muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15215, Karar No: 2015/22705, Tarih: 21.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/15215 E.  ,  2015/22705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Edremit 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 19.03.2015

No : 2012/302-2015/219

Dava, davalılar tarafından öldürülen B..-K.... sigortalısının hak sahiplerine bağlanan aylığın 1479 sayılı Yasa'nın 63. maddesi uyarınca davalılardan müteselsilen tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan R.. A.. ve S.. S.. avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının, davalılardan R.. A.. ve S.. S.. vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dosyadaki, temyiz eden davalılar vekilinin sundukları belge fotokopilerine göre, davalı K.. Ö..’in 29.06.2011 tarihinde 29.619,88 TL Kurum hesabına para yatırdığı, yine aynı tarihli belge ile vekalet ücreti, masraf ve faizin Kurum hesabına yatırıldığı belirtilmektedir.

Bu aşamada, davaya konu rücûan tazminat bedelinin yatırılmış olması halinde, eldeki davanın konusuz kalıp kalmayacağı; başka bir anlatımla, ödeme üzerine, “esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına” karar verilip verilemeyeceğinin değerlendirilmesi gerekir.

Davanın konusuz kalması halinde, artık dava hakkında yargılama yapılmasına ve hüküm verilmesine gerek kalmaz. Başka bir deyişle, her iki tarafın da davanın esası hakkında karar verilmesinde hukuki yararı kalmamış demektir. Bu hâlde, mahkemece, davanın konusunun kalmaması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilir.

Bu çerçevede; davalı Kurum'a sorulmak suretiyle, davaya konu edilen miktarın Kuruma ödendiğinin belirlenmesi hâlinde, konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerekir.

O hâlde, davalılardan R.. A.. ve S.. S.. avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalılardan R.. A.. ile S.. S..'a iadesine, 21.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4252, Karar No: 2010/4652, Tarih: 16.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/4252 E.  ,  2010/4652 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Dava, mesken kirası için akdedilen sözleşme gereğince verilen bonolara dayalı menfi tespit davası olup, kambiyo hukukuna ilişkin uyuşmazlık bulunmamasına ve hükmün Sulh Hukuk Mahkemesince verilmiş olmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 16.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9584, Karar No: 2023/5766, Tarih: 19.12.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/9584 E.  ,  2023/5766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/43 E., 2022/244 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün;

karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2015 tarihli ve 2014/123 Esas, 2015/337 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası , aynı maddenin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 18.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 2 yıl 6 ay süreyle geçici olarak geri alınmasına karar verilmiştir.

2. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2015 tarihli ve 2014/123 Esas, 2015/337 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 21.05.2019 tarihli ve 2017/10611 Esas, 2019/6499 Karar sayılı kararı ile sanığın sürücü belgesinin hakkaniyete aykırı şekilde çok fazla süreyle geri alındığından bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2019 tarihli ve 2019/463 Esas, 2019/851 sayılı kararıyla ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 8 ay hapis süreyle sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına karar verilmiştir.

3. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2019 tarihli ve 2019/463 Esas, 2019/851 sayılı kararıyla ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 8 ay hapis süreyle sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına karar verilmiştir.

4. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2019 tarihli ve 2019/463 Esas, 2019/851 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 30.11.2021 tarihli ve 2020/59 Esas, 2021/8398 Karar sayılı kararı 5237 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenen sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına yönelik güvenlik tedbirinin trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde uygulanabildiği ve mahkumiyet hükmünün ferisi niteliğinde bulunduğu gözetilmeden, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan bozma öncesi hükmedilen adli para cezasına ilişkin cezanın hukuka aykırı şekilde kesinleştirilerek, taksirle öldürme suçundan hüküm kurulmadan yalnızca sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına yönelik hüküm kurulması gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2022 tarihli ve 2022/43 Esas, 2022/244 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanunun 85 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası , aynı maddenin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 18.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 3 ay süreyle geçici olarak geri alınmasına karar verilmiştir.

6.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.11.2022 tarih, 2022/120800 sayılı tebliğnamesi ile kararın onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz isteği, kusursuz olduğuna ve sürücü belgesinin geri alınmasının mağduriyetine yol açacağına ilişkindir.

2. Katılanlar vekilinin temyiz isteği, sanığın kusuruna oranla cezanın yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

6.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.11.2022 tarih, 2022/120800 sayılı tebliğnamesi ile kararın onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz isteği, kusursuz olduğuna ve sürücü belgesinin geri alınmasının mağduriyetine yol açacağına ilişkindir.

2. Katılanlar vekilinin temyiz isteği, sanığın kusuruna oranla cezanın yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkeme gerekçesinde "...Yapılan yargılama sonucunda toplanan kanıtlardan, iddia, savunma, bilirkişi raporu, kaza tespit tutanağı, olay tutanakları ve tüm dosya kapsamından; Sanık ...'ın olay yerinde aracıyla seyri sırasında yola gereken dikkatini vermesi, önündeki aracın yavaşlaması üzerine yavaşlaması, yaya geçidi üzerinde karşıdan karşıya geçmekte olan yayaya ilk geçiş hakkını vermesi gerekirken sağ tarafından yaya geçidi üzerinde seyir yoluna giren yaya maktul ...'e ilk geçiş hakkını vermeyip sevk ve idaresindeki kamyonetle, dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareket ederek maktul ...'e çarparak ölümüne neden olduğu, bilirkişi raporunda sanığın asli kusurlu, maktulün ise tali kusurlu olduğunun belirlendiği, bu şekilde sanığın eylemi sabit olduğundan mahkumiyetine karar verilmiş, sanığın kusur derecesi gözertilerek alt sınırdan uzaklaşılmış ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir.

2. Sanık kusurlu olduğunu kabul etmemiştir.

3. Sanığın aracında yolcu olarak bulunan tanıklar Mustafa ve Hacı Mehmet sanığın tırı solladığı sırada aynı hizaya geldiklerinde sağdan sola doğru yaya geçidinin bir kaç metre ilerisinden karşıya geçen yayaya çarptığını söylemiş, olay yerinde bulunan tanık Yücel ise; oluşu aynı şekilde anlatmış ancak çarpmanın yaya geçidi üzerinde gerçekleştiğini belirtmiştir.

4. Kaza tespit tutanağına göre yaya geçidine yaklaşırken hızını azaltmayan sanık tam kusurlu bulunmuştur.

5. İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 20.02.2015 tarihli raporunda sanığın, yola gereken dikkatini vermesi önündeki aracın yavaşlaması üzerine yavaşlaması, yaya geçidi üzerinde karşıdan karşıya geçmekte olan yayaya ilk geçiş hakkını vermesi gerekirken sağ tarafından yaya geçidi üzerinde seyir yoluna giren yayaya ilk geçiş hakkını vermip sevk ve idaresindeki kamyonetin yayaya çarptığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareket etmekle asli kusurlu olduğu, yayanın ise; arşıdan karşıya geçmeden önce yolu kontrol etmesi gerekirken yolu yeterince kontrol etmeyip sanık sürücünün yönetimindeki kamyonetin sağında seyreden aracın önünden geçerek sol tarafından gelen sanık sürücünün yönetimindeki kamyonetin kendisine çarptığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareket etmekle tali kusurlu olduğu tespit edilmiştir.

6. Katılanların şikayetleri devam etmektedir.

IV. GEREKÇE

6. Katılanların şikayetleri devam etmektedir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın sevk ve idaresindeki kamyonetle gündüzün meskun mahaldeki çift şeritli bölünmüş yolda seyri sırasında kaza mahalli olan yaya geçidi olduğuna dair levhaya geldiğinde önünde seyreden tırı solladığı ve tırla aynı hizaya geldiğinde yaya geçidi üzerinden sağından soluna doğru karşıya geçmek üzere kaplamaya giren yayaya aracının sağ ön kısmıyla çarpması sonucu yayanın hayatını kaybettiği, yaya geçidine yaklaşırken hızını azaltıp, ilk geçiş hakkını yayaya vermesi gereken sanığın asli, karşıya geçmeden önce yolu yeterince kontrol etmeden yola çıkan yayanın ise tali kusurlu olduğunun kabul edilerek sanığın kusur durumuna uygun şekilde alt sınırdan uzaklaşılarak mahkumiyetine karar verilmesinde ve üç ay süreyle sürücü belgesinin geri alınmasında isabetsizlik bulunmamış, bu nedenlerle sanık ve katılanlar vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Dairemizin 21.05.2019 tarihli ve 2017/10611 Esas, 2019/6499 Karar sayılı ilamıyla sanık hakkında 23.06.2015 tarihli kararla hükmolunan 2 yıl 6 ay süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Kanunun 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi sırasında hesap hatası yapılarak 18.200,00 TL yerine 18.000,00 TL olarak belirlenmesi, hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılamamıştır.Ancak; 23.06.2015 tarihli hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle 24 eşit taksitte ödenmesine karar verilen 18.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün sonuç ceza miktarının sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilip, 1412 saylı Kanunun 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hak nedeniyle infazın 24 eşit taksit 18.000,00 TL adli para cezası üzerinden yapılacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezanın 18.000,00 TL adli para cezasının 5 eşit taksitte ödenmesi olarak belirlenmesi hukuka aykırı bulunmuş, bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2022 tarihli ve 2022/43 Esas, 2022/244 Karar sayılı kararına yönelik temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün (4) numaralı paragrafından sonra gelmek üzere bir paragraf eklenerek " 23.05.2015 tarihli ve 2014/123 Esas, 2015/337 karar sayılı hükmün yalnıza sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 326 ıncı maddesinin son fıkrası dikkate alınarak, sanık hakkındaki 24 eşit taksit 18.000,00 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün infaz aşamasında gözetilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12828, Karar No: 2012/1513, Tarih: 09.02.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/12828 E.  ,  2012/1513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı Çukobirlik Genel Müdürlüğünün, davacının çalıştığı işyeri olan yağ fabrikasını diğer davalıya kiraya verileceğini neden göstererek davacı işçinin iş sözleşmesini feshettiğini, davacının sürekli işçi olduğunu, işyeri faal iken diğer davalı .... Şirketine kiraya verildiğini, yapılan fesih işleminin haksız ve geçersiz olduğunu belirterek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Çukobirlik Genel Müdürlüğü vekili, Birlik Yönetim Kurulunun davacı işçinin de mevsimlik personel olarak çalıştığı Merkez Yağ Fabrikasının faaliyetine 02/07/2010 tarihinde aldığı karar ile son verdiğini, fabrikanın mevcut tüm personellerinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 29. maddesi kapsamında toplu çıkış prosedürüne uygun şekilde 09/08/2010 tarihinde iş sözleşmelerinin feshedilmesine karar verildiğini, 06/07/2010 tarihinde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Çalışma Müdürlüğüne, İş-Kur'a, yetkili Tek Gıda-İş Sendikasına ve işçinin kendisine iş sözleşmesinin 09/08/2010 tarihinde feshedileceğinin yazılı olarak bildirildiğini, 4857 sayılı Kanun'un 29/6. maddesi gereği fesih bildirimlerinin, işverenin toplu işçi çıkarma isteğini bölge müdürlüğüne bildirmesinden otuz gün sonra hüküm doğuracağını, bildirimin bölge müdürlüğüne 06/07/2010 tarihinde yapılması nedeniyle dava tarihinde henüz fesih bildiriminin hüküm doğurmadığını ve ortada bir fesih işleminin bulunmadığını, işe iade davasını iş sözleşmesi feshedilmiş olan işçilerin açabileceğini, Çukobirlik Genel Müdürlüğünün almış olduğu kararlarla sanayi alanından tamamen çekilerek kooperatifçilik alanında mütevazi boyutlarda faaliyet yürütme mücadelesi verdiğini, davacı konumundaki mevsimlik işçileri değil kadrolu personeli dahi istihdam etmekte zorlandığını, yağ fabrikasının fiilen Ocak 2010 tarihinde faaliyetinin durduğunu, gelinen bu aşamada davalının elindeki tek yağ fabrikasını da kiraya vermek zorunda kaldığını,

Diğer davalı ... Tarım Teks. Kim. Mad. San. Ltd. Şirket vekili ise, davanın hak düşürücü sürede açılmadığını, davacının davalı ... Tarım Teks. Kim. Mad. San. Ltd. Şirketinde çalışmasının bulunmadığını, şirketin faaliyeti tamamen durmuş olan diğer davalı Çukobirlik Genel Müdürlüğüne ait yağ fabrikasının belirli ünitelerini kirayla aldığını, kendilerinin kiracı, diğer davalının ise kiraya veren olduğunu, işyerinin 3 yıllığına kiralandığını, Çukobirlik Genel Müdürlüğü ile aralarındaki hukuki ilişkinin işyeri devri değil, kiracı-kiralayan ilişkisi olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davacının davalılardan Çukobirlik iş yerinde uzun zaman sendikalı işçi olarak çalıştığı, adı geçen işyerinin zarar ettiği gerekçesi ile davacının çalıştığı bölümün diğer davalı şirkete kiralanmak suretiyle devredildiğini, buna bağlı olarak da davacının iş sözleşmesinin feshedildiğinin anlaşıldığını, mahkemenin 2010/698 esas sayılı dosyası üzerinden mahallinde yapılan keşif, alınan bilirkişi raporu ve aynı nitelikte seri halde diğer mahkemelerde açılan dava dosyalarında verilen nihai kararlar ve bu kararlara dayalı yargıtay ilamları emsal teşkil etmek suretiyle iş yerinin devrinden dolayı davacının iş akdinin feshinin haklı gerekçeye dayanmadığı sonucuna varılarak davacı işçinin Çukobirlik işyerindeki işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden her iki davalının birlikte sorumluluğuna karar verilmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 19. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur. Sadece fesih bildiriminin değil fesih sebeplerinin de yazılı olması ve işverence fesih bildirimi ile gerekçelerini kapsayacak şekilde altının imzalanması gerekir. İşveren, fesih bildiriminde gösterdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ilaveten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe de dayanamaz.

4857 sayılı Kanun’un 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır” ve 4. fıkrasına göre de “Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır”. Bu madde emredici bir hükümdür ve madde gerekçesi dikkate alındığında, işyeri veya işyerinin bir bölümünün devri kavramının yorumunda 1977/187 sayılı yönerge, 19/06/1998 tarih ve 98/50 sayılı yönerge değişikliği ve Avrupa Adalet Divanının 11/03/1993 tarihli “Ayşe Süzen” davasına ilişkin kararında belirtilen kıstasların dikkate alınması gerekir. Yönerge ve karar esas alındığında devir, bir ekonomik bütünlüğü olan işletme veya işyeri ya da işyerinin bir kısmının kendi kimliğini koruyarak devrini ifade eder. Bütünlük ise, ekonomik bir faaliyetin icrası ve her birisi için ayrı ayrı belirlenmiş amaçlar doğrultusunda organize edilmiş insan ve eşyalardan oluşan bir bütünlük olarak algılanmalıdır. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

Dosya içeriğine göre davacı işçi davalı Çukobirlik Yağ Fabrikası işyerinde çalışmaktadır. Davalı kooperatif hammadde bulunmaması nedeni ile Ocak 2009 ayında mevsimlik işçilerin iş sözleşmelerini askıya almış, diğer işçileri ise 4 ay süre ile ücretsiz izne göndermiş ve ücretsiz izin uygulamasının dört ay süre ile uzatılmasına Mayıs 2009 ayında karar verilmiştir. Davacı ve diğer işçiler ücretsiz izinde iken Yağ Fabrikası davalı Çukobirlik tarafından 02/07/2010 tarihli kira sözleşmesi ile diğer davalı ... Tarım Teks. Kim. Mad. San. Ltd. Şirketine 3 yıl süre ile kiralanmıştır. Kira sözleşmesinde “fabrikanın müştemilatı ile kiraya verildiği, kiracı tarafından Çiğit, Soya, Ayçiçeği, Kanola, Hardal, Keten tohumu vb. yağlı tohumların işlenmesinde, alınıp satılmasında ve depolanmasında kullanılacak olup, fabrikanın teknik yapısına uymayan her hangi bir yağlı tohumun kesinlikle işlenmeyeceği, kiracının, kiralayana ait işletmede çalıştırdığı personellerine karşı İş Kanunu, Sosyal Güvenlik Kanunu ve sair mevzuattan doğan yükümlülüklerini yerine getireceği” hükümlerine yer verilmiştir. Davacının iş sözleşmesi bu kiralama sözleşmesinden sonra davalı Çukobirlik tarafından “Merkez Yağ Fabrikasının tüm müştemilatı ile birlikte 02.07.2010 tarihli sözleşme ile 3 yıllığına üçüncü kişiye verilerek faaliyetine son verildiği” gerekçesi ile yağ fabrikasında bulunan tüm personelle birlikte 09/08/2010 tarihi itibari ile feshedilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davalılardan Çukobirlik Genel Müdürlüğü Yağ Fabrikasında hammadde yokluğu nedeni ile üretim faaliyetini durdurmuş, mevsimlik işçilerin iş sözleşmelerini askıya almış, onarım işinde çalışan birkaç işçi dışında diğer işçilere ise ücretsiz izin vermiştir. Davalı kooperatif fesih bildiriminde üretim durmasına değil, Yağ Fabrikasının diğer davalı şirkete müştemilatı ile kiralanmasına dayanmıştır. Davalılar arasındaki kira sözleşmesi incelendiğinde, Yağ Fabrikasının diğer davalı şirketçe Çiğit, Soya, Ayçiçeği, Kanola, Hardal, Keten tohumu vb. yağlı tohumların işlenmesi amacı ile faaliyette bulunmak üzere kiralandığı görülmektedir. Davalılar arasındaki kira sözleşmesi bir hukuk işlem olup, 4857 sayılı Kanun’un 6. maddesi anlamında devirdir. Yağ Fabrikasının ekonomik bütünlük olarak devredildiği sabittir. Sözleşmede işçilerle ilgili düzenlemeye yer verilmemesi, işyerinin müştemilatı ile devredilmesi, işyerinin devrini ve işçilerin devredene geçmesini engellemez. Zira Yağ Fabrikasının devralan şirketçe faaliyetine devam edileceği açıktır. Faaliyetin devamı içinde mutlaka iş gücüne ihtiyaç olacaktır. Devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçeceği açıktır. Davacının iş sözleşmesi devirden sonra devreden davalı Çukobirlik tarafından feshedilmiştir. Oysa açıklandığı gibi fesihten önce devirle davacı ve diğer işçilerin iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile devralan davalı ... şirketine geçmiştir. Devralan davalı ... şirketi tarafından ise gerçekleştirilen yazılı bir fesih işlemi bulunmamaktadır. Salt devir iş sözleşmesinin feshi için geçerli neden teşkil etmez. Davacının iş sözleşmesi devirden sonra feshedildiğinden ve işyeri artık devralan şirketin işyeri olduğundan, davacının devralan işveren olan davalı ... şirket işyerine işe iadesine karar verilmesi, devirden sonra fesheden ve dava açılmasına neden olan diğer davalı Çukobirlik Genel Müdürlüğünün ise 4857 sayılı Kanun’un 6/5 maddesi uyarınca işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden devralan işverenle birlikte sorumluluğuna karar verilmesi gerekir. Mahkemece sonuç itibari ile feshin geçersizliğine, davalıların işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden birlikte sorumluluklarına karar verilmesi isabetli ise de davacının devralan şirket işyerine işe iadesine karar verilmemesi, açıklanan gerekçe ile hatalı bulunmuştur.

4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının işyerini devralan davalı .... Şirket işyerine İŞE İADESİNE,