muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/35844, Karar No: 2013/13989, Tarih: 09.05.2013

İş Kanunu’nun 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel koşullarına uyduğunu içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli veya haklı nedene dayandığını kanıtlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan nedenlerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli nedenini oluşturduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

Dosya içeriğine göre, davacının davalıya ait işyerinde bakım işçisi olarak çalıştığı ve davalı tarafından iş sözleşmesinin ekonomik nedenlerden dolayı 30.09.2011 tarihli yönetim kurulunca alınan kararlar gereği 04.11.2011 itibariyle feshedildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece yargılama sırasında keşif yapılarak bilirkişi heyetinden rapor alınmıştır. Raporda fesihten 6 ay öncesine kadar işçi giriş ve çıkışlarına ilişkin verilerin bulunduğu ancak fesih sonrası yalnızca 1 aya ilişkin bu konuda verilerin incelendiği görülmektedir. Feshin tutarlı olup olmadığını irdelemek için fesihten sonrası 6 aylık dönemi kapsayan kurum bildirgeleri dosya kapsamına getirtilmelidir. Fesihten önce 2011 yılı eylül ayında 43 işçinin işe alındığı görülmektedir. Bu 43 kişinin hangi bölüme alındığı incelenmemiş işletmesel kararla çelişip çelişmediği irdelenmemiştir. Yine raporda davalı işverenlikte fazla çalışma yaptırılıp yaptırılmadığı konusunda işverence buna yönelik kayıtların verilmediği belirtilmiştir. Mali yönden incelemede ise davalı şirketin 2011 yılında 2010 yılına göre brüt satışlarında azalma olduğu ancak yatırıma dönük giderlerin olduğu ve dönem sonunda kardaki azalmanın bu giderlerin yüksekliğinden kaynaklandığı personel giderlerinin karın azalmasına etkisinin çok düşük olduğu tespit edilmiş; kapasite kullanımı konusunda ise başka ürünler de bulunduğu ancak bunlar konusunda dosyada bir veri bulunmadığı için yalnızca iki üründe ve sadece 2011 yılı için inceleme yapılarak kapasite kullanımının azaldığı buna göre bakım faaliyetleri ve ihtiyaçlarının daha az olacağı sonucuna ulaşılmış, ancak önceki yıllar irdelenmemiş aylara göre azalmanın işyeri işleyişinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı kaç bakım işçisi olduğu davacının istihdam fazlası olup olmadığı hususu araştırılmayıp raporun sonuç bölümünde davalı işyerinde mali yönden ve kapasite kullanımı yönünden bir daralma yaşandığı, davacının yaptığı bakım görevinin üretime bağlı olup kapasite kullanımındaki azalmanın davacının görevine olan ihtiyacı azalttığı şeklinde mali yönden tespitle çelişkili, kapasite kullanımı yönünden eksik incelemeye dayalı bir sonuca ulaşıldığı görülmektedir. Yine işçi çıkışı yapılırken işverenliği bağlayan sosyal seçim kriteri bulunup bulunmadığı, buna uyulup uyulmadığı konusunda bir inceleme yapılmamıştır. 30.09.2011 tarihli yönetim kurulu kararında “hizmet akitleri feshedilecek işçilerin seçiminde emekli statüsünde çalışan işçiler ile emekliliğe hak kazanmış durumda olmasına rağmen çalışmaya devam eden işçilerin hizmet akdinin feshinde öncelik tanınmasına” karar verilmiştir. İşverence buna uyulup uyulmadığı konusunda bir araştırma yapılmamıştır.

Davacı vekili ibraz edilen bilirkişi raporuna karşı birçok noktada ayrıntılı olarak itirazda bulunmuştur. Mahkemece bu itiraz değerlendirilerek yukarıda anlatılan ilkeler uyarınca gerekirse işyerinde tekrar keşif yapılarak itirazları irdeler denetime elverişli açık ve ayrıntılı bilirkişi raporu alınarak sonuca gidilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7843, Karar No: 2013/14883, Tarih: 09.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/7843 E.  ,  2013/14883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetlerine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın hükmü CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen 1 haftalık yasal süresinden sonra temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin CMUK'un 317.maddesi uyarınca REDDİNE;

II- Sanıklar Doğan ve Gökhan haklarında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

1) Sanık ... hakkında şikayetçiler ..., ... ve ...'a yönelik kasten yaralama eylemleri nedeniyle ayrı yarı hüküm kurulması gerekirken, tek hüküm kurulup sonuç ... adli para cezası da üçle çarpılarak yasal olmayan içtima sonucunu da doğuracak şekilde hüküm kurulması,

2) Şikayetçi ...'nun 20.04.2010 tarihinde Çorlu 2. Asliye Ceza Mahkemesince talimatla alınan ifadesinde burnunda kırık olmadığına dair beyanı da nazara alınarak, şikayetçinin tedavisine ilişkin tıbbi belge ve grafilerin celp edilmek suretiyle kemik kırığı olup olmadığı, yaralanmasının etkisinin basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilemeyeceği ve kırığın hayat fonksiyonlarına etki derecesinin ne olduğu belirlenmeden eksik inceleme ile sanık ... hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

3) Sanık ... hakkında şikayetçi ...'na yönelik eylem nedeniyle açılmış bir kamu davası olmadığı halde ...'nun kasten yaralanması eyleminden mahkumiyetine karar verilmesi,

4) Sanık ... hakkında şikayetçi ...'i yaralamaktan kamu davası açıldığı halde bu dava hakkında karar verilmemesi,

5) Olayın belirlenemeyen bir nedenden dolayı çıktığının iddianame ile iddia edilmesi ve mahkemece kabulün de bu yönde olması karşısında sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2832, Karar No: 2024/5269, Tarih: 30.09.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/2832 E.  ,  2024/5269 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/781 E., 2022/922 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul-Kısmen Ret/Esastan Ret-Kabul-Karar Kaldırılarak Dava Kısmen Kabul-Karar Verilmesine Yer Olmadığına

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/140 E., 2021/206 K.

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil istekli davada İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine ilişkin verilen kararın istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı ...’in istinaf isteğinin reddine, davalı ...’in istinaf isteğinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, davalı ... yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, asli müdahil ... ile davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı ...; Sivas ili, ... ilçesi, ... köyü çalışma alanında bulunan dava konusu 111 ada 308 parsel sayılı taşınmazın babası olan murisi Mehmet Yelken'in 1998 yılında ölmesi üzerine mirasçılarına intikal ettiğini ancak kadastro çalışmaları sırasında davalılar adına tespit edildiğini ileri sürerek taşınmazın tapu kaydının iptali ile 1/9 payın adına tescil edilmesini talep etmiş, 05.03.2019 tarihli cevaba cevap dilekçesinde sehven sadece 111 ada 308 parsel yönünden dava açtığını, dava ettiği taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında iki ayrı parsele bölündüğünü, aynı yer 111 ada 365 parsel sayılı taşınmaz yönünden de payı oranında iptal tescile karar verilmesini talep etmiştir.

2. Asli müdahil ...; dava konusu 111 ada 308 ve 365 parsel sayılı taşınmazlarda mirasçı olarak hakkı bulunduğunu ileri sürerek taşınmazın tapu kaydının iptali ile 1/9 payın adına tescil edilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ...; muris öldükten sonra kardeşler arasında anlaşıldığını ve davacının payına karşılık kendisine ödeme yapıldığını, bu sebeple taşınmazın üzerine ev yapıldığını, davaya konu edilen taşınmazla ilgili ön alım hakkını kullanıp dava açtıktan sonra eldeki davanın açıldığını, bu davada davalı olarak gösterilen ... lehine bir durum oluşturulmaya çalışıldığını, davacının kötü niyetli olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ...; davanın husumet yokluğundan reddini talep ettiğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin geçtiğini, davacının iddiasını 111 ada 365 parsel yönünden genişletemeyeceğini belirterek davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ...; davanın husumet yokluğundan reddini talep ettiğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin geçtiğini, davacının iddiasını 111 ada 365 parsel yönünden genişletemeyeceğini belirterek davanın reddini istemiştir.

3. Davalı ...; davanın yerinde olduğunu, dava konusu yerlerde pay sahibi olduğunu, bahse konu taşınmazlarda herkesin kullanılmasına özgülenmek amacıyla baba evinin yıkılarak yerine yeni ev yapıldığını, buraya tek bir ev yapılacakken proje değiştirilerek anlaşılan amaç dışında 2 ev yapıldığını belirterek davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 06.11.2019 tarih, 2019/1 Esas, 2019/500 Karar sayılı kararı ile; dava konusu 111 ada 308 parsel sayılı taşınmazda davalı ... malik olmadığından anılan davalı yönünden davanın pasif husumet yokluğundan usulden reddine, asli müdahilin kadastro tespiti sonucu adına tescil edilen ½ payı 20.09.2018 tarihinde temlik ettiği gerekçesi ile asli müdahil yönünden davanın reddine, davalı ...’nin dava konusu taşınmazdaki ½ payını satış suretiyle edindiği gerekçesi ile anılan davalı yönünden davanın reddine, kadastro tespitinin hatalı olduğu gerekçesi ile davalı ... adına kayılı ½ pay yönünden davacının davasının kabulüne dair verilen kararın davacı, asli müdahil ve davalılar Pehlül ve Zübeyde tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 27.02.2020 tarih, 2020/120 Esas, 2020/136 Karar sayılı kararı ile, 111 ada 365 parsel yönünden de değerlendirme yapılması ve 111 ada 308 parsel yönünden asli müdahilin talebinin hak düşürücü süreden reddi gerektiği, davalı ...’nin dava konusu 111 ada 308 parselde ½ payı bulunduğu ve davayı kabul ettiği, anılan davalı yönünden davanın kabul nedeniyle kabul edilmesi gerektiği, davalı ... tarafından açılmış bir dava bulunmadığından ve davalı ... adına kayıtlı ½ pay yönünden davanın kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, bu yönlere ilişkin istinaf itirazının yerinde olmadığı gerekçeleri ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesinin tarih ve sayısı yukarıda belirtilen kararı ile; asli müdahil yönünden açılan davanın hak düşürücü süreden reddine, davalı ... yönünden davanın kabul nedeniyle kabulüne, dava konusu taşınmazların muris ...'e ait olduğu, ölümü üzerine mirasçılarına intikal ettiği, mirasçılar arasında taksim yapılmadığı, mahalli bilirkişi Seyit Ali Sünbül'ün beyanına göre taksim yapılmış olsa bile tüm mirasçıların katılımı ile usulüne uygun yapılmış bir taksimin bulunmadığı gerekçesi ile davalılar ... ve ... yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar ... ve ... istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar ... ve ... istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı ... istinaf dilekçesinde özetle; davanın hak düşürücü süreden reddi gerektiğini, dava konusu taşınmazda annelerinin yaşadığını ancak üzerindeki kerpiç evin yıkılması gerektiğini, davacının yeni yapılacak eve maddi olarak katılmak istemediğini ve taşınmaz üzerindeki evin kendisi tarafından yapıldığını, bu nedenle taşınmazın da adına tespit edildiğini, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığını, 111 ada 365 parselin aşamada davaya dahil edilmesinin doğru olmadığını, verilen kesin süre içinde veraset ilamının da dosyaya sunulmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın diğer mirasçılara ödeme yapılması sonucu kendisi ve asli müdahil ... adına tescil edildiğini, ödeme yapıldığı hususunun araştırılmadığını, taşınmazın üzerindeki binanın zemin değerine göre çok daha değerli olduğunu, davacının taşınmaz üzerindeki binada davacının hakkı olmadığını, bu durumun göz ardı edildiğini, davalı ... aleyhine yargılama giderine hükmedilmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin tarih ve sayısı yukarıda belirtilen kararı ile; asli müdahil yönünden davanın hak düşürücü süreden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, dava konusu taşınmazların mirasbırakana ait olduğu, mirasbırakanın ölümünden sonra usulüne uygun şekilde taksim yapılmadığı, davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, dava konusu 111 ada 308 parsel sayılı taşınmazın karar tarihinden önce davalı ... adına kayıtlı payının hükmen davalı ... adına tescil edildiği, davalı ... yönüyle açılan davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile davalı ...'in istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı ...'in istinaf isteminin kabulüne 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.2 maddesi hükmü gereğince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davacının davasının kabulüne, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına 1/9 miras payı oranında tesciline, asli müdahil yönünden açılan davanın hak düşürücü süreden reddine, davalı ... yönünden açılan davada karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ..., davalı ... ve asli müdahil ... temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı ... temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ..., davalı ... ve asli müdahil ... temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı ... temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı ...; ön alım davasının incelenmesi gerektiğini, tüm mirasçılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı olduğunu, dava konusu taşınmazın kök muristen intikal ettiğini, kadın mirasçılara pay verilmediğini belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

3. Asli müdahil temyiz dilekçesinde özetle; tescilin yolsuz olduğunu, taşınmazın terekeye iadesi gerektiğini, davacının açtığı davanın tüm mirasçıları kapsadığını, elbirliği mülkiyeti olduğunu, bu nedenle davacının davayı açtığı tarihin esas alınması gerektiğini, davalı ...’ye yaptığı temlikin gerçek satış olmayıp bağış olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinin 3. fıkrası ve 14. maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Kadastro sonucu Sivas ili, ... ilçesi, ... köyü çalışma alanında bulunan dava konusu 111 ada 308 parsel sayılı taşınmazın senetsizden intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile davalı ... ile asli müdahil ... adına 1/2’şer paylı olarak; dava konusu 111 ada 365 parsel sayılı taşınmazın senetsizden intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile davalı ... adına tespit edildiği, her iki tespitin de 24.03.2009 tarihinde kesinleştiği, asli müdahilin 111 ada 308 parsel sayılı taşınmazdaki ½ payını 20.09.2018 tarihinde davalı ...’ye devrettiği, aşamada Zübeyde’ye devredilen ½ payın hükmen davalı ... adına tescil edildiği anlaşılmıştır.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ..., davalı ... ve asli müdahil ... tarafından temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ..., davalı ... ve asli müdahil ...’in temyiz itirazının reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 461,71 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalı ...’den; 346,90 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalı ...’den; 346,90 TL bakiye onama harcının temyiz eden asli müdahil ...’den alınmasına,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ..., davalı ... ve asli müdahil ...’in temyiz itirazının reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 461,71 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalı ...’den; 346,90 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalı ...’den; 346,90 TL bakiye onama harcının temyiz eden asli müdahil ...’den alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.09.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5703, Karar No: 2024/14413, Tarih: 19.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/5703 E.  ,  2024/14413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/781 E., 2020/198 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Isparta 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/493 E., 2019/90 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM :TCK’nın 314/3 ve 220/7 delaletiyle 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 63 üncü maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

a) Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 nci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.