muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/24272, Karar No: 2014/2145, Tarih: 27.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/24272 E.  ,  2014/2145 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/267337

MAHKEMESİ : Kozan 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2010

NUMARASI : 2009/450 (E) ve 2010/137 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile

suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

“Taşkın yakınma” anlamına gelse dahi, eleştiri ve sitemin, kişilerin şereflerini, onurlarını, namuslarını, toplum içindeki itibarlarını incitmeye ve diğer bireyler nezdindeki saygınlıklarını zedelemeye yönelik hakaret içeren sözcükler kullanılmak suretiyle yapılamayacağı, somut olayda; sanığın, kaymakam olarak görev yapan katılana gönderdiği e-mail içeriğinde, ".... sizler soyundurun karınızı kızınızı gezdirin amenna bir lafımız yok hatta memnun kalırız ama bizlere karışmayın..." şeklindeki, belirtilmesinde zorunluluk bulunmayan eleştiri ve sitem sınırlarını aşan, küçültücü ve suçlayıcı sözlerle katılana görevi nedeniyle hakarette bulunduğu, suçun hukuka aykırılık öğesinin oluştuğu gözetilerek, hükümlülük kararı verilmesi yerine, "suç tarihinde Kozan Kaymakamı olan müdahilin katıldığı törende ödül alan bir öğrencinin başörtülü olması nedeniyle sahneden indirilmesi konusunun basın yayın organlarında yer alması üzerine sanık tarafından tepki göstermek amacıyla bu mailin yazıldığı ancak sözü edilen mail içeriğinin hakaret unsurlarını taşımadığı, eleştiri sınırları içerisinde kalan bir tepki olduğu " gerekçesi ile beraat hükmü tesisi,

Kanuna aykırı, katılan A.. T.. vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/01/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sanığın, öğrencilere ödüllerinin verildiği törende ödül almak için kürsüye çağrılan bir öğrenciyi başörtülü olduğu için ödül verdirmeyip kürsüden indirmesine ilişkin internet haberini okuyup, eğitim faaliyeti olmayan ödül töreninde ayrımcı bir davranış yapılarak öğrencinin onurunun rencide edilmesine duyduğu tepkileri dile getirdiği, yakınan kaymakama hitap eden mektubundaki yazının bütünü ele alındığında, ilçede ilin yüksek devlet ve idare makamını temsil eden ve söz konusu uygulamayı yapan kişiyi eleştirmeye yönelik bulunduğuna ilişkin ilk derece mahkemesinin kabul ve gerekçesinin yerinde olduğu ve hükmün onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edemiyorum.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

İfade Özgürlüğü, Evrensel İnsan Hakları Bildirisi’nde, “Herkesin düşünce ve anlatım özgürlüğüne hakkı vardır. Bu hak, düşüncelerinden dolayı rahatsız edilmemek, ülke sınırları söz konusu olmaksızın, bilgi ve düşünceleri her yoldan araştırmak, elde etmek ve yaymak hakkını gerekli kılar” şeklindeki anlatımla kabul görmüştür.

Anayasa'nın 'Düşünce ve kanaat hürriyeti ' başlıklı 25. maddesine göre;’Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce ve kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz.’

Anayasa’nın “Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti kenar başlıklı 26. maddesi ise şöyledir: “Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. …

Bu hürriyetlerin kullanılması, .........., başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması........ amaçlarıyla sınırlanabilir.

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir.

Böylelikle, Anayasa'nın 26 ncı maddesinin ilk fıkrası ile düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti güvence altına alınmıştır.

Buna göre, Düşünce özgürlüğü, kişinin dilediği düşünce ve kanaate sahip olması, düşünce ve kanaatini açıklamaya zorlanamaması ve sahip olduğu düşünce ve kanaati sebebiyle kınanmaması demektir.

Anayasa’da sadece düşünce ve kanaatler değil, her türlü ifade tarzı,   biçimi  ve araçları   da güvence altına alınmıştır. Zira; Anayasa’nın 26. maddesinde düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğünün kullanımında başvurulabilecek araçlar “söz, yazı, resim veya başka yollar” olarak ifade edilmiş ve “başka yollar” ifadesiyle de her türlü ifade aracının anayasal koruma altında olduğu anlatılmak istenmiştir.

İfade özgürlüğünün önemi, doğruların ancak düşüncelerin açıklanması suretiyle ortaya çıkacağının benimsenmesinden kaynaklanır.

İfade özgürlüğünün önemi, doğruların ancak düşüncelerin açıklanması suretiyle ortaya çıkacağının benimsenmesinden kaynaklanır.

Anayasanın 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiş, kanun ile milletlerarası hukukta çelişki olduğunda milletlerarası hukukun uygulanacağı belirtilerek, temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmaların, Anayasa ile Kanunlar arasında bir konumda yeraldığı vurgulanmıştır.

Türkiye, (AİHS)’ni imzalayarak Sözleşmede korunan hakları, yetki alanındaki kişilere karşı tanıma ve uygulama yükümlülüğünü kabul etmiştir. Bu yükümlülük nedeniyle Ulusal yargı organları ve idareciler, hakların anlaşılması ve yorumlanmasında Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarını gözetmek ve iç hukuktaki bir yasanın AİHS ve AİHM kararlarıyla çelişmesi durumunda AİHS ve AİHM kararlarıyla oluşan içtihat hukukuna öncelik tanımak zorundadır.

İfade özgürlüğü, demokratik toplumlara bu özelliğini veren en önemli temel haklardan birisi olması nedeniyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi gibi bir çok uluslararası sözleşmede koruma altına alınmıştır. İfade özgürlüğü başta olmak üzere Sözleşmede yer alan hakların ciddi ve etkin bir şekilde korunması bu haklara yönelik ihlallerin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesince somut olarak denetlenmesi, Sözleşmeye taraf olan ve Mahkemeye bireysel başvuru hakkını kabul eden devletler için bağlayıcı nitelikteki yaptırıma tabi tutan kararları ile sağlanmaktadır. Bu nedenle Sözleşmeye taraf devletler, AİHS hükümlerinin doğrudan etkisini gözeterek iç hukuklarını Sözleşme ve AİHM Kararlarına göre düzenlemek ve yorumlamak durumundadırlar.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin (AİHM) kararları Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) metnini açıklığa kavuşturur ve yorumlar. Bu kararlar, bağlayıcı emsal kararlardır;hukuki statüleri emredici hukuki norm kategorisine girer”. (İfade Özgürlüğü Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10. Maddesi’nin uygulanmasına ilişkin Kılavuz Monica Macovei, İnsan Hakları El kitapları,)

Sözleşmenin 10.maddesi ifade özgürlüğünü şu şekilde düzenlemiştir :

1.Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamları tarafından müdahale olmaksızın ve ulusal sınırlar dikkate alınmaksızın, görüşlere sahip olma ve bilgi ve düşünceleri edinme ve bunları yayma özgürlüğünü içerir. …....

Sözleşmenin 10.maddesi ifade özgürlüğünü şu şekilde düzenlemiştir :

1.Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak, kamu makamları tarafından müdahale olmaksızın ve ulusal sınırlar dikkate alınmaksızın, görüşlere sahip olma ve bilgi ve düşünceleri edinme ve bunları yayma özgürlüğünü içerir. …....

2.Kullanılması ödev ve sorumluluk içeren bu özgürlükler; demokratik bir toplumda.............., başkalarının şeref, şöhret ve haklarının korunması, …......... için gerekli olan ve kanun ile konulan kural(usul), koşul, kısıtlama ve cezalara tabi tutulabilir.

Anılan düzenlemeler uyarınca ifade özgürlüğü, iki kademelidir. İlki “düşünce ve kanaate sahip olma” bu kapsamda bilgiye ulaşabilme ve edinme, ikincisi bunları her türlü araçla açıklayabilme (yayabilme) özgürlüğüdür. Bu çerçevede ifade özgürlüğü, kişilerin serbestçe haber veya bilgilere, üçüncü şahısların fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve yaptığı tercihleri dış dünyaya sözle, yazıyla ya da başka araçlarla tek başına ya da toplu olarak özgürce ifade edebilmesi, aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamını taşır.

Toplumsal ve siyasal çoğulculuk her türlü düşüncenin barışçıl zeminde serbestçe ifadesini gerekli kılar.

AİHM' de Ürper ve Diğerleri kararında “AİHM, ifade özgürlüğünün demokratik bir toplumun temel yapılarından birini oluşturduğunu ve toplumun gelişimi ve bireyin kendini gerçekleştirmesinin koşullarından biri olduğunu hatırlatır” şeklinde değerlendirme yapmıştır.

AİHS’nin 10.maddesinin, Sözleşmenin en temel ve önemli hükümlerinden birini içerdiği kabul edilerek 1988 yılında yeniden yapılanan AİHM, ifade özgürlüğüne verdiği bu önemi sembolik olarak göstermek amacıyla ilk kararını ifade özgürlüğü ile ilgili olarak vermiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, İfade özgürlüğünün sözü edilen toplumsal ve bireysel işlevini yerine getirebilmesi için, sadece  toplumun ve devletin olumlu, doğru ya da zararsız gördüğü “haber” ve“düşüncelerin” değil, devletin veya halkın bir bölümünün olumsuz ya da yanlış bulduğu, onları rahatsız eden haber ve düşüncelerin de serbestçe ifade edilebilmesi ve bireylerin bu ifadeler nedeniyle herhangi bir yaptırıma tabi tutulmayacağından emin olmaları gerekir. İfade özgürlüğü, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin temeli olup bu özgürlük olmaksızın “demokratik toplumdan” bahsedilemez. Kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. (Handyside/Birleşik Krallık,B.No: 5493/72, 7/12/1976, 23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarkakararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya, Castells / İspanya vb. Kararlar )

Bu karar ile ifade özgürlüğünün muhtevasının belirlenmesinde, devlet düzeni ya da hükümet düzeninin gerekleri değil, sözleşmenin genel yapısının önemli bir parçasını oluşturan ve sözleşmenin önsözünde yer alan “demokratik toplum kriteri” esas alındığı, böylelikle bütün fikirlerin eşit olduğu, kimsenin siyasal süreçten dışlanmaması gerektiği, kişi, çoğunluğa veya mevcut iktidara göre farklı ve aykırı düşüncelere sahip olsa da bunları özgürce açıklayabileceği kabul edilerek, çoğulculuk, hoşgörü ve açık fikirliliğinde demokratik toplumun özellikleri olduğu belirtilmektedir.

İfade özgürlüğünü kullanımının en etkin ve dolayısıyla en önemli yanı düşünceyi açıklama özgürlüğü olup, devlet ile bireyde ceza yasağına konu olan ifade edilen düşünce nedeniyle çoğu zaman karşı karşıya gelmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi yaptığı denetimlerde de esas olarak, belirtilen amaçların gerçekleştirilmesi doğrultusunda devletin konumunu ve ifade hürriyetinin anlamını açıklayan ve Avrupa ortak kamu düzeninin bu konudaki genel ilkelerini ortaya koyan içtihatlarıyla özgürlüğün içeriğini zenginleştirmektedir.

İfade özgürlüğü konusunda devletin pozitif ve negatif yükümlülükleri bulunmaktadır. Kamu makamları negatif yükümlülük kapsamında Anayasa’nm 13. ve 26. maddeleri kapsamında zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalıdır ( Özgür Gündem/Türkiye, B.No:23144/93, 16/3/2000 ).

İfade özgürlüğünün kullanılması esnasında tıpkı diğer özgürlüklerde olduğu gibi farklı değer ve çıkarların karşı karşıya gelmesi söz konusu olabilir. Bunun çözümü çıkarların birinin diğerini ortadan kaldırması değil, her ikisinin birlikte yaşamasının temin edilmesiyle sağlanır. Birlikte yaşamanın temini ise karşılıklı sınırlama ve dengeyi gerektirir. Ancak bu denge ifade özgürlüğü aleyhine işleyen ve onu işlevsiz hale getiren bir denge olmamalıdır.

İfade özgürlüğünü düzenleyen bütün uluslararası sözleşmeler gerek evrensel düzeyde olsun gerek bölgesel düzeyde, hepsinde de bu özgürlük sınırlandırılabilir bir özgürlük olarak düzenlenmiştir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 10. maddesine göre de ifade özgürlüğü, demokratik toplumun temel taşlarından biri olmakla birlikte mutlak bir özgürlük değildir.

Sözleşme' nin 10. maddesinin 1. fıkrası, 3. maddede yer alan işkence yasağı gibi mutlak bir özellik ihtiva etmeyen ifade özgürlüğünün içeriğini, 2. fıkrası ise kullanılması görev ve sorumluluk gerektiren bu özgürlüğün sınırlarını ortaya koymaktadır.

Sözleşme' nin 10. maddesinin 1. fıkrası, 3. maddede yer alan işkence yasağı gibi mutlak bir özellik ihtiva etmeyen ifade özgürlüğünün içeriğini, 2. fıkrası ise kullanılması görev ve sorumluluk gerektiren bu özgürlüğün sınırlarını ortaya koymaktadır.

AİHS' devletlere kendi toplumlarını düzenlemeleri ve bu açıdan da ifade özgürlüğünün sınırlarını, sözleşmenin 10. maddesinde ki kriterleri gözeterek belirleyebilmeleri konusunda takdir yetkisi tanımakla birlikte, demokratik toplumlarda ki farklı düşünceler, çoğulculuğun oluşması için zorunlu ve vazgeçilmez olduğundan ulusal makamlar, ifade özgürlüğünün sınırlanması ile ilgili takdir yetkilerini kullanırken, uyumsuz, rahatsız edici, şok edici düşüncelerin de ifade özgürlüğü kapsamında korunması gerektiğini de dikkate almak durumundadırlar.

AİHM'si, önüne gelen davalar yolu ile, üye Devletlerin, bu özgürlüğün kullanımına getirdikleri sınırlamalara ve cezai yaptırımlara bağlama konusunda ki takdir haklarını, sınırlama ve tedbirlerin Sözleşmenin 10. maddesinin birinci fıkrası ile korunan ifade özgürlüğüyle uyumlu olarak kullanılıp kullanılmadığını ve eldeki bilgi ve belgelerin kabul edilebilir bir değerlendirmeye tabi tutulup tutulmadığı konusunda denetlemekte verdiği kararlar ile bu yetkinin sınırlı kullanılması ilkesini benimsemektedir.

AİHS. nin 10. maddesinin 2. paragrafında ifade özgürlüğünün meşru biçimde sınırlanmasına ilişkin nedenler, 3 başlık altında incelenebilir. Bunlar, kamu yararını, kişi haklarını korumak ve yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanması amacı ile öngörülen sınırlamalardır.

Diğer özgürlüklerin temeli ve demokratik düzenin esaslı unsurunu oluşturan ifade özgürlüğü, AİHS 10/2’deki değerlerle karşı karşıya geldiğinde ancak başka çare olmadığında ve müdahale dışındaki bütün olanaklar düşünülüp denendikten sonra sınırlanmalıdır.

Anayasa’nın 26. maddesi genel manada ifade özgürlüğünü tanımladıktan sonra, ikinci fıkrasında AİHS 10/2’ ye paralel olarak ifade özgürlüğüne demokratik düzen içerisinde izin verilebilir müdahalelerin hangileri olduğunu ve müdahalelerin hangi gerekçelere dayanabileceğini düzenlemiştir.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8.,9.,10.,11. ve 15. maddelerinde yer alan "sınırlamanın sınırı" ölçütleri, bizim Anayasamızda da yer almış, bu özgürlük, Anayasa'nın 13, 14, 15 ve 26/2 ncı maddelerinde ki genel ve özel sınırlama nedenleri ile sınırlamış, ‘başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının’ korunmasıda özel sınırlama nedenleri arasında sayılmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8.,9.,10.,11. ve 15. maddelerinde yer alan "sınırlamanın sınırı" ölçütleri, bizim Anayasamızda da yer almış, bu özgürlük, Anayasa'nın 13, 14, 15 ve 26/2 ncı maddelerinde ki genel ve özel sınırlama nedenleri ile sınırlamış, ‘başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının’ korunmasıda özel sınırlama nedenleri arasında sayılmıştır.

Bu sınırlamalar çok sıkı denetime konu olmakla birlikte; Avrupa insan Hakları Sözleşmesi uyarınca üye devletlerin, Sözleşmenin 10. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğüne yönelik sınırlandırmalarının meşru sayılabilmesi için, ilk olarak ifade özgürlüğüne yapılan müdahalenin bir yasada öngörülmüş olması; ikinci olarak 10. maddenin 2. fıkrasında yer alan acil bir toplumsal ihtiyaca cevap veren meşru amaçlardan birini gerçekleştirmeye yönelmiş olması ve nihayet demokratik bir toplumda zorunlu olması gerekir.

10. maddenin ikinci fıkrasında sınırlı olarak sayılan meşru amaçlara geniş bir anlam yüklemek mümkün değildir. Nitekim AİHM'si, pek çok kararında, sınırlama nedenlerinin istisnai olup dar yorumlanmaları gerektiğini belirtmekte dolayısı ile sınırlama sebepleri sözleşmede anlam ve kapsam bakımından tüketici bir anlayışla ele alınmaktadır.

Demokratik toplum gereklerine uygunluk kriterleri, öncelikle ifade özgürlüğü üzerindeki sınırlamaların zorunlu ya da istisnai tedbir niteliğinde olmalarını, başvurulabilecek en son çare ya da alınabilecek en son önlem olarak kendilerini göstermelerini gerektirmektedir.

AİHM'si, ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamaları değerlendirirken, söz konusu özgürlüğün kullanılmasında AİHS'nin 10/2’ nin ilk cümlesinde yer alan ve ifade özgürlüğünün kullanılmasının bazı görev ve sorumlulukları gerektirdiği yönündeki ibarenin dikkate alınması gerekliliğine işaret etmiştir.

İfade özgürlüğüne getirilen sınırlama demokratik toplum düzeninin gerekleri ile uyumlu olmalıdır. 'Demokratik toplumun gerekleri', sınırlandırmanın kabul edilebilirliği konusunda Sözleşmenin en orijinal ve önemli bir kriteri olup bu ilke, Sözleşmenin önsözünde yer almakta ve Sözleşmenin genel yapısının önemli bir parçasını oluşturmaktadır.

Sınırlamanın meşru olup olmadığına yönelik denetimlerde genel ya da soyut bir değerlendirme yerine, ifadenin türü, şekli, içeriği, açıklandığı zaman, sınırlama sebeplerinin niteliği gibi çeşitli unsurlara göre farklılaşan ayrıntılı bir değerlendirme yapılması gereklidir.

Bu özgürlüğün, sınırlandırılmasını meşru amaçların haklı kıldığını gösterme yükümlülüğü devlete aittir. Meşru amaç, taraf devlet tarafından ikna edici biçimde ortaya konulmalı, bu özgürlüğü sınırlama için 'zorunlu bir toplumsal ihtiyaç' söz konusu olmalı, hakkın, amacına uygun şekilde kullanımını son derece zorlaştıran, ciddi suretle güçleştiren, örtülü bir şekilde de olsa kullanılamaz hale getiren ve etkisini ortadan kaldıran dolayısıyla hakkın özüne dokunan sınırlamalardan kaçınılmalı ve sınırlama, ulaşılmak istenilen amaçla da ölçülü olmalıdır.

Demokratik bir toplumda zorunluluk kıstası müdahalenin, sosyal bir ihtiyacı karşılayıp karşılamadığı, izlenen meşru amaç ile orantılı ve etkin olup olmadığı ile bu amacın meşru sayılması için ulusal makamlar tarafından ortaya konan gerekçelerin yerinde ve yeterli olup olmadığının denetlenmesini gerekli kılar.

Uyumsuz, rahatsız edici ifadelerin de ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirildiğini düşünürsek bir ifadenin zorunlu toplumsal ihtiyaç nedeniyle sınırlanabilmesi için, o ifadenin toplumun güvenliğini ya da huzurunu bozacak nitelikte olması gerekir. Kişinin ifade özgürlüğünü sınırlama ile o kişiye verilen zararın, toplumun elde edeceği genel faydaya göre daha az olması gerekir. Bu ölçülülüğü ves sosyal ihtiyacın varlığına ilişkin takdir yetkisi ulusal makamlara ait olmakla beraber bu takdir yetkisinin sözleşmeye uygun kullanılıp kullanılmadığı konusunda son sözü söyleme yetkisi AİHM’ne aittir.

AİHM de demokratik toplumda gerekli olmayı, “zorlayıcı sosyal ihtiyaç''’ şeklinde somutlaştırarak, sınırlayıcı tedbir, zorlayıcı bir sosyal ihtiyacın karşılanması ya da gidilebilecek en son çare niteliğinde değilse, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun bir tedbir olarak değerlendirmemektedir. Aynı şekilde zorlayıcı sosyal ihtiyacın varlığı araştırılırken ifade edenin sıfatı, hedef alınan kişi, sosyal statüsü, tanınırlığı, ifadenin içeriği, ifadelerin kamuoyunu ilgilendiren genel yarara ilişkin bir tartışmaya sağladığı katkı gibi çeşitli hususlar göz önünde bulundurulmalıdır. ( Axel Springer AG/Almanya, 07/02/2012; Von llannover/Almanya (no.2) 40660/08 ve 60641/08, 07/02/2012)

İfade özgürlüğüne yapılacak müdahalenin yerinde olup olmadığı değerlendirilirken “hedef alınan kişinin kimliği ve ifadenin içeriği” de özel bir öneme sahiptir. Zira; kişilerin hak ve şöhretlerinin korunması kapsamında ifade özgürlüğüne yapılan müdahalenin demokratik toplumlarda gerekliliği konusunda sade vatandaşları, kamu görevlilerini, politikacıları ve kamuya mal olmuş kişileri birbirlerinden ayrı değerlendirme gereklidir. Kamuya mal olmuş kişilerin özellikle politikacıların ve gazetecilerin şöhreti söz konusu olduğunda toplumun bu kişilerle ilgili olarak haber alma hakkı da dikkate alınarak bu kişilerin daha fazla eleştiriye tahammül etmeleri gerektiği, kamu görevlileriyle ilgili haber ve yorumlarda kamu görevlilerinin görevlerini layıkıyla yerine getirebilmeleri için kamu güvenine sahip olmaları gerektiği, bunun da kamu görevlilerinin asılsız suçlamalara karşı korunmakla sağlanabileceği gözden uzak tutulmamalıdır.