muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2966, Karar No: 2024/8106, Tarih: 20.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/2966 E.  ,  2024/8106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Şikâyetçinin hazırlık aşamasında kolluk tarafından alınan beyanında, sanıkların iş yerine gelerek altın almak istediklerini, çekmeceden altınları çıkardığı esnada, sanık ...'in tezgâh üzerinde duran bilezikleri aldığını gördüğü, hemen müdahale ederek, sanık ...'in elindeki bilezikleri aldığını, ancak iki adet bileziğin eksik olması nedeniyle iş yerinde bulunan sanıklara polisi arayacağını söylediği, bunun üzerine sanıkların hızlıca iş yerinden çıktığı esnada, sanık ...'ı yakasından tutarak yakaladığı, kaçan sanıklardan Yeliz'in geri dönerek, şikâyetçinin kollarına vurduğu ve bu sayede sanık ...'ın kurtularak kaçmayı başardığını ifade etmesi ve yaşanan bu olayın tanık beyanları ile de doğrulanması karşısında; sanıkların eylemlerinin bütün hâlinde yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına dair delilleri değerlendirme ve takdir yetkisinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hırsızlık suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ile sanıklar ..., ..., ...'un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde aynı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8422, Karar No: 2014/16251, Tarih: 10.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/8422 E.  ,  2014/16251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞANLIURFA 2.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2012/274-2014/94

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkilinin davaya konu fabrikada elektrik abonesi olduğunu, elektrik sarfiyatı nedeniyle düzenli olarak gelen faturaları ödediğini, bu faturalarda kayıp-kaçak ve sayaç okuma bedellerinin de tahsil edildiğini, bu bedellerin abone sözleşmesi ve mevzuata aykırı olduğunu iddia ederek, aboneliğin tesis edildiği tarihten dava tarihine kadar her ay faturalara ne kadar kayıp-kaçak ve sayaç okuma bedeli yansıtıldığı tespit edilerek, bu bedelin davacıya iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davanın zamanaşımına uğradığını, faturalarda kayıp kaçak ve sayaç okuma bedeli yansıtıldı ise bunu davacının ispat etmesi gerektiğini, şayet yansıtıldı ise miktarının belli olacağını bu nedenle belirsiz alacak davası açılamayacağını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı tarafından 4628 Sayılı kanun hükümlerine dayanılarak tüketicinin elektrik tüketim bedeli faturalarına yansıtılan dava konusu bedellerin mevcut yasal düzenlemelere uygun olduğu, 4628 Sayılı kanunun 6352 sayılı yasanın 64.maddesi ile değiştirilen 12.maddesinde kurulun yaptırım kararlarına karşı yetkili idare mahkemesinde dava açılabileceği belirtildiği, buna göre kurul kararlarının iptal edilmediği sürece geçerliliğini koruduğu, bu nedenle davalı tarafından tahakkuk ettirilen bedellerin mevzuata uygun olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyize konu uyuşmazlık; davalının abonelerinden kayıp-kaçak, ve sayaç okuma bedeli isteyip isteyemeyeceği; buradan varılacak sonuca göre de davalının davacıdan tahsil ettiği bu bedelleri davacı aboneye iade etmek zorunda olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

Davalının elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

Davalının elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinde bu kanun ile verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kurulduğu belirtilmiş ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiş olup, sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmemiştir.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu bu maddeye dayanarak 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”i yayımlamış ve lisans sahibi şirketlerde bu tebliğe uygun olarak tüketicilerden kayıp-kaçak, perakende satış hizmet, psh sayaç okuma, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedeli adı altında bir bedel tahsil etmiştir.

Tebliğin dayanağı olan 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinde, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanılan elektrik bedellerinin ödeme yapan abonelerden tahsili yoluna gidilmesi hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmamaktadır.

Diğer taraftan elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan davalıya aittir.

Bununla birlikte abonenin faturalara yansıtılan kayıp-kaçak, ve sayaç okuma bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, şeffaflık ve hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. (HGK 21/05/2014 tarih, 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar)

Hal böyle olunca mahkemece, bu ilkelere gözetilerek davaya konu bedellerin tüketicilerden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirmelerle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3289, Karar No: 2013/8545, Tarih: 05.06.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/3289 E.  ,  2013/8545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İş yerini taşıyıp mahcuzları taşındığı yeni iş yerine götürüp sonrasında başka borçları nedeniyle alındığını iddia eden sanığın teslim edilen mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı araştırılıp saptanmadan eksik soruşturma sonucu yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 05.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/38751, Karar No: 2013/28913, Tarih: 11.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/38751 E.  ,  2013/28913 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, fazla çalışma ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 22.01.2007 tarihinde davalı iş yerinde çalışmaya başladığını ve 2 yıl çalıştıktan sonra herhangi bir haklı gerekçe gösterilmeden 19.01.2009 tarihinde işten çıkarıldığını, kendisine kıdem ve ihbar tazminatı ödenmediğini, yıllık izin kullandırılmadığı ve ücretinin ödenmediğini, fazla mesailerini alamadığını iddia ederek işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının iş akdinin istifa etmek suretiyle sona erdiğini yıllık izinlerinin kullandırıldığını ve ücretlerinin ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime

gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, yerel mahkemece bilirkişi raporuna atıfla davacının fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmışsa da, bilirkişi raporunda davacının günlük çalışmasının hangi saatler arasında olduğu, buna bağlı olarak haftalık çalışma süresinin miktarı açıklanmamıştır.

Somut olayda, yerel mahkemece bilirkişi raporuna atıfla davacının fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmışsa da, bilirkişi raporunda davacının günlük çalışmasının hangi saatler arasında olduğu, buna bağlı olarak haftalık çalışma süresinin miktarı açıklanmamıştır.

Buna göre, ara dinlenme süreleri ve çay molaları varsa bunların net ve açık bir şekilde tespit edilerek davacı işçinin günlük çalışma süreleri belirlenerek, haftalık çalışma gün sayısı ile çarpılıp, 45 saat düşülmesi suretiyle fazla çalışma süresi hesaplanması yönünde bilirkişiden denetime elverişli rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, denetime elverişli bulunmayan hesaba göre hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17688, Karar No: 2011/655, Tarih: 02.02.2011

9. Ceza Dairesi 2010/17688 E., 2011/655 K.

**9. Ceza Dairesi 2010/17688 E., 2011/655 K.**

**- MALA ZARAR VERME

- PATLAYICI MADDE BULUNDURMA VE ATMA

- SİLAHLI TERÖR ÖRGÜTÜ ADINA SUÇ İŞLEME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 314 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 58 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 151 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 152 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 220 ]

- 3713 S. TERÖRLE MÜCADELE KANUNU [ Madde 5 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanıklar hakkında patlayıcı madde bulundurma, silahlı terör örgütü adına suç işleme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyizlerin incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda; toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyizin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tutanağı, olay yeri inceleme raporu, katılanın beyanı ve tüm dosya kapsamına göre suça konu gazete binasına molotof kokteyli atılmasına rağmen yanma sonucu bir zarar meydana gelmediği anlaşıldığından suçun teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden tamamlanmış kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeple BOZULMASINA, 02.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4019, Karar No: 2020/2241, Tarih: 02.03.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4019 E.  ,  2020/2241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 15/05/2019 tarih ve 2019/21-2019/243 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin taraf vekillerinin tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 29 ve 30. Sınıf mallar için 2014/22324 sayılı OLİO GUSTO ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin LİO, OLİO, İÇİM GUSTO seri markalarının sahibi olduğunu, bu markalara dayanarak davalı marka başvurusuna yapılan itirazın haksız olarak reddedildiğini, dava konusu markaların aynı/ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu ve aralarında karıştırılma ihtimali bulunduğunu, aynı emtiaları kapsadığını, bu malların alıcıları arasında küçük yaştaki tüketicilerin, çocukların da olduğunu, müvekkilinin LİO ve OLİO markalarının tanınmış olduğunu, bu sebeple koruma kapsamının geniş olduğunu, m. 8/4 ile aranan koşullarının somut olayda gerçekleşeceğini, davalı şirket markasının müvekkili markalarının serisi gibi algılanacağını, davalının dava konusu markayı seçmekle kötüniyetli olduğunu ifade ederek, TÜRKPATENT 30/07/2015 tarih ve 2015/M-7256 YİDK kararının iptaline, 2014/22324 sayılı marka tescil edilmişse hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Kurum vekili, davacının sonraki tarihli 2014/67233 sayılı markasının değerlendirmede dikkate alınamayacağını, dava konusu markalar arasında benzerlik bulunmadığını, davacının OLİO markasının tanınmışlığına ilişkin belge sunmadığını, tanınmışlığın bir an için kabulü halinde de m. 8/4 ile aranan (3) koşuldan birinin gerçekleşeceği yönündeki iddianın yerinde olmadığını, dava konusu markalar arasında benzerlik olmadığından m. 8/3 hükmünün de uygulanamayacağını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, davacının itiraza dayanak markaları ile müvekkiline ait marka başvurusunun benzer bulunmadığını, iltibasın oluşmadığını, ayrıca müvekkili şirkete ait 29. sınıf ürünleri kapsayan 1988/104244 sayılı “KOMİLİ” ibareli, 2011/105213 sayılı “KOMİLİ OLİO GUSTO” ibareli ve 2011/105159 sayılı “OLİO GUSTO” ibareli markaların bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.