muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3369, Karar No: 2022/7189, Tarih: 19.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/3369 E.  ,  2022/7189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 08.03.2019 tarih ve 2019/120 E. - 2019/90 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 29.01.2021 tarih ve 2019/918 E. - 2021/55 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Evi Sabuncaki ile Zoi Poliviu Sabuncakis’in murisi İstirati Sabuncakis'in 17.06.2010 tarihinde vefat ettiğini, dava konusu “sabuncakis” ve “sabuncakis 1874” markaları üzerindeki ortak mülkiyetten murisine isabet eden hakların murisin yasal mirasçılarına intikal ettiğini, muris İstirati Sabuncakis’in mirasçılarından Zoi Poliviu Sabuncakis ve Anna Sabuncaki (Margaritidi)'nin markalar üzerindeki haklarını mirasçılardan Evi Sabuncaki’ye devrettiğini, yasal mirasçılardan davalı Zoi Poliviu Sabuncakis ile Anna Sabuncaki Margaritidi'nin markalar üzerindeki haklarını davalılardan Evi Sabuncaki’ye devrettiklerini, mirasçı Zoi Poliviu Sabuncakis tarafından Evi Sabuncaki’ye Beyoğlu 35. Noterliği'nin 17.12.2013 tarih ve 49685 yevmiye nolu Marka Devir Taahhütnamesi ile 20563 marka nolu Sabuncakis markası ile 205262 marka nolu Sabuncakis 1874 markası için yapılan devirlerin geçersiz olduğunu, sözkonusu belgenin ön yüzünde devir eden olarak Zoi Poliviu Sabuncakis görünmekle birlikte arka yüzündeki müstenidat kısmında bambaşka birinin bilgilerinin bulunduğunu, yani Anna Sabuncaki Margaritidi’nin kimliği ile davalı Zoi Poliviu Sabuncakis tarafından devir yapılmış gibi bir belge düzenlendiğini, bu belge ile de veraset-intikal-devir(tescil) işlemlerinin gerçekleştirildiğini, sözkonusu işlemin Noterlik Kanunu ile Noterlik Kanunu Yönetmeliğine aykırı olduğunu, “marka devir taahhütnamesi” ile bu çerçevede Türk Patent nezdinde gerçekleştirilen veraset-intikal-devir(tescil) işlemleri de geçersiz olduğunu, ayrıca sözkonusu belgeyi hiçbir surette kabul anlamına gelmemek kaydıyla, Marka Devir Taahhütnamesi içeriğinde “205262 marka nolu SABUNCAKİS” markası”nın devredildiği belirtilmekle birlikte SABUNCAKİS markasının marka numarasının 205263 olduğunu, dolayısıyla SABUNCAKİS markasının devri bu yönden de geçersiz olduğunu ileri sürerek Beyoğlu 35. Noterliği, 17.12.2013 tarih ve 49685 yevmiye nolu Marka Devir Taahhütnamesinin ve buna bağlı olarak davalılardan Zoi Poliviu Sabuncakis tarafından diğer davalı Evi Sabuncaki’ye yapılan “205262 nolu SABUNCAKİS” ve 205262 marka nolu SABUNCAKİS 1874 markalarının devrinin geçersizliğinin tespiti ile “205263 nolu SABUNCAKİS” ve 205262 marka nolu SABUNCAKİS 1874 markaları üzerindeki Zoi Poliviu Sabuncakis’e ait hisselerin yeniden Zoi Poliviu Sabuncakis adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TürkPatent vekili, davanın Beyoğlu 35. Noterliği'nin 17.12.2013 tarih ve 49685 yevmiye nolu işleminin iptaline ilişkin olduğunu, konu hakkında YİDK tarafından verilmiş bir karar olmadığı gibi davacı tarafından müvekkiline yöneltilmiş bir talep bulunmadığını, husumet yönünden davanın reddi gerektiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı TürkPatent vekili, davanın Beyoğlu 35. Noterliği'nin 17.12.2013 tarih ve 49685 yevmiye nolu işleminin iptaline ilişkin olduğunu, konu hakkında YİDK tarafından verilmiş bir karar olmadığı gibi davacı tarafından müvekkiline yöneltilmiş bir talep bulunmadığını, husumet yönünden davanın reddi gerektiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; markalar hakkında ya da devir işlemine ilişkin kuruma yapılmış bir itiraz ve verilmiş bir YİDK kararı bulunmadığı, kurumun nihai karar organı YİDK olup, YİDK tarafından incelenerek karara bağlanmayan konularda kurum aleyhine dava açılamadığı, söz konusu marka başvuruları hakkında Kurum tarafından verilmiş nihai bir karar bulunmadığı gibi marka devir işleminin kurum nezdinde yapılan bir işlem de olmadığı, kurumun bu davalarda taraf sıfatı bulunmadığı gerekçesi ile davanın pasif husumet yokluğundan dolayı reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davanın dava dışı kişilerin yaptığı marka devir sözleşmesinin geçersizliğinin tespitine ilişkin olduğu, bu hususta davalıya yapılmış bir itiraz veya davalı tarafça verilmiş bir YİDK kararı bulunmadığı, marka devir işleminin davalı nezdinde yapılan bir işlem olmadığı, davalı Türk Patent ve Marka Kurumu'nun bu davada taraf sıfatı bulunmadığı, dolayısıyla mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 19/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2993, Karar No: 2012/5599, Tarih: 26.04.2012

9. Ceza Dairesi 2011/2993 E., 2012/5599 K.

**9. Ceza Dairesi 2011/2993 E., 2012/5599 K.**

**- KAST-OLASI KAST

- MALA ZARAR VERME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 152 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 179 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 21 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların kendilerini iki araçla takip ederek yakalamak isteyen polis memurlarınca önleri kesilip araçları durdurulduktan sonra ellerinden kurtulmak için geri manevrayla önce arkadaki sonra da öndeki polis araçlarına çarpıp kendilerine yol açarak kaçmaları eyleminde, araçlara doğrudan kastla zarar verildiği gözetilmeden yazılı gerekçe ile eylemin olası kastla işlendiği kabul edilerek cezasından TCK'nın 21/2. maddesi uyarınca indirim yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin (ONANMASINA), 26.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1513, Karar No: 2018/3562, Tarih: 19.09.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/1513 E.  ,  2018/3562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK.nun 81/1, 29/1, 62/1, 32/2, 53. maddeleri gereğince 12 Yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın suçunun sübutu kabul edilmiştir.

Sanığın cezai ehliyetine ilişkin Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 22/10/2015 tarihli raporu ile Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulunun 18/05/2007 tarihli raporu arasında farklılık bulunması karşısında sanığın cezai ehliyeti konusunda Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan sanığın bizzat hazır edilerek rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinin düşünülmemesi,

Usul ve Yasaya aykırı olup bozmayı gerektirdiğinden, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 19/09/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9988, Karar No: 2012/21282, Tarih: 20.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/9988 E.  ,  2012/21282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2404, Karar No: 2025/3252, Tarih: 09.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/2404 E.  ,  2025/3252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 62. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/3061 E., 2024/309 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 16. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/247 E., 2022/465 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336/3 hükmü uyarınca, davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334. ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337. maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337/2 hükmü uyarınca tebliğinden itibaren iki hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344. maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Adli yardım talebinin REDDİNE,

2. Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

09.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17708, Karar No: 2014/8218, Tarih: 03.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/17708 E.  ,  2014/8218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK' nın 89/1,2-a-b-d-e,62,51/1-3-6-7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Olay günü gece saat 20.30 sıralarında, 8 metre genişlikte, iki yönlü, meskün mahal içi, görüşü far ışığı altında açık yolda, katılan motorsiklet sürücüsü, yönetimindeki motosiklet ile seyir halinde iken olay mahalline geldiğinde, seyir istikametine göre sağ taraftan karşı taraftaki petrol istasyonuna geçmek üzere kontrolsüzce ve ilk geçiş hakkına riayet etmeksizin yola giren sanığın yönetimindeki kamyonet ile, seyir istikametine göre sol tarafta bulunan petrol istasyonu girişinde çarpışmaları sonucu, katılanın, hayati tehlike geçirecek, 6. derece kemik kırıkları, sol bacakta organ işlev zayıflaması ve yüzde sabit eser oluşacak şekilde yaralandığı olayda, sanığın asli kusurlu oluşu ve eylemi sonucu katılan sürücünün ağır derecede yaralanmış olması karşısında, TCK'nın 61. maddesindeki ölçütler ve hak ve nesafet kuralları dikkate alınarak, sanık hakkında temel cezanın tayininde alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, kusura ve sanık hakkında hükmün açıklanamasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11849, Karar No: 2016/9194, Tarih: 29.11.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11849 E.  ,  2016/9194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ....FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ....Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/04/2015 tarih ve 2013/191-2015/91 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin basım ve yayın işi yaparak farklı konularda çocuk ve eğitim kitapları vb. eserleri üreten prestijli bir şirket olduğunu, davalının da aynı sektörde faaliyet gösterdiğini, davalının müvekkilinin yazar ve çizerlerinden... ..... ve.... ....'a ait ... kitaptan oluşan “... .... ..... ..”nin tamamını ve yine ... kitaptan oluşan “... ... ...”nin ilk ... kitabını telif ödemeksizin ve izin almaksızın kendi eseriymiş gibi basıp çoğalttığını, fuarlarda sergilediğini ve maddi olarak kazanç sağladığını, yazarların bu kitaplarıyla ilgili olarak yapılan sözleşmeyle maddi ve manevi tüm haklarını müvekkiline devrettiklerini, davalı şirket hakkında fikri ve sınai ceza mahkemelerinde şikayetleri üzerine dava açıldığını ve davalının o dosyada korsan kitap bastığını ikrarla uzlaşmak istediğini, bu nedenle sabit olan tecavüzün tespitini, uğranılan zararın tazmini için ....000 TL maddi, ....000 TL manevi tazminatın iktibas tarihi itibarıyla işletilecek yasal faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.