muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8466, Karar No: 2013/5913, Tarih: 30.05.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/8466 E.  ,  2013/5913 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'in yapılan yargılanması sırasında; Kartal 1. (İstanbul Anadolu 1.) Ağır Ceza Mahkemesiyle Pendik 5. (İstanbul Anadolu 29.) Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Kartal 1. (İstanbul Anadolu 1.) Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Pendik 5. (İstanbul Anadolu 29.) Asliye Ceza Mahkemesinin 29/10/2012 gün ve 2012/409 E, 2012/114 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 30/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12484, Karar No: 2012/11789, Tarih: 03.07.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/12484 E.  ,  2012/11789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/03/2010 tarih ve 2009/80-2010/77 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı-karşı davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03/07/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı-karşı davalı vekili Av. .... ile davalı-karşı davacı vekili Av. ..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dünyaca tanınmış “ZARA” ve “ZARA” esas unsurlu markalarının sahibi olduğunu, anılan markaların birçok mal ve hizmet sınıfını kapsar şekilde Türkiye ve diğer ülkelerin çoğunda tescilli bulunduğunu, davalı şirketin “FARA” ibareli markasını tescil ettirmek üzere diğer davalı kuruma başvurduğunu, müvekkili markalarının tanınmış olduğunu, 556 sayılı KHK’nin 7/1-b ve 8/1-b maddeleri uyarınca tescil engelinin olduğunu, benzerliklerinin iltibasa yol açacağını, davalı şirketin kötüniyetli bulunduğunu, markanın tanınmışlığından faydalanmak istediğini, itirazlarının kabul görmediğini ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptaline, markanın tescili halinde hükümsüz sayılmasına, davalı kullanımının haksız rekabet oluşturduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah isteminde bulunarak, tespite yönelik istemlerin dilekçesinden çıkarılmasını istemiştir.

Davalı TPE vekili, markaların benzemediğini, dolayısıyla tanınmışlık yönündeki itirazın dahi değerlendirilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, markaların benzemediğini savunarak, davanın reddini istemiş, karşı davasında da; davacının markalarını 5 yıldan beri kullanmadığını, 556 sayılı KHK’nin 14. maddesi uyarınca hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı TPE vekili, markaların benzemediğini, dolayısıyla tanınmışlık yönündeki itirazın dahi değerlendirilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, markaların benzemediğini savunarak, davanın reddini istemiş, karşı davasında da; davacının markalarını 5 yıldan beri kullanmadığını, 556 sayılı KHK’nin 14. maddesi uyarınca hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunmalar, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, karşı davanın tefrik edildiği, davacı markalarının “ZARA” ve “ZARA+şekil” ibarelerinden, davalı şirketin marka başvurusunun ise “FARA” ibaresinden oluştuğu, bazı mal ve hizmet sınıflarında aynı, bazılarında ise, aynı nitelikteki mal ve hizmetleri kapsadıkları, ancak iki heceden oluşan markaların görsel, biçimsel, anlamsal, işitsel intiba, başka bir anlatımla bütün itibariyle bıraktığı izlenim dikkate alındığında markaların benzer bulunmadığı, başvuru konusu markanın dilimizde bilinen bir anlamının olmadığı, davacı markasının markalarının anlamının Türkiye’de Sivas İlinin bir ilçesinin adı olarak bilindiği, anlam benzerliğinin dahi bulunmadığı, markalar arasında iltibas riskinin olmadığı, davacı markasının tanınmış bulunduğu, benzerlik olmadığından davacı markasının tanınmışlığının tescile engel teşkil etmeyeceği, 8/4 şartları ihtimalinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı-karşı davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı şirkete verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21638, Karar No: 2016/108, Tarih: 07.01.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/21638 E.  ,  2016/108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tespit

K A R A R

Mahkeme tarafından yapılan nitelendirmeden de anlaşıldığı üzere taraflar arasındaki uyuşmazlık, kadastro çalışmaları sırasında taşlık, kayalık, tepelik olarak tespit dışı bırakılan ve hakkında tutanak düzenlenmeyen dava konusu taşınmazın davacı adına tapuya tescili isteğine ilişkin bulunduğuna göre, Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir. 11 Nisan 2015 tarihi itibariyle Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 2797 sayılı Kanun'un 60. maddesinin 1. ve 3. fıkraları uyarınca dosyanın görevli daireyi belirlemek üzere HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 07.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4085, Karar No: 2015/4573, Tarih: 16.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4085 E.  ,  2015/4573 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Bakanlık ve dahili davalı ... vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı Bakanlık ve dahili davalı ...'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Bakanlık, husumet itirazında bulunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Dahili davalı ... Şirketi ise; davacının iş akdinin feshedilmediğini, yeni yapılan ihaleyi alamamaları nedeniyle çıkışının bildirilmek zorunda kalındığını bu nedenle feshe bağlı alacakların verilmeyeceğini, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı tanık beyanlarından da anlaşıldığı üzere dava tarihi itibariyle halen davalı Bakanlığa bağlı hastanede yeni ihaleyi alan şirket nezdinde çalışmasına devam etmektedir. Bu nedenle davacının feshe bağlı alacaklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarının reddi gerekirken hüküm altına alınması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, dahili davalı ...'ne iadesine, 16.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27753, Karar No: 2015/30204, Tarih: 27.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/27753 E.  ,  2015/30204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı iş yerinde işçi olarak çalışırken sendikal bir faaliyeti katılması nedeni ile işten çıkarıldığını iddia ederek davacının işe iadesine ve sendikal tazminatın hüküm altına alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 17/02/2015 tarihinden itibaren iş yerinde yemekhane işgaline katılıp iki gün boyunca çalışmadığını uyarıları rağmen suç teşkil edilen eylemlerin son vermediklerini bu sebeplere bağlı olarak davacının iş akdinin 4857 sayılı Yasanın 25/2-e ve h bentlerine göre sona erdirildiğini, fesih sebebinin sendikal nedene dayanmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 17/02/2015 tarihinden itibaren iş yerinde yemekhane işgaline katılıp iki gün boyunca çalışmadığını uyarıları rağmen suç teşkil edilen eylemlerin son vermediklerini bu sebeplere bağlı olarak davacının iş akdinin 4857 sayılı Yasanın 25/2-e ve h bentlerine göre sona erdirildiğini, fesih sebebinin sendikal nedene dayanmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, 16/02/2015 tarihinde ... isimli 3 işçi, 18/02/2015 tarihinde ... isimli 9 işçi olmak üzere toplam 12 işçinin işten çıkarılması üzerine, davacı dahil işçilerin 12 işçi arkadaşlarının iş sözleşmelerinin feshinin bildirildiği dönemde bunu önleme veya işten çıkarılanların geri alınması için ve kendilerinin de işten çıkarılacağı makul korkusuna kapılmaları nedeniyle yaptıkları yemekhane eyleminin uluslararası normlar uyarınca demokratik bir hakkın kullanımı niteliğinde olduğu, Avrupa Sosyal Şartı Sözleşmesinin 6/4 maddesi Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve İLO ile benimsenen kurallara göre kısa süreli demokratik bir hakkın kullanımı niteliğindeki protesto eylemlerinin toplu eylem hakkına dahil olduğu, ölçülülük ilkesine uygun olarak 18.02.2015 tarihde başlayıp 19.02.2015 tarihi saat 11.00 sıralarına kadar devam eden yemekhane eyleminin yasa dışı eylem olarak değerlendirilemeyeceği, Avrupa Sosyal Şartı Sözleşmesinin 6/4 maddeleri de nazara alındığında telafisi imkansız zarar meydana getirmeyecek şekilde toplu eylemde bulunmanın işverene haklı veya geçerli nedenle fesih hakkı vermeyeceği, 6. maddenin Türkiye tarafından onaylanmaması, sosyal şartla bağlı olmama sonucunu doğurmayacağı, Anayasanın 54.maddesindeki yasakların kalkması ve Anayasanın 90.maddesi hükmü uyarınca uluslararası normlar uyarınca demokratik bir hakkın kullanımının söz konusu olduğu veya demokratik bir hakkın kullanımı niteliğinde sayılmasının uygun olacağı anlaşıldığından feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine, davacının sendikal bir eyleme katılıp sendika üyesi olması ve işverene gönderilen mektupta isminin olması nedenleriyle işten çıkarılması birlikte değerlendirildiğinde feshin işveren tarafından sendikal örgütlenmenin önüne geçmek amacıyla yapıldığı gerekçesiyle sendikal tazminatın kabulü ile davacının işine iadesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Feshin geçersizliği ve işe iade davasında, feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığın iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Feshin geçersizliği isteminde, davalı işveren feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat ederse, işçinin, feshin işverenin iddia ve ispat ettiği sebep dışında başka bir sebebe dayandığını iddia etmesi mümkündür. Bu durumda bu yeni olguyu ispat yükü, işçiye ait olacaktır (4857 sayılı İş Kanunu Mad. 20/II, c. 2).

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü yasa koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur: Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi kanıtlamakla yükümlüdür.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 27. maddesinde yer bulan “Hukuki Dinlenilme Hakkı” gereğince davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir.

Dosya içeriğine göre davalı işveren iş sözleşmesinin haklı nedenle feshi konusunda tanık deliline dayanmış, davacı ise karşı delil olarak sendikal nedenle fesih nedeni ile tanık bildirmiştir. Mahkemece tarafların tanıklar dinlenmemiş ve İş Mahkemesi'nin 2015/140 esas sayılı dosyasında dinlenen tanıkların beyanlarının hükme esas alındığı belirtilmiştir. Her dava kendi içindeki delilleri ile değerlendirilmeli ve tarafların dayandıkları delilerin toplanmaları gerekir. Açıklama ve ispat hakkı hukuki dinlenilme hakkının gereğidir. Mahkemece tarafların bildirdikleri tanıkların dinlenip dinlenmeyeceği konusunda olumlu veya olumsuz bir değerlendirme yapılmadan karar verilmesi hukuki dinlenilme hakkının ihlalidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18543, Karar No: 2015/4302, Tarih: 16.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/18543 E.  ,  2015/4302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalının trafik (ZMSS) sigortacısı olduğu aracın karıştığı trafik kazasında davacı ...'nun eşi, diğer davacının babası olan araç sürücüsü ...'in vefat ettiğini ileri sürerek, ıslahla birlikte davacı eş için 169.525,00 TL, davacı küçük ... için 5.450,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımı ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre, ıslah edilen davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

1-)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-)Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mahkemece hükme esas alınan aktüerya bilirkişi raporunda davacı eşin yeniden evlenme ihtimali bir çocuk için % 5 oranında indirim yapıldıktan sonra % 15 olarak belirlenmiş ise de bu oranın ne şekilde tespit edildiği açıklanmadığı gibi, düşük belirlendiği açıktır.

Somut olayda; davacı eş kaza tarihinde 21 yaşında olup 18 yaşından küçük bir çocuğu bulunmaktadır.

O halde mahkemece, davacı eşin kaza tarihindeki yaşı, sosyal ve ekonomik durumu, 18 yaşın altındaki çocuk sayısı ile Yargıtay uygulamaları ve evlenme ihtimali konusunda düzenlenmiş tablolardan da yararlanılarak durumuna uygun bir oranda evlenme ihtimali indirimi yapılması için aktüerya hesabı yapan bilirkişiden ek rapor almak suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, düşük evlenme ihtimaline göre yapılan hesaplamaya bağlı kalınarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli bulunmamıştır.

SONUÇ; Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 16.3.2015 gününde Üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Uyuşmazlık, 2918 sayılı KTK.dan doğan, tehlike sorumluluğu nedeniyle sürücünün vefatı halinde desteğinden yoksun kalanların tazminat taleplerinde, ölen desteğin müterafik kusurunun tazminattan indirim sebebi teşkil edip etmeyeceği, desteğin kusurunun işleten ve araç ZMSS.ini düzenleyen sigorta şirketini ne şekilde etkileyeceğine ilişkindir.

-KARŞI OY-

Uyuşmazlık, 2918 sayılı KTK.dan doğan, tehlike sorumluluğu nedeniyle sürücünün vefatı halinde desteğinden yoksun kalanların tazminat taleplerinde, ölen desteğin müterafik kusurunun tazminattan indirim sebebi teşkil edip etmeyeceği, desteğin kusurunun işleten ve araç ZMSS.ini düzenleyen sigorta şirketini ne şekilde etkileyeceğine ilişkindir.

Konu ile ilgili yasal düzenlemeler gözden geçirildiğinde;

6098 sayılı TBK.nun 51/1 maddesinde "Hakimin tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını gözönüne alarak belirleyeceği" ,

TBK. 52/1 maddesinde " zarar görenin zararı doğuran fiile razı olması veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olması veya tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırması halinde hakim tazminatı indirebileceği veya tamanen kaldırabileceği",

TBK 53/3 maddesinde "ölenin desteğinden yoksun kalan kişilerin bu sebeple uğradıkları kayıpların" ölüm halinde uğranılan zararlardan bulunduğu,

2918 sayılı KTK 85/1 maddesinde "Bir motorlu aracın işletilmesinin bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olması durumunda motorlu aracın bir teşebbüsün ünvanı veya işletme adı altında veya bu teşübbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibinin doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulacağı",

2918 sayılı KTK 85/son maddesinde " işleten ve araç işleticisi teşebbüs sahibinin, aracın sürücüsünün veya aracın kullanılmasına katılan yardımcı kişilerin kusurundan kendi kusuru gibi sorumlu", olduğu,

2918 sayılı KTK 86/2 maddesinde " sorumluluktan kurtulamayan işleten veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibinin, kazanın oluşumunda zarar görenin kusurunun bulunduğunu ispat ederse hakimin durum ve şartlara göre tazminat miktarını indirebileceği",

2918 sayılı KTK 91/1 maddesinde "İşletenlerin, bu Kanununun 85. maddesinin 1 fıkrasına göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası yaptırmalarının zorunlu" bulunduğu,

Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumlluluk Sigortası Genel Şartlarının, "Sigortanın Kapsamı" başlıklı A.1 maddesinde "sigortacının poliçede tamınlanan motorlu aracın işletilmesi sırasında bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermiş olmasından dolayı 2918 sayılı KTK ya göre işletene düşen hukuki sorumluluğu zorunlu sigorta limitlerine kadar temin edeceği... " öngörülmüştür.

Destekten yoksunluk tazminatı, ölüm nedeniyle ortaya çıkan, miras hukukundan bağımsız, yansıma yolu ile uğranılan maddi zararın tazmini amacını güden bir taleptir.(Emre Gökyayla S:46 vd)