muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/29026, Karar No: 2015/1147, Tarih: 26.01.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/29026 E.  ,  2015/1147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, hafta tatili ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dilekçesinde müvekkilinin davalı ... Bakanlığına bağlı ... Hastanesinde temizlik işini ihale ile alan diğer davalı şirketlerde belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışırken sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak fesh edildiğini belirterek kıdem, ihbar tazminatı, hafta tatili, fazla mesai, yıllık izin, bayram ve genel tatil alacağı talebinde bulunmuştur.

Davalı ... ve şirketler vekili; davanın yerinde olmadığını belirterek reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı ... Bakanlığına bağlı ...daki eğitim ve araştırma hastanesinde temizlik işini ihale ile alan diğer davalı şirketlerde belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalıştığı, daha sonra sözleşmesinin feshedildiği, yapılan feshin bilirkişi raporundaki yerinde görülen gerekçelere göre haksız olduğu, davalı ... ile diğer davalı şirketler arasındaki ilişkinin alt işveren-üst iş veren ilişkisi olduğu, bu nedenle davacının tazminat ve alacaklarından müştereken sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne fazlaya ilişkin talepler bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalılar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı iş yeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, iş yeri devri söz konusu olup davacının alt işveren ... nezdinde 23.05.2008- 31.05.2009 tarihleri arasında 1 yıl 8 ay, alt işveren ... nezdinde 01.01.2007-31.03.2007 tarihleri arasında 3 ay, alt işveren ... nezdinde 01.04.2007-30.06.2007 tarihleri arasında 3 ay, alt işveren ... & ... ortaklığı nezdinde 01.06.2009-31.12.2011 tarihleri arasında 2 yıl 7 ay, son alt işveren ... nezdinde 01.01.2012-31.05.2012 tarihleri arasında 5 ay hizmeti söz konususur. Anılan ...'nin devredenin 2 yıl boyunca sorumluluğunu sürdüğü değerlendirildiğinde sorumluluğu bulunmadığı açıkken anılan alacakları yönünden söz kousu şirketler açıdan hüküm kurmamak yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13759, Karar No: 2024/3524, Tarih: 15.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/13759 E.  ,  2024/3524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1611 E., 2022/1985 K.

SUÇ : Kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1.maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1.maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Katılanlar vekili ile sanıklar ..., ..., ... müdafilerin duruşmalı inceleme taleplerinin 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1.maddesi gereği takdîren reddine karar verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tokat 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2022 tarihli ve 2020/324 Esas, 2022/140 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanıklar ... ve ... hakkında maktule yönelik kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 87/4-2.cümle ve 53/1. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 14 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58/1. maddesi uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

b. Sanıklar ..., ..., ... hakkında maktule yönelik kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 87/4-2.cümle, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 11 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 08.07.2022 tarihli ve 2022/1611 Esas, 2022/1985 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılanlar vekili ile sanıklar müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar Deniz, Melisa, Simay, Yeliz vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanıkların kastının öldürmeye yönelik olduğundan bahisle suç vasfına, sanıkların eylemi tasarladığına, eksik incelemeye, ceza miktarına,

2. Sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri özetle; sanıkların iştirak iradesi bulunmadığına, eksik incelemeye, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine, ceza miktarına, eylem ile ölüm arasında illiyet bağı bulunmadığına, meşru savunma ve haksız tahrik hükümleri ile takdîri inidirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

2. Sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri özetle; sanıkların iştirak iradesi bulunmadığına, eksik incelemeye, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine, ceza miktarına, eylem ile ölüm arasında illiyet bağı bulunmadığına, meşru savunma ve haksız tahrik hükümleri ile takdîri inidirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. Maktul ile arkadaşları ..., ..., ... ve ...'in birlikte Doğa otel restorana müşteri olarak gitikleri, bir masaya oturdukları, alkollü işletme olması nedeniyle içtikleri alkollü içkinin etkisi ile iş yerinde tartışma çıktığı, maktul ve arkadaşlarının taşkınlık çıkardığını iddia eden işletmeci sanıklar ... ve ... ile çalışanlar ..., ..., ...'ın şahısları oturdukları alandan kaldırıp işletme içinde darp etmeye başladıkları, tartışmanın iş yeri önünde devam ettiği, maktulün birlikte geldiği arkadaşlarının araçla oradan kaçması ile maktulün hedef haline geldiği, sanıkların birlikte maktule saldırdıkları, izlenen kamera görüntülerine göre işletmeden çıkan maktule sanıkların yöneldiği, birlikte maktule tekme ve yumruk vurmak suretiyle darp ettikleri, darp sonucu maktulün yere düşüp hareketsiz kaldığı, tedavi sonucu kaldırıldığı hastanede 10.03.2020 de öldüğü, ölümünün künt kafa travmasına bağlı gelişen kafatası kırığı ile müterafik beyin kanaması (subdural hematom, subaraknoid kanama) sonucu meydana geldiği anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eksik incelemenin bulunmadığı, adil yargılanma hakkının ihlal edilmediği, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından iştirak iradesi ile fiil üzerinde hakimiyet kurulmak suretiyle gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanıkların öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiklerinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanıklar aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı ve cezanın buna göre tayin edildiği, suçun işleniş şekli ve diğer delillere göre 5237 sayılı Kanun'un 81/1. maddesinde düzenlenen kasten öldürme suçunun unsurlarının bulunmadığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, illiyet bağının bulunduğu, maktulden sanıklara yönelen haksız söz ve hareket bulunmadığından meşru savunma ve haksız tahrik koşullarının oluşmadığı, takdîri indirimin Mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle sanıklar ... ve ... hakkında uygulanmadığı, gerekçe gösterilerek diğer sanıklar ..., ..., ... hakkında uygulanan takdîri indirim hükümlerine dair takdîr ve değerlendirmede isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Olay anını gösteren kamera kayıtlarına göre, maktulün iş yerinden tek başına işletmenin bahçesine çıktığı, bu esnada sanıkların maktulün arkadaşları olan şahısları darp ettiğinin görüldüğü, darp edilen şahısların araca binerek ayrılması ile maktulün hedef haline geldiği, sanıkların birlikte maktule yöneldikleri, tekme tokat vurmak suretiyle darp ettikleri, ellerini tutup çekiştirerek karşı koymasını engelledikleri, boynuna sarılarak yere yatırdıkları, yerde ve ayağa kalktığında tekrar darp ettikleri, en son ayakta iken aldığı darbe sonucu maktulün yere düşüp hareketsiz kaldığı olayda; suçun işlenmesi sırasında sopa ya da silahtan sayılan başkaca alet kullanılmadığından sanıkların eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 86. maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 87/4-1. cümlesinde yazılı suçu oluşturduğu gözetilmeden, delillere ve dosya kapsamına aykırı şekilde 5237 sayılı Kanun'un 86. maddesinin üçüncü fıkrası yollamasıyla 87/4-2. cümlesinden hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan "suç vasfının hatalı belirlenmesi" nedeniyle sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 08.07.2022 tarihli ve 2022/1611 Esas, 2022/1985 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık ... müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Tokat 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1939, Karar No: 2012/9454, Tarih: 21.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/1939 E.  ,  2012/9454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kredi kartının kötüye kullanılması

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 245/1, 62. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 500 YTL adli para cezası ile cezalandırılması, 53/1 ve 63. maddelerin uygulanması

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-)Sanık hakkında düzenlenen 30.12.2008 gün ve 2008/5893-3714 sayılı iddianame ile Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesine 2009/2 esas sayı ile 30.12.2008 gün, 2008/5901-3715 sayılı iddianame ile de Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesine 2009/26 esas sayı ile haksız olarak ele geçirdiği başkasına ait kredi kartını kullanmak suçlarından kamu davalarının açılıp mahkumiyetine hükmolunduğu anlaşılmış olup, her iki davanın da temyizen Dairemize intikal etmesi nedeniyle birlikte yapılan inceleme sonunda; katılanın eşi ...'ya Akbank ve Garanti Bankası tarafından verilen Axess ve Bonus kredi kartlarını bir şekilde ele geçiren sanığın, suç tarihi olan 20.12.2008 günü bonus kredi kartı ile şikayetçi ...'in çalıştığı eczaneden, axess kredi kartı ile de ...'nin çalıştığı “merkez spor” isimli giyim mağazasından alışveriş yapmak suretiyle kullandığının anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 04.10.2011 gün, 2011/160-213 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın aynı kişiye ait farklı bankalardan verilmiş iki adet kredi kartını kullanmasından ibaret olayda, kredi kartlarının gerçek olması ve suçun mağdurunun adına kredi kartı düzenlenen kişi olması nedeniyle eylemin TCK.nun 245/1 ve 43. maddelerindeki zincirleme tek suçu oluşturacağından, aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunan bu dava ile Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/2 esas sayılı dosyasının birleştirilmesine karar verilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

2-)CMK.nun 237. maddesi gereğince, mağdur ya da suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumluların davaya katılabileceklerinin hükme bağlandığı, suça konu kredi kartlarının ...'ya ait olduğundan davaya katılma hakkının kart sahibine ait olduğu gözetilerek, kartların sahibi olan ... davadan haberdar edilerek, davaya katılmak isteyip istemediği sorulmadan, katılma hakkı olmayan eşi ...'nın müdahilliğine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27816, Karar No: 2014/18763, Tarih: 10.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27816 E.  ,  2014/18763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/85302

MAHKEMESİ : Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/03/2010

NUMARASI : 2009/8 (E) ve 2010/81 (K)

SUÇ : Memurun resmi evrakta sahteciliği

Antalya Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 30.12.2008 gün 2008/22139 esas sayılı iddianame ile, olay tarihlerinde Antalya Sanayi ve Ticaret İl Müdürü olan sanık S.. S..'ın, soruşturma raporunda belirtilen kooperatif ve şirketlerin genel kurul toplantılarına bakanlık temsilcisi olarak katılmadığı halde toplantıları kendi nezaretinde yapılmış gibi göstererek sahte toplantı tutanakları düzenlediği ve müdürlükçe işleme alınmasını sağladığı, yine müdürlük bünyesinde çalışan memurların da toplantılara katılmadığını bildiği halde memurların toplantılara katılmışcasına tutanak düzenlemelerine imkan sağladığı, 2003-2004 yıllarında genel kurul toplantıları için temsilci taleplerinin kayıt edildiği gelen evrak kayıt defterine mükerrer kayıt yaparak sonradan gelen müracaat dilekçelerini daha önceki tarihte gelmiş gibi gösterdiği, bu şekilde müdürlük personelinin sahte belge düzenlemesine imkan sağlayarak eylemlerine iştirak ettiğinin, olay tarihinde Sanayi ve Ticaret İl Müdürlüğünde şube müdürü olarak görev yapan sanık R.. Ö..'ın ise, belirtilen kooperatif ve şirketlerin genel kurul toplantılarına ait toplantı evraklarını mahalline gitmediği ve toplantılarına katılmadığı halde sonradan bu toplantılara katılmış gibi sahte bir şekilde imzalayarak il müdürlüğünce işleme alınmasını sağladığı, bir kısım kooperatif ve şirketlerin bakanlık temsilcisi için ücret yatırmadığı ve temsilcisi talebinde bulunmadığı, buna rağmen kendisine görevlendirime yazısı yazdığı ve genel kurul toplantılarına katılmadığı halde katılmış gibi tutanakları imzaladığının iddia olunması; dosya içerisinde bir örneği bulunan Antalya Cumhuriyet Başsavcılığına ait 28.08.2009 tarih 2009/19707 esas sayılı iddianame ile sanıklar R.. Ö.. ve S.. S.. hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan dava açıldığı, anılan iddianamede il müdürü olarak görev yapan sanık S.. S..'ın, soruşturma raporunda belirtilen kooperatif ve şirketlerin genel kurul toplantılarına bakanlık temsilcisi olarak katılmadığı halde katılmış gibi tutanakları imzalayarak işleme alınmasını sağladığı, müdürlük personelinin genel kurul toplantılarına katılmadığını bildiği halde bu kişilerin imzalamış olduğu tutanakları işleme koyarak eylemlerine iştirak ettiğinin, sanık R.. Ö..'ın ise, soruşturma raporunda belirtilen 61 kooperatif ve 6 şirketin genel kurul toplantısına, görevlendirme yazısı ve ilgili kooperatif ile şirketlerin temsilci talebi başvurusu olmadan toplantılara katılarak gerçeğe aykırı tutanaklar düzenleyip sahtecilik suçunu işlediğinin iddia olunması, UYAP üzerinden yapılan sorgulamada derdest olan bu davanın yargılamasına Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/446 esas sayılı dosyası üzerinden devam olunduğunun saptanması, incelenen dava dosyasına konu 30.12.2008 gün 2008/22139 esas sayılı iddianame içeriğinden sanık R.. Ö.. ve S.. S..'ın sahte olarak düzenledikleri veya düzenlenmesine iştirak ettikleri iddia olunan bir kısım tutanakların 2003-2004 yıllarına ait olduğunun tespit edilmesi, 28.08

. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/446 esas sayılı dosyası üzerinden devam olunduğunun saptanması, incelenen dava dosyasına konu 30.12.2008 gün 2008/22139 esas sayılı iddianame içeriğinden sanık R.. Ö.. ve S.. S..'ın sahte olarak düzenledikleri veya düzenlenmesine iştirak ettikleri iddia olunan bir kısım tutanakların 2003-2004 yıllarına ait olduğunun tespit edilmesi, 28.08.2009 tarih 2009/19707 esas sayılı iddianame başlığında suç tarihi 21.12.2006 olarak belirtilmiş ise de iddianame içeriğinden sanıklar R.. Ö.. ve S.. S..'ın gerçekte katılmadıkları halde katılmış gibi düzenledikleri bir kısım toplantı tutanaklarının 2003 ve 2004 yıllarına ait olduğunun anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi, zincirleme suç hükümlerinin değerlendirilmesi ve mükerrer yargılama yapılmaması açısından, Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/446 esas sayılı dava dosyası getirtilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, mümkün ise birleştirilmesi değilse, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, sahteliği iddia olunan suça konu belgelerin denetime imkan verecek biçimde dosya içerisine konulması ve toplanan tüm deliller değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarını tayin ve takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıklar R.. Ö.. ve N.. A.. müdafiileri ile sanıklar S.. K.., S.. S.., G.. K.. ve K.. Ç..'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.