muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16991, Karar No: 2016/556, Tarih: 13.01.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/16991 E.  ,  2016/556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılması istemine ilişkindir. Davacı malik olmayan eş, aile konutu niteliğinde bulunan taşınmazın, malik olan davalı eş tarafından “açık rızası bulunmadan" davalı şirket lehine ipotek ettirildiğini ileri sürerek, aile konutu üzerine konulan ipoteğin kaldırılmasını talep etmiş, davalı banka ise dava konusu taşınmazın tapu kaydında aile konutu olduğuna dair bir şerhin bulunmadığını, bankanın iyiniyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, bankanın kötü niyetinin ispatlanamadığı gerekçesi ile talebinin reddine karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu “emsal davalarda" gerekçesi aşağıya “aynen" alınan 2013/2- 2056 esas, 2015/1201 karar ve 15.04.2015 günlü kararı ile “yeni bir uygulamaya” geçmiştir. Hukuk Genel Kurulunun benzer davalarda da sürdürülen yeni uygulaması Dairemiz tarafından da benimsenmiş olup Dairemiz emsal bütün davalarda Hukuk Genel Kurulunun aşağıdaki görüşlerine aynen katılmaktadır.

Emsal Hukuk Genel Kurulu kararında yer alan yerel mahkemenin “direnme gerekçesinde” açıkça belirtildiği üzere Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin fiil ehliyetine getirilen sınırlama aile konutuna şerhin konulması ya da konulmaması koşuluna bağlanmadığı gibi işlem tarafı olan üçüncü kişinin iyiniyetli olup olmamasının da herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “konulmuş olmasa da” eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır.

Sınırlandırma aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa dahi aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh “kurucu” değil “açıklayıcı” şerh özelliğini taşımaktadır.

Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “emredici” niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem için verilebilir.

Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “emredici” niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem için verilebilir.

Türk Medeni Kanununun 193. hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin korunması" amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin açık ıızası bulunmadıkça” aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunun ipotek edilmesi gibi tek başına” bir ayni hakla sınırlandıramaz. Bu sınırlandırma “ancak diğer eşin açık rızası alınarak" yapılabilir.

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "açık" olması gerekir (Mustafa Alper GÜMÜŞ, Türk Medeni Kanununun Getirdiği Yeni Şerhler; Vedat Kitapçılık, İstanbul 2007, Birinci Basıdan İkinci Tıpkı Bası, s. 41-42).

Her ne kadar ipotek doğrudan doğruya aile konutundan faydalanma ve oturma hakkını engellemiyorsa da, hak sahibi eşin kötüniyetli ve muvazaalı işlemleri ile aile konutunun elden çıkarılma tehlikesi nedeniyle ipotek işlemine diğer eşin “açık rızası" şarttır.

Yukarıda açıklanan kurallar çerçevesinde eşin "açık rızası" alınmadan yapılan işlemin Hukuk Genel Kurulunca da açıkça ifade edildiği üzere "geçerli olduğunu" kabul etmek imkansızdır. Eş söyleyişle eşin "açık rızası alınmadan" yapılan işlemin "geçersiz olduğunu" kabul etmek zorunludur.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Genel Kurulunca benimsenen yukarıda açıklanan yasal düzenleme ve ilkelere uygun değerlendirme yapılarak aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.13.01.2016(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/9533, Karar No: 2021/1528, Tarih: 11.02.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/9533 E.  ,  2021/1528 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin davacı vekilinin isteğinin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. ve 5510 sayılı Yasanın 86/9. maddeleri olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki davada, hükmüne uyulan dairemiz bozma ilamında, davalı işverenin kamu kurumu olduğu ve kamu kuruluşlarında çalışanların hizmetlerinin kayıtlara geçirilmesinin ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılmasının esas olduğu belirtilmiş ise de, mahkemece bozmaya uyulmasına rağmen yine yanılgılı değerlendirme sonucu karar verildiği anlaşılmaktadır. Hizmet tespiti davalarının her türlü delille ispatlanabilmesine karşın, işverenin kamu kuruluşu olması durumunda aynı serbestlikten bahsedilemeyip yazılı delillerin esas alınması gerekmektedir. Bu açıklamalar çerçevesinde mahkemece yapılacak iş, seri halde açılan tüm dosyalar içerisinde bulunan idare ile yapılan ihale evrakları, istihkak raporları, sözleşmeler, hakediş ve ödeme belgeleri birlikte mukayese edilmek suretiyle, çalışıldığı iddia olunan işlerin (tohum ekimi, tüp doldurma, kozalak toplanması, kozalaklardan tohum çıkarılması, fidan sökümü, nakli vb.) nitelikleri gözetilerek, belirtilen işlerin kaç günde kaç işçi ile bitirilebileceği belirlenmeli, idare tarafından çıkartılan istihkakların doğrudan veya muhtarlık kanalıyla hangi nitelikteki işler için ödendiği, davaya konu dönemde söz konusu işler nedeniyle orman idaresi tarafından takdir edilen ve köy tüzel kişiliği tarafından da kabul edilen yevmiye tutarlarının/birim fiyatının ne kadar olduğu gözetilip, işverenin kamu kurumu olduğu, ilgili çalışmaların ve ücretlerin kayıtlara geçmesinin asıl olduğu ilkesinden yola çıkılarak, davacının isminin bulunduğu ödeme belgeleri yıl yıl değerlendirilerek bireyselleştirme yapılmak suretiyle, çalışmanın varlığı ve süresi kayıtlara göre irdelenip, çalışma süresinin tespit edilebilmesi için dosyanın orman mühendisi olup aynı zamanda iş ve sosyal güvenlik alanında da yetkisi bulunan bilirkişilere teslimi ile heyet raporu alınmalıdır. Ayrıca, önceki bozma ilamlarında belirtilen hususlarında (doğum süreleri vb.) göz önünde bulundurularak hüküm kurulması gerekirken, mahkemece açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2951, Karar No: 2019/7166, Tarih: 28.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/2951 E.  ,  2019/7166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi süresi içinde davalılar vekillerince temyiz edilmiş ise de, davalı Tepe Savunma ve Güv. Sistemleri San. A.Ş. vekili tarafından duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri San. A.Ş.ne bağlı olarak HSBC Bank'ın Kartal Şubesi’nde 29/03/2009-11/10/2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai, hafta tatili ile sosyal haklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekilleri, davanın reddini talep etmiştir.

C) Bozma İlamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Yerel Mahkemenin ilk kararı, Dairemizin 17/09/2015 tarih ve ... Esas, 2015/26104 Karar sayılı ilamıyla “Davacı vekili davalılar aleyhine haklı fesih iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatlarının yanı sıra fazla çalışma, hafta tatili, yıllık ücretli izin ve sosyal hak alacaklarının tahsili talebi ile dava açmış,

Davalı Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri San. A.Ş. vekili 10.12.2012 tarihinde tebliğ edilen dava dilekçesine karşı 24.12.2012 tarihinde, yasal 2 haftalık süre içerisinde verdiği cevap dilekçesini sunmuş, cevap dilekçesinde savunmalarının yanı sıra delillerini ve bu bağlamda tanıklarının isim ve adreslerini bildirmiştir.

Taraf vekilleri ön inceleme duruşmasına katılmışlar,

Ön inceleme duruşması sonundaki aynen;

“…Son tahkikata geçildi.

Tarafların gösterdikleri tanıkların celp edilip, dinlenilmelerine, masraflarının yatırıldıkları avanstan karşılanmasına, avans yok ise masrafları yatırıldığında celp edilip, dinlenilmelerine.

Tarafların tanıklarını getirirlerse dinlenmelerine,

Davalı vekilinin gösterdiği tanıkların davetiye ile celbine her bir tanık için 35 TL. tanıklık ücreti yatırılması için 2 haftalık kesin süre verilmesine….” şeklinde ara kararı alınmıştır.

Bir sonraki 09.07.2013 tarihli duruşmaya davacı vekili ile davalı HSCB Bank A.Ş. vekili katılmış, davalı Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri San. A.Ş. vekili mazeret bildirmiş,

Davacının iki tanığı dinlenilmiş ve aynen;

“ Dinlenen tanıklara 20 TL. tanıklık ücreti ödenmesine,

Olay yeterince aydınlandığından diğer tanığın dinlenilmesinden sarfı nazar edilmesine,

Davalı Tepe Güvenlik vekilinin mazeretli sayılmasına,

Davacı vekilinden 250 TL. alınarak dosyanın bilirkişiye tevdiine” şeklinde ara kararı oluşturulmuştur.

Dosya bilirkişiye tevdi edilmiş,

Davacının iki tanığı dinlenilmiş ve aynen;

“ Dinlenen tanıklara 20 TL. tanıklık ücreti ödenmesine,

Olay yeterince aydınlandığından diğer tanığın dinlenilmesinden sarfı nazar edilmesine,

Davalı Tepe Güvenlik vekilinin mazeretli sayılmasına,

Davacı vekilinden 250 TL. alınarak dosyanın bilirkişiye tevdiine” şeklinde ara kararı oluşturulmuştur.

Dosya bilirkişiye tevdi edilmiş,

Davalı Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri San. A.Ş. vekili sonraki oturumda ve diğer oturumlarda verdiği dilekçeler ile tanık dinlememeye ilişkin ara kararından rücu edilerek tanıklarının dinlenilmesi talebinde bulunmuş,

Mahkemece bu konuda bir ara kararı oluşturulup, bu talep hakkında bir karar verilmeden yargılamaya devam edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri ayrı ve özellikle Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri San. A.Ş. vekili tanıkları dinlenilmeden karar verildiğini ve adil yargılanma haklarının ihlal edildiğini belirterek temyiz etmişlerdir.

Dosyada öncelikli sorun Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri San. A.Ş.nin hukuki dinlenilme hakkının ihlal edilip, edilmediğidir.

Hukuki dinlenilme hakkı 6100 sayılı HMK.nın Hukuki dinlenilme hakkı başlıklı 27. maddesinde aynen;

“MADDE 27- (1) Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler.

(2) Bu hak;

a) Yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını,

b) Açıklama ve ispat hakkını,

c) Mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içerir. “ şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin 2/b bendinde belirtilen “…. ispat hakkı “ delil sunma hakkı olup, taraflar yasal ve süresinde olmak koşulu ile her türlü delili sunma ve delillerinin toplanılmasını isteme ve bu bağlamda tanıklarının dinlenilmesi isteme hakkına sahiptir.

Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri San. A.Ş. davaya karşı vekili marifeti ile süresinde cevap verip, cevap dilekçesi ile delillerini ve bu bağlamda dinletmek istediği iki tanığı bildirmiştir.

Mahkemece Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri San. A.Ş.nin tanıkları “ Olay yeterince aydınlandığından diğer tanığın dinlenilmesinden sarfı nazar edilmesine,” şeklindeki ara kararına istinaden dinlenilmeden karar verilmiştir.

Mahkemenin ön inceleme duruşmasından sonraki 09.07.2013 tarihli oturumda aldığı “ Olay yeterince aydınlandığından diğer tanığın dinlenilmesinden sarfı nazar edilmesine,” şeklindeki ara kararı usule uygun değildir.

6100 Sayılı HMK.nın “Tanıklardan bir kısmının dinlenilmesiyle yetinilmesi “ başlıklı 241. maddesinin somut olayda uygulama yeri yoktur.

Bu maddenin konuluş amacı yasa gerekçesinde de açıkça belirtildiği şekilde davayı uzatmak amacındaki tarafın bu konudaki çabalarını önlemektir.

Mahkemenin ön inceleme duruşmasından sonraki 09.07.2013 tarihli oturumda aldığı “ Olay yeterince aydınlandığından diğer tanığın dinlenilmesinden sarfı nazar edilmesine,” şeklindeki ara kararı usule uygun değildir.

6100 Sayılı HMK.nın “Tanıklardan bir kısmının dinlenilmesiyle yetinilmesi “ başlıklı 241. maddesinin somut olayda uygulama yeri yoktur.

Bu maddenin konuluş amacı yasa gerekçesinde de açıkça belirtildiği şekilde davayı uzatmak amacındaki tarafın bu konudaki çabalarını önlemektir.

Oysa somut uyuşmazlıkta davalı Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri San. A.Ş. vekili tanıkla ispatı mümkün bir uyuşmazlıkta iki tanık bildirmiş ve bu tanıkların dinlenilmesi için talepte bulunmuş ancak bu tanıklar dinlenilmediği gibi mahkemece şirket vekilinin müteaddit dilekçeleri ile yaptığı başvuru hakkında da bir karar verilmemiştir.

Davalının, tanık bildirerek davayı uzatmak istediğinden söz edilemez.

Mahkemece; sadece davacı tanıkları dinlenilerek, süresinde tanık deliline dayanan davalı Tepe Savunma ve Güvenlik Sistemleri San. A.Ş.nin tanıklarının dinlenilmemesi Anayasal ve Yasal hukuki dinlenilme, buna bağlı adil yargılanma hakkının ihlali olup, kararın salt bu nedenle bozulması gerekmiştir.” gerekçesiyle sair hususlar incelenmeksizin bozulmuştur.

Yerel mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemenin bozma öncesindeki kararı, sadece davalılar tarafından temyiz edilmiş olup davacı temyizi olmadığından, ilk karardaki miktar yönünden davalılar yararına usuli müktesep hak oluştuğu gözetilmeden, ilk kararda 4.500,00 TL. olarak hüküm altına alınan kıdem tazminatı talebinin bozma sonrasında 4.780,93 TL. olarak hüküm altına alınması hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10970, Karar No: 2012/2330, Tarih: 26.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/10970 E.  ,  2012/2330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Kadastro çalışmaları sırasında kadastro harici kayalık ve çalılık olarak tescil dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu belirtilen suça konu taşınmazın TCK.nda 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, suça konu taşınmaz üzerinde yeniden keşif yapılarak tarafsız bilirkişi ve tanıklardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a- Temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, işlendiği yer ve zaman ile fiilin diğer özellikleri gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşın hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

b- 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetil- meden, hükmolunan adli para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16769, Karar No: 2014/655, Tarih: 20.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/16769 E.  ,  2014/655 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 08/04/2013

Numarası : 2011/600-2013/210

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık yapması nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdirildiğinin işveren tarafından ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde davalı işyerinde 10.09.2007 tarihinden 02.12.2011 tarihine kadar çalıştığını, 10.09.2007-10.10.2007 tarihleri arasında pompa satış görevlisi, 10.10.2007-10.09.2008 tarihleri arasında market satış görevlisi, 10.09.2008-02.12.2011 tarihleri arasında ise istasyon müdürü (saha müdürü) olarak çalıştığını, günde en az 15 saat çalıştırıldığını ileri sürerek fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davacı tanığı E.. A.. davalı işyerinde 2009 yılında çalışmaya başladığını, kendisinin pompacı olarak çalıştığını, davacının müdür olarak çalıştığını, davalı işyerinde 3 ay öncesine kadar 12 saat çalıştıklarını, davacının ise yazın 09.00 dan 23.00/24.00 saatlerine kadar, kışın ise 08.00-21.00/22.00 saatlerine kadar çalıştığını beyan etmiştir.

Tarafların müşterek tanığı Y.. D.. 2007 yılında davalı işyerinde pompacı olarak çalışmaya başladığını, davacının en son müdürlük yaptığını, 2010 yılında müdür olduğunu, ondan önce markette satış sorumlusu olarak çalıştığını, yazın 10.00-21.00, kışın Kasım-Mayıs ayları arasında 09.00-21.00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmiştir.

Davalı tanığı A.. A.. ise kendisinin şoför olarak çalıştığını, davacının saha sorumlusu/müdür olduğunu, davacının önce markette satış görevlisi olduğunu, sonradan müdür olduğunu, gündüz 11.00 de işe geldiğini, kendisinin 16.00 ta işyerinden ayrıldığını, davacının bu nedenle akşam çıkış saatini bilmediğini beyan etmiştir.

Davalı tanığı A.. A.. ise kendisinin şoför olarak çalıştığını, davacının saha sorumlusu/müdür olduğunu, davacının önce markette satış görevlisi olduğunu, sonradan müdür olduğunu, gündüz 11.00 de işe geldiğini, kendisinin 16.00 ta işyerinden ayrıldığını, davacının bu nedenle akşam çıkış saatini bilmediğini beyan etmiştir.

Davacı iddiası ve tanık beyanlarından davacının son olarak saha müdürü olarak çalıştığı, öncesinde market satış görevlisi ve pompacı olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda davacının tanık beyanlarına göre günde 11 saat çalıştığı, 1 saat ara dinlenmesi ile günde 10 saat çalıştığı, haftada 60 saat çalıştığı, 15 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Davacının fazla mesai hesabının tanık beyanlarına göre ve davacının son olarak görev yaptığı saha sorumlusu/müdür olarak çalıştığı döneme ilişkin çalışma saatleri dikkate alınarak hesaplandığı anlaşılmaktadır. Davacının daha önceki görevleri ile ilgili çalışma saatleri konusunda tanıkların beyanları alınmamıştır. Mahkemece dava dilekçesindeki davacının beyanı ve talebi karşısında davacının davalı işyerinde hangi tarihler arasında hangi işlerde çalıştığı, çalıştığı diğer işlerdeki çalışma saatlerinin ne olduğu tanıklar yeniden dinlenerek ayrıntılı beyanları alınmak suretiyle belirlenmeli, tüm deliller birlikte değerlendirilerek gerekirse ek rapor alınmak suretiyle karar verilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 20/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.