muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/936, Karar No: 2020/5183, Tarih: 18.11.2020

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının "Saimoğlu" markasını davalıdan önce oluşturduğunu, kullandığını ve gerçek hak sahibi olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı şirketin 02.08.2007 tarihinde "Ekmek ve Unlu Mamuller" imalatı iştigal konusuyla faaliyet göstermek üzere kurulduğu, 24.06.2010 tarihine kadar "fırın İşletmesi, unlu mamul satışı " faaliyetini sürdürdüğü, işyeri tabelasında Saimoğlu ibaresini büyük yazarak işletme adı olarak ve logo şeklinde markasal kullandığı, 28.01.2014 tarihinde de restoran işiyle faaliyet göstermeye başladığı, davalının ise 04.03.2009 tarihinde Derman Usta Köfte Salonu ünvanını aldığı, 12.11.2013 tarihinde SAİMOĞLU RESTAURANT olarak unvan değişikliği yaptığı, davalının annesi Türkan Arslanca adına 26.01.2000 tarihinde tescil edilen Mis Köfte Salonu işletme adının 07.04.2015 tarihinde SAİMOĞLU RESTAURANT olarak değiştirildiği, davalının tescilden önce 43.sınıfta SAİMOĞLU markası üzerinde hak sahipliğini ispatlayamadığı, davacının vergi kaydı ve sunduğu delillerden Saimoğlu ibaresini yiyecek içecek sağlanması hizmet grubunda, markasal olarak, 2010 yılından yani davalının marka tescil tarihinden önce kullanarak hak sahibi olduğunu ispatladığı, ayrıca davalının davadan önceki kullanımları marka tesciline dayandığından haksız rekabet teşkil etmeyeceği, ancak davalının kendisine ait olduğunu kabul ettiği ve dava dilekçesi ekinde sunulan belgeden davacının alan adı tescilinden (27.01.2014 tarihinde) sonra yani 13.02.2014 tarihinde davalı adına tescil ettirilen www.saimoğlu.com.tr alan adının, tarafların aynı sektörde faaliyet gösterdiği gözönüne alınarak, davacı alan adıyla ve tescilsiz markasıyla karışıklığa neden olacağı ve haksız rekabet teşkil ettiği gerekçeleriyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabul ve kısmen reddi ile, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak ve yeniden hüküm kurularak, davanın kısmen kabul ve kısmen reddine, davalı adına tescilli 2013/89051 sayılı markanın 43.sınıfta "yiyecek ve içecek sağlanması" hizmet sınıfında kısmen hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine ve fazlaya ilişkin talebin reddine, www.saimoğlu.com.tr alan adlı internet sitesine erişimin engellenmesine, alan adının devri ve iptali talebinin reddine, haksız rekabete yönelik sair davacı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 18.11.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2383, Karar No: 2013/4672, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/2383 E.  ,  2013/4672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen kadastro tesbitine itiraz davası sırasında davacı vekili tarafından 12.02.2013 tarihli dilekçe ile "...Davacı tarafından açılan 46 adet dava dosyasında bilirkişi incelemesi dahi yapılmadan davanın reddine karar verildiğinden ihsası reyde bulunduğu...” gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim Mustafa Karabay (42411)'ın, talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından, "...Talebin kanunda belirtilen hiçbir sebebe dayanmadığı, temyizi kabil olarak verilen önceki kararlar nedeniyle yapıldığı..." gerekçesiyle reddi hâkim talebinin REDDİNE ve reddi hâkim talebinde bulunan taraf hakkında H.M.K'nun 42/4. maddesi uyarınca 500.- TL disiplin para cezası uygulanmasına ilişkin verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar H.M.K.’nun 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden olmadığı gibi benzer bir davada kanunî zorunluluk nedeniyle açıklanan hüküm gerekçelerinin temyize konu dosya kapsamındaki dava ile ilgili olarak görüşünü açıklamak ve ihsası reyde bulunmak şeklinde değerlendirilemeyeceği, her davanın kendi içindeki delillere göre değerlendirilmesi gerektiğinden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacıya yükletilmesine 29/04/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11074, Karar No: 2011/4540, Tarih: 24.03.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/11074 E.  ,  2011/4540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davacı Saadettin’in davalı kooperatiften 2003 yılında satın aldığı patates tohumlarını diğer davacı kardeşi Sadi’nin tarlasına ektiğini, gereken bakım ve özeni gösterdiği halde hastalık nedeniyle patateslerin çürüdüğünü, mahkemece yaptırılan tespit sonucunda tohumluklarda hastalık bulunduğunun tespit edildiğini, aynı nedenle davacı ...’nin açtığı davanın husumetten reddedildiğini, o dosyada yaptırılan tahlil ve bilirkişi incelemesinde hastalığın tohumdan kaynaklandığının bildirildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 21.000-TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı ..., tohumlukları davacı Saadettin’e sattıklarını, davacı ... ile aralarında sözleşme ilişkisi bulunmadığını, tohumların sıkı kontrollerden geçirildiğini, uluslararası ... sertifikasına haiz olduklarını, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı’nca verilen rapora göre hastalığın sudan, topraktan ya da tohumdan bulaşabileceğinin belirtildiğini, tohumlarda bir kusur bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 02.05.2008 tarihli bilirkişi ek rapor ve 18.02.2010 tarihli bilirkişi heyeti raporu esas alınarak hastalığın tohumdan kaynaklandığı hususunun sabit olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle 2010/11074-2011/4540

Yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ...’ün tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle 2010/11074-2011/4540

Yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ...’ün tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davalı kooperatiften alınan patates tohumlarının hastalıklı olması nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Davacı taraf, davalı kooperatiften satın aldığı patates tohumlarının hastalıklı olduğunu ileri sürmüştür. Davalı ..., tohumlukların uluslararası ... sertifikasına haiz olduğunu, hastalığın tohum kaynaklı olmadığını savunmuştur. Davaya konu edilen patates bitkilerinin hastalıklı olduğu bilirkişi raporları ve tüm dosya içeriği ile sabittir. Taraflar arasındaki ihtilaf bu hastalığın tohum kaynaklı olup olmadığı noktasındadır. Davacı ... tarafından yaptırılan tespit sonucunda Güzelyurt Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2003/4 D.... sayılı dosyasına sunulan 31.07.2003 tarihli bilirkişi raporunda; patateslerde bakteriyal yumuşak çürüklük ve solgunluk hastalığı bulunduğu, bu hastalığın tohumla taşınabileceği gibi toprak ya da sudan bulaşabileceği, davacının 2002 yılında yetiştirdiği patateslerden de ektiği, bu patateslerde hastalığa rastlanmadığı, hastalığın büyük olasılıkla tohum kaynaklı olduğu tespit edilmiştir. Davacı ...’nin aynı nedenle daha önce Güzelyurt Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2003/52 Esas-2004/19 Karar sayılı dosyasında açtığı davada alınan patates numunesi Tarım ve Köyişleri Bakanlığına gönderilmiş, ... Zirai Mücadele Merkez Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü’nün 12.12.2003 tarih ve 1194 sayılı raporuna göre, patateslerde yumuşak çürüklük hastalığı ve fusarium solani hastalığının bulunduğu, hastalığın toprak, su ya da tohum kökenli olabileceği bildirilmiştir. Eldeki davada ise toprak numunesi alınmış, ... Zirai Mücadele Merkez Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü’nün 26.11.2009 tarih ve 2727 sayılı raporunda, herhangi bir toprak patojeni tespit edilemediği belirtilmiştir. Mahkemece esas alınan 02.05.2008 tarihli ek raporda bilirkişilerce, ithal edilen tohumların sıkı kontrollerden geçirilmesi, hastalıksız oldukları ve yurda sokulmalarında sakınca bulunmadığına dair sertifikalarının bulunması nedeniyle hastalığın topraktan bulaştığı kanaatine varılmış, ancak kanaatlerini destekler somut veriler ortaya konulamamıştır. Yine, mahkemenin itibar ettiği 18.10.2002 tarihli bilirkişi heyeti raporunda ise, toprak patojeni tespit edilemediğine göre, hastalığın tohum kaynaklı olduğu, fakat tohumun Tareks firmasına ait ithal tohumlardan olmadığı ve tarla sahibinin kendisinin temin etmiş olabileceği şeklinde varsayıma dayalı bir tespit yapılmıştır. Davalı ..., davacı Saadettin’e tohum sattığını kabul ettiğine göre, bilirkişi heyetinin bu görüşüne itibar edilemez. Kaldı ki, aynı yıl davalı kooperatiften patates tohumu satın alan 2010/11074-2011/4540

başka çiftçilerinde ürünlerinin hastalıklı olması nedeniyle zarar gördüğü ve bu konuda davalı kooperatife karşı aynı nedenle davalar açıldığı tanık beyanları ve dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Dava konusu tohumların ekildiği toprak numunesi de temiz çıktığına göre hastalığın tohum kaynaklı olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda mahkemece, davacı Saadettin’in zararı konusunda uzman bilirkişi ya da heyetinden rapor alınması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken bu husuların gözardı edilerek yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı ...’ün tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı ... yararına BOZULMASINA, peşin alınan 17,15 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 24.3.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10183, Karar No: 2023/18361, Tarih: 15.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/10183 E.  ,  2023/18361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanığın müsnet suçu işlediğinin toplanan deliller ve tüm dosya kapsamında sabit olduğu ve mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın Cami şadırvan duvarına üç adet "Hayırseverin yaptırdığı şadırvana sahip çıkın" ibareli yazı astığı, katılanın ise bu yazıyı söktüğü, bu yazıların sökülmesi üzerine sanığın suç tarihi olan 20/05/2015 tarihinde bu sefer "Yazıları söktürenin" ibareli yeni bir yazı astığı böylece sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddia olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. O yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri Yönünden

Söz konusu ifadelerin katılana yöneltilmediği ve sanığın kendisi hakkında şikayette bulunulduktan sonra ilk yazıyı söken kişinin katılan olduğunu öğrendiğini beyan etmesi karşısında mağdurun belirlenebilir olması koşulunun olayda gerçekleşmediği, dolayısıyla hakaret suçunda matufiyet şartının gerçekleşmediği anlaşılmakla sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, O yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26917, Karar No: 2014/14263, Tarih: 07.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/26917 E.  ,  2014/14263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanaığın katılan ...'e yönelik hakaret suçu yönünden kurulan hükmün temyizen incelenmesinde,

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün talebe uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükmün temyizen incelenmesinde,

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine ancak;

a) Sanığın cezasından TCK'nin 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken, '1 yıl 9 ay 7 gün' hapis cezası' yerine, '1 yıl 7ay 7 gün hapis cezası' olarak belirlenmesi suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

b) Sanık hakkında kasıtlı suçtan hükmolunan hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1-a, b, c, d ve e madde fıkrası bentlerinde yer alan hakları kullanmaktan 53/2. madde fıkrası uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanmasına kadar, TCK'nin 53/1-c madde fıkrası bendinde yer alan velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan ise TCK'nin 53/3. madde fıkrası uyarınca koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi yerine; TCK'nin 53/1. madde fıkrasında belirtilen haklardan yoksunluk süresine hükümde yer verilmemesi ile velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın tüm kişilere yönelik olarak koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince hükmün sanığın katılan ...'i yaralaması eylemi sebebiyle kurulan '3.' fıkrasının D. alt bendinin; 'Sanığın cezasından TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak neticeten; 1 yıl 9 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına' şeklinde değiştirilmesi, hüküm fıkrasının TCK'nin 53. maddesine ilişkin kısmının “5237 sayılı TCK'nin 53/1-a, b, c, d ve e madde fıkrası bentlerinde yer alan hakları kullanmaktan 53/2. madde fıkrası uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanmasına kadar, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan TCK'nin 53/3. madde fıkrası uyarınca koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına” şeklinde değiştirilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3) Sanığın katılan ...'ya yönelik hakaret fiilinden kurulan hükmün temyizen incelenmesinde,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

3) Sanığın katılan ...'ya yönelik hakaret fiilinden kurulan hükmün temyizen incelenmesinde,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Küçük Talha'nın beyanında sanığın kendine düdük çaldığı için hakaret ettiğini sonrada babası Servet'e hakaret ettiğini ve ardından babasınında ona karşılık verdiğini, katılan ...'inde ifadesinde sanığın önce oğlu Talha'ya hakaret ettiğini belirttiği, sanık hakkında, Servet'e hakaretinin karşılıklı olması dolayısı ile ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmakla sanığın Talha'ya hakaretinden tecziyesi yerine beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca talep gibi BOZULMASINA, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1738, Karar No: 2024/185, Tarih: 11.01.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/1738 E.  ,  2024/185 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/470 Esas, 2022/1226 Karar

DAVA TARİHİ :

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin İzmir-Aliağa gemi söküm bölgesi 12 parselde bulunan iskelenin sahibi olduğunu, davalının müvekkilinin sahibi olduğu sahanın önüne bir duba koyarak müvekkilinin gemilerinin yolunu tıkadığını ve tüm ihtarlara rağmen kaldırmadığını, 01.09.2010 tarihinde müvekkili şirkete ait “Advanta” isimli geminin bu dubaya çarpmasıyla gemide delik oluştuğunu ve ayrıca müvekkili şirkete ait iskele kazıklarına da zarar verdiğini, altı adet iskele kazığının devrildiğini, bu konuda Aliağa Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2010/37 D. İş sayılı dosyası ile tespit yapıldığını ve müvekkilinin toplam 106.135,00 TL zararının oluştuğunun tespit edildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 50.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, 29.11.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile hasara uğrayan gemi için 10.000,00 TL ve altı adet iskele kazığı içinde toplam 100.942,60 TL’nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iskelesinin önüne duba bağlanmadığını, “Advanta” isimli geminin geniş ve büyük olması nedeniyle karaya çıkarken iskeleye zarar verdiğini, bu hasar kaynağının müvekkiline ait duba olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemece 23.11.2015 tarih, 2014/494 E. ve 2015/965 K. sayılı kararı ile, davalının eylemi nedeniyle davacıya ait toplam altı adet kazığın zarar gördüğü, bu zarar kapsamında davacının talep edebileceği tazminat miktarının %15 yıpranma payı düşüldükten sonra 86.824,88 TL olduğu, önceki yıllarda, belirtilen kazıkların bulunduğu yerde çok sayıda geminin yanaşmış bulunması nedeniyle takdiren %35 hakkaniyet indirimi yapılarak davacının altı adet kazık nedeniyle zararının 56.436,17 TL olarak hesaplandığı, ayrıca zarara uğrayan ve ... alanına yanaştırılması gerekli geminin onarım masrafı için 10.000,00 TL’nin münasip olduğu gerekçesiyle toplam 66.436,17 TL’nin 01.09.2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

B. Bozma Kararı