muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13056, Karar No: 2025/7073, Tarih: 17.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/13056 E.  ,  2025/7073 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1692 E. 2021/927 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; suçun unsurlarının oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda;sanığın sosyal medyadaki paylaşımının, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu tüm içerik gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Cizre 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,17.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/673, Karar No: 2019/2378, Tarih: 27.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/673 E.  ,  2019/2378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 25/10/2017 tarih ve 2016/274-2017/394 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalının 2012/05395 sayılı ambalaj deseni tasarım başvurusuna, müvekkilince 2011/00103, 2007/004487, 2010/03954 sayılı tasarımlarını ve 2007/59877, 2007/42895, 2008/70587 sayılı markalarını mesnet göstererek yaptığı itirazın davalı TPMK tarafından reddedildiğini, DALAN markasının tanınmış marka olduğunu, müvekkilince sunulan marka ve tasarım görselleri karşısında davalının dava konusu tasarımının yeni ve ayırt edici olmadığını, haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek ...’nın 2013/T-541 sayılı kararının iptaline ve davalı tasarımının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili; taraf tasarımlarının bilgilenmiş kullanıcı nezdinde genel görünüş itibariyle farklı olduğunu, iptali istenen ... kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili; tasarımlarının davacı tasarımlarından farklı olduğunu, zeytinyağlı ürünlerde zeytin rengi ve zeytin figürü kullanılmasının yaygın olduğunu, bu durumun iltibas yaratmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davalı şirketin 2012/05395-1 sayılı tasarım başvurusuna davacı taraf 2010/03954, 2007/04487 ve 2011/00103 sayılı tasarımlarını mesnet göstererek ... kararının iptali ve tasarımın hükümsüzlüğü talebinde bulunmuşsa da 2010/03954, 2007/04487 ve 2011/00103 davacı tasarımları karşısında davalı tasarım başvurusunun yenilik ve ayırt edici nitelik koşullarını sağladığı ve ... kararı doğru olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 27/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17768, Karar No: 2014/604, Tarih: 13.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17768 E.  ,  2014/604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/12/2012

NUMARASI : 2008/343-2012/241

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.12.2012 tarih ve 2008/343-2012/241 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket yetkilisinin öğretmen ve yazar olan müvekkili ile temasa geçerek şirketleri tarafından yayınlanarak satışa sunulacak eserlerin yazımında görev alması ve talep edilen düzeltmeleri yapması kaydı ile kitapların, soru bankalarının, yaprak testleri ve denemelerin satışlarından elde edilecek ciro üzerinden müvekkiline telif ücreti ödeneceği vaat edildiğini, Temmuz 2008 tarihinden 13.12.2008 tarihine kadar müvekkilinin bir kısmı dava dışı Murat Usta ile ortaklaşa olmak kaydı ile toplam 7 adet eserin yazımını ve düzeltmelerini yaparak davalı şirkete teslim ettiğini, ancak kitapların basılarak satışa sunulduğu halde müvekkiline satış bedeli üzerinden herhangi bir pay ödemesi yapılmadığını, eserler üzerinde müvekkilinin isminin de bulunmadığını, müvekkilinin eser sahibi sıfatı ile mali ve manevi hakları ihlal edildiğini, ileri sürerek temin edilen kârın tespiti ve temin edilen kara karşılık 20.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminatın haksız fiilin işlendiği tarihten itibaren en yüksek banka reeskont faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesinde eserlerin Murat Usta ile ortaklaşa yazıldığı belirtildiğinden davanın birlikte açılması gerektiğini, ayrıca dava dilekçesinden davacının eserlerin hangi kısmını yazdığı belirsiz olduğunu, müvekkilinin Özel Dosya Dershanesi'nin sahibi olduğunu, davaya konu eserlerin ortaöğretim için hazırlanmış Sosyal Bilgiler kitapları, tüm derslere ilişkin soru bankası kitabı ve İnkılap Tarihi ve Atatürkçülük kitapları olduğunu, coğrafya, din bilgisi ve fen bilgisi gibi dersleri de ihtiva ettiğini, dolayısı ile eserlerin müvekkili şirket bünyesinde çalışan öğretmenlerin ortak emeği olduğunu, bu eserlerin kısımlara ayrılmasının mümkün olmadığını, tüm öğretmenlerin elbirliği halinde eser sahibi olduğunu, davacı ile müvekkili şirket arasında davacının müdür yardımcısı ve tarih öğretmeni olarak dershanede çalışması konusunda iş sözleşmesi yapıldığını, ancak evrak eksikliği nedeni ile davacının resmi atamasının yapılamadığını, bu süreç içinde davacının dershanaye gelip giderek yayınlacak eserlere ilişkin öğretmenlerden bilgi ve belge aldığını, FSEK'nin 18/2 uayrınca eserlerin mali haklarının müvekkiline ait olduğunu, davacı işe başlamadan önce eserlerin yazımına başlandığını, birçoğunun bandrolleri alınıp baskıları bitirildiğini, davacının kötüniyetli olduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava eser yazımından doğan telif alacağının tahsili ve manevi tazminat istemine ilişkin olduğu, taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde davacının müdür yardmcısı ve tarih öğretmeni olarak atandığı, görevleri arasında soru üretilmesi veya kitap yazımı faaliyetlerinin bulunmadığı, davalı işyerindeki fiili çalışması sırasında ürettiği kitap yazma ve soru üretme faaliyetlerinden doğan çalışmaların mali haklarının davacının kendisine ait olduğu, tanıkların beyanlarında davacının kitap yazımında diğer öğretmenlerle birlikte çalıştığını belirterek davacının iddialarını doğruladıkları, davacının noterden tasdik ettirdiği ve tasdik ettirmediği el yazmalarını dosyaya sunduğu, tanık beyanları dikkate alındığında davacı tarafından sunulan el yazmalarının gerçek olduğu kanaate varıldığı, davacı hem deneme testindeki soruları hazırladığını hem de konu anlatımlı olarak kitap yazımına katkı sağladığını savunduğu, davacının münhasıran hazırladığı ilim ve edebiyat eseri mahiyetindeki soruların başkalarınca hazırlanan diğer sorulardan ayrılması mümkün ise de kitap yazımını Murat Usta ile yaptığını ileri sürdüğünden kitaptaki hangi oranın davacıya ait olduğunun tespiti mümkün olmadığından davacının kitap yazımı nedeni ile mali hak talebi için Murat Usta ve diğer iştirakçilerle birlikte hareket etmesi gerektiği, konu anlatımlı kitap yönünden bu aşamada mali hak talep edemeyeceği, davacının yazdığı 309 adet soru için ise soru başına 5 TL olmak üzere 1.545 TL talep edebileceği, FSEK'nin 68. uyarınca telif tazminatı değil telif alacağı talep edilebileceği, çünkü eserleri hazırlayıp davalıya bizzat verenin davacı olduğu, eserlerin 5 tanesinin kitap formatında, diğerlerinin ise yaprak testler formatında olduğu, kitap formatında hazırlananlar için eser sahibinin isminin yer alması gerektiği, kitap formatındaki eserlerde davacının isminin yer almadığı ve manevi hakkı ihlal edildiği, her bir eser yönünden 2.500 TL manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği, gerekçesi ile 10.000 TL manevi tazminatın ve 1.545 TL telif alacağının dava tarihinden işleyecek değişen oranlarda reeskont faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ancak, mahkemece bilirkişi raporunda belirtilen dava konusu kitapların %21'lik bölümünü oluşturan 64 sayfalık kısmın davacı tarafından dava dışı Murat Usta ile birlikte gerçekleştirildiğinden, bu bölümdeki eserin ayrılmaz bir bütün teşkil edip iştirak halinde eser sahipliği söz konusu olduğu ve davacının tek başına dava açamayacağı gerekçesi ile reddolunmuştur. Oysa, davacı tarafça kendisi tarafından meydana getirilen eser bölümlerine ilişkin el yazısı çalışma örnekleri dosyaya sunulmuş, 2. bilirkişi heyetince bu el yazısı çalışmalarının söz konusu 64 sayfalık bölüm ve sorular bakımından davacının eser sahipliğini kanıtladığı görüşü belirtilmiştir. Mahkemece de, diğer 309 adet el yazısı çalışmaları ile birlikte bu el yazısı çalışmalarına itibar edilerek dava konusu eserlerde yer alan 309 adet soru bakımından davacının eser sahipliği kabul edildiğine göre, 64 sayfalık kısmın davacının dava dışı Murat Usta ile birlikte yazdıkları bölümün dışında kaldığı iddiası dikkate alınmaksızın davanın bahis konusu 64 sayfalık metin bakımından yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiş, davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazının kabulü ile kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 764,35 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7930, Karar No: 2007/7784, Tarih: 11.06.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/7930 E.  ,  2007/7784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuan tazminat istemine ilişkin davada Ticaret ve 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sigortalı aracın kaza yapması sonucu, hasar tutarının sigortalıya ödenip, ödenen tutarın rücuan davalılara ödettirilmesi istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 12.01.2004 tarihinde 1. asliye hukuk mahkemesine açıldığı, ... İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

... İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, ancak eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12536, Karar No: 2019/18328, Tarih: 14.10.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/12536 E.  ,  2019/18328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükümlünün mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Yargılamanın yenilenmesine ilişkin talebinin kabulüne karar verildikten sonra, yeniden yapılan yargılama sonunda hükümde değişiklik yapılmaması halinde hükmün onaylanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, infazda tereddüt oluşturacak biçimde yeniden hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 323/1. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlünün temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının 1-9. bentlerindeki paragraflarının hükümden çıkartılarak yerine “Yargılamanın yenilenmesi talebinin CMK'nin 323/1. maddesi uyarınca esastan reddi ile mahkememizin 20/04/2011 tarihli ve 2007/535 Esas, 2011/497 Karar sayılı kararının ONAYLANMASINA,” ifadesinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.10.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/558, Karar No: 2020/2522, Tarih: 19.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/558 E.  ,  2020/2522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacı, kıdem tazminatı, hafta tatili ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkeme kararının davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 18/06/2019 tarihli ve 2016/28868 E. ve 2019/13530 K. sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkeme kararının davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 18/06/2019 tarihli ve 2016/28868 E. ve 2019/13530 K. sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, eldeki davada gerçek ücretinin asgari ücret olmadığı kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davacı tarafça prime esas kazancın tespitine ilişkin dava açıldığı, burada işçilik alacağı davasında karar verildikten sonra işçinin aldığı gerçek ücreti önceki verilen mahkeme kararına dayanılarak ispat kolaylığı olması açısından prime esas kazanç tespiti davası açıldığının belirlendiği, kaldı ki bu husus davacı tarafında kabulünde olup, direnme kararı verilmesini de 06/08/2019 tarihli dilekçesi ile talep ettiği, prime esas gerçek kazanç tespiti davasının reddi üzerine yapılan istinaf incelemesinde işçilik alacağı davasının prime esas gerçek kazanç tespiti davası yönünden kuvvetli delil teşkil ettiği ve bağlantılı gerekçelerle verdiği kararı bulunmakta iken ve kaldırma kararı akabinde ilk derece mahkemesinin karar gereği araştırma yapması gerektiği ortada iken verilen bozma kararı her iki dosya arasında hangisinin hangisini bekleyeceğini belirsiz bir sürece soktuğu ve mahkememizce yargılama faaliyetinin olumsuz etkileneceğinin sabit olduğu, bilindiği üzere çelişen mahkeme kararları, adil yargılanma hakkı kapsamında Anayasa Mahkemesi ve AİHM önüne götürülen en çok karşılaşılan uyuşmazlıklar olduğu, yargı kararlarında belirli bir istikrar ve tutarlığın sağlanması gerektiği, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçerek istinaf incelemesine başlamasıyla birlikte çelişkili kararlar temelinde daha da arttığı, yüksek mahkemelerin (Bölge Adliye Mahkemesi ve Yargıtay) ve ilk derece mahkemelerinin kendi içlerinde çelişkili kararlar oluşturması nedeniyle hukuki güvenlik ilkesinin zedelendiği, yüksek mahkemeler, ilk derece mahkemelerinin birbiriyle tutarsız kararlarını birleştirme ve ortak bir yorumun kabul edilmesini sağlama sorumluluğunu taşıdığı (Çelişkili Yargı Kararlarının Adil Yargılanma Hakkı Bağlamında Değerlendirilmesi- Okan Taşdelen-2016,7, Uyuşmazlık Mahkemesi Dergisi), ancak somut olayda; Yargıtay 9. H.D. nin istinaf inceleme neticesinde kararın kaldırıldığı da gözetilerek prime esas gerçek kazanç tespiti davasının dava dosyası yönünden bekletici mesele yapılması gerektiğine ilişkin kararı, iş bu mahkemede verilen karar tarihinden sonra açılan prim tespit davasının aslında dayanak yazılı delilleri arasında işçilik alacak davası olması, istinaf incelemesinden geçen 2018/274 esas sayılı dosyada kuvvetli delil teşkil ettiği belirtilen işbu davanın beklenilmesinin dava tarihleri de dikkate alınarak hukuka uygun olduğu, bununla birlikte her iki yüksek mahkemece verilen kararlar arasında çelişkili durumun yargılama faaliyetini yürütecek olan ilk derece mahkemesinin adil bir süreç içerisinde yargılama yapmasına engel olduğu gerekçesi ile bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.