muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12538, Karar No: 2025/4942, Tarih: 13.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12538 E.  ,  2025/4942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/848 E., 2021/368 K.

SUÇ :Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; kararın gerekçesiz olduğuna, söz konusu ifadenin hakaret olarak değerlendirilemeyeceğine, kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eylemlerinin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımların siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

2.Kabule göre de;

Paylaşımın yapıldığı Facebook hesabının herkese açık olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 Sayılı Kanun'un 299/2. maddesinin uygulanmaması,

Nedenleriyle karar hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Bakırköy 38. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,13.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/269, Karar No: 2024/3434, Tarih: 27.06.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/269 E.  ,  2024/3434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2945 E., 2023/2768 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Zamanaşımı nedeniyle düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2020 tarihli ve 2015/1206 Esas, 2020/507 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. Karara karşı temyiz dışı bazı sanıklar ve sanık müdafiileri ile katılan vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 09.07.2021 tarihli ve 2020/3452 Esas, 2021/2353 Karar sayılı kararı ile sanığın beraatine ilişkin hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2022 tarihli ve 2022/40 Esas, 2022/395 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanun'un 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 53,51 maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

Kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Sakarya Bölge Adliye Ceza Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 26.10.2023 tarihli ve 2022/2945 Esas, 2023/2768 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yöneliksanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı Kanun'un 303 ve 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılması ile yerine;

"1-Sanık hakkında 2863 sayılı Yasaya Muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de; açılan kamu davasının TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Yapılan yargılama giderlerinin hazine üzerinde bırakılmasına,

3-Sadece beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine vekalet ücretine hükmedilebileceğinden sanık lehine vekalet ücretine yer olmadığına,

4-21/03/2022 tarihli keşif sonucu düzenlenen inşaat bilirkişi raporunda belirtilen suça konu alana 5-6 yıl önce demir kazıklar ile tel çit yapılması gibi fiziki müdahaleler nedeniyle ilk derece mahkemesince SUÇ DUYURUSUNDA BULUNULMASINA ",

ibarelerinin yazılması, suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

4-21/03/2022 tarihli keşif sonucu düzenlenen inşaat bilirkişi raporunda belirtilen suça konu alana 5-6 yıl önce demir kazıklar ile tel çit yapılması gibi fiziki müdahaleler nedeniyle ilk derece mahkemesince SUÇ DUYURUSUNDA BULUNULMASINA ",

ibarelerinin yazılması, suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; eksik inceleme ile hüküm tesis edildiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

"Sanığın 1. Derece doğal sit alanı olan Bartın Irmağı kenarına iskele ve oturma yerleri yapmak sureti ile üzerine atılı suçu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda; sanık söz konusu iskele ve demir çiti kendisinin yaptığını ancak yaklaşık yirmi yıl önce yaptığını halende söz konusu yeri kullanmaya devam ettiğini beyan etmiştir. Yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporunda söz konusu çit ve iskelenin mevcudiyetini koruduğu ve yapıların sit alanı ilanı kararından sonra yapıldığı anlaşılmıştır. Her ne kadar sanık söz konusu yapıları yirmi yıl önce yaptığını beyan etmiş ise de; gerek kullanmaya devam ettiğni beyan etmesi gerekse raporlar birlikte değerlendirildiğinde sanığın doğal sit alanı ilan edilmiş alana iskele yapmak ve etrafını tel çit ile çevirmek sureti ile üzerine atılı suçu işlediği inkar içeren savunmaların ise suçtan kurtulmaya yönelik olduğu kanaatine varılmış ve sanığın 2863 s. Yasanın 65/1 maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiş, sanığın yaptığı yapıların mevcudiyetini koruması nedeni ile hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmemiş, sanığın sabıkasız olması ve bir daha suç işlemekten çekineceği kanaati ile hakkında verilen hapis cezası ertelenmiştir."

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

"İlk derece mahkemesince sanığın 2863 sayılı Yasaya Muhalefet suçundan mahkumiyetine dair karar verilmiş ise de; sanığın üzerine atılı suçun suç tarihinin gerekçeli kararda 2014 yılı olarak belirtilse de yapılan keşifler sonucu alınan bilirkişi raporlarına göre suça konu iskelenin yaklaşık 25 yıl önce yapılmış olduğunun belirtildiği, 2863 sayılı Kanun'un 65/1 maddesinde düzenlenen suçun ani hareketli suç tiplerinden olup inşai ve fiziki müdahalenin gerçekleştirilmesiyle suçun tamamlandığı, sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylemin yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırı itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 maddesinde belirlenen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımına tabi olup bu süre ilk derece mahkemesinin karar tarihinden önce dolduğu anlaşılmakla sanık hakkında açılan kamu davasının TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve CMK'nın 223/8 maddeleri gereğince düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı görülmüş, istinaf başvurusunda bulunan sanık müdafinin istinaf talebi bu sebeplerle yerinde ise de; bu aykırılıklar CMK'nın 303 ve 280/1-c maddeleri uyarınca düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan istinaf yoluna başvurulan Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/04/2022 tarih ve 2022/40 (E) ve 2022/395 (K) sayılı ilamının tamamen kaldırılmasına, yerine, sanık hakkında 2863 sayılı yasaya muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de; açılan kamu davasının TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince düşürülmesine karar verilmiştir."

IV. GEREKÇE VE KARAR

Dosya kapsamında mevcut 22.04.2022 havale tarihli inşaat bilirkişi raporunda, suça konu iskelenin yaklaşık 25 yıllık olduğunun belirtilmesi karşısında, mahkemece 21.03.2022 günü icra edilen keşiften geriye doğru 25 yıl gidildiğinde suç tarihinin "1997" olarak kabulünde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır

Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 2863 sayılı Kanun'un 65/1. maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi yollamasıyla lehe neticeler doğuran (mülga) 765 sayılı TCK'nın 102/4. maddesi uyarınca 5 yıllık zamanaşımına tabidir. Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 104/2. maddesi uyarınca en fazla yarı oranında uzayacağından, suç tarihi olan "1997" tarihinden itibaren 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, 5237 sayılı TCK’nın 66. ve 67. maddeleri uyarınca yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş ise de; netice itibariyle zamanaşımı nedeniyle düşme yönünde hüküm tesisi yerinde görüldüğünden, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8018, Karar No: 2016/6093, Tarih: 12.10.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8018 E.  ,  2016/6093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan 43. maddesi, uyarınca belirlenen 3 yıl 9 ay hapis cezasından TCK'nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken “3 yıl 1 ay 15 gün hapis” cezası yerine, “2 yıl 13 ay 15 gün” hapis cezasına hükmolunması, suretiyle yazılı şekilde eksik ceza tayini isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın ... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi müdürü olduğu ve öğretmenler ..... ve ...'ı derse girmeden derse girmiş gibi göstererek, sanık hakkında sahte belge düzenlediğinin iddia edilmesi karşısında; UYAP üzerinden yapılan incelemede sanığın benzer eylemlerinden dolayı ..... Ağır Ceza Mahkemesi'nin ..... Esas ve .... Karar sayılı ilamıyla cezalandırılmasına karar verildiği, ve kararda suç tarihinin şubat 2007 şubat 2008 olarak gösterildiği anlaşıldığından, mükerrer yargılama ve cezalandırılmanın önlenmesi ile zincirleme suçu hükümlerinin uygulanma gerekliliğinin tartışılması bakımından sanık hakkında belirtilen dosyanın getirtilip incelenerek mümkünse birleştirilmeleri, değilse bu davayı ilgilendiren kısımların onaylı örneklerinin dosya içerisine konulması suretiyle sanığın hukuki durumlarının tayini gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü verilmesi ,

Kabule göre de;5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Yasayla değişik 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10850, Karar No: 2010/13868, Tarih: 25.10.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/10850 E.  ,  2010/13868 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ile 1-... vekili avukat ..... 2-..... aralarındaki dava hakkında Kandıra Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25.6.2008 gün ve 176-265 sayılı hükmün Dairenin 11.6.2009 tarih ve 1987-8096 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dairemizin 8.3.2010 tarihli 2009/13275 - 2010/2688 sayılı geriçevirme kararı ile, 28.11.2002 tarihli azilname ve Kandıra Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/143 Esas sayılı dosyasının gönderilmesine karar verilmişti.

Yukarıda sayılan eksiklek giderilmeden, dosya geri gönderilmiştir. Gerekli dikkat ve özen gösterilerek, bu eksiklerin giderilmesinden sonra dosyanın gönderilmesini için yeniden mahalline geriçevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda sayılan eksiklerin giderilmesi için dosyanın mahalline GERİÇEVRİLMESİNE, 25.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7719, Karar No: 2016/5728, Tarih: 04.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/7719 E.  ,  2016/5728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılanların ikamet ettiği sitenin yönetim kurulu başkanı olduğu, toplanan aidatların usulüne uygun harcanmadığı iddiaları üzerine belgeler üzerinde yaptırılan incelemede 9.539,57.TL’nin hesaplarda açık olduğunun tespit edildiği, bu şekilde sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullandığı iddia edilen olayda;

Sanığın savunması, katılanların beyanları, tanık anlatımları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre sanığın yargılama sırasında sunduğu belgelerden, haricen yapılan ödemeler nedeniyle hesaplarda açık çıktığı, belgelerin sunulmasıyla bu açığın kalmadığı anlaşıldığından sanığın beraatine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25383, Karar No: 2013/3218, Tarih: 27.02.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/25383 E.  ,  2013/3218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

İSKİ Genel Müdürlüğü İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının 8. bendinde "derelerin iki tarafından kadastral sınırından itibaren 100 m2'lik yapı yaklaşma mesafesi bırakılır. " hükmü yer almakta iken 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı genel kurul kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında temizlik bakım ve onarımların yapılabilmesi maksadıyla imar planlarında en az 10 m2.'lik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ile dere işletme bantları idarece kamulaştırılır." hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değişmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı ilgili İSKİ Genel Müdürlüğü ve imar planlarını yapan belediyelerden sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10979, Karar No: 2016/15472, Tarih: 21.11.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/10979 E.  ,  2016/15472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık ve mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun müdafiinin yüzüne karşı yapılmış olan tefhim ile suça sürüklenen çocuk açısından da temyiz süresi başlar. Bu nedenle, gerekçeli kararın suça sürüklenen çocuğa da tebliği gerekmemektedir. Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen kararı süresi içinde temyiz etmediğinden ve suça sürüklenen çocuğa yapılan tebliğ işlemi üzerine süresinden sonra suça sürüklenen çocuk ...'in yaptığı 13.02.2014 tarihli temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE, 21.11.2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34079, Karar No: 2019/5489, Tarih: 12.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/34079 E.  ,  2019/5489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı işçinin davalı işverene ait işyerinde, Ekim -2012 tarihinde 07.05.2014 tarihine kadar çalıştığını; kamyon şoförü olarak görev yaptığını; 30.04.2014 tarihinde davacı işçinin kullandığı araca hırsız girdiğini; davalı işverenliğin ise, davacı işçinin hiçbir kusuru olmadığı halde, davacı işçiyi 07.05.2014 tarihinde işten çıkardığını; 4857s. Kanun m. 26'daki 6 günlük süreye de uyulmadığını; davacı işçinin aylık ücretinin 1.500,00 TL olduğunu; aylık 200,00 TL yemek yardımı yapıldığını; haftanın 6 gününde 12 saat süreyle çalıştığını; işe girdiği tarihten itibaren aylık ücretinde artış olmadığını; 1 haftalık kullanılmamış izni olduğunu ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücret alacağı, yıllık izin ücretli alacağı, sosyal haklardan kaynaklanan (yol, yemek, asgari geçim indirimi) ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; iş sözleşmesinin kendisine verilen görevi ve sorumlulukları gereği gibi yerine getirmemesi, davalı işverenin yüklü miktarda zarara uğratması ve ticari itibarının zedelenmesine neden olduğu gerekçesiyle haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: