muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3971, Karar No: 2016/13379, Tarih: 06.06.2016

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Mahkemece davacı tanık beyanlarına göre fazla çalışma ulusal bayram genel tatil ücret alacakları hüküm altına alınmış ise de, davacı tanıklarının kendi beyanlarından davalıya karşı dava açtıkları, davalıyla husumetli olan tanık beyanlarına itibar edilemeyeceği, buna göre fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil taleplerinin usulünce ispatlanamadığı anlaşıldığından bu taleplerin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4- Hükmedilen tazminat ve ücret alacaklarının net mi yoksa brüt mü olduğunun kararda belirtilmemesinin HMK. nun 297/2. maddesine aykırı olup, hükmün infazında tereddüt yaratacağının düşünülmemesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....................
Yargıtay — Esas No: 2015/29487, Karar No: 2018/6763, Tarih: 07.06.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/29487 E.  ,  2018/6763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın meni davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczacı olduğunu, davalı Kurum tarafından 28.11.2013 tarihli yazı ile sahte ilaç raporu düzenlediği iddiası ile 2012 Eczane Protokolüne dayanarak 94.435,60 TL cezai şart uygulanacağının bildirildiğini, ilgili yazıda sahte ilaç raporlarının hastane çalışanı otomasyon elemanı tarafından doktor imzası taklit edilmek sureti ile hazırlandığının belirtildiğini, kendisinin ya da çalışanlarının dışında üçüncü kişi tarafından düzenlenen sahte ilaç raporları ile ilgisinin bulunmadığını ileri sürerek 28.11.2013 tarihli kararın iptalini istemiştir.

Davalı, kurum işleminin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davalı Kurum tarafından 2012 yılı Eczane Protokolünün 5.3.10. maddesi uyarınca davacı hakkında uygulanan 94.435,60 TL cezai şart bedeli tahsili ve 1. kez uyarı kararının iptaline talebine ilişkindir. 6100 sayılı HMK.’nın “taleple bağlılık ilkesi” başlıklı 26/1. maddesinde hâkimin tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olduğu ve talepten fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği hüküm altına alınmıştır. Dava dilekçesinde, davacı Kurum tarafında 2012 yılı Protokolünün 5.3.10 maddesi uyarınca uygulanan cezai işlemin iptali talep edilmiş olmasına karşın, Mahkemece alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının sahte raporlara dayanarak hekimler tarafından düzenlenen 27 adet reçetede yazılı ilaçları reçetede adı yazılı kişilere değil, kim aldığı anlaşılamayan kişilere verilmiş gibi tahakkuk evrakı hazırlayarak davalı Kurumu zarara uğrattığı ve böylece 2012 yılı eczane protokolünün 3.2.2 maddesini ihlal ettiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Davacının 2012 yılı Protokolünün 5.3.10 maddesi uyarınca uygulanan cezai işlemin iptali talebi karşısında, Mahkemece taleple bağlılık ilkesine aykırı olarak davacının Protokolün başka bir maddesini ihlal ettiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş olması hatalıdır. O halde Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda delilleri değerlendirilerek ve gerektiğinde bilirkişi raporu alınmak sureti ile davacı hakkında uygulanan cezai işlemin 2012 yılı eczane protokolünün 5.3.10. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, ikinci bent gereğince davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11084, Karar No: 2014/11400, Tarih: 09.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/11084 E.  ,  2014/11400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2012/294-2013/603

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait, davalıya kasko sigortalı aracın karıştığı aracın trafik kazasında hasarlandığını, başvuruya rağmen davalı sigorta şirketinin ödeme yapmadığını, 9.477.74 TL’nın faiziyle birlikte tahsili için başlatılan ilâmsız icra takibinin davalının itirazı üzerine durduğunu belirterek itirazın iptaliyle takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın şaibeli olduğunu, araçlardaki hasarların uyuşmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak bozma öncesinde ve sonrasında alınan bilirkişi raporlarında ısrarla kazanın kaza tutanağında belirtildiği ve davacı tarafça iddia edilen şekilde meydana gelmediğinin belirtildiği, dinlenilen tanıklardan T. S. ve Y.. D..'ın kazayı bizzat görmedikleri, kazadan sonra olay yerine gittikleri yönündeki beyanları ve tanık A.. E..'nin daha önce yazılı olarak verdiği 05/09/2009 tarihli ifadesiyle (özellikle kaza sonrasında binadan çıkıp, çıkmadığı konusunda) çelişir mahiyetteki beyanı ve mahkemedeki yeminli ifadesinde sadece bina penceresinden baktığı, araçların yanına gidip, inceleme yapmadığı, kazaya karışan araçların plakasını, markasını, rengini hatırlamadığı yönündeki ifadesi birlikte değerlendirildiğinde uzman bilirkişilerin görüşlerine

itibar etmenin yerinde olacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava maddi hasarlı trafik kazasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece tanık beyanları ve bilirkişi raporuna göre davanın reddine karar verilmiş ise de Dairenin 16.01.2012 tarihli bozma ilamında sürücü değişikliği yapıldığının ve rizikonun teminat dışında kaldığının ispat yükünün davalı sigorta şirketinde olduğu belirtilmiş olup davalı vekilinin 28.07.2010 tarihli duruşmada alınan imzalı beyanı ile başkaca delil bildirmeyeceklerini belirtmesine göre uzman bilirkişiden dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek ve ekspertiz raporu da nazara alınarak davacı aracında meydana gerçek zarar miktarı yönünden ayrıntılı, gerekçeli ve denetime elverişli biçimde rapor alınarak sonucuna karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 9.9.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/27646, Karar No: 2023/67, Tarih: 10.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/27646 E.  ,  2023/67 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile;

A. Sanık ... hakkında tehdit suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beraat kararı,

B. Sanık ... hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı, kararı verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; sanıkların kendisine hakaret ve tehdit etmesi nedeniyle sanığa belirtilen sözlerle karşılık verdiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ve sanıkların komşu oldukları, apartman yönetimiyle ilgili yapılan 15.06.2014 tarihli toplantı sırasında çıkan tartışma sonucunda; sanık ...'nın katılan ...'e "Namussuz, şerefsiz de sensin." demek suretiyle hakaret ettiği, aynı toplantı sırasında sanık ...'nın yine müşteki ...'e hitaben "Seni deli ...'e söylerim, ağzını burnunu dağıttırırım." demek suretiyle tehdit ettiği iddiasıyla açılan davada tanıkla ..., ... ve ...'nin beyanlarından anlaşılacağı üzere sanık ile katılanın karşılıklı olarak birbirlerine hakaret ettikleri, katılan iddiası dışında sanık ...'nın katılanı tehdit ettiğine dair belge, tanık veya başka bir kanıt bulunmadığı, alınan müşteki beyanı, sanık savunmasında müştekinin iç huzurunu bilinç ve irade özgürlüğünü ihlal eden bir eylemin olmadığı, ayrıca müşteki üzerinde söylenen sözlerin korku yaratabilmesi açısından sonuç almaya objektif olarak elverişli bulunmadığı Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, tanıklar ..., ... ve ...'nin sanık ... ve katılan ...'in karşılıklı hakaret ettiklerine yönelik beyanları ve sanık ...'nın katılanı tehdit ettiğine dair katılanın iddiaları dışında delil bulunmaması karşısında, kararda bir hukuka aykırılık görülmeyerek yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/918, Karar No: 2020/4599, Tarih: 30.09.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/918 E.  ,  2020/4599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasındaki davadan dolayı Adana 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 04.12.2018 gün ve 428-807 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi feri müdahil vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Fer'i müdahil hükmü ancak, lehine katıldığı tarafla birlikte temyiz edilebilir. Lehine müdahale edilen taraf temyiz yoluna başvurmazsa, HMK'nın 68. maddesi uyarınca, yanında katıldığı tarafla birlikte hareket etmek zorunda olan fer'i müdahil, yalnız başına kararı temyiz edemez. Müdahile husumet tevcih edilmediği gibi müdahil aleyhine bir karar da verilmemiş bulunan hallerde müdahilin tek başına temyiz isteğinde bulunmaya hakkı yoktur.

Somut olaya gelince, fer'i müdahilin lehine katıldığı davalı tarafın temyiz isteminde bulunmaması ve temyize konu kararda fer'i müdahil hakkında bir hüküm kurulmamış olması nedeniyle, fer'i müdahilin tek başına temyiz hakkı bulunmamaktadır. Fer'i müdahil Maliye Hazinesinin temyiz hakkı bulunmadığından temyiz dilekçesinin REDDİNE30/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14355, Karar No: 2013/15135, Tarih: 21.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14355 E.  ,  2013/15135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kamu zararının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, Sakarya İl Tarım Müdürlüğünde görevli personel için öğle yemeği çıkarıldığı halde daimi işçilere her ay maaş bordrolarında çalıştırılan her gün yemek yardımı tahakkuk ettirilerek ücreti ile birlikte kendilerine ödendiğini, ay sonlarında ise o işçinin ay içinde yediği yemek gün sayısı ile yemek ücretinin çarpılması sonucu bulunan miktarın kendilerinden tahsil edildiğini, bu şekilde uygulama ile Tarım İl Müdürlğünde görevli daimi işçilere raporlu, diyetli, oruçlu ve seyyar görevli olunmayan ve yemek yenilmediği içinde geri tahsil edilemeyen yemek yardımlarından fazla ödemeler yapıldığının müfettiş raporu ile belirlendiğini, daimi işçilere fazladan ve haksız olarak yapılan yemek yardımının harcama yetkilisi, idari ve mali işler şube müdürü ile gerçekleştirme görevlisinin işlemleri ile ödeme yapıldığını, ayrıca 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 49. maddesine göre memuriyet mahali dışında ve belirli bir görev bölgesi içinde fiilen gezici olarak görev yapan personel ile belirli bir bölge dahilinde olmak kaydı ile asli görevini ifa etmek üzere memuriyet mahalli dışına giden personele seyyar görev tazminatı ödeyeceği kuralı ve her yıl bakanlığın personel genel müdürlüğünce il müdürlüklerine gönderilen seyyar görev tazminatı vizeli cetvellere ilişkin yazıda tanımlandığı halde gezici olarak görev yapmayıp il müdürlüğü binasında yardımcı hizmetlerde çaycı, odacı gibi çalışan işçi personele Genel Bütçe ve Mera Fonu Bütçesinden seyyar görev tazminatı ödendiğini, bu sebeplerle haksız ve fazla olarak yapılan ödemelerin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işçi vekili, yemek yardımının toplu iş sözleşmesinde belirlenen şekilde işveren tarafından yemek verilerek yapılmadığını, çalışanların kendi imkanlarıyla dışarıdan yemek temin ettiklerini, seyyar görev tazminatı konusunda ise görevlilerin eleman yetmemesi sebebiyle zorunlu olarak memuriyet mahalli dışına gönderildiklerini, bu sebeple görevlilere harcırah ödenmesi gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işçi vekili, yemek yardımının toplu iş sözleşmesinde belirlenen şekilde işveren tarafından yemek verilerek yapılmadığını, çalışanların kendi imkanlarıyla dışarıdan yemek temin ettiklerini, seyyar görev tazminatı konusunda ise görevlilerin eleman yetmemesi sebebiyle zorunlu olarak memuriyet mahalli dışına gönderildiklerini, bu sebeple görevlilere harcırah ödenmesi gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ..., ..., ve ..., zararla ilgili sorumluluğunun bulunmadığını, soruşturmanın usulüne uygun yürütülmediğini, puantaj cetvellerinin idari ve mali işler şube müdürü ile hazırlandığını, imzalandığını ve ödemenin ona göre yapıldığını, müfettişlerin beş yıllık bir süreyi kapsayan bir rapor hazırladıklarını, yılllar içerisinde her yıl yüzbinlerce zeytin, badem, elma fidanının, çilek vebenzeri fidelerin ilçelere dağıtıldığını, yılda 260 ton yonca fiğ tohumu ve 130 ton buğday tohumu dağıtıldığını, bu yoğun işler sırasında genel hizmetler sınıfından işçilerin de hizmetine ihtiyaç duyulduğunu, daimi harcama sorumlusunun kendisinin olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ......a usulüne uygun davetiye tebliığine rağmen, davalı cevap vermemiş, duruşmaya katılmamıştır.

Mahkemece, yemeğin dışarıdan bir firmadan bildirilen sayıya göre getirtildiğini ve parasının da bildirilen sayı itibariyle ödendiğini, buna göre işçilerin hem yemek yedikleri hem de bu yemeğin parasını aldıklarını kabul etmenin doğru olmadığı, bu sebeple iade edilmesi gereken yemek ücreti bulunmadığı, seyyar görev tazminatı yönündein ise resmi puantaj kayıtlarının gerçeği yansıtmadığını gösteren yeterli bir delil bulunmadığı ve bu belgelere itibar edilmesi gerektiği, bilirkişi raporunda da davalı işçiye yapılan seyyar görev tazminatının puantaj kayıtlarına uygun olduğunun bildirildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, davacıya fazla ödeme sebebiyle yemek ücreti ve seyyar görev tazminatının iadesinin gerekip gerekmediği, mahkemece bu konuda yapılan incelemenin hüküm kurmaya yeterli olup olmadığı konuları uyuşmazlık konusudur.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, davacıya fazla ödeme sebebiyle yemek ücreti ve seyyar görev tazminatının iadesinin gerekip gerekmediği, mahkemece bu konuda yapılan incelemenin hüküm kurmaya yeterli olup olmadığı konuları uyuşmazlık konusudur.

6245 sayılı Kanun'un seyyar olarak vazife gören memur ve hizmetliler başlığı altındaki 49. maddesinde “Asli görevleri gereği memuriyet mahalli dışında ve belirli bir görev bölgesi (Merkez veya il kuruluşuna dahil birimlerde il sınırı, bölge şeklinde çalışan birimlerde bölge sınırı) içinde fiilen gezici olarak görev yapan memur ve hizmetlilere gündelik ve (Aşağıda unvanları sayılanlar hariç) yol masrafı ödenmez. Bunlardan, Maliye ve Gümrük Bakanlığınca görev unvanları ile iş ve çalışma özellikleri uygun görülenlere, bu bakanlıkça vize edilen cetvellere dayanılarak fiilen gezici görev yaptıkları günler için almakta oldukları aylık/kadro derecelerine göre müstehak oldukları yurtiçi gündeliklerinin üçte biri günlük tazminat olarak verilir. Takip memuru, gezici sağlık memuru, ebe, orman muhafaza memuru, koruyucu, koruma memuru, posta dağıtıcısı, hat bakıcısı, tahsildar, gezici başöğretmen ve görev niteliklerinin bunlara benzerliği Maliye Bakanlığınca onaylanacak diğer memur ve hizmetlilerin yol masrafları mutat taşıt araçlarına fiilen ödedikleri miktarlar üzerinden karşılanır" hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemece, dava tarihinde ve çalışma süresi içinde işyerinde uygulanan TİS'nin dosyaya eklenmediği, dava konusunun Cumhuriyet Başsavcılığına intikal ettirilip ettirilmediğinin araştırılmadığı, müfettiş raporu ve eklerinin dosyaya getirtilmediği anlaşılmıştır.

Avukat olan tek bilirkişiden rapor alınarak sonuca gidilmiştir. Uzmanlık alanı maliye ve muhasebe olmayan avukat bilirkişiden alınan raporun hüküm kurmaya yeterli olmayacağı ortadadır. Öncelikle davacı kurumun alacakları bulunduğunu iddia ettiği dönemlerde işyerinde uygulanan TİS'leri ile müfettiş raporu ve eklerinin tamamı dosyaya getirtilerek, sayıştay emekli uzman denetçisi, muhasebeci ve mali müşavirden oluşan bilirkişi heyeti aracığılı ile işyeri kayıt ve belgeleri üzerinde incelemeler yapılarak, idare müfettişi tarafından yapılan inceleme sonucu tesbit edilen dava konusu hususların doğru olup olmadığı, 6245 sayılı Kanun'un 49. maddesinde belirtilen şartların oluşup oluşmadığı, işçilere fazla ödeme yapılıp yapılmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tesbit edildikten sonra TİS'de dava konusu alacaklara ilişkin düzenlemeler var ise bu düzenlemelerde değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 21.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11595, Karar No: 2019/15060, Tarih: 16.12.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/11595 E.  ,  2019/15060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçmaya imkan sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Jandarma er olarak askerlik görevini yapmakta olan sanığın, hükümlü ...’in cezaevine nakli sırasında verilen talimat uyarınca sürücüsü olduğu araçta beklemekte iken hükümlünün, uzman çavuş Uğur’a vurarak kaçması şeklindeki olayda emir ve talimatlara aykırı hareketinden kaynaklanan taksirli bir fiili bulunmadığından unsurlar itibariyle oluşmayan suçtan beraati yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 16.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/23717, Karar No: 2008/18593, Tarih: 27.10.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/23717 E.  ,  2008/18593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/08/2008

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 27.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15201, Karar No: 2012/15039, Tarih: 15.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/15201 E.  ,  2012/15039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞEN ... 1.ASHM.'NİN 2011/128 ESAS SAYILI DOSYADA

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Ecza Deposu Tic. ve San. A.Ş vd. aleyhine 10/04/2009 ve 28/03/2011 gününde verilen dilekçeler ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/05/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... Ecza Deposu Tic. ve San. A.Ş vekili Avukat ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 15/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/30752, Karar No: 2020/12735, Tarih: 13.10.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/30752 E.  ,  2020/12735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Davanın dayanağını oluşturan 6831 sayılı Kanun'un 82/4. maddesi gereği hilaf ispat oluncaya kadar muteber olan ve orman muhafaza memurları tarafından tutulan tutanağa göre 2305 m2 ormanlık alanın örtü yangını şeklinde yandığının belirtilmesi nedeniyle sanık hakkında taksirle orman yangınına sebebiyet verme suçundan suç duyurusunda bulunularak, dava açılması halinde davaların birleştirilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.