muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23495, Karar No: 2014/23292, Tarih: 19.11.2014

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; sanıklara verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, sanıklar ... ve ... hakkındaki hükmün "B" fıkrasının temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilk bentlerinde "faillerin kastına dayalı kusurunun ağırlığı" ve faillerin güttüğü amaç ve saikler" ibarelerinin çıkartılması; aynı fıkranın 7. bendinde "bu meslek veya sanatın (madencilik) icrasının" ibaresinin çıkartılarak yerine "sanık ...'in teknik nezaretçilik mesleğinin ve sanık ...'nun da ocak vardiya çavuşluğu mesleğinin icrasından" ibarelerinin yazılması suretiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B-Sanık ...'ın mahkumiyetine yönelik hükmün temyiz incelemesine gelince;

1-Olay günü, sanığın işletmecisi olduğu yer altı kömür maden ocağında yaklaşık 40 derecelik eğime sahip ayakta eğimli geri dönümlü uzun ayak metodu ile 5 işçinin çalışmakta olduğu, işçilerden bir kısmının vagonlara kömür yüklerken, usta konumunda işçi olan ölenin hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen daimi nezaretçi-maden mühendisi olan sanık ...'ın talimatı ve yönlendirmesi doğrultusunda ağaç sarması yani tahkimat faaliyeti yürüttüğü esnada, gelen çatırdama sesi üzerine diğer işçilerin taban yoluna doğru kaçıp kendilerini sağlama almayı başarmalarına rağmen, ölenin ayak içinden kaçamayarak oluşan ayak kesmesi sonucu göçük altında kalması şeklinde gerçekleşen olayda, tavandan aniden kopan, eğimli olan ayakta ayak dibine doğru kayan blokların, olay yeri olan ayakta çalışmakta olan usta ...'ı aniden altına aldığı ve sabit oluğa doğru sürüklediği, olaya konu panodaki tabakaların eğiminin 40 derece civarında olduğu, panoda taban ayağın, tavan ayaktan 3-4 have önde çalışma yapılmasıyla tavan ayağının tabakalarının birbirlerini tutma özelliğini kaybetmesiyle tabakaların eğim doğrultusunda kaymasıyla ayağın göçmesi neticesi olayın meydana geldiği, geri dönümlü ayaklarda tavan ayakta taban ayaktan önde çalışma yapılması gerektiği, ancak olaya konu ocakta tam aksi yöntemle çalışma yapıldığı, bu tahkimat yönteminin uygulanmasından öncelikle sorumlu olanların da

uygun tahkimat yönergesi hazırlamak, yapılan tahkimatın hazırlanan yönergeye uygun yürütülüp yürütülmediğini denetlemek, işyerinin her yerinde görevi ile ilgili inceleme yapmak, tespitlerini ve önerilerini teknik nezaretçi defterine not etmek, işyerinde iş sağlığı ve güvenliği yönünden tehlikeli durumların varlığını tespit etmek ve gerektiğinde işletme faaliyetlerini durdurmak, alınabilecek önlemleri belirlemek görev-yetki ve sorumlulukları bulunan teknik nezaretçi ile, kömür ocağında sürekli ve yeterli denetim ve gözetim yapmak, uygun olmayan tahkimat yöntemine müsaade etmemek, işçilerin kömür ocağında kalabilecekleri riskleri belirlemek-değerlendirmek ve öncelikli tedbirlerin uygulanması yönünden sağlık ve güvenlik dökümanı hazırlatmak ve uygulamaya konulmasını işverene iletmek, üretim metoduna uygun tahkimat yaptırmak, teknik nezaretçinin ve diğer ilgililerin uyarılarını zamanında faaliyete geçirmek ve diğer iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almak gibi görevleri bulunan daimi nezaretçinin sanık tarafından işletmede görevlendirildikleri, maden mühendisi olan bu nezaretçilerin işletme sahibi olan sanığın işletmede iş sağlığı ve güvenliği konularında eksiklerin denetimi, tespiti ve bildirimi konusunda yükümlülüklerinin bulunduğu, sanığın ayrıca ocak alanında tecrübeli ocak şefleri de görevlendirdiği, gerekli nezaret defterlerini tutturduğu, kendisine, belirtilen hususlarda eksiklik olduğuna dair bir bildirimde bulunulmadığı, yürütülen faaliyet kapsamında yeterli idari-kontrol-denetim organizasyonunun oluşturulduğu dikkate alınarak; adı geçene kusur atfedilemeyeceği gözetilmeden, asli kusurlu olduğu yönündeki bilirkişi raporuna itibarla beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) ve (g) bendlerinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' ve "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, sanık ... hakkındaki hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3454, Karar No: 2017/3728, Tarih: 23.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3454 E.  ,  2017/3728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılara ait dershanede 01.09.2012 tarihinde öğretmen olarak çalışmaya başladığını, ücretinin asgari ücret olarak Kuruma bildirildiğini ve 01.09.2012 tarihinden beri ücret alamadığını, bir öğretmenin asgari ücretli olarak çalıştığının kabul edilemeyeceğini beyanla kıdem tazminatı, asgari geçim indirimi, yıllık ücretli izin, hafta tatili ve ücret alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalıların Cevaplarının Özeti:

Davalılar vekili, davanın davalılar ... ve ...'a karşı açıldığını, ...'un dershane kurucusu, ...'un ise müdür olduğunu, bu nedenle davalı ...’un dava konusu alacaklardan sorumlu tutulamayacağını, davacıya aylık ücret ve eklerinin tamamının düzenli olarak ödendiğini, çalışma süresi göz önünde bulundurulduğunda davacının kıdem tazminatı talep edemeyeceğini, bu nedenlerle haksız davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda, alınan bilirkişi raporuna göre yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı Özel ... Dershanesi işyerinde öğretmen olarak çalışmıştır. Özel ... Dershanesi işyeri olarak 14.11.2011 tarihinde davalı ... tarafından kurulmuş ve 31.12.2012 tarihinde diğer davalı ...’a devredilmiştir. Mahkemece dinlenen tanık anlatımlarına göre, davacının davalılar nezdinde ara vermeksizin ve yaptığı işin vasıf ve mahiyeti değişmeksizin öğretmen olarak çalıştığı sabitse de 31.12.2012 tarihinde yapılan devir sözleşmesi uyarınca davalılar arasındaki ilişki iş yeri devri niteliğinde olup dava konusu alacaklar yönünden davalıların sorumluluklarının işyeri devri hükümlerine göre belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

3-Dosya içeriğine göre, davacı dava dilekçesinde açıkça 01.09.2012 tarihinden itibaren işyerinde çalıştığını belirtmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 25. maddesi gereğince, "kanunda öngörülen istisnalar dışında hakim iki tarafın söylemediği vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz." devamı 26. maddesi gereğince "hakim tarafların talep sonuçları ile bağlıdır." düzenlemesi mevcuttur. Davacının dava dilekçesinde talep ettiği işe giriş tarihi dikkate alınarak dava konusu alacakların hesaplanması gerekirken talep aşılarak yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/18357, Karar No: 2021/6943, Tarih: 26.05.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/18357 E.  ,  2021/6943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Malen sorumlunun temyiz talebinin incelenmesinde;

Malen sorumlunun 18/12/2014 tarihinde alınan ifadesinde sanıklardan şikayetçi olmadığını, davaya katılma talebi bulunmadığını beyan ettiği anlaşılmakla, hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından malen sorumlunun temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanık ...’ın temyiz talebinin incelenmesinde ise;

1)Tüm dosya kapsamının incelenmesinde olay günü saat 02:30 sıralarında Kıyıgören hudut karakolu sorumluluk sahasında 1. Derece askeri yasak bölgede 21-22 numaralı hudut kazıkları arasında siyasi hududa 30 metre mesafede devriye faaliyeti sırasında Asi nehri kenarında sanık ...’ın sevk ve idaresindeki ... plakalı traktör ve traktöre bağlı römorkta sanıklarla birlikte suça konu kaçak akaryakıtların ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, dava konusu akaryakıtın kaçak olarak yurda sokulduğu anlaşıldığından, suç tarihinde yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasanın 89. maddesiyle değişik 5607 sayılı Yasanın 3/11-son cümle delaletiyle anılan yasanın 3/1 ve 3/10 madde ve fıkraları gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre ise;

2)Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

3)5237 sayılı TCK'nun 54/1. maddesi uyarınca zoralım kararı verilebilmesi için zoralıma konu aracın iyiniyetli üçüncü kişilere ait olmaması gerektiği cihetle Sanık ...'ın traktörün ağabeyine ait olduğunu, onun haberi olmadan aldığını savunması, malen sorumlunun da sanığın aracını aldığından haberinin olmadığını, kaçakçılıkta kullanılacağını bilmediğini beyan etmesi karşısında nakil aracının kaçakçılık suçunda kullanılması amacıyla sanığa teslim edildiğine ilişkin dosya kapsamında yeterli delil de bulunmadığı gözetilerek sahibine iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

4)Suça konu eşyanın 5607 sayılı yasanın 13/1.maddesi delaletiyle TCK'nun 54/4. maddesi gereğince müsaderesi gerekirken yazılı şekilde 5607 sayılı yasanın 16/A. maddesi gereğince karar verilmesi,

5)24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete de yayınlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas - 2015-85 karar sayılı ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53.maddesinin bazı fıkralarında yer alan hükümlerin iptaline dair kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12752, Karar No: 2017/798, Tarih: 14.02.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/12752 E.  ,  2017/798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Anadolu 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/06/2015 tarih ve 2013/68-2015/558 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı karşı davacı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin davalı şirketin % 12,5 oranında hissedarı olduğunu, diğer davalıların da ortak, davalılardan ... ve ...’ın aynı zamanda müdür olduklarını, müvekkilinin hiçbir sebep yokken diğer ortaklar tarafından dışlandığını, şirkete ait defter ve kayıtların kendisine gösterilmediğini, kâr dağıtımı yapılması gerekirken yapılmadığını, müvekkilini şirketten uzaklaştırmaya çalıştıklarını ileri sürerek, davalı şirketin fesih ve tasfiyesine, tasfiye payının müvekkiline ödenmesine, bu talebin kabul edilmemesi halinde, müvekkilinin şirket ortaklığından ayrılmasına izin verilmesine ve şirket varlığının hüküm tarihindeki rayiç değeri üzerinden müvekkiline düşen hisse değerinin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 10.000,00 TL’sinin ve yine kâr payı alacağına mahsuben şimdilik, 10.000 TL‘nin avans faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, karşı davanın ise, reddini istemiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, asıl davanın reddini istemiş, karşı davada ise, davalının ortaklıktan çıkma değil, çıkarılma şartlarının gerçekleştiğini zira, işletme şefi olarak tüm müşterilerle muhatap olduğunu ve müşterileri ve müvekkili şirkette çalışanları kendisinin açtığı lokantaya yönlendirdiğini, kötüniyetli davranışlarda bulunduğunu, şirkete kayyum atanacağı ve daha sonra da tasfiyeye girerek kapanacağına dair söylemlerde bulunduğunu, müvekkilini maddi ve manevi zarara uğrattığını ileri sürerek, davalının ortaklıktan çıkarılmasına, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik yoksun kalınan kâr için 1.000,00 TL maddi tazminat ile 10.000,00 TL manevi tazminatın faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Diğer davalılar, asıl davanın reddini, karşı davanın ise kabulü ile, karşı davalının ortaklıktan çıkarılmasını talep etmişlerdir.

Diğer davalılar, asıl davanın reddini, karşı davanın ise kabulü ile, karşı davalının ortaklıktan çıkarılmasını talep etmişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, asıl davanın takipsiz bırakılması ve yenilenmemesi nedeniyle açılmamış sayılmasına, karşı davanın ise, davalı ortağın ortaklıktan çıkarılmasını haklı gösterecek iddiaların somut bir şekilde ispatlanamadığı, tanık ifadelerinin duyumdan ibaret olduğu, maddi ve manevi tazminat taleplerinin ise, davalının, davacı şirketten bağımsız olarak kurmuş olduğu şirket adresinin rekabete sebep olmayacak mahalde yer alması ayrıca, davacı iddiaları arasında yer alan zarar edildiğine ilişkin yıllardaki küresel krizin de gözönünde bulundurulması halinde davalının ayrı bir şirket kurmuş olmasının tek başına zarara neden olamayacağı, buna ilişkin iddiaların da diğer iddialar gibi soyut kaldığı ve kişilik haklarına saldırı niteliğini taşımadığı gerekçesiyle, asıl davanın açılmamış sayılmasına, karşı davanın ise, reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı-karşı davacı şirket vekili temyiz etmiştir.

Asıl dava, limited şirketin haklı nedenle feshi, feshin kabul edilmemesi halinde davacının şirket ortaklığından ayrılmasına izin, davacıya düşen hisse değeri ile kâr payı alacağının tahsili, karşı dava ise, davalının haklı nedenle ortaklıktan çıkarılması ile maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda karşı davanın tazminat talep şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de, asıl davada davacı-karşı davada davalının, ... Belediye Başkanlığı İktisat ve Kü’şat Müdürlüğü’nün 2004/234 no’lu mesul müdür belgesi ile şirketin mesul müdürü olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda karşı davanın tazminat talep şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de, asıl davada davacı-karşı davada davalının, ... Belediye Başkanlığı İktisat ve Kü’şat Müdürlüğü’nün 2004/234 no’lu mesul müdür belgesi ile şirketin mesul müdürü olduğu anlaşılmaktadır.

6762 sayılı TTK’nın 540. maddesi uyarınca ''Aksi kararlaştırılmış olmadıkça, ortaklar hep birlikte müdür sıfatıyla şirket işlerini idareye ve şirketi temsile mezun ve mecburdurlar. Şirket mukavelesi veya umumi heyet kararı ile şirketin idare ve temsili ortaklardan bir veya birkaçına bırakılabilir. Kuruluştan sonra şirkete giren ortaklar, bu hususta umumi heyetin ayrı bir kararı olmadıkça, idare ve temsile mezun ve mecbur değildirler. Limited şirketin temsilcileri arasında bir hükmi şahıs bulunduğu takdirde, ancak o hükmi şahıs adına limited şirketin temsil ve idaresini üzerine almış bulunan hakiki şahıs limited şirketin temsilcisi olarak tescil ve ilan edilir. '' Aynı Yasa'nın 545. maddesine göre de ''Mukavelede aksine hüküm olmadıkça ticari mümessiller ile bütün işletmeyi idare salahiyetini haiz olan ticari vekiller, ancak umumi heyet kararıyla tayin olunabilir. Bununla beraber her müdür, bunları azletmek salahiyetine sahiptir.'' ve 547. maddesine göre de ''Müdür olan bir ortak, diğer ortakların muvafakati olmadan şirketin uğraştığı ticaret dalında ne kendi ve ne de başkası hesabına iş göremeyeceği gibi başka bir işletmeye mesuliyeti tahdit edilmemiş ortak, komanditer ortak veya limited şirketin azası sıfatıyla iştirak dahi edemez. Bu yasak, mukaveleye konacak hükümle bütün ortaklara teşmil edilebilir.'' Somut olayda karşı dava yönünden, davalının TTK'nın 547. maddesi kapsamında müdür ya da aynı Yasa’nın 545. maddesi uyarınca işletmeyi idare eden ticari vekil mi olduğu hususu üzerinde durularak bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre karar vermek gerekirken, eksik incelemeye dayalı, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı-karşı davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı-karşı davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 14.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.