muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13403, Karar No: 2015/11034, Tarih: 08.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/13403 E.  ,  2015/11034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 26. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2014

NUMARASI : 2014/43-2014/238

Davacı S.. S.. vekili Avukat Zeynep tarafından, davalı H.. G.. aleyhine 23/01/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 29/05/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 08/10/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı hukuksal nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davaya konu yazının, davacının siyasi bir kişilik olması ve TBMM genel kuruldaki ifadesinde evladını dersaneden çıkarken törör saldırısında kaybeden milletvekili dava dışı O. E.'a "a..." sözleri üzerine kaleme alındığı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10. maddesi ve bunun uygulanmasına yönelik AİHM kararları gözetildiğinde ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, siyasi kişiliği olan davacı hakkında davalının 11/12/2013 tarihinde "S." gazetesindeki köşesinde kaleme aldığı "acının keyfini yaşayan kadın, sus sen" başlıklı yazısında, sarfedilen bir kısım ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacak nitelikte olup olmadığı hususuna ilişkindir.

Gerek Dairemizin gerekse AİHM'nin istikrar kazanmış uygulamalarında, siyasetle uğraşan kişilerin kendilerine yönelik sert, ağır ve hatta incitici eleştirilere dahi katlanması gerektiği hususu tartışmasızdır.

AİHM (örneğin,Oberschlick/Avusturya davası) sözleşmenin 10. maddesini yorumlarken, düşünceleri açıklama özgürlüğünü sadece hoşnut edecek, kimseyi rahatsız etmeyecek ya da ilgi çekmeyecek bilgileri veya düşünceleri açıklamak demek olmadığını, bu özgürlüğün kızdırıp, gücendirici, sarsıcı ya da rahatsız edici bilgi ve düşünceleri de kapsadığını ve bu ilkelerin özellikle basın açısından önemli olduğu belirtilmekle birlikte, kullanılan söz ve ifadelerin yazının bütünü içindeki yerinin dikkate alınması ve karşılık olarak sarfedilen söz ve ifadeler arasındaki denge hususuna da önem atfedilmesi gerektiği belirtilmiştir. Yani davacının söz, tutum ve davranışları ile öfke ve kızgınlık yaratmış olması ve buna karşılık kullanılan söz ve düşüncelerin de belli bir denge içinde sarfedilmiş olması gerektiği vurgulanmıştır.

Somut olayda; Davacı eylem tarihi itibariyle milletvekili olup ,TBMM nin 10/12/2013 tarihli Genel Kurul oturumunda, yine milletvekili olan dava dışı O. E. ile güncel siyasi konularda karşılıklı tartışmaya girmiş ve bu sırada adı geçen milletvekiline hitaben "Acının keyfini yaşayan kadın, sus sen" şeklinde beyanda bulunmuş, davacının bu şekildeki konuşmalarına karşılık olarak, davalı gazeteci yazar, davacı hakkında dava konusu yazısında "......." "...Daha sonra istismarı daha genişlettiler ve görüşülmesine geçilen Genel Bütçeye muhalefet şerhi yazıyoruz diyerek ELLERİNDEKİ PAÇAVRALARI K. laflarıyla doldurdular. Yani bir nevi M. yapmaya kalktılar..." "...S. S. ADLI YARATIK daha birkaç ay önce..." "....." şeklinde söz ve ifadeler kullanmıştır.

Yukarıda izah edilen hususlar bütün olarak değerlendirildiğinde, davacının davalı ve dava dışı milletvekilinde öfke ve kızgınlık yaratacak, tahkir edecek veya küçük düşürebilecek herhangi bir söz ve ifade kullanmadan, milletvekilliği sıfatına binaen TBMM'nde yapmış olduğu siyasi görüş ve açıklamaları üzerine davalı yazı sahibinin iş bu davaya konu yazıyı kaleme aldığı, kullanılan kelime ve cümleler ile yazının bütünü dikkate alındığında, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacak mahiyettedir.

Bu nedenle mahkemenin somut olaya uymayan değerlendirmesi ve özellikle benzer mahiyetteki AİHM kararlarını yanlış yorumlayıp değerlendirmesi sonucu davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun görülmemiştir. Bu nedenle kararın onanması yönündeki çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2020/30120, Karar No: 2023/410, Tarih: 19.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/30120 E.  ,  2023/410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın hakaret ve tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemi, kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Aralarında husumet bulunan taraflar arasında yaşanan tartışmada sanığın, "Manyak, ağzını burnunu kırarım." biçimindeki sözüyle tehdit ve hakaret suçunu işlediği iddia edilmiş ise de, yargılama neticesinde eylemlerin sanık tarafından işlediğinin sabit olmaması nedeniyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın suçlamaları reddetmesi, olayın tek tanığı ile sanık arasındaki husumet nedeniyle tarafsız olamayacağının kabul edilerek bu durumun gerekçeye yansıtılmış olması karşısında, her türlü kuşkudan uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10127, Karar No: 2015/960, Tarih: 22.01.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/10127 E.  ,  2015/960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde temyiz eden davalılar vekili avukat ... geldi. Davacı taraftan gelen olmadığından, onların yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,davalılardan 14.4.2011 tarihli sözleşme ile satın aldığı patates tohumlarının vadedilen verimi vermediği gibi,çürük ve küçük ürün vermesi nedeniyle zarara uğradığını ileri sürürek uradığı zararın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... dışındaki davalıların tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı,davalılardan yazılı sözleşme ile patates tohumu satın alıp ektiği halde vadedilen şekilde ürün vermemesi nedeniyle uğradığı zararın tahsili için eldeki davayı açmıştır.Davacının sunduğu yazılı satış sözleşmesinde,davalılardan ....'ın adı ve imzası bulunmamaktadır.Bu davalı vekilince husumet itirazında da bulunulmuştur.Davacı taraf,davalılardan ... ile aralarında sözleşme ilişkisi bulunduğunu ispat edememiştir.Bu nedenle, davalı .... hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde bu davalı hakkında da davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalı ... dışındaki davalıların tüm temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenle kararın davalı .... yararına BOZULMASINA, peşin alınan 872,00 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.1.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13363, Karar No: 2017/6751, Tarih: 02.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13363 E.  ,  2017/6751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ... Ajansı Basın ve Yayıncılık A.Ş. ve diğerleri aleyhine 25/12/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/02/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; ... Gazetesi'nin 8 Aralık 2013 tarihli nüshasında, ...'ın kaleme aldığı yazıda; ... ile ilgili olarak "insani davranıştan nasibini almayan", ifadesinin kullanıldığını, yakışıksız benzetmenin anlatılmak istenen konu ile ilgisi ve gereğinin bulunmadığını, bu ifade ile müvekkilinin kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; ... ... organları vasıtasıyla yaptığı soruşturmanın eleştirilmesi için yazılan yazıda yapılan ".... İnsani davranıştan nasibini almayanlar...." nitelendirilmesinde eleştirinin kötülemeye dönüştürüldüğü ve basın özgürlüğünün sınırlarının aşıldığı gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, ...i verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

... 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru no'lu kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, ... 10. maddesinin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan "bilgi" ya da "düşünceler" için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, "demokratik toplumun" onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 ve 16354/06 başvuru no'lu kararlarında da tekrar etmiştir.

Davaya konu edilen yazı incelendiğinde; kullanılan ifadelerin toplumun bilgi edinme ve basının ... verme hakkı kapsamında kaldığı, ...lere yönelik toplumsal ilginin bulunduğu, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı, söz konusu yazıların eleştirel özellik taşıdığı, demokratik toplum tarafından meşru sayılabilecek nitelikte, ifade özgürlüğüne getirilmesi gereken bir sınırlamaya gerek olmadığı, davacının kişilik haklarına bir saldırı bulunmadığı sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulü doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının ise incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2036, Karar No: 2007/4153, Tarih: 14.05.2007

9. Ceza Dairesi 2007/2036 E., 2007/4153 K.

**9. Ceza Dairesi 2007/2036 E., 2007/4153 K.**

**- DURUŞMALARIN AÇIK VE HÜKÜMLERİN GEREKÇELİ OLMASI

- HÜKMÜN GEREKÇESİNDE GÖSTERİLMESİ HUSUSLAR

- KARARLARIN GEREKÇELİ OLMASI**- 2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 141 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 230 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 34 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, açık olarak gerekçeye yansıtılması gerektiği gözetilmeden Yargıtay C.Başsavcılığı iadesinden önceki karara atıfta bulunularak, yasal gerekçeden yoksun hüküm kurulmak suretiyle Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK.nun 34, 230. maddelerine muhelefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün öncelikle bu nedenlerden dolayı BOZULMASINA,14.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7881, Karar No: 2016/3743, Tarih: 25.04.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/7881 E.  ,  2016/3743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-) ....... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi kurucu müdürü olarak görev yapan sanığın müfettiş denetimi sırasında işyerinin bordrolarını istemesi üzerine muhasebecilerinden 2011 yılı ocak, şubat, mart ve nisan aylarına ait bordroları fakslatarak bu 4 belgeye de katılanın maaşını almış gibi gösterecek şekilde onun yerine imza atmak suretiyle üzerine atılı resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; düzenlenen bordrolara çalışanın yerine imza atmaktan ibaret eylemin özel belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfının tayininde yanılgı sonucu yazılı şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulması,

2-) T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26144, Karar No: 2015/1696, Tarih: 29.01.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/26144 E.  ,  2015/1696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2014

NUMARASI : 2014/684-2014/963

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; 13.03.2008 tarihinde meslek hastalığına bağlı olarak meydana gelen % 12 oranında sürekli iş göremezlik nedeniyle maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 29/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.