muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2233, Karar No: 2023/9429, Tarih: 30.10.2023

B.Katılan ... İdaresi Vekilinin Sanık ... Sinir Hakkında 5607 Sayılı Kanun'a Muhalefet Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz Talebi, O Yer Cumhuriyet Savcısının Sanık ...'e Verilen Mahkûmiyet Hükmüne İlişkin Temyiz Talebi ile Sanık ... Müdafiinin Temyiz Talebi Yönünden

1.Sanık ... Sinir'in yargılama konusu eylemi için, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın savunmasının alındığı 12.03.2014 tarihinden itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin temyiz incelemesinden önce gerçekleştiği anlaşılmıştır.

2.Sanık ...'in yargılama konusu eylemi için, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü; sanık açısından zamanaşımı süresini kesen son işlemin 29.01.2015 tarihli mahkûmiyet hükmünden sonra 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin temyiz incelemesinden önce gerçekleştiği anlaşılmıştır.

II. KARAR

A.Katılan ... İdaresi Vekilinin Sanık ... Sinir Hakkında 5809 Sayılı Kanun'a Muhalefet Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz Talebi Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan ... İdaresi Vekilinin Sanık ... Sinir Hakkında 5607 Sayılı Kanun'a Muhalefet Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Temyiz Talebi, O Yer Cumhuriyet Savcısının Sanık ...'e Verilen Mahkûmiyet Hükmüne İlişkin Temyiz Talebi ile Sanık ... Müdafiinin Temyiz Talebi Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Batman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.01.2015 tarihli ve 2014/132 Esas, 2015/126 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısı, sanık ... müdafii ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, suça konu kaçak eşyaların 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi birinci fıkrası yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca MÜSADERESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10240, Karar No: 2011/2466, Tarih: 25.02.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/10240 E.  ,  2011/2466 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tarih : 17.07.2008

No : 772-1703

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı kaçak elektrik kullanımı nedeniyle düzenlenen elektrik faturasından dolayı borçlu olmadığının tespitini istemiş, davalı davacının harici hat çekerek sayaca girmeden kaçak enerji kullandığının tutanak ile tespit edildiğini savunmuş davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi incelemesinin sonucunda harici hat çekilmediğini, kurulu güce göre elektrik tüketiminin normal olduğunu, kaçak enerji tüketiminin oluşmadığını kabule ederek 421,48.-TL kaçak elektrik ceza faturası ve 2.569,83.-TL ek tahakkuk faturasından dolayı davalının borçlu olmadığına karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

01.03.2006 tarihli 4190 numaralı kaçak usulsüz elektrik tespit tutanağında işletme müdürlüğünün resmi görevlilerince davacının iş yerinde harici enerji hattı çekilerek sayaca girmeden kaçak enerji kullandığı tesbit edilmiş davacı hakkında kaçak enerji kullandığından dolayı cezalı fatura düzenlenmiştir. DEDAŞ görevlilerince düzenlenen tutanak aksi kanıtlanana kadar geçerlidir. Bu tutanağın aksi kanıtlanmadan bilirkişi incelemesi ile kaçak enerji kullanımının gerçekleşmediğinin kabulü doğru olmadığından mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle mahkeme kararının davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1484, Karar No: 2012/17439, Tarih: 09.10.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/1484 E.  ,  2012/17439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm katılanlar vekili tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Verilen kararın türüne göre koşulları oluşmadığından katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK.nın 318. (5271 sayılı CMK 299) maddesi uyarınca REDDİNE,

1- Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler kurulunun takdirine göre katılanlar vekilinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça konu fabrikada gece bekçisi olarak çalışan yakınan ... olaydan sonra 14.10.2006 günlü kolluktaki anlatımında, gece 24:00 sıralarında iş yeri camının dışardan tuğla atılarak kırıldığını daha sonra yüzü maskeli, elinde silah olan bir kişinin camdan içeri girdiğini, boğuşma esnasında bu kişinin maskesinin düştüğünü ve yüzünü gördüğünü, hemen sonrada yüzleri maskeli iki kişinin daha içeri girip kendisini yere yatırarak elini ve kolunu bağlayıp iş yerini yağmaladıklarını belirtip, yüzünü gördüğü kişinin “1.65-1.70 boylarında, saçı önden açılmış,kaşları gür ve çatık, yüzünde ben, üzerinde çizgili gömlek” olduğunu belirterek eşgal bilgilerini vermiştir.

Sanıklardan ..., ..., ... ve ... benzer şekilde işlenen yağma olayları sonrası 15.10.2006 günü yakalandıklarında kollukta yakınan ...'a gösterilmiş, sanık ...'nin iş yerine gelip yağma yapan ve boğuşma esnasında maskesi düşerek yüzünü gördüğü kişi olduğunu, olay günü giydiği çizgili gömleğin halen üzerinde bulunduğunu belirterek tereddütsüz bir şekilde teşhis ettiği, diğer sanıklar ... ve ...'in ise fiziken benzediğini belirtiği, yargılama aşamasında ise yüzünü gördüğü kişiyi hatırlayamadığını belirtmesi üzerine mahkemece, sanık ...'nin fiziksel özelliklerini gözlemleyerek tutanağa yansıttığı, bu özelliklerin yakınan ...'ın anlatımları ile uyumlu olduğunu sanığın ise suç tarihinde nerede olduğunu ispat edemediğinin dosya içeriğinden anlaşılması karşısında, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle hükümlülüğü yerine yazılı şekilde beraatına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu sebeple yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15246, Karar No: 2013/9275, Tarih: 18.09.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/15246 E.  ,  2013/9275 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit mağdureyi zorla kaçırıp alıkoymak ve ırza geçme suçlarından sanıklar ..., ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan beraatlerine dair Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.03.2007 gün ve 2004/212 Esas, 2007/62 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu (SHÇEK) vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 20.06.2012 tarih 2011/3859 Esas ve 2012/7018 sayılı Kararı ile 2828 sayılı Kanun uyarınca alınmış koruma kararı bulunup bulunmadığı ve şayet bulunuyorsa koruma kararının halen devam edip etmediği hususu araştırılıp, varsa koruma kararının aslı veya onaylı örneği denetime olanak sağlayacak şekilde dosyaya eklendikten sonra iadesi için tevdii kararı verilmiş ve Çocuk Hizmetleri Genel Müdürlüğünün 15.10.2012 tarihli müzekker cevabı ile mağdurenin yetiştirme yurtlarında kaydının bulunmadığının tesbit edildiği belirtilmiş ise de, dosya içeriğinden mağdurenin Saray Rehabilitasyon Merkezinde kaldığı sonrasında Ürgüp 80. Yıl Hanife Memiş Aksoy Rehabilitasyon Merkezi ve Nihat Sözmen Zihinsel Özürlü Çocuklar Bakım Ve Rehabilitasyon Merkezine naklinin yapıldığı anlaşıldığından bu hususlar belirtilerek gerektiğinde mağdurenin bu kurumlarda kaldığına ilişkin dosya içeriğindeki yazı örnekleri de eklenerek 2828 sayılı Kanun uyarınca alınmış koruma kararı bulunup bulunmadığı ve şayet bulunuyorsa koruma kararının halen devam edip etmediği hususu araştırılıp, varsa koruma kararının aslı veya onaylı örneği denetime olanak sağlayacak şekilde dosyaya eklenmesi;

Koruma kararı bulunmuyor ise, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 22.09.2006 tarihli raporu içeriğinden, muayenesinde "orta ve hafif derecede zeka geriliği" bulunduğu anlaşılan mağdurenin vasisi bulunup bulunmadığı araştırılıp, yoksa Türk Medeni Kanunun 405. maddesi uyarınca vasi tayin ettirilmesi ve 4721 sayılı TMK.nun 462/8. maddesi uyarınca husumet izninin

alınarak ve mağdureye, CMK.nun 234/2. maddesi uyarınca istemi aranmaksızın vekil görevlendirilip hükmün vasi ve vekile tebliğinden sonra iadesi için esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17851, Karar No: 2012/45696, Tarih: 17.12.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/17851 E.  ,  2012/45696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın olay günü 1 adet sahte bileziği, sahteliğini bilerek satmak amacıyla “...e” ticari ünvanlı işyerine gittiği, bileziği tartan şikayetçinin bileziğin emsallerinden eksik gram gelmesi üzerine sahte olduğundan şüphelenerek kolluk kuvvetlerine durumu bildirdiği, böylelikle dolandırıcılığa teşebbüs suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın aşamalardaki savunmalarında bileziği sahte olduğunu bilmeden değerinden daha düşük bir fiyata satın aldığını ve sahteliğini anlayamadan mağdura gösterdiğini belirtmesi, mağdurun bileziği eline alır almaz gerçeklerinden daha hafif ve renginin farklı olması nedeniyle sahte olduğunu anlaması, bilirkişinin de, bileziğin hassas kantara bile gerek duyulmaksızın gerçeklerinden çok daha hafif ve renginin açık olması nedeniyle, sahteliğinin uzman bilirkişilerce rahatlıkla anlaşılabileceğini belirtmesi

karşısında; mağdurun denetleme imkanının devam etmesi nedeniyle dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarından olan hile unsurunun oluşmadığı da gözetilerek, sanığın dolandırıcılık kastıyla hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından bahisle mahkemece sanık hakkında kurulan beraat kararında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9601, Karar No: 2023/3834, Tarih: 29.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/9601 E.  ,  2023/3834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Ceza Genel Kurulu'nun 06.11.2007 gün, 2007/3-167 Esas, 2007/222 sayılı kararında belirtildiği üzere, Cumhuriyet Savcısının yargı çevresindeki Asliye Ceza Mahkemesi kararlarına yönelik temyiz süresi; 5320 sayılı Yasanın 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) kıyasen uygulanan 310 uncu maddesinin üçüncü fıkrasına göre tefhimden itibaren bir ay olup, Cumhuriyet savcısının 10.03.2016 günü verilen hükmü yasal süreden sonra 11.04.2016 tarihinde temyiz ettiği ön incelemede anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kırkağaç Cumhuriyet Başsavcılığının 23.09.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Kırkağaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafinin temyiz istemi suça konu taşınmazda tesis edilen geçit hakkına ilişkin infaz evraklarını malik ...'a tebliğ edilmediğine, taşınmazı kiralayarak kullanan sanığın taşınmazı sürerken kazıkların söküldüğüne, kasıtlı olarak kazıkların sökülmediğine, geçit hakkı tesis edilen yolun çok ufak kısmının sürüldüğüne sürme işleminin katılanın yolu kullanmasına mani olmadığına, suçun mağdurunun taşınmaz maliki olup katılanın sadece söz konusu yerden geçme hakkına sahip olduğuna, suçun manevi unsuru olan işgal ve faydalanma unsurunun da gerçekleşmediğine sanığın beraat etmesi gerektiğine, temel ceza alt sınırdan verilmiş olmasına karşın para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna vesaireye ilişkindir.

2. Cumhuriyet savcısının temyiz istemi gerekçeli kararda cezanın alt sınırdan uygulanacağı belirtilmişken ve bu yönde gerekçelendirme yapılmışken adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak verilmesi suretiyle hükümde çelişki yaratılmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay katılana ait 70 ada 17 numaralı parsel lehine 70 ada 18 parsel aleyhine Kırkağaç Sulh Hukuk Mahkemesi kararıyla geçit hakkı tesis edildiği kararın icra kanalı ile infaz edildiği ancak sanığın geçit hakkı tesis edilen yeri kullanıp, tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Soruşturma aşamasında kolluk olay yerinde inceleme yapmış katılana ait tapulu yolun sürüldüğü ve yolun sınırlarının kaybolduğuna ilişkin tutanak tutulmuştur.

3. Kırkağaç İcra Dairesinin 2013/169 Esas sayılı dosyası getirtilmiştir.

4. Mahkemece keşif yapılmış teknik bilirkişi raporunda Kırkağaç Sulh Hukuk Mahkemesince Şair Eşref paşa Mahallesi 70 ada 17 parsel lehine 70 Ada 18 parsel aleyhine geçit hakkı tesis edildiğini, geçit hakkının tapuya tescil edilmesi sonrası icra dairesince kararın infazının yapıldığını, geçit hakkı kurulan yolun sınırlarına kazıklar çakılarak yer teslimi yapıldığını zeminde yaptığı incelemede çakılan kazıkların sökülmüş olduğunu, yolun bir kısmının sürülerek bozulduğunu, sürülerek bozulan yerin 12.50 metrekarelik alanı kapsadığını bildirmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Suça konu 70 ada 18 numaralı parselde katılanın Kırkağaç Sulh Hukuk Mahkemesi kararıyla geçit hakkı sahibi olduğu, icra dairesince söz konusu geçit hakkına konu yolun sınırları tespit edilip sınırlara kazıklar çakılarak yer tesliminin yapıldığı, buna karşın taşınmazı fiilen kullanan sanığın kazıkları söküp geçit hakkına konu yolun sınırlarını bozup, yolun bir kısmını da sürerek işgal ettiği tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşıldığından ilk derece mahkemesinin kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen; Temel ceza belirlenirken, hapis cezası asgari hadden uygulandığı halde, hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen; Temel ceza belirlenirken, hapis cezası asgari hadden uygulandığı halde, hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

1. Ceza Genel Kurulu'nun 06.11.2007 gün, 2007/3-167 Esas, 2007/222 sayılı kararında belirtildiği üzere, Cumhuriyet savcısının yargı çevresindeki Asliye Ceza Mahkemesi kararlarına yönelik temyiz süresi; 5320 sayılı Yasanın 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'na kıyasen uygulanan 310 uncu maddesinin üçüncü fıkrasına göre tefhimden itibaren bir ay olup, Cumhuriyet savcısının 10.03.2016 günü verilen hükmü yasal süreden sonra 11.04.2016 tarihinde temyiz eden Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317 nci maddesi gereğince Tebliğnameye uygun olarak oybirliğiyle REDDİNE,

2. Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle Kırkağaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği sanık hakkında hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 30 günün 5 güne, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanması sonucu 1/6 indirim yapılarak hesaplanan 25 günün 4 güne ve bir gün karşılığı takdir olunan 20 TL ile sonuç gün sayısının çarpılması sonucu bulunan 500 TL nin 80 TLye indirilmesi suretiyle suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2674, Karar No: 2019/4336, Tarih: 12.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2674 E.  ,  2019/4336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 25/05/2017 tarih ve 2016/266 E. - 2017/262 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine-kısmen kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince verilen 29/03/2018 tarih ve 2017/1526-2018/377 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin gerek yurt içinde gerekse yurt dışında “CITY CAFE” ve içinde “CITY” ve “CAFE”, “COFEE” geçen birçok markanın tescilli sahibi olduğunu, markalarından “CITY CAFE + Arapça yazı şekil" ibareli markanın 29, 30 ve 32. sınıflarda 27.06.2006 tarihinden itibaren, “DAMASCENE COFFEE +Arapça yazı şekil" ibareli markanın 30 ve 43. sınıflarda 18.05.2009 tarihinden itibaren Türkiye’de tescilli bulunduğunu, davalının 28.01.2010 başvuru tarihli 2010/05045 sayılı 05, 30, 35 ve 43 sınıflarda tescilli “COFFECITY” ve 30.10.2011 başvuru tarihli 2011/86894 sayılı 29, 31 ve 32 sınıflarda tescilli “COFEECITY” ibareli markalarının bulunduğunu, bu markaların müvekkilleri markalarındaki yabancı dildeki sözcüklerin yerleri değiştirilmek suretiyle kullanıldığını ve müvekkillinin markalarıyla iltibas yarattığını, görünüş dışında, okunuş itibariyle de aynı sesleri içerdiğini, tarafların markaları kapsamında bulunan mal ve hizmetlerin aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer bulunduğunu, müvekkilinin markalarının tanınmışlığının da gözetilerek, hem aynı hem de farklı sınıflardaki markaların hükümsüzlüğünü isteme hakkının bulunduğunu ileri sürerek davalının 2010/05045 sayılı "COFFECITY" ve 2011/86894 sayılı "COFFEECITY" markalarının hükümsüzlüğünün ve davacı markalarının tanınmışlığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; taraf markalarının aynı veya benzer olmadığını, davacı markasının bir çok ülkede tescilli olmasının tanınmışlık için yeterli olmadığını, davacının "CITY CAFE" ibareli ilk markasının tescil tarihinin 2006 yılı olduğunu ve dava tarihi dikkate alındığında dava açma hakkının sessiz kalma yoluyla sona erdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.