muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7788, Karar No: 2016/7882, Tarih: 22.09.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/7788 E.  ,  2016/7882 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme, hakaret ve tehdit suçlarından sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılanmaları sırasında; Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/02/2016 gün ve 2015/639 E. 2016/173 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14128, Karar No: 2013/2239, Tarih: 06.02.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/14128 E.  ,  2013/2239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın patates tohumu satışından kaynaklanmasına, kambiyo hukuku ile ilgili bir ihtilafın bulunmamasına, üretici olan davacı tarafın tacir sıfatının olmamasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 06.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3760, Karar No: 2015/32697, Tarih: 26.10.2015

**10. Ceza Dairesi         2014/3760 E.  ,  2015/32697 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10- 2013/238217

Mahkeme : BURSA 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi - Numarası : 16/05/2013 - 2013/181 esas ve 2013/188 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenin dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın uyuşturucu madde sattığına ilişkin edinilen bilgiler üzerine, sivil giyimli kolluk görevlilerinin sanıktan 14/12/2012 tarihinde 10 TL verip 1 gram esrar, 25/12/2012 tarihinde 10 TL verip 1,1 gram esrar, 06/01/2013 tarihinde 20 TL verip 1,3 gr esrar ve 26/01/2013 tarihinde tekrar giderek 10 TL verip 1,6 gr esrar aldıkları; kolluk görevlilerinin gerçek iradelerinin uyuşturucu madde satın alma değil, suç delilini elde etme olduğundan, somut olayda “uyuşturucu madde satma”nın gerçekleşmediği; böylece sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, dört kez uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek sanık hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13511, Karar No: 2015/27763, Tarih: 27.04.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/13511 E.  ,  2015/27763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/137569

MAHKEMESİ : Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2010

NUMARASI : 2010/633 (E) ve 2010/1182 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;

Ancak;

1-Sanığın aşamalarda “...müşteki motorsikleti ile önüme kırdı. Aracımın haraket etmesine engel oldu. Ben kapıları kilitli olan aracımın camını indirip ne oluyor diye sordum. Yine bana hakaret ve tehdit içeren laflar söylemeye başladı... ” şeklindeki savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının,

2-Adli sicil kaydına göre, taksirli suçtan mahkumiyeti bulunan sanığın, kişiliği, yargılama sürecindeki tutum ve davranışları olumlu değerlendirilerek yeniden suç işlemeyeceği kanaatiyle hapis cezasının ertelenmesine karşın, CMK'nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık .. müdafii ile katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine,27/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1244, Karar No: 2009/1918, Tarih: 16.02.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/1244 E.  ,  2009/1918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 28.06.2007 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 24.06.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 28.06.2007 tarihli dilekçesi ile 19 parsel sayılı taşınmazına ulaşan kadastro paftasındaki yol üzerinde bulunan kayalık kısmın kırılması suretiyle yolun genişletilmesi ve yolun 17 sayılı parsele olan sınırındaki 3 metrelik kot farkı nedeniyle istinat duvarı yapılması işlemlerine karşı çıkan davalı 8 sayılı parsel malikinin müdahalesinin önlenmesini istemiştir.

Davalı, 8 sayılı parselinin sınırında bulunan yol içerisindeki büyük yerli kayanın kırılması halinde evinin yıkılıp zarar göreceğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, keşfen yapılan incelemede inşaat mühendisinin keşif raporuna göre; davacının nizalı yoldan başka yolunun bulunmadığı ancak yol üzerinde bulunan kayaların kırılması halinde davalıya ait evin zarar göreceği, yıkılabileceği, bu nedenle davacının talebinin geçit hakkı tesisi davasına konu olabileceği nedenleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro paftasında belirlenen ancak yol içerisinde bulunan kayalık kesim nedeniyle araç geçişi mümkün bulunmayan yolun işler hale getirilmesi ve istinat duvarı yapılabilmesi için davalının yarattığı muarazanın giderilmesi isteğine ilişkindir. Yolun işler hale getirilmesi için davalının evine zarar vermeyecek şekilde genişletilmesinin mümkün olup olmayacağının tespiti hususunda yeniden keşif yapılıp uzman bilirkişilerden rapor alınarak, ./..

sonucuna göre hüküm kurulması yerine yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmediğinden karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.02.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15544, Karar No: 2016/13411, Tarih: 14.12.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/15544 E.  ,  2016/13411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre;

21.06.2013 günü, saat 22.00 sıralarında, gece vakti, sanık ... yönetimindeki otomobil ile meskun mahal dışı, 5.40 metre genişliğinde, iki yönlü, asfalt kuru zeminli, far ışığı altında görüşü açık yolda, önündeki kamyonu sollamak istediği sırada karşı yönden gelmekte olan ve farları yanmayan ...'nın yönetimindeki motosiklete çarptığı ve sonrasında sanık ile aynı yönde arka tarafında seyretmekte olan sürücü... l'un yönetimindeki otomobil ile sanığın aracının çarpıştığı, motorsiklet sürücüsü ...'nın öldüğü ve motorsiklette yolcu olarak bulunan ...'nın hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda, kaza tespit tutanağında sanığın tali kusurlu olduğu belirtilmesine karşın mahkemece alınan 13.06.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu raporuna göre sanığın sollama yasağı bulunmayan yol bölümünde önündeki aracı solladığı sırada karşı yönden farları yanmayan motosiklet ile çarpışmasında; sanığa atfı kabil kusur bulunmadığı belirtilmiş ise de, katılanlar vekili tarafından temyiz aşamasında dosyaya sunulan İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesine hitaben düzenlenmiş olan 29.12.2014 tarihli ... Teknik Üniversitesi Ulaştırma Anabilim Dalı ögretim üyeleri tarafından düzenlenen bilirkişi heyet raporu ve 1. Asliye Ticaret Mahkemesine hitaben düzenlenmiş olan 16.03.2015 tarihli trafik kusur uzmanları bilirkişi heyet raporlarına göre, sanığın sollama esnasında solladığı kamyon ile mesafesini gereğinden fazla açtığı, seyir mesafesini ve hızını tehlike anında derhal hız kesip yavaşlayarak sağ şerit içerisine geçecek şekilde ayarlamadığı ve bu sebeple tali kusurlu olduğunun belirtildiği, oluş ve tüm dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde, kaza tespit tutanağında gösterilen çarpışma noktası da dikkate alındığında, sanığın sollama esnasında önündeki araçtan fazlaca açıldığı ve seyrine göre karşı şerit içerisinde ölen ve katılana ait motosiklete çarptığı, böylece meydana gelen olayda tali kusurlu olduğunun kabulü gerektiği gözetilmeden, oluşa uygun olmayan kanaat bildiren Adli Tıp Kurumu raporu gerekçe gösterilerek sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6349, Karar No: 2018/12283, Tarih: 01.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/6349 E.  ,  2018/12283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması-Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından ipoteğin kaldırılması davasına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılması istemine ilişkindir. Davacı malik olmayan eş, aile konutu niteliğinde bulunan taşınmazın, malik olan davalı eş tarafından "açık rızası alınmadan" davalı kooperatif lehine ipotek ettirildiğini ileri sürerek, aile konutu üzerine konulan ipoteğin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Mahkemece ipotekten davacının haberi olduğu, açık rızanın bulunduğunun kabulü gerektiği ve koopeteratif'in kötü niyetinin ispatlanamadığı gerekçesiyle ipoteğin kaldırılması davasının reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 193. maddesi hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanunu'nun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü "aile birliğinin korunması" amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin "açık rızası bulunmadıkça" aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.

Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunu devredemez. Bu işlem " ancak diğer eşin açık rızası alınarak" yapılabilir.

Türk Medeni Kanunu'nun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak da verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "açık" olması gerekir.

Bu açıklamalar ışığından somut olayda dosya kapsamından, davacı ile davalı eş ... dava konusu taşınmazı aile konutu olarak kullandıkları, davalı ...'ın davacı eşin "açık" razısı olmadan işbu taşınmaza diğer davalı lehine ipotek tesis ettirdiği anlaşılmaktadır. Hukuk Genel Kurulu'nun 15.04.2015 tarih ve 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar sayılı kararında açıkça ifade edildiği ve Dairemizce de aynen benimsendiği üzere eşin açık rızası alınmadan yapılan işlemin geçerli olduğunu kabul etmek imkansızdır.

Eş söyleyişle eşin "açık rızası alınmadan" yapılan işlemin "geçersiz olduğunu" kabul etmek zorunludur. Gerçekleşen bu durum karşısında yukarıda açıklanan yasal düzenleme ile ilkelere uygun değerlendirme yapılarak ipoteğin kaldırılmasına yönelik davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Eş söyleyişle eşin "açık rızası alınmadan" yapılan işlemin "geçersiz olduğunu" kabul etmek zorunludur. Gerçekleşen bu durum karşısında yukarıda açıklanan yasal düzenleme ile ilkelere uygun değerlendirme yapılarak ipoteğin kaldırılmasına yönelik davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.11.2018(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/97, Karar No: 2015/12165, Tarih: 26.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/97 E.  ,  2015/12165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, ücret, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdiğini ispat yükünün davalı işverene ait olduğu, davalı işverenin bunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının hesabında davalı şirkete devirden önceki sürenin dikkate alınıp alınmayacağı noktasında uyuşmazlık bulunmakta olup, temyiz dilekçesine konu edilen (Hükme esas alınması istenen) Av. ..'ın bilirkişi raporunda fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinin devirden önceki ve sonraki çalışma süresinin toplamı ve tanık beyanlarına göre haftalık 18 saat üzerinden hesaplama yapılmışken, hükme esas alınan Av. ...'in raporunda ise 25.06.2007 tarihi itibariyle hizmet akdinin devri olgusunun gerçekleştiği ve talep konusu fazla çalışma ve milli bayram tatil ücreti alacaklarından davalı şirketin kendi çalışma dönemi ile sınırlı sorumlu olacağı esası ile 25.06.2007 sonrası için (devirden sonraki çalışma için) fazla mesai ve ulusal bayram ücreti hesaplaması yapılmış olup, bilirkişi Av. ...'in aynı raporunda, kıdem tazminatı (Devirden önceki ve sonraki) tüm çalışma süresi üzerinden hesaplanmıştır. Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışmasına esas alınan tarih aralığının, yukarıda belirtilen Kanun hükmü ve Dairemizin ilke kararı uyarınca, devir sebebiyle devirden önceki ve sonraki tüm süre üzerinden dikkate alınması gerekirken sadece devirden sonraki süre esas alınarak hesaplama yapılması ve buna göre hüküm tesisi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5878, Karar No: 2014/12834, Tarih: 01.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/5878 E.  ,  2014/12834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 10. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/11/2013

NUMARASI : 2012/1282-2013/1486

Taraflar arasında görülen ziynet alacağı davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, davacıya evlilik birliği içinde takılan pırlanta, inci seti, pırlanta alyans, beş taş ve tektaş yüzük ile pırlanta bileziğin ve diğer ziynet eşyalarının davacıya ait olduğunu, ziynetlerden 1 adet tek taş yüzüğün, inci setinin ve 5 taş yüzüğün kasa dışında, diğer ziynetlerin ise kasa içinde bulunduğunu ve davacı evde yokken davalı tarafından alındığını ve davacıya verilmediğini ileri sürerek, ziynet eşyalarının aynen iadesine, aynen iadenin mümkün olmaması halinde değeri olan 20.000,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ziynet eşyalarının davacıda olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca; kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlamakla yükümlüdür.

Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan, ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Somut olayda, davacı ziynet eşyalarının davalı tarafından evde bulunan kasaya konulduğunu, kasa anahtarının sadece davalıda olduğunu, evde bulunmadığı sırada kasanın davalı tarafından açılarak ziynetlerin alındığını, davalı ise kasa anahtarının hem kendisinde hem de davacı da olduğunu, evi terkederken kendisinde bulunan kasa anahtarını da eve bırakarak evden ayrıldığını, ziynetlerin davacıda olduğunu ileri sürmektedir.

Somut olayda, davacı ziynet eşyalarının davalı tarafından evde bulunan kasaya konulduğunu, kasa anahtarının sadece davalıda olduğunu, evde bulunmadığı sırada kasanın davalı tarafından açılarak ziynetlerin alındığını, davalı ise kasa anahtarının hem kendisinde hem de davacı da olduğunu, evi terkederken kendisinde bulunan kasa anahtarını da eve bırakarak evden ayrıldığını, ziynetlerin davacıda olduğunu ileri sürmektedir.

Yargılama sırasında dinlenen ve davacının annesi olan tanık Mükerrem düğünde takılan ziynetlerin davalı tarafından evde bulunan kasaya konulduğunu, davalıdan kasa anahtarından bir tane de davacıya yaptırmasını istediklerini ancak davalı Can'ın yaptırmadığını, davalının annesi Birnur'un kendisi evden ayrılırken kasanın iki anahtarını da oğluna verdiğini, kasanın anahtarlarının kimde durduğunu bilmediğini beyan etmesi karşısında, sadece duyuma dayalı olarak beyanda bulunan davalı tanığı Nilüfer'in kasanın anahtarının Can ve Işıl'da durduğuna ilişkin beyanına itibar edilerek, tanık beyanları arasında çelişki olduğunun düşünülmesi hatalı bulunmuştur.

Mahkemece, 12.04.2013 tarihinde keşif yapılarak kasanın açıldığı, kasa da ziynet eşyasına rastlanmadığı tespit edilmiştir.

Dosya kapsamından ve özellikle davalının annesinin beyanından anlaşıldığı üzere, ziynetlerin içinde bulunduğu kasa anahtarı davalıda bulunmaktadır. Davalı, evden ayrılırken kasa anahtarını eve bıraktığını ileri sürmektedir. TMK.'nun 6. maddesi hükmü gereğince; kasa anahtarının kendisinde olmadığını ispat külfeti davalıya aittir. İspat yükü kendisine ait olmayan davacının yemin teklifi icapsız bir yemin olup sonuç doğurmayacaktır.

Mahkemece, davacının talebi doğrultusunda sadece kasa içerisinde bulunan ziynet eşyaları tespit edilerek bunlara yönelik istemin kabulüne karar verilmesi gerekirken, icapsız yemin hakkı hatırlatılmak sureti ile davalının sonuca etkili olmayan yemin beyanına dayalı olarak eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.