muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/429, Karar No: 2018/68, Tarih: 27.02.2018

Gerek doktrinde gerekse yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlarda; fiziki engel ya da bekçi veya başka birisinin nezaretinde açıkta bırakılan eşyalar, âdet ya da tahsis ya da kullanımları gereği açıkta bırakılan eşyalardan olsa dahi TCK'nun 142/1-e maddesinin uygulanamayacağı duraksamaya yer vermeyecek şekilde kabul edilirken, Yargıtay Yüksek 13. Ceza Dairesinin benzer olaylardaki son içtihatlarında (2016/9014-2017/12360) suçun unsurlarında herhangi bir değişiklik olmaksızın; âdet ya da tahsis ya da kullanım gereği açıkta bırakılan eşyaların, başka bir şekilde koruma altına alınsa dahi TCK'nun 142/1-e maddesindeki suçun oluşacağı yönündeki kabulünün doktrinde tereddütsüzce benimsenen görüşlere ve hırsızlık suçlarının temyiz incelemesine yapan Yargıtay Yüksek 17, 2 ve 6. Ceza Dairelerinin 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonraki süreçte de devam eden istikrarlı içtihatlarına aykırı olacağı gibi bizzat Yargıtay Yüksek 13. Ceza Dairesinin 20.12.2012 tarihli içtihadına da aykırı olacağı açıktır. Somut olayımızda, sürünün başında bırakılan köpek, tartışmalı olmakla birlikte TCK'nun 142/1-b ve 142/2-b maddeleri kapsamında eşya olarak sayılsa dahi, TCK'nun 142/1-e maddesi kapsamında âdet ya da tahsis ya da kullanım gereği açıkta bırakılan eşya olarak sayılması mümkün değildir. TCK'nun 142/1-e maddesi kapsamına giren eşyaların tamamının kullanımları gereği başka bir şekilde korunmasının mümkün olmadığı gibi gerek madde gerekçesinde, gerekse öğretide örnek olarak gösterilen eşyalardan anlaşılacağı üzere ayrıca insan iradesi dışında hareket kabiliyetlerinin olmadığı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Bu durumda canlı hayvanların, TCK'nun 142/1-e maddesi kapsamındaki eşyalardan sayılması mümkün değildir. Zira ne kadar eğitimli olursa olsun, çoban köpeğinin tam anlamıyla insan iradesi doğrultusunda hareket etmesi beklenemez. Sürü başında bırakılan ve kendi içgüdüsüyle her zaman sürüden ayrılma ihtimali bulunan köpeğin kullanım gereği açıkta bırakılan eşyalardan sayılamayacağı, bu madde kapsamına giren ve yukarıda örnek olarak gösterilen eşyaların özellikleri ile hiçbir şekilde uyuşmadığı gibi uyuşmasının da mümkün olamayacağı çok net bir şekilde görülmektedir. 5237 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden sonraki süreç içerisinde de bu konudaki yargı kararları tarandığında, Yargıtay Yüksek 13. Ceza Dairesinin sonradan değişen kararları dışında başka bir karara rastlanılmaması, hele hele yeni yasanın yürürlüğe girmesinin üzerinden yaklaşık 13 yıllık bir sürenin geçmesine rağmen, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun önüne aynı doğrultuda herhangi bir uyuşmazlığın getirilmemiş olması bu hususta uygulamada herhangi bir tartışmanın yaşanmadığının en net göstergesidir

. Ceza Dairesinin sonradan değişen kararları dışında başka bir karara rastlanılmaması, hele hele yeni yasanın yürürlüğe girmesinin üzerinden yaklaşık 13 yıllık bir sürenin geçmesine rağmen, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun önüne aynı doğrultuda herhangi bir uyuşmazlığın getirilmemiş olması bu hususta uygulamada herhangi bir tartışmanın yaşanmadığının en net göstergesidir. Çoban nezaretinde iken geçici bir süre çobanın ayrılmasını fırsat bilerek suça konu köpeği çalan sanığı, 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesinden sorumlu tutmak yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklanan ve 5237 Sayılı TCK’nun birinci ve ikinci maddelerinde düzenlenen ceza kanununun amacı ve suçların kanuniliği ilkesine aykırı olacağı gibi yukarıda benzer olaydaki yerleşik içtihatlara ve bunun sonucu olarak da ceza hukukunun olmazsa olmazı olan hakkaniyet ve kanun önünde eşitlik prensiplerine aykırı olacağı kuşkusuzdur. Ayrıca suçun unsurlarında herhangi bir değişiklik olmaksızın önceki kararlara aykırı olacak şekilde üstelik sanık aleyhine oluşturulan içtihadın hukuki güvenlik ilkesini zedeleyeceği açıktır.

Sonuç itibarıyla;

Sürünün başında bırakılan köpeğin, tam anlamıyla insan iradesi ile hareketlerini yönlendirmesi beklenemeyeceğinden, TCK'nun 142/1-e maddesi kapsamındaki kullanım gereği açıkta bırakılan eşyalardan sayılamayacağı gibi ayrıca bizce iştirak edilmemekle birlikte bir an için sayın çoğunluğun görüşü doğrultusunda sürü başında bırakılan köpek, kullanım gereği açıkta bırakılan eşyalardan sayılsa dahi somut olayımızda çoban nezaretinde iken çobanın çok kısa bir süre için geçici olarak ayrılması sırasında çalınmış olması nedeniyle bu durumda açıkta bırakılan eşyadan söz edilemeyeceğinden, TCK'nun 141/1. maddesi ile uygulama yapılması gerektiğine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edilmesi gerekirken, TCK'nun 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinden bahisle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine ilişkin Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." açıklamasıyla,

İki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; "itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Birinci uyuşmazlık konusunda ulaşılan sonuç nedeniyle ikinci uyuşmazlığın konusu değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahâlline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2018 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15234, Karar No: 2009/23565, Tarih: 24.11.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/15234 E.  ,  2009/23565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Didim(Yenihisar) İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/03/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı .....................Tic.Ltd.Şti. tarafından, ....................tic.Ltd.Şti., İ.S. ve diğerleri aleyhinde bonoya dayalı olarak, kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip başlatılmıştır. Şikayetçi borçlu İbrahim Soylu süresi içerisinde icra mahkemesine müracaat ederek, bonoyu keşideci şirket olan........................Tic.Ltd.Şti.’nin temsilcisi sıfatı ile imzaladığını, borçlu olarak ya da kefil sıfatı ile isminin ve imzasının olmadığını, şahsı yönünden yapılan takibin iptalini talep etmiştir. Takip dayanağı bono incelendiğinde, senette keşideci kısmında ................Ltd.Şti.’nin kaşesi ve üzerinde ikişer adetten iki farklı imzanın bulunduğu görülmektedir. Şikayetçi, imzaların,  kendisine ve diğer temsilci M.’e ait olduğunu da kabul etmektedir.

Türk Ticaret Kanunu’nun 688/7. maddesi gereğince, bonoda, tıpkı poliçede olduğu gibi tanzim edenin imzasının, metni örter şekilde yani metnin altına atılmış olması zorunludur. Bonoda birden fazla imza atılmış ise, bu senedin geçerliliğine etki yapmaz ise de, Dairemizin süregelen içtihatlarında da benimsendiği üzere  bonoda sorumluluğun tek imza ile doğduğu birden fazla atılan imzaların sahiplerini duruma göre asıl borçlu veya aval veren olarak nitelemek mümkün olduğu gibi, sadece imzadan ibaret aval de mümkün bulunmaktadır. Muhatap veya keşidecinin imzaları dışında bononun (poliçenin) ön yüzüne konan her imza aval beyanı sayılır. Bu nedenledir ki, yalnız imzadan ibaret olan aval sadece bononun ön yüzünde mümkündür. Atılma maksadı ne olursa olsun, bononun ön yüzündeki imza muhataba (poliçede) veya keşideciye ait değil ise, bu imza, sahibini avalist durumuna getirir. İmza sahibi herhangi bir taahhüt altına girmeyi düşünmediğini ileri süremez. Zira, 613. maddenin 3. fıkrası; aksinin ispatı caiz olmayan bir karinedir. (Prof.Dr.F.Ö., Kıymetli Evrak Hukuku Sf: 805)

Yukarıda açıklandığı üzere bonoda sorumluluğun doğması için keşidecinin atacağı tek imza yeterli olup, bononun ön yüzündeki ikinci imzanın atılması zorunlu olmadığından aval olarak değerlendirilir.

Somut olayda, İbrahim Soylu’nun keşideci şirketin temsilcisi olarak bononun ön yüzünde imzası bulunduğu gibi, ayrıca ikinci imzası da bulunmaktadır. Adı geçen bu ikinci imzası nedeniyle avalist olarak sorumludur.

Mahkemece, yukarıdaki açıklamalar nazara alınarak, şikayetçi borçlunun itirazının reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 24/11/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3732, Karar No: 2021/7496, Tarih: 02.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/3732 E.  ,  2021/7496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm müşteki tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, idaresindeki açık kasa kamyonetle gündüzün şehir içindeki 3,40 metre genişliğindeki etrafındaki çalıların görüşü engellediği yolda seyri sırasında kaza mahalli olan sağa doğru keskin viraja geldiğinde karşı yönden seyir halinde bulunan motosiklet sürücüsü Dursun’un virajı dar dönmesi sebebiyle 8 metre fren iziyle sanığın aracının sol ön far kısmına çarpması sonucu motosiklette bulunan katılanın hayati fonksiyonlarına etkisi 6. derece kırık olacak şekilde yaralandığı, çarpma noktasının katılanın seyir yönü olan sol tarafa 1,80 metre sanığın tarafına ise 1,60 metre mesafede olması sebebiyle sanığın seyir istikametine ayrılan bölümde olduğu ile sanığın kullandığı aracın genişliği de dikkate alındığında, sanığın yolun sağına doğru aracını iyice yaklaştırdığı ve kazanın önlenmesi adına alabileceği başkaca tedbir bulunmadığından kendisine atfı kabil bulunmadığının anlaşıldığı olayda;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın eksik araştırmaya yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 02/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9372, Karar No: 2013/3104, Tarih: 14.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/9372 E.  ,  2013/3104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 51, 53/6. maddeleri

gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın kusursuz olduğuna, gereken dikkat ve özeni gösterdiğine ilişkin, katılanlar vekilinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 14.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2631, Karar No: 2020/4787, Tarih: 05.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2631 E.  ,  2020/4787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 21.11.2017 tarih ve 2014/1918 E- 2017/1095 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 29.11.2018 tarih ve 2018/727 E. - 2018/1424 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının 05.03.2013 tarihinde Renault marka 2013 model aracı ticari maksatlı kullanmak üzere 79.785,95 TL bedel karşılığında üreticisi davalı, yetkili satıcısı Günerler Otomotiv Ltd. Şti.'den satın aldığını, diğer davalının da aracın üreticisi olduğunu, aracın bütün bakımlarının yetkili serviste yaptırıldığı halde, arıza ikaz lambasının yanması üzerine aracın servise götürüldüğünü, arızanın partikül filtresinden kaynaklandığının bildirildiğini ve arızanın bakımla birlikte giderildiğini, ancak aynı arızanın tekrarlandığını, araçtaki arızanın üretim hatası olabileceği düşüncesiyle İstanbul Anadolu 11. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/114 D.İş dosyası ile yapılan incelemede aracın üretimden kaynaklı gizli ayıplı olduğunun tespit edildiğini, bunun üzerine davalılara ihtarname keşide edilerek aracın geri alınmasının ve bedelinin iadesinin talep edildiğini, ancak sonuç alınamadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 82.499,99 TL, araç fatura bedeli şimdilik 50,00 TL, kazanç kaybı şimdilik 1.390,20 TL, servis bedeli 535,85 TL tespit masıafı ve 273,93 TL noter masrafı olmak üzere toplam 84.799,79 TL tazminatın araç bedeli için fatura tarihinden, diğer alacaklar için dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Mais Motorlu Araçlar A.Ş. vekili, davalı şirketin davaya konu aracın satıcısı veya üreticisi olmayıp yalnızca dağıtıcısı olduğunu, ayıp ihbar yükümlülüğünün süresinde yerine getirilmediğini, dava konusu araçta imalattan kaynaklı ayıptan söz edilemeyeceğini, değişik iş dosyasında alınan raporun dayanaksız ve bilimsellikten uzak olduğunu, araçta meydana gelen arızanın kullanım hatasından kaynaklandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Mais Motorlu Araçlar A.Ş. vekili, davalı şirketin davaya konu aracın satıcısı veya üreticisi olmayıp yalnızca dağıtıcısı olduğunu, ayıp ihbar yükümlülüğünün süresinde yerine getirilmediğini, dava konusu araçta imalattan kaynaklı ayıptan söz edilemeyeceğini, değişik iş dosyasında alınan raporun dayanaksız ve bilimsellikten uzak olduğunu, araçta meydana gelen arızanın kullanım hatasından kaynaklandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalı Günerler Otomotiv San. Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının süresi içinde usulüne uygun ayıp ihbar yükümlülüğünü yerine getirmediğini, aracın ayıplı olmadığını, davacının aracı şehir içinde dolmuş olarak kullandığını, partikül filtresinin kısa mesafelerde kullanıldığında motorun normal çalışma sıcaklığına erişemediğinden temizleme işleminin gerçekleşmeyip ikaz lambasının yandığını, partikül filtresinin temizlenmesi için davacının otobanda uzun yol yaparak aracı normal sıcaklığa getirip temizleme işlemini başlatması gerektiğini, söz konusu arızanın kullanım ve hatalı yakıt kullanımından oluşacağını, değişik iş dosyasında alınan raporun delil olarak kabul edilemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava konusu araçta oluşan zararın gizli ayıp niteliğinde olmadığı, aracın sürekli yoğun trafikte ve düşük hızlarda kullanıldığı için dizel partiküller filtrenin sık sık tıkanması sebebiyle meydana gelen arızaya ilişkin olduğu, bu arızanın aracın yüksek hızda ve uzun yolda kullanılması halinde giderilebileceği, sonrasında ise tekrarlanması halinde filtrenin değiştirilmesi ile giderilmesinin mümkün olduğunu, bu nedenle 6098 sayılı TBK'nın 227 maddesi doğrultusunda davacının gizli ayıp sebebiyle sözleşmeden dönülerek bedelin iadesini talep etmesinin mümkün olmadığı, davacının, oluşan arızanın aracın kullanıma bağlı olarak gerçekleşmesi sebebiyle yapılan masrafları da talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından hükme karşı istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, somut olayda dava konusu araçtaki arızanın kullanımdan kaynaklandığı ve ayıp olarak değerlendirilemeyeceği sonuç ve kanaatine varılmakla ilk derece mahkemesi kararı ve gerekçesi yerinde olduğundan davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, somut olayda dava konusu araçtaki arızanın kullanımdan kaynaklandığı ve ayıp olarak değerlendirilemeyeceği sonuç ve kanaatine varılmakla ilk derece mahkemesi kararı ve gerekçesi yerinde olduğundan davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna ve maddi hukuka uygun bulunan hükmün ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 05.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4268, Karar No: 2012/4908, Tarih: 20.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/4268 E.  ,  2012/4908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan hükümlülük ve müsadere; yaralama suçundan açılan davanın düşürülmesine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak,

1- Sanığın ikrarı ve mağdur beyanı ile kasten yaralama eyleminin tabanca kabzası ile işlendiğinin sabit olduğu, adli raporda da mağdurun başında 3 cm uzunluğunda kesi ve yine burnunda 0.5 cm'lik sıyrık bulunduğunun belirlendiği, buna göre tabanca kabzasının Türk Ceza Kanunu'nun 6/1-f-4 maddesine göre “Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şey” olması, bu haliyle eylemin Türk Ceza Kanunu'nun 86/3-e maddesi kapsamında kaldığı ve kovuşturulmasının şikayete tabi olmadığı gözetilmeden sanık hakkında düşme kararı verilmesi,

2- Sanığın ifadesinde mağdurun kendisine küfür ettiğini ve bu yüzden kendisini darp ettiğini beyan etmesi karşısında TCK'nın 29. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının hükümde tartışılmaması,

3- Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle gözetilerek, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın

8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/588, Karar No: 2017/1612, Tarih: 28.02.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/588 E.  ,  2017/1612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 150. maddesinin 5. fıkrası gereği davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Tarafların Duruşmaya Gelmemesi, Sonuçları ve Davanın Açılmamış Sayılması” başlığını taşıyan 150. maddesinin 1. fıkrasında “Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir.” hükmüne, 4. fıkrada “Dosyası işlemden kaldırılmış olan dava, işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde taraflardan birinin dilekçe ile başvurusu üzerine yenilenebilir. Yenileme dilekçesi, duruşma gün, saat ve yeri ile birlikte taraflara tebliğ edilir. Dosyanın işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak bir ay geçtikten sonra yenileme talebinde bulunulursa, yeniden harç alınır, bu harç yenileyen tarafça ödenir ve karşı tarafa yüklenemez. Bu şekilde harç verilerek yenilenen dava, eski davanın devamı sayılır.” hükmüne ve 5. fıkrada da “İşlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeyen davalar, sürenin dolduğu gün itibarıyla açılmamış sayılır ve mahkemece kendiliğinden karar verilerek kayıt kapatılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Davaya konu somut olayda; davacı vekili uyap sistemi aracılığıyla gönderdiği e-imzalı dilekçeyle mazeretli sayılmasını talep etmiştir. Mahkemece 05.02.2016 tarihli celsede davacı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilerek duruşma günü 24.02.2016 tarihi olarak kararlaştırılmış, duruşma gününün UYAP üzerinden öğrenilmesine karar verilmiştir. 24.02.2016 tarihli celsede ise, gelen olmadığından, taraflarca takip edilmeyen dosyanın HMK'nın 150 . maddesi uyarınca 3 ay içerisinde yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına ve sonrasında da davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/4 bendi; "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmü içermektedir.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan