muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8394, Karar No: 2025/3527, Tarih: 25.02.2025

Burada ifade özgürlüğü ile bireyin şeref ve itibarının korunması çatışmakta, Devletin bunlar arasında denge kurması gerekmektedir. Bu dengeleme yapılırken şu nokta çok önemlidir; şöhret ve itibarı korunan kişi siyasetçi, kamu gücü kullanan veya topluma mal olmuş kişi ise bu koruma daha esnek olacak, sade vatandaş ise üst düzeyde yapılacaktır.

Cumhurbaşkanına hakaret suçu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 299. maddesinde düzenlenmiş, hakaretin tanımı ise aynı yasanın 125. maddesinde yapılmıştır. Bu düzenlemeye göre hakaret; bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldırmak olarak tanımlanmıştır. Yargıtay uygulamalarına göre bir eylemin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişmektedir. Kişilere yönelik ağır eleştiri ve veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu olarak değerlendirilmemesi gerekmektedir. Söz ve diğer davranışların hakaret suçunu oluşturabilmesi için açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek ağırlıkta somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, suça konu yazının rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte ifadelerin Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde korunan düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM, kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle Sözleşme'nin 8. maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının' mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürülğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Sonuç olarak; suça konu yazının; katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, ağır eleştiri niteliğindedir. Aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, mahkûmiyetine karar verilmesi,

2-)Kabule göre de; mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 58. maddesinin uygulanmaması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken aynı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2844, Karar No: 2013/6733, Tarih: 30.04.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/2844 E.  ,  2013/6733 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İddianamedeki anlatıma, nitelendirmeye ve temyiz nedenine göre sanığın, cezaevinde yapılan aramada cebinden 33 adet hint keneviri tohumu ele geçirilmesi karşısında, eyleminin TCK'nın 297. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen ceza ve tutukevinde uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçunu oluşturup oluşturmadığının, delillerin değerlendirilmesi ve bu suça bakma görevinin anılan fıkrada öngörülen cezanın süresi de nazara alındığında 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 11. maddesi gereğince Asliye Ceza Mahkemesine ait olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeksizin hükmün öncelikle bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5514, Karar No: 2025/2502, Tarih: 10.03.2025

**10. Ceza Dairesi         2019/5514 E.  ,  2025/2502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Olay tutanağı içeriğine, suç konusu uyuşturucu maddenin ele geçiriliş biçimine, otobüs muavini tanığın beyanına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın sûbut bulan atılı suçtan mahkûmiyeti yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, Tebliğnameye uygun olarak hükmün BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3487, Karar No: 2011/2563, Tarih: 06.05.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/3487 E.  ,  2011/2563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan, dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi süresinde duruşmalı olarak istenmiştir. Yargıtay duruşması için gerekli tebligat giderlerinin ödenmemesi nedeniyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. İnceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 285 ada 1 sayılı parsel 724.59 metrekare olarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına, 285 ada 2 sayılı parsel ise 161.98 metrekare olarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına tespit edilmiş iken kadastro komisyonu tutanağı ile 285 ada 1 sayılı parselin krokisinde (A) harfi ile gösterilen bölüm aynı ada 20 parsel sayısı ile taşlık ve kayalık vasfı ile Hazine adına, kalan bölüm 285 ada 1 sayılı parsel olarak 589.17 metrekare yüzölçümü ile tespit gibi ... adına, 285 ada 2 sayılı parsel ise taşlık ve kayalık vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde, her iki taşınmazı davalı ... ile birlikte senetle satın aldıklarını, aralarında yaptıkları protokol gereği taşınmazların eşit olarak bölünmesi gerektiğini ileri sürerek taşınmazların 1/2’şer payının adına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişme konusu 285 ada 1 sayılı parselin ..., 285 ada 2 sayılı parselin ise Hazine adına tesciline, 2 sayılı parsel üzerinde bulunan 40 yaşlarındaki 3 adet badem ağacının davacı adına muhtesat olarak beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hüküm davacı vekili ile muhtesat şerhi yönünden davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan 285 ada 2 sayılı parsele ilişkin hükmün ONANMASINA

2- Dava konusu 285 ada 1 sayılı parsele yönelik davacı ...'in temyiz itirazlarına gelince; Mahkemece taşınmazı 15-16 yıldır davalı ... tarafından kullanıldığı, davacının zilyetliğinin bulunmadığı kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, yapılan değerlendirme dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Davacı ile davalı Memika İlgen'in dava konusu taşınmazı birlikte satın aldıkları, aralarında yaptıkları 10.06.1988 tarihli protokol ile satın aldıkları taşınmazın eşit olarak taksimi hususunda mutabık kaldıkları anlaşılmaktadır. Tarafların satın aldıkları taşınmazın diğer bölümleri Hazine adına tespit edilmiş ve tespit kesinleşmiştir. Taraflar arasında tespit günü itibariyle geçerli bir taksimin varlığı iddia ve ispat edilemediğine, her ne

kadar davalı, taşınmazı ev yapmak suretiyle 15-16 yıldır kullanmakta ise de zilyetlik süresi bağımsız olarak 20 yıla ulaşmadığından davalı yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14.maddesinde öngörülen iktisap koşullarının da gerçekleşmemiş olmasına göre, taşınmazın 1/2 payının davacı ..., 1/2 payının da davalı Memika İlgen adına tesciline, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19.maddesi gereğince taşınmaz üzerindeki muhtesatın davalıya ait olduğunun beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 06.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4715, Karar No: 2024/5416, Tarih: 03.12.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/4715 E.  ,  2024/5416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3672 E., 2023/993 K.

DAVACILAR : ... vd. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 16.01.2020

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/406 E., 2022/159 K.

Taraflar arasındaki ön alım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 03.12.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davalı vekili Av. ... ile karşı taraftan davacılardan ... vekili Av. ..., diğer davacılardan ..., ..., ..., ... ve ... vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra açık duruşmanın bittiği bildirildi. İşin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; dava konusu 482 parsel sayılı taşınmazın 4/12'si dava dışı hissedar ...adına kayıtlı iken, 4/12 hissesinin tamamının bilgi ve haber verilmeden ...tarafından davalı ...' a satıldığını, ön alım hakkını kullanmak istediğini belirterek; davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davalı ...'a satılan gayrimenkulün 4/12 hissesinin ... adına %50, ... adına %25 ve ... adına %25 olarak hisseler oranında davacılar adına tescil edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; dava konusu taşınmazda fiili taksim olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazda fiili taksim bulunmadığını belirterek davanın kabulü ile; İstanbul ili, ... ilçesi, 482 parselde davalı ... adına kayıtlı 1/3 hissenin tapu kaydının ön alım hakkının kullanılması nedeniyle iptaline, iptal edilen payın davacılar ..., ... ve ...'a ait payları ile birleştirilmesine ve taşınmazın iptal edilen payının 48 pay kabul edilerek 24'ü ..., 12'si ... ve 12'si ...'a ait olacak şekilde tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; dava konusu gayrimenkul üzerinde paydaşlar arasında rızai fiili taksim söz konusu olduğunu, davalı müvekkilin arsayı inceleyerek ve taşınmazın fiili taksime konu olan sınırında çakılı kazıkların olduğunu gördüğünü, haksız ve hukuka aykırı karar verildiğini, davacı tarafın dayanmadıkları tanık deliline rağmen mahkemece davacıların tanığı ... Öktem'in dinlenilmesinin hatalı olduğunu,fiili taksimin 101, 102 ve 103 No.lu kazıklar ile açıkça tespit edildiğini belirterek mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Bölge Adliye Mahkemesi kararının eksik inceleme ile verildiğini belirterek, istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrarlamıştır.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, ön alım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 4721 sayıl Türk Medeni Kanunu'nun 2, 732, 733 ve 734 üncü maddeleri,

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu, 14.02.1951 tarihli ve 1949/17 Esas, 1951/1 Karar sayılı kararı.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Yargıtay duruşma vekalet ücreti olan 28.000,00 TL'nin davalıdan alınarak davacılara verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.12.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8599, Karar No: 2011/11097, Tarih: 25.10.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/8599 E.  ,  2011/11097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Bank A.Ş vekili Avukat ... tarafından, davalı Ereğli Tapu Sicil Müdürlüğü'ne izafeten ... vd. aleyhine 23/03/2007 gününde verilen dilekçe ile ipoteğin fekki nedeniyle uğranılan zararın tazmini ve ipoteğin yeniden tesisinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 11/02/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, ipoteğin fekki nedeniyle uğranılan zararın tazmini ve yeniden ipoteğin tesisi istemine ilişkindir. Mahkemece dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına hükmolunmuş, kararı davacı temyiz etmiştir.

Mahkemece, davaya konu ipotek dava tarihinden önce yeniden konulduğundan, davanın konusuz kaldığını kabul ile karar verilmesine yer olmadığına ve davanın açılmasına davalılar sebep olmadığından yargılama giderleri ve vekalet ücretinden davacının sorumluluğuna hükmolunmuştur.

Dosyadaki belgelerden, davacı banka lehine 1044 no lu parsele 28/04/2006 tarihinde konulan ipoteğin usulsüz olarak 17/01/2007 tarihinde fek edildiği, davacının başvurusu ve yanlışlığın anlaşılması üzerine 21/02/2007 tarihinde tevhit işlemi ile birlikte ipoteğin yeni parsele yeniden işlendiği, eldeki bu davanın ise 23/03/2007 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır. Davacının ipotek tesisi ve zararın tazmini istemlerinin dayanağı ipoteğin fekki işlemi olup dava tarihinden önce ipotek yeniden konulduğundan davacının bu davayı açmakta hukuki yararı yoktur. Hukuki yarar, genel dava şartlarından olduğundan mahkemece re’sen gözetilmesi ve davanın dava şartı yokluğundan reddedilmesi ile davalılar yararına yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 7/2. maddesi gereğince tek ve maktu vekalet ücretine hükmolunması gerekirken bu yönün göz ardı edilmesi doğru değilse de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK’nun 438. maddesi gereğince kararın yukarıdaki gerekçeyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda 2 nolu bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının 1.bendinin tamamen çıkartılarak yerine “1.Davanın hukuki yarar yokluğundan, dava şartı bulunmadığından reddine” sözcüklerinin, 4.bendinin tamamen çıkartılarak yerine “4.Yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 7/2. maddesi gereğince 1.000,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine” sözcük dizisinin eklenmesine, davacının diğer temyiz itirazlarının yukarıda 1 nolu bentte gösterilen nedenle reddi ile kararın davacı yararına düzeltilmiş bu biçimi ile ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.