muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/42063, Karar No: 2023/21682, Tarih: 27.09.2023

Sanığın sözlerinin hedefindeki kişi kamu görevlisidir. AİHM içtihatlarına göre yukarıda da belirtildiği üzere eleştiriye katlanma konusunda normal vatandaşlara göre daha hoşgörülü olmalıdır.

Başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu kamu görevlisinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike yaratıp yaratmadığı yakından incelendiğinde; sözlerin toplumun kamu görevlisinin performansına duyduğu güveni sarsacak nitelikte bir tehlike yaratmaya nesnel olarak elverişli olmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle sanığın cezalandırılmasını haklı kılacak toplumsal bir talepten söz etmek olanaksızdır. Yani sanığı cezalandırmayı haklı kılacak demokratik toplumdaki gereklilik koşulu gerçekleşmemiştir.

Yukarıda belirtilen gerekçelerle hakaret suçunun oluşmaması nedeniyle kararın bozulması yerine başka gerekçeyle bozulması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2013/21427, Karar No: 2013/42582, Tarih: 27.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/21427 E.  ,  2013/42582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın katılanı burnundan mı, kalçasından mı yaraladığına ilişkin katılanın soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki beyanları ile tanık...'un anlatımları arasındaki çelişki giderilmeden ve katılanın kalçasındaki yaralanma hakkında doktor raporu alınmadan eksik soruşturma ve yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2) Sabıkasız olan sanığın suç tarihinde 18 yaşından küçük olmasına ve tayin olunan hapis cezasının miktarına göre, TCK'nin 50/3. maddesi gereğince hapis cezasının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27/11/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11973, Karar No: 2015/18083, Tarih: 31.12.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/11973 E.  ,  2015/18083 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/334919

Yaralama, suç üstlenme, korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarından sanık E.. U.. ve suç ortaklarının yapılan yargılanmaları sırasında; Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/04/2015 gün ve 2015/68 E. 2015/84 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 31/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24877, Karar No: 2014/23286, Tarih: 19.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/24877 E.  ,  2014/23286 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/260132

Mahkemesi : İstanbul 23. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 22.05.2013

Numarası : 2012/215-2013/369

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanık S.. S.. müdafii ve sanıklar N.. Ö.. ile C.. S.. tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık S.. S.. müdafii ve sanıklar N.. Ö.. ile C.. S..'ün, diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay gecesi, sanıklar S.. S.. ve C.. S..'ün ortağı ve yetkilisi oldukları P..Yapı Limited Şirketine ait olan ve şirketin E.. ilçesi G.. Mahallesi mevkiinde yer alan şantiye alanındaki ekskavatörü şirketin E.. ilçesi H.. mevkiindeki deposuna götürmek için bu şirkette şoför olarak çalışmakta olan sanık N.. Ö..'in yine aynı şirkette iş makinesi operatörü olarak çalışan tecrübeli işçisi C.. K..'la birlikte çekici ve bağlı remorka yükledikleri, ölenin idaresindeki kamyonet ile ön tarafta yaptığı eskortluk eşliğinde, arkada sanık N..'in idaresindeki çekici ve yüklü iş makinesi ile çıkış eğimli ıslak yolda seyir halindeyken patenaja düşerek yolda kalması üzerine, sanıklar C.. S.. ve S.. S..'a haber vermeden C..'in idaresindeki kamyoneti ileriye yolun sağına parkettikten sonra, çekici üzerindeki iş makinesinin bomunu yere dayayıp destek vermek suretiyle çekicinin seyrine devam etmesini sağlamak amacıyla çekicinin üzerindeki iş makinesine çıktığı, etrafı ve yolun üzerinden geçen enerji nakil hattını yeterince kontrol etmeden destek vermek amacıyla bomu hareket ettirdiği sırada, yukarıya kaldırdığı bomun yolun üzerinden geçmekte olan enerji nakil hattına teması üzerine vücudundan elektrik akımı geçmesine bağlı solunum ve dolaşım durması sonucu ölümü ile sonuçlanan olayda; çekicinin kaldığı yol üzerinden geçen enerji nakil hattının en küçük düşey uzaklığının 8,52 metre olduğu ve bu mesafenin standartlara uygun olduğu, soruşturma evresinde aldırılan 09.01.2012 tarihli bilirkişi raporunda her ne kadar çekiciye eskortluk yapan kamyonet sürücüsü ölenin sürücü belgesi ve SRC belgesi bulunmadığı ifade edilmiş ise de, ulusal Yargı Ağı Sistemi üzerinden yapılan sorgulamada, ölenin yeterli sürücü belgesi ile iş makinesi operatörlük belgesinin bulunduğunun anlaşıldığı ve eskortluk faaliyeti kapsamındaki kamyonet şoförlüğünün olayla bir ilgisinin bulunmadığı; gece vakti yolda kalan çekiciyi harekete geçirmek üzere romörkundaki iş makinesinin bomu ile destek vermek üzere harekete geçmeden önce etrafı yeterince kontrol etmeyen alanında tecrübeli iş makinesi operatörünün eylemi neticesi ölümünde diğer sanıklara kusur atfedilemeyeceği gözetilmeksizin; soruşturma aşamasında alınan ve oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen bilirkişi raporuna itibarla, sanıkların beraatleri yerine, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2-Sanıklar C.. S.. ve S.. S.. hakkında tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının 1 gün karşılığı takdir edilen 20 TL'den adli para cezasına çevrilmesi sırasında, hesap hatası yapılarak 18.200 TL yerine 21.900 TL adli para cezası tayin edilmek suretiyle fazla ceza tayini, keza hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanıklara hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesi sırasında uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi,

3-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmeyerek, sanıklar hakkında temel ceza tayininde "sanıkların kastına" ibarelerine yer verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık S.. S.. müdafii ve sanıklar N.. Ö.. ile C.. S..'ün temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükümlerin isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/812, Karar No: 2023/398, Tarih: 10.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/812 E.  ,  2023/398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KARAR : İtirazın reddine

Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak, nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarından ... 2. İnfaz Hâkimliğinin 06.05.2021 tarihli ve 2021/4401 Esas, 2021/4253 Karar sayılı kararı ile 12 yıl 25 ay hapis cezasına hükümlü ...'ın, bu cezasının infazı sırasında, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılmasının uygun olduğuna dair Sungurlu Açık Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 10.08.2022 tarihli ve 2022/1139 sayılı kararının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 14/4. maddesi uyarınca onaylanması hususundaki talep üzerine, karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Sungurlu İnfaz Hâkimliğinin 16.08.2022 tarihli ve 2022/1428 Esas, 2022/1424 Karar sayılı kararına karşı Sungurlu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazın reddine dair Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesinin 22.08.2022 tarihli ve 2022/685 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 24.11.2022 gün ve 94660652-105-19-25266-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.01.2023 tarihli ve 2022/149168 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.01.2023 tarihli ve 2022/149168 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6 ncı maddesinde “(1) Hükümlülerden;

a) (Değişik:RG-22/8/2015-29453) Toplam (Değişik ibare:RG-22/2/2017-29987) cezaları on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve yukarı olanlar ise onda birini kurumlarda infaz edip, iyi hâlli olan ve koşullu salıverilme tarihine yedi yıl veya daha az süre kalanlar,

b) Müebbet hapis cezasına mahkûm olup, koşullu salıverilme tarihine beş yıl veya daha az süre kalanlar,

c) Cezaları yüksek güvenlikli kapalı kurumlar veya diğer kapalı kurumların yüksek güvenlikli bölümlerinde infaz edilenlerden toplam cezalarının üçte birini bu kurumlarda iyi hâlli olarak geçiren ve koşullu salıverilme tarihine üç yıl veya daha az süre kalanlar,

açık kurumlara ayrılabilir.

(2) Açık kurumlara ayrılabilmek için, ayrıca;

a) (Değişik:RG-18/8/2016-29805) 26.9.2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142, 148, 149, 188 ve 190 ıncı maddeleri ile 1.3.1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 403, 404, 491/3-4, 492, 493, 494, 495, 496, 497, 498 ve 499 uncu maddelerinden mahkûm olanların koşullu salıverilme tarihine beş yıldan az süre kalması,

açık kurumlara ayrılabilir.

(2) Açık kurumlara ayrılabilmek için, ayrıca;

a) (Değişik:RG-18/8/2016-29805) 26.9.2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142, 148, 149, 188 ve 190 ıncı maddeleri ile 1.3.1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 403, 404, 491/3-4, 492, 493, 494, 495, 496, 497, 498 ve 499 uncu maddelerinden mahkûm olanların koşullu salıverilme tarihine beş yıldan az süre kalması,

b) (Değişik:RG-18/8/2016-29805) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102 ve 103 üncü maddeleri ile eşe karşı işlenen 82/1-d, 86/3-a ve 96/2-b maddeleri ve 1.3.1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 414, 416/1, 418/1 maddeleri ile eşe karşı işlenen 449/1, 456 ve 457/1 maddelerinden mahkûm (Değişik ibare:RG-11/4/2019-30742) olanların koşullu salıverilme tarihine üç yıldan az süre kalması,

c) 29.7.2003 tarihli ve 4959 sayılı Topluma Kazandırma Kanun'u, 30.7.1999 tarihli ve mülga 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleri ile Mücadele Kanunu'nun 14 üncü maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinden yararlananların koşullu salıverilme tarihine iki yıldan az süre kalması,

ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması, şartı aranır.” şeklinde,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 14 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında "(4) (Değişik:14.4.2020-7242/18 md.) Toplam on yıl ve daha fazla hapis cezasına mahkûm olanlar ile terör suçları, örgüt kurmak, yönetmek veya örgüte üye olmak suçları, örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar, kasten öldürme suçları, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar ve uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçlarından mahkûm olanların kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılmalarına ilişkin idare ve gözlem kurulu kararları, infaz hâkiminin onayından sonra uygulanır." şeklinde,

Anılan Kanun'un Geçici 9/6. maddesinde "(6) Türk Ceza Kanunu'nun İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar, Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar ve örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar hariç olmak üzere, toplam hapis cezası on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve daha fazla olanlar ise üç ayını kapalı ceza infaz kurumunda geçirmiş olan iyi hâlli hükümlülerden ilgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmalarına bir yıl veya daha az süre kalanlar, talepleri hâlinde açık ceza infaz kurumlarına gönderilebilirler. Bu hükümlüler, açık ceza infaz kurumlarında barındırılır. İlgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya, beşinci fıkrada belirtilen süreler içinde hak kazandıkları takdirde beşinci fıkra uyarınca izinli sayılırlar. Beşinci fıkrada belirtilen sürenin tamamlanmasından sonra ise açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanıp kazanmadıklarına bakılmaksızın, 95 inci maddede düzenlenen izin hakkından yararlanırlar. Bu fıkra hükmü 31.7.2023 tarihine kadar uygulanır." şeklinde düzenlemelerin yer aldığı,

Dosya kapsamına göre, hükümlünün ... 2. İnfaz Hâkimliğinin 06.05.2021 tarihli içtima kararı ile verilen 12 yıl 25 ay hapis cezasına ilişkin Sungurlu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 24.08.2021 tarihli müddetnameye göre ceza infaz kurumuna 26.11.2020 tarihinde alındığı, hakederek tahliye tarihinin 27.11.2033, koşullu salıverilme tarihinin ise 18.08.2027 olarak belirlendiği, hükümlünün işbu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9/6. maddesi kapsamında yapılan değerlendirme neticesinde Sungurlu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 10.09.2021 tarihli ve 2021/3426 sayılı kararı ile açık ceza infaz kurumuna gönderilmesinin uygun olduğuna karar verildiği, anılan kararın Sungurlu İnfaz Hâkimliğinin 13.09.2021 tarihli ve 2021/611 Esas, 2021/601 Karar sayılı kararı ile onaylanması sonrasında, yasal şartların oluştuğundan bahisle Sungurlu Açık Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 10/08/2022 tarihli ve 2022/1139 sayılı hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılmasının uygun olduğuna dair kararın 5275 sayılı Kanun'un 14/4. maddesi uyarınca onaylanmasına ilişkin talep üzerine, Sungurlu İnfaz Hâkimliğinin 16.08.2022 tarihli ve 2022/1428 Esas, 2022/1424 Karar sayılı kararı ile karar verilmesine yer olmadığına hükmedildiği, anılan karara karşı Sungurlu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazın ise Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesinin 22.08.2022 tarihli kararıyla reddedildiğinin anlaşıldığı,

5275 sayılı Kanun’un 14 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan düzenleme gereğince, toplam on yıl ve daha fazla hapis cezasına mahkûm olanlar hakkında verilen açık ceza infaz kurumuna ayrılmaya ilişkin idare ve gözlem kurulu kararlarının infaz hâkiminin onayından sonra uygulanabileceği, somut olayda, hükümlünün infaz edilmekte olan toplam cezasının on yıldan fazla hapis cezası olduğu gözetildiğinde, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılmasının uygun olduğuna dair İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığınca verilen karara ilişkin esastan inceleme yapılmak suretiyle İnfaz Hâkimliğince bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 ncu maddesine göre;

"(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindedir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindedir.

Somut olayda; ... 2. İnfaz Hâkimliğinin 06/05/2021 tarihli içtima kararı ile verilen 12 yıl 25 ay hapis cezasına ilişkin Sungurlu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 24.08.2021 tarihli müddetnameye göre hükümlünün ceza infaz kurumuna 26.11.2020 tarihinde alındığı, hakederek tahliye tarihinin 27.11.2033, koşullu salıverilme tarihinin ise 18.08.2027 olarak belirlendiği, hükümlünün işbu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9/6. maddesi kapsamında yapılan değerlendirme neticesinde Sungurlu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 10.09.2021 tarihli ve 2021/3426 sayılı kararı ile açık ceza infaz kurumuna gönderilmesinin uygun olduğuna dair karar verildiği, yasa gereği açık ceza infaz kurumunda barındırılmaya başlanan hükümlünün, açık ceza infaz kurumunda barındırılsa dahi idari kararla orada bulunduğu, açığa ayrılma hakkını henüz kazanmadığı, geçici 9 uncu maddedeki “...ilgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumuna ayrılmaya, beşinci fıkrada belirtilen süreler içinde hak kazandıkları takdirde” şeklindeki düzenlemede dikkate alındığında açığa ayrılma hakkı yönünden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu ve Sungurlu Açık Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 10.08.2022 tarihli ve 2022/1139 sayılı kararı ile açık ceza infaz kurumuna ayrılmasının uygun olduğuna dair karar verildiği anlaşılmakla, 5275 sayılı Kanun’un 14 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan düzenleme uyarınca, toplam on yıl ve daha fazla hapis cezasına mahkûm olanlar hakkında açık ceza infaz kurumuna ayrılmaya ilişkin İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığınca verilen kararın İnfaz hâkiminin onayından sonra uygulanabileceğinden İnfaz hakimliğince hükümlü hakkında verilen karar ile ilgili olarak esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken, karar verilmesine yer olmadığına dair

verilen kararın usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle bu karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen kararın kanuna aykırı olması nedeniyle kanun yararına bozma talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesince verilen 22.08.2022 tarihli ve 2022/685 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12165, Karar No: 2014/14395, Tarih: 05.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/12165 E.  ,  2014/14395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2012/577-2013/720

DAVA :Davacı vekili, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın davalılar E.. Ş.. ve E.. Ş.. yönünden kısmen kabulüne, C.. Ş.. yönünden reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı vekili ile davalılar E.. Ş.. ve E.. Ş.. avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar E.. Ş.. ve E.. Ş..'in tüm, davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında temyiz itirazları yerinde değildir.

2. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır”.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Dosya içeriğine göre davacının çalıştığı işyeri Aralık 2008 tarihinde davalı C.. Ş.. tarafından diğer davalılara devredilmiştir. Devirden itibaren 2 yıl geçmekle kıdem tazminatı dışındaki alacaklardan adı geçen davalının sorumluluğu kalkmış ise de kıdem tazminatı yönünden 1475 sayılı İş Kanunu’nun 14/2 maddesi uyarınca devir tarihindeki süre ve ücret üzerinden müteselsil sorumluluğu devam etmektedir. Adı geçen davalının devir tarihindeki ücret ve süre üzerinden kıdem tazminatından sorumluluğu nedeni ile kıdem tazminatında sorumlu olduğu miktar belirlenmeli ve bu miktardan müteselsil sorumluluğuna karar verilmelidir. Mahkemece adı geçen davalı yönünden davanın tümden reddine karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.