muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/35862, Karar No: 2013/25491, Tarih: 09.10.2013

Basın İş Kanunu’na tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.  Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.  İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır. İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda  Mahkemece, davalı şirketin ihale süresi bitiminde işyerini terk ettiği ve davacıya yeni bir iş vermediğinden akdi eylemli olarak feshettiği sonucuna varılarak, feshe bağlı alacaklar hüküm altına alınmıştır.

Davacı, belediyeye ait temizlik işlerinde alt işveren işçisi olarak çalışmıştır. Son alt işveren davalı şirketin ihale süresi 31.12.2009 günü sona ermiştir. Davacı, ertesi gün yeni ihaleyi alan dava dışı şirket işçisi olarak aynı işte çalışmaya devam etmiştir. Davalı şirket tarafından yapılmış yazılı bir fesih bildirimi veya kıdem-ihbar tazminatı ödemesi yoktur. Davacı aynı işte ertesi gün yeni ihaleyi alan şirket işçisi olarak çalışmaya devam etmiş olup, alt işverenler arasında işyerinin devri söz konusudur. Bu nedenle iş akdi devam eden davacı, feshe bağlı olan kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti talep edemez. Mahkemece yanılgılı değerlendirme ile alt işveren değişikliği fesih kabul edilerek feshe bağlı isteklerin hüküm altına alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/565, Karar No: 2021/524, Tarih: 04.11.2021

**Ceza Genel Kurulu         2018/565 E.  ,  2021/524 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

İşkence suçundan sanıklar ..., ... ve ...'nın beraatlerine ilişkin ... 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 20.12.2006 tarihli ve 433-465 sayılı hükümlerin, katılan ve vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 08.12.2011 tarih ve 2746-15392 sayı ile;

"Katılan ile birlikte dosyanın ... Adli Tıp Kurumu Başkanlığına gönderilip tanık cezaevi tabibi...'ın rapor ve beyanları da gözetilerek, katılanın vücudundaki ekimoz ve sigara yanığı izlerinin kendisi tarafından yapılmasının mümkün olup olmadığı ve aynı izlerin suç tarih ve saati ile uyumlu olup olmadığı hususları tespit edilip, hazırlıkta dinlenen ve katılanın yan koğuşunda bulunan tanık ...'in de duruşmaya çağrılarak olaya ilişkin ayrıntılı ifadesi alınmak suretiyle tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik soruşturma ile delil yetersizliğinden yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan ... 5. Ağır Ceza Mahkemesince 18.02.2015 tarih ve 84-26 sayı ile sanıklar ..., ... ve ...'nın işkence suçundan TCK’nın 94/1, 62/1, 53/1 ve 53/5. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verildiği, bu hükümlerin de Cumhuriyet savcısı, katılan ile sanıklar ve müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 04.06.2018 tarih, 207-6390 sayı ve oy çokluğuyla onanmasına karar verilmiş,

Daire Üyesi .. "Dosyamıza konu olan işkence suçunun yasalarımızda yer alan tanımları ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 3, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi'nin 5. maddelerinde ve diğer uluslararası metinlerde işkence ve insanlık dışı yahut haysiyet kırıcı muamelelerin ifade biçimine ilişkin olarak bir görüş ayrılığı bulunmamaktadır.

Yine işkencenin; bir kişiye karşı, insan onuru ile bağdaşmayan ve bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine, algılama veya irade yeteneğinin etkilenmesine, aşağılanmasına yol açacak davranışlar bütününden oluştuğu, ani olarak yapılan fiillerin işkence olarak addedilemeyeceği, sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde süreklilik arzeden bir biçimde yapılan eylemler bütününden meydana geldiği hususunda da bir uyuşmazlık yoktur.

Yine işkencenin; bir kişiye karşı, insan onuru ile bağdaşmayan ve bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine, algılama veya irade yeteneğinin etkilenmesine, aşağılanmasına yol açacak davranışlar bütününden oluştuğu, ani olarak yapılan fiillerin işkence olarak addedilemeyeceği, sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde süreklilik arzeden bir biçimde yapılan eylemler bütününden meydana geldiği hususunda da bir uyuşmazlık yoktur.

Dosyamıza konu olan somut olayda, toplam 13 dakikalık bir zaman diliminin, koğuş kapısının açılması, sanıkların koğuşa girmeleri, alt katta katılanı bulamayıp üst kata çıkmaları, katılanın kendi beyanına göre; sayım için kendisini alt kata davet etmeleri, onun yatakta yatar vaziyette iken rahatsız olduğunu belirtip gelmek istememesi, sanıkların aşağı kata inmesi için ısrarcı olmaları ve bu hususta bir süre tartışmaları, katılanın aşağı kata inmemesi üzerine zorla aşağı kata indirmeleri, iki kat arasında merdiven oluşu ve bu merdivenden iki kişinin bir kişiyi zorla aşağı kata indirmesi sırasında geçen süreler hesaplandığında, toplam 13 dakikalık sürenin asgari 7-8 dakikalık bölümünün geçtiği, işkence olarak nitelenen eylemler için 5 veya 6 dakika gibi kısa bir zaman diliminin kaldığı görülmektedir.

Katılanın vücudunda oluşan yara ve izlerle ilgili olarak alınan muhtelif doktor raporları ve ... Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen rapor ile Yargıtay bozma kararından sonra alınan Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 28.11.2014 tarihli raporlarında; katılanın vücudundaki lezyonların tarif edildiği, sırt bölgesindeki lezyonların tanımlanan özellikleri dikkate alındığında sigara ve benzeri sıcak bir cisimle oluşturulduğu ve tamamının katılanın elinin ulaşabileceği yerlerde bulunduğunun tespit edildiği, katılanın kendisi tarafından da yapılmış olabileceği, künt travma ile oluşan lezyonların ise bir kısmının kişinin kendisi tarafından diğer kısmının ise başkaları tarafından meydana getirildiğinin düşünüldüğü ve bu yönde rapor düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan doktor raporları ile katılanın dosya arasında bulunan ve olaydan sonra çekildiği anlaşılan fotoğrafların incelenmesinde; özellikle sigara yanığı olarak tarif edilen lezyonların çok yüzeysel olduğu, üçüncü kişilerden ziyade sanıkların fazla ceza almasına yönelik olarak katılan tarafından oluşturulduğu izlenimini verdiği görülmektedir.

Nitekim kararın onanması görüşünde olan Dairemiz çoğunluğu da bu hususu gözardı etmemiştir ve vücuttaki çok sayıda sigara yanığının sanıkların eylemleri neticesinde oluşmadığı kabul edilse dahi, sanıkların diğer darp ve cebire ilişkin eylemlerinin işkence niteliğinde kabul edilmesi gerektiği, işkence suçunun oluşması için insanlık onuruna aykırı, anlık müdahalelerin de yeterli olduğu, zira bu müdahalelerin de insan onuruyla bağdaşmayıp bedensel ve ruhsal yönden katılanın acı çekmesine neden olduğu şeklinde görüş belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 94. maddesinde düzenlenen işkence suçunun oluşumu için yukarıda ve asıl kararda ayrıntıları ile açıklandığı gibi, işkenceyi oluşturan eylemlerin, belli bir kast altında, kısa sayılmayacak bir zaman dilimi içinde gerçekleşmesi ve süreklilik arz etmesi gerekir. Bir anda meydana gelen tartışma ve bu tartışmanın kavgaya dönüşmesi sonrasında oluşabilecek yaralanmalar ile somut olayda olduğu gibi katılan ile sanıklar arasında sayım için koğuşun alt katına inip inmeme konusunda çıkan tartışma ve bu tartışmalar sırasında katılanın zor kullanılarak merdivenlerden alt kata indirilmesi sırasında oluşan yaralar ile bir anda gelişen olay sırasında sanıkların tekme ve yumrukla katılana vurdukları kabul edilse bile eylemlerinin TCK'nın 94. maddesinde tanımlanan işkence suçunu oluşturmadığı aynı Yasa'nın 86 ve devamı maddelerinde düzenlenen kasten yaralama suçuna uyduğu açıktır.

Olay nedeniyle yargılama sırasında katılan tarafından tanık olarak gösterilen ...’in; katılan ile sanıklar arasındaki tartışmaları duyduğuna, sanıkların aşağı kata inmesi için katılana söylediği sözleri duyduğuna, ancak bağırma sesi duymadığına ilişkin beyanı karşısında, katılanın vücudunda sigara ile yaralar açılırken hiç bağırmadan durmasının mümkün olmadığı, dolayısıyla sigara yanıklarının o sırada meydana gelmediğinin kabul edilmesi gerekir. Sigara yanıklarının sanıklar tarafından oluşturulduğuna dair hiçbir somut delil de bulunmamaktadır.

Somut olayda; sanıkların katılana tekme ve yumrukla vurarak yaraladıkları kabul edilse bile, sanıkların koğuşa girişi ve koğuştan çıkışlarının toplam 13 dakika olduğu, katılanı üst kattan alt kata indirmeleri ve sayım yaptıkları sürenin ise 5-6 dakika gibi bir zaman aldığı, bu zaman içinde bir kişiyi soyundurup vücudunda diğer morarma ve yaralarla birlikte 22 adet sigara izi oluşturmanın imkânsız olduğu, sanıkların eylemlerinin kasten yaralama olarak nitelendirilmesi ve bu nedenle Mahkeme kararının bozulması gerektiği" görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 27.06.2018 tarih ve 178027 sayı ile;

"İtiraza konu husus sanıkların kanıtlanan eylemlerinin nitelendirilmesine ilişkin olup, bir başka ifadeyle kanıtlanan eylemlerin işkence suçunu mu yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturacağıdır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 27.06.2018 tarih ve 178027 sayı ile;

"İtiraza konu husus sanıkların kanıtlanan eylemlerinin nitelendirilmesine ilişkin olup, bir başka ifadeyle kanıtlanan eylemlerin işkence suçunu mu yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturacağıdır.

Dosya içeriğine göre; katılan ...'in suç tarihinde ... 2 No'lu F Tipi Cezaevinde sabah yapılan sayıma inmediği, bunun üzerine sabah saat 08.07'de infaz koruma memuru olan sanıkların sayım için katılanın odasına girdikleri ve katılana sayım için alt kata inmesini söyledikleri, ancak, katılanın sayıma inmek istemediği, bunun için idareye bir dilekçe de verdiğini beyan ettiği ve kamera kayıtlarına göre de sanıkların 08.20'de koğuştan çıktıkları, katılanın daha sonra saat 09.08 sıralarında acil çağrı butonuna basarak şiddetli ağrıları olduğunu beyan edip doktora götürülmeyi talep ettiği, saat 09.28 sıralarında cezaevi doktoru.... tarafından ilk muayanesinin yapıldığı, katılanın doktora kalbinde rahatsızlık olmadığını, kendisine cezaevi görevlileri tarafından işkence yapıldığını, tekme ... sayıma indirildiğini ve sırtında sigara söndürdüklerini beyan ettiği, cezaevi doktorunun ilk muayanesinde katılanın sırtının sağ tarafında yukarıdan aşağıya doğru 22 adet sigara yanık izleri ve vücudunun kol sırt ve bacak bölgelerinde çeşitli ekimozlar tespit ettiği anlaşılmaktadır.

Katılan aşamalardaki ifadelerinde, bu yaraların tümünün sanıklar tarafından meydana getirildiğini, sigara yanıklarının da sanıklar tarafından kendisine ait LM marka sigaranın yakılarak sırtına değdirilmesi suretiyle oluştuğunu beyan etmektedir.

Sanıklar ise aşamalardaki savunmalarında suçlamaları reddetmişlerdir.

İlk muayeneyi yapan cezaevi doktoru..., sırttaki sigara yanıklarının katılanın kendisi tarafından meydana getirilmiş olabileceğine dair görüş ve muayane bulgularını raporuna konu etmiş olup, 02.02.2012 tarihli duruşmadaki beyanlarında da sigara yanıklarına ilişkin bu lezyonların, kişinin kendisi tarafından yapıldığı görüşünde olduğunu, çünkü sigara yanıklarının sadece sırt sağ bölgede yoğunlaştığını, kolun uzanabildiği bölgelerde yanıklar toplandığı için bu görüşte olduğunu beyan etmiştir.

İlk muayeneyi yapan cezaevi doktoru..., sırttaki sigara yanıklarının katılanın kendisi tarafından meydana getirilmiş olabileceğine dair görüş ve muayane bulgularını raporuna konu etmiş olup, 02.02.2012 tarihli duruşmadaki beyanlarında da sigara yanıklarına ilişkin bu lezyonların, kişinin kendisi tarafından yapıldığı görüşünde olduğunu, çünkü sigara yanıklarının sadece sırt sağ bölgede yoğunlaştığını, kolun uzanabildiği bölgelerde yanıklar toplandığı için bu görüşte olduğunu beyan etmiştir.

Kovuşturma neticesinde, Yerel Mahkemenin 20.12.2006 tarihli hükmü ile tüm sanıkların beraatine karar verilmiş, katılan ve vekilinin temyiz istemleri üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 08.12.2011 günlü kararı ile sanıklar ... ve ... Sali hakkındaki kararın onanmasına, diğer sanıklar ..., ... ve ... hakkındaki kararın ise, katılan ile birlikte dosyanın ... Adli Tıp Kurumu Başkanlığına gönderilip tanık cezaevi tabibi...'ın rapor ve beyanları da gözetilerek, katılanın vücudundaki ekimoz ve sigara yanığı izlerinin kendisi tarafından yapılmasının mümkün olup olmadığı ve aynı izlerin suç tarih ve saati ile uyumlu olup olmadığı hususları tespit edilip, hazırlıkta dinlenen ve katılanın yan koğuşunda bulunan tanık ...'in de duruşmaya çağrılarak olaya ilişkin ayrıntılı ifadesi alınmak suretiyle tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik soruşturma ile delil yetersizliğinden yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkeme bozma gereklerini yerine getirmiş ve bozma sonrası alınan Adli Tıp 2. İhtisas Kurulunun 28.11.2014 tarihli raporunda, '...katılanın sırt bölgesindeki lezyonların tanımlanan özellikleri dikkate alındığında sigara gibi sıcak bir cismin değdirilmesi ile oluşabilecek nitelikle olduğu, lezyonların lokalizasyonları, dağılımı, kişinin elinin ulaşabildiği bölgelerde olması hususlarına göre kişinin kendisi tarafından yapılabileceği gibi başkası veya başkaları tarafından da oluşturulabileceklerinin, vücudunun diğer bölgelerindeki ekimoz, abrazyon şeklinde tanımlanan diğer lezyonların ise künt travmatik nitelikte oldukları, yaygınlığı ve lokalizasyonlarına göre hepsinin kişinin kendisi tarafından oluşturulmasının tıbben varit görülmediği, bu bölgelere yönelik tekme, yumruk gibi doğrudan künt travmalarla veya uygun zemine çarpma, çarptırılma ile oluşabilecekleri, kol bölgesindekilerin bu bölgelerden sıkıca kavranması ile oluşabilecek nitelikte olduğu, tüm lezyonların tanımlanan nitelikleri itibarıyla 13.08.2005 tarihi ile uyumlu olduğunun ancak kesin oluş gün ve saatinin mevcut verilerle tıbben söylenemeyeceği...' görüşüne yer verilmiş,

Duruşmada tanık olarak dinlenen ... ise özetle, '... Ayrı koğuşlarda kalıyorduk. Ben bir bloğun ortasında isem katılan en sonunda idi. Koğuşlarımız yan yana değildi. Bu sebeple herhangi bir şey görmem mümkün değildir. Ancak bir sabah sayıma çıkmadığı için bazı sesler duydum. Tartışma mahiyetinde idi ama içeriğini anlayamadım ve bilmiyorum.' şeklinde beyanda bulunmuştur.

Bozma sonrası giderilen bu eksiklikler üzerine Yerel Mahkemece bu kere işkence suçundan sanıkların mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.

Yüksek Dairenin bu suçtan kurulan Yerel Mahkeme mahkûmiyet hükmünün onanmasına ilişkin itirazımıza konu ilamının gerekçesinde, katılanın sırtındaki sigara yanıklarının infaz koruma memuru olan sanıklar tarafından meydana getirildiği konusunda kuşku bulunsa da, vücudunun diğer bölgelerindeki ekimoz ve lezyonların katılana cezaevi görevlileri olan sanıklar tarafından tekme yumruk gibi veya uygun zemine çarpma veya çarptırılma gibi müdahalelerle ve darbelerle oluştuğu, kol bölgesindeki morlukların da kollarından sıkıca kavranmakla oluşabileceğinin gerek bu rapor gerekse katılan beyanları ve tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu, vücuttaki çok sayıdaki sigara yanığının sanıkların eylemleri neticesinde oluşmadığı kabul edilse dahi, sanıkların diğer darp ve cebire ilişkin eylemlerinin işkence niteliğinde olduğunun kabul edilmesi gerektiği ifade edilmektedir.

Dolayısıyla, vücuttaki sigara yanıklarının sanıklar tarafından meydana getirildiği hususunun kuşkulu olduğu Yüksek Dairenin de kabulünde olup, şu halde sorun, sanıklar tarafından gerçekleştirilen katılanın vücudunun diğer bölgelerindeki basit tıbbi tedavi ile giderilebilir mahiyetteki ekimoz ve lezyonların işkence suçunu oluşturup oluşturmayacağıdır.

İşkence suçu ile kasten yaralama suçlarına ilişkin ayırıcı temel hususların CGK'nın 28.02.2017 günlü ve 8-269/108 sayılı kararında belirlendiği görülmektedir.

Buna göre;

1- İşkence suçunda korunan öncelikli hukuki değer insan onuru ve bireye ait hukuki yararlarken, zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması suretiyle kasten yaralama suçunda korunan öncelikli hukuki yarar kamu idaresinin disiplini, itibarı ve güvenilirliğidir.

2- Her iki suçun faili kamu görevlisi olmakla birlikte, işkence suçunda diğer suçun aksine kamu görevlisinin zor kullanma yetkisine sahip olması şart değildir.

3- İşkence suçu maddi veya manevi müdahale içeren eylemler ile gerçekleştirilebilirken, zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması suretiyle kasten yaralama suçu sadece maddi müdahale içeren eylemlerle gerçekleştirilebilir.

2- Her iki suçun faili kamu görevlisi olmakla birlikte, işkence suçunda diğer suçun aksine kamu görevlisinin zor kullanma yetkisine sahip olması şart değildir.

3- İşkence suçu maddi veya manevi müdahale içeren eylemler ile gerçekleştirilebilirken, zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması suretiyle kasten yaralama suçu sadece maddi müdahale içeren eylemlerle gerçekleştirilebilir.

4- İşkence suçunda fiiller; ani olarak değil, sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde işlenmektedirler. Oysa zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması suretiyle kasten yaralama suçunda fiillerin sistematik bir yapıda olması ve belirli bir sürece yayılması söz konusu değildir. Fiilin sistematik bir yapıda olup olmadığı veya belirli bir sürece yayılıp yayılmadığı hususunu ise somut olayın özelliklerine göre hâkim takdir edecektir.

Keza, suça ilişkin birçok Özel Daire kararında ve maddenin gerekçesinde, suç yönünden, eylemlerin bir anlık fena muamele değil, belli bir süreç içinde sistematik biçimde işlenmesi gerektiği de vurgulanmıştır.

Bu esaslar nazara alındığında, sigara yanıklarının sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin sübuta ermediği somut olayda, sayıma inmekte direnen katılana karşı infaz koruma memuru olan sanıkların, ani gelişen duruma göre ve belli bir sürece yayıldığının kabulü mümkün olmayacak kısa bir zaman dilimi içerisinde, katılanın sırt ve bacak bölgelerinde künt travmatik nitelikte ekimoz, abrazyon şeklinde tanımlanan ve basit tıbbi tedavi ile giderilebilir mahiyetteki yaralanmaya neden olan eylemlerinin, sistematik ve süreklilik arz eder şekilde olmadığı, bu itibarla kanıtlanan eylemlerinin işkence suçunu değil kasten yaralama suçunu oluşturacağının kabul edilmesinin gerektiği" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 8. Ceza Dairesince 05.11.2018 tarih ve 7704-12199 sayı ile itiraz nedeninin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme dışı sanıklar ... ve ... Sali hakkında verilen beraat kararları Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme, sanıklar ..., ... ve ... hakkında verilen mahkûmiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanıklar ..., ... ve ...’nın eylemlerinin işkence suçunu mu yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun,

2- Kasten yaralama suçunu oluşturduğu sonucuna ulaşılması hâlinde;

a- Sanıklar ... ve ... hakkında dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin,