muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13632, Karar No: 2015/9210, Tarih: 27.04.2015

Yapılacak iş, Derneğin ihtilaf konusu Kanun kapsama alınabilecek nitelikte olup olmadığını davalı işyerine ait dernek kuruluş kaydı, vergi kaydı, elektrik, su faturaları ile araştırmak, davalı davacının bağımsız ve kendi namına Cami içerisinde yer alan tuvaleti işlettiği iddiası karşısında davacı adına vergi kaydının olup olmadığını araştırmak, davalı Dernek nezdindeki ihtilaflı döneme ait ücret tediye bordrolarının ve puantaj kayıtlarının tamamının aslını veya onaylı ve okunaklı örneklerini, Dernek Yönetim Kurulu Kararlarını getirtmek, ücret ödeme bordrolarında davacının imzasının bulunup bulunmadığını saptamak, davacının resmi kayıtlara geçmeyen dönemlerde çalıştığını ve ücretini aldığını gösterir belgelerin ibraz edilememesi halinde bunun nedenini araştırmak ve haklı ve izah edilebilir bir nedene dayanıyor ise bu takdirde tanık sözlerine itibar etmek, bu hususta ilgili Müftülükten ... Camii'nde görevli personele ait liste istenmek suretiyle bu personel arasından ve de davalı Dernek yönetimde görev alan şahıslar arasından tespit olunacak tanıkların cami ve şadırvanın bakım ve temizliği görevinin ne şekilde gerçekleştirildiği konusunda beyanlarını almak ve gerekir ise zabıta araştırması ile yeniden tespit olunacak cami eşrafı ile cami çevresi esnafını dinlemek ve hizmet tespiti davalarının niteliği gereği re'sen delil araştırması ilkesi de gözetilerek çalışıldığı iddia edilen süreler yönünden şüpheye yer vermeyecek şekilde karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'na iadesine, 27/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5211, Karar No: 2016/9368, Tarih: 02.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/5211 E.  ,  2016/9368 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Hakimliği

Karar Tarihi : 15/10/2015

Taksirle öldürme ve görevi kötüye kullanma suçlarından şüpheliler ... ... ve diğerleri hakkında ... Cumuriyet Başsavcılığınca verilen 05/06/2015 tarihli ve 2015/1179 soruşturma, 2015/47113 kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin ... Sulh Ceza Hakimliğinin 15/10/2015 tarih ve 2015/1833 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; 5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında, somut olayda müteveffanın soruşturmaya konu hastalığının tedavisine ilk olarak başlandığı Amerikan Hastanesinde muayene sonrası yapılan tetkikler sonucu 02/03/2010 tarihli radyoloji raporuna göre, sol akciğer posterobazalinde diaframa komşuluğunda yaklaşık 2,5x2,9 cm çapında konsolidatif lezyon tespit edilmesine karşın bu hususa ilişkin her hangi bir tedavi uygulanmayarak müteveffa çocuğun kadın doğum, ortopedi ve gastroenteroloji gibi birimlere yönlendirildiği, Amerikan Hastanesinin 17/05/2010 yatış çıkış tarihli Epikriz formuna göre de, çocuğun son 3 ay içinde 3 kez şiddetli karın ağrısı nedeniyle aynı hastaneye başvurduğu, yapılan tüm tetkiklere rağmen kesin bir tanının konulamadığının belirtildiği ve hastanın psikiyatri servisine yönlendirilerek yeniden yatışının sağlandığı, çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı Dr. ...'ın yazılı ifadesinde beyan ettiği üzere çocuk cerrahının "akciğerde pulmoner sekestrasyonun karın ağrısına neden olmayacağı ve çocuk cerrahisini ilgilendiren acil cerrahi bir patoloji düşünülmediği" yönündeki beyanı doğrultusunda akciğerdeki lezyonun tespit edilmesine rağmen onunla ilgili bir tedavi uygulanmadığı, lezyondan parça alınarak patalojiye gönderilmediği veya tüm akciğer tomografisinin çekilmediğinin anlaşıldığı, ayrıca Dr. ..

. ...'ın yazılı ifadesinde beyan ettiği üzere çocuk cerrahının "akciğerde pulmoner sekestrasyonun karın ağrısına neden olmayacağı ve çocuk cerrahisini ilgilendiren acil cerrahi bir patoloji düşünülmediği" yönündeki beyanı doğrultusunda akciğerdeki lezyonun tespit edilmesine rağmen onunla ilgili bir tedavi uygulanmadığı, lezyondan parça alınarak patalojiye gönderilmediği veya tüm akciğer tomografisinin çekilmediğinin anlaşıldığı, ayrıca Dr. ...'ın, hastanın annesine "hastada sol akciğerde lezyon tespit edildiğini, ciddi komplikasyonlara yol açabileceğini, cerrahi müdahale gerekebileceğini ve 2 ay sonra çocuk cerrahisi tarafından tekrar değerlendirilmesi gerektiğini söylediği" yönündeki beyanının aksine, hastanın yatış çıkışları üzerine düzenlenen 04/03/2010 ve 17/05/2010 tarihli Epikriz raporlarında kansere neden olan lezyonla ilgili hastanın bilgilendirildiğine ve 2 ay sonra tekrar takip edilmesi gerektiğine dair bir yazı olmadığı gibi hastanın bu konuda bilgilendirildiğine dair imzalı bilgi formunun da olmadığının anlaşıldığı, öyle ki bu bilgilendirme üzerine, şiddetli karın ağrısı nedeni ile 3 ay içinde 3 kez hastaneye başvuran ailenin, çocuğunun kanser olduğunu öğrendikten sonra gerekli tedavisi için uğraşmamasının hayatın olağan akışına da aykırı olduğunun anlaşılması karşısında, sonrasında müteveffanın hastalığının gelişerek kansere dönüştüğü ve bu sebeple öldüğü dikkate alındığında, delillerin kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu, söz konusu hastalığın uygun şekilde teşhis ve tedavisi hususunda sorumluların kusur durumlarının ve delillerin mahkemesince takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 03.03.2016 gün ve 94660652-105-34-13541-2015-kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

31.07.2013 tarihli Adli Tıp Kurumunun raporunda “04.03.2010 tarihinde ...'in taburcu edilmesine kadar ki süreçte doktorlara atfedilecek kusur bulunmadığının belirtilmesi üzerine ilgili Cumhuriyet savcılığınca 18.11.2013 tarihinde takipsizlik kararı verilmesi üzerine, müşteki vekilinin itiraz etmesi nedeniyle itirazı değerlendiren ... Ağır Ceza Mahkemesinin 28.12.2013 karar tarihli 2013/1760 değişik iş sayılı kararına kanun yararına bozma yoluna gidilmesi sebebiyle Dairemizin 30.10.2014 tarihli ilamı ile “kusur durumunun tespiti açısından Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor alınması gerektiği” gerekçesiyle talebin kabulüne karar verildiği, bu doğrultuda mahalli Cumhuriyet savcılığı tarafından Adli Tıp Genel Kurulundan rapor aldırıldığı, 19.03.2015 tarihli Adli Tıp Genel Kurulu raporunda “ ...'in 02/03/2010 tarihinde Amerikan Hastanesine karın ağrısı ve bel ağrısı şikayetleri ile müracaat ettiği, şikayetlerine yönelik muayenesinin yapıldığı, laboratuvar tetkiklerinin ve radyolojik görüntüleme tetkiklerinin yapıldığı, genel cerrahi, çocuk cerrahisi, çocuk hastalıkları radyoloji, ortopedi ve kadın doğum konsültasyonları ile hastanın değerlendirildiği, acil müşahede ve gözleminden sonra hastanın gastroenteroloji servisine yatırılarak endoskopik ve kolonoskopik tetkikler yapıldığı, işlem sırasında biyopsi alındığı ve patoloji sonuçlarına göre uygun tedavilerin verilmiş olduğu, hastanın acil gözlem sırasında çekilen tomografisi sırasında sol akciğerde fark edilen pulmoner (akciğer) sekestrasyon ile uyumlu bir lezyonun hastayı muayene eden ve acilde takibini yapan hekim çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı Dr. ... ... tarafından çocuk cerrahları ile yaptığı görüşmede bu lezyonun takip edilmesi hususunda bilgi edinildiği hususunda aileye bilgilendirildiği şeklinde beyanda bulunduğunun adli dosya kapsamından anlaşıldığı, 04/03/2010 tarihinde hastanın taburcu edilmesine kadar olan süreç ile ilgili olarak gastroenteroloji uzmanı Dr. ..., çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı Dr. ... ..., genel cerrahi uzmanı Dr. ..., ortopedi uzmanı Dr. ..., kadın hastalıkları ve doğum uzmanı Dr. ..., radyoloji uzmanı Dr. ...'a atfı kabil kusur bulunmadığı,

Amerikan Hastanesi Doktorları Kanser Bölüm Başkanı Prof Dr. ...'ın hastaya kanser tanısı konulmasında ve tanının konulmasından itibaren uygun medikal, cerrahi, kemoterapi, radyoterapi tedavilerinin uygulanmasına yönelik tedavi protokolünü yürütmüş olması nedeniyle Prof Dr. ...'a atfı kabil kusur bulunmadığı, sekestrasyonun konjenital bir anomali olduğu, bu konjenital anomalinin ne zaman (ne kadar sürede) malign transformasyona dönüşme zamanının bilinemeyeceği ve dolayısı ile pulmoner sekresyonun ilk tanısının konulduğu andan itibaren takip önerilmesinin tıbben doğru bir yaklaşım olduğu, Primitif nöroektodermal tümörlerin (PNET) süt çocuklarında ve çocuklarda nadir görülen torasik tümörlerden olduğu, tümörün histogenezi belirsizliğini korumakla birlikte ınterkostal sinirlerden köken aldığı düşünüldüğü, sıklıkla, bu antite göğüs duvarında kitle olarak ortaya çıktığı ve hızla büyüyerek plevrayı tutabildiği, kızlarda daha sık ortaya çıkma eğiliminde olduğu, akciğer yerleşimli PNET (Primitif Nöro Ektodermal Tümör) son derece nadir ve çok habis bir sarkom türü olduğu, çocukluk çağı tümörlerinden olmakla beraber, genç erişkinlerde ve daha ileri yaşlardaki hastalarda da görülebildiği, tedavisinde, cerrahi, radyoterapi ve kemoterapi gibi tüm yöntemler kullanılmasına rağmen tıp literatüründe, erken tanı konan hastalarda bile, hastalığın kötü seyirli olduğu bilinmekte olduğundan zamanında tanı konulmuş olsa dahi kurtulmasının kesin olmadığının belirtilmesi karşısında, meydana gelen olayda şüphelilere cezai anlamda atfedilecek kusur bulunmadığı anlaşılmakla,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 05.06.2015 tarihli ve 2015/1179 soruşturma, 2015/47113 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 15.10.2015 tarihli ve 2015/1833 değişik iş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma talebinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11893, Karar No: 2025/4858, Tarih: 12.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/11893 E.  ,  2025/4858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/415 E., 2021/275 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, suçun yasal unsurlarının bulunmadığına, beraat kararı verilmesine ve kararın bozulmasına ilişkindir.

Sanığın temyiz istemi; Facebook hesabının çalındığına, paylaşımı kendisinin yapmadığına ve atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık savunması, paylaşıma ait ekran çıktıları ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın mahkûmiyeti yönündeki Mahkemenin inanç ve takdiri yerinde olduğundan temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık ve Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.03.2025 tarihinde karar verildi.

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın yazdığı sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.03.2025 tarihinde karar verildi.

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın yazdığı sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. madde de belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki temel tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

Somut olayı kamu görevlileri yönünden sınırlayarak incelersek, devlet memurlarının, görevlerini yerine getirirken performanslarını etkilemeyi ve kamuoyunun bu kişilere olan güvenine zarar vermeyi amaçlayan aşağılayıcı ve hakaret içerikli saldırılara karşı korunmaları zorunludur.

AİHM, 10. madde çerçevesinde, devlet memurlarına yönelik izin verilebilen eleştirinin sınırlarının kamu makamının kapsamı ve niteliğine ve bu makama verilen yetkilere bağlı olduğunu kabul etmiştir.

Devlet memurları siyasetçilerden farklı olarak, kendilerini kamuoyunun denetimine açmamakta; ayrıca görevlerini yerine getirirken kamuoyunun güvenine ihtiyaç duymaktadırlar.

Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin kişiliği yada şöhretinin yanında o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Bununla birlikte, kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş memurlarının, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

Burada korunan temel değer, ilgili kamu görevlisinin kişiliği yada şöhretinin yanında o kişinin yerine getirdiği kamusal göreve kamunun duyduğu güvenin demokratik bir toplumdaki önemidir.

Bununla birlikte, kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş memurlarının, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir.

AİHM, önüne, devlet memurlarına karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili yargısal bir başvuru geldiğinde, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu memurun performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike yaratıp yaratmadığı yakından incelemektedir.

AİHM, Janowski/Polonya davasında, ilk olarak, kabul edilebilir eleştirinin sınırları bakımından sıradan bir vatandaş ile kamu görevlileri arasında bir fark olduğunu kabul etmiştir. Ancak Mahkeme’ye göre, kamu görevlileri için kabul edilebilir eleştiri sınırı, siyasetçiler için kabul edilen eleştiri sınırı kadar geniş değildir. Elbette kamu görevlilerinin her bir kelime ve davranışlarını, siyasetçilerin yaptıkları ve yapmaları da gerektiği gibi, çok açık bir şekilde kamu denetimine açtıkları söylenemez. AİHM, kamu görevlilerinin görevlerini yerine getirebilmeleri için toplumun güvenini kazanmaları gerektiğini vurgulayarak görevleri sırasında sözlü saldırılardan korunmaları gerektiğine işaret etmiştir.

AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın meşru bir amaca yönelik olması yetmez ayrıca bu sınırlamanın demokratik toplumda gerekli olduğunun da ispatlanması gerekir. Bunun sınırları ise müdahalenin zorlayıcı bir toplumsal talebe dayanması ile ölçülü olması zorunluluğudur.

Sanığın sözlerinin hedefindeki kişi kamu görevlisidir. AİHM içtihatlarına göre yukarıda da belirtildiği üzere eleştiriye katlanma konusunda normal vatandaşlara göre daha hoşgörülü olmalıdır. Başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu kamu görevlisinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike yaratıp yaratmadığı yakından incelendiğinde; sözlerin toplumun kamu görevlisinin performansına duyduğu güveni sarsacak nitelikte bir tehlike yaratmaya nesnel olarak elverişli ve kişilerin onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte somut fiil, olgu isnadı veya sövme niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle sanığın cezalandırılmasını haklı kılacak toplumsal bir talepten söz etmek olanaksızdır. Yani sanığı cezalandırmayı haklı kılacak demokratik toplumdaki gereklilik koşulu gerçekleşmemiştir.

Yukarıda belirtilen gerekçelerle hakaret suçunun oluşmaması nedeniyle kararın bozulması yerine onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2014/5767, Karar No: 2015/7375, Tarih: 09.04.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/5767 E.  ,  2015/7375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yakınanın tarlasından, içinde patates tohumu bulunan römorkun çalınması şeklindeki eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek, aynı Kanun'un 141/1. maddesi gereğince uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.