muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5694, Karar No: 2010/17505, Tarih: 22.12.2010

Hemen belirtilmelidir ki, harcanan enerji miktarı ne olursa olsun aynı ücretin alındığı, enerjiyi tasarruflu kullananla kullanmayan arasında hiçbir farkın gözetilmediği “metre kare yöntemi”ne göre ücretlendirmede, enerjinin bilinçli ve tasarruflu kullanımının engelleneceği, dolayısıyla enerji israfına neden olunacağı açıktır. Gerçekten de, bu yöntemle ısınmada, bir çok abonenin, binasında ısı kaybını önleyen, izolasyon, ısı yalıtımı

2010/5694-16972

gibi önlemlere başvurmadığı gibi, sıcak olduğunda peteğini kapatmak yerine pencerelerini açtığı da, bilinen bir gerçektir. Enerji kaynaklarının giderek azaldığı günümüzde, enerjinin tasarruflu kullanılması, kişisel sorumluluğun ötesinde, aynı zamanda toplumsal bir sorumluluktur. Nitekim, enerji kaynaklarının ve enerjinin kullanımında verimliliğin artırılması, israfın önlenmesi, enerji maliyetlerinin hafifletilmesi ve çevrenin korunması amacıyla, 18.4.2007 tarihinde 5627 sayılı “Enerji Verimliliği Kanunu” kabul edilerek, enerjinin verimli kullanılması, yasal sorumluluk kapsamına da alınmış olup, kalorimetreye dayalı sisteme geçmek, bir süre sonra yasal olarak da zorunlu hale gelecektir. Kaldı ki, enerjinin korunmasına yönelik olan kalorimetreye dayalı ölçümün, normal şartlarda davacı tüketicinin aleyhine bir durum yaratacağı kabul edilemeyeceği gibi, enerjiyi tasarruflu kullanan veya herhangi bir nedenle (evde bulunmama, alternatif ısınma araçları kullanma vb.) bir süre hiç kullanmayan tüketici yönünden ise, daha avantajlı sonuçlar doğuracağı da tabiidir. Sonuç olarak, kalorimetreye dayalı ölçüm yöntemine geçilmesi, sözleşmenin tüketici aleyhine ağırlaştırılması sonucunu doğurmayıp, buna karşılık enerjinin daha verimli kullanılmasını teşvik ederek, israfın önlenmesine katkıda bulunacağından, davacı abonenin, buna karşı çıkması, MK’nun 2. maddesinde belirtilen iyiniyet kurallarına aykırıdır. Başka bir ifade ile davalı şirketin, “enerjinin ölçülmesi” için kalorimetre sistemine geçmek istemesi ve buna göre sözleşmenin yenilenmesi talebi, gerek yukarda açıklanan nedenler, gerekse aynı durumdaki tüm aboneler arasında eşitlik sağlanması bakımından, hakkaniyete de uygundur. Mahkemenin kabulünün aksine, daha önce aynı taraflar arasında görülüp kesinleşen ... 2. Tüketici Mahkemesine ait olan 2007/216 esas ve 2007/347 karar sayılı davanın, eldeki dava yönünden kesin hüküm niteliğinde olduğu da kabul edilemez. O halde yukarda açıklanan tüm bu nedenlerle jeotermal enerji kullanımında, “kalorimetreye dayalı abonelik tesisi” konusundaki davalı talebinin, eşitlik ve hakkaniyet ilkelerine uygun olduğunun kabulü ile, taraflar arasındaki muarazanın da buna göre giderilmesi gerekirken, mahkemece aksinin kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün, temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 22.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7784, Karar No: 2011/8194, Tarih: 26.05.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/7784 E.  ,  2011/8194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki abonelik sözleşmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirketle 21.4.2006 tarihinde “jeotermal enerji” alımına ilişkin, metre kare ölçümüne göre abonelik sözleşmesi imzaladığını, davalının, bir süre önce kalorimetre ölçümüne dayalı yeni bir sözleşme yapılması konusundaki talebini kabul etmediğini, bunun üzerine sözleşmenin, 27.5.2008 tarihli ihtarla, tek taraflı olarak feshedildiğini, oysa ki davalının böyle bir yetkisi bulunmadığı gibi, abonelik sözleşmesinde de kalorimetre takılması yönünde bir zorunluluk olmadığını, kaldı ki, 5627 sayılı “Enerji Verimliliği Kanunu”nun geçici 6. maddesinin 1. fıkrası gereğince, kalorimetre cihazı takma uygulamasının, mevcut tüketiciler için yasanın yürürlüğe girdiği tarihten 5 yıl sonra geçerli olacağını, sözleşmenin bu şekilde feshedilmesinin, dürüstlük ve iyiniyet kuralları ile de bağdaşmadığını, daha önce davalı tarafından, kalorimetreye dayalı ısınma bedeli ödenmesi konusunda İzmir 2. Tüketici Mahkemesinin 2007/216 esas sayılı dosyası üzerinden açılan davanın da reddedilerek kesinleştiğini ileri sürerek, davalının tek taraflı olarak sözleşmeyi feshetmesinin geçerli olmadığının ve abonelik sözleşmesinin, sözleşme hükümleri çerçevesinde mevcut hali ile devam ettiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı , davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalı şirketin, sözleşmeyi tek taraflı olarak sona erdirme hakkının bulunmadığı, davalının tek taraflı olarak gönderdiği ihtarname ile sözleşmeyi fesh edemeyeceği, davacının kalorimetre taktırma zorunluluğunun bulumadığı gerekse gösterilerek, davanın kabulüne, taraflar arasındaki muarazanın men’i ile, 21.4.2006 tarihli abonelik sözleşmesinin geçerli olduğunun ve sözleşme hükümleri çerçevesinde devam ettiğinin tespitine karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Az yukarda da kısaca özetlendiği gibi, davacı, davalı ile imzalanan “jeotermal enerji” alımına ilişkin abonelik sözleşmesinin, kalorimetreye dayalı sisteme geçmeyi kabul etmediği için, davalı tarafından tek taraflı olarak feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçerli olmadığının, aboneliğin, metre kare esasına göre ve mevcut hali ile devam ettiğinin tespitini talep etmiş, davalı ise, enerjinin daha verimli kullanılması için, kalorimetre esasının zorunlu olduğunu, verilen süreye rağmen, kalorimetre esasına geçmeyen davacının, belirsiz süreli olan abonelik sözleşmesinin, Borçlar Kanunu hükümlere göre, yasaya uygun olarak feshedildiğini savunmuştur.

Tüm dosya kapsamından, davalı şirketin, 1996 yılından itibaren abonelere, jeotermal enerjiyle ısınmaları konusunda, hizmet vermeye başladığı, ilk yıllarda, abone sayısının azlığı ve o zamanki teknik imkanlara göre, metrekare usulüne göre fiyatlandırmayı düzenleyen bir sözleşme tipinin imzalatıldığı, bu sözleşme tipine göre abonelerin, evin yüzölçümüne göre belirlenen sabit bir bedeli ödemekte oldukları, ancak aradan geçen zaman içinde, abone sayısının 20.000 konuta yaklaşması ve talebin de sürekli olarak artması üzerine, enerjinin verimliliğinin sağlanması için, ölçümde metrekare esasından, kalorimetre esasına geçildiği, bu tip ölçümde ise abonelerin, tükettikleri kadar enerji bedeli ödemekte oldukları, tüm aboneler yönünden, kalorimetre ölçümüne geçilmesi için çalışmalar yapılıp, kampanyalar düzenlendiği, çok sayıda eski abonenin de, yeni aboneler gibi, bu sisteme geçtiği, ne var ki bu ölçüm sistemini kabul etmeyen bir kısım eski abonelere, son olarak kalorimetre esasına geçmeleri için ihtar gönderildiği, verilen 6 aylık süreye rağmen sonuç alınamaması üzerine de, abonelik sözleşmelerinin feshedildiği, davacının da bu abonelerden biri olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda da, taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı şirketin, kalorimetreye dayalı sisteme göre sözleşmenin yenilenmesi talebine, davacının karşı çıkmasından kaynaklanmış olup, eldeki dava da, söz konusu bu uyuşmazlıktan kaynaklanan “muarazanın giderilmesi” istemine ilişkindir.

Hemen belirtilmelidir ki, harcanan enerji miktarı ne olursa olsun aynı ücretin alındığı, enerjiyi tasarruflu kullananla kullanmayan arasında hiçbir farkın gözetilmediği “metre kare yöntemi”ne göre ücretlendirmede, enerjinin bilinçli ve tasarruflu kullanımının engelleneceği, dolayısıyla enerji israfına neden olunacağı açıktır. Gerçekten de, bu yöntemle ısınmada, bir çok abonenin, binasında ısı kaybını önleyen, izolasyon, ısı yalıtımı gibi önlemlere başvurmadığı gibi, sıcak olduğunda peteğini kapatmak yerine pencerelerini açtığı da, bilinen bir gerçektir. Enerji kaynaklarının giderek azaldığı günümüzde, enerjinin tasarruflu kullanılması, kişisel sorumluluğun ötesinde, aynı zamanda toplumsal bir sorumluluktur. Nitekim, enerji kaynaklarının ve enerjinin kullanımında verimliliğin artırılması, israfın önlenmesi, enerji maliyetlerinin hafifletilmesi ve çevrenin korunması amacıyla, 18.4.2007 tarihinde 5627 sayılı “Enerji Verimliliği Kanunu” kabul edilerek, enerjinin verimli kullanılması, yasal sorumluluk kapsamına da alınmış olup, kalorimetreye dayalı sisteme geçmek, bir süre sonra yasal olarak da zorunlu hale gelecektir. Kaldı ki, enerjinin korunmasına yönelik olan kalorimetreye dayalı ölçümün, normal şartlarda davacı tüketicinin aleyhine bir durum yaratacağı kabul edilemeyeceği gibi, enerjiyi tasarruflu kullanan veya herhangi bir nedenle (evde bulunmama, alternatif ısınma araçları kullanma vb.) bir süre hiç kullanmayan tüketici yönünden ise, daha avantajlı sonuçlar doğuracağı da tabiidir. Sonuç olarak, kalorimetreye dayalı ölçüm yöntemine geçilmesi, sözleşmenin tüketici aleyhine ağırlaştırılması sonucunu doğurmayıp, buna karşılık enerjinin daha verimli kullanılmasını teşvik ederek, israfın önlenmesine katkıda bulunacağından, davacı abonenin, buna karşı çıkması, MK’nun 2. maddesinde belirtilen iyiniyet kurallarına aykırıdır. Başka bir ifade ile davalı şirketin, “enerjinin ölçülmesi” için kalorimetre sistemine geçmek istemesi ve buna göre sözleşmenin yenilenmesi talebi, gerek yukarda açıklanan nedenler, gerekse aynı durumdaki tüm aboneler arasında eşitlik sağlanması bakımından, hakkaniyete de uygundur. Mahkemenin kabulünün aksine, daha önce aynı taraflar arasında görülüp kesinleşen İzmir 2. Tüketici Mahkemesine ait olan 2007/216 esas ve 2007/347 karar sayılı davanın, eldeki dava yönünden kesin hüküm niteliğinde olduğu da kabul edilemez. O halde yukarda açıklanan tüm bu nedenlerle jeotermal enerji kullanımında, “kalorimetreye dayalı abonelik tesisi” konusundaki davalı talebinin, eşitlik ve hakkaniyet ilkelerine uygun olduğunun kabulü ile, taraflar arasındaki muarazanın da buna göre giderilmesi gerekirken, mahkemece aksinin kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün, temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 15.60 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 26.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2159, Karar No: 2020/4159, Tarih: 15.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2159 E.  ,  2020/4159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davanın Kırşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından yukarıda sayı ve tarihi belirtilen kararın HMK 363. maddesi uyarınca kanun yararına bozulmasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından istenilmesi üzerine, dava dosyası ve içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve diğer tüm dosya kapsamı delil ve belgeler incelendi. Gereği müzakere edilip düşünüldü.

Davacı, 22.09.2018 tarihinde Sivas Toyota Er Otomotiv'den aracı için 1.103,11 TL’ye sağ arka köşe farı aldığını, farın sağlam bir şekilde Aras Kargoya teslim edildiğini, ancak Aras Kargo’nun taşıma esnasında kargoyu kırdığını, kargonun Kırşehir’de Çağlayanlar Otomotiv şirketine teslim edilmek üzere Aras Kargo tarafından getirildiğini, kargo açılıp bakıldığında paketteki farın kırık olduğunun görüldüğünü, Aras Kargo Kırşehir Şubesi tarafından 26/09/2018 tarihinde durum tespit tutanağı tutulduğunu ve kargonun teslim alınmadığını, Aras Kargo hakkında Kırşehir İl Tüketici Hakem Heyeti Başkanlığı’na başvuruda bulunduğunu, hakem heyetince talebin reddine karar verildiğini, taşımacılık faaliyeti yapan Aras Kargonun söz konusu kargoyu sağlam bir şekilde davacıya teslim etmesi gerekirken kusurlu davranarak kargoya zarar verdiğini ileri sürerek, hakem heyeti kararının kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın husumet nedeniyle reddi gerektiği, davanın yanlış şubeye açıldığını, kargonun göndericisinin Er Otomotiv Tic. ve San. A.Ş, alıcısının Çağlayanlar Motorlu Araçlar Tic. San. Ltd. Şti. olduğunu, taşıma işinin ticari iş olduğunu, taşıma faturası içeriğindeki bilgilere göre tarafların tacir olduğu ve taşımanın ticari amaçla yapıldığının sabit olması nedeniyle Ticaret Mahkemesinin görevli olduğunu, husumet ve aktif dava ehliyeti yönünden davanın reddinin gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tüketicinin Sivas Toyota Er Otomotivden'den 1 adet sağ arka köşe farı sipariş ettiği, farın Çağlayanlar Motorlu Araçlar Tic. San. Ltd. Şti'ye kargolandığı, kargonun 27.08.2018 tarihinde teslim edilmeye çalışıldığı, kargo açılıp bakıldığında Farının kırık olduğunun tespit edildiği, davacının farı teslim almayarak iade ettiği, davalı kargo şirketinin dava konusu farı sağlam bir şekilde Sivas Toyota Er Otomotiv'den aldığı, davalının teslim aldığı farı sağlam bir şekilde tüketiciye teslim etme yükümlüğü altına girdiği, taşıma esnasında dava konusu farın kırıldığı ve bu sebeple tüketicinin farı teslim almadığı, dava dışı Sivas Toyota Er Otomotiv A.Ş. farı sağlam bir şekilde davalıya teslim ettiğinden Sivas Toyota Er Otomotiv A.Ş.’nin sorumluluğu bulunmadığı, zarar taşıma esnasında meydana geldiğinden davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle -Kırşehir Merkez İl Tüketici Hakem Heyeti Başkanlığı’nın ilamının iptali ile; uyuşmazlık bedeli olan 1.103,11.-TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığı'nın talebi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca, dosyadaki faturadan davalı kargo şirketi tarafından taşınan farın göndericisinin Er Otomotiv Tic. ve San. AŞ, alıcısının da Çağlayanlar Motorlu Araçlar Tic. San. Ltd. Şti. olduğunun anlaşıldığı, taşıma sözleşmesinin tarafı olmayan davacının aktif dava ehliyetinin olmadığı gözetildiğinde, davalının husumet itirazının reddedilmesinin doğru olmadığı, 6102 sayılı TTK’nun 3 ve 4 üncü maddesi gereğince yapılan işlem ticari, tarafların tacir olduğu göz önüne alındığında, aynı Kanunun ticari davaların görüleceği mahkemeleri düzenleyen 5 inci maddesi gereğince görevli mahkemenin ticaret mahkemesi olduğu dikkate alınmadan davalının görev itirazının reddedilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle hükmün 6100 sayılı HMK m.363/1 uyarınca kanun yararına bozulması istenmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, taşıma esnasında hasara uğrayan emtia nedeniyle oluşan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Yukarıda yapılan özetten anlaşılacağı üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca davacı ...’nın taşıma sözleşmesinin tarafı olmaması sebebiyle aktif dava ehliyeti bulunmadığından davalının husumet itirazının reddedilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle kanun yararına bozma talebinde bulunulmuş ise de davacı ... dava dilekçesinde dava konusu malın sahibi olduğunu iddia ederek dava dışı satıcı Er Otomotiv Tic. ve San. AŞ tarafından adına düzenlenen tahsilat makbuzu ve dava konusu emtianın bedelinin kendisi tarafından ödendiğine dair kredi kartı ekstresini sunmuştur. Bu durumda, davacı ...’in taşıma sözleşmesinin tarafı olmasa dahi taşınan emtianın sahibi olduğunu ve zararın kendi uhdesinde doğduğunu iddia etmesi karşısında Dairemizin emsal İçtihatlarında kabul edildiği üzere (Dairemizin 15.04.2008 tarih 2006/12511 E. 2008/4997 K. sayılı ilamı) Borçlar Kanunu genel hükümlerden yararlanarak davalı taşıyıcıya karşı talepte bulunabilecek olması karşısında aktif dava ehliyetine sahip olması nedeniyle ve yine her ne kadar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca kanun yararına bozma talebinde bulunulurken tarafların tacir olmaları nedeniyle uyuşmazlığın ticaret mahkemesinde görülmesi gerektiği iddia edilmiş ise de, dava konusu taşıma senedinde gönderici olan şirket ile alıcı konumundaki şirket uyuşmazlık konusu dosyada taraf olmayıp hasar gören malın sahibi olduğunu iddia eden ... davacı, taşıma işini gerçekleştiren Aras Kargo Yurtiçi Yurtdışı Taş. AŞ davalı olup, davacı ... ile taşıma işini üstlenen davalı Aras Kargo Yurtiçi Yurtdışı Taş. AŞ arasında akdi ilişki bulunmadığından uyuşmazlığın Türk Borçlar Kanunu genel hükümleri çerçevesinde çözümlenmesi gerekeceği, buna göre Tüketici Mahkemesinin görevli olmadığı anlaşılmakla beraber kanun yararına bozma talebine dayanak teşkil eden şirketlerin işbu davada taraf olmaması sebebiyle ticaret mahkemesinin görevli olmayacağı anlaşılmakla karara yönelik kanun yararına temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 6100 sayılı HMK'nın 363. hükmüne dayalı kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, gereğinin yapılması için karar örneği ve dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 15.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9325, Karar No: 2014/16192, Tarih: 22.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/9325 E.  ,  2014/16192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/02/2014 tarih ve 2013/265-2014/34 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına 29, 30, 35, 43 sınıflarda tescilli “ ...” ibareli markanın varlığına karşın, davalı şahsın kendisine ait restoranda “...” markasıyla faaliyet yürüttüğünün mahkeme kanalı ile yapılan tespit ile ortaya çıktığını, müvekkilinin çiğ köfte sektöründe önemli bir yere sahip ve çiğ köfteyi sektör haline getirmiş bir isim olduğunu, davalının ... başta olmak üzere müvekkilin markasına benzerlik oluşturarak işletmeler açtığını ve halen faaliyetine bayiilik vererek devam ettiğini, bayiliklerde de müvekkilin oluşturduğu marka konseptini kullanarak müvekkilinin müşterilerini kendi müşterisi haline getirdiğini, davalının bu eylemleri nedeniyle müvekkilin markasının sürekli aşındığını, müşterilerinin kaybolduğunu ve maddi zarara uğradığını ileri sürerek, marka ihlalinin ve haksız rekabetin tespiti, durdurulması, önlenmesi ve ihlalin ortadan kaldırılmasına 10.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminata, kararın bir gazetede ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ...’ın davacı ile aynı sektörde faaliyet gösteren ve alanında bilinen bir yatırımcı olduğunu, müvekkilinin kendi adına tescilli markalarını kullanmasının hiçbir şekilde davacı haklarına tecavüz oluşturmadığını, müvekkilin hukuka aykırı ve davacının haklarına tecavüz oluşturan bir eylemi bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı adına 29,30,43. sınıflarda tescilli ''...'' ve 29,35. sınıflarda tescilli ''...'' unsurlu markalar karşısında, davalı şahsın kendisine ait ticari işletmede bu ibareleri markasal kullanım ile çiğköfte satmasının marka ihlali ve haksız rekabet olarak görülemeyeceği, kullanımın tescilli markanın kullanımı mahiyetinde olduğu gerekçesi ile sair hususların tetkikine gerek görülmeksizin davanın reddine karar verilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 22/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/535, Karar No: 2019/7027, Tarih: 27.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/535 E.  ,  2019/7027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 30. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirket bünyesinde 06.09.2013-04.11.2016 tarihleri arasında çalıştığını, davalı işyerinde sendikaya üye olduğu tarih itibariyle ve bu üyeliği bildirdiği 04.04.2016 tarih ve 19033 yevmiye nolu yazıyı davalı işverene tebliğ ettiği günden sonra sendikal faaliyetlerinin devamlı olarak sekteye uğratıldığını, itibarsızlaştırılarak yalnız bırakıldığını, küfre kadar varan hakaretlere maruz kaldığını, bu duruma başka çalışanın da şahit olduğunu ve bu durumun 24.10.2016 tarihindeki çalışanın ifadesinde mevcut olduğunu, ayrıca imalat müdürünün görevlendirdiği işçinin davalı işyerinde sendikal faaliyetlerin artık yürümeyeceği şeklindeki konuşmasına ve çalışanları sendikaya üye olmamaları konusundaki telkinlerine başka bir çalışanın da şahit olduğunu, sendikaya üye olmamaları konusunda üzerinde bir baskı ve çalışma arkadaşları arasında itibarsızlaştırma yönünde yoğun bir mobbinge maruz kaldığını, davalı işyeri tarafından noter vekili ile 21.07.2016 tarihli ve ... yevmiye nolu ihtarnamenin adresine tebliğ edildiğini, bu durumun aile hayatında da sıkıntılar yaşamasına neden olduğunu, baskıların ve mobbingin devam etmesi üzerine Yönetim Kurulu Başkanına konuyu bir yazıyla bildirdiğini, bunun üzerine kendisinden bilgi istendiğini, istenilen bilgileri ve şahitleri sunmasına rağmen baskı yaratan çalışanlara bir işlem yapılmadığını, bu kadar yazışmadan sonra davalı işyeri için yasal sıkıntı doğuracağından davacıyı işten çıkartamayacaklarının söylendiğini, bu yüzden ekonomik sıkıntılar

ve şirketin küçülmeye gideceği gerekçesiyle bu yönde bir istifa yazısı yazmasının istendiğini, iş aktinin bu yönde feshedildiğini, iş aktinin sonlandırılma sebebinin ekonomik sebepler olmadığını, sendikal faaliyetleri nedeniyle iş aktinin sonlandırıldığını, bu yöndeki endişesini 04.04.2016 tarih ve 19033 yevmiye nolu yazısında bildirdiğini, iş yerinde yaşadığı olumsuzlukları bildirdikten sonra yapılan soruşturmanın kim tarafından yürütüldüğünü ve hangi objektif kuralları kullandıklarının kendisi ile paylaşılmadığını, şikayet ettiği kişilerin aynı zamanda soruşturmayı araştıran kişiler olduğunu, bu sebeplerden ötürü psikolojik tedavi gördüğünü iddia ederek, işe iadesi ile boşta geçen süre ücreti ve işe başlatmama tazminatının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti: