muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24625, Karar No: 2013/23598, Tarih: 27.12.2013

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı-karşı davalı şirketin Tedaş Hatay İl Müdürlüğünün özel güvenlik işini 17.12.2008-14.3.2011 tarihleri arasında yürüttüğü, 14.3.2011 tarihinde yapılan yeni ihaleyi dava dışı Yay Özel Güvenlik Şirketinin aldığı, davalı ve arkadaşı olan bir kısım işçilerin ihalenin bitim tarihi olan 14.3.2011 gününde yeni şirket nezdinde özel güvenlik elemanı olarak, çalışmaya hiç ara vermeksizin devam ettikleri, iş akdinin feshine yönelik bir iradenin ortada bulunmadığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Daha sonra 28.3.2011 tarihinde davacı-karşı davalının çektiği ihtarın bu tarihte davalının davacının işçisi olmaması nedeniyle iş akdinin feshi konusunda sonuca etkili olmadığı anlaşılmakla, davanın işyerinin devri kuralları çerçevesinde incelenmesi gerekmektedir. Davacı- karşı davalı şirketin ihbar tazminatı talebinin farklı gerekçeyle de olsa reddi isabetli olup dava tarihi itibariyle, davalı-karşı davacının halen ihaleyi alan yeni işveren nezdinde çalışmasının devam ediyor olması ve ortada bir fesih olgusunun bulunmaması nedeniyle, feshe bağlı haklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarının davacı- karşı davalıdan talep edilmesinin mümkün olmadığı hususunun gözden kaçırılarak bu talepler yönünden davalı- karşı davacının davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmiş olması bozma nedenidir.

O halde davacı-karşı davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davacı-karşı davalıya iadesine 27.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18903, Karar No: 2016/20284, Tarih: 03.10.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/18903 E.  ,  2016/20284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre alacaklının temyiz itirazlarının (REDDİNE),

2-Borçlunun temyiz itirazlarına gelince;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte borçlu, imzaya itiraz ederek takibin durdurulmasını istemiş, mahkemece borçlunun imzaya itirazının reddine ve alacağın yüzde onu oranında para cezasına hükmedildiği görülmüştür.

İİK'nun 170/3. maddesinde; “İnkar edilen imzanın borçluya ait olduğu anlaşılırsa ve itiraz ile birlikte takip ikinci fıkraya göre durdurulmuşsa, borçlu sözü edilen senede dayanan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere inkar tazminatına ve takip konusu alacağın yüzde onu oranında para cezasına mahkum edilir ve itiraz reddedilir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda, borçlunun imzaya itirazı üzerine, alacağın yüzde kırkı oranında teminat yatırılması karşılığında takibin geçici olarak durdurulmasına karar verildiği, ancak teminat yatırılmadığından takibin durdurulmadığı anlaşılmaktadır. Takip durdurulmadığından borçlu aleyhine tazminat ve para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup, kararın belirtilen nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... 8. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 28.04.2015 tarih ve 2014/486 Esas, 2015/216 Karar sayılı kararının hüküm bölümünün tazminat ve para cezasına ilişkin 3. cümlesinde yer alan; "mahkemece takibin durdurulmasına karar verildiğinden takip konusu alacağın %20si oranında tazminat ile %10u oranında para cezasının davacıdan tahsiline," şeklindeki ifadenin karar metninden tamamen çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2009/4438, Karar No: 2009/5902, Tarih: 01.10.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/4438 E.  ,  2009/5902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi), Karasu İcra Müdürlüğü’nün 2007/1288 Esas sayılı dosyasında, takip borçlusu ...’dan devraldığı iş yerinde haciz yapılarak kendisine ait büro malzemelerinin haczedildiğini belirterek haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı), TTK’nun 12/6. md.sinde özel eğitim kurumlarının ticarethane olarak sayıldığını, dava dilekçesinde haciz yapılan iş yerinin borçludan devralındığının açıkça belirtildiğini,bu durumda üçüncü kişinin BK’nun 179. maddesi karşısında devredenin alacaklılarına karşı 2 yıl süre ile sorumlu olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; “dava konusu özel eğitim ve rehabilitasyon merkezinin ticari işletme olduğu, davacının da devraldığı işletmenin borçlarından 2 yıl süre ile sorumlu bulunduğu, taraflar arasında yapılan ve kurumun borçlarından devredenin sorumlu olduğu yönündeki sözleşmenin bunun dışında kalan üçüncü kişileri etkilemeyeceği” gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı (üçüncü kişi) tarafından temyiz edilmiştir.

Dava üçüncü kişi tarafından İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açılan “istihkak” davası niteliğindedir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere,mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı (üçüncü kişi) ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı 15.60.-TL onama harcının davacı 3.kişi'den alınmasına 1.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12261, Karar No: 2007/11385, Tarih: 26.09.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/12261 E.  ,  2007/11385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali istemine ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ile 3. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kredi borcundan kaynaklanan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 18.01.2002 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/09/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7253, Karar No: 2013/10381, Tarih: 23.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/7253 E.  ,  2013/10381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 31.01.2013 gün ve 2012/23506 Esas - 2013/1550 Karar sayılı ilama karşı davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

... İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının 8 bendinde "derelerin iki tarafından kadastral sınırından itibaren 100 metrelik yapı yaklaşma mesafesi bırakılır." hükmü yer almakta iken; 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı .... Kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında; temizlik bakım ve onarımların yapılabilmesi maksadıyla imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ile dere işletme bantları idarece kamulaştırılır." hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değişmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı, ilgili ... ve imar planlarını yapan Belediyelerden sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2224, Karar No: 2013/1129, Tarih: 22.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/2224 E.  ,  2013/1129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 22.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6798, Karar No: 2025/3675, Tarih: 19.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/6798 E.  ,  2025/3675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/370 Esas, 2024/988 Karar

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Cizre 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/274 Esas, 2022/492 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı ... vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a)Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a)Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a)Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b)Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

19.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4945, Karar No: 2018/3896, Tarih: 11.06.2018

**16. Hukuk Dairesi         2017/4945 E.  ,  2018/3896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "mahallinde yapılan keşif sonucunda düzenlenen 03.05.2015 tarihli zirai bilirkişi raporu ve bu raporda yer alan fotoğraflar birlikte değerlendirildiğinde taşınmazın yabancı ot ve çalılarla kaplı, üzerinde muhdesat bulunmayan, kayalık taşlık oranı yüksek olan bir arazi olduğu raporda açıkça belirlendiğine, bu belirlemenin taşınmazda bulunan fotoğraflarla da uyumlu olduğu anlaşıldığına ve dolayısıyla tespit tarihi itibariyle de fiili bir kullanım bulunmadığına göre davanın reddi gerekirken kabulünün isabetsiz olduğuna" değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davacı ... ile müdahil Davacı ...'nun sübut bulmayan davalarının ayrı ayrı reddine, çekişmeli 3501 ada 22 parsel sayılı taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun Ek-4.maddesine göre yapılan kadastro tespitinde beyanlar hanesine yazılan tüm şerhler aynen korunmak üzere tespit gibi arsa vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili; müdahil ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına, 11.06.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6116, Karar No: 2017/536, Tarih: 22.02.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/6116 E.  ,  2017/536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜM : Sanık ... hakkında;

TCK'nun 81, 35, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay hapis cezası.

Sanık ... hakkında;

TCK'nun 86/2, 62, 52. maddeleri uyarınca 2.000.TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

A- Sanık ... hakkında; basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 2000.TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmü, kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından, suç vasfına da yönelik olmadığı anlaşılan temyiz talebinin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

B- Sanık ... müdafii tarafından bir haftalık yasal süre içerisinde hüküm temyiz edilmiş ise de, sanığın cezaevi idaresinden havaleli 12/08/2015 tarihli dilekçe ile, vekaletnamesinde feragat yetkisi bulunan müdafiinin de 04/09/2015 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden feragat ettikleri anlaşıldığından, katılan ... vekilinin temyiz başvurusuna hasren yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in, mağdur ...’ı öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, kusurluluğu etkileyen nedenlerden tahrikin varlığı kabul, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan ... vekilinin olayda haksız tahrik sebebi bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Her ikisi de minibüs şoförü olan tarafların, minibüs içerisinde yanlarında başka arkadaşları da olduğu halde alkol aldıkları, aralarında çıkan tartışma sırasında katılan ...'in, kendisine yumruk atması üzerine burnundan basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanan ...’ın kapıldığı öfke ile elindeki bıçakla katılanı iki hamleyle yaraladığı, orada bulunanların engellemesi ile eylemini tamamlayamadığı olayda;

1- Hakkında düzenlenen adli rapora göre, katılanın "her ikisi de 10-12 cm. derinliğinde batına nafiz ve barsak onarımı ameliyatı ile sol lomber bölgede derin kas kesisine neden olan delici kesici alet yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir durum oluşturduğu" buna göre TCK’nun 81 ve teşebbüs nedeniyle 9 yıl ile 15 yıl arasında hapis cezası öngören 35/2. maddeleri uyarınca makul bir cezaya yakın bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, temel cezanın alt sınıra yakın şekilde 10 yıl olarak belirlenmesi ve uygulamanın devamının da buna göre yapılması suretiyle sanığa eksik ceza tayin edilmesi,

2- Katılanın neden olduğu haksız hareketin nitelik ve derecesine göre TCK'nun 29/1. maddesi uyarınca haksız tahrik sebebiyle asgari oranda indirim yapılması gerekirken, 1/3 oranında indirim ve uygulamanın devamının da buna göre yapılması suretiyle sanığa eksik ceza tayin edilmesi,

2- Katılanın neden olduğu haksız hareketin nitelik ve derecesine göre TCK'nun 29/1. maddesi uyarınca haksız tahrik sebebiyle asgari oranda indirim yapılması gerekirken, 1/3 oranında indirim ve uygulamanın devamının da buna göre yapılması suretiyle sanığa eksik ceza tayin edilmesi,

Usul ve yasaya aykırı olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 22/02/2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10137, Karar No: 2007/10651, Tarih: 19.09.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/10137 E.  ,  2007/10651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fatsa Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman savına dayalı tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi müdahil Orman Yönetimi ve davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili Kösebucağı Beldesi Fatih Mahallesinde davalılar adına kayıtlı 145 ada 30 parselin orman sayılan yerlerden olduğunu, daha önce Orman Yönetimince Kadastro Mahkemesinde açılan davanın keşif gideri yatırılmaması nedeniyle reddedildiğini, bu kararın davada taraf olmayan Hazine yönünden kesin hüküm oluşturmayacağını belirterek taşınmazın tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescilini istemiş, Orman Yönetimi de davaya müdahil olmuş mahkemece davanın reddine dair verilen karar Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman savına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 1999 yılında kesinleşen arazi kadastrosu vardır.