muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7168, Karar No: 2021/6106, Tarih: 25.10.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/7168 E.  ,  2021/6106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 27.01.2021 gün ve 2018-720/59 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı TMSF vekili ve davalılar ... ile ... tarafından duruşmasız, davalı ... vekilince duruşmalı, davalı ... vekili tarafından duruşmalı ve adli yardım talepli olarak istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

1-01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 448. maddesi hükmü uyarınca, davalı ...’nın temyiz harç ve giderleri ile ilgili adli yardım talebi bakımından söz konusu yasa hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. Davalının adli yardım talebi ile ilgili olarak yapılan incelemede, 6100 sayılı Kanun'un 334 vd. maddeleri uyarınca, adli yardım talebinde bulunan kimsenin, kendisiyle ailesini geçindirmek bakımından önemli bir zarurete düşürmeksizin, davanın gerektirdiği giderleri ödeme gücünden kısmen veya tamamen yoksun bulunduğunu ve taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını ispat etmesi gerekir. Aynı Yasa’nın 336/2. maddesine göre talepte bulunan kişi, iddiasını dayandırdığı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye sunmak zorundadır. Somut uyuşmazlıkta ise davalı tarafça, adli yardım talepli temyiz dilekçesine ekli olarak mali durumunu gösterir bir kısım belgeler dosyaya sunulmuş ise de İstanbul’da ikamet eden davalı ile ilgili sadece bir adet Tapu Sicil Müdürlüğü’ne ait taşınmaz kaydı bulunmadığına ilişkin belge dosyaya sunulmuştur. Bu durumda, 6100 sayılı HMK’nın konuyla ilgili ve emredici nitelikteki 336/2. maddesi hükmünün hilafına, davalının adli yardım talebini haklı gösterecek yeterli bilgi ve belge sunulmadığından adli yardım talebinin makul ve inandırıcı olmadığı kanısına varılmakla, davalının kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım talebinin HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Davalı ...’nın kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin reddi nedeniyle, davalıya işbu adli yardım talebinin reddi kararının tebliği, bu karara itiraz süresinin beklenmesi, itiraz edilmediği veya itirazı reddedildiği taktirde 1086 sayılı HUMK’nın 5236 sayılı Kanun ile değişik 434. maddesi uyarınca peşin temyiz harcının ve dosyanın Yargıtay’a sevk giderinin ikmali için gerekli işlemler yapılmak üzere dava dosyasının yerel mahkemeye geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davalı ...’nın kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin REDDİNE, (2) no.lu bentte açıklanan nedenlerle dava dosyasının yerel mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27161, Karar No: 2012/35903, Tarih: 05.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/27161 E.  ,  2012/35903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile vergi iadesi ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız olarak işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, vergi iadesi, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Yaprak şirketi, diğer davalı ile arasında hukuki bir bağlantı bulunmadığını, işyerinin icrada alacaklı ... tarafından satın alındığı, daha sonra aynı alanda faaliyet gösteren ... Plastik firmasına satıldığını, davacının iş sözleşmesinin feshi nedeniyle işçilik alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... şirketi, davacının şirkette çalışmadığını,şirket devrinin söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davanın kısmen kabulüne karar verilmişti.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. ıncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120. inci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14. üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599. uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.07.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir (Süzen, v. Zehnacker Krankenhausservice, Case 13/95, 1997, ECR I-1259. ; Spijkers v. Benedik, Case 24/85, 1986, ECR 1119.).

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.01.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.01.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6. ıncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD.08.07.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14. üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. ıncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. ıncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacının çalıştığı işyeri davalı Yaprak firmasına ait iken diğer davalı ... firmasına devredilmiştir. Davacı tanıklarının beyanlarına göre davacının çalışması süreklidir. Davalılar arasında işyeri devri söz konusudur. Davalı Yaprak firması yalnızca kendi çalıştırdığı dönem ile sınırlı olmak üzere davacının kıdem, fazla çalışma ve genel tatil alacaklarından, diğer davalı ... firması ise işyerini devralan konumunda olduğundan davacının tüm çalışma dönemine ilişkin kıdem, ihbar, izin, fazla çalışma ve genel tatil alacaklarından sorumlu tutulması gerekir. Eksik inceleme sonucundan işverenlerin kendi çalıştırdıkları dönem ile işçilik alacaklarından sorumlu tutulmaları hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15394, Karar No: 2016/13135, Tarih: 30.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/15394 E.  ,  2016/13135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın genel müdürü olduğu ... elektrik şirketinin, Kahramanmaraş yöresindeki elektrik dağıtım şebekelerinin bakım, onarım ve arıza işlerini ihale ile aldığı, olay günü şirkete bağlı olarak çalışan iki ayrı çalışma ekibinin, ... ilçesi ...köyündeki elektrik arızası için olay yerine geldiği, birinci ekibin ekip şefi... ve iş güvenlik sorumlusu ... ile birlikte ... binadaki elektrik akımını kesmek için görevlendirildiği, ölen elektrik teknisyeni ...'un bulunduğu ikinci ekibin ise ekip şefi ... iş güvenlik sorumlusu ... ve arıza ,bakım ve onarımlardan sorumlu ... ile birlikte arızayı gidermek için başka bir yüksek gerilim hattında görevlendirildiği, Kök binada bulunan birinci ekibin bara ayırıcısını açtığı, ancak hat ayırıcının arızalı olduğu için açmadığı, kök binada toprak ayırıcısının olmadığı, ölenin hatta enerji olduğu halde, elektrik direğinde çalışma yaptığı sırada, elektrik akımına kapılarak öldüğü olayda; Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'ne göre yüksek gerilimli kuvvetli akım tesislerinde teknik konulardan sorumlu elektrik mühendisi bulundurmanın zorunluluğu ve dosya içeriğinden olayın meydana geldiği bölgede elektrik mühendisi ... ın görevlendirildiğinin anlaşıldığı, hat ayırıcı mekanizmasının arızalı ve topraklama donanımının bulunmaması hususlarının, yüksek gerilim hatlarında iş emniyeti açısından önemli olduğu, sanığa asli kusur yükleyen her iki bilirkişi raporunda da bu hususlara yer verilmiş olması karşısında; topraklama donanımının bulunmaması hususundaki eksikliğin olaya etkisi ve sözkonusu eksiklik ile hat ayırıcıdaki arızanın kontrol ve denetiminin yapılmamasından sorumlu olan kişi ve kişilerin tespiti ile bunlar hakkında dava açılması sağlanıp açılacak davanın, dava dosyası ile birleştirilip, iş güvenliği uzmanlarından oluşturulacak bilirkişi heyetinden rapor alınarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yetersiz tek kişilik bilirkişi raporlarına dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/235, Karar No: 2023/240, Tarih: 03.05.2023

**Ceza Genel Kurulu         2022/235 E.  ,  2023/240 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY DAİRESİ : 10. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 1892-1647

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188/3-4-(a), 62, 52/2-4, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba ilişkin Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 01.12.2020 tarihli ve 459-419 sayılı hükme yönelik, sanık ve müdafii tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine dosyayı inceleyen Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesince 24.02.2021 tarih ve 37-188 sayı ile;

"...Tanık ...'nın yakalama sırasında yere attığı uyuşturucu maddeyi sanıktan temin ettiğini beyan ettiği, ancak tanığın ele geçirilen uyuşturucu maddeyi sanıktan temin ettiğine yönelik yeterli delil bulunmadığı aşamada sanığın uyuşturucu maddeyi kendisinin tanığa verdiğini söylemek suretiyle kendi suçunun ortaya çıkmasına yardım ve hizmet ettiği, bu suretle sanığın cezasında etkin pişmanlık hükümleri gereği TCK'nın 192/3. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Hukuka aykırı olup sanık ve müdafinin istinaf iddiaları bu nedenle yerinde ise de; bu aykırılık yeniden yargılama ve duruşma yapılmasına gerek olmaksızın, 5271 sayılı kanunun 280/1. maddesi yollamasıyla 303/1-a maddesi gereğince düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan,

A-) Hükmün, TCK'nın 188/4-a maddesinin tatbik ediliği (2.) fıkrasından sonra gelmek ve ayrı bir fıkra olmak üzere; 'Sanığın, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığı bir aşamada, alıcı tanık ...'dan ele geçirilen uyuşturucu maddeyi kendisinin temin ettiğini kabul ederek, kendi suçunun ortaya çıkmasına yardım ve hizmet ettiği anlaşılmakla, sanığın cezasından TCK'nın 192/3. maddesi uyarınca takdiren 1/4 oranında indirim yapılarak 11 yıl 3 ay hapis ve 1125 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına' fıkrasının eklenmesi suretiyle,

B-) Hükmün, TCK'nın 62. maddesinin tatbik ediliği (4.) fıkrasındaki '12 yıl 6 ay hapis ve 1250 gün' ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine '9 yıl 4 ay 15 gün hapis ve 937 gün' ibaresinin yazılması suretiyle,

C-) Hükmün, TCK'nın 52/2. maddesinin tatbiki ediliği (6.) fıkrasındaki '1250 gün' ve '25.000 TL' ibarelerinin ayrı ayrı hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerlerini aynı sıra ile '937 gün' ve '18.740 TL' ibarelerinin yazılması suretiyle,

D-) Hükmün, TCK'nun 54/4. maddesinin tatbik ediliği (7.) fıkrasındaki '25.000 TL' ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine, '18.740 TL' ibaresinin yazılması suretiyle,

Diğer yanları usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, düzeltilerek istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine," karar verilmiştir.

D-) Hükmün, TCK'nun 54/4. maddesinin tatbik ediliği (7.) fıkrasındaki '25.000 TL' ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine, '18.740 TL' ibaresinin yazılması suretiyle,

Diğer yanları usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, düzeltilerek istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine," karar verilmiştir.

Bu kararın da Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 14.09.2021 tarih ve 8860-8742 sayı ile; "Sanık müdafiinin hükmü temyiz etmesinden sonra sanığın 31/05/2021 tarihli ... 3 nolu T Tipi Kapalı Cezaevi Kurumu Müdürlüğü aracılığıyla gönderdiği dilekçesinde yer alan '…Tüm temyiz taleplerimden feragat ediyor ve yeni müddetnamemin tarafıma verilmesini arz ve talep ederim.' şeklindeki beyanı ile temyiz isteğinden vazgeçtiği anlaşıldığından, hükme yönelik Cumhuriyet savcısının temyizine hasren inceleme yapılmıştır." şeklindeki açıklama ile "İstihbari bilgi üzerine takip edilen sanığın, alıcı tanık ... ile birlikte içinde tanığın evinin de bulunduğu binaya girmeleri üzerine yapılan müdahale neticesinde sanıkta eroin ve kokain, tanıkta ise eroin maddelerinin ele geçirildiği olayda; ele geçirilen uyuşturucu maddenin miktarı, cinsi ve tanığın sanıktan eroin satın aldığına dair aşamalardaki beyanları birlikte değerlendirildiğinde; sanık hakkında TCK'nın 192. maddesinin 3. fıkrasında düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanamayacağı gözetilmeksizin eksik ceza tayini," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

II. DİRENME GEREKÇESİ

II. DİRENME GEREKÇESİ

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi 26.11.2021 tarih ve 1892-1647 sayı ile; "Tanık ...'nın yakalama sırasında yere attığı uyuşturucu maddeyi sanıktan temin ettiğini beyan ettiği; ancak tanık ile sanık arasında gerçekleşen uyuşturucu madde alışverişinin görülmediği, tanıkta ele geçen uyuşturucu maddenin ambalajı üzerinde sanığa ait vücut izine rastlanılmadığı, atılı suç ile ilgili gizli soruşturmacı, kamera kaydı, iletişimin tespitine ilişkin görüşme kayıtları, tarafsız tanık anlatımları gibi başkaca sair delillerin de dosyaya yansımadığı; sanıktan ele geçirilen uyuşturucu maddelerin kişisel kullanım sınırları dahilinde olduğu ve satışa hazır halde bulunmadığı, sanığın uyuşturucu madde kullanıcısı olduğunu ifade ettiği ve bu beyanını doğrular şekilde toksikoloji raporunda aynı türden uyuşturucu maddelerin kullanıcısı olduğunun görüldüğü, benzer olaylarda uyuşturucu madde alıcılarının satıcılara giderek madde temin ettiklerinin de bilindiği bu aşamada; sanığın uyuşturucu madde alış-verişinin gerçekleştiği yerin, tanığın da evinin bulunduğu apartman olduğunu bilerek asıl alıcının gerçekte kendisi olduğunu söyleyerek suçtan kurtulma olanağının bulunduğunu bildiği halde, tanıktan ele geçen uyuşturucu maddeyi kendisinin tanığa verdiğini söylemek suretiyle kendi suçunun ortaya çıkmasına yardım ve hizmet ettiği, bu suretle sanığın sübuta erdiği kabul edilen eylemine ilişkin cezasında etkin pişmanlık hükümleri gereği TCK'nın 192/3. maddesi uyarınca indirim yapılmasının gerektiği," gerekçesiyle bozmaya direnerek sanığın aynı şekilde cezalandırılmasına hükmetmiştir.

Direnme kararına konu hükmün de Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31.01.2022 tarihli ve 2458 sayılı bozma istekli tebliğnamesi ile dosya, 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik CMK'nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 10. Ceza Dairesince 08.03.2022 tarih ve 1752-2826 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KONUSU

Özel Daire ile Bölge Adliye Mahkemesi arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

IV. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;