muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1181, Karar No: 2015/6438, Tarih: 06.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1181 E.  ,  2015/6438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/04/2014

NUMARASI : 2013/21-2014/88

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/04/2014 tarih ve 2013/21-2014/88 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin merhum A.İ.'ın çocukları olduğunu, A. İ.'ında "Mustafa Kemal Atatürk-Medeni Bilgiler (Türk Milletinin El Kitabı)" isimli eserin sahibi olduğunu, eserin birinci basımının Türk Tarih Kurumu tarafından 1969 yılında 1500 adet ve sonraki basısının da 1988 yılında 5000 adet olarak çoğaltılıp yayıldığını, hakları müvekkillerine intikal eden eserin Toplumsal Dönüşüm Yayınları tarafından izinsiz olarak çoğaltılıp piyasaya sunulduğunu, müvekkillerinin bu durumu tesadüfen öğrendiklerini, eserin sahibinin müvekkilinin murisi olup, eserin haklarının davacı mirasçılarına ait olduğunu, davalıların davacılardan izinsiz olarak eseri çoğaltıp yaydıklarını ileri sürerek davalıların tecavüzünün ref'ine, ıslahla birlikte FSEK'in 68.maddesi uyarınca 12.222,00 TL maddi ile 25.000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı D.. Ö.. vekili, müvekkilinin davalı K. Eğitim ve Kültür Hizmetleri Yayın Reklam ve Matbaacılık Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.'nin yayın direktörü olmadığını, anılan şirkette çalışmadığını, aksine bağımsız bir yazar ve fotoğraf sanatçısı olduğunu, yargılama konusu eserin basım ve dağıtımına hiçbir katılımının olmadığını, isminin kitapta yer almasının bilgisi dışında olduğunu, davalı şirketi ve sahiplerini "Ş. Ç." isimli kendisine ait olan kitabı anılan şirkette bastırması nedeniyle tanıdığını, bunun dışında herhangi bağı ve ticari ilişkisinin olmadığını, yargılama konusu kitabın Ekim 2008 tarihinde basıldığının ifade edildiğini, oysa müvekkilinin 01.08.2008 tarihinden beri tutuklu olduğunu ve bu nedenle basılmış eser ile ilgili herhangi bir sorumluluğunun bulunamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu "Mustafa Kemal Atatürk-Medeni Bilgiler (Türk Milleti'nin El Kitabı)" isimli kitabın eser vasfını haiz olup eserin sahibinin davacılardan başka mirasçısı olmayan A. İ. olduğu, dava konusu eserin mali haklarının eser sahibinin ölümü ile mirasçıları olan davacılara intikal ettiği, devre ve intikale elverişli olmayan manevi hakları kullanma yetkisinin de eser sahibinin çocukları olan davacılara ait bulunduğu, dava konusu eserde, A.İ.'ın yazar, P. P. Matbaacılık A.Ş.'nin eseri basan, davalı K. Eğitim ve Kültür Hizmetleri Yayın Reklam ve Matbaacılık Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti'nin eserin dağıtımını yapan, davalı D. A. Ö.'nun yayın editörü olarak gösterildiği, kitap ile ilgili bandrolleri davalı K. Eğitim ve Kültür Hizmetleri Yayın Reklam Ve Matbaacılık Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. ve yetkilisi H.. B..'ın aldığı, davalı şirket ve H.. B..'ın eyleminin davacıların murisine ait olan ilim-edebiyat eserini izinsiz çoğaltıp yayma niteliğinde olduğu, davalı D.. Ö..'nun bir sorumluluğunun bulunmadığı zira, anılan davalının dava konusu kitabın basım tarihinde tutuklu olduğu, SGK kayıtlarına göre davalı şirkette çalışmadığı gibi, kitapta, kitabı basan olarak yer alan dava dışı şirketinde kitabı basmadığını, isminin bilgisi dışında kitapta yer aldığını bildirdiği, yani davalı Durmuş Ali gibi başka kişilerin isimlerinin de rızaları dışında kitap künyesine yazılmış bulunması karşısında, adı geçenin davalının bu kitabın basım ve dağıtımında doğrudan veya dolaylı bir katkısının bulunmadığının anlaşıldığı, dava konusu eserde bir değişiklik yapılmadığı, eser sahibinin isminin belirtildiği, bu nedenle davacıların manevi tazminat isteminin yerinde olmadığı gerekçesiyle davalı D.. Ö.. yönünden açılan davanın reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne, 12.222,00 TL'nin faiziyle tahsiline, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, eser sahipliğinden kaynaklanan maddi ve manevi hakların ihlal edildiği iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir. Davalı D.. Ö.., dava konusu kitapta isminin bilgisi dışında yayın editörü olarak gösterildiğini, kitabı dağıtan olarak görünen davalı şirkette çalışmadığını savunmuş, mahkemece de davalı D. A.'nin dava konusu kitabın basım tarihinde tutuklu olduğu, dava konusu kitapta kitabı basan şirket olarak gösterilen dava dışı şirketin de dava konusu kitabı basmadığını bildirdiği, davalı D. A.'den başka kişilerin de isimlerinin rızaları dışında kitap künyesine yazılmış olduğu, bu nedenle anılan davalının dava konusu kitabın basımı ve dağıtımı ile ilgisi olmadığı gerekçesiyle bu davalı aleyhine açılan davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, davalı D. A.'nin sırf dava konusu kitabın basıldığı dönemde tutuklu olması, dava konusu kitapla bir ilgisinin olmadığını göstermeyeceği gibi kitabı basan şirketin dava konusu kitabı basmadığını bildirmesi de davalı D. A.'nin dava konusu kitapta isminin rızası dışında yayın editörü olarak yer aldığını göstermez. Kaldı ki, mahkemece kitabı basan dava dışı şirkete dava konusu kitabın 2010 yılı basımının yapılıp yapılmadığı sorulmuş olup, dava dışı bu şirket basmadığı yönünde cevap vermişse de dava konusu kitap 2008 yılında basılmıştır. Ayrıca davalı D. davada, davalı şirketi kendi kitabını basması nedeniyle tanıdığını, daha önce aralarında ticari ilişki olduğunu da beyan etmiştir. Bu durum karşısında, davalı D.A.nin davalı şirket ile ilgisi olmadığından bahsedilemez, aksi düşünce hayatın olağan akışına da aykırıdır. Bu itibarla açıklanan bu hususlar nazara alınmadan davalı D. A. yönünden davanın yazılı gerekçelerle reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davacılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Öte yandan, mahkemece davacının manevi tazminat talebi hakkındaki dava kısmen kabul edilen davalılar bakımından, eserde değişiklik yapılmadığı bu nedenle davacıların eserden kaynaklanan manevi haklarının ihlal edilmediği gerekçesiyle reddedilmişse de somut olayda ihlal edildiği tespit edilen umuma arz yetkisi de manevi haklardan olup mahkemece bu husus nazara alınmaksızın manevi tazminat isteminin reddi de doğru görülmediğinden kararın bu nedenle de davacılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9801, Karar No: 2010/9497, Tarih: 06.09.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/9801 E.  ,  2010/9497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tarih : 05/05/2010

Nosu : 1142/500

- K A R A R -

Uyuşmazlığın, konut kirası sözleşmesinden kaynaklanmasına, tarafların sıfatına ve kararın Sulh Hukuk Mahkemesince verilmiş bulunmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 06.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.

Karşılaştırıldı. ...
Yargıtay — Esas No: 2021/15884, Karar No: 2022/8576, Tarih: 27.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/15884 E.  ,  2022/8576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Aksi ispatlanıncaya kadar geçerli suç tutanağı ve tüm dosya kapsamından sanığın tapulu arazisinde ele geçen meşe kazığı orman emvalini nakliye tezkeresiz ve faturasız bulundurduğunun anlaşılması karşısında; 6831 sayılı Kanunun 108/1. maddesinde düzenlenen kaçak emval bulundurma suçunun sübuta erdiği ve 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayınlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6763 Sayılı Kanun'un 12. maddesi ile, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun önödemeyi düzenleyen 75. maddesinde yapılan değişiklik sonucu, 6831 sayılı Kanunun 108. maddesine aykırılık suçunun önödeme kapsamına alındığı ve Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas 2021/4 Karar sayılı ve 25.06.2020 tarihli, 2020/16 E., 2020/33 K. sayılı iptal kararları ile 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı CMK'nun 251/1. maddesi ile; sadece adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda "basit yargılama usulü"nün uygulanması mümkün hale getirilmiş olduğu olmakla; sanık hakkında önödeme prosedürü ve basit yargılama usulünün uygulanarak, sonucuna göre hukukî durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de,

1- 5271 sayılı CMK'nun 231/8. maddesine, 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 72. maddesi ile eklenen "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanması geri bırakılmasına karar verilemez." şeklindeki hükmün ancak yürürlük tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden, hükmolunan cezanın TCK'nun 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilen ve kurum zararını da gideren sanık hakkında yasal olanak bulunmadığı gerekçesi ile CMK'nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Sanık hakkında ağaç kesme suçundan hapis cezası ve adli para cezası tayin olunması karşısında, sadece hapis cezasının ertelenebileceği gözetilmeden "sanığa verilen cezasının TCK'nun 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine" karar verilmesi,

3- Hükmolunan "gün" adli para cezasının TCK'nun 52/1-2 madde ve fıkraları gereğince adli para cezasına çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Orman mühendisi bilirkişi tarafından hazırlanan raporda suça konu emvalin yakacak nitelikte meşe odunu olduğu tespit edildiği halde, sanık hakkında 6831 sayılı Kanunun 91/1-2.cümlesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Hükmolunan "gün" adli para cezasının TCK'nun 52/1-2 madde ve fıkraları gereğince adli para cezasına çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Orman mühendisi bilirkişi tarafından hazırlanan raporda suça konu emvalin yakacak nitelikte meşe odunu olduğu tespit edildiği halde, sanık hakkında 6831 sayılı Kanunun 91/1-2.cümlesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 2 nolu bozma nedeniyle ilgili olarak aleyhe temyiz olmadığından CMK'nun 326/ son maddesinin göz önünde tutulmasına, 27.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12829, Karar No: 2012/1514, Tarih: 09.02.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/12829 E.  ,  2012/1514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı Çukobirlik Genel Müdürlüğünün, davacının çalıştığı işyeri olan yağ fabrikasını diğer davalıya kiraya verileceğini neden göstererek davacı işçinin iş sözleşmesini feshettiğini, davacının sürekli işçi olduğunu, işyeri faal iken diğer davalı .... Şirketine kiraya verildiğini, yapılan fesih işleminin haksız ve geçersiz olduğunu belirterek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Çukobirlik Genel Müdürlüğü vekili, Birlik Yönetim Kurulunun davacı işçinin de mevsimlik personel olarak çalıştığı Merkez Yağ Fabrikasının faaliyetine 02/07/2010 tarihinde aldığı karar ile son verdiğini, fabrikanın mevcut tüm personellerinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 29. maddesi kapsamında toplu çıkış prosedürüne uygun şekilde 09.08.2010 tarihinde iş sözleşmelerinin feshedilmesine karar verildiğini, 06/07/2010 tarihinde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Çalışma Müdürlüğüne, İş-Kur'a, yetkili Tek Gıda-İş Sendikasına ve işçinin kendisine iş sözleşmesinin 09/08/2010 tarihinde feshedileceğinin yazılı olarak bildirildiğini, 4857 sayılı Kanun'un 29/6. maddesi gereği fesih bildirimlerinin, işverenin toplu işçi çıkarma isteğini bölge müdürlüğüne bildirmesinden otuz gün sonra hüküm doğuracağını, bildirimin bölge müdürlüğüne 06/07/2010 tarihinde yapılması nedeniyle dava tarihinde henüz fesih bildiriminin hüküm doğurmadığını ve ortada bir fesih işleminin bulunmadığını, işe iade davasını iş sözleşmesi feshedilmiş olan işçilerin açabileceğini, Çukobirlik Genel Müdürlüğünün almış olduğu kararlarla sanayi alanından tamamen çekilerek kooperatifçilik alanında mütevazi boyutlarda faaliyet yürütme mücadelesi verdiğini, davacı konumundaki mevsimlik işçileri değil kadrolu personeli dahi istihdam etmekte zorlandığını, yağ fabrikasının fiilen Ocak 2010 tarihinde faaliyetinin durduğunu, gelinen bu aşamada davalının elindeki tek yağ fabrikasını da kiraya vermek zorunda kaldığını, feshin işletme ve işyeri gereklerinden kaynaklandığını, davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

Diğer davalı ... Tarım Teks. Kim. Mad. San. Ltd. Şirket vekili ise, davanın hak düşürücü sürede açılmadığını, davacının davalı ... Tarım Teks. Kim.Mad. San. Ltd. Şirketinde çalışmasının bulunmadığını, şirketin faaliyeti tamamen durmuş olan diğer davalı Çukobirlik Genel Müdürlüğüne ait yağ fabrikasının belirli ünitelerini kirayla aldığını, kendilerinin kiracı, diğer davalının ise kiraya veren olduğunu, işyerinin 3 yıllığına kiralandığını, Çukobirlik Genel Müdürlüğü ile aralarındaki hukuki ilişkinin işyeri devri değil, kiracı-kiralayan ilişkisi olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davacının davalılardan Çukobirlik iş yerinde uzun zaman sendikalı işçi olarak çalıştığı, adı geçen işyerinin zarar ettiği gerekçesi ile davacının çalıştığı bölümün diğer davalı şirkete kiralanmak suretiyle devredildiğini, buna bağlı olarak da davacının iş sözleşmesinin feshedildiğinin anlaşıldığını, mahkemenin 2010/698 esas sayılı dosyası üzerinden mahallinde yapılan keşif, alınan bilirkişi raporu ve aynı nitelikte seri halde diğer mahkemelerde açılan dava dosyalarında verilen nihai kararlar ve bu kararlara dayalı yargıtay ilamları emsal teşkil etmek suretiyle iş yerinin devrinden dolayı davacının iş akdinin feshinin haklı gerekçeye dayanmadığı sonucuna varılarak davacı işçinin Çukobirlik işyerindeki işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden her iki davalının birlikte sorumluluğuna karar verilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 19. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur. Sadece fesih bildiriminin değil fesih sebeplerinin de yazılı olması ve işverence fesih bildirimi ile gerekçelerini kapsayacak şekilde altının imzalanması gerekir. İşveren, fesih bildiriminde gösterdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ilaveten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe de dayanamaz.

4857 sayılı Kanun’un 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır” ve 4. fıkrasına göre de “Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır”. Bu madde emredici bir hükümdür ve madde gerekçesi dikkate alındığında, işyeri veya işyerinin bir bölümünün devri kavramının yorumunda 1977/187 sayılı yönerge, 19/06/1998 tarih ve 98/50 sayılı yönerge değişikliği ve Avrupa Adalet Divanının 11/03/1993 tarihli “Ayşe Süzen” davasına ilişkin kararında belirtilen kıstasların dikkate alınması gerekir. Yönerge ve karar esas alındığında devir, bir ekonomik bütünlüğü olan işletme veya işyeri ya da işyerinin bir kısmının kendi kimliğini koruyarak devrini ifade eder. Bütünlük ise, ekonomik bir faaliyetin icrası ve her birisi için ayrı ayrı belirlenmiş amaçlar doğrultusunda organize edilmiş insan ve eşyalardan oluşan bir bütünlük olarak algılanmalıdır. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

Dosya içeriğine göre davacı işçi davalı Çukobirlik Yağ Fabrikası işyerinde çalışmaktadır. Davalı kooperatif hammadde bulunmaması nedeni ile Ocak 2009 ayında mevsimlik işçilerin iş sözleşmelerini askıya almış, diğer işçileri ise dört ay süre ile ücretsiz izne göndermiş ve ücretsiz izin uygulamasının 4 ay süre ile uzatılmasına Mayıs 2009 ayında karar verilmiştir. Davacı ve diğer işçiler ücretsiz izinde iken Yağ Fabrikası davalı Çukobirlik tarafından 02/07/2010 tarihli kira sözleşmesi ile diğer davalı ... Tarım Teks. Kim. Mad. San. Ltd. Şirketine 3 yıl süre ile kiralanmıştır. Kira sözleşmesinde “fabrikanın müştemilatı ile kiraya verildiği, kiracı tarafından Çiğit, Soya, Ayçiçeği, Kanola, Hardal, Keten tohumu vb. yağlı tohumların işlenmesinde, alınıp satılmasında ve depolanmasında kullanılacak olup, fabrikanın teknik yapısına uymayan her hangi bir yağlı tohumun kesinlikle işlenmeyeceği, kiracının, kiralayana ait işletmede çalıştırdığı personellerine karşı İş Kanunu, Sosyal Güvenlik Kanunu ve sair mevzuattan doğan yükümlülüklerini yerine getireceği” hükümlerine yer verilmiştir. Davacının iş sözleşmesi bu kiralama sözleşmesinden sonra davalı Çukobirlik tarafından “Merkez Yağ Fabrikasının tüm müştemilatı ile birlikte 02.07.2010 tarihli sözleşme ile 3 yıllığına üçüncü kişiye verilerek faaliyetine son verildiği” gerekçesi ile yağ fabrikasında bulunan tüm personelle birlikte 09.08.2010 tarihi itibari ile feshedilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davalılardan Çukobirlik Genel Müdürlüğü Yağ Fabrikasında hammadde yokluğu nedeni ile üretim faaliyetini durdurmuş, mevsimlik işçilerin iş sözleşmelerini askıya almış, onarım işinde çalışan birkaç işçi dışında diğer işçilere ise ücretsiz izin vermiştir. Davalı kooperatif fesih bildiriminde üretim durmasına değil, Yağ Fabrikasının diğer davalı şirkete müştemilatı ile kiralanmasına dayanmıştır. Davalılar arasındaki kira sözleşmesi incelendiğinde, Yağ Fabrikasının diğer davalı şirketçe Çiğit, Soya, Ayçiçeği, Kanola, Hardal, Keten tohumu vb. yağlı tohumların işlenmesi amacı ile faaliyette bulunmak üzere kiralandığı görülmektedir. Davalılar arasındaki kira sözleşmesi bir hukuk işlem olup, 4857 sayılı Kanun’un 6. maddesi anlamında devirdir. Yağ Fabrikasının ekonomik bütünlük olarak devredildiği sabittir. Sözleşmede işçilerle ilgili düzenlemeye yer verilmemesi, işyerinin müştemilatı ile devredilmesi, işyerinin devrini ve işçilerin devredene geçmesini engellemez. Zira Yağ Fabrikasının devralan şirketçe faaliyetine devam edileceği açıktır. Faaliyetin devamı içinde mutlaka iş gücüne ihtiyaç olacaktır. Devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçeceği açıktır. Davacının iş sözleşmesi devirden sonra devreden davalı Çukobirlik tarafından feshedilmiştir. Oysa açıklandığı gibi fesihten önce devirle davacı ve diğer işçilerin iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile devralan davalı ... şirketine geçmiştir. Devralan davalı ... şirketi tarafından ise gerçekleştirilen yazılı bir fesih işlemi bulunmamaktadır. Salt devir iş sözleşmesinin feshi için geçerli neden teşkil etmez. Davacının iş sözleşmesi devirden sonra feshedildiğinden ve işyeri artık devralan şirketin işyeri olduğundan, davacının devralan işveren olan davalı ... şirket işyerine işe iadesine karar verilmesi, devirden sonra fesheden ve dava açılmasına neden olan diğer davalı Çukobirlik Genel Müdürlüğünün ise 4857 sayılı Kanun’un 6/5 maddesi uyarınca işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden devralan işverenle birlikte sorumluluğuna karar verilmesi gerekir. Mahkemece sonuç itibari ile feshin geçersizliğine, davalıların işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden birlikte sorumluluklarına karar verilmesi isabetli ise de davacının devralan şirket işyerine işe iadesine karar verilmemesi, açıklanan gerekçe ile hatalı bulunmuştur.

4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının işyerini devralan davalı .... Şirket işyerine İŞE İADESİNE,

4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının işyerini devralan davalı .... Şirket işyerine İŞE İADESİNE,

3.Davacının kanuni süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde davalıların müştereken ve müteselsilin ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aya kadar ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilin tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5.Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yaptığı 57,00 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilin tahsili ile davacıya verilmesine, davalıların yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekaletin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,

8.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, kesin olarak 09/02/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.