muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/545, Karar No: 2020/316, Tarih: 25.06.2020

Tanık... bozmadan sonra Mahkemede; düğün esnasında meydandaki direğin dibinde olduğunu, sanık ...’nin önündeki binanın 1. katında oturduğunu, 2. balkona inceleme dışı sanık...’ın çıktığını ve elindeki silahla balkonun sol tarafından yatay, havaya doğru ateş ettiğini, sanık ...'yi ateş ederken görmediğini, sonradan sanık ...'nin çaprazında bulunan ve meydandaki pozisyonuna göre kendisinin sol arka tarafında bulunan binadan bir kadının “Yeter artık çocuk vuruldu” dediğini, orada bulunanlarla olay sonrası konuşurken sanık ...'nin kurusıkı tabancayla ateş ettiğini duyduğunu, anlattığı hususların kesinlikle doğru olduğunu,

İnceleme dışı sanık ... Mahkemede; düğün esnasında kurusıkı tabancayla havaya doğru birkaç el ateş ettiğini, sanık ...’ı balkonda ateş ederken gördüğünü, havaya doğru ateş ettiğini ancak hangi silahla ateş ettiğini bilmediğini,

Bozma öncesindeki aşamalarda üzerine atılı genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve 6136 sayılı Kanun’a muhalefet etme suçlarıyla ilgili savunma yapan inceleme dışı sanık ... bozma sonrası Mahkemede; olay sonrasında sanık ... ve eşi...’la birlikte gözaltına alındıklarını, Ankara Emniyet Müdürlüğünde nezarethanede bulunuyorken...’ın, sanık ...'ye “Suçu üstüne al, kepaze olmayalım” dediğini, sanık ...’nin de sürekli ağladığını, hatta kendisinin...'a “Bayana yüklenme ayıp olur” dediğini, soruşturma ya da yargılama aşamalarında bu konu ile ilgili daha önce beyanda bulunmadığını zira kendisine yönelik suçlamalar dışında başka soru sorulmadığını, kendiliğinden bu konuşmalarla ilgili beyanda bulunmak gereği duymadığını,

İnceleme dışı sanık... Kollukta müdafi eşliğinde; yaklaşık 5 yıldır Ankara Emniyet Müdürlüğü Asayiş Ekipler Amirliği Kademe Bölümünde araç arıza kısmında çalıştığını, suçta kullanılan 7,65 mm çapında, Kırıkkale marka tabancanın kendisine ait kamu personeli taşıma ruhsatlı olduğunu, tabancayı yaklaşık 4 yıl önce aldığını, tabancayı ara sıra üzerinde taşıdığını, evin boş olduğu zamanlarda yanına aldığını, tabancayı evde sakladığı yeri kendisinden başka sadece eşi sanık ...’nin bildiğini, ayrıca bir tane de kurusıkı tabancasının olduğunu, iki tabancayı da evde aynı yerde sakladığını, düğün esnasında kurusıkı tabancasını alarak evinin balkonuna çıkıp havaya doğru 2-3 el ateş ettiğini, daha sonra tabancasını yerine koyduktan sonra lavaboya girdiğini, lavabodan çıkacağı esnada dışarıdan tekrar silah sesleri geldiğini, evinin balkonunda eşi sanık ...’nin elinde kendisine ait ruhsatlı tabancayı gördüğünü, tabancayı niye aldığını sorduğunda birkaç el ateş ettiğini söylediğini, hemen tabancayı elinden alıp kızdığını, bu esnada davul ve zurna seslerinin kesilerek telaşlı bir bağrışma olduğunu, sanık ...’nin kendisine tabancanın gerçek tabanca mı yoksa kurusıkı mı olduğunu sorduğunu, tabancanın gerçek olduğunu söylemesi üzerine sanık ...’nin bu tabancayı kususıkı zannederek eline aldığını söylediğini ve ağlamaya başladığını, daha sonra olay yerine gelen polislere tabancaları teslim ettiğini,

Cumhuriyet Başsavcılığında müdafi eşliğinde önceki savunmasına ek olarak; kendisinin sadece kurusıkı tabancayla ateş ettiğini, sanık ...’nin ise Kırıkkale marka tabancayla ateş ettiğini, balkona çıkıp eşine kızdıktan yaklaşık 10 saniye sonra davul sesinin kesildiğini, “Çocuk vuruldu” diye bağrışmalar olduğunu, hemen aşağıya inerek evlerinin yaklaşık 30 metre ilerisindeki balkonda bulunan bir çocuğun vurulduğunu öğrendiğini, çocuğu ve ailesini tanımadığını, aralarında herhangi bir husumet bulunmadığını, tanık ifadelerini kabul etmediğini, sanık ...’ye tabancasını vermediğini,

Mahkemede önceki savunmalarına ek olarak; iki tabancasının da yüklükteki yatağın arasında durduğunu, sanık ...’nin yüklükten aldığı tabancayla 3 el ateş ettiğini, ateş ederken davul sesinin duyulduğunu, ateş edildikten sonra bir kargaşa çıktığını, karşı balkondan birisinin vurulduğunu öğrendiklerini,

İfade etmişlerdir.

Sanık ... bozma öncesi aşamalarda; yaşadıkları binanın önünde yakın akrabalarının düğünü olduğunu, Çubuk ilçesine giderek gelin alıp getirdiklerini, binalarının önüne geldiklerinde eğlencenin devam ettiğini, küçük çocuğunun bezini değiştirmek için ikamet ettikleri binanın 12 numaralı dairesine çıktığını, dışarıdan tabancayla ateş etme sesleri duyduğunu, balkona çıkarak düğün merasimini izlemeye başladığını, kısa bir süre sonra eşi...’ın eve geldiğini, ...’ın da balkona ara sıra çıkarak düğünü izlediğini, bir süre sonra...’ın içeriden tabancasını getirerek birkaç el ateş ettiğini, daha sonra tabancayla birlikte içeri girdiğini, ...’ın lavaboya girdiğini gördüğünü, düğünün coşkusu ve başka bir kadının da ateş etmesi nedeniyle heveslenerek...’a ait tabancayı her zamanki bulunduğu yerden aldığını, balkona çıkıp çevreyi kontrol ettiğini, boş arsada kimsenin olmadığını gördükten sonra havaya doğru 2-3 el ateş ettiğini, bu esnada içeriden gelen...’ın “Sen ne yapıyorsun” diyerek kızdığını ve tabancayı elinden alıp içeri girdiğini, bu sırada dışarıdaki davul ve zurna seslerinin bir anda kesildiğini, telaşlı bir hareketlenme olduğunu, bir çocuğun yaralandığını duyduğunu, eşinin tabancasını alırken izin istemediğini, eşi lavabodayken tabancayı aldığını, iki adet tabanca arasından kurusıkı olduğunu düşündüğü tabancayı eline aldığını, gerçek tabanca olduğunu bilseydi kesinlikle eline almayacağını, son derece üzgün ve pişman olduğunu, vicdan azabı çektiğini,

Bozma sonrasında Mahkemeye sunduğu yazılı dilekçesinde; olay sonrası 4 gün boyunca gözaltında kaldığını, bu süre zarfında ifadesinin alınmadığını, 4. gün ifadesinin alındığını, nezarethanede bulunduğu sırada eşi...’ın kendisini manevi baskı altına aldığını suçu üstlenmesini istediğini, işini kaybedeceğini, çocuklarının tehlikelere maruz kalacaklarını, muhtaç duruma düşeceklerini, aile saadetlerinin bozulacağını, anne ve kadın olması nedeniyle daha az ceza alacağını söyleyerek kendisini ikna ettiğini, önceden hazırlanmış ifadesine avukat huzurunda imza attığını, düğün esnasında kurusıkı tabancayla ateş ettiğini, o esnada eve gelen eşi...’ın elindeki tutukluk yapan tabancayı düzelttikten sonra kalan mermileri balkonun sol tarafından havaya doğru ateşlediğini, mermiler bitince tekrar mermi istediğini, mermilerin nerede olduğunu bilmediğini söyleyince bu sefer gerçek tabancasını getirmesini istediğini, eşine “Git kendin al” dediğini, bunun üzerine eşi...’ın içerden alıp getirdiği gerçek tabancayla sol tarafa ve havaya doğru şarjörün tamamını ateşlediğini, gerçek silahın mermisi bitince tekrar kendisinden mermi getirmesini istediğini, eşinin bu isteğini de yerine getirmediğini, ...’ın tekrar eve girip mermileri silaha doldurduktan sonra balkona geri geldiğini, dirseğini balkon demirinin üzerine koyarak balkonun sol tarafına doğru 3 el ateş ettiğini, aşağıda başka kadınların da silahla ateş ettiklerini görünce o anlık istek ve cehaletinden dolayı eşinden tabancayı alarak boş arsaya dönüp havaya doğru 3 el ateş ettiğini, havaya ateş ederken bir anda davulun sustuğunu ve bağrışmalar başladığını, tabancayı eşine vermek için döndüğünde eşi...’ın balkonda olmadığını gördüğünü, dışarıdaki sesleri duyan...’ın ne olduğunu sorduğunu, ne olduğunu bilmediğini söylediği anda kucaktaki bir çocuğu polis aracına koyulurken gördüğünü, içeriye girdiğinde eşi...’ı silahı temizlerken gördüğünü, kendisine “Vurulan çocuk bizim silahla ve senin atışınla vuruldu” dediğini, nereden bildiğini sorunca “Ben bilirim” diye cevap verip “İstersen ben suçu üstleneyim” dediğini, “Bu konuda henüz netlik yokken neden benim suçumu üstleniyorsun” dediği sırada kapı zilinin çaldığını, çocuğu arabaya koyan Hasan ...’ın eve geldiğini, eşinin amcası olan Hasan ...’ın neden ateş ettiklerini sorup ellerini ve silahı gazlı bezle temizlemelerini söylediğini, silahın ruhsatlı olup olmadığını sorduğunu, evde gaz olmadığını söylediğini, eşi...’ın “Ben çamaşır suyuyla elimi yıkadım, git sen de çamaşır suyu ile elini yıka” dediğini, polisler gelmeden önce eşinin söylemesiyle kurusıkı tabancayı yan komşusuna götürdüğünü, geri geldiğinde eşinin “Kurusıkıyı değil gerçeğini götür” dediğini ancak Hasan ...’ın temizlenen silahın ruhsatlı olduğunu, bu nedenle saklamanın bir fayda getirmeyeceğini söylediğini, daha sonra 3 polis memurunun eve geldiklerini, kendilerini gözaltına aldıklarını, gözaltında kaldığı 4 gün boyunca eşinin manevi baskısı altında kaldığını, 4. günün sonunda polislerin önce eşi..

...’ın temizlenen silahın ruhsatlı olduğunu, bu nedenle saklamanın bir fayda getirmeyeceğini söylediğini, daha sonra 3 polis memurunun eve geldiklerini, kendilerini gözaltına aldıklarını, gözaltında kaldığı 4 gün boyunca eşinin manevi baskısı altında kaldığını, 4. günün sonunda polislerin önce eşi...’ın ifadesini aldıklarını, kendisinin ifadesini alırlarken de “Olay şu şekilde olmuştur. Doğru mu?” diye sorduklarını, “Doğrudur” diyerek okumadan imza attığını, cezaevinden çıkınca eşine “Davacılarla helalleşelim, onlara belli bir miktar para verelim, yardım edelim” demesine rağmen her seferinde eşinin “Biz teklif ettik ancak kabul etmediler” diyerek sürekli kendisini kandırdığını, mağdur ailenin mağduriyetinin giderilmesi için çok çaba sarf etmesine rağmen başarılı olamadığını, vicdanen rahatsız olduğu için eşi ve yakınlarına temyiz neticesinin olumsuz gelmesi hâlinde gerçekleri söyleyeceğini ilettiğini, çocuğun annesinin beyanına göre de kendisi ateş etmeden önce çocuğun vurulduğunun anlaşıldığını, bu suçu işlemediğini, manevi baskılar ve çocuklarının mağdur olmaması için suçu kabullendiğini,

Savunmuştur.

Tüm uygar hukuk düzenleri insan yaşamını en üstün değer kabul etmişlerdir. Gerek Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde gerek Anayasa'da mutlak, en üstün değer olarak algılanan insan hayatı, korunmasında sadece bireyin çıkarı olduğu için değil, aynı zamanda toplumun da menfaati olduğu için ceza himayesinin konusu yapılmıştır. Bu bağlamda, 5237 sayılı TCK'nın “Kişilere Karşı Suçlar” başlıklı ikinci kısmının “Hayata Karşı Suçlar” başlıklı birinci bölümünün 81. maddesinde “Kasten Öldürme” suçu;

"Bir insanı kasten öldüren kişi, müebbet hapis cezası ile cezalandırılır" şeklinde düzenlenmiş,

"Nitelikli hâller" başlıklı 82. maddesinde;

"(1) Kasten öldürme suçunun;

...

e) Çocuğa ya da beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı,

...İşlenmesi hâlinde, kişi ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılır" düzenlemesiyle de çocuğun öldürülmesi, kasten öldürme suçunun nitelikli hâlleri arasında sayılmıştır.

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından, "doğrudan kast", "olası kast", "taksir" ve "bilinçli taksir"e değinilerek, birbirlerinden ayırdedici ölçütlerin ortaya konulması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın "Kast" başlıklı 21. maddesi;

"(1) Suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır. Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir.

(2) Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır. Bu halde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda müebbet hapis cezasına, müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmi yıldan yirmibeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur; diğer suçlarda ise temel ceza üçte birden yarısına kadar indirilir" şeklinde düzenlenerek, maddenin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde doğrudan kast, ikinci fıkrasının birinci cümlesinde de olası kast tanımlanmıştır.

Olası kastın tanımlandığı TCK’nın 21. maddesinin 2. fıkrasının gerekçesinde; “...Olası kast durumunda suçun kanuni tanımında yer alan unsurlardan birinin somut olayda gerçekleşebileceği öngörülmesine rağmen, kişi fiili işlemektedir. Diğer bir deyişle, fail unsurların meydana gelmesini kabullenmektedir. Mevzuatımıza giren yeni bir kavram olan olası kastla ilgili uygulamadan bazı örnekler vermek yararlı olacaktır.

Yolda seyreden bir otobüs sürücüsü, trafik lambasının kendisine kırmızı yanmasına rağmen, kavşakta durmadan geçmek ister; ancak kendilerine yeşil ışık yanan kavşaktan geçmekte olan yayalara çarpar ve bunlardan bir veya birkaçının ölümüne veya yaralanmasına neden olur. Trafik lambası kendisine kırmızı yanan sürücü, yaya geçidinden her an birilerinin geçtiğini görmüş; fakat, buna rağmen kavşakta durmamış ve yoluna devam etmiştir. Bu durumda otobüs sürücüsü, meydana gelen ölüm veya yaralama neticelerinin gerçekleşebileceğini öngörerek, bunları kabullenmiştir.

Düğün evinde törene katılanların tabancaları ile odanın tavanına doğru ardı ardına ateş ettikleri sırada, bir kişinin aldığı alkolün de etkisi ile elinin seyrini kaybetmesi sonucu, yere paralel olarak yaptığı atışlardan bir tanesinden çıkan kurşun, törene katılanlardan birinin alnına isabet ederek ölümüne neden olur. Bu örnek olayda kişi yaptığı atışlardan çıkan kurşunların orada bulunan herhangi birine isabet edebileceğini öngörmüş; fakat, buna rağmen silâhıyla atışa devam etmiştir. Burada da fail silâhıyla ateş ederken ortaya çıkacak yaralama veya ölüm neticelerini kabullenmiştir.

Verilen bu örneklerde kişinin olası kastla hareket ettiğinin kabulü gerekir.” şeklinde açıklamalara yer verilmiş ve olası kasta ilişkin örnek olaylar gösterilmiştir.

Buna göre, doğrudan kast; öngörülen ve suç teşkil eden fiili gerçekleştirmeye yönelik irade olup kanunda suç olarak tanımlanmış eylemin bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi ile oluşur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini bilmesi ve istemesi hâlinde doğrudan kastla hareket etmiş olacak, buna karşın işlemiş olduğu fiilin muhtemel bazı neticeleri meydana getirebileceğini öngörmesine ve bu neticelerin gerçekleşmesini mümkün ve muhtemel olarak tasavvur etmesine rağmen muhtemel neticeyi kabullenerek fiili işlemesi hâlinde olası kast söz konusu olacaktır.

Olası kast ile doğrudan kast arasındaki farkı ortaya koyan en belirgin unsur, doğrudan kasttaki bilme unsurudur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini biliyorsa doğrudan kasıtla hareket ettiğinin kabulü gerekmektedir. Yine failin hareketiyle hedeflediği doğrudan neticelerle birlikte, hareketin zorunlu veya kaçınılmaz olarak ortaya çıkan sonuçları da, açıkça istenmese dahi doğrudan kastın kapsamı içinde değerlendirilmelidir. Belli bir sonucun gerçekleşmesine yönelik hareketin, günlük hayat tecrübelerine göre diğer bir kısım neticeleri de doğurması muhakkak ise, failin bu sonuçlar açısından da doğrudan kastla hareket ettiği kabul edilmelidir.

Olası kastı doğrudan kasttan ayıran diğer ölçüt; suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşmesinin muhakkak olmayıp muhtemel olmasıdır. Fail, böyle bir durumda muhakkak değil ama, büyük bir ihtimalle gerçekleşecek olan neticenin meydana gelmesini kabullenmekte ve "olursa olsun" düşüncesi ile göze almakta; neticenin gerçekleşmemesi için herhangi bir çaba göstermemektedir. Olası kastta fiilin kanunda tanımlanan bir sonucun gerçekleşmesine neden olacağı muhtemel görülmesine karşın, bu neticenin meydana gelmesi fail tarafından kabul edilmektedir.

5237 sayılı TCK'nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde "kanunda tanımlanmış haksızlık" olarak ifade edilen suç; kural olarak ancak kastla, kanunda açıkça gösterilen hâllerde ise taksirle de işlenebilir. İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksirde, failin cezalandırılabilmesi için mutlaka kanunda açık bir düzenleme bulunması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 22/2. maddesinde taksir; "dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir" şeklinde tanımlanmıştır.

Taksirli suçlarda, gerek icrai, gerekse ihmali hareketin iradi olması ve meydana gelen neticenin öngörülebilir olması gerekmektedir. İradi bir davranış bulunmadığı takdirde taksirden bahsedilemeyeceği gibi, öngörülemeyecek bir sonucun gerçekleşmesi hâlinde de failin taksirli suçtan sorumluluğuna gidilemeyecektir.

Sonucun gerçekleşmesinde mağdurun taksirli davranışının da etkisinin olması hâlinde, diğer taksirli davranış nedensellik bağını kesmediği sürece bu durum, failin sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağı gibi, taksirin niteliğini de değiştirmeyecektir. Türk Ceza Kanunu'nda kusurun derecelendirilmesi suretiyle herhangi bir ceza indirimi söz konusu olmadığından, bu hâl ancak temel cezanın tayininde dikkate alınabilecektir.

Türk Ceza Kanunu'nda taksir; "basit" ve "bilinçli" taksir olarak ikili bir ayrıma tabi tutulmuş, 22. maddesinin üçüncü fıkrasında bilinçli taksir; "kişinin öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi" şeklinde tanımlanmış, bu hâlde taksirli suça ilişkin cezanın üçte birden yarıya kadar arttırılacağı öngörülmüştür.

Basit taksir ile bilinçli taksir arasındaki ayırdedici ölçüt; taksirde failin öngörülebilir nitelikteki neticeyi öngörmemesi, bilinçli taksir hâlinde ise bu neticeyi öngörmüş olmasıdır.

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç, fail tarafından öngörüldüğü hâlde istenmemiştir. Gerçekten neticeyi öngördüğü hâlde, sırf şansına veya başka etkenlere, hatta kendi beceri veya bilgisine güvenerek hareket eden kimsenin tehlikelilik hâli, bunu öngörememiş olan kimsenin tehlikelilik hâli ile bir tutulamayacaktır. Neticeyi öngören kimse, ne olursa olsun bu sonucu meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç, fail tarafından öngörüldüğü hâlde istenmemiştir. Gerçekten neticeyi öngördüğü hâlde, sırf şansına veya başka etkenlere, hatta kendi beceri veya bilgisine güvenerek hareket eden kimsenin tehlikelilik hâli, bunu öngörememiş olan kimsenin tehlikelilik hâli ile bir tutulamayacaktır. Neticeyi öngören kimse, ne olursa olsun bu sonucu meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

Türk Ceza Kanunu'nun 21. maddesinin ikinci fıkrasında; "kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi" şeklinde tanımlanıp başkaca ayırıcı unsura yer verilmeyen olası kast ile aynı Kanun'un 22. maddesinin üçüncü fıkrasında; "kişinin, öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi halinde bilinçli taksir vardır" biçiminde tanımlanan bilinçli taksirin karıştırılacağı hususu öğretide dile getirilmiş, kanun koyucu da madde metninde yer vermediği "kabullenme" ölçüsünü aynı maddenin gerekçesinde; "olası kast halinde suçun kanuni tanımında yer alan unsurlardan birinin somut olayda gerçekleşeceği öngörülmesine rağmen, kişi fiili işlemektedir, diğer bir deyişle, fail unsurların meydana gelmesini kabullenmektedir" şeklinde açıklamak suretiyle, olası kastı bilinçli taksirden ayıracak kıstası ortaya koymuştur.

Olası kastla bilinçli taksiri ayırdetme konusunda doktrinde “Her ikisi arasındaki ayrımı belirlemek bakımından Frank formülü uygulanmalıdır. Buna göre eğer ‘öyle veya böyle fail her hâlde hareketi gerçekleştirirdi’ diyebiliyorsak olası kast; ‘neticenin gerçekleşeceğini bilseydi hareketi gerçekleştirmeyecekti’ diyebiliyorsak bilinçli taksirden söz edilir...Her ikisi arasında bir ayrım yapılabilmesi için her somut olay bakımından failin ayrıca neticeyi göze almış, kabullenmiş sayılıp sayılamayacağı yönünde bir değerlendirme yapılması zorunlu görünmektedir” şeklinde görüşler mevcuttur. (Bahri Öztürk-Mustafa Ruhan Erdem, Uygulamalı Ceza Hukuku ve Güvenlik Tedbirleri Hukuku, Seçkin Akademik ve Mesleki Yayınlar, 17. Baskı, Ankara 2017, s. 303-304.)

Öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesine kayıtsız kalınması durumunda olası kast, öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesinin istenmemesine rağmen neticenin meydana gelmesinin engellenemediği ahvalde bilinçli taksir söz konusu olacaktır. Diğer bir deyişle, failin neticeyi istememekle beraber neticenin meydana gelmesinin muhtemel olduğunu bilmesine rağmen duruma kayıtsız kalarak hareketini sürdürmek suretiyle muhtemel neticeyi kabullenmesi durumunda olası kast, failin neticeyi öngörmesine rağmen becerisine, şansına, tecrübesine ya da başka bir etkene güvenip neticenin meydana gelmeyeceğine inanarak gerektiğinde muhtemel neticenin gerçekleşmemesi için gerekli önlemleri de almak suretiyle hareketini sürdürmesi hâlinde ise bilinçli taksir söz konusu olacaktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ...’ın, 18.10.2009 tarihinde saat 14.00 sıralarında ikamet ettiği binanın önünde yakın bir akrabasının düğünü için yapılan eğlencede 2. kattaki evinin balkonundan eşi adına ruhsatlı tabancayla rastgele 4 el ateş ettiği, tabancadan çıkan 1 adet mermi çekirdeğinin karşı binanın 4. katındaki balkonda düğün kutlamasını izleyen 3 yaşındaki ...’ün alnına isabet ettiği, ...’ün ateşli silah mermi yaralanmasına bağlı kafa kubbe ve kaide kemik kırıkları ile karakterli beyin doku harabiyeti ve kanaması sonucu öldüğü olayda; davul ve zurna eşliğinde yapılan eğlenceli düğün merasiminin çevrede yaşayan çok sayıda insan tarafından evlerinin balkonundan veya penceresinden izlendiğini bilen ve gören sanık ...’nin, elindeki elverişli tabancayla ve tabancanın etki alanı içerisinde kendisinin oturduğu apartman da dâhil olmak üzere çok sayıda yüksek katlı ev bulunan şehir merkezinde rastgele ateşlediği mermilerden birinin, çevrede bulunan kişilerden birisine de isabet edebileceğini, bu durumda muhtemel bazı neticelerin meydana gelebileceğini öngörmesine rağmen muhtemel neticeyi kabullenerek fiili gerçekleştirdiği anlaşıldığından olası kasıtla hareket ettiğinin kabulü gerekmektedir. Zira sanığın ateşlediği mermilerin, gerek kendi ikamet ettiği apartmanın üst katındaki balkonlarda bulunan kişilere gerek civardaki balkon veya pencereden düğünü seyreden kişilere hatta havaya yükselen mermi çekirdeğinin yorgun mermi olarak düştüğü sırada herhangi bir kimseye isabet etme ihtimali bulunmaktadır. Düğünde rastgele ateş eden sanığın göze aldığı, kabullendiği ve kayıtsız kaldığı netice, ateşlediği mermi çekirdeğinin civarda bulunan herhangi birisine isabet etmesi, bu kişinin de ölmesi veya yaralanmasıdır. Düğünü izleyenler arasında çocukların da bulunabileceğini öngörebilecek durumda olan sanık ...’nin sorumluluğu meydana gelen muhtemel neticenin ağırlığına göre, yani bir çocuğun ölümü neticesine göre belirlenmelidir. Sanığın eylemi, bir çocuğun ölümüyle sonuçlandığından, kabullenilen ve öngörülebilen muhtemel neticenin gerçekleşmiş olması ve Türk Hukuk sisteminde yerleşik hâle gelen "olası kasıt netice ile belirlenir" kuralı karşısında sanığın eyleminin olası kasıtla nitelikli öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi; sanığın eyleminin bilinçli taksirle ölüme neden olma suçunu oluşturduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 25.06.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.