muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6551, Karar No: 2024/151, Tarih: 15.01.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davanın muhdesatın aidiyeti davası olduğunu, davalının menfaat veya hak ihlali bulunmadığını, taşınmaz sular altında kalacağından muhdesat bedelinin DSİ tarafından ödeneceğini, dava açmakta hukuki yarar bulunduğunu, davanın reddi durumunda muhdesat bedelinin davalıya ödeneceğini, bunun da sebepsiz zenginleşmeye yol açacağını, yapılan binalara davalının itiraz etmediğini, kira kontratının 2012 yılının sonunda sona erdiğini, daha sonra şifai olarak sözleşmenin devam ettiğini, beyan ederek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, talepleri doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı vekili; dosya içerisinde mevcut olan kira sözleşmesinin 21 inci maddesinde davacı tarafça, vakıf taşınmazına müvekkili İdarenin izni olmadan herhangi bir yapı veya eklenti yapılamayacağı, İdarenin izni ile yapılan yapı ve eklentilerin ise İdareye bağışlanmış sayılacağının hüküm altına alındığını, davacının davasının hukuki yarar dava şartı yokluğundan reddine karar verilmesi gerektiğini, dava konusu 418 ada 8 ve 9 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki yapılarda davacının herhangi bir hakkının bulunmadığını, yerleşik Yargıtay kararları uyarınca dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davacı vekili; davanın kabulüne dair kararın usul ve yasaya uygun olduğundan onanmasını, ancak Bölge Adliye Mahkemesi Kararında davacı lehine eksik vekâlet ücreti hesaplandığını, bu nedenle hükmün dava değeri üzerinden hesaplanacak nispi vekâlet ücreti yönünden düzeltilerek onanması talebiyle temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, muhdesat aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

2. Davacı vekili; davanın kabulüne dair kararın usul ve yasaya uygun olduğundan onanmasını, ancak Bölge Adliye Mahkemesi Kararında davacı lehine eksik vekâlet ücreti hesaplandığını, bu nedenle hükmün dava değeri üzerinden hesaplanacak nispi vekâlet ücreti yönünden düzeltilerek onanması talebiyle temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, muhdesat aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 s.lı TMK 684/1 m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK 718 m). 22.12.1995 tarih ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukuku'nda, muhdesattan, bir arazi üzerinde yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir.

2. Muhdesat, sahibine arazi mülkiyetinden ayrı, bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Muhdesat sahibinin hakkı, sadece şahsi bir haktır (TMK 722, 724, 729 m.ler). Taşınmaz üzerindeki bina, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez. Ne var ki; çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince, muhdesatın mülkiyetinin aidiyetinin tespiti isteğinin, muhdesatı meydana getirenin tespitini de kapsadığı kabul edilmelidir.

3. Öğretide ve Yargıtayın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

3. Değerlendirme

1. Davacı ... ile davalı ... arasında kira başlangıç tarihi 01.01.2012, kira bitiş tarihi 31.12.2012 olan 418 ada 8 parsel, 418 ada 9 parsel, 418 ada 24 parsel sayılı taşınmazlara yönelik kira sözleşmesi düzenlendiği ve sözleşmenin 21 inci maddesi uyarınca "Kiracı, giderleri tamamen kendisine ait olmasını kabul etse dahi, idareden ve ilgili belediyeden yazılı izin almadan bölme, duvar, kalorifer vb. oda gibi herhangi bir ek yapamaz, taşınmaz malın esas yapısını değiştiremez. İdareden yazılı izin alarak kiracının yapacağı her türlü inşaat ve ilaveler idareye bağışlanmış sayılır ve sökülemez. Ancak idarenin istemesi hâlinde taşınmaz malı masrafları kendisince karşılanmak üzere eski duruma getirmeye ve kiralananda meydana gelen zarar ve ziyanı, doğabilecek her türlü tazmini ödemeye zorunludur." düzenlemesi yer almaktadır.

2. Bu itibarla; taraflar arasındaki kira sözleşmesi hükmü karşısında İdareden izin alınarak dahi inşa edilen yapılar İdareye bağışlanmış sayılacağından, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına rağmen, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapıların davacı tarafından ve izin alınmadan yapıldığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılıp yeniden esas hakkında davanın kabulü ile kamulaştırma işlemleri nedeniyle dava konusu muhdesatların davacıya aidiyetinin tespitine dair hüküm kurulması doğru görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/2 nci maddesi gereğince dosyanın Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

15.01.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14122, Karar No: 2016/5, Tarih: 11.01.2016

**20. Ceza Dairesi         2015/14122 E.  ,  2016/5 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2008/203344

Mahkemesi : ANKARA 7. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi - Numarası: 08/07/2008 - 2007/219 esas ve 2008/487 karar

Suç : Zehirli madde katma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranıp, katılanın yediği sosa madde katarak sağlığını tehlikeye düşürme şeklinde gerçekleşen eylem nedeniyle, sanık hakkında bozulmuş gıda ticareti yapma suçu işlediğinden bahisle dava açılmış ise de; eylemin 5237 sayılı TCK'nın 185/2. maddesinde tanımlanan dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle zehirli madde katma suçunu oluşturacağı, anılan maddede öngörülen cezanın süresi itibariyle, TCK'nın 66. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendinde belirlenen asli zamanaşımı süresinin sanığın sorgusunun yapıldığı 26.07.2007 tarihi ile inceleme tarihi arasında gerçekleştiği anlaşılmakla hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2482, Karar No: 2018/5589, Tarih: 18.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/2482 E.  ,  2018/5589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık suçunun nitelikli hallerinin düzenlendiği 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin uyuşmazlık konusuyla ilgili olan birinci fıkrasının (e) bendi ise; "Hırsızlık suçunun; Adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında, işlenmesi halinde iki yıldan beş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur" şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin anılan bendindeki hırsızlık suçunun oluşması için; adet, tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılan eşyanın çalınması gerekmekte olup, bu bölüme ilişkin madde gerekçesinde de; "fıkranın (e) bendinde, âdet veya tahsis ve kullanım gereği açığa bırakılmış olan eşya hakkında hırsızlık suçunun işlenmesi, bir nitelikli unsur olarak kabul edilmiştir. Tarlalarda bırakılan tarım araçları, inşaat yerine yığılan malzeme, bu kapsama giren eşyaya örnek olarak gösterilebilir. Bunların çalınmalarında kolaylık bulunması, bu nitelikli hâlin kabulünde etken olmuştur" şeklinde açıklamalara yer verilmiş, böylece zilyedinin her türlü denetim, gözetim ve önleminden yoksun olan, sahiplerince sürekli biçimde korunmalarındaki zorluk nedeniyle açık alanda bulunan eşyanın başkaları tarafından alınabilmesinin kolaylığını dikkate alan bir düzenleme yapılmıştır.

Suçun konusunu oluşturan "açıkta bırakılmış eşya" ifadesinden özel alanlar dışında kalan caddeler, sokaklar, parklar, bahçeler, tarlalar, sahil kenarları ve bunun gibi yerlerde bırakılmış eşyalar akla gelmelidir. Bununla birlikte maddedeki nitelikli halin oluşması için, eşyanın açıkta bırakılması yeterli olmayıp, hangi nedenle açıkta bırakıldığının araştırılması ve adet veya tahsis ya da kullanımları gereği açıkta bırakılma şartlarının da aranması gerekecektir.

Öğretideki görüşlere göre âdet; "toplumda süreklilik kazanan, alışkanlık oluşturan ve genellik karakterini taşıyan, kamu düzenine, kanunlara ve ahlaka aykırı olmayan, uygunlukları nedeniyle kanunlarca korunabilir nitelikteki yaygın davranış biçimi" olarak tanımlanmış olup, zamana, yere ve bölgeye göre değişebileceği, ancak kişisel alışkanlıkları kapsamadığı kabul edilmektedir.

"Tahsis" kelimesi, eşyanın bir iş için özgülenmesi, ayrılması, belirlenmesi ve hasredilmesi anlamına gelmektedir ki, parka gelenlerin oturmasına tahsis edilmiş durumda olan banklar bu kapsamda değerlendirilmelidir.

"Tahsis" kelimesi, eşyanın bir iş için özgülenmesi, ayrılması, belirlenmesi ve hasredilmesi anlamına gelmektedir ki, parka gelenlerin oturmasına tahsis edilmiş durumda olan banklar bu kapsamda değerlendirilmelidir.

"Kullanım gereği" ibaresi ile, eşyanın kullanılması için açıkta bırakılmasının zorunlu olduğu durumlar kastedilmekte olup, sözkonusu eşyanın amacına uygun kullanılabilmesi ve kendisinden beklenen fonksiyonu eda edebilmesi için açıkta durmasının gerekli olduğu hallerde bu nitelikli hal uygulanacaktır.

Müştekinin işyerinin önünde açıkta bulunan sehpanın sanık tarafından çalındığı ve müşteki beyanlarında “biz mobilyacılar olarak ... Mahallesinde bulunan mağaza sahipleri olarak bazen malların gece belli saatten sonra nakliyeciler tarafından alınması durumu söz konusu olduğundan geceden dükkan önüne malları sarılı bir vaziyette bırakırız” şeklinde beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında; sehpanın bu şekilde muhafaza altına alınmadan açıkta bırakılmasının örf ve adet gereği veya hırsızlık suçuna konu eşyanın kullanımı gereği açıkta bırakılan eşya olarak kabulünün mümkün olmadığı gözetilerek mahallinde keşif yapılıp ve bilirkişi de dinlenerek sanığın eylemini gerçekleştirdiği yerin müştekinin işyerinin eklentisi niteliğinde olup olmadığının tespiti ile, suça konu olan eşyanın konulduğu yer eklenti niteliğinde ise sanığın eyleminin TCK’nın 142/2-h ve 143. maddelerinde düzenlenen suçu oluşturacağı eklenti niteliğinde değil ise eyleminin 141/1 ve 143. maddelerinde düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine, 18.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4158, Karar No: 2011/14883, Tarih: 03.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/4158 E.  ,  2011/14883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/12/2009 tarih ve 2008/135-2009/286 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPE vekili vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin L’ARA markası ile benzerlik arz eden davalı şirketin FARA ibareli marka başvurusunun, müvekkilinin markaları kapsamlarında kalan ve davalı markası içeriğinde yer alan aynı ve benzer mal grupları bakımından, eğer bu başvuru tescile bağlanmış ise tescilin aynı veya benzer mal grupları bakımından iptali ile birlikte sicilden terkinine ve TPE YİDK’nun ilgili kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, itiraza mesnet L’ARA ibaresi içeren markalar ile FARA ibarelerinin 556 sayılı KHK'nin 8. maddesi anlamında iltibasa yol açacak derecede benzer olmadığının görünüşlerinden ve okunuşlarından anlaşıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davacının markası L’ARA ile müvekkil şirketinin tescil için başvurduğu FARA markaları arasında iltibasa yol açacak derecede benzerlik bulunmadığını, TPE YİDK’nun kararının doğru olduğunu, belge düzenleme ücreti yatırılmadığından FARA markası için yapılan tescil başvurusunun süresinin dolduğunu, müvekkilinin FARA markasını bu nedenle kullanamayacağını bildirerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, YİDK kararının iptali ile ilgili talep bakımından 03-01 gruptaki “deterjanlar, arap sabunu, granül sabun”, 03-04 gruptaki “kozmetik amaçlı pamuk, kulak temizleme çubukları, kozmetik maddesi emdirilmiş mendiller” yönünden ve 03-02, 03-03, 03-05, 03-06, 03-09 ve 05-08 sınıf ve alt gruptaki emtialar yönünden YİDK kararının iptaline, YİDK kararının iptali ile ilgili fazlaya dair talebin reddine; hükümsüzlük talebi bakımından dava konusu başvurunun müddet dolması nedeniyle davanın konusu kalmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, davalı TPE vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3113, Karar No: 2020/5389, Tarih: 21.10.2020

**12. Ceza Dairesi         2018/3113 E.  ,  2020/5389 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/3-b, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Katılan ...'in sol kalçada ağrı ve hareket kısıtlılığı şikayetleri ile ... Devlet Hastanesinde görevli ortopedi uzmanı sanık ... tarafından muayene edildiği ve yapılan tetkikler sonucu 11/03/2009 tarihinde katılana total kalça protez ameliyatı yapıldığı, ameliyattan bir gün sonra katılanın sol ayak bileği ve sol ayak parmaklarını oynatamadığı, bunun üzerine yeniden muayene edildiği, kalça kırığı tespit edilen katılana sanık tarafından kalça redüksiyonu yapıldığı, katılan hakkındaki 07/01/2013 tarihli kati adli raporunda mağdurun sol kalçasına total protez takılmasının tek başına sol bacak için işlev kaybı niteliğinde olduğu hususunun belirtildiği olayda;

Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulunun 13/12/2013 tarihli raporunun sonuç kısmında; “ameliyat sonrası kalça protezi çıkığı oluşarak, sinire bası yaptığı ve sinir hasarına neden olduğunun anlaşıldığı, hastaya konulan sol koksartroz tanısı sonucu ameliyat endikasyonu bulunduğu, ameliyat sonrası ilk 24 saatte gelişen total kalça protezi çıkığı ve siyatik sinir paralizisinin bu tür ameliyatlardan sonra oluşabilen "komplikasyon" olarak nitelendirildiği, ancak her iki komplikasyonun birlikte görülmesi dikkate alındığında, ameliyat sonrası röntgen değerlendirilmesinde asetabuler komponentin muhtemel yerleşim probleminin olması ve erken dislokasyon sebepleri arasında sayılan protezin uyumsuz yerleştirilmesi gibi faktörlerin yeterince değerlendirilmediği, ameliyat sonrası güvenli zon denilen hareket açıklığının tanımlanmaması ve gelişen siyatik sinir hasarı sonrası steroid uygulanmaması ve iyileşme yönünden fizik tedavi uygulanmaması gibi tedavi eksikliklerinin de bulunduğu, söz konusu durumların komplikasyon yönetiminde eksiklik olarak değerlendirildiği, ortopedi ve travmatoloji uzmanı doktor ...'un bu yönden kusurlu bulunduğunun” bildirilmiş olması karşısında, sanığın eyleminin TCK'nın 257/2. maddesindeki ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçu kapsamında değerlendirilerek, sanığın atılı suçtan cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu TCK'nın 89/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4110, Karar No: 2013/20298, Tarih: 12.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/4110 E.  ,  2013/20298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10.12.2012 tarih ve 2011/386-2012/249 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava HUMK'nun 3494 sayılı kanunla değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi Zeliha Çubuk tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2009/69464 sayılı ve “RED TIGER+Şekil” ibareli marka başvurusuna, başvurunun yayınını müteakip müvekkili adına tescilli “RED” ve üç adet “RED BULL+Şekil” ibareli markalarını mesnet göstererek yaptıkları itirazın TPE ve nihayet TPE YİDK tarafından reddedildiğini, oysa markalar arasında karıştırılma ihtimaline yol açacak ölçüde benzerlik bulunduğunu, müvekkili markasının tanınmış marka olduğunu, KHK'nın 8/4 maddesi uyarınca müvekkili markalarının ayırt ediciliğinin zedeleneceğini ileri sürerek, TPE YİDK'in 24.08.2011 tarih, 2011-M-3489 sayılı kararının iptaline ve markanın hükümsüz sayılmasına, sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkil şirketin temel faaliyetinin, geçmişi 16. Yüzyıla dayanan ve avlanan balıkların taze olarak saklanmasında kullanılan bir yöntem olan ve Japonca'da "kıyılmış balık" anlamına gelen "SURİMİ" teknolojisi imkanları kullanılarak geliştirilen ürünlerin üretimi ve ticareti olduğunu, müvekkili tarafından pazarlanan ürünlerin genel olarak dondurulmuş gıda ürünleri, taze gıda ürünleri, salata grubu ürünler ve pate grubu ürünler olduğunu, ulusal ve uluslararası market zincirlerinde “RED TIGER” markasıyla ürün satışı yaptıklarını, kalitesinin çeşitli sertifikalarla tescil edildiğini, dava konusu marka ile davacı markalarının benzer olmadığını, RED ibaresinin davacı tekeline verilemeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; markalar arasında sadece “RED” ibaresi yönünden benzerlik bulunsa bile davacı markalarının “KIRMIZI” ya da “KIRMIZI BOĞA”, davalı markasının ise “KIRMIZI KAPLAN” anlamlarına geldiği, her ne kadar markaların tescil kapsamları örtüşüyor ise de bütüncül intiba açısından bakıldığında markalar arasında yüksek düzeyde kavramsal farklılığın bulunduğu, “KIRMIZI” sözcüğünün bir renk adı olması sebebiyle kimsenin tekeline bırakılamayacağı gerekçeleriyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10745, Karar No: 2019/2332, Tarih: 15.04.2019

**20. Ceza Dairesi         2015/10745 E.  ,  2019/2332 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : İSTANBUL Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın olay tutanağını imzalamaktan imtina etmesi ve olay tutanağına göre telefon görüşmesi ile belirlenen buluşma noktasında sivil giyimli polis memurlarına suça konu uyuşturucu maddeleri vererek karşılığında para aldığını ve aldığı paraların yapılan üst aramasında cebinden çıktığını kabul etmemesi karşısında; olay tutanağında imzaları bulunan ve uyuşturucu madde alışverişini gerçekleştiren tutanak tanıklarının usulünce duruşmaya çağrılarak olayla ilgili beyanlarının alınması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 15.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.