muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/39, Karar No: 2010/71, Tarih: 10.02.2010

Gerçekten de, her iki tarafın menfaatlerini korumak ve dengelemek için ileri sürülen güven ilkesine göre, bir irade beyanını anlamak ve değerlendirmek için, beyan muhatabınca bilinen ve bilinmesi gereken bütün hal ve şartları Medeni Kanun m.2'de düzenlenen dürüstlük ilkesi gereğince değerlendirmek gerekecektir. Böylece, beyana ne anlam verilmesi gerektiği ortaya çıkacaktır. Bu ilkeye göre, korunan karşı tarafın-beyan muhatabının- “haklı güven”idir. Beyan muhatabının gerekli dikkat ve özeni göstermeksizin, beyanı nasıl anladığına bakılmayacaktır. Beyan muhatabı, kendisine ulaşan beyanı, dürüstlük ilkesi gereği, bildiği veya bilmesi gereken tüm unsurları dikkate alarak anlamalıdır. Yani, onun bu beyanı o şekilde anlaması MK. m.2 uyarınca haklı görünmelidir. İşte bu ilke, meydana gelen adaletsizliği ve taraflar arasında gerçekleşen sorunu çözmüş olmaktadır. Zira, güven ilkesi “karşılıklı birbirini gözetme” ve “bağlılık” esaslarına dayanmaktadır. Bu ilkeye göre, hem beyan sahibinin hem de beyan muhatabının menfaatleri dengede tutulmuş olmaktadır. Bir yandan beyan muhatabının, dürüstlük kuralına(objektif iyiniyet) göre, bildiği ve bilebileceği bütün olguları değerlendirerek beyana vermesi gereken anlama olan haklı güveni korunmakta; diğer yandan ise, beyan sahibinin yaptığı beyanının, makul ve dürüst bir sözleşen insan tarafından anlaşılması olağan biçimde anlaşılacağına dair haklı güveni teminat altına alınmaktadır(Oğuztürk, Burcu(Kalkan): a.g.e., s.37-38).

Güven sorumluluğunun gerçekleşebilmesi için, bir kimsede hukuken korunmaya layık bir güvenin olması, bu güvene dayanılarak bir tasarruf işleminde bulunulması, tüm bunların da bir kişiye isnat edilebilmesi gerekir.

Yukarıda güven sorumluluğuna ilişkin belirtilen  genel şartlar,  aynı zamanda Alman Hukukunda da aranmaktadır(Oğuztürk, Burcu(Kalkan): a.g.e., s.128).

Öte yandan, güven sorumluluğu kavramı, 90'lı yılların ortalarına doğru, İsviçre Federal Mahkemesi kararlarına da konu olacak şekilde uygulama içerisinde, ciddi biçimde ağırlığını göstermeye başlamış, bu kavramın hukuk biliminde yer almasını sağlamıştır (Oğuztürk, Burcu(Kalkan): a.g.e., s.166).

İsviçre Federal Mahkemesi'nin kararları ve İsviçre Hukuk uygulaması, özellikle, bir kimsenin, karşı tarafta oluşturduğu güveni daha sonraki davranışlarıyla hayal kırıklığına dönüştürmesini, yani söz konusu olan çelişkili davranışları korumadığı anlaşılmaktadır (Oğuztürk, Burcu(Kalkan): a.g.e., s.193; Kararlar için bak. s.184 vd.).

İsviçre Federal Mahkemesi'nin kararları ve İsviçre Hukuk uygulaması, özellikle, bir kimsenin, karşı tarafta oluşturduğu güveni daha sonraki davranışlarıyla hayal kırıklığına dönüştürmesini, yani söz konusu olan çelişkili davranışları korumadığı anlaşılmaktadır (Oğuztürk, Burcu(Kalkan): a.g.e., s.193; Kararlar için bak. s.184 vd.).

Güven sorumluluğunun Türk Pozitif Hukuku'nda özel bir kanuni düzenlemesi bulunmamakla birlikte;Türk Hukuk Öğretisinde dürüstlük kuralından hareketle bir olayda güven sorumluluğunun gerçekleşebilmesi için şu şartlar aranmaktadır: Olayda bir “güven” unsuru bulunmalı, zarar gerçekleşmeli, yaratılan hukuki görünüme güvenin pozitif olarak korunması anlamında geçerlilik sonucu bağlanmamalı, zarar ile yaratılan hukuki görünüş arasında nedensellik bağı söz konusu olmalı, başka hukuki kurumların uygulama alanına giren herhangi  bir durum söz konusu olmamalı, hukuki görünüşü yaratan kimse kusurlu olmalı, kişinin haklı güveni, yani olayda iyiniyeti bulunmalıdır (Oğuztürk, Burcu(Kalkan): a.g.e., s.268).

Haksız fiil zararının söz konusu olduğu haller ile diğer sorumluluk ilkelerinin devreye girdiği hallerde söz konusu olmayan güven sorumluluğu ancak, Türk-İsviçre Hukuku'nda MK.m.2 ve MK.m.3 ışığında Canaris'in “Negativer Vertrauensschutz-güvenin negatif-menfi-olumsuz korunması” olarak nitelendiği hallerde söz konusu olabilir. Güven sorumluluğu olabilmesi için, BK. 36/2.maddesinde olduğu gibi, bir “hukuki görünüşe haklı güven olgusu-Rechtsscheinhaftung” söz konusu olmalıdır(Oğuztürk, Burcu(Kalkan): a.g.e., s.271).

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı işçinin istifa dilekçesi ve işverene hitaben yazdığı diğer dilekçelerin içeriğinde, işveren temsilcisinin davacı işçiye, onbir yıl çalışma süresine tekabül eden kıdem tazminatının ödeneceği konusunda taahhüdünün bulunduğunu belirtmiştir. Ayrıca Fransa Büyükelçisinin, İsviçre Büyükelçisine cevabi nitelikteki 22.09.2005 tarihli mektubunun içeriğinde ise,  işveren temsilcisinin kişisel olarak davacının tazminatlarının ödenmesi için gerekeni yapacağına dair söz verdiğini, ancak yasal metinler ve idari dairelerin, sözlü vaatlerden daha ağır bastığını ifade etmiştir.

Dosyadaki tanık beyanlarından ve yazışma içeriklerinden, davalı işverenin, kadro azaltılmasına gidileceğinden bahisle, davacıya gelecekte mevcut işini garantileyemediğini ve bu nedenle yeni bir iş bulması gerektiğini söylediği anlaşılmaktadır.

Davacı işçinin, davalı işverene ait işyerinden ayrılmak istememesine rağmen, gelecekte işsiz kalma korkusu ve işverenin sözleşmeyi fesih tehdidi altında önceki çalışmalarının karşılığı olan kıdem tazminatının ödeneceği konusunda verdiği güvene dayalı olarak istifa suretiyle, davalı işyerinden ayrılmıştır.

Davacı işçinin, davalı işverene ait işyerinden ayrılmak istememesine rağmen, gelecekte işsiz kalma korkusu ve işverenin sözleşmeyi fesih tehdidi altında önceki çalışmalarının karşılığı olan kıdem tazminatının ödeneceği konusunda verdiği güvene dayalı olarak istifa suretiyle, davalı işyerinden ayrılmıştır.

Görüldüğü üzere, davalı işverenin beyan ve davranışları, davacı işçide istifa ettiği takdirde kendisine kıdem tazminatının ödeneceği konusunda haklı bir güven oluşturmuştur. Davacı işçi, kendisinde uyandırılan bu haklı güven dolayısıyla işsiz kalmamak amacıyla, davalı işyerinden istifa suretiyle ayrılmak zorunda kalmış; ancak, beklemediği şekilde, iş sözleşmesinin işveren tarafından feshi halinde, onbir yıl çalışmasının karşılığı olarak alacağı kıdem tazminatından mahrum edilmiş; zarara uğratılmıştır.

Dolayısıyla, davalı işverenin kıdem tazminatını davacı işçiye ödeme yükümlülüğünün kaynağı güven sorumluluğudur. Bu şekilde ortaya çıkan güven sorumluluğu ise, dürüstlük ilkesinin bir gereğidir.

Öte yandan, onbir yıl çalışan bir işçinin işyerinden ayrılmasını gerektirecek herhangi bir neden yokken, beklenmedik şekilde iş sözleşmesini feshetmesi ve bu feshin tazminatlarından vazgeçecek şekilde işten kendi isteği ile ayrılma (istifa) şeklinde gerçekleşmesi de, hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir.

Daha da önemlisi, işverenin beyan ve davranışları ile işçide yarattığı güvenle çelişki oluşturacak şekilde tazminat ödeme yükümünden kaçınması çelişkili davranış yasağını oluşturur ki, böyle bir davranışın hukuken korunması beklenemez.

Nitekim aynı ilkeler, Hukuk Genel Kurulu'nun 17.10.2006 gün ve 2006/9-612 E.-622 K.; 23.05.2007 gün ve 2007/9-288 e.-286 K. sayılı kararlarında da, benimsenmiştir.

O halde, yerel mahkemece, yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Şu durumda, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 10.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/424, Karar No: 2007/1285, Tarih: 19.02.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/424 E.  ,  2007/1285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi kurulunca somut emsal olarak alınan 11 parsel numaralı taşınmaz nitelik, yüzölçüm ve değeri itibarıyla dava konusu taşınmazla benzer özelliklere sahip değildir.

2942 Sayılı Yasanın 4650 sayılı yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca arsalarda dava konusu taşınmazla karşılaştırılacak taşınmazların emsal niteliğinde olması gerekir. Örneğin, benzer yüzölçümlerde bitişik ya da yakın adalarda bulunmak, aynı imar müsadesine sahip olmak, fiyatlarda en azından yaklaşık değerde olmak gibi nitelikler "emsal" in seçilmesine esas alınması gereken unsurlardandır. Bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın yaklaşık 650 katı değerinde olduğu bildirilen ve aralarında büyük değer far- kı bulunan emsalin emsal niteliğinde kabulü mümkün değildir. Değer ve nitelik bakımından benzerlik taşımayın taşınmaz emsal alınamaz.Kaldı ki,emsal taşınmazın 20.11.1995

satış tarihinde tamamı 3.600.000.000 TL'ye satıldığı halde bilirkişi kurulunca 1/3 payı satılmış gibi değerlendirme yapılması da doğru değildir. Bu nedenle, tarafların vereceği ya da resen belirlenecek dava konusu taşınmaza emsal olabilecek taşınmazlar bulunup tapu kayıtlarının dosyaya getirtilmesi ve bilirkişi kurulundan uygun emsale göre değerlendirme yapan ek rapor alınması gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12909, Karar No: 2014/2521, Tarih: 13.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/12909 E.  ,  2014/2521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 4.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/03/2013 tarih ve 2011/117-2013/38 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin profesyonel bir fotoğraf sanatçısı olduğunu ve mesleki bilgisini kullanarak estetik değere sahip fotoğraf çalışmaları yaptığını, Türkiye'nin çeşitli yerleri ile ilgili seyahat noktaları konusunda çekmiş olduğunu fotoğrafların davalılar tarafından ... ... TURKEY adıyla kitaplaştırıldığını, bu kitabın editörünün davalı ... tarafından yapıldığını, kitabın davalı ... tarafından diğer davalı ... ... Şirketi'ne hazırlatıldığını ve diğer davalı ... Uniprint tarafından basılarak yayına hazır hale getirildiğini, böylece müvekkillerinin haklarının ihlal edildiğini, müvekkiline ait estetik değere sahip ve eser niteliğindeki 57 adet fotoğrafın davalılarca izinsiz olarak kullanıldığını, bu fotoğrafların davalılarca kitapta kullanılması konusunda herhangi bir sözleşmenin bulunmadığını ve davalılara bu konuda herhangi bir izin verilmediğini bundan dolayı tüm davalıların sorumlu olduğunu ileri sürerek, davalıların hukuka aykırı kullanımlarının durdurulması amacıyla kitabın toplatılmasını, FSEK 68/1 md. gereğince emsal değerin 3 katına karşılık şimdilik 10.000 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini, mahkeme kararının en yüksek tirajlı 3 ulusal gazetede yayınını talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Şirket Vekili, müvekkilinin sadece sponsor olduğunu basın yayın alanında bir faaliyetinin bulunmadığını, müvekkilinin bu kitaptan ve satışlardan hiç bir gelir elde etmediğini sadece sponsor olduğunu ve belirli adette satın aldığını, bir kısmını da ... Parlamentosu üyesi parlamenterler ile bazı büyük elçilere ve konsoloslara yılbaşı hediyesi olarak gönderdiklerini, mali haklara tecavüz kastının ve kötü niyetin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ... vekili, müvekkilinin matbaacılık ve basım alanında faaliyet gösterdiğini, kitabın içeriğinden bilgisinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ... vekili, müvekkilinin matbaacılık ve basım alanında faaliyet gösterdiğini, kitabın içeriğinden bilgisinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalılar ... ... ve ... vekili, söz konusu resimlerin tamamının doğa fotoğrafları olduğunu ve bunların bedelinin davacıya ... + ... dergisinin fotoğraf çekim bedeli olarak fatura karşılığı ödendiğini bunların müvekkilinin talebi üzerine ve müvekkil tarafından sağlanan yolluk ve konaklama imkanları ile çekildiğini, müvekkili ile davacı arasında cari hesap ilişkisinin bulunduğunu, fotoğrafların 2006, 2007 ve 2008 yıllarında basılan aylık dergilerde yayınlandığını, bu fotoğraflardan bir kısmının daha sonra

... adı altında toplandığını ve yayınlandığını bunlardan 2000 adedinin ... Şirketine bila bedel verildiğini geri kalan 1750 adedinin ise müvekkiline teslim edildiğini bunlardan 399 adedinin satıldığını, kalanların hurda olarak değerlendirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

... adı altında toplandığını ve yayınlandığını bunlardan 2000 adedinin ... Şirketine bila bedel verildiğini geri kalan 1750 adedinin ise müvekkiline teslim edildiğini bunlardan 399 adedinin satıldığını, kalanların hurda olarak değerlendirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu fotoğrafların her ne kadar davalılardan ... ... tarafından, konaklama giderleri ve yolluk ile bir miktar ücret ödenerek davacıya çektirilmiş ise de, fotoğrafların eser sahibinin davacı olduğu, bunların davalı ... ... tarafından kullanımına dair yazılı bir sözleşme ibraz edilemediği, 5846 sayılı Yasa'nın 18/2. maddesinin uygulanmasının söz konusu olamayacağı, bu fotoğraflar için davacı ile davalı ... ... arasında geçmişte bir ticari ilişki kurulduğu iddia edilmekte ise de, bunun sabit olması durumunda bile davalı ... ... şirketinin bu fotoğrafları başka yayınlarda ya da dava konusu kitapta kullanma yetkisi bulunmadığı, davacıya ait fotoğrafların, 2006, 2007 ve 2008 yıllarında yayınlanan bazı dergilerde kullanılmasının dışında ... adıyla kitaplaştırılıp, Türkçe ve ... olarak 2 ayrı versiyon biçiminde yeniden yayınlandığı, davalılardan ... Şirketi kendilerinin sadece sponsor olduklarını savunarak kendilerinden talepte bulunulamayacağı itirazında bulunmuş ise de, dava konusu kitaptan önemli bir sayıda nüshayı alarak dağıtan davalı ... Şirketi'nin de bu kitap yayınından dolayı sorumlu olduğu, davalı ... ... Şirketi kendilerinin sadece kitabı bastıklarını ve içeriğini bilmediklerini savunmuş ise de, adı geçen davalının da kitabın baskısını yaparken gerekli özeni göstermediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davacıya ait dava konusu fotoğrafların davalılarca ...Turkey adlı kitapta izinsiz olarak kullanımı nedeniyle tüm fotoğraflar için FSEK 68/1 md. gereğince talep edilebilecek rayiç bedelin 5.000 TL olduğu kabul edilerek 3 kat hesabıyla ve ancak taleple bağlı kalınarak 10.000 TL telif tazminatının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline ve davacıya verilmesine, her ne kadar davacı taraf davalının eyleminin durdurulması amacıyla kitabın toplatılmasını talep etmiş ise de, davacının talebi üzerine FSEK 68/1 md. gereğince telif tazminatına hükmolunduğu için, dava tarihinden önce basılmış olan toplam 4250 adet kitapla sınırlı olmak üzere taraflar arasında farazi sözleşme ilişkisi kurulmuş olacağından, toplatma talebinin ve fotoğrafların kullanılmasını önlenmesi taleplerinin reddine, karar kesinleştiğinde karar özetinin masrafı davalılardan tahsil edilmek üzere Türkiye çapında yayın yapan ve kararın kesinleşeceği tarih itibariyle tirajı en yüksek 3 gazeteden birinde 1/8 gazete tek sayfası ebadında ve 1 kez ilanına, karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 512,30 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1514, Karar No: 2016/1973, Tarih: 29.03.2016

**15. Hukuk Dairesi         2016/1514 E.  ,  2016/1973 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıf.)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş

olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yüklenicinin ayıplı ifası nedeniyle uğranılan zararın tahsili istemine ilişkin olup mahkemece davanın, dava şartı (hukuki yarar) noksanlığı sebebiyle usulden reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı iş sahibine ait benzin istasyonunun elektrik tesisatının davalı yüklenici tarafından kurularak işletmeye alındığı ve kompanzasyon tesisinde meydana gelen arıza nedeniyle ..... Elektrik Dağıtım A.Ş. tarafından düzenlenen 2010/6 dönemine ilişkin faturada davacıya dava konusu kapasitif (reaktif) enerji bedeli tahakkuk ettirildiği hususunda bir çekişme bulunmamaktadır. Ayrıca mahkemece benimsenen bilirkişi raporuyla, davalı yüklenicinin kusurlu imalat yaptığı ve dava konusu tutarın bu nedenle faturaya yansıtıldığı da belirlenmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'nun (EPDK) 8.1.2014 tarih ve 284/2 sayılı kararıyla uygulamaya konulan Perakende Satış Tarifesi Usul ve Esaslarının 5. maddesi uyarınca talep konusu enerji bedelinin davacıdan tahsil edilmemesinin gerektiği, davacının faturaya itiraz edebileceği veya ödediği paranın istirdadı için dava açabileceği gerekçesiyle davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığı belirtilerek davanın dava şartı noksanlığından reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, EPDK tarafından belirlenen usul ve esaslar çerçevesinde dava konusu enerji bedelinin ilgili elektrik dağıtım veya perakende satış şirketinden geri alınmasının mümkün olup olmadığı, davacı tarafından bu konuda yapılmış bir başvuru yapılıp yapılmadığı hususunda bir araştırma yapılmaksızın eksik incelemeyle hüküm kurulmuştur.

Bu nedenle gerekli araştırma yapılarak davacı tarafından başvuru yapılmamış veya yapılmış olsa dahi sonuç alınamamış olduğunun anlaşılması halinde, .... Elektrik Perakende Satış A.Ş.'den gelen 10.09.2013 tarihli üst yazıya ekli çizelgede yazılı enerji bedeli (kapasitif) bedeli olan 2.376,57 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmeli, aksi taktirde, yani davacının müracaatı ve paranın iade alındığının tespit edilmesi halinde ise şimdiki gibi davanın reddine karar vermek gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 29.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/322, Karar No: 2015/517, Tarih: 15.12.2015

**Ceza Genel Kurulu         2014/322 E.  ,  2015/517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : .... Asliye Ceza

Hırsızlık suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle beraatine ilişkin .... Asliye Ceza Mahkemesince verilen ... gün ve ... sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay ... Ceza Dairesince ... gün ve ... sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise ... gün ve ... sayı ile;

"Sanığın kesilmiş orman emvallerinin istiflendiği bölgeden aracıyla geçiş yaptığı ve istiflenmiş odunların bulunduğu yerde minibüsü durdurduğunun sabit olduğu, savunmasına göre minibüsü durdurma sebebinin tuvalet ihtiyacını gidermek, iddiaya ve tanık beyanlarına göre ise odunları istiflendiği yerden araca yüklemek olduğu, orman sahasında mevsimlik işçi ...'ın jandarma beyanında odunların bulunduğu yerden ses gelmesi üzerine daha önce de odunlar çalındığı için diğer tanığın uyarması ile olay yerine gittiğini, önceden tanıdığı sanığı minibüsüne odunları yüklerken gördüğünü, müdahale etmesi üzerine sanığın 'olayı kapatalım' dediğini, kendisinin 'olay bizden çıktı, orman müdürüne intikal etti, aldığın odunları ister getir, ister getirme' dediğini ve yanından ayrıldığını beyan ettiği, görgü tanığı ...'nın da bu beyanı teyit ettiği, olaydan bir gün sonra orman muhafaza memurları tarafından sanığın adresinde tanzim edilen suç tutanağına göre sanığın odunluğunda yapılan aramada istiflenen sahadaki emval ile aynı mahiyette toplam yedi kental, ibreli, çam kabuklu, kâğıtlık emvalin bulunduğu, tutanakta sanığın 'ihtiyacımız vardı, kazık yapacaktık, itfaiyede memurum, beni idare edin' dediği hususunun yer aldığı görülmektedir.

Bu bilgi ve beyanlardan anlaşıldığı üzere, aracının plakası bizzat görgü tanıklarınca alınan ve önceden tanınıp suçüstü yapılan sanığın, suça konu odunları aldığı sabittir. Keza odunlar, sanığın evine bitişik odunluğunda yapılan aramada ele geçirilmiş, istiflenmiş emval ile aynı mahiyette olduğu belirlenmiş, sanık orman muhafaza memurlarına suçunu ikrar edip itfaiyede memur olduğu için bu işi kapatmalarını, kendisini idare etmelerini söylemiştir.

Kovuşturma aşamasında suçlamayı kabul etmemiş, eşi de bulunan emvalin olaydan üç dört gün önce evin önünden geçen kamyondan düştüğünü ve kendisinin topladığını beyan etmiş ise de, odunların miktarı itibarıyla hayatın olağan akışına uymadığı anlaşılmıştır.

Sanığın atılı suçu işlediği, aracının plakasını alan ve kendisini tanıyıp suçüstü yapan tanık beyanları, arama neticesi odunları bulan orman muhafaza memurlarının tanzim ettiği tutanak içeriği ve sanığın tevil yollu ikrarları ile sabit bulunmasına rağmen, beraat kararının onanması yasaya uygun görülmemiştir" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna müracaat ederek, Özel Daire onama ilamının kaldırılmasına ve yerel mahkemece verilen beraat hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.