muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/21107, Karar No: 2016/13748, Tarih: 20.06.2016

Davacının kıdemi 5 yıldan fazla olduğu ancak 15 yıldan az olduğu görülmekle sendikal tazminatın 1 yıl 1 ay ücreti tutarında belirlenmesi gerekirken 1 yıllık ücreti tutarında belirlenmiş olması hatalı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının işine iadesine,

3-6356 sayılı Yasanın 25/5.fıkrası uyarınca davacının işe başlatılması veya başlatılmaması şartına bağlı olmaksızın tazminat tutarının işçinin 1 yıl 1 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok 4 aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 27.70 TL harcın mahsubuyla bakiye 1.50 TL karar ve ilam harcının davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan ....’ye göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 120,00 TLyargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Taraflarca yatırılan gider ve delil avanslarından varsa artan miktarının ilgili tarafa iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 20.06.2016 tarihinde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2025/508, Karar No: 2025/1513, Tarih: 06.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/508 E.  ,  2025/1513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/146 Esas, 2024/2030 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gölbaşı(Adıyaman) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/391 Esas, 2022/165 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Mahkeme kararının davalılar vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalılar vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtay'a aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 üncü ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

Dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26159, Karar No: 2015/17698, Tarih: 26.05.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/26159 E.  ,  2015/17698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın dosyaya sunmuş olduğu ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastenesi'nin 22.10.2012 tarihli raporunda bipolar bozukluk tanısı konan sanığın cezai ehliyeti olmadığı ve TCK.nun 32/1. maddesinden faydalanması gerektiği belirtilmesine karşın, sanık hakkında mahkemece aldırılan ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 31.12.2013 tarihli raporunda sanığın işlediği 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olup TCK.nun 32/2. maddesi kapsamında kaldığının belirtilmesi karşında; raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla bir kere de Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu İtibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4939, Karar No: 2022/8366, Tarih: 10.11.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/4939 E.  ,  2022/8366 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 09:00 sıralarında, sanığın sevk ve idaresindeki aracı ile ... istikametinden Ahlat istikametine doğru meskun mahal dışında, tek yönlü iki şeritli asfalt kaplama yolda seyir halinde iken, kendisine göre yolun sol tarafında bulunan .Sanayi Sitesi önüne geldiğinde; kontrolsüzce sola manevra yaparak . Sanayi Sitesine girmek istediği esnada, aracının sağ ön far tampon kaporta kısımlarıyla .İstikametinden ... istikametine seyir halinde olan katılan sürücü ...'in sevk ve idaresindeki araca çarpması sonucu, katılan ...'in basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde, aynı araçta yolcu olarak bulunan katılan .ı'nın vücudunda 2. derecede kemik kırığı oluşacak şekilde, katılan ...'in ise, vücudunda 3. derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmalarına asli kusurlu şekilde neden olduğu olayda;

I-Katılanlar vekilinin, sanığın taksirle yaralama suçundan mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılanlar vekilinin yüzüne karşı 08/12/2020 tarihinde tefhim edilen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 02/03/2021 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,

II-Sanığın, taksirle yaralama suçundan mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Bozma ilamına uyularak, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur tespitine, eksik incelemeye, tayin edilen cezaya, erteleme veya hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmamasına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 10.11.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27151, Karar No: 2014/4876, Tarih: 28.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/27151 E.  ,  2014/4876 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 22/10/2013

Numarası : 2012/163-2013/340

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü;

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı şirketin tüm, davalı Belediye'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı vekili, davacının 18.04.2009- 13.03.2012 tarihleri arasında çalıştığını, sözleşmenin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır.

Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir. Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Dosyadaki tüm belge ve bilgilerin değerlendirilmesi sonucunda davalı asıl işveren alt işverenler arasında değişik dönemlerde ihale yapıldığı, ihale alan şirketler arasında işyeri devrinin söz konusu olduğu kabul edilmiştir.

Davacının hizmet döküm cetvelinin incelenmesinden işten çıkarıldığını iddia ettiği 13.3.2012 tarihinden sonrada davalı Belediye'ye ait işyerinde davalı şirket nezdinde 19.8.2012 tarihine kadar çalıştığı, 20.8.2012 tarihinde ise 1102168 sicil nolu işyerinden işe girişinin 17.11.2012 tarihinde çıkışının 18.11.2012 tarihinde 1104298 nolu işyerinden işe girişinin bildirildiği ve davanın açıldığı 27.11.2012 tarihinde de halen bu işyerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Davacı tanığı A.. D.. ve G.. A.. davalı şirketin ihaleyi kaybetmesi üzerine davacının yeni ihaleyi alan firmada çalışmaya devam ettiğini bildirmiştir. Ancak davalı şirket tarafından 19.8.2012 tarihinde davacıya kıdem ve ihbar tazminatı ödenmekle iş akdinin davalı şirket tarafından sonlandırıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının bu şekilde alt işverenler arasında devir olgusuna bağlı olarak çalışmaya devam ettiği dosyada dinlenen tanık beyanlarıyla da sabittir. Davalı Belediye yönünden dava dilekçesindeki ihale bitimine bağlı iş sözleşmesinin feshedildiği yönündeki davacı iddiası doğrulanamamıştır. İş sözleşmesi feshedilmeden feshe bağlı kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarından söz etme imkanı bulunmamaktadır.

Bu durumda yapılacak iş, davacının davalı şirketin ihale süresinin bitiminden sonra dava tarihine kadar olan sürede çalıştığı 1102168 ve 1104298 sicil nolu işverenlerin hangi işyerinde faaliyette bulunduğunu araştırarak davacının dava tarihinde halen davalı Belediye'ye ait işyerinde çalıştığının belirlenmesi halinde davalı Belediye yönünden iş akdi devam ettiğinden kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağı talebinin reddine karar vermek, dava açılmadan önce davacının asıl işveren davalı Belediye'den ayrıldığının belirlenmesi halinde ise iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı hakedecek şekilde son bulup bulmadığını açıklığa kavuşturup, kıdem ve ihbar tazminatı hakedecek şekilde son bulduğunun anlaşılması halinde davalı Belediye yönünden şimdiki gibi karar vermektir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı Belediyeye iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı şirkete yükletlmesine, 28.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3599, Karar No: 2021/1414, Tarih: 25.03.2021

**4. Hukuk Dairesi         2020/3599 E.  ,  2021/1414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı ... Basın Yayın Turizm Reklamcılık Tekstil San. ve Ticaret Ltd. Şti. temsilcisi Mehmet Katipoğlu tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 08/10/2009 gününde verilen dilekçe ile haksız şikayet ve haksız el koyma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacının davalı Maliye Hazinesi aleyhine açtığı dava hakkında verilen red kararı kesinleştiğinden, yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, diğer davalılar açısından davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/02/2017 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Maliye Hazinesi vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Gerekçeli karar başlığına dava tarihi olarak 08/10/2009 yazılması gerekirken 27/03/2014 yazılmış olmasının maddi hatadan kaynaklandığı ve mahallinde düzeltilebileceği anlaşılmakla, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dava, haksız şikayet ve haksız el koyma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Maliye Hazinesi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait dört ayrı faaliyet adresine davalı şirketler tarafından yapılan şikayet üzerine 11/10/2004 tarihinde baskın yapıldığını, toplam 862 kitaba el konulduğunu, bu kitapların orjinal ve faturalı olduğunu, müvekkili şirket yetkililerinin Ankara FSHCM'nin 2004/879 E. sayılı dosyası ile yargılandığını ve yargılama aşamasında kitapların tamamının orjinal olduğunun tesbit edilerek 802 adet kitabın iadesine, 64 adet kitaba ise el konulmasına karar verildiğini, kitapların halen müvekkiline iade edilmediğinden güncelliğini yitirdiğini, ayrıca davacı şirketin piyasada korsan satış yapan bir firma muamelesi görerek ticari itibarının zedelendiğini belirterek davacının maddi ve manevi zararının ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekilleri, kitapların yasal çerçevede müsadere altına alındığını, yargılama neticesinde de kitapların bir kısmında suç unsuru bulunarak sanığın mahkumiyetine karar verildiğini, bilirkişi incelemesi yapılan kitaplar ile el konulan kitapların aynı olduğu hususunun çekişmeli olduğunu, soruşturma aşamasında delil karartıldığını, davacı tarafça müsadere kararına karşı itiraz edilmediğini, kitapların orjinal olduğuna ilişkin sunulan faturaların çoğunun başka şirketler adına düzenlendiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.