muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/484, Karar No: 2021/568, Tarih: 18.11.2021

Esasen failin iç dünyasını ilgilendiren kastının niteliğinin belirlenebilmesi için dış dünyaya yansıyan davranışlarından hareketle sonuç çıkarmak olanaklıdır. Başka bir deyişle, failin olay öncesi, sırası ve sonrasındaki davranışları kastının belirlenmesinde ölçü olarak alınmalıdır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Yüksek 1. Ceza Dairesinin uzun yıllardır sürdürdüğü kabul ve uygulamalarında, fail ile ölen arasında olay öncesine dayalı, ciddi bir husumet bulunup bulunmadığı, failin olayda kullandığı aracın öldürmeye elverişli olup olmadığı, darbe sayısı ve şiddeti, darbelerin vurulduğu bölgelerin hayati bakımdan önemi, failin davranışlarına kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenin etkisiyle mi son verdiği, failin suç aletini kullanış biçimi, olay öncesi, esnası ve sonrasında failin mağdura yönelik davranışları ve sarf ettiği sözler gözetilerek eylemin öldürmeye teşebbüs suçunu mu, yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturacağının belirlenmesi ve tüm bu ölçütler birlikte değerlendirilerek sanığın saklıda kalan kastının ortaya çıkarılması gerektiği ifade edilmektedir. Yine Yargıtay uygulamasına göre; eylemin nedeni, sanığın olay yerine hazırlıklı gelmesi, fiilin iradiliği, nitelik ve şiddeti, suçta kullanılan vasıtanın cinsi, yaranın meydana geldiği yer, eyleme maruz kalan organların hayati önemi haiz olması, olayın seyri ölümü "beklenir sonuç" haline getirmişse, failin öldürme kastıyla hareket ettiğini kabul etmek gerekir.

Kuşkusuz suç vasfının tayini açısından yukarıda sayılan ölçütlerin tümünün aynı olayda gerçekleşmesini beklemek ya da birini diğerinden üstün tutmak mümkün değildir. Zira her somut olayın özelliğine göre yapılacak değerlendirme ve uygulama farklı olabilecek, bunun sonucunda maddi gerçek ortaya konulacaktır. Bununla birlikte bazı durumlarda, bu ölçütlerden birinin diğerlerine göre son derece baskın nitelikte olması ve ön plana çıkması nedeniyle yapılacak değerlendirmede temel dayanak noktası olarak kabul edilebilecek ve sırf bu niteliğiyle eylemin öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirilmesini sağlayacaktır. Somut olayımıza bu perspektiften bakıldığında, taraflar birbirini önceden tanımamakta, olay anındaki yol vermeme meselesi dışında arada husumet teşkil edebilecek önemli bir neden de bulunmamaktadır. Bununla beraber, sanık ... günümüzde ülkemizde sıkça rastlandığı üzere kavga sırasında ilk tercih olarak silahına sarılmış, kendine göre haklı olduğuna ve haklılığını sadece silah kullanarak kanıtlayabileceğine dair inancıyla gözünü sakınmadan katılan ...’i hedef alarak silahını ateşlemiş, gerçekleşen bu tek atış sonrasında katılan sol kulak tragus bölgesinden basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmıştır.

İncelenen bu dosyanın genel kurulumuzda yapılan tartışması sırasında, sanığın hareketli kavga ortamında kaçmakta olan katılana karşı hedef gözetmeden rastgele atış yaptığı, tabancasının şarjöründe fazla sayıda mermi bulunmasına rağmen başka ateş etmediği, bu yönüyle açığa çıkan kastının kasten yaralama suçunu oluşturduğu düşüncesi ön plana çıkmış ve genel kurul çoğunluk iradesi de bu yönde şekillenmiştir. Ancak genel kurulumuz bu kabulüyle, hem öldürme suçlarına dair ihtisas dairesi olan Yüksek 1. Ceza Dairesinin kararlarına, hem de kendi pek çok kararının aksine hareket etmiştir. Kasten öldürme veya buna teşebbüs suçlarının ülkemizdeki işlenme biçimlerine ve nedenlerine bakıldığında çoğunun somut olayda olduğu üzere trafikte, alkollü işletmelerde içkinin tesiri altında ya da önemli sayılamayacak başka meselelerden dolayı arada ciddi bir husumet olmaksızın ani kast altında işlendikleri anlaşılmaktadır. Öte yandan, hem genel kurulumuz hem de Yüksek 1. Ceza Dairesi bu tür olaylarda elverişli vasıta olduğunda kuşku bulunmayan ateşli silahlar ile vücudun hayati nitelikteki baş-göğüs boşluğu-karın boşluğu bölgelerini hedefleyen saldırı ve isabetleri istisnasız olarak öldürme/öldürmeye teşebbüs olarak kabul etmektedir. Ateşli silahla yapılan atışlarda, atış mesafesi de dikkate alınarak hedef alınan vücut bölgesinin hayati önemi haiz bulunan bir yer olması halinde, meydana gelen yaralanmanın niteliğine bakılmaksızın, hatta yaralanmanın gerçekleşip gerçekleşmemesi de önem taşımaksızın eylem öldürmeye teşebbüs olarak kabul edilmektedir. Bu noktada gerçekleşen neticenin ne olduğu, neticenin önemsiz olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği gibi bir ölçütün kabulü olanaklı değildir. Bu bağlamda, inceleme konusu olayda, sanığın atışı sonucunda sol kulak tragus bölgesinden yaralanan katılanın kendini gereği gibi sakınamaması, kaçamaması veya sanığın silah kullanma konusunda daha maharetli olması nedeniyle isabetin hemen 2-3 cm. yana doğru gerçekleşmesi halinde baş bölgesinden aldığı bir yarayla katılan hayatını kaybetseydi, sanığın kastının yine yaralamaya yönelik olduğu ve bu nedenle TCK’nın 87/4. maddesi kapsamında neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçunu işlediği ileri sürülebilecek midir? Kuşkusuz hayır, zira ateşli silahla hayati nitelikteki vücut bölgelerine yapılan atışlarda, isabet olsun olmasın, husumet olsun olmasın eylemin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturacağı uzun yıllardır süregelen uygulamanın gereğidir.

Bu noktada, genel kurulumuzun sayın çoğunluğunun görüşünde ve Yüksek 1. Ceza Dairesinin kararında değinilen hareketli kavga ortamı ve sanığın tabancasında daha fazla mermi bulunmasına rağmen eylemini sürdürmemesi tezlerine de kısaca değinmek gerekmektedir. Özellikle ani gelişen veya çok sayıda kişinin katıldığı kavga ortamlarında yumruk, tekme ve sair uzuvlarla saldırı veya savunma gerçekleştirilirken mobil (hareketli) durumdaki maktul veya mağdura 'kesici-delici' nitelikte alet kullanılarak meydana gelen isabetlerde ölüm/yaralama sonucu doğduğunda elbette olayın niteliğine göre yaralama kastının varlığı tartışılabilir ve uygulama alanı bulabilir. Zira, kesici-delici aletler istenen neticenin alınmasını sağlamak amacıyla maktul/mağdura ancak yakın mesafeden kullanılabilirler. Böyle bir durumda hele de bir kavga ortamı sözkonusuysa kendini savunma ihtiyacını hisseden maktul/mağdur faile karşılık vermeye çalışacaktır. Bu durumda saldıran fail, elverişli nitelikteki kesici-delici aleti arzuladığı biçimde etkili kullanamayabilir veya gerçekte kastettiği noktadan farklı bir noktaya isabet ettirebilir. Böyle bir durumda failin kastını ortaya koyarken oluşan şüphe fail aleyhine yorumlanamaz. Ancak ateşli silah kullanımında durum bundan farklıdır. Failin maktul/mağdura yakınlaşması gerekmediği gibi fail silah kullanma hususundaki maharetine göre istediği vücut bölgesini hedefleyebilir. Dolayısıyla burada fail ile maktulün/mağdurun mobil (hareketli) olması önem taşımaz. Failin hedeflediği bölgeye yaptığı atış onun kastını gösterir, bu noktada isabetin olup olmamasının da bir değeri yoktur. Diğer taraftan failin tabancasında fazla sayıda mermi varken atmaması genel kurulumuzun sayın çoğunluğu tarafından yukarıda değinilen 'failin davranışlarına kendiliğinden ve engel bir neden olmadan son vermesi' ölçütü çerçevesinde değerlendirilmiş ve failin kastının yaralama olduğu şeklindeki görüşün dayanaklarından biri olarak kabul edilmiştir. Olay esnasında ortamın kalabalık olduğu, kavganın sayıca fazla kişiler arasında meydana geldiği anlaşılmaktadır. Fail, bu ortamda ateşli silahını hiç çekinmeden çıkartmış, vücudunun üst bölgesine hedef gözeterek yaptığı atışla katılana yönelik eylemini tamamlamıştır. Dosya kapsamında katılanın sanık tarafından silah çıkarılınca kendisine doğru ateş edilebileceğini fark ederek kaçmaya başladığı yönünde kanıtlar bulunmaktadır. Dolayısıyla failin elverişli vasıtayla başlayıp icrasını gerçekleştirmeyi kastettiği eylem bakımından amaçlanan öldürme neticesinin gerçekleşmemesi katılanın kaçmasından/kendini sakınmasından ileri gelmiştir

. Dosya kapsamında katılanın sanık tarafından silah çıkarılınca kendisine doğru ateş edilebileceğini fark ederek kaçmaya başladığı yönünde kanıtlar bulunmaktadır. Dolayısıyla failin elverişli vasıtayla başlayıp icrasını gerçekleştirmeyi kastettiği eylem bakımından amaçlanan öldürme neticesinin gerçekleşmemesi katılanın kaçmasından/kendini sakınmasından ileri gelmiştir. Somut olayda, 'engel neden' kavramını dosyadaki maddi bulgu ve kanıtlara uygun şekilde değerlendiremeyen genel kurulumuzun henüz 15 gün önce verdiği ve bu dosyanın inceleme tarihi itibariyle yazım aşamasında bulunan 2019/190 esas sayılı kararında ise, arazi meselesi ve mal paylaşımı konularında yaşanan tartışma sırasında sanığın yanında taşıdığı ruhsatsız tabancayı belinden çıkarması üzerine kendisine yönelik silahlı saldırıdan endişe duyan katılanın korku ve telaşla ... yerinden çıktığı, peşinden koşan sanığın babası katılanın arkasından toplam 8 el ateş ettiği, mermilerden birinin müştekinin sağ baldırına isabet ederek onu yaşamını tehlikeye maruz bırakmayacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı, katılanın anlatımlarında kendisine yönelik olarak ateşlenen mermilerden birinin sağ kulağının yanından, birinin de başının üstünden geçtiğini belirttiği, olay yeri inceleme raporu ve ekindeki krokilerden mermilerden ikisinin otopark karşısındaki 5 no'lu dairenin pencere altına ve camına isabet ettiği, yine olay yerinde bulunan……. plakalı araçta da 5 adet mermi izi bulunduğu olayda da sanığın kastının kasten yaralama suçunu işlemeye yönelik olduğuna ilişkin kabulünün bulunduğunu da hatırlatmak isteriz. İki olayın gerçekleşme biçimleri karşılaştırıldığında, genel kurulumuzun yaralamayla sonuçlanan her iki olayı da ister sekiz mermi atılsın, ister tek atış yapılsın tamamen aynı bakış açısıyla ele aldığı, hal böyle olunca da incelenen bu dosya bakımından savunulan 'sanığın tabancasında daha fazla mermi bulunmasına rağmen eylemini sürdürmemesi' ölçütünün önceki karardaki kabule tümüyle ters düşecek nitelikte olduğu ve bu eylem bakımından dosya kapsamına aykırı olduğu anlaşılmaktadır.

Tüm bu açıklamalar ışığında, sanığın olay günü trafikte yol vermeme nedeninden kaynaklanan tartışma ve kavga ortamı sırasında, yanında taşıdığı tabancasını çıkartarak yaptığı atış sonucunda katılanı sol kulak tragus bölgesinden basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı olayda, kullanılan silahın elverişliliği, hedef alınan ve isabet kaydedilen vücut bölgesi birlikte değerlendirildiğinde, gerçekleşen neticeden bağımsız olarak sanığın açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu görüşünde bulunmam nedeniyle yerel mahkemenin isabetli şekilde öldürmeye teşebbüs olarak nitelendirdiği eylemin silahla kasten yaralama suçunu oluşturduğuna ilişkin sayın çoğunluğun bozma yönündeki düşüncesine katılmıyorum." şeklindeki gerekçeyle,

Suç vasfına yönelik çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi de; sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

2- Sanık ...'a atılı zincirleme şekilde silahla tehdit suçunun sabit olup olmadığı;

Tehdit suçu 5237 sayılı TCK'nın 106. maddesinde;

“(1) Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit eden kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.

(2) Tehdidin;

a) Silahla,

b)Kişinin kendisini tanınmayacak bir hale koyması suretiyle, imzasız mektupla veya özel işaretlerle,

c) Birden fazla kişi tarafından birlikte,

d) Var olan veya var sayılan suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak,

İşlenmesi halinde, fail hakkında iki yıldan beş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(3) Tehdit amacıyla kasten öldürme, kasten yaralama veya malvarlığına zarar verme suçunun işlenmesi halinde, ayrıca bu suçlardan dolayı ceza verilir” şeklinde düzenlenmiştir.

Türk Dil Kurumunun Büyük Türkçe Sözlüğü’ne göre, “gözdağı verme” anlamına gelen tehdit, bir kimsenin bir zarara veya kötülüğe uğratılacağının bildirilmesidir. Bu bildirimin sözlü olması mümkün olduğu gibi başka yollarla ve bu bağlamda davranışlar yoluyla da yapılması mümkündür. Bu nedenle tehdit suçu, söz, yazı, resim, şekil veya işaret ile de işlenebilecek bir suç olup, önemli olan gerçekleştirileceği belirtilen haksızlığın mağdurun bilgisine ulaştırılmasıdır (M. Emin Artuk - A. Gökcen - A. Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Turhan Kitabevi, ..., 6. Bası, s.100.).

Tehdidin, mağdurun iç huzurunu bozmaya, onda korku ve endişe yaratmaya objektif olarak elverişli olması yeterli olup, saldırının kişinin veya başkasının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına, belirli bir ağırlıkta olmak kaydıyla mal varlığına veya bunlar dışındaki sair bir kötülüğe yönelik olması gereklidir. Suçun oluşabilmesi için mağdurun iç huzurunun bozulup bozulmadığının veya korkup korkmadığının ayrıca araştırılmasına gerek yoktur. Önemli olan failin tehdidi oluşturan fiili “korkutmak amacıyla” yapmış olmasıdır (MAJNO, Ceza Kanunu Şerhi, Türk ve İtalyan Ceza Kanunları, Sevinç Matbaası, ... 1978, C. II, s.127; A. Pulat Gözübüyük, Mukayeseli Türk Ceza Kanunu, 5. Bası, C. II, s. 517 ve 873.).

Tehdit suçuyla korunan hukuki yarar, 5237 sayılı TCK’nın 106. maddesinin gerekçesinde; “Tehdidin koruduğu hukuki değer, kişilerin huzur ve sükûnudur; böylece kişilerde bir güvensizlik duygusunun meydana gelmesi engellenmektedir. Bu nedenle, söz konusu madde ile insanın kendisine özgü sulh ve sükûnuna karşı işlenen saldırılar cezalandırılmış olmaktadır. Fakat, tehdidin bu maddeyle korumak istediği esas değer, kişinin karar verme ve hareket etme hürriyetidir.

...Maddenin ikinci fıkrasında tehdidin daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâlleri gösterilmiştir. Bu hâller, tehdidin kapsadığı korkutma gücünün ciddiliği ve yoğunluğu hususunda mağdurda ciddi kaygılar meydana getirmeye elverişli durumlardır. Tehdit silahla icra olunursa bunun ciddiliği hususunda bir korkunun meydana gelmesi çok daha kolay olur. Aynı suretle kendisini tanınmayacak bir hâle getiren kişinin veya bir kaç kişinin birlikte olarak tehdit icra etmeleri hâlinde meydana gelen korku çok yoğun olur...” şeklinde açıklanmıştır.

Maddenin uyuşmazlıkla ilgili ikinci fıkrasının (a) bendinde, suçun silahla işlenmesi nitelikli hâl olarak yaptırıma bağlanmıştır. Tehdidin silahla işlenmesi mağdur üzerindeki korkunun etkisini artırması, eylemin icrasını kolaylaştırması, tehdidin ciddiliğini göstermesi ve faile cesaret vermesi nedenlerinden dolayı kanun koyucu tarafından nitelikli hâl olarak kabul edilmiştir. Suçun silahla işlendiğinin kabulü için failin silahlı olması yeterli olmayıp tehdidin gerçekleştirilmesi sırasında silahın kullanılmış olması, silahın korkutucu gücünden bir şekilde faydalanılmış olması gerekmektedir. Bu durum, failin eline silah alıp mağdura doğru doğrultması şeklinde olabileceği gibi, failin belindeki silahı göstermesi şeklinde de olabilir.

Öte yandan, amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi hâlinde uygulanabileceği gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate veya herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Birinci uyuşmazlık konusunda anlatıldığı şekilde gelişen olayda; katılan ... ile inceleme dışı şikâyetçi sanıklar ... ve...’in aşamalardaki beyanları ile sanık ... ve inceleme dışı katılan sanıkla... ile ...’ın savunmalarına göre, sanık ...’nin trafikte yol vermeme nedeniyle çıkan kavgada tehdit amacıyla karşı tarafa tabancasını gösterdiğine dair bir belirleme yapılamaması, sanık ...’nin eline aldığı tabancanın kabzasıyla sanık ...’e vurması ve tabancasının içine mermi sürerek kaçmakta olan katılan ...’in arkasından ateş etmesi karşısında, kastının yaralamaya dönük olduğunun anlaşılması karşısında, sanık ...’nin üzerine atılı silahla tehdit suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle sanığın bu suçtan beraatine karar verilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin silahla tehdit suçu yönünden direnme gerekçesinin isabetli olmadığına, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanığın silahla tehdit suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Ulaşılan bu sonuç karşısında, silahla tehdit suçu bakımından haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşup olmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu bu aşamada değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Ulaşılan bu sonuç karşısında, silahla tehdit suçu bakımından haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşup olmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu bu aşamada değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yerel Mahkemenin, sanık ...'un, katılan ...'a yönelik eyleminin vasfı ve katılan ..., şikâyetçiler ..., ... ve mağdu...’a yönelik tehdit suçunun sübutu bakımından direnme gerekçesinin İSABETLİ OLMADIĞINA, sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşmadığına dair direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.06.2014 tarihli ve 224-217 sayılı sanık ... hakkındaki direnme kararına konu mahkûmiyet hükümlerinin;

a) Sanığın katılan ...’e yönelik eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

b) Sanığın silahla tehdit suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

İsabetsizliklerinden BOZULMASINA,

3- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 02.11.2021 tarihinde yapılan müzakerede haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığı ve silahla tehdit suçunun sabit olup olmadığına ilişkin uyuşmazlıklar bakımından oy birliğiyle; sanığın katılan ...'e yönelik eyleminin vasfına ilişkin uyuşmazlık bakımından 02.11.2021 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 18.11.2021 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.

02.11.2021 Tarihli Oturum;
Yargıtay — Esas No: 2022/12823, Karar No: 2025/4613, Tarih: 11.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12823 E.  ,  2025/4613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/314 E., 2021/904K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; dosyadaki evrakın fotokopi olduğuna, yorumu kendisinin yapmadığına, eleştiri niteliğinde olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık savunması ile açık kaynak araştırma raporu karşısında, sanığın mahkumiyetine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 61. maddesindeki ölçütler ve aynı Kanun'un 3. maddesindeki “fiilin ağırlığı ile orantılı ceza verilmesi ilkesi” çerçevesinde somut olay açıkça irdelenerek, temel cezanın saptanması gerektiği gözetilmeden, dosya içeriğiyle uyumlu olmayan "sözün ve isnadın ağırlığı nazara alınarak" şeklindeki gerekçe ile temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak ve hakkaniyet ölçülerine uyulmayarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Hukuka aykırı bulunmuştur

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Kuşadası 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,11.03.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın yazdığı sözlerin Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

Anayasa’nın “Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti” kenar başlıklı 26. maddesi