muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8328, Karar No: 2017/13040, Tarih: 01.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/8328 E.  ,  2017/13040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiş ve davalı .... vekili tarafından duruşma talep edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için tebligat gideri verilmediğinden duruşma isteğinin reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalılardan ... Turizm Seyahat A.Ş.’de 01.06.1996 tarihinde işe girdiğini, 31.04.2012’de devir nedeniyle işten çıkarıldığını, davacıya fesih bildiriminin 22.11.2011’de yapıldığını, fesih bildirimi ile işten çıkarıldığı tarih arasında davacının çalıştırıldığını, davacının en son 1.382,89 TL ayrıca yemek bedeli olarak 212,02TL sodexo yemek kartı verildiğini, davalılardan ... Turizm Seyahat A.Ş.’nin otobüs işletmeciliğini davalı ....’ye devredildiğini, bu hususun gerekçe gösterilerek diğer çalışanlar gibi davacının işine son verildiğini, davacının alacaklarının ödenmediğini, davacının şirketin muhasebe ve personel bölümünde idari memur olarak çalıştığını, 04.01.2006 tarihinde evlendiğini, evlenene kadar haftada 7 gün, evlendikten sonra pazar günleri çalışmadığını, cumartesileri dahil 08.00 ve akşam 19.00 saatleri arasında çalıştığını, muhasebede tek eleman olduğunu, öğlen tatillerinde standart ve periyodik bir süre verilmediğini, 15-20 dakikada yemeğini yediğini, davacının çalıştığı sürede çok az izin kullandığını, kullandırılmayan izin süresinin 248 gün olduğunu, beyanla kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı .... vekili, davacının fazla çalışma alacağının bulunmadığını, ... Bölge Müdürlüğünde muhasebe elemanı olarak çalıştığını, davacının hafta içi 09.00-18.00, cumartesi günleri 09.00-12.00 saatleri arasında çalıştığını, bir saat yemek 15’er dakikadan 2 kez ara verildiğini, pazar günleri haftalık iznini kullandığını, fazla çalışma alacaklarının beş yıllık zamanaşımına tabi olduğunu, işlerin yoğun olduğu dönemlerde fazla çalışma olması halinde zamlı mesai ücretlerinin ödendiğini, davacının kullandığı yıllık izinlerinin kayıtlarda gösterildiğini, davacıya verilen yemek kartı bedelinin 100,00 TL olduğunu, zamanaşımı itirazında bulunduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ....'de vekili, müvekkili davalı şirketin, diğer davalı şirketin adına tescilli bir kısım markaları satın aldığını, şirket devrinin söz konusu olmadığını, müvekkili şirket ile diğer davalı şirket arasında 15.03.2012 tarihinde ... 33. Noterliğinin 17971 yevmiye nolu marka-alan adı devir sözleşmesinin akdedildiğini, diğer davalının otobüs işletmeciliğinin devralınmadığını, şirket adına tescilli bir kısım markaların satın alındığını, iki şirketin birbirinden bağımsız şirketler olduğunu, aralarında organik bağın bulunmadığını, davacının alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacının davalı şirkette hiç çalışmadığını, markaların devrine ilişkin işlem yapıldığını, işletme devrinin yapılmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalıların alacaklardan müteselsilen sorumlu oldukları gerekçesi ile davalıların müşterek ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, Mahkemece ... Şirketinin uzun süre güvenli taşımacılık adına oluşturduğu bir güven ve müşteri potansiyeli bulunduğu bu şekilde oluşan marka değerinin devrinin maddi öğelerin devrinden daha önemli olduğunu, Varan şirketin de marka devir sözleşmesine konu işi yapmayı bıraktığı değerlendirilerek davalılar arasında devir ilişkisi kabul edilmiştir. Mahkemece devir ilişkisinin tespiti bakımından maddi öğeler yönünden bir takım araştrmalar yapılmış ise de işçilerin devri hususu araştırılmamıştır. Davalı ... Şirketinde çalışan işçilerin ne kadarının davalı ... Şirketine devredildiği araştırılıp sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

2-Somut olayda, davacı tanıkları, davacının haftanın 6 günü 07.30-19.00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmiştir. Davacı haftanın 6 günü 08.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir. Davacı beyanıyla bağlı kalınarak davacının haftanın 6 günü 08.00-19.00 saatleri arasında 11 saat bir saat ara dinlenmesinin düşülmesiyle 10 saat haftalık 6x10=60 saat çalıştığı, haftalık 45 saatlik çalışma süresinin aşılarak 15 saat fazla çalışma yaptığı değerlendirilmiş olup zamanaşımı defi de dikkate alınarak fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır. Dosyaya sunulan ücret bordroları zamanaşımı defi dikkate alınarak incelendiğinde, 2012 Mart, Şubat, Ocak, 2011 yılı Kasım, Eylül, Ağustos, Haziran, Nisan, 2010 yılı Kasım, Ekim, 2009 yılı Eylül, Nisan, 2008 Ağustos, Ekim, Eylül, Aralık aylarında fazla mesai tahakkuku bulunmakla birlikte ödeme yapıldığına dair kayıt bulunmadığı gerekçesi ile tahakkuklar dikkate alınmamıştır. Davalı davacıya ait IBAN numarasını işyeri dosyası içersinde dosyaya sunmuştur. Bu nedenle banka kayıtları getirilerek ödeme yapılıp yapılmadığı denetlenmeli sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile hüküm tesisi hatalı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 01.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13311, Karar No: 2017/7941, Tarih: 16.11.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/13311 E.  ,  2017/7941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "mahkemece davanın kabulüne karar verilen taşınmaz bölümleri üzerinde imar-ihya işlemlerinin tamamlanmadığı, bu bölümlerin kayalık ve özel mülkiyete konu olamayacak yerlerden olduğu belirtilerek, temyize konu 291 ada 5 parsel yönünden davanın reddedilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda 291 ada 5 nolu parsel içerisinde fen bilirkişi tarafından düzenlenen 27.09.2013 tarihli raporda (C1) ve (C3) ile gösterilen kısma ilişkin davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 16.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1935, Karar No: 2021/11060, Tarih: 01.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1935 E.  ,  2021/11060 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanıklar ... ve ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 29/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/01/2019 tarihli ve 2018/549 esas, 2019/68 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 14/01/2021 gün ve 2737-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/02/2021 gün ve 2021/11222 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Mala zarar verme suçundan sanıklar ... ve ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 29/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/01/2019 tarihli ve 2018/549 esas, 2019/68 sayılı kararını kapsayan onaylı dosya sureti incelendi.

... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/01/2019 tarihli kararının, diğer sanıklar tarafından istinaf edilmesi üzerine, dosya aslının ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderildiği gözetilerek onaylı dosya sureti üzerinde yapılan incelemede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/12/2017 tarihli ve 2017/19084 esas, 2017/28185 karar sayılı ilâmında; " ..Sanığa isnat edilen suçların, CMK'nın 253/3. maddesi kapsamında birlikte işlendiği hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Çözülmesi gereken sorun, hüküm kurulurken uzlaştırma kapsamında olmayan suçtan beraate hükmolunması halinde, sübutunda sorun olmayan ve müstakilen uzlaştırma kapsamında olan suçla ilgili nasıl bir yol izleneceğidir....Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nın 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nın 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerekecektir." şeklinde açıklamalara yer verildiği, bu bağlamda hüküm kurulurken uzlaştırma kapsamında olmayan suçtan beraate hükmolunması hâlinde, uzlaştırma kapsamında bulunan suç yönünden dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilebileceği, bu durumun ise ihsası rey olarak nitelendirilmeyeceği,

Somut olayda, sanık ... hakkında birden fazla kişi ile tehdit, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından, sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde sanık ...'ın birden fazla kişi ile tehdit ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından, sanık ...'in birden fazla kişi ile konut dokunulmazlığının ihlali suçundan beraatlerine, mala zarar verme suçları yönünden mahkumiyetlerine karar verildiği anlaşılmış ise de, sanıklar hakkında birden fazla kişi ile tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından beraat kararı verilmesi karşısında, mala zarar verme suçu yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 'uzlaşma' başlıklı 253/3. maddesinde yer alan "...Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmayacağı, bu hali ile mala zarar verme suçu yönünden 5271 sayılı Kanunu’nun 253. maddesindeki esas ve usûllere göre uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için yargılama dosyasının uzlaştırma bürosuna gönderilmesi gerektiği gözetilmeden, sanıklar hakkında yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Somut olayda, sanık ... hakkında birden fazla kişi ile tehdit, birden fazla kişi ile birlikte işlenen konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından, sanık ... hakkında birden fazla kişi ile birlikte işlenen konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde sanık ...'ın birden fazla kişi ile tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından, sanık ...'in birden fazla kişi ile konut dokunulmazlığının ihlali suçundan beraatlerine, mala zarar verme suçları yönünden mahkumiyetlerine karar verildiği anlaşılmış ise de, sanıklar hakkında birden fazla kişi ile tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından beraat kararı verilmesi karşısında, mala zarar verme suçu yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 'uzlaşma' başlıklı 253/3. maddesinde yer alan "...Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmayacağı, bu hali ile mala zarar verme suçu yönünden yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile CMK 253. maddesinin 3. fıkrasında yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile“ ibaresi madde metninden çıkarılmış olması sebebiyle CMK'nun 253/2. fıkrası gereğince TCK'nın 151. maddesinin uygulandığı mala zarar verme suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında;6763 sayılı Kanun'un 35.

maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usullere göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (...) 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 16/01/2019 tarihli ve 2018/549 esas ve 2019/68 karar sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 01/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/18249, Karar No: 2020/369, Tarih: 08.01.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/18249 E.  ,  2020/369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçe ve uygulamaya göre sanığın temyiz talebinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Katılan ... hakkında...ilçe Devlet Hastanesi Beyin ve Sinir Cerrahi Uzmanı tarafından düzenlenen 22.05.2014 tarihli raporun Adli Tıp kriterlerine uygun olmayıp, hüküm kurmak için yetersiz olduğu gözetilmeden, katılanın geçici ve kesin raporları ile yaralanmasına ilişkin tüm tıbbi evrakları en yakın Adli Tıp Kurumuna gönderilmek suretiyle özellikle katılanın yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilemeyeceği hususlarını da içeren, 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere göre rapor alınması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Kabule göre; Katılan ... hakkında...ilçe Devlet Hastanesi Beyin ve Sinir Cerrahi Uzmanı tarafından düzenlenen 22.05.2014 tarihli raporda “yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile iyileşeceği” bildirilmesine rağmen, sanık hakkında TCK’nin 86/2, 86/3-e maddeleri yerine TCK’nin 86/1, 86/3-e maddeleri ile hüküm kurularak fazla ceza tayini,

c) Sanığa 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi hükmü gereğince ek savunma hakkı tanınmadan iddianamede gösterilmeyen TCK’nin 58. maddesinin uygulanması,

d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden hukuki durumun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.01.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17346, Karar No: 2012/34800, Tarih: 19.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/17346 E.  ,  2012/34800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği taksirle tehlikeye sokma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Okul yapımı için yapılan 50-60 metre genişliğindeki hafriyat kazısı sonucu tahkim işlevi gören malzemenin alınması, zeminin gevşek ve su sızıntılarının olması nedeniyle yolun altında kalan inşaat alanında meydana gelen kaymadan önce 30.10.2003 tarihli zemin etüdünde kayma tehlikesinin bulunması üzerine yapılan istinat duvarının amaca elverişli olup olmadığı, çökmenin önlenmesi için kazıya başlamadan önce zemine demir veya beton kazık çakılıp gerekli önlemlerin alınmasının zorunlu olup olmadığı, yapılan istinat duvarının niteliği itibariyle çökmeyi engelleyecek şekilde yapılıp yapılmadığı, duvarın yetersizliği nedeniyle çökmenin meydana gelip gelmediği, yolun standartlara uygun olmaması, su ve kanalizasyon şebekelerinin sızıntılarının kazı sırasında hemen anlaşılıp anlaşılamayacağı ve buna uygun önlemlerin derhal alınıp alınmadığı, istinat duvarının daha sağlam veya değişik tarzda yapılması halinde çökmenin önlenip önlenemeyeceği, zemin etüdünün yapıldığı 30.10.2003 tarihinden kaymanın başladığı 01.07.2005 tarihine kadar ne gibi işlemlerin yapıldığı, kayma başlayınca inşaatın durdurulması dışında acilen alınması gereken başka önlemlerin bulunup bulunmadığı araştırılarak, gerektiğinde İstanbul Teknik Üniversitesi jeoloji, inşaat ve yol anabilim dalı öğretim görevlilerinden oluşacak bilirkişi heyetinden görüş alınarak ve sorumlular hakkında zamanaşımı süresi de gözetilerek haklarında dava açıldığı takdirde davalar birleştirilerek tüm delillerin birlikte incelenip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.