muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/357, Karar No: 2009/469, Tarih: 04.11.2009

Kural olarak çeki düzgün bir ciro zinciri ile iktisap edip elinde bulunduran kişi iyiniyetli  olup aksi  ancak iddia eden tarafından ispat edilebilir.

Somut olayda davalı S. U.. çeklerin avans olarak kendisine verildiğini belirtmekle  dava konusu çeklerin sebepten soyutlanmış bir ödeme vasıtası olma özelliğini ortadan kaldırmıştır.

Mahkemece yapılan incelemede S. U.. tarafından herhangi bir işin yapılmadığı belirlenmiş olup çekler bu nedenle karşılıksız kalmıştır. Diğer taraftan ciranta S. T..’nun sözkonusu çeklerden dolayı alacaklı olmadığı temyiz edilmeyen mahkeme kararıyla belirlenmiş olup, S. U..’nın yapmış olduğu icra takip masraflarının ciranta S. T.. tarafından verilmiş olmasının hayatın olağan akışına aykırı bulunduğu; toplam 450.000,00 YTL bedelli çeklerin .. Ltd. ile Açı Ltd. Şirketlerinin ticari defterlerinde kayıtlı olmadığı, her iki şirket defterlerinde S. U.. adına açılmış bir hesabın bulunmadığı, söz konusu çeklerin S. U..’ya verilme nedeni olarak gösterilen .. Ltd.Şti. adına S. T... ile davalı S. U.. arasındaki 10.11.2004 tarihli sözleşmenin her zaman hazırlanması mümkün olup; ana sözleşme bedelinden de fazla olduğu, yapılması gereken imalatların cinsine, miktarına ve boyutlarına uymadığı, S. U.. tarafından ....Kent Kooperatifinde yapılan veya yapılmakta olan herhangi bir ahşap imalatının mevcut bulunmadığı tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Ciro silsilesinde teselsülde bir eksikliğin bulunmaması son hamilin mutlaka iyi niyetli olduğu sonucunu doğurmaz.

Düzgün bir ciro zinciri ile çeki elinde bulunduran davalının iyi niyetli olduğunu  ispat etme mükellefiyeti bulunmamakla birlikte ispat yükü üzerinde olan davacı, yukarıda açıklanan nedenlerle son hamilin yani davalı S. U..’nın bu durumu bildiği ve bu nedenle iyi niyetli hamil sayılamayacağını ispatlamıştır.

Bu nedenle, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.

S O N U Ç : Davalı Suat Usta vekilinin  temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 18.225 TL.nın temyiz edenden alınmasına, 04.11.2009 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4213, Karar No: 2020/567, Tarih: 06.02.2020

**21. Hukuk Dairesi         2019/4213 E.  ,  2020/567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davalılardan ... İnşaat Taah Enerji San Tic Ltd Şti vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davalılardan ... İnşaat Taah Enerji San Tic Ltd Şti vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalılardan ... İnşaat Taah Enerji San Tic Ltd Şti vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davalılardan ... İnşaat Taah Enerji San Tic Ltd Şti vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan ... İnşaat Taah Enerji San Tic Ltd Şti'ye yükletilmesine

06/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5014, Karar No: 2014/8116, Tarih: 19.06.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/5014 E.  ,  2014/8116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 24. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2013

NUMARASI : 2013/239-2013/380

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı vekilinin, davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istemli olarak başlatmış olduğu icra takibine, davalı borçlunun yasal süresinde itiraz etmemesi nedeniyle takibin kesinleşmesi üzerine, davacı alacaklı vekili, icra mahkemesine başvurarak, kiralananın tahliyesi isteminde bulunmuştur. Mahkemece kiralananın hâsılat kirası hükümlerine tabi olduğu kabul edilerek ödeme emrinde, borçluya altmış gün süre tanınması gerekirken, otuz günlük süre tanınmış olması nedeniyle, istemin reddine karar verilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 1/2/1995 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, taraflar arasındaki kira ilişkisinin Borçlar Kanununun genel hükümleri veya çatılı işyeri mi yoksa hâsılat kirası hükümlerine mi tabi olduğu konusunda toplanmaktadır. Sözleşmede, kiralananın cinsi “gıda maddeleri satış yeri, kargir mağaza” olarak belirlenmiştir. Kiralananın bu şekilde nitelendirilmiş olması, kiralananın hasılat kirası hükümlerine tabi olduğunu göstermez. Kira ilişkisine Borçlar Kanununun hasılat kirasına dair hükümlerinin uygulanabilmesi için, kiralananın demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiralanmış olması ve işletme hakkının devredilmiş bulunması gerekir. Takibe dayanak yapılan 1/2/1995 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin içeriğinden kiralananın işletme hakkı ile birlikte kiralandığı açıklanmadığına göre Borçlar Kanununun genel veya çatılı işyeri hükümlerine tabi olduğunun kabulü ile borçlu kiracıya ödeme emrinde otuz günlük ödeme süresi tanınmış olmasına rağmen borçlunun itiraz etmemesi nedeniyle takibin kesinleştiği ve ödemede yapılmadığı göz önünde bulundurularak istemin kabulü ile tahliyeye karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7070, Karar No: 2012/10369, Tarih: 05.06.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/7070 E.  ,  2012/10369 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 695-57

Yersiz olarak ödenen özel eğitim ve rehabilitasyon hizmet bedellerinin tahsili davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmesi ve davalılar vekillerince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 05.06.2012 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıtı gönderilmiştir. Duruşma günü davalı şirket adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Diger davalı adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlandı. Hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere ve temyiz isteğinin niteliğine göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun Ek 37. maddesi ( 01.07.2005 tarih 5378 sayılı Kanunun 50. maddesi ile mülga) hükmü uyarınca, özürlü çocukların gelişim ve eğitimine ilişkin olarak yapılacak yardımların esas ve miktarları Bütçe Uygulama talimatları ile belirlenmektedir.

Özürlü çocukların tedavi, eğitim ve rehabilitasyonuna ilişkin ücretlendirme özür sayısına göre belirlenmekte iken, 01.01.2001 tarihinden itibaren değişikliğe gidilmiş ve 2001 yılı Bütçe Uygulama Talimatının “Özürlü Çocukların Eğitim Tedavi ve Rehabilitasyonu” başlığını taşıyan 24. maddesinde özürlü çocukların grup ve bireysel eğitimlerinde Kurumca yapılacak yardımların esas ve miktarları belirlenmiş, aynı usul 2002 ve 2003 yılı Bütçe Uygulama talimatlarında da sürdürülmüş, bu şekilde özür sayısı yerine grup ve bireysel eğitim esas alınarak yardım yapılması öngörülmüştür.

Konuya ilişkin olarak davacı Kurum tarafından 31.12.2002 tarihli genel yazı yayımlanmış, grup ve/veya bireysel eğitim ve rehabilitasyon hizmeti alacak özürlü çocuk sayısının, bu eğitimi verecek uzman personel sayısı ile orantılı olması ve gerekli sayıda uzman personel çalıştırılmadan verildiği beyan edilen eğitim karşılığında ödeme yapılmasını engellemek amacıyla gerek Aylık Bireyselleştirilmiş Eğitim, Çalışma Ve Rehabilitasyon Planı, gerekse faturalarda beyan edilen bireysel eğitim ve rehabilitasyon seans sayısı ile bu eğitimi verebilecek uzman personel sayısının, SHÇEK Gen. Müd. ile Milli Eğitim Bakanlığı yazılarında belirtilen esaslara göre kontrolünün yapılacağı, diğer taraftan özür sayısı dikkate alınmaksızın, grup ve bireysel eğitim esas alınarak ödeme yapılmaya başlanıldığı 01.01.2001 tarihinden itibaren yapılan ödemelerin belirtilen ve örneklenen esaslara göre kontrol edileceği varsa fazla ödemelerin tahsili yoluna başvurulacağı belirtilmiştir. Genel yazıdan önceki düzenlemelerde eğitim ve seanslara ilişkin olarak tanımlar yer verilerek, eğitim ve seans sayılarında ve sürelerinde sınırlayıcı düzenlemeler bulunmamakta iken, genel yazı ile verilecek eğitim ve seans sayılarında bir sınırlama getirilmiştir.

Söz konusu genel yazı uyarınca, seans süresinin 45 dakika olması ve bir uzman personelin günde 7 seanstan fazla bireysel eğitim veremeyeceği esas alınarak, 01.01.2001-31.03.2002 döneminde davalılara yapılan ödemeler kontrol edilmiş ve 160.075,00 TL fazla ödeme yapıldığı tespit edilerek yasal faizi ile birlikte tahsili istenmiştir.

Kurum işlemine dayanak alınan genel yazının “01.01.2001 tarihinden bu yana yapılan ödemeler yukarıda belirtilen ve ilişikte örneklenen esaslara göre kontrol edilerek, varsa yapılan fazla ödemelerin tahsili cihetine gidilecektir.” İbaresi Danıştay 10.Dairesinin 31.01.2006 gün ve 1032/656 sayılı kararı ile iptal edilmiştir. Genel yazı işlem tarihinden itibaren hüküm ifade edecek olup, sırf bu düzenlemeden hareket edilerek fazla ödeme yapılıp yapılmadığının tespiti geriye dönük işlem tesis edilemeyeceğinden, mümkün bulunmamaktadır. Ne var ki; Kurumun, kanundan kaynaklanan genel denetim yetkisine dayanarak yaptığı denetimler sonucu eğitim verilmediği halde verilmeyen eğitimler için haksız olarak ödeme yapıldığının tespit edilmesi halinde bu ödemeleri geri alabileceği tartışmasızdır.

Önceki bozma kararımızda açıklanan bu hususlar belirtilerek, ödeme tarihi itibariyle yürürlükte olan düzenleme çerçevesinde verilen eğitim karşılığı yapılan ödemelerin gerçeğe uygun olup olmadığı yönünde rapor alınarak sonuca gidilmesi gereğine değinilmiş, Mahkemece; merkezde görev yapmış personelden bireysel özürlü eğitimi verebilir eğiticiler için SHÇEK Genel Müd. görüşü çerçevesinde verebileceği bireysel seans (her çalışma günü için sorumlu müdürün 3 seans, bireysel eğitim verenler için 7 seans) sayıları ile ücreti tahsil edilmiş seans sayılarının karşılaştırılması yoluyla Kurum tarafından 125.085,00 TL fazla ödeme yapıldığı sonucuna varan bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ödeme tarihi itibariyle yürürlükte olan yasal düzenlemede, grup ve bireysel eğitim esas alınarak yardım yapılmasının öngörülmüş olmasına karşın verilecek eğitim ve seans sayılarında bir sınırlama bulunmamasına, verilecek eğitim ve seans sayılarındaki sınırlamanın 31.12.2002 tarihli genel yazı getirilmiş olmasına göre Anılan genel yazıdaki ilkeleri esas alarak yapılan ödemelerin gerçeğe uygun olmadığını, varsayıma dayalı olarak belirleyen bilirkişi raporunun hükme dayanak alınmış olması isabetli bulunmamıştır.

Önceki bozma kararımızda da belirtildiği üzere, ödeme tarihinde yürürlükte olan düzenleme çerçevesinde, davalı kuruluş tarafından verilen eğitim karşılığı yapılan ödemelerin, sağlanan hizmete oranla gerçeğe uygun olup olmadığı, eğitim verilmediği halde eğitim verilmiş gibi gösterilerek, verilmeyen eğitimler için haksız olarak ödeme yapılıp yapılmadığı somut bilgi ve belgelerle saptanmalı, bu yönde davacı Kurumdan delilleri, tespitleri ve varsa denetim raporları istenmeli, uzman bilirkişilerden denetime elverişli rapor alınmalı, ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece; açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin eksik araştırma ve yanılgı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, davalı Şirket avukatı yararına takdir edilen 900,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, 05.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/332, Karar No: 2018/451, Tarih: 18.10.2018

**Ceza Genel Kurulu         2015/332 E.  ,  2018/451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 25-71

İş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan sanık ...'ın TCK'nın 116/4, 62 ve 53/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin Kandıra Asliye Ceza Mahkemesince verilen 10.04.2013 tarihli ve 25-71 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 23.12.2014 tarih ve 15715-36738 sayı ile;

"Sanığın suça konu lokantanın vitrin camını ve camın ardında bulunan soğutucunun camını kırıp içeri girmeden elini uzatmak suretiyle soğutucuda bulunan etleri çaldığının anlaşılması karşısında, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun oluşmayacağı gözetilmeden anılan suçtan sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 05.02.2015 tarih ve 219884 sayı ile;

"...Yargılamaya ve itiraza konu somut olay incelendiğinde; cadde üzerinde faaliyette bulunan şikâyetçiye ait lokantanın kapalı bulunduğu saat 01.30 sularında iş yerinin önüne gelen sanığın, lokantanın dış vitrin camını kırıp vitrin camından da içeriye girerek içinde etlerin bulunduğu soğutucunun da camını kırıp burada tabak içerisinde bulunan pirzola, köfte ve etleri alarak olay yerinden kaçtığı anlaşılmaktadır. Sanığın tekme ile kırdığını kabul ettiği vitrin camı çift taraflı cam olup 1x2 metre ebadındadır ve buradaki kırık kısım 1x1,5 metre genişliğinde; içerideki soğutucunun camı ise 1x2 metre ebadında ve kırılan kısmı 1x1.40 metre genişliğindedir. Dosya içerisindeki olay yeri inceleme tutanakları ve beyanlardan anlaşıldığı gibi sanığın lokantanın dış kısmında bulunan vitrin camını kırdıktan sonra bir insan geçebilecek şekilde 1x1,5 metre genişliğinde bir yer açılmış ve buradan girilerek lokantanın iç kısmında ve uzakta bulunan soğutucunun camı da 1x1.40 metre genişliğinde kırılarak etler alınmıştır. Yani sanık, dış vitrin camını kırdıktan sonra buradan içeriye girmiş ve burada da ciddi bir efor sarf edip soğutucunun camını kırarak atılı suçu işlemiştir. Sanığın, dışarıdan elini uzatarak soğutucunun camını kırmak suretiyle etleri aldığını kabul, dosya içerisinde mevcut tutanaklar, kroki ve fotoğraflar karşısında mümkün değildir. Kaldı ki, her ne kadar fiziken imkân bulunmasa da, sanığın sadece vitrin camını kırıp buradan uzanarak soğutucunun camını kırmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilse dahi iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurları oluşmuştur. Zira, müştekinin dış dünyadan ayırmak için kapısı, penceresi bulunan iş yerine girilmiş, iş yerinin masuniyeti ihlâl edilmiştir. Sanığın iş yerinin içerisine bütün vücuduyla veya vucüdunun büyük bir kısmı ile girmesi gerekmemektedir.

Bu suça ilişkin yasa maddesi olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116. maddesine bakıldığında;

Bu suça ilişkin yasa maddesi olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116. maddesine bakıldığında;

'Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.' Maddenin 3. fıkrasında ise; 'birinci fıkra kapsamına giren fiillerin, açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi hâlinde altı aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur.' düzenlemeleri yer almaktadır. Madde metninden anlaşıldığı üzere, konut veya iş yerine girmenin bir tarifi yapılmamıştır sadece girmekten bahsedilmiştir. Ancak madddenin gerekçesi ve Anayasanın 21. maddesindeki konut dokunulmazlığı birlikte ele alındığında 'konut dokunulmazlığının ihlâli, kişinin kendisine özgü barış ve sükûnunu ve yuvasındaki sulh ve selametle cereyanı için var olması gerekli güvenlik duygusunun sarsılmasını ifade etmektedir.' gerekçe cümlesinden anlaşılması gereken olayımızda olduğu gibi, iş yerinin güvenliğinin, çalışma hürriyeti ve güvenliğinin tehlikeye düşürülmesidir.

Bu sebeplerle; sanığın üzerine atılı iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun yasal unsurlarının oluştuğu" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 02.03.2015 tarih ve 1875-3320 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin Özel Dairece reddine karar verilmiş, hırsızlık suçundan kurulan hüküm ise onanmak suretiyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun yasal unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkin olup sadece elin içeriye uzatılmasının iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturmayacağı sonucuna ulaşılması hâlinde sanığın içeriye girip girmediğinin tespiti bakımından eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının da değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

İncelenen dosya kapsamından;

Olay ve yakalama tutanağında; 01.12.2012 tarihinde gece saat 01.45 sıralarında 155 Polis İmdat hattını arayan ve ismini vermek istemeyen bir şahsın, Bereket Lokantası isimli iş yerinden hırsızlık yapıldığı yönünde ihbarda bulunması üzerine bahse konu yere gidildiği, iş yerinin girişe göre sağ tarafında bulunan camın kırık olduğu, camın hemen önündeki, içerisinde etlerin bulunduğu buzdolabının da camının kırık olduğu, çevrede araştırma yapıldığı sırada iş yerinin arka tarafındaki cadde üzerinde elinde et ve köfte ile gitmekte olan sanık ...'ın görülerek yakalandığı bilgilerine yer verildiği,

Olay yeri inceleme raporuna göre; iş yerinin lokanta olarak faaliyet gösterdiği, alüminyum doğramadan yapılmış iş yeri giriş kapısında herhangi bir zorlama izinin bulunmadığı, kapının yan tarafındaki vitrin camının kırık olduğu, vitrin camı önünde iç kısımda bulunan soğutucunun da camının kırılmış olduğu, iş yeri içerisinde bir dağınıklık olmadığının tespit edilerek olay yeri krokisinin ve fotoğrafın rapora eklendiği,

Olay yerini gösterir bir adet fotoğrafın incelenmesinde; iş yerinin dış vitrin camı ile camlı bölmelerden oluşan soğutucunun bulunduğu yer arasında bir miktar boşluk bulunduğu,

Görgü ve tespit tutanağında; iş yerinin giriş kapısının sağ tarafındaki üç bölmeli camın alt kısmındaki 1x2 metre ebadındaki camın 1x1,5 metre genişliğinde kırılmış olduğu, giriş kapısına göre sağ tarafta ve camın hemen bitişiğinde bulunan ön yüzü 1x2 metre ebadında olan cam bölmeli buzdolabının camının da 1x1,40 metre genişliğinde kırıldığı, iş yerinin içinde ve dışında cam kırıklarının bulunduğu, başkaca bir zarar olmadığının belirtildiği,

Anlaşılmıştır.

Şikâyetçi soruşturma aşamasında; hırsızlık olayını öğrenmesi üzerine iş yerine gittiğini, iş yerinin ön tarafında bulunan dış çerçeve camı ile buzdolabı camının kırılmış olduğunu gördüğünü, her iki camın da çift cam olduğunu, iki tabak içerisindeki köfte ve etlerinin çalındığını, şikâyetçi olduğunu beyan etmiş,

Sanık aşamalarda; olay gecesi karnının acıktığını, şikâyetçiye ait lokantanın önünden geçerken vitrin camı içerisinde yiyecek gördüğünü, vitrin camını tekmeleyerek kırdığını, camın arkasında bulunan et ve köfteleri alarak yakınlarda bir yerde yemeye başladığını, bu sırada polislerin gelerek kendisini yakaladığını savunmuştur.

Uyuşmazlık konularının ayrı ayrı değerlendirilmesinde yarar bulunmaktadır.

I- Sanığa atılı iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun yasal unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığına ilişkin uyuşmazlık konusunun incelenmesinde;

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından konut ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ile nitelikli hırsızlık suçları üzerinde kısaca durulmasında fayda bulunmaktadır.

Türk Ceza Kanunu'nun "Konut dokunulmazlığının ihlâli" başlıklı 116. maddesi;