muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5081, Karar No: 2016/18237, Tarih: 20.10.2016

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta; dosya içeriğine göre davacı iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından 31.12.2007 tarihinde haksız feshedildiğini iddia etmiş ise de, davacının ertesi günden itibaren alt işveren uygulaması ile işyerini devralan işveren nezdinde aynı işyerinde çalışmaya devam ettiği anlaşılmakta olup, bu kapsamda iş akdi devam eden davacı 31.12.2007 tarihi itibariyle feshe bağlı haklar olan kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarını talep edemez. Ancak SGK kayıtlarına göre davanın açılmasından önce 26.10.2010 tarihinde davacının devralan işveren ile iş ilişkisinin sona erdiği görülmektedir.

Buna göre, yukarıda açıklanan 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi kapsamında işyeri devri halinde daha sonra gerçekleşen fesihten dolayı işçi kıdem tazminatına hak kazanmışsa devreden işveren devir tarihindeki ücret ile kendi dönemi bakımından kıdem tazminatından müştereken ve müteselsilen sorumlu olur. Bu nedenle mahkemece, devir tarihinden sonra gerçekleşen fesih konusunda davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı, fesih tarihinde davalıya ait işyerindeki kıdem süresini de kapsayacak şekilde davacıya kıdem tazminatı ödenip ödenmediği araştırılmalı, sonucuna göre davacının kıdem tazminatı talebi değerlendirilmelidir. Eksik inceleme ile kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10164, Karar No: 2020/43, Tarih: 06.01.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/10164 E.  ,  2020/43 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun, 19.08.2014 tarihinde geceleyin, müştekinin ertesi gün kurulacak pazar için hazırladığı ve üzerini branda ile kapatarak bıraktığı tezgâhındaki meyveleri çaldığı olayda; Dairemizce de kabul edilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 19.12.2017 tarihli 2014/2-445 E. 2017/556 K. sayılı kararında belirtildiği üzere TCK'nun 142. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki nitelikli hâlin uygulanabilmesi için hırsızlık suçuna konu eşyanın, âdet veya tahsis ya da kullanımı gereği açıkta bırakılmış olmasının gerekmesi, hırsızlık suçuna konu eşyanın âdet gereği açıkta bırakıldığının kabulü için bu konuda süreklilik kazanmış genel bir alışkanlığın bulunmasının zorunlu olması ve âdetlerin zamana, yere ve bölgeye göre değişebilmesi hususları göz önüne alındığında, suçun işlendiği yörede pazarcılık yapan kişilerin, satışa sunduğu ürünleri geceleyin pazar yerinde, tezgâh üzerinde açıkta bırakmaları yönünde süreklilik kazanmış genel bir alışkanlığın bulunup bulunmadığının, başka bir anlatımla katılanın pazar yerinde açıkta bıraktığı meyvelerin âdet gereği açıkta bırakılan eşyalardan olup olmadığının mahalli bilirkişi dinlenmek, gerektiğinde keşif yapmak suretiyle araştırılıp açıklığa kavuşturulması, sonucuna göre suçun niteliği belirlenerek TCK’nın 141. maddesi kapsamında kalıp kalmadığının değerlendirilmesi gerekirken, bu konuda herhangi bir araştırma yapılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

Müştekinin soruşturma aşamasındaki beyanına göre; suça sürüklenen çocuğun 80,00 TL değerinde 1 kasa incir, 1 kasa üzüm ve 2 kasa şeftali çaldığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 06.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14094, Karar No: 2023/12261, Tarih: 12.09.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/14094 E.  ,  2023/12261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/591 E., 2021/484 K.

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemesinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

1. Sanığın kullanmakta olduğu 0542 ... .. .. numaralı telefondan katılan ...'ın kullanmakta olduğu telefona 19.01.2014 tarihinde "Seni sikmesem adim ... olmasın bir akşam kendi evinde olup bekleyeceğim seni" şeklinde ve 03.02.2014 tarihinde "...seni karşıma dikeceğim ve sikeceğim bunu kafana sok, laf yapma bak, ... oradayım, annenin mezarına da gideceğim, öğrenirsin, civciv mi tavuk mu horoz mu görürsün" şeklinde ki mesajlar gönderdiği dosyada mevcut, 10.02.2014 tarihli mesaj okuma tutanağı, sanığın ikrar içeren savunması ve katılanın beyanlarından anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı katılana karşı zincirleme tehdit suçunu işlediğinin sabit olması nedeniyle hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2021 tarihli ve 2017/591 Esas, 2021/484 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

12.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2352, Karar No: 2009/7731, Tarih: 21.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/2352 E.  ,  2009/7731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadıköy 3.Aile Mahkemesi

TARİHİ :11.12.2007
Yargıtay — Esas No: 2020/21324, Karar No: 2020/14570, Tarih: 26.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/21324 E.  ,  2020/14570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Katılan ile sanığın kardeş oldukları, olay tarihinde katılanın evinde kalan sanığın, katılan ile eşinin gece 02.00 sıralarında konuştuklarını duyarak yanlarına gittiği, sanığın konuşmaları nedeniyle uyuyamadığını söylemesi üzerine katılan ve eşi tanık ...'ün, sanığa odasına gitmesini söylemesi ile katılan ve sanık arasında çıkan tartışmada, sanığın, katılanı kafa atmak ve yumruk vurmak sureti ile yaraladığı, olay sonrası İstanbul Fatih Sultan Mehmet Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 28.10.2012 tarih ve 528249 sayılı raporda belirtildiği üzere katılanın yaralanması sonucu "Burnunda ödem, hiperemi ve yaklaşık 2 cmlik kesi alanı" olduğunun tespit edildiği ve Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesince katılanın kurulda yapılan muayenesi sonucu düzenlenen 19.06.2019 tarihli raporda ise "Burun kökünde dikey seyirli 2.5x0.5cm boyutlarında üzerinde sütur izleri olan, ciltten hafif koyu, ciltten çökük yara izinin, belirli bir mesafeden, belirgin bir dikkat sarf etmeden, ilk bakışta fark edildiğine göre, yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun" belirtildiği gözetildiğinde, katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanları, beyanları doğrular nitelikte adli rapor ve tanık ...'ün aşamalardaki beyanlarına göre, sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği gözetilmeden, yetersiz ve yerinde olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 26.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10712, Karar No: 2018/609, Tarih: 11.01.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/10712 E.  ,  2018/609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, belirlenemeyen bir zaman diliminde hırsızlık yapmak amacıyla mağdurun konutunun kapısını yabancı bir alet ile zorlayarak açmaya çalıştığı olayda, eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 66/1-e, 67/4. maddesine uyan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 06.12.2010 tarihi ile deneme devresinde işlenen açıklaması geri bırakılan hükmün geri alınmasına neden olan ikinci suçun işlendiği 15.04.2011 tarihleri arasında zamanaşımının 4 ay 9 gün durduğu da nazara alınarak yapılan incelmede, aynı Yasa'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık uzamış zamanaşımının suç tarihi olan 16.12.2004 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13318, Karar No: 2013/11122, Tarih: 21.11.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/13318 E.  ,  2013/11122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizin 14/07/2005 gün ve 2005/13679-14751 sayılı ilamıyla, sanıklar hakkında 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümleri nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmak üzere verilen bozma kararı sonrasında, dosyaya yeniden bakacak mahkemenin hak ve yetkilerini düzenleyen CMUK'nın 326. maddesinin amir hükmüne göre yeniden duruşma açılıp, davet edilecek ilgililere bozmaya karşı diyeceklerinin sorulmasından sonra bir karar verilmesi gerektiği ve 5252 sayılı Yasanın 9/1-2. maddelerindeki duruşmasız karar verme koşullarının da bulunmadığı gözetilmeden dosya üzerinden değerlendirme yapılması,

Kabule göre de;

Hükümden sonra 30/04/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanunun 12. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 235. maddesinde düzenlenen ihaleye fesat karıştırma suçu için aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hapis cezasının alt ve üst sınırlarının değiştirilmesi, bu suç sonucunda ilgili kamu kurumu veya kuruluşu açısından bir zarar meydana gelmesi durumunda cezanın yarı oranında artırılmasını öngören 3. fıkranın ise;

"İhaleye fesat karıştırma suçunun:

a) Cebir ve tehdit kullanmak suretiyle işlenmesi halinde temel cezanın alt sınırı beş yıldan az olamaz. Ancak, kasten yaralama veya tehdit suçunun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hallerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca bu suçlar dolayısıyla cezaya hükmolunur.

b) İşlenmesi sonucunda ilgili kamu kurumu veya kuruluşu açısından bir zarar meydana gelmemiş ise, bu fıkranın (a) bendinde belirtilen haller hariç olmak üzere, fail hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur." şeklinde yeniden düzenlenmesi karşısında; TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü nazara alınıp sanıkların hukuki durumlarının mahkemesince yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Cevdet ve Mustafa müdafii, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14237, Karar No: 2015/4156, Tarih: 16.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/14237 E.  ,  2015/4156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay tarihinde Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın, psikolojik sorunlar yaşadığını iddia edip kaldığı odada bulunan lavaboyu kırmak suretiyle kamu malına zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanığın Kapalı Ceza ve İnfaz Kurumunda bulunan rehabilitasyon kurumunda kalıyor olması ve Cumhuriyet Başsavcılığında vermiş olduğu ifadesinde psikolojik sorunlar yaşaması nedeniyle üzerine atılı suçu işlediğine dair savunması göz önünde bulundurularak, sanığın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığı konusunda rapor alındıktan sonra sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9720, Karar No: 2010/22081, Tarih: -

**12. Hukuk Dairesi         2010/9720 E.  ,  2010/22081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından Pendik 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 20.11.2007 tarih, 2007/88 E. – 2007/414 K.sayılı “bedel artırımı” ilamına dayalı olarak borçlu Pendik Belediye Başkanlığı hakkında ilamlı takip başlatılmış, borçlu vekili, alacaklının, borçlu bulunduğu İstanbul 4.İcra Müdürlüğünün 2009/7450 esas sayılı icra dosyasından 3.şahıs olarak müvekkili belediyeye gönderilen 15.4.2009 tarihli haciz ihbarnamesi nedeniyle o dosyaya gönderdikleri 26.212.48.TL.nin bu dosya borcundan mahsup edilerek bakiye dosya borcunun belirlenmesi isteminde bulunmuş, icra müdürlüğünce bu istem hakkında karar verme yetkisinin icra mahkemesine ait olduğu bildirilerek 15.12.2009 tarihinde red kararı verilmiştir. Borçlu vekilinin bu kararı şikayeti üzerine İstanbul 1.İcra Mahkemesi İstanbul 9.İcra Müdürlüğünün 2008/23091 sayılı dosyasında borçlu olan, Pendik Belediye Başkanlığı 3.kişi gibi değerlendirilerek mahsup istenen kısmın dışında kalan kısımdan sorumlu olduğu şeklindeki gerekçe ile şikayet reddedilmiş, borçlu şikayetçinin şikayet konusu mahsup talebi hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmemiştir. Bu karar şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmediğinden kesinleşmiş ise de, karar içeriğinde mahsup istemi hükme bağlanmamış olup, bu konuda kesin hüküm oluşturmayacağından tekrarlanan istemin reddine ilişkin icra müdürü kararının incelenmesi yönünden icra mahkemesini bağlayıcı değildir. İlama dayalı takiplerde itfa nedeniyle İİK.nun 71.maddesine göre yapılan takibin iptali isteminin süreye bağlı olmaksızın her zaman icra mahkemesinden istenebileceği  de gözönünde tutularak borçlu belediye vekilinin 15.8.2010 tarihli mahsup ve dosya borcunun kalmaması nedeniyle infaz istemine yönelik şikayeti değerlendirilmelidir.

Mahkemece 89/1 haciz ihbarı yapılan icra dosyası getirtilip gerektiğinde bilirkişi aracılığı ile bu dosya ve takip dosyasına yapılan haklı ödemeler dikkate alınarak BK.nun 104.maddesi de göz önünde tutularak yapılacak inceleme ile sonuca gidilmelidir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde red kararı verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 04/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14557, Karar No: 2014/28027, Tarih: 01.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/14557 E.  ,  2014/28027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pervari Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2011/247-2014/22

Taraflar arasındaki zemini Hazineye ait olan taşınmaz üzerinde bulunan muhtesat bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın L.. L.. yönünden husumetten reddine, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, zemini Hazineye ait olan taşınmaz üzerinde bulunan muhtesat bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın L.. L.. yönünden husumetten reddine, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu yönünden kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilince temyiz edilmiştir.

Kapama fıstık bahçesi niteliğine göre net fıstık geliri esas alınarak değer biçilip, zemine ekilebilecek münavebe ürünlerinin net gelirine göre tespit edilen değer düşülerek muhtesat bedelinin tespit edilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Kapama fıstık bahçesi niteliğindeki taşınmazların değeri tespit edilirken bilirkişilerce dekara verimin ortalamasının esas alınması gerekir.

Dairemizin aynı gün denetiminden geçen Pervari Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/442 ve 452 esas sayılı dosyalarında Sarıdam köyünde bulunan kapama fıstık bahçesi niteliğindeki taşınmazlarda 2012 yılı itibariyle yapılan değerlendirmede 30 yaş üstü fıstığın dekara veriminin 150-160 kg alındığı gözetilerek bedel tespit edilirken bu miktarlar yerine aynı özelliklere sahip fıstık ağaçları için ortalamadan ayrılarak 220,00 kg verim miktarı esas alınarak fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.