muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15476, Karar No: 2020/4025, Tarih: 10.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/15476 E.  ,  2020/4025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Mahkemece 6100 sayılı HMK'nın 124. maddesi uygulanması karşısında dava dilekçesinde davalı gösterilen ve fakat HMK'nın 124. maddesi gereği dava dışı bırakılması gereken davalı Bakanlık açısından davanın husumetten reddine karar verilmesi ve husumet tevcihinde yanılma olmasına rağmen Bakanlık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi davacı temyizi olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı Devlet Hava Meydanları İşletmesi vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 10/03/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6976, Karar No: 2013/8006, Tarih: 09.07.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/6976 E.  ,  2013/8006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "çekişmeli taşınmazın davalı ...'nin talebi doğrultusunda, ... adına tesciline karar verilmesi gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 4.861.81, (B) harfi ile gösterilen 524,43, (D) harfi ile gösterilen 1.136.63, (E) harfi ile gösterilen 3.196,55, (F) harfi ile gösterilen 2855,59, (G) harfi ile gösterilen 392,20, (H) harfi ile gösterilen 382,44, (I) harfi ile gösterilen 1255,84 metrekarelik kısmın oluşturulacak yeni parsel numarası ile ... adına kayıt ve tesciline, (C) harfi ile gösterilen kısım için davalı Hazinenin davasının reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve (C) bölümünün taşlık ve kayalık yerlerden olduğu dosya içeriği ile belirlenmiş olması nedeniyle bozma ilamının kapsamında bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 09.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4796, Karar No: 2021/452, Tarih: 03.02.2021

**9. Ceza Dairesi         2020/4796 E.  ,  2021/452 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Tefecilik yapmak, yaralama

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müşteki ...'ın 15/03/2014 tarihli hazırlık ifadesinde Ağustos 2013 tarihinde sanıktan faizle para aldığını beyan ettiği, kesin olarak belirlenememesi nedeniyle sanık lehine değerlendirme ile tefecilik suçunda suç tarihinin 01/01/2013 olarak kabulü gerektiği, suç tarihinin 01/01/2013 tarihi yerine gerekçeli karar başlığında 15/03/2014 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

1-Cumhuriyet savcısının Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310. maddesinde öngörülen bir aylık süreden sonra yaptığı temyiz başvurusunun aynı Kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık hakkında tefecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesi ile yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

3-Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

İddianamede yer alan "olay tarihinde alacak verecek meselesi yüzünden tartıştıkları, tartışmanın kavgaya dönüştüğü, yaşanan arbedede müşteki şüpheli Berat'ın müşteki şüpheli Edip'i ele geçirilemeyen bıçakla ve yumrukla vurmak suretiyle dosyada mevcut doktor raporunda belirtildiği şekilde basit tıbbi müdahaleyle giderilemeyecek ve burnunda orta derece kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaraladığı" biçimindeki isnadın sübutu halinde yağmaya teşebbüs suçunu oluşturabileceği anlaşılmakla, delillerin takdir ve tartışmasının, davaya bakmanın 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesinin görevi kapsamında bulunduğu ve sanık hakkında görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 03/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10563, Karar No: 2015/11242, Tarih: 12.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/10563 E.  ,  2015/11242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2011/301-2013/98

Davacı İ.. B.. vekili Avukat Nurdanur tarafından, davalılar S.. B.. ve diğerleri aleyhine 13/07/2011 gününde verilen dilekçe ile 2330 sayılı Kanun'dan kaynaklanan rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı Bedrettin ve S.. B.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan davacı ile davalı S.. B..'ın temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalılardan Bedrettin mahkemece tebliğ edilen muhtıraya rağmen temyiz harcını yatırmamış olması nedeni ile temyiz dilekçesi reddedilmelidir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının temyiz itirazları reddedilmelidir.

3-Davalı S.. B..'ın temyiz itirazlarına gelince;

Dava, rücuen tazminat ödetilmesi istemine ilişkin olup; rücu davasında, sorumlular arasında teselsül hükümleri uygulanamaz. Mahkemece, davalı S.. B..'ın sorumlu olduğu tazminat miktarının müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş olması bozmayı gerektirir ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK’un 438. maddesi uyarınca karar düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı Bedrettin Dicle'nin temyiz dilekçesinin reddine, davacının temyiz itirazlarının (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine, davalı S.. B..' ın temyizi yönünden yukarıda (3) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının 1. bendinin son kısmında yer alan ''müteselsilen'' şeklindeki ifadenin çıkartılarak kararın düzeltilmiş bu biçimi ile ONANMASINA ve temyiz eden davalı S.. B..'dan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11407, Karar No: 2012/2210, Tarih: 26.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/11407 E.  ,  2012/2210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Kadastro çalışmaları sırasında kadastro harici kayalık ve çalılık olarak tescil dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu belirtilen suça konu taşınmazın TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yarar- lanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, suça konu taşınmaz üzerinde yeniden keşif yapılarak tarafsız bilirkişi ve tanık- lardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerek- tiğinin gözetilmemesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

a) Temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, işlendiği yer ve zaman ile fiilin diğer özellikleri gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşın hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

b) 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilme- den, hükmolunan adli para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/11949, Karar No: 2024/9532, Tarih: 30.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/11949 E.  ,  2024/9532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

I. Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/1852, 2013/334, 2013/338, 2013/374, 2014/227, 2014/228, 2015/98 Karar sayılı kararlarında da ifade edildiği gibi; ''Sabit bir noktaya bağlı olmaksızın açık alanda park halinde bırakılan motosikletlerin çalınması eyleminin açıktan basit hırsızlık suçunu oluşturduğu 2011 yılına kadar sürdürülen yargısal uygulamalarda kabul edilegelmiş ise de; kullanımları ancak sokaklar ve caddeler gibi açık alanlarda olan sayıları gün geçtikçe de çoğalan, her zaman ve özellikle gün içinde otopark ya da bina içlerine park edilmeleri mümkün olamayan, cadde kenarlarına tedbir alınmaksızın park edilmeleri zorunluluk haline gelmiş bulunan motosikletlerin kullanım gereği açıkta bırakılmalarının kaçınılmaz olduğunun, buna göre de hırsızlık konusu olduklarında 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinde düzenlenen nitelikli halin oluştuğunun kabulü gerekmektedir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 18.12.2012 tarihli ve 1411-1852 sayılı kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Diğer taraftan, 5237 sayılı TCK'nun 142. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde hırsızlık suçunun; "herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında" işlenmesi de nitelikli bir hal olarak düzenlenmiştir.

Sabit bir noktaya kilitlenerek bağlanan motosikletlerin suç konusu olması halinde, kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış olduklarından, dolayısıyla adet ya da kullanım gereği açıkta bırakılma hali sözkonusu olmayacağından, TCK'nın 142. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde düzenlenen, "kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında" hırsızlık suçuna ilişkin nitelikli hâlin gerçekleşeceği konusunda bir tereddüt bulunmamaktadır. Bununla birlikte, sabit bir noktaya bağlı olmaksızın açık bir alana direksiyonu kilitlenmiş ya da tekerleğin dönmesini engelleyen disk, zincir ya da kilit takılmış halde bırakılan motosikletlerin suç konusu olması durumunda ise, kilidine müdahale edilmeden ve kilit etkisiz hale getirilmeden de sürüklenerek ya da taşınarak götürülmeleri mümkün olduğundan, 142. maddenin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamında kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık suçunun değil, aynı fıkranın (e) bendindeki kullanım gereği açıkta bırakılmış eşya hakkındaki hırsızlık suçunun oluşacağı kabul edilmelidir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sabit bir noktaya bağlı olmaksızın bina önündeki açık alana parkedilen suç konusu motosikletin çalınması şeklindeki eylemin, kullanım gereği açıkta bırakılan eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğu anlaşıldığından, sanığın TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün, Özel Dairece eylemin TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağından bahisle bozulmasına karar verilmesi yerindedir. '' şeklindeki kararda belirtilen hususlar, istikrar bulmuş uygulamalardır.

Her ne şekilde olursa olsun bina ve eklentilerinin içinde bulunan motosikletler de her halde suç tarihine göre TCK'nın 142/2-h maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekecektir.

Somut olayda, katılanın kollukta alınan beyanında, motosikleti evinin bulunduğu sitenin önüne, direksiyon kilidi ile park ettiğini belirtmesi, mahkeme huzurunda ise, oturduğu apartmanın karşısında bulunan bir yere direksiyon kilidinden kilitleyerek bıraktığını, herhangi bir sabit noktaya kilitlemediğini, kaldırımdan 1 metre yükseğe, herkesin geçemeyeceği karşı binanın ön tarafına bıraktığını beyan etmesi ve dosyada mevcut olay yeri basit krokisinden de motosikletin bırakıldığı yerin binanın eklentisi olup olmadığının anlaşılamaması karşısında; suça konu motosikletin çalındığı yerin binanın eklentisi olup olmadığı, gerekirse keşif yapılarak açıklığa kavuşturulduktan sonra binanın eklentisi içinde olması halinde sanığın eyleminin suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h maddesinde tanımlanan suçu, binanın eklentisi olmaması halinde ise 142/1-e maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden eksik araştırma sonucu hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde aynı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca hüküm kurulması,

II. Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanığın karar tarihinden sonra, 09.06.2017 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, TCK’nın 64/1 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca, ölüm nedeniyle hakkında düşme kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5452, Karar No: 2021/5638, Tarih: 22.09.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5452 E.  ,  2021/5638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Serik 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 17.12.2019 tarih ve 2016/957-2019/306 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında tohum ve fide alım satımından kaynaklanan bir ticari ilişki bulunduğunu, fatura ve irsaliye karşılığı malların davalıya teslim edildiğini, davalının mal bedelini ödememesi nedeniyle aleyhine Serik 2. İcra Müdürlüğü'nün 2012/7017 sayılı dosyasından icra takibi başlattıklarını, davalının haksız itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, takibin devamına ve davalı aleyhine %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, takibe konu faturalardaki imzaların kendisine ait olmadığını, teslim aldığı malın bedelini çek ve nakit olarak ödediğini, takibe konu malı almadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve dosya kapsamına göre; davacının verilen kesin süre içerisinde imza incelemesine esas belge asıllarını sunmadığı, davacının ticari defterlerinin kapanış tasdiklerinin yapılmadığı bu nedenle ticari defterlerin 6100 sayılı HMK'nın 222/2. maddesi gereğince delil olarak kabul edilemeyeceği, ispat yükü kendisinde olan davacının iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 22.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11287, Karar No: 2015/20731, Tarih: 08.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/11287 E.  ,  2015/20731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ........... İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı ve dahili davalılardan ..... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Husumet tevcihinde yanılgı nedeni ile HMK'nun 124. Maddesi uyarınca dava yöneltilen davalı .............'nin karar başlığında davalı yerine dahili davalı olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 08/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6265, Karar No: 2025/2448, Tarih: 25.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2024/6265 E.  ,  2025/2448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1610 E., 2024/990 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Giresun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/433 E., 2023/5 K.

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Uygulama kadastrosu sonucunda Giresun ili Merkez ilçesi ... köyü çalışma alanında bulunan ve tapuda davalı adına kayıtlı bulunan eski 360 parsel sayılı 1710 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 171 ada 54 parsel numarasıyla ve 1.405,11 metrekare yüzölçümlü olarak tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde, ... deresi etrafındaki parsellerin daha önceden belirlenen sınırlarında değişiklikler olduğunu ve dere yatağının değişmesi sonucu yeni oluşan ihdas alanlarının dere yatağındaki sınır parsellerine eklendiğini ve eski parsel sınırlarının değişerek yeni parseller oluştuğunu, bu parsellerin yüzölçümlerinde dereden ihdas edilen alanlar nedeni ile taşınmazların yüzölçümünde artış olduğunu belirterek eski hale getirilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; "...Tüm dosya kapsamı nazara alındığında, Giresun ili Merkez ... köyünde 08.08.2017 tarihinde başlanılan 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 22/a maddesi uygulama çalışmalarına istinaden ... deresi etrafındaki parsellerin daha önce belirlenen sınırlarında değişiklik olduğu ve dere yatağının değişmesi sonucu yeni oluşan ihdas alanlarının dere yatağına sınır şahıs parsellerine eklendiği ve eski parsel sınırlarının değişerek yeni parseller oluştuğu, bu parsellerin yüzölçümlerinde dereden ihdas edilen alanlar nedeni ile artış sağlandığından bahisle taşınmazın davalılar adına tapusunun iptali ile hazine adına tescili talep edilmiştir. Mahkememizce İstinaf Mahkemesinin kaldırma kararı doğrultusunda eksiklikler tamamlanmış, taşınmaz üzerinde mahalli bilirkişiler dinlenmek sureti ile yeniden keşif yapılmıştır. Davaya konu taşınmaz üzerinde yapılan keşif sonucu alınan teknik bilirkişi raporunda, davaya konu edilen 171 ada 54 parsel sayılı taşınmazın ilk tesis kadastrosundaki dere sınırının 55 metre düz hat olarak alındığı, fakat zeminde bu uzunlukta bir sınır hattının arazinin coğrafi ve fiziki yapısı da gözününde bulundurulduğunda pek mümkün olmadığı, dolayısı ile ilk tesis kadastrosundaki dava konusu parsel ile dere arasındaki sınırın zemindeki sınırlara uygunluk göstermediği, zeminde dere sınırında doğal ve yerli büyük kayalıklar bulunduğu ve genişlemeye ya da yatak değiştirmeye elverişli olmadığı, ancak 22/a yenileme kadastrosunda yapılan ölçümün ise zemine uygunluk sağladığı, ilk tesis kadastro çalışmalarında hatalı ölçüm yapıldığı ve zeminle örtüşmediği anlaşılan dava konusu 171 ada 54 nolu parselin dere ile olan sınırında bir değişiklik ve müdahale olmadığının tespit edildiği, teknik bilirkişilerce dosyaya ibraz edilen raporun denetime açık, hükme elverişli bulunduğu..." gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hükmün, davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; "...Mahallinde yapılan keşifte görev yapan harita bilirkişileri tarafından ortak olarak düzenlenen bilirkişi kurulu raporunda özetle; dava konusu taşınmazın ilk tesis kadastrosunda belirlenen dere ve komşu parsellerle olan sınırlarının zeminle uyumlu olmadığı, dolayısıyla bu sınırlarda tesis kadastrosunda ölçü ve tersimat hatası yapıldığı, davalı parselin dere sınırının dik mecralı ve sabit sınırlı olduğu, genişletilmeye ve değiştirilmeye elverişli bulunmadığı, buna karşılık dava konusu taşınmazın uygulama kadastrosuyla belirlenen sınırlarının zeminle uyumlu olduğu, uygulama kadastrosu sınırlarının ortofoto ve hava fotoğrafı üzerine çakıştırılması neticesinde de uyumlu olduğunun görüldüğü, dava konusu parseldeki alan artışının dere yatağının eski paftasındaki ölçüsünün hatalı olmasından ve kırık sayısının fazla alınmamasından kaynaklandığı belirtilmiştir