muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7149, Karar No: 2014/14199, Tarih: 22.09.2014

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 22.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1035, Karar No: 2020/4606, Tarih: 23.09.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1035 E.  ,  2020/4606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; eczacı olduğunu, davalı kurum tarafından muayene katılım payı atlatılmış reçetelerin kuruma fatura edildiği gerekçesiyle 2012 protokolünün 5.3.15. maddesi uyarınca 62.500,0 TL cezai şartın uygulandığını, işlemin hukuka aykırı olduğunu, katılım payının ertelenmesi için reçete girilip silinmesinin o anda işlemi yapılan hasta için mali yükün geçici hafifletilmesi niteliğinde bulunduğunu, eczanelerin muayene ücreti işlemlerinde aracılık ettiğini, kendilerinin menfaati olmadığını savunarak 02/10/2014 günlü kararın protokole aykırı olduğunun tespiti ile muarazanın giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; dava konusu işlemin hukuka ve sözleşme hükümlerine uygun olduğunu, büyük bölümünün tahsil edildiğini, 25/11/2014 tarihi itibariyle 4.002,04 TL borcu kaldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı tarafın katılım payı atlatılmış reçeteleri kuruma fatura ettiği, 250 adet başka bir eczane tarafından MEDULA sistemine kaydedilen reçetelerin daha sonra silinerek davacı eczane tarafından sisteme kaydedilmesi sureti ile muayene ücretinin ötelendiği, işlem adedinin oldukça fazla olduğu, öteleme işleminin yapıldığı tarihte geçerli olan sözleşme ve protokol hükümleri gereği 2013/1 Ek protokol ile yürürlüğe giren 2012 protokolünün 5.3.15 ve 6.17. Maddelerine göre cezai şart uygulandığı, dava sırasında yürürlüğe giren 31/12/2015 tarihli 01/01/2016 tarihinde yürürlüğe girmesi kararlaştırılan protokolün uygulanmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava; davacı eczane tarafından reçetelerin sisteme kaydedildikten sonra silinmesi sonucu muayene ücretlerinin ötelenmesi nedeniyle uygulanan cezai işleme yönelik muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava; davacı eczane tarafından reçetelerin sisteme kaydedildikten sonra silinmesi sonucu muayene ücretlerinin ötelenmesi nedeniyle uygulanan cezai işleme yönelik muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Dosyanın incelenmesinde; davacı hakkında 01/11/2013 tarihinden geçerli olmak üzere 2013/1 Ek protokol ile yürürlüğe giren 2012 Eczane protokolünün 5.3.15. maddesi gereğince 250 adet reçete kaydı yapıldığı, reçetelerin davacı tarafından medula sistemine kaydedildikten sonra silinerek muayene ücretlerinin ötelenmesinin tespit edilmesi nedeniyle cezai işlem uygulandığı, hükme esas bilirkişi raporuna göre ilgili protokol gereği davacının bilerek muayene ücretini öteleme işlemini tekrarladığı ve işlemi kabul ettiği belirtilerek cezai şart uygulamasının yerinde olduğunun ifade edildiği, ancak yargılama sırasında yürürlüğe giren 2016 yılı protokolünün dikkate alınmadığı görülmektedir.

Cezai işleme konu 2013/1 Ek protokol ile yürürlüğe giren 2012 Eczane protokolünün 5.3.15. maddesi, davalı kurum ile Türk Eczacıları Birliği arasında imzalanan eczanelerden ilaç teminine ilişkin protokol ile birlikte yeniden düzenlenmiş, yeni düzenleme ile 2016 yılı Eczanelerden İlaç Teminine ilişkin protokolün 5.3.14. maddesinde cezai şart miktarına yönelik değişikliğe gidilmiştir.

O halde mahkemece; dava konusu uygulanan cezai işlemlerin dayanağı olan protokol maddelerinde değişiklikler olduğu dikkate alınarak 2016 protokolünün ilgili maddeleri de değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nın 428. maddesi uyarınca hükmün davacı yararına BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10386, Karar No: 2011/10423, Tarih: 20.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/10386 E.  ,  2011/10423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

5737 sayılı Vakıflar Kanununun 6. maddesine göre tevliyetin tespiti mahkemeye, tevcihi ise Vakıflar Genel Müdürlüğüne verilmiş bir görev olmasına rağmen mahkemece infazda karışıklık oluşturacak şekilde davacının vakfın tüm işlerini görmeye ehil ve muktedir olduğuna karar verilmesi doğru değil ise de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, gerekçeli kararın ikinci fıkrası üçüncü ve dördüncü satırlarındaki "tüm vakıf işlerini görmeye ehil ve muktedir" ibaresinin çıkartılarak yerine "mütevelliliğe ehil" sözcüklerinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 20.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11971, Karar No: 2014/16430, Tarih: 22.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/11971 E.  ,  2014/16430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/12/2011

NUMARASI : 2009/1177-2011/765

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, %5 fazla ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan D.. A.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, H.. Gazete AŞ şirketinin çıkardığı gazetede işe başladığını, sonra gazetenin diğer davalı tarafından çıkarılmaya devam edildiğini, SGK primlerinin eksik yatırılması ve dava konusu diğer alacaklarının ödenmemesi sebebiyle iş akdini haklı nedenle fesih ettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, genel tatil, %5 fazla ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı D.. AŞ, davacının 28.03.2009 tarihinde şirketlerine ait işyerinde çalışmaya başladığını, bu nedenle diğer davalı işyerindeki çalışmalarından kendilerinin sorumlu olmadıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı H.. AŞ, Mart/2009 ayında geçirdikleri yangın sonrası ekonomik sıkıntıları aşmak için sahip oldukları H.. Gazetesinin isim hakkını diğer davalı şirkete sattıklarını, bu satış sonrası davacının kendi isteğiyle şirketlerinden ayrıldığını ve diğer davalı D.. AŞ de çalışmaya başladığını savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dava konusu olan gazetenin B.. H.. Gazetesi olduğu, gazete kupürlerinde 24.03.2009 tarihinde yayın sahibinin davalı H.. Gazetecilik AŞ. görünürken, 25.03.2009 tarihinde yayın sahibinin davalı D.. Basın AŞ. olarak göründüğü, H.. AŞ ile D.. AŞ şirketleri arasında organik bağ olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı D.. A.. temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının D.. A.. aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, yıllık izin ücreti alacağı olup olmadığı, yüzde beş fazla alacağının hesaplama şekli ve uygulanan faiz oranının niteliği noktalarında toplanmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı davalı D.. A.. temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının D.. A.. aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, yıllık izin ücreti alacağı olup olmadığı, yüzde beş fazla alacağının hesaplama şekli ve uygulanan faiz oranının niteliği noktalarında toplanmaktadır.

Yıllık izin ücreti alacağı 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştırılanlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanunun 6-21 ve 29. Maddelerinde düzenlenmiştir. 6. maddede işine son verilmesi halinde gazetecinin kullanmadığı yıllık izinlerinin ücretinin kendisine peşin olarak verileceği ; 21. maddede mesleki kıdemi en az bir yıl olan gazeteciye yılda dört hafta, hizmeti on yıldan yukarı olan bir gazeteciye altı hafta ücretli izin verileceği; 29.maddede ise gazeteciye fesihten sonra ödenmesi gereken yıllık izin ücreti toplamının iki kat olarak ödeneceği düzenlenmiştir. 5953 sayılı yasada yıllık izin ücretinin fesih sırasındaki son ücret üzerinden hesaplanacağına dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Dolayısıyla davacının hak ettiği yıllık izin dönemlerinde kullanmadığı izin süreleri o döneme ait ücretleri dikkate alınarak hesaplanmalıdır. Mahkemece yazılı şekilde hesaplama yapılmayıp, son ücrete göre hesaplama yapılan bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesi isabetsizdir.

3. 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanunun 14 üncü maddesinde bahsedilen ücret ile Ek 1 inci maddesinde sözü edilen hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerle yapılan çalışma ücretlerinin gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceği hükme bağlanmıştır.

Günlük yüzde beş fazla ödeme miktarları, gerçekleşen ve kabulü gereken asıl alacak miktarlarının gününde ödenmemesinden kaynaklanmış olmakla, günlük yüzde beş fazlasının da doğrudan hüküm altına alınan asıl alacak miktarlarına göre tespiti gerekir. Bundan başka yukarıda sözü edilen gerekçelerle günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından oransal indirime gidilmelidir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, yüzde beş fazla ödeme tutarlarından yapılan indirim sonucu reddine karar verilen miktar bakımından davalının kendisini vekille temsil ettirmesi durumunda davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemelidir (Yargıtay 18.11. 2008 gün 2007/32530 E, 2008/31205 K.).

Somut olayda mahkemece yüzde beş fazla alacağı hakkında %99 oranında indirim yapılarak dava dilekçesinde talep edilen miktara hükmedilmiştir. Ancak Dairemizin içtihatları gereğinde yüzde beş fazla ödeme miktarının belirlenmesinde öncelikle asıl alacaktan yapılan indirim oranının uygulanması, sonra Borçlar Kanunun 44. maddesi uyarınca takdiri indirimi yapılması gerekmektedir. Mahkemece gerekçeli kararda asıl alacaktan yapılan indirimin uygulanıp uygulanmadığının açıkça belirtilmemesi de ayrı bir bozma nedenidir.

4. Basın çalışanlarıyla ilgili 5953 sayılı Yasada kıdem tazminatı hesabında giydirilmiş ücret üzerinden hesaplama yapılacağı öngörülmemiştir. Bu nedenle kıdem tazminatı brüt ücret üzerinden hesaplanmalı ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunun 25/7 maddesine göre kıdem tazminatının yirmidört aylığı aşmayan tutarı için gelir vergisi uygulanmamalıdır. 5953 sayılı Kanunda kıdem tazminatı tavanı öngörülmediğinden, hesap yönünden bir üst sınırlama da bulunmamaktadır. Yine anılan Yasada kıdem tazminatı ve diğer işçilik alacakları açısından fesih tarihinden itibaren faiz ödeneceği ve bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize hükmedileceği yönünde bir düzenleme de yer almamıştır. Bu itibarla gazetecinin kıdem tazminatı için fesih tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmesi doğru olmaz. İşverenin temerrüde düşürüldüğü tarih ya da dava tarihinden itibaren yasal faize karar verilmelidir.

Mahkemece kıdem tazminatı alacağına dava tarihinden itibaren yasal faiz, diğer işçilik alacaklarına da yasal faiz uygulanması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3457, Karar No: 2019/20863, Tarih: 25.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/3457 E.  ,  2019/20863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 31. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : İSTANBUL 23. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalıya ait işyerinde 2009-05.08.2016 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, iş akdinin, feshin son çare ilkesi uygun olarak yapılmadığını iddia ederek davacının iş akdi feshinin geçersizliğine ve davacının işe iadesine, dört aylık ücret ve diğer haklar ile davacının işe alınmaması durumunda sekiz aylık ücret tutarında tazminatın ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin işletmesel karar nedeniyle fesih edildiğini, davacı işçinin işveren vekili statüsüne sahip olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, “Davacının işten çıkarıldığı dönemde davalı şirketin gelirinde herhangi bir azalma olmadığı, işgücü ihtiyacının azalmasına yol açan bir olgunun bulunmaması, iş yeri organizasyon yapısında davacının görevini pozisyonunu ortadan kaldıran bir değişiklik olmadığı, davacının yaptığı iş yönünden yetersizliğini ilişkin herhangi bir verinin bulunmaması, işletmesel karar nedeniyle işten çıkarılan işçilerin objektif kriterlere göre belirlenmemesi ve davacının kıdemi ile eğitim durumu dikkate alındığında başka bir bölümde değerlendirilmesi hususunda gerekli değerlendirmenin yapılmadığı anlaşılmıştır. Bu haliyle işten çıkarılan işçilerin objektif kriterlere göre belirlenmemesi ve davacının çalıştığı pozisyonunun ortadan kaldırılmaması nedeniyle işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulanmadığı ve keyfi olarak uygulandığı ayrıca davacıya kıdemi ve eğitim durumu dikkati alındığında başka bir bölümde çalışması teklif edilmediği bu haliyle feshin son çare olması ilkesine aykırı hareket edildiği" gerekçesiyle davanın kabulü ile feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D)İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E)İstinaf Sebepleri:

D)İstinaf başvurusu :

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

E)İstinaf Sebepleri:

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; “Hükme esas alınan bilirkişi raporunun somut dosya kapsamına sunulu bilgi ve belgeler kapsamında oluşa uygun olmayan bir rapor olarak düzenlendiği, rapora vaki gerekçeli itirazlarının dikkate alınmadığı, yetersiz ve eksik incelemeye dayalı ve davalı şirket aleyhine açılan işe iade davalarında tip rapor mahiyetinde düzenlenen bu raporun hükme esas alınmasının doğru olmadığı, davacının satıştan sorumlu genel müdür yardımcısı olarak üst düzey yönetici olduğu, davacının işveren vekili sıfatını haiz olduğu, iş güvencesinden yararlanmasının olanaklı olmadığı, davacının herhangi bir şirket çalışanı gibi değerlendirilmesinin dosya kapsamına ve hukuka aykırı olduğu, müvekkil Şirket nezdinde alınan ve uygulanan işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı halde bu hususun göz ardı edildiği, alınan işletmesel kararın tam anlamıyla uygulandığı, bu bağlamda alınan işletmesel kararın gereklerinin yerine getirildiği, bölümler ve birimlerin karara uygun olarak yapılandırıldığı, şirketin satış ve idari-operasyon-üretim vb. tüm bölümlerini kapsayacak şekilde tüm şirket bütününde personel sayısında azalma olduğu halde , bir diğer ifade ile bir bölüm yada birimde istidam artışı, diğerinde azalışı olmadığı halde, iş akdi feshedilen personelin başka bölüm ya da birimde görevlendirilmediği, görev teklif edilmediği yönündeki değerlendirmenin dosya kapsamına aykırı olduğu, '' gerekçesiyle kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

F)Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

F)Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davalı vekilinin, davacının işveren vekili olduğu ve bu sebeple iş güvencesinden yararlanamayacağı iddiasının irdelenmesinde ilk derece mahkemesince davacının, davalı işyerinde satış ve pazarlama genel müdür yardımcısı olarak ve işveren vekili sıfatıyla görev yaptığı iddiasına ilişkin yapılan incelemede, davalı şirketin 09.06.2016 tarihli organizasyon yapılanma yönetmeliği 1. maddesinin 1/3 numaralı bendine göre insan kaynakları uygulamaları kapsamında şirkette personel alınması, toplam personel sayısı, ücret ve disiplin politikaları, tüm çalışanların unvanda yükselmesi ile üst yönetici görev pozisyonu ve iç denetim bölümünde yer alan görev pozisyonlarına atama yapılması, imza yetkisi verilmesi, bu yetkinin sınır ve derecesinin belirlenmesi, gerektiğinde imza yetkililerinin iptal edilmesi, disiplin cezaları ve iş kanunu hükümlerine göre iş sözleşmelerinin feshedilmesi konularının doğrudan yönetim kuruluna ait olduğunun belirlendiği, buna göre davalı şirkette işe alma ve işten çıkarma yetkilerinin yönetim kurulunda tutulduğu, genel müdür de dahil olmak üzere bu alandaki yetkinin üst yöneticilerle paylaşılmadığı, davalı şirkette görev yapan genel müdür yardımcılarının yetki alanı şirketin bütününü sevk ve idare anlamında değil, yetki tablosunda belirtilen kendi yetki alanlarındaki kısımla sınırlı olduğu, bu bağlamda satış genel müdür yardımcısının da şirketin bütününe değil satış bölümüne ilişkin bazı sınırlı alanlarda yetkili kılındığı tespit edilmiştir. Buna göre davacının yaptığı iş pozisyonu ve yetkileri yönünden işletmenin bütünlüğünün sevk ve idare etmediği ve işletmenin bütününü temsil yetkisini haiz olmadığı belirlendiğinden işveren vekili sayılmayacağı, dolayısıyla iş güvencesi hükümlerinden faydalanacağı davalı şirketin ciro ve gelirlerinde düşüş yaşanmadığı, işgücüne ihtiyacın azalmasına yol açan bir olgunun bulunmadığı, organizasyon yapısında davacı işçinin görev ve pozisyonunu ortadan kaldıran bir değişiklik olmadığı, davacı işçinin yürüttüğü işe olan ihtiyacın ortadan kalktığı veya gerçek anlamda bir organizasyon değişikliği yapılarak pozisyonun kapatıldığı ve bu nedenle davacı işçinin çalışma olanağının sonra erdiğinin ortaya konulamadığı, davacı işçinin işyerinde performansının düşük olduğuna, müşteki bilgi, beceri ve yetkinliklerinin göreve pozisyonu bakımından yeterli olmadığına ilişkin bir delil bulunmadığı sosyal seçim kriterinin objektif olarak uygulandığının delillendirilmediği, davacı işçinin eğitim durumu, işte yöneticilik tecrübesi, davalı şirketteki hizmet süresi ve mevcut nitelikleri itibariyle istihdamına yönelik bir çaba harcanmadığı, bir başka birimde değerlendirilmeye çalışılmadığı tespit edilmiş, buna göre davaya konu iş sözleşmesinin feshinin, ölçülülük ilkesine, feshin son çare olması ilkesine uygun olmadığı ve geçersiz olduğu” gerekçesi ile istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

G)Temyiz başvurusu :