muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13632, Karar No: 2013/2312, Tarih: 05.03.2013

Yerel mahkemece ayrı ayrı açılan dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda bir kısım taşınmazların öncesi itibariyle eski tarihli belgelerde orman sayılan yerlerden olduğu belirlenerek orman niteliğiyle Hazine adına, diğer parsellerin ise tesbitteki nitelikleri itibariyle davacı gerçek kişiler ve Köy Tüzel Kişiliği adına tescillerine karar verilmiştir.

1) Vakıflar Genel Müdürlüğü ve davacılar vekillerinin orman niteliğiyle tesciline karar verilen bir kısım taşınmazlara yönelik temyiz itirazları yönünden:

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli 116 ada 3, 117 ada 1, 121 ada 1, 123 ada 3, 4 ve 5, 130 ada 1, 143 ada 1, 2, 3, 4,

5, 7, 8, 10 ve 13, 161 ada 1 ve 2, 163 ada 1 ve 2, 168 ada 1, 2 ve 3, 169 ada 2 ve 3, 170 ada 1, 171 ada 1, 172 ada 1, 173 ada 1 ve 3, 181 ada 2, 182 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 9 ve 11, 183 ada 2, 4 ve 5, 184 ada 1 ve 192 ada 1 parsel sayılı taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile bu parsellere yönelik usûl ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2) Müdahil Orman Yönetiminin 116 ada 1 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazları yönünden,

2) Müdahil Orman Yönetiminin 116 ada 1 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazları yönünden,

Mahkemenin birleşen 2007/802 Esas sayılı dosyasında dava dilekçesiyle 116 ada 1 parsel sayılı taşınmaz davalı olarak gösterilmiş ise de, yargılama sırasında davacı vekili tarafından 116 ada 1 parsel sayılı taşınmazın sehven davalı olarak gösterildiği, 116 ada 1 parsel sayılı davalı olarak gösterilen ancak; davalı olmayan taşınmaza yönelik de katılma mümkün olmadığına göre, mahkemece, Orman Yönetiminin talebinin reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; mahkemece, hüküm yerinde açıklanan nedenle müdahale talebinin reddine karar verilmesi ve davalı olarak getirtilen tutanak aslının olağan yollardan kesinleştirmek üzere kadastro müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, hüküm yerinde Orman Yönetiminin davasının reddine denilmiş olması ve tutanağın olağan yollardan kesinleştirilmek üzere kadastro müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmemiş olması doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinin 5. paragrafının son satırında yer alan “Orman Yönetimince açılan davanın REDDİNE,” kelimeleri kaldırılarak bunun yerine, “Orman Yönetiminin müdahale talebinin REDDİNE, çekişmeli 116 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tutanak aslı ve eklerinin olağan yollardan kesinleştirilmek üzere kadastro müdürlüğüne gönderilmesine” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle onanmasına karar vermek gerekmiştir.

3) Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin, gerçek kişiler ile Köy Tüzel Kişiliği adına tesciline karar verilen taşınmazlara yönelik temyiz itirazları ile, davacılar ve davalı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilen 168 ada 4 ve 182 ada 8 sayılı parsellere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Vakıf adına tesbit edilip gerçek kişilerin davaları kabul edilerek gerçek kişiler adlarına tesciline karar verilen taşınmazlar yönünden yapılan araştırma ve inceleme, hükme yeterli değildir.

Vakıf adına tesbit edilip gerçek kişilerin davaları kabul edilerek gerçek kişiler adlarına tesciline karar verilen taşınmazlar yönünden yapılan araştırma ve inceleme, hükme yeterli değildir.

Şöyle ki; çekişmeli taşınmazların tamamı vakfiye kapsamında kaldığı, ancak; gerçek kişiler kullanımında oldukları belirlenerek tesbit edilmiş olup, yapılan uygulamada Hazinedarzade Süleyman Paşa Vakfına ait hudutnamenin çekişmeli taşınmazları kapsamadığı mahkemece kabul edildiği, ayrıca; dosya içerisinde bulunan Kavak Asliye Hukuk Mahkemesinin 1973/128 E. - 1991/318 K. sayılı dosyasında Vakıflar Genel Müdürlüğünün vakfiye kapsamında kaldığı iddiasıyla açtığı tescil davasında, dava edilen taşınmazın bu yerlere ilişkin vakfiye kapsamı belirlenemediğinden tescil davasının reddine karar verildiği, bu kararın Yargıtay 8. Hukuk Dairesince onanarak kesinleştiği, dava konusu edilen taşınmazların bu haliyle söz konusu vakfiye kapsamında kalmadığı anlaşılmakta olup bu husus mahkemenin kabulündedir.

Kaldı ki; hükme dayanak alınan, ....ve Doç. Dr. .... tarafından hazırlanan müşterek raporda "Hazinedarzade .... Paşa Vakfı'nın, Osmanlı Devleti dönemi'nde Hicri 1228 yılında kurulmuş olduğu anlaşılmaktadır. Dava dosyasında yer alan vakıfnamede, Canik Dağları'nda yer alan tüm tepeleri içine alacak kadar geniş bir hudutname dikkat çekmektedir. Bu derece geniş bir alanın Hazinedarzade Süleyman Paşa'nın mülkünde olduğunu gösteren bir belge veya bilgi dosyada yer almamaktadır. Bu anlamda, bu bölgede yer alan miri arazilerin, sahih temlikle ve kamu yararını sağlamak amacıyla, Hazinedarzade ....Paşa'ya temlik edildiği ve bu şekilde mülk araziye dönüştüğüne dair bir belge mevcut olmadığı için söz konusu vakıf, gayrisahih nitelikte bir vakıftır. Bunun yanında, dosyada yer alan teknik bilirkişi raporları ile keşif tutanakları incelendiğinde, dava konusu taşınmazların kadim köy ve kasabaların dışında kalan tarla, çayır, yaylak, kışlak, koruluk ve benzeri nitelik taşıdığı ve bu sebeple de kadim yerleşim birimlerinin dışında miri araziler olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Bu gerekçeyle de Hazinedarzade Süleyman Paşa Vakfı'nın gayrisahih nitelikte olduğunu ifade etmek gerekir. Vakıf taşınmazlarının zamanaşımı yoluyla kazanılıp kazanılamayacağına ilişkin Türk Hukuku'nda çeşitli düzenlemeler mevcuttur. Halen yürürlükte olan ve 27.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 23'üncü maddesine göre

"Vakıfların malları üzerinde zilyetlik yoluyla kazanma hükümleri uygulanmaz. Ancak, davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte olan 2762 sayılı Vakıflar Kanunu hükümleri çerçevesinde durumun değerlendirilmesi gerekir. Bu kapsamda davanın açıldığı tarihte yürürlükte olan 2762 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 41 'inci maddesinde "Kanunu Medenideki müruruzaman hükümleri vakıf mallar hakkında da tatbik olunur. " hükmü; yine aynı kanunun 8'inci maddesinde ise "Vakıfların doğrudan doğruya hayrattan olan gayrimenkulleri rehnedilemezler. Bunlardan mülkiyet ve irtifak hakkı için iktisap müruru zaman işlemez ve hu kanunun gösterdiği haller dışında satılamazlar " hükmü yer almaktaydı. Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, vakıf malları hakkında kazandırıcı zamanaşımı hükümlerinin uygulanabileceği ve bu malların zamanaşımı yoluyla kazanılabileceği, buna karşılık herkes tarafından aynından yararlanılabilen camii, okul, medrese, köprü ve hastane gibi hayrat niteliğindeki malların ise bu hükmün dışında kaldığı sonucuna varılmaktadır. Bunun yanında hayrat niteliği taşımayan ve aynından değil gelirinden yararlanılan taşınmazlar, taşınmaza ve zilyetliğe ilişkin şartlar mevcut ise zamanaşımı yoluyla kazanılabilir. Dava konusu olayda gayrisahih bir vakıf söz konusu olduğu ve vakfa ait olduğu iddia edilen araziler miri arazi niteliği taşıdığı için, bu arazinin kuru mülkiyeti devlete, tasarruf hakkı ise vakfa ait olmuştur. Hazinedarzade Süleyman Paşa Vakfı ise, icara vererek bu taşınmazlardan yararlanmıştır. Bu sebeple vakıf, arazi üzerinde doğrudan doğruya zilyet olmadığı için. miri araziyi zamanaşımı yoluyla iktisap edememiştir. Buna karşılık, miri araziye zilyet olan kişinin, bu araziyi zamanaşımı yoluyla iktisap etmesi söz konusu olabilir. Nitekim, gerek Medeni Kanun'un kabulünden önce gerek sonra miri arazinin mülkiyetinin zamanaşımı yoluyla kazanılabilmesi mümkün olmuştur. Ancak Medeni Kanun'un kabulünden önce tamamlanmış zamanaşımı, kazanan kişiye sadece tasarruf hakkını bahşettiği halde, Medeni Kanun'un kabulünden sonra rakabe-tasarruf hakkı ayrımı ortadan kalktığı için, daha önce kazanılmış olan tasarruf hakkı zilyetler bakımından tam bir mülkiyet hakkı olarak tescil edilmeye başlanmıştır. Nitekim Medeni Kanun'un yürürlüğe girdiği dönemde tarım topraklarının büyük bir kısmı miri arazi niteliği taşıdığı ve bu niteliğiyle zamanaşımı yoluyla iktisaba elverişli olduğu için Medeni Kanun m. 639 (yeni m. 713)'un uygulama alanına girmiştir. Bu hüküm gereğince de söz konusu şartları yerine getiren kişinin arazinin maliki olacağını" açıklamışlardır

. Nitekim Medeni Kanun'un yürürlüğe girdiği dönemde tarım topraklarının büyük bir kısmı miri arazi niteliği taşıdığı ve bu niteliğiyle zamanaşımı yoluyla iktisaba elverişli olduğu için Medeni Kanun m. 639 (yeni m. 713)'un uygulama alanına girmiştir. Bu hüküm gereğince de söz konusu şartları yerine getiren kişinin arazinin maliki olacağını" açıklamışlardır. Vakfın niteliği dikkate alındığında, çekişeli taşınmazların bu vakfiye kapsamında kaldığı kabul edilse dahi, üzerinde vakfa ait cami, medrese, yapı, kalıntı bulunmayan gayri sahih nitelikteki vakıf arazileri Devlete ait miri arazi niteliğinde olması nedeniyle vakıf kullanımında olmayan bu nitelikteki taşınmazların zilyetlikle kazanılması mümkün olup, bu hususun yerel bilirkişi, tanık ve ziraat bilirkişi raporları ile açık ve net olarak belirlenmesi gerekir.

Somut olayda, çekişmeli taşınmazlara ilişkin değişik dosyalar içinde Vakıflar Genel Müdürlüğü ile gerçek kişiler arasında düzenlenmiş kira sözleşmeleri sunulmuş olup, mahkemece bu sözleşmeler yapılan keşiflerde uygulanmamış, dava konusu parsellere ait olup olmadığı, ait ise kiralayan gerçek kişiler ile davacı gerçek kişiler arasında akdi, fiili ve irsî irtibat olup olmadığı, halefiyet yoluyla bu kişileri bağlayıp bağlamayacağı değerlendirilmemiştir. Ayrıca, raporu hükme esas alınan ziraat bilirkişi raporlarında çekişmeli taşınmazların eğimi belirtilip, ekili veya ekili olmadığı bildirildikten sonra bir kısım taşınmazlar yönünden “davalı parselde kadimden beridir tarımsal faaliyette bulunulmadığı toprak profil derinliğinin pulluk tabakasının daha üstünde olduğundan, profilin bitki üretimi ve gelişimi için yeterli düzeyde bulunmamasından anlaşılmaktadır”, bir kısım taşınmaz için de “davalı parselde kadimden beridir tarımsal faaliyette bulunulduğu toprak profil derinliğinin pulluk tabakasının daha

altında olduğundan, profilin bitki üretimi ve gelişimi için yeterli düzeyde bulunmasından anlaşılmaktadır” denilmiş ve sonuç kısmında ise “dava konusu parsellerin tarım arazisi olarak kullanıldıkları ve halen ekilip biçildikleri kanaatine varıldığı” bildirilmiştir. Bu haliyle ziraat bilirkişi raporu çekişmeli taşınmazların niteliği konusunda yetersiz olduğu gibi taşınmazlar üzerindeki kullanımın zilyetliğin 20 yılı geçip geçmediği değerlendirilmemiş olup rapor bu hali ile de hüküm kurmaya yeterli değildir. Yine keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık beyanları soyut nitelikte olup yetersizdir.

Bilirkişinin yetersiz raporuna ve eksik araştırmaya dayalı hüküm kurulamaz.

Bu nedenle; mahkemece, davalı Vakıflar Genel Müdürlüğüne çekişmeli taşınmazlarla ilgili tüm kira sözleşmeleri, kira bedelleri ödenmiş ise makbuzları ile kiraya ilişkin tüm belgeleri sunmak üzere süre verilmeli, daha sonra yöreyi iyi bilen önceki bilirkişiler dışında elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman fen ve ziraat bilirkişi, tutanak bilirkişileri, tarafların aynı yöntemle göstereceği tanıklar hazır olduğu halde, dava konusu taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, her bir taşınmaz başında sunulan kira sözleşmeleri yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi eliyle yerine uygulanmalı, tarım uzman bilirkişi

olarak ziraat mühendisine inceleme yaptırılıp, taşınmazların zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi olup olmadığı belirlenip, bu yolda rapor alınmalı; zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tesbit tarihine kadar davacılar yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; 3402 sayılı Kanunun 14. maddesi uyarınca, davacılar yanında, murisler yönünden de tapu ve kadastro müdürlükleri ile mahkeme yazı işleri müdürlüğünden araştırma yapılıp, aynı Kanunun 03.07.2005 gün 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanma Kanunu ile değiştirilen 14/2. maddesi gereğince sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, Kanunun getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

Kabule göre de, hüküm fıkrasının 9 numaralı bendi 5. paragrafında 110 ada 44 parsel sayılı taşınmaz .... oğlu 1937 doğumlu ... adına tesciline karar verildikten sonra, 29 numaralı bendin 2. paragrafında...oğlu 1973 doğumlu ...; 20 numaralı bendi 2. paragrafında 140 ada 6 parsel ... adına tesciline karar verildikten sonra 3. paragrafında, yine ...; 23 numaralı bendin 4. paragrafında 110 ada 13 ve 42, 133 ada 1, 137 ada 13, 14 ve 16, 112 ada 6, 13, 15 ve 16, 197 ada 6, 226 ada 1, 232 ada 3, 244 ada 2, 245 ada 3, 145 ada 1, 153 ada 1, 155 ada 6, 156 ada 1, 157 ada 1, 158 ada 10 ve 11, 166 ada 1, 219 ada 3, 224 ada 1, 8 ve 11 ile 252 ada 1 parsel sayılı taşınmazların nitelik belirtmeden Köy Tüzel Kişiliği adına tesciline karar verildikten sonra 5. paragrafında 110 ada 13 sayılı parselin ahşap cami, lojman ve kargir cami ve bahçe, 112 ada 6 sayılı parselin ahşap lojman, 112 ada 13 ve 16 sayılı parsellerin mezarlık, 226 ada 1 sayılı parselin ahşap cami, 232 ada 3 sayılı parselin lojman, 244 ada 2 sayılı parselin ahşap ilkokul ve tuvalet, 245 ada 3 sayılı parselin ahşap cami, lojman ve şadırvan, 145 ada 1 sayılı parselin su deposu , 155 ada 6 sayılı parselin ahşap lojman ve cami, 158 ada 10 sayılı parselin ahşap sağlık ocağı, 158 ada 11 sayılı parselin kargir ilkokul binası, çeşme, tuvalet ve depo, 219 ada 3 ahşap lojman, 224 ada 8 sayılı parselin çeşme , 224 ada 11 sayılı parselin ahşap cami niteliğiyle Köy Tüzel Kişiliği; 26 numaralı bendin 3. paragrafında 111 ada 24 parselin ... adına tesciline karar verildikten sonra 27. bendin 2 paragrafında bu defa ... adına tesciline karar verilerek birbiriyle çelişkili mükerrere sicil oluşturulması; birleşen 2007/859 sayılı dosyada 111 ada 17 parsel sayılı taşınmaz dava edilmiş olmasına rağmen hükmün 35 numaralı bendi 3. paragrafında maddi yanılgı sonucu dava konusu olmayan 111 ada 7 parsel hakkında hüküm kurulması ve 110 ada 46, 111 ada 17, 167 ada 28, 177 ada 4, 182 ada 8, 224 ada 12, 17, 182 ada 8, 168 ada 4, 190 ada 3 parsel sayılı taşınmazların tutanak asılları getirtilmeden karar verilmesi ile 127 ada 6 parsel hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması, hüküm fıkrasının 27. Maddesinde çekişmeli 111 ada 23 ve 24, 166 ada 2, 167 ada 4 ve 24, 165 ada 5, 128 ada 1 ve 7 sayılı parsellerin 1/3'er payı ... ve ... adlarına tescil edilmiş, kalan 1/3 pay yönünden sicil oluşturulmamış olması da doğru değildir.

SONUÇ: 1) Yukarıda bir numaralı bentde açıklanan nedenlerle; davalı Vakıflar Genel Müdürlüğü ve davacılar vekillerinin 116 ada 3, 117 ada 1, 121 ada 1, 123 ada 3, 4 ve 5, 130 ada 1, 143 ada 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8, 10 ve 13, 161 ada 1 ve 2, 163 ada 1 ve 2, 168 ada 1, 2 ve 3, 169 ada 2 ve 3, 170 ada 1, 171 ada 1, 172 ada 1, 173 ada 1, 3, 181 ada 2, 182 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 9 ve 11, 183 ada 2, 4 ve 5, 184 ada 1 ve 192

ada 1 parsel sayılı parsellere yönelik temyiz itirazlarının reddiyle bu parsellere yönelik hükmün ONANMASINA,

ada 1 parsel sayılı parsellere yönelik temyiz itirazlarının reddiyle bu parsellere yönelik hükmün ONANMASINA,

2) Yukarıda iki numaralı bentde açıklanan nedenlerle; katılan ... Yönetiminin 116 ada 1 parsele yönelik temyiz itirazları yönünden hükmün DÜZELTEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine,

3) Yukarıda üç numaralı bentde açıklanan nedenlerle; Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin gerçek kişiler ile Köy Tüzel Kişiliği adına tesciline karar verilen taşınmazlara, davacılar ve davalı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin orman niteliğiyle tesciline karar verilen 168 ada 4 ve 182 ada 8 parsele yönelik temyiz itirazlarının kabulüyle bu parsellere yönelik hükmün BOZULMASINA, hükmün bozulmasına karar verildiğinden vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 05/03/2013 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8241, Karar No: 2015/6808, Tarih: 02.07.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/8241 E.  ,  2015/6808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/04/2015

NUMARASI : 2015/1 D.İş - 2015/1

Taraflar arasında görülen tazminat davası sırasında davalılar tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalılar T.. Ö.. ve A.. T.. O.. tarafından sunulan dilekçe ile "...hâkimin aleyhlerine tutumları olmakla birlikte, son duruşmada tanık E.. Ö.. hazır olduğu halde hâkimin, aleyhlerine ihsası reyde bulunduğu..." gerekçesi ile reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkimin talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından Hâkimin reddi isteminin reddine ve HMK'nın 42/4. maddesi gereğince ret talebinde bulunan davalılar T.. Ö.. ve A.. O..'ın 1000.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin verilen karar, davalılar T.. Ö.. ve A.. T.. O.. tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar HMK’nın 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 02/07/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6488, Karar No: 2016/3927, Tarih: 11.04.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/6488 E.  ,  2016/3927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen26/02/2015 tarih ve 2015/8-2015/34 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalılar arasında imzalanan Franchising sözleşmeleri gereğince, müvekkiline ait "..." adını beş yıl süre ile her iki davalının işyerlerinde kullanmalarının karalaştırıldığını, ancak davalıların isim hakkı bedellerini ödemediklerini ve mal alımını kestiklerini bu nedenle sözleşmeye aykırı davarandıkları nedeniyle isim hakkı bedeli ve cezai tazminat ödeme sorumluluklarının bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları ile manevi tazminat hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 Euro alacağın davalılardan, 20.000,00 TL alacağın ise davalı ...'dan ihtarname tarihi olan 11/01/2010 tarihinden itibaren işleyecek günlük %0,4 faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., diğer davalı ... ile ortak olarak çiğ köfte bayiilik antlaşması imzaladıklarını ancak otaklıktan ayrıldığını sonrasındada benzer bir iş yapmadığını, davalı ile şahsi olarak sözleşme yapmadığını ayrıca davalının "..." isminin yasal sahibi olmadığını, bu sebeple hukuki sorumluluğu bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacı ile aralarında akdedilen Franchising sözleşmesi sonrasında müveklilinin ... şubesini açtığını, sonra karşılıklı anlaşma ile bu şubenin kapatılarak ... Şubesinin açıldığını, sözleşmede kararlaştırılan bedelin davacıya ödendiğini ancak ekonomik olarak işletmenin devam ettirilememesi nedeniyle bu şubeninde kapatıldığını ve davalının "..." isminin yasal sahibi olmadığını, bu sebeplerle hukuki sorumluluğu bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacı ile aralarında akdedilen Franchising sözleşmesi sonrasında müveklilinin ... şubesini açtığını, sonra karşılıklı anlaşma ile bu şubenin kapatılarak ... Şubesinin açıldığını, sözleşmede kararlaştırılan bedelin davacıya ödendiğini ancak ekonomik olarak işletmenin devam ettirilememesi nedeniyle bu şubeninde kapatıldığını ve davalının "..." isminin yasal sahibi olmadığını, bu sebeplerle hukuki sorumluluğu bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma benimsenen bilirkişi kök ve ek raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davalıların, sözleşmeleri vaktinden önce sonlandırmak suretiyle, haksız feshi nedeniyle,sözleşmeden doğan isim hakkı bedelleri ve erken fesihten dolayı sözleşmenin 3. maddesinden kaynaklanan cezai şart alacakları ve ilk sözleşme bakımından bu sözleşmenin uygulandığı iki dönem için reklam katkı payı alacağı doğduğu, davalılardan ...'ın 2008 tarihli sözleşme bakımından sorumlu olduğu, ortak olarak aynı yükümlülükler altında olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 03/11/2008 tarihli sözleşme bakımından; 10.000 Euro isim hakkı bedelinin 12/01/2010'dan 26/01/2010 tarihine kadar olan 14 gün süre ile sözleşmede öngörülen %0,4 gecikme zammı uygulanarak ve bu tarihten itibaren de 3095 sayılı Kanuna göre ticari faiz işletilerek davalılardan tahsili ile davacıya ödenmesine, 2.000 Euro reklam katılım bedeli alacağın, ihtar tarihi olan 12/01/2010'dan itibaren 3095 Sayılı Kanuna göre ticari faiz işletilerek davalılardan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin reklam katkı alacağı isteminin reddine, Davalıların vaktinden önce sözleşmeyi bitirmeleri nedeniyle, kalan süreye ilişkin 19.250 Euro cezai şart alacağının, 12/01/2010'dan itibaren 3095 sayılı Kanuna göre ticari faiz işletilerek davalılardan tahsil edilerek davacıya ödenmesine, Sair cezai şart istemlerinin reddine, 15/06/2009 tarihli sözleşme bakımından; 27.500 TL isim hakkı bedelinin davalı ...'dan 12/01/2010'dan 26/01/2010 tarihine kadar olan 14 gün süre ile sözleşmede öngörülen %0,4 gecikme zammı uygulanarak ve bu tarihten itibaren de 3095 sayılı Kanuna göre ticari faiz işletilerek davalılardan tahsili ile davacıya ödenmesine, davalı ...'ın vaktinden önce sözleşmeleri bitirmesi nedeniyle, kalan süreye ilişkin 45.000 TL cezai şart alacağının, 12/01/2010'dan itibaren 3095 Sayılı Kanuna göre ticari faiz işletilerek davalı ...'dan tahsil edilerek davacıya ödenmesine, sair cezai şart istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve taraflar arasındaki sözleşmeler ile kararlaştırılan reklam ve isim hakkı bedellerinin ödendiği hususlarının kanıtlanamamış olmasına göre, mümeyyiz davalı ... vekilinin belirtilen hususlara ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.