muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/19186, Karar No: 2012/39944, Tarih: 26.06.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/19186 E.  ,  2012/39944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Koşulları bulunmadığından katılan vekilinin, duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi de gözetilerek CMUK'un 318.maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelmede;

Sanık tarafından keşide edilen suça konu 21.10.2006 tarihli çekin hesap sahibinin Ar-Pek Gübre Otomotiv Nakliye Gıda Petrol ithalat ve ihracat Ticare Limited Şirketi olması karşısında; suç tarihinde bu şirketi temsile yetkili kişinin kim olduğunun saptanarak tanık sıfatıyla dinlenip sanığa çek keşide etme konusunda yetki verilip verilmedinin, verilmişse hangi tarihte verildiğinin araştırılması ile suça konu çekin işleme konulduğu icra dosyasının onaylı örneklerinin getirtilmesinden sonra tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken, eksik incelemeyle beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verilidi.
Yargıtay — Esas No: 2018/97, Karar No: 2018/19520, Tarih: 13.12.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/97 E.  ,  2018/19520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın eylemi neticesinde katılandaki yaralanmanın, yüzde sabit iz oluşturan ve hayat fonksiyonlarını hafif (1) derecede etkileyen kemik kırığına neden olduğu, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında TCK'nin 86/1 maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak TCK'nin 3 ve 61. maddelerindeki orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Katılan ...’in yeğenine laf atılma iddiası ile başlayan tartışmada, karşılıklı yaralama meydana gelmiş olması da gözetilerek, sanık hakkında TCK’nin 29. maddesi gereği uygulanan haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda olması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Sanık hakkında, Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2010 tarih 2008/960 Esas ve 2010/2285 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/3, 87/1-c-son, 29 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay hapis cezasına hükmolunduğu ve cezanın TCK’nin 51. maddesi gereği ertelendiği, hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine CMK'nin 231. maddesi yönünden “yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği” gerekçesiyle Dairemizin 12.03.2013 tarih, 2012/1378 Esas, 2013/10030 Karar sayılı kararı ile bozulduğu, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verildiği, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle ihbar üzerine mahkemece açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanmış ise de; Ceza Genel Kurulunun 09/02/2016 tarih, 2014/71 Esas - 2016/42 Karar sayılı kararı gereğince sanığın 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkı nedeniyle hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanık aleyhine hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, 10.03.2010 tarihli ilk hükmün sadece sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi nedeniyle CMUK’un 326/son maddesi gereği kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla istem gibi BOZULMASINA, 13.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/237, Karar No: 2021/5181, Tarih: 06.10.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/237 E.  ,  2021/5181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, Yerel Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalının istinaf başvurusunun Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1. maddesi uyarınca esastan reddine ilişkin olarak verilen karar, davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...’ın 65 ada 5 parsel sayılı taşınmazını, boşandıktan bir süre sonra fiilen tekrar birlikte yaşamaya başladığı davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, payları oranında iptal–tescile, mümkün olmazsa tazminata karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, maaşı ve hayat güvencesi olmaması nedeni ile mirasbırakanın hayat güvencesi olarak taşınmazı verdiğini, davacıların bu durumu bilmelerine rağmen kötü niyetli olarak dava açtıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, muvazaa iddiasının sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, davalının istinaf başvurusu, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1. maddesi uyarınca esastan reddedilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; mirasbırakan ...’ın 65 ada 5 parsel sayılı taşınmazını (1.800,99 m2, bahçeli kerpiç ev) 09.12.2010 tarihinde davalı ...’ye satış suretiyle temlik ettiği, 1962 doğumlu mirasbırakanın 06.02.2015 tarihinde öldüğü, geriye mirasçıları olarak eşi olan davacı ..., ...den çocukları diğer davacılar Metin (1995) ve ..., (1992), davalı ...’den çocukları davacı ... (1989) ile dava dışı ..., (2007) ve Yeliz’in (1998) kaldığı, mirasbırakan ile davalı ...’nün 18.04.1988 tarihinde evlenip 19.09.1989 tarihinde boşandıkları, mirasbırakan ile davacı ...’nin ise 24.11.1990 tarihinde evlendikleri anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, temlikin mirasçılardan mal kaçırma amacıyla yapıldığını ispat külfeti 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanunun'un (TMK) 6. maddesi gereği davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince; mirasbırakanın, davacılar ile arasında herhangi bir husumetinin bulunmadığı, ilk eşi olan davalıyı ve ondan olan yaşı küçük çocuklarını koruma amacıyla davaya konu taşınmazını temlik ettiği, başkaca mallarının da olduğu, mal kaçırma kastının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Ayrıca, her ne kadar resmi akitte gösterilen bedel akit tarihindeki gerçek bedelden düşük ise de, salt bedeller arasındaki oransızlığın tek başına muvazaanın delili olamayacağı açıktır.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hâl böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalı vekilinin yerinde görülen temyiz itirazının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1 maddesi uyarınca Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 HMK'nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Malatya 3. Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine 06/10/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12126, Karar No: 2013/20425, Tarih: 10.07.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/12126 E.  ,  2013/20425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- “İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasasının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin karar- larında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d)İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek / Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, suça sürüklenen çocuğun katıldığı Nevroz etkinliklerinde, şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, bir hükümlü hakkında kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka/Polonya–27 Mayıs 2003, Korku/Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığının gözetilmemesi,

2- Kabule göre de; hüküm tarihinde yürürlükte bulunandan mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin açıklanan nedenlerle; sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 10.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8408, Karar No: 2007/13529, Tarih: 15.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/8408 E.  ,  2007/13529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, tarımsal sulama abonesi olduğunu, 2005 yılında kullanılan enerji için düzenlenen faturanın elektrik tarifeler yönetmeliğinin 38.maddesine aykırı olarak düzenlendiğini, itirazlarının dinlenmediğini, sayacın son endeksi ile ilk endeks arasındaki farktan ayrı olarak faturada hayali bir miktar ile reaktif enerji adı altında hesaplama yapılıp 12.518,79 YTL istendiğini bildirip 1.380,79 YTL borçlu olduğunun ve fazladan istenen kısımdan borçlu olmadığının tespitini istmiştir.

Davalı davaya bakmanın idari yargının görevi alanında olup faturanın da doğru olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davacının 1.380,79 YTL borçlu olduğunun, fazla miktardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davaya konu 13.12.2005 tarihli faturada son endeks ile ilk endeks arasındaki fark tüketimden ayrı olarak (+/-) tüketim adı altında bir miktarın ve reaktif tüketimde nazara alınarak hesaplama yapıldığı görülmektedir. Davacı faturada (+/-) olarak gösterilen miktar ile reaktif enerji olarak gösterilen miktarların tahakkukta hesaplamaya dahil edilememesi ve reaktif enerji bedeli tahakkuk edilmemesi 2007/8408-13529

iddiasıyla bu davayı açmıştır. Davalı ise genel müdürlüğün talimatıyla 2004 yılı sulama mevsimi başlamadan önce yöredeki ... elektrik kullanımını önlemek içik mekanik sayaçların,

dijital sayaçla değiştirilmesine başlandığını, bir kısım abonelerin digital sayaç taktırmadan elektrik kullanmaya devam ettiklerini, bu nedenle Enerji Piyasası Tüketici Hizmetleri Yönetmeliği'nin 18.maddesi ile ... ve usulsüz elektirk kullanımına ilişkin ortak hükümler doğrultusunda ücretsiz kullanılan dönemdeki harcamalarda nazaraalınarak faturanın düzenlendiğini bildirilmiştir.

dijital sayaçla değiştirilmesine başlandığını, bir kısım abonelerin digital sayaç taktırmadan elektrik kullanmaya devam ettiklerini, bu nedenle Enerji Piyasası Tüketici Hizmetleri Yönetmeliği'nin 18.maddesi ile ... ve usulsüz elektirk kullanımına ilişkin ortak hükümler doğrultusunda ücretsiz kullanılan dönemdeki harcamalarda nazaraalınarak faturanın düzenlendiğini bildirilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan davalı idarenin yazı ve tutanakları ve yanı mahkemeden gelen benzer dosyalardan idarece mekanik saatlerin digital saatlerle değiştirilmek üzere söküldüğü anlaşılmaktadır. Davacıya ait mekanik sayacın sökülüp sökülmediği ve digital sayacın takılıp takılmadığı anlaşılamamıştır. Öyle olunca davalı idareden aboneye ilişkin dosyanın celbi ile mekanik sayacın sökülüp sökülmediğine, kombi sayacın takıldığına dair tutanakların celbi ile Tarım İl Müdürlüğünden sulama süresi sorulmalı, mekanik sayaç sökülmemiş ise şimdiki gibi karar verilmesi, mekanik sayaç sökülmüş ise; mekanik sayacın söküldüği tarihten varsa digital sayacın takıldığı tarihe, digital sayaç takılmamış ise sulama süresinin sonuna kadar davacının endeksten ayrı olarak elektrik kullandığının kabulü ile, Enerji Piyasası Tüketici Hizmetleri Yönetmeliğinin 13,14,15 ile yine Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunun 2005 yılında "... ve usulsuz elektrik kullanılması durumunda yapılacak işlemlere ilişkin kararı doğrultusunda hesaplama yapılması gerekir. Mahkemece davalı savunmasında belirtilen kararlar ve yönetmelik Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunun kararı ilgili yerlerden istenerek az yukarıda açıklanan doğrultuda iddia ve savunmayı karşılar şekilde taraf ve Yargıtay denetimine uygun şekilde bilirkişi raporu alınarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bent gereğince diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 15.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1076, Karar No: 2018/2665, Tarih: 05.04.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/1076 E.  ,  2018/2665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesi ile; ... Evleri Site Yönetimine bağlı iken, davalı yönetimin 01/.../2011 tarihinde ".... Bölge...... Site Yönetimi bünyesinden ayrılarak "...Site Yönetimini" oluşturduğunu, müvekkilinin Pendik Yayalar Toplu Konut alanı içerisinde yer alan Kurtköy 7166, 7277, 7278, 7279, 7280, 7281 sayılı yapı adalarının toplamından oluşan site yönetimi olduğunu, davalı ile müvekkil arasında 01/.../2011 tarihinde imzalanan "devir teslim protokolünde" belirtilen alacaklarının halen taraflarına ödenmediğini, davalıya ihtarname gönderdiklerini ancak davalının her hangi bir ödeme yapmadığını ve buna karşılık davalının cevabi ihtarname gönderdiğini, gönderilen ihtarnamenin .... maddesinde "... hesapları tetkik etmek üzere teslim aldıklarını..." belirtmek suretiyle bu alacaklarından haberdar olduklarını belirttiklerini beyan ederek, müvekkili site yönetiminin, davalıdan ....887,38 TL tutarındaki alacağının, ihtarnamenin tebliğ tarihi olan 04/09/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.