muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1018, Karar No: 2023/4025, Tarih: 22.06.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; ikame edilen dava kapsamında birden fazla talebin mevcut olup talep sonucu her iki isteme de ilişkin olarak ileri sürüldüğünü, kurum kararının iptali istemi ile hükümsüzlük istemi arasında aslilik -ferilik ilişkisi mevcut olmasa da her iki talep de birbiri ile bağlantılı nitelikte olduğunu, dava dilekçesinde kurum kararı bakımından talep sonucunda sınıf/emtia belirtilmemiş olsa da hükümsüzlük istemi bakımından yer verilen açıklamalar, hükümsüzlük istemine özgü olarak değil her iki talebi de kapsayacak şekilde aktarıldığını, ancak istinaf mahkemesince sanki, kurum kararının iptali bakımından verilen ret kararının tüm sınıflar yönünden iptali, ancak hükümsüzlük bakımından yalnızca belli sınıflar yönünden bir istemin mevcut olduğu şeklinde bir yorum yapıldığını, kurum kararının iptali ve hükümsüzlük istemlerinin bir arada yöneltildiği davalarda, hükümsüzlük bakımından yöneltilen talep, istemin esasını oluşturduğundan bu husus gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken anılan sebeple kısmen kabulüne karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; davaya konu edilen “nfit” ibaresi ile davacının davaya mesnet gösterdiği “fit” ibareli markalar arasında görsel, anlamsal ve işitsel açıdan benzerlik bulunmadığını, söz konusu ibare,nin ayırt ediciliğinin düşük olduğunu, müvekkilinin NFIT ibareli başvurusu, bütünü itibari ile özgün ve ayırt edici olduğunu, anılan marka başvurusu, tüketicilere bu ibare ile sunulacak, tüketiciler tarafından ise unsurlarına ayrılmadan bütünüyle tanınacağını ve değerlendirileceğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

3.Davalı TPMK vekili temyiz dilekçesinde özetle; başvuruya konu işaret ile iddialara mesnet markalar arasında ayniyet veya ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunması gerektiğine ilişkin koşulun sağlanamadığını, davaya konu edilen “nfit” ibaresi ile davacının davaya mesnet gösterdiği “fit” ibareli markalar arasında görsel, anlamsal ve işitsel açıdan benzerlik bulunmadığını, davalı markasında “fit” ibaresi tek başına öne çıkmamakta, ibare insan figürü ile birlikte bir bütün olarak algılandığını, bu bütünlük içinden “fit” ibaresini ayırarak yapılan değerlendirmenin hatalı olduğunu, “fit” ibaresi tüketici, tarafından “sağlıklı, zinde” olarak algılanmakta ve bu haliyle herkesçe kullanılan ayırt ediciliği düşük bir ibare olarak kabul gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve tescil edilmiş ise markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve tescil edilmiş ise markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalılar vekillerinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir

2. İlk derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, davacının istinaf kanun yolu başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yukarıda yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Marka başvurusu tarihinde yürürlükte olan ve uyuşmazlığa uygulanması gereken 6769 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası “Tescil başvurusu yapılan bir markanın, tescil edilmiş veya önceki tarihte başvurusu yapılmış marka ile aynılığı ya da benzerliği ve kapsadığı mal veya hizmetlerin aynılığı ya da benzerliği nedeniyle, tescil edilmiş veya önceki tarihte başvurusu yapılmış marka ile halk tarafından ilişkilendirilme ihtimali de dâhil karıştırılma ihtimali varsa itiraz üzerine başvuru reddedilir" hükmünü havidir. Bu hüküm uyarınca benzerlik karşılaştırılması yapılırken davacının itiraza mesnet ‘‘ Fit’’, ‘‘ Fit X’’,‘‘Fit Index’’, ‘‘Fit İndeks’’ markaları ile davalının ‘‘nfit ’’ ibareli başvuru markasının bütünsel olarak karşılaştırılması gerekmekte olup,fonetik ve görsel olarak bir bütün halinde değerlendirildiğinde 6769 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı kabul edilerek değerlendirme yapılması gerekirken Bölge Adliye Mahkemesince yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin tüm, davalılar vekillerinin bozma kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davalılara iadesine,Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.06.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin tüm, davalılar vekillerinin bozma kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davalılara iadesine,Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.06.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Dairenin yerleşmiş uygulamaları göz önünde bulundurulduğunda, (Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 19.12.2022 tarihli, 2021/5253 E., 2022/9184 K., 19.10.2022 tarihli, 2021/3287 E., 2022/7164 K., 10.10.2022 tarihli, 2021/2673 E., 2022/6801 K., 02.12.2019 tarihli, 2019/1049 E., 2019/7730 K., 04.12.2017 tarih, 2016/5288 E., 2017/6808 K., 25.09.2019 tarihli, 2018/4202 E., 2019/5804 K., 03.03.2020 tarihli, 2019/3833 E., 2020/2305 K., ve 14.06.2021 tarihli, 2020/6329 E., 2021/5023 K. örnek kararlarda olduğu gibi) usul ve Yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar hükmetmek gerekirken aksi yöndeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/8800, Karar No: 2010/169, Tarih: 26.01.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/8800 E.  ,  2010/169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 130 ada 38 parsel sayılı, 1756,70 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeni ile davalı ... ve müşterekleri adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içinde taşınmazın taşlık ve kayalık niteliğinde olduğu ve zilyetlik koşullarının gerçekleşmediği iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen bölümün tespit malikleri ve mirasçıları adına, (B) harfi ile gösterilen bölümünün Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 26.01.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10260, Karar No: 2012/16393, Tarih: 17.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/10260 E.  ,  2012/16393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Hatay 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/05/2010 tarih ve 2009/136-2010/144 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketi tarafından nakliye emtia sigorta poliçesiyle sigortalanan taze incir emtiasının Bursa’dan Hollanda ve İngiltere’ye taşınmasının davalı Firma tarafından üstlenildiğini ancak davalının emtiaları yüksek sıcaklıkta taşıması sebebiyle incirlerin bozulduğunu, oluşan hasar bedelinin müvekkili tarafından sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, 10.864 Euro’nun davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu emtiadaki hasarların teslim sırasında belirlenmediği, bu hususun ayrıca ekspertiz raporunda da belirtilmediği, alıcı olan yabancı firmanın emtiadaki hasarları tesellüm anında belirlemiş olmasına rağmen CMR belgesi üzerinde kendi firma kaşeleri ile birlikte herhangi bir ihtirazı kayıt belirtmeden imzalayarak malları teslim aldığı, davacı ile sigortalısı arasındaki abonman poliçesinin özel şartları gereğince, hasar tespit edilmesi durumunda CMR belgesine not düşülmesi ve malların hasarlı teslim alındığının belirtilmesi kaydı bulunduğu, bildirimin tesellümden itibaren yedi gün içerisinde ve yazılı olarak yapılmasının gerektiği ancak sigortalının hasar bildirimini noter kanalıyla taşımacıya tesellüm tarihi olan 14/10/2008 tarihinden sonra 12/11/2008 tarihinde yaptığı ve bu durumda CMR hükümleri gereği yedi günlük bildirim süresinin aşıldığı, sigortalının hasarı süresi içerisinde davalıya ihbar etmemesi sebebiyle davacının rücu talebinde bulunamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı tarafından yapılan taşımanın usulüne uygun olmaması sonucu meydana gelen hasarın tazmini nedeniyle rücu istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı taşıyanın oluşan hasar nedeniyle sorumluluğunun bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı tarafından yapılan taşımanın usulüne uygun olmaması sonucu meydana gelen hasarın tazmini nedeniyle rücu istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı taşıyanın oluşan hasar nedeniyle sorumluluğunun bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketi tarafından nakliye emtia sigorta poliçesiyle sigortalanan taze incir emtiasının Bursa’dan Hollanda ve İngiltere’ye taşınmasının davalı firma tarafından üstlenildiğini ancak davalının yüksek sıcaklıkta taşıma yapması sebebiyle incirlerin bozulduğunu, oluşan hasar bedelinin müvekkili tarafından sigortalıya ödendiğini ileri sürerek işbu davayı açmış, mahkemece yapılan yargılama sonunda yukarıda değinilen gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın CMR (Karayolu ile Milletlerarası Mal Nakliyatı Mukavelesi ile ilgili Anlaşma) hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiği sabittir. Mahkemece, hasar bildiriminin tesellümden itibaren yedi gün içerisinde ve yazılı olarak yapılmasının gerektiği ancak sigortalının hasar bildirimini noter kanalıyla taşımacıya tesellüm tarihi olan 14/10/2008 tarihinden sonra 12/11/2008 tarihinde yaptığı ve bu durumda CMR hükümleri gereği yedi günlük bildirim süresinin aşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, anılan Konvansiyon’un 30/1. maddesinde, alıcının, taşıyıcı ile beraber durumlarını kontrol etmeden veya zarar ziyan ve hasarın açıkça görüldüğü hallerde teslim anında veya açıkça görülmediği hallerde tesliminden yedi gün içinde durumu kendisine bildirmeden malları tesellüm ederse bu hususun, onun malları sevk mektubunda tarif edildiği şekilde aldığına delil teşkil edeceği hüküm altına alınmıştır. Bu şekildeki düzenleme ile gönderilen, şayet yükü çekincesiz olarak teslim almış ise yükün sevk belgesinde belirtildiği gibi alındığına dair karine teşkil edecektir. Buna karşın anılan karinenin aksi yönde, davalı tarafça sunulan, dosya içinde mevcut ısı ölçer kayıtlarına göre, taşımanın olması gerekenden daha yüksek ısıda yapıldığı iddia edilmekte olup bilirkişi ve ekspertiz raporlarında da değinilen hususa temas edilmiş ve taşımanın yüksek ısıda gerçekleştirildiği bildirilmiştir. Bu durumda, mahkemece, davalı tarafın sunduğu ısı ölçer kayıtları değerlendirilerek, taraflarca sunulan diğer deliller de göz önüne alınmak suretiyle oluşacak kanaate göre sonuca gidilmesi gerekirken, hatalı bilirkişi raporuna dayalı olarak yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/365, Karar No: 2017/7487, Tarih: 12.06.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/365 E.  ,  2017/7487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, ... İletişim Hizmetleri A.Ş.'ne ait baz istasyonuna elektrik veren trafodan kablo çekerek kendi evinde elektrik enerjisi kullanmak şeklinde gerçekleştiği kabul edilen eyleminde; sanık ile katılan şirket arasında 5237 sayılı TCK'nın 163/3. maddesinde belirtildiği şekilde abonelik esasına göre yararlanılabilen elektrik enerjisi kullanımı söz konusu olmadığı gibi, 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un 105. maddesi ile TCK'nın 141/2. maddesindeki “ekonomik bir değer taşıyan her türlü enerji de taşınır mal sayılır” hükmünün de yürürlükten kaldırıldığı dikkate alındığında, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf niteliğinde olduğu gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 12.06.2017 tarihinde Başkan ... ve Daire Üyesi ...'ın eylemin hırsızlık suçunu oluşturacağı yönündeki karşı oyları ve oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

İlgi:Yargıtay 17. CD'nin 2016/365 Esas, 2017/7497 Karar sayılı kararına,

Sanığın ... İletişim Hizmetleri A.Ş.'ne ait baz istasyonuna elektrik veren trafodan kablo çekerek kendi evinde bu şekilde temin ettiği elektrik enerjisini kullandığı konusunda tereddüt yoktur.

Konumuz bu eylemin suç teşkil edip etmeyeceği, suç teşkil edeceği düşünülürse hangi suçu oluşturacağıdır.

5237 sayılı Kanun'un 141/2. fıkrası "(2) Ekonomik bir değer taşıyan her türlü enerji de mal sayılır" şeklinde iken bu hüküm 05/07/2012 gün 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 02/07/2012 tarih 6352 sayılı Kanun'nun 105 maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

6352 sayılı Kanun'un 83. maddesi ile de TCK'nın 163 maddesine "3. fıkra olarak" Abonelik esasına göre yararlanılabilen elektrik enerjisinin, suyun veya doğal gazın sahibinin rızası olmaksızın ve tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde tüketilmesi halinde kişi hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. " fıkrası eklenmiştir.

TCK'nın 163/3. fıkrası ile elektrik enerjisini abonelik yoluyla satma yetkisine sahip olan elektrik dağıtım şirketlerinin tasarruf alanına yönelik eylemler düzenleme konusu yapılmış, ülkemizde yaygın olan bu tür eylemler bir yönden yüz kızartıcı suç olmaktan çıkarılmış, bir yandanda amacın tüketilen enerjinin bedelinin vergisiyle tahsili olduğu açıkça ortaya koyulmuştur.

TCK'nın 163/3. fıkrası ile elektrik enerjisini abonelik yoluyla satma yetkisine sahip olan elektrik dağıtım şirketlerinin tasarruf alanına yönelik eylemler düzenleme konusu yapılmış, ülkemizde yaygın olan bu tür eylemler bir yönden yüz kızartıcı suç olmaktan çıkarılmış, bir yandanda amacın tüketilen enerjinin bedelinin vergisiyle tahsili olduğu açıkça ortaya koyulmuştur.

Bu değişiklik sonrasında elektrik dağıtım şirketlerinin belirlediği usule uygun olarak abone olmak suretiyle bedelini ödeyerek veya bu usullere aykırı olarak dağıtım şirketlerinin tasarrufunda bulunan elektrik enerjisini kullanan gerçek ve tüzel kişilerin elektrik hatlarına bu kişilerin rızası olmadan saplama yaparak kullanan ve bu suretle yarar sağlayan kimselerin eylemlerinin hukuki niteliğinin ne olacağını belirlemek gerekecektir.

Bu şekilde gerçekleşen eylemde rıza olmadan kullanılarak yarar sağlanan elektrik enerjisinin TCK'nın 141/1. fıkrasında belirtilen ve hırsızlık suçunun konusunu oluşturan "taşınır bir mal" olup olmadığına bakmak gerekir.

TCK'nın 141/2. fıkrasının 6352 sayılı Kanun ile yürürlükten kaldırılması elektrik enerjisini taşınır bir mal olmaktan çıkarmış mıdır?

Taşınır mal konusu temel kanunlardan olan Medeni Kanun 762. maddesinde "Taşınır mal mülkiyetinin konusu, nitelikleri itibarıyla taşınabilen maddi şeyler ile edinmeye elverişli olan ve taşınmaz mülkiyetinin kapsamına girmeyen doğal güçlerdir." şeklinde düzenlenmiştir. Sorumuzun cevabını TCK'nın mülga 141/2. fıkrasında değil taşınır maldan ne anlaşılması gerektiğini düzenleyen MK'nun 762. maddesinin son kısmında yer alan ".. edinmeye elverişli olan... doğal güçler" kavramında aramak gerekecektir.

Bu konudaki doktrindeki görüşlere göre;

Bunlar edinmeye (temellüke) elverişli olmalıdır. Bundan maksat kişilerin hakimiyet altına alarak yararlanabilme imkanıdır. Elektrik enerjiside bu niteliktedir. TMK bu düzenleme ile taşınır mal kavramına ikinci bir tür olarak doğal güçleri de sokmaktadır. Ancak birinci türdeki maddi mallarda taşınır mal niteliği bunların doğal yapıları icabı mevcutken elektrik, su, atom ve radyoaktif enerji gibi doğal güçlerde bu nitelik kanundan doğmaktadır. Istenilen maksat dahilinde kullanılabilen ve gayrimenkule dahil olmayan tabi kuvvetler menkul eşya hükmünde kabul edilmektedir. MK'nun 762 maddesi doğal güçlerin sosyal ve özellikle teknik bakımdan taşıdıkları önemi dikkate alarak onları düzenlemek istenmiş ve MK'nun 762'deki hüküm bu sebeple getirilmiştir.

Enerjininde ekonomik değeri vardır. Onun için kanun koyucu ekonomik değeri olan tabi kuvvetler-doğal güçler üzerinde mülkiyet hakkının kurulabileceğini kabul etmekle, hak sahibine ayni haklara benzer bir tasarruf ve koruma imkanı sağlamış olmaktadır.

Enerjininde ekonomik değeri vardır. Onun için kanun koyucu ekonomik değeri olan tabi kuvvetler-doğal güçler üzerinde mülkiyet hakkının kurulabileceğini kabul etmekle, hak sahibine ayni haklara benzer bir tasarruf ve koruma imkanı sağlamış olmaktadır.

Sonuç olarak Türk Medeni Kanunu 762. maddesi ile doğal güçler ve doğal güçlerden olduğu doktrinde açıkça kabul edilen elektrik enerjisi taşınır mal niteliğinde olup, bu halde TCK'nın 141/1 ve 142. maddelerde koruma altına alınan taşınır mallara yönelik suçunda konusunu oluşturacağı açıktır.

Bu bilgiler ışığında;

1)Elektrik enerjisinin abonelik esasına göre yararlanılabilen haline yönelik eylemlerde TCK'nundaki özel düzenleme olan 163/3 fıkrası gereği "Karşılıksız yararlanma" suçunun

2)Bir gerçek veya tüzel kişinin istediği maksat dahilinde kullanılabilecek şekilde hak ve tasarruf alanına girmiş abonelik esasına göre yararlanma imkanı olmayan haline yönelik eylemlerde ise elektrik enerjisinin taşınır mal niteliği sebebiyle TCK'nun da düzenlenen hırsızlık suçunu ve işleniş şekline göre de bu suçun basit veya nitelikli halini oluşturacaktır.

UYAP ortamında bu eylemlere yönelik karar araştırmasında 13. CD'nin hırsızlık suçunu oluşturacağı, 2. CD'nin ise suç oluşturmayacağı yolunda kararlarının olduğu, uygulama birliğinin olmadığı tesbit edilmiştir.

Açıklanan sebeplerle eylemin hırsızlık suçunu oluşturacağı düşüncesiyle Sayın çoğunluğun eylemin hukuki ihtilaf olduğu, suç oluşturmayacağına yönelik kararına katılmadığımı bildiririm.

Ek: 1)Prof. Dr. ...

Prof. Dr. ...

Prof. Dr. ...

Doç. Dr. ...'ın kitaplarının ilgili sayfa fotokopileri

2)13 CD'nin ve 2CD'nin çelişkili kararları
Yargıtay — Esas No: 2015/4282, Karar No: 2015/32175, Tarih: 08.09.2015

**10. Ceza Dairesi         2015/4282 E.  ,  2015/32175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2015/229449

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) KONUYLA İLGİLİ BİLGİLER:

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık Y. C. hakkında Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılama sonucu 09/05/2013 tarih - 2013/159 esas ve 2013/143 sayılı karar ile kurulan mahkûmiyet hükmü, sanık tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce 14/01/2014 tarih - 2013/9989 esas ve 2014/276 sayılı karar ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca Dairemizin onama kararına itiraz edilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz yazısında özetle; gizli görevlilerin 02.09.2012 tarihinde sanıktan esrar aldıktan sonra, aynı şekilde 03.09.2012 tarihinde de aynı sanıktan iki defa esrar aldığını, kolluk görevlilerinin gerçek iradelerinin uyuşturucu madde satın almak değil, suç delilini elde etmek olduğundan, somut olayda "uyuşturucu madde satma"nın gerçekleşmediği, sanığın hareketlerinin bütünüyle "uyuşturucu maddeyi satışa arzetme "suçunu oluşturduğu, bu nedenle sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğu belirtilmiştir.

C) CUMHURİYET BAŞSAVCISININ İTİRAZIYLA İLGİLİ YASA HÜKÜMLERİ:

1- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi :

(1) Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, resen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kurulu'na itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

(2) (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkra) İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

(3) (05.07.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkra) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderir.

D) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ:

Kolluk görevlilerinin 02.09.2012 tarihinde sanıktan esrar aldıktan sonra, 03.09.2012 tarihinde ikinci ve üçüncü kez aynı sanıktan esrar aldıkları, 20.02.2013 tarihinde sanığın ikametinde yapılan aramada net 153 gram esrar bulunduğu; kolluk görevlilerinin gerçek iradelerinin uyuşturucu madde satın alma değil, suç delilini elde etme olduğundan, somut olayda “uyuşturucu madde satma”nın gerçekleşmediği; sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının kabulüne karar vermek gerekmiştir.

E) KARAR: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının kabulüne,

2- Dairemizin14/01/2014 tarih - 2013/9989 esas ve 2014/276 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanık hakkındaki hükmün incelenmesi: