul edilmiştir.Bilirkişi tarafından hesaplanan 19.620,00-TL ödenmemiş borçtan kabul edilen 2013 yılı Ocak ayı kirası ile 2012 yılı Kasım ayı 420,00-TL kira farkı indirildilken sonra kalan miktar üzerinden karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın tahliyeye ilişkin kısmının ONANMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın alacağa ilişkin kısmının BOZULMASINA, onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenden alınmasına, 14.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10275, Karar No: 2015/10369, Tarih: 03.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/10275 E.  ,  2015/10369 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzin 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Çocuk Mah. Sıf.)

TARİHİ : 09/07/2015

NUMARASI : 2015/456 - 2015/1472

TALEP EDEN : O.. K.. K.. Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü

KÜÇÜK : N.. C..

Oğuz Kağan Köksal Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünün talebi üzerine verilen tedbir kararının devamı sırasında, Adana 1. Çocuk ve Erzin Asliye Hukuk (Çocuk Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

O.. K.. K.. Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü, küçük N.. C.. hakkında 5395 sayılı Kanunun 5/1-a ve 1-b maddeleri gereğince sağlık ve eğitim tedbirine karar verilmesi isteminde bulunması sonucunda:

A.. M.. tarafından, küçüğün korunmasına ilişkin olarak 08/12/2014 tarih ve 2014/154 sayılı karar ile sağlık, danışmanlık ve eğitim tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

A.. M.., küçüğün korunmasına ilişkin olarak mahkemelerinin 08/12/2014 tarih ve 2014/154 sayılı kararı ile karar verildiği, tedbirin devamı sırasında küğüçün "E../HATAY" adresine taşındığı gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

Erzin Asliye Hukuk (Çocuk Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesi tarafından ise, çocuğun MERNİS adresinin "Y../ADANA" olduğu gerekçesi ile karşı yetkisizlik kararı verilmiştir.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 8/I maddesinde “Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır.” hükmüne yer verilmiştir. Aynı Kanunun geçici 1. maddesinin dördüncü fıkrasında ise, çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde, bu mahkeme kurulup göreve başlayıncaya kadar korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında tedbir kararlarının, görevli aile ve asliye hukuk mahkemelerince alınacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, dosya kapsamından; küçük N.. C.. hakkında, A.. M..nce 08/12/2014 tarih ve 2014/154 sayılı kararı ile sağlık, danışmanlık ve eğitim tedbiri uygulanmasına karar verildiği, karar uyarınca tedbirlerin uygulanmaya başlandığı, danışmanlık tedbirini yerine getiren rehber öğretmen tarafından düzenlenen tutanak ve Payas Kayamakamlığı yazısından, küçüğün E.. İlçesi/HATAY" adresine taşındığı için bir işlem yapılamadığının tutanak altına alındığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, verilen tedbirlerin uygulanmasının, küçük N.. C..'ın yerleşim yerindeki Erzin Asliye Hukuk Mahkemesince takip edilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Erzin Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4629, Karar No: 2017/13352, Tarih: 05.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/4629 E.  ,  2017/13352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tazminat Davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, Davalı ...’a yönelik açılan davanın reddine, Davacı ...’, ... 'ın maddi tazminat talebinin kabulü ile ; Davacılar .... ve ...’ın maddi tazminat taleplerinin reddine, Davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükme ilişkin davalılar vekilince temyiz talebinde bulunulması üzerine ; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, 11.01.2009 tarihinde davalı ... ve davalı .......ın birlikte müteveffa .... bulunduğu ..... İnternet kafeye gittiklerini, orada taraflar arasında tartışma çıktığını, davalılar ... ve ....ı hayati önem arz eden sair yerlerinden bıçaklayarak ölümüne sebep oldukları, bu olayların başlamasında ve olayların bu şekilde gelişmesinde ...'un azmettiren olarak rolünün bulunduğunu, davalı ...'un olay tarihinde 17 yaşında olduğunu, ailesinin velayeti altında bulunduğunu, olayla ilgili sanıklar hakkında ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinde dava açıldığını belirterek anne 1000 TL, babası ... için 1000 TL olmak üzere fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak üzere 2000 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini, ayrıca fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere ... için 1000 TL, ... için 1000 TL maddi tazminatın, yine aynı sebeplerle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere ... için 10.000TL, ... için 10.000TL ... için 10.000TL, ... için 10.000 TL manevi tazminatın haksız fiil failleri ..... dan tahsilini talep ve dava etmişlerdir .

Davalı ... ve..... vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, “Davalı ...’a yönelik açılan davanın reddine, Davacı ...’, ... 'ın maddi tazminat talebinin kabulü ile, Davacılar ....... ve ...’ın maddi tazminat taleplerinin reddine,

davacıların

manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne ,fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş,hüküm davalıla.... tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Uyuşmazlık davalılar ... ve ... yönünden haksız fiil sorumluluğuna , davalı ... yönünden aile başkanı sorumluluğuna dayalı maddi ve manevi tazminat davası niteliğindedir .

Uyuşmazlık, velayet altındaki küçüğün, üçüncü kişilere zarar vermesi halinde bu zararın tazmini için açılan maddi ve manevi tazminat davasında hangi mahkemenin görevli olduğu noktasında toplanmaktadır.

1-)Uyuşmazlık davalılar ... ve ... yönünden haksız fiil sorumluluğuna , davalı ... yönünden aile başkanı sorumluluğuna dayalı maddi ve manevi tazminat davası niteliğindedir .

Uyuşmazlık, velayet altındaki küçüğün, üçüncü kişilere zarar vermesi halinde bu zararın tazmini için açılan maddi ve manevi tazminat davasında hangi mahkemenin görevli olduğu noktasında toplanmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun "Sorumluluk" başlığını taşıyan 369. maddesinde aynen; "Ev başkanı, ev halkından olan küçüğün, kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur. Ev başkanı, ev halkından akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunanların kendilerini ya da başkalarını tehlikeye veya zarara düşürmemeleri için gerekli önlemleri almakla yükümlüdür. Zorunluluk halinde gerekli önlemlerin alınmasını yetkili makamdan ister." hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, ev başkanı ev halkından olan küçüğün, kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur.

Maddenin açık ifadesinden de anlaşıldığı gibi, üçüncü kişilere verdikleri zararla ev başkanını sorumluluk altına sokanlar; küçük, kısıtlı ve akıl hastalığı veya akıl zayıflığı olan kimselerdir. Eş söyleyişle, ev başkanının MK.369/1'den ... bu sorumluluğu, her şeyden önce şahıs itibariyle sınırlı olup, sadece küçük ve kısıtlıların haksız davranışları ile başkalarına verdikleri zararlardan sorumludur.

Bu nedenledir ki, ev başkanı özen ve gözetim görevini yerine getirmemesinden dolayı üçüncü kişilerin uğradığı zararı tazminle sorumludur ve bu sorumluluk hukuksal nitelikçe kusursuz sorumluluktur. Dolayısıyla, ev başkanının bu sorumluluktan kurtulabilmesi ancak, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle küçüğü gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmesi ile mümkündür.

Tüm bu açıklamalar göstermektedir ki, ev başkanının sorumluluğu yasal dayanağını Türk Medeni Kanunu’nun Aile Hukukunu düzenleyen ikinci kitabında yer alan 369. maddeden almakta; aynı zamanda hukuksal nitelikçe de aile hukuku hükümleriyle sıkı sıkıya bağlantılı bulunmaktadır.

Sorumluluğun kaynağı böylece ortaya konulduktan sonra yargılama yöntemi ve dolayısıyla da göreve ilişkin düzenlemeler irdelenmelidir.