muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4383, Karar No: 2023/2717, Tarih: 09.05.2023

Soruşturma izni alınmadan kamu görevlilerinin ve avukatların iletişimlerinin denetlenmediği bir yerde, halkı temsil edenlerin muhaberat hürriyetlerinin daha kolay kısıtlanabilmesi kabul edilemez ve bu tür bir uygulama milletvekilliği sıfatı ile de bağdaşmaz. Sıfata bağlı tüm dokunulmazlıklar kaldırıldığında, haberleşme hürriyetine getirilebilecek kısıtlamanın doğrudan tatbiki de mümkün olabilir."

Ancak, yukarıda ifade edildiği gibi, yasama dokunulmazlığını bir dava engeli olarak görmeyip, bir ceza muhakemesi koşulu olarak kabul eden çoğunluk görüşüne göre; milletvekilleri hakkında işledikleri iddia edilen kişisel suçlarıyla alakalı dokunulmazlığının kaldırılmasına gerek olmaksızın soruşturma yürütülebilecek, ifadelerine başvurulmaksızın deliller eksiksiz toplanabilecek, suçun işlendiği hususunda yeterli şüpheye ulaşılması durumunda kamu davası da açılabilecek, ancak istisnaen soruşturmasına seçimden önce başlanılmış olmak kaydıyla Anayasanın 14'üncü maddesinde sayılan suçlar ve ağır cezayı gerektiren suç üstü hali hariç olmak üzere dokunulmazlığı kaldırılmadığı sürece milletvekilleri hakkında hareket hürriyetlerini kısıtlayıcı adli kontrol tedbirlerine (örneğin yurt dışına çıkamama) tedbirlerine başvurulamayacak, yakalanamayacak, "gözaltı" tedbiri CMK md.91 uyarınca esasen yakalamanın bir neticesi olduğundan milletvekilleri gözaltına alınamayacak, hiçbir surette zorla getirilemeyecek, tutuklanamayacak, beden muayenesine tabi tutulamayacak, adli müşahede amaçlı gözlem altına alınamayacak, başlı başına hareket hürriyetini kısıtlayıcı bir tedbir olması hasebiyle üst aramasına tabi tutulamayacak, 5271 sayılı CMK'nın 2'nci maddesinin (h) bendi uyarınca şüpheli veya sanık sıfatıyla kolluk, Cumhuriyet savcısı, hakim veya mahkeme tarafından ifade ve sorguları yapılamayacak ve mahkeme huzurunda yargılanamayacaklardır.

Bu sebeple, milletvekilleri hakkında yukarıda sayılan ayrıksı haller hariç ve aşağıda ayrıntılı olarak izah edileceği üzere yalnızca "kişisel suçları"yla alakalı (hazırlık) soruşturma işlemlerinin yapılması, Cumhuriyet Savcısı tarafından bir iddianame düzenlenerek mahkemeye verilmesi ve ceza davası açılabilmesi mümkün kabul edilmekte, hatta dava açılması durumunun, tek başına yasama faaliyetlerine katılmayı engellemeyeceği cihetle bunda dokunulmazlık kurumunun amacıyla çelişen bir yön de bulunmadığı, yasama dokunulmazlığının bulunmaması bir ceza muhakemesi şartı olduğuna göre, açılan davada mahkemenin davanın reddine değil ve fakat CMK'nın 223/8 madde ve fıkrası gereği muhakemenin durmasına karar vereceği de ileri sürülmektedir.

Lakin, her ne kadar teoride böyle olmakla birlikte, uygulamada milletvekilleri ile alakalı işledikleri iddia olunan "kişisel suçları" nedeniyle yetkili Cumhuriyet Başsavcılıklarınca düzenlenen ve milletvekilinin ifadesine başvurulmaksızın ve yukarıda zikredilen yasak işlemler yerine getirilmeksizin toplanan delilleri de içeren soruşturma evrakının, haklarında doğrudan dava açılması cihetine gidilmeden, dokunulmazlığın kaldırılması istemini içeren bir fezlekeye bağlanarak Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü eliyle ve (suç tarihinde) Başbakanlık kanalıyla milletvekili hakkında dokunulmazlığın kaldırılması hususunda gereğini takdir edecek olan Türkiye Büyük Millet Meclisine gönderildiği, burada Komisyonlarda bekleyen dokunulmazlık dosyalarının, ilgili parlamenterin milletvekilliği sıfatını kaybetmesi ve yeniden seçilememesi veya Meclis kararıyla dokunulmazlığının kaldırılmasına karar verilmesi halinde tekrar yetkili soruşturma birimlerine gönderilerek milletvekili hakkında görevli ve yetkili mahkemelere dava açılması yoluna gidildiği herkesçe malum ve bilinen bir husustur.

5.2.Meclis Soruşturması;

Meclis soruşturması, yukarıda örnek olarak değinilen istisnai düzenlemelerdeki gibi, özel hükümlere tabi tutulmuş bir soruşturma türüdür. Bu soruşturmada, hiçbir aşamada Cumhuriyet savcısına ve emrindeki adli kolluk görevlilerine görev/yetki verilmemiştir. 1982 tarihli Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 100'üncü maddesi Türkiye Büyük Millet Meclisinin bilgi edinme ve denetim yolları üst başlığı altında Başbakan ve bakanların görevleriyle ilgili suç işledikleri isnadı halinde yürütülecek olan Meclis soruşturması müessesesini düzenlemiş, bu sayede Başbakan ve bakanların "görevleri ile ilgili bir suç işlemeleri veya bu yönde bir isnatla karşılaşmaları halinde" haklarında özel soruşturma usulünün uygulanacağını, bu bağlamda Başbakan veya Bakanlar hakkında Türkiye Büyük Millet Meclisi üye tamsayısının en az onda birinin vereceği önerge ile soruşturma açılmasının istenebileceğini, Meclisin bu istemi en geç bir ay içerisinde görüşerek soruşturma açılmasına karar verilmesi halinde bu halde Başbakan veya bakanlarla ilgili suç soruşturmasının ancak Meclis'te teşkil edilecek bu komisyon tarafından yürütüleceğini öngörmüştür.

Meclis soruşturmasının sonunda, Türkiye Büyük Millet Meclisi genel kurulu, ilgili bakan veya başbakanın yargılanmak üzere Yüce Divan'a sevk edilip edilmeyeceğine karar verecektir. Öyleyse meclis soruşturması, ceza muhakemesinin, kamu davasının açılmasıyla başlayan kovuşturma evresinden (CMK md. 2/1-f ve md. 175/1) önce gelen bir aşamasıdır ve bu aşamanın ceza muhakemesinin "soruşturma evresi" içerisinde değerlendirilmesi gerekmektedir. Meclis soruşturması her ne kadar Anayasa'nın "Türkiye Büyük Millet Meclisinin Bilgi Edinme ve Denetim Yolları" başlıklı alt bölümünde düzenlenmiş olsa da, soru, genel görüşme, meclis araştırması ve gensorunun aksine bir siyasal denetim aracı değil ve fakat adli denetim aracıdır. Çünkü, meclis soruşturması açılmasıyla birlikte Başbakan veya bakanların görevleriyle ilgili işledikleri iddia olunan suçlardan ötürü ceza muhakemesinin soruşturma evresine başlanmış olmaktadır. Şu halde meclis soruşturması, Meclisin bir yasama faaliyeti değil, Anayasa md. 100'ün verdiği yetkiye dayanarak yürüttüğü adli bir faaliyettir. Nitekim, meclis soruşturmasının adli bir faaliyet olması sebebiyle, Anayasa md. 100/4, milletvekillerinin kendi vicdani değerlendirmelerini temin amacıyla, "Meclisteki siyasi parti gruplarında, Meclis soruşturması ile ilgili görüşme yapılamaz ve karar alınamaz" hükmünü sevk etmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğünün 113'üncü maddesi de bu yasağı tekrarlamaktadır (Metin Feyzioğlu, Meclis Soruşturması, Savaş Yayınevi, ... - 2006).

Başbakan ve bakanların görev suçlarıyla ilgili Cumhuriyet savcıları ve emrindeki adli kolluk tarafından soruşturulmamasının bir nedeni, bu nedenin haklılığı veya haksızlığı bir yana, Başbakan ve bakanların görevlerini yerine getirirken hukuka uygun davransalar dahi soruşturulacakları ve belki de haklarında kamu davası açılacağı endişesini azaltmak olsa gerektir. Başbakan ve bakanların üstlendikleri idari ve siyasi sorumlulukların, siyasi saiklere dayanan ihbar ve suçlamalarla karşı karşıya kalma ihtimallerinin yüksekliğinin, farklı bir soruşturma usulünün kabulüne zemin hazırladığı düşünülebilir. Kaldı ki, Bakanlar bakanlık kuruluşunun en üst amiri konumundadır. Daha alt düzeydeki kamu görevlilerinin dahi görevleriyle ilgili işledikleri iddia edilen suçlarda soruşturmanın açılması ve yürütülmesinin kural olarak farklı bir usule tabi kılınması karşısında, Başbakan ve bakanların da farklı usulle soruşturulması evleviyetle kabul edilmesi gereken bir durumdur (Metin Feyzioğlu, Meclis Soruşturması, Savaş Yayınevi, ... - 2006).

Meclis soruşturmasının konusu, Başbakan ve bakanların görevleriyle ilgili bir suç işleyip işlemedikleridir. Her ne kadar, Anayasanın 100'üncü maddesi lafzı gereği, Başbakan ve bakanların kişisel suçlarının, yani görevleriyle ilgili olmayan suçlarının meclis soruşturmasının konusuna girmediği hususunun madde metninden açıkça anlaşılamadığı ileri sürülebilirse de, Meclis soruşturması Anayasaya göre Türkiye Büyük Millet Meclisinin denetim yollarından biri olup, Başbakan ve bakanların kişisel suçlarıyla ilgili Meclisin denetim yapmasına yer olmadığına göre, amaçsal yorum neticesi Meclis soruşturmasının konusunun da elbette ki bu kişilerin işlediği iddia edilen görev suçları olduğu hususu teoride de uygulamada da artık kabul edilip benimsenmiştir. Nitekim, Anayasa Mahkemesinin görev ve yetkilerini hükme bağlayan Anayasa'nın suç tarihinde yürürlükteki 148/6 madde ve fıkrası, Anayasa Mahkemesinin, Bakanlar Kurulu üyelerini (21/01/2017 tarihli ve 6771 sayılı Kanunun 16'ncı maddesiyle yapılan anayasa değişikliğiyle Bakanlar Kurulu üyeleri ibaresi, Cumhurbaşkanı yardımcıları ve bakanları şeklinde değiştirilmiştir) görevleriyle ilgili suçlardan dolayı Yüce Divan sıfatıyla yargılayacağından söz ettiğine göre, Yüce Divan tarafından yapılacak kovuşturmanın öncesindeki meclis soruşturmasının konusunu da görev suçlarının oluşturacağı açıktır. Kaldı ki TBMM İçtüzüğünün 107/2 maddesinde de, meclis soruşturmasının konusunun görevle ilgili bir fiil olması gerektiği ifade edilmiştir.

"Görevle ilgili suç"un ne olduğu yorumlanırken, Anayasanın 100'üncü maddesinden yola çıkılması yerinde olacaktır. Buna göre Anayasa, görev sırasında işlendiği ileri sürülen bütün suçları, görevle ilgili kabul ederek, özel bir soruşturma usulüne tabi tutmayı amaçlamamıştır. Anayasa'nın özel soruşturma usulüne bağlamak istediği suçlar, Başbakanlık veya bakanlık yetkileri kullanılarak işlendiği ileri sürülen suçlardır. Netice itibariyle, ister görevde isterse görevinden ayrılmış olsun, Başbakan veya bakanların işledikleri iddia edilen "Bakanlık dönemi veya bakanlık görevleriyle ilgili olmayan - kişisel suçları"nın soruşturması genel hükümlere göre yapılacak, şayet görevde iseler Anayasanın 112/4 maddesi atfı ile Başbakan veya bakan sıfatını taşıdıkları sürece milletvekillerinin yasama dokunulmazlığına sahip olacaklarından böyle bir ihtimalde Anayasanın 83'üncü maddesindeki yasama dokunulmazlığı devreye girecek, görevde olmamaları halinde ise soruşturma genel hükümlere göre yürütülecektir (Metin Feyzioğlu, Meclis Soruşturması, Savaş Yayınevi, ... - 2006).

Bu arada yeri gelmişken belirmek gerekir ki, 3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzluklarla Mücadele Kanunu gibi belirli suçların Cumhuriyet savcıları tarafından re'sen soruşturulmasını düzenleyen kanun hükümlerinin, Başbakan ve bakanların görevleriyle ilgili işlediği ileri sürülen suçlar açısından uygulanabilirliği bulunmamaktadır. Zira, Anayasanın 100'üncü maddesi bu anlamda herhangi bir istisnaya yer vermemektedir. Nitekim 3628 SK'nın 17/2 madde ve fıkrasında da "...görevleri veya sıfatları sebebiyle özel soruşturma ve kovuşturma usulüne tabi olan sanıklarla ilgili kanun hükümleri saklıdır" hükmü mevcut olup, bu hüküm de sözü geçen Kanunun 17/1 maddesinde tahdidi olarak sayılan suç iddialarının muhatabının Başbakan veya bakanlar olması ihtimalinde Cumhuriyet savcılarınca bir soruşturma yürütülemeyeceğini, bu durumda da soruşturma yetkisinin Türkiye Büyük Millet Meclisine ait olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

1982 Anayasasının 98 ve 100'üncü maddeleri ile Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğünün 107 ila 113'üncü maddelerinde düzenlenen ve yukarıda açıklandığı gibi niteliği itibariyle Meclisin adli denetim araçlarından birisi olan Meclis soruşturması esasen bir ceza soruşturması olup, soruşturma Meclis eliyle yapılmaktadır. Bu itibarla, Başbakan ve bakanlar hakkındaki ceza soruşturması, Anayasada özel olarak düzenlenmiş ve bu düzenleme TBMM İçtüzüğünde somutlaştırılmıştır. Bu prosedür Meclise verilecek bir soruşturma önergesi ile başlamakta, soruşturma açılmasına karar verilmesi halinde soruşturma komisyonunun kurulması, bu komisyonun belli bir süre içerisinde çalışmalarını tamamlaması ve raporunu Meclise sunması, raporun Meclis genel kurulunda görüşülmesi aşamalarından geçerek TBMM üye tam sayısının salt çoğunluğu ile ilgilinin Yüce Divan'a sevkine ya da ilgilinin Yüce Divan'a sevkinin reddine karar verilmesiyle sonuçlanmaktadır. Bu itibarla, gerek doktrin ve gerekse uygulamada, Türkiye Büyük Millet Meclisinin Yüce Divan'a sevk kararına kadar geçen süreç ceza muhakemesinin soruşturma evresine, soruşturma komisyonu raporu ve Genel Kurulun Yüce Divan'a sevk kararı dava açan belge / iddianameye benzetilmekte, Türkiye Büyük Millet Meclisinin Yüce Divan'a sevk etmeme kararı ise Ceza Muhakemesi Kanununun 172'nci maddesinde düzenlenen kovuşturmaya yer olmadığı (takipsizlik) kararına benzetilmektedir.

Meclis soruşturmasının, ceza muhakemesinin soruşturma evresine benzetilmesinin doğal sonucu olarak, Meclis soruşturması açılmasına ilişkin önerge de Cumhuriyet savcısına yapılan ihbar ve şikayet dilekçesine benzetilmektedir. TBMM İçtüzüğünün 107'nci maddesi hükmü ışığında, soruşturma komisyonu teşkiline dair önergede; Bakanlar Kurulunun genel siyasetinden veya bakanlıkların görevleriyle ilgili işlerden dolayı hakkında soruşturma açılması istenilen Başbakan veya bakanın ceza sorumluluğunu gerektiren fiillerinin görevleri sırasında işlendiğinden bahsedilmesi, hangi fiillerinin hangi kanun ve nizama aykırı olduğunun gerekçe gösterilmek ve maddesi de yazılmak suretiyle belirtilmesi zorunluluk arz etmektedir.

Başbakan ve bakanların görevleriyle ilgili işledikleri suçlarda özel soruşturma usulünü bu şekilde genel olarak izah ettikten sonra tekrar belirtmek gerekir ki, teoride olduğu gibi Yüce Divan uygulamalarında da Başbakan ve Bakanların memur / kamu görevlisi olarak kabul edildiği ve bu şahısların görev / sıfatlarının kendilerine sağladığı kolaylıktan yararlanarak işledikleri iddia edilen bütün suçların görev suçu kapsamında değerlendirildiği anlaşılmaktadır.

Bu noktada, Cumhur Ersümer ve Koray Aydın'ın Yüce Divan yargılamalarına ilişkin kararların incelenmesinde, 57'nci Cumhuriyet Hükûmetinde 29/05/1999 - 05/09/2001 tarihleri arasında Bayındırlık ve İskan Bakanı olarak görev yapmış olan Koray Aydın'ın ihaleye fesat karıştırma, görevi kötüye kullanma, haksız mal edinme suçlarından Anayasa Mahkemesinde Yüce Divan sıfatıyla yargılandığı 2004/4 esas ve 2007/2 karar sayılı davanın 05/10/2007 tarihinde beraat ile neticelenen hükmünde ve aynı Hükûmette 29/05/1999 - 27/04/2001 tarihleri arasında Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı olarak görev yapmış olan Mustafa Cumhur Ersümer'in aynı şekilde ihaleye fesat karıştırma, görevi kötüye kullanma suçlarından Anayasa Mahkemesinde Yüce Divan sıfatıyla yargılandığı 2004/3 esas ve 2007/1 karar sayılı davanın, "bir kısım suçlardan açılan kamu davasının kesin hükme bağlanmasının 4616 SK uyarınca ertelenmesine, Esenboğa santral ihalesi ile ilgili olarak 765 sayılı TCK'nın 240/1 maddesi uyarınca sanığa verilen cezanın ertelenmesi" şeklinde 27/07/2007 tarihinde neticelenen hükmünde Bakanların memur / kamu görevlisi olarak kabul edildiği ve bu şahısların görev / sıfatlarının kendilerine sağladığı kolaylıktan yararlanarak işledikleri iddia edilen bütün suçların görev suçu kapsamında değerlendirildiği açıkça belirtilmektedir. Bu itibarla Anayasa Mahkemesinin bu konudaki Yüce Divan uygulamalarının öğreti / doktrin ile örtüştüğü, Bakanların görev ve sıfatlarının kendilerine sağladığı kolaylıktan yararlanarak işledikleri iddia edilen bütün suçların görev suçu kapsamında değerlendirildiği anlaşılmaktadır.

1982 Anayasası ve Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğündeki düzenlemeler ile öğretideki görüş ve Yüce Divan uygulamaları bu şekilde iken, Adalet Bakanlığının konuyla ilgili genelgelerinin de aynı mahiyette olduğu anlaşılmaktadır. Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün yasama dokunulmazlığının kaldırılması ile ilgili işlemler konulu, 20/01/2006 tarihli ve 100 sayılı, 21/12/2011 tarihli ve 100/1 sayılı genelgelerinde açıkça görev suçu ve kişisel suç ayrımına yer verildiği, Bakanlık genelgeleriyle uygulamaya ilişkin kapsam ve koşulların açıkça ve somut olarak belirlendiği görülmektedir.

Adalet Bakanlığının 20/01/2006 ve 21/12/2011 tarihli aynı konuya ilişkin bu genelgeleri incelendiğinde, genelgelerde öncelikle yukarıda izahına çalışılan 1982 Anayasasının 83, 100, 112'nci ve Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğünün "Meclis soruşturması açılması için önerge" başlıklı 107'nci maddeleri hükümlerine yer verildikten sonra, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Sekreterliğinin 17 Kasım 1997 tarih ve 9427/23887 sayılı yazısına atfen Başbakan ve Bakanlar Kurulu üyesi bakanların görev nedeniyle işledikleri suçların soruşturmasının ancak Meclis soruşturması yoluyla mümkün olabileceğinin, bu itibarla görevde bulunan veya görevinden ayrılan Başbakan ve bakanlar hakkında Bakanlar Kurulunun genel siyaseti veya Bakanlıkların görevleriyle ilgili olarak yapılan şikayet ve ihbarların, ancak Anayasanın 100'üncü ve TBMM İçtüzüğünün 107 nci maddelerine görev işleme tabi tutulacağının, bu gibi başvurular (ihbar / şikayetler) ile ilgili Adalet Bakanlığınca yapılacak herhangi bir işlem bulunmadığı cihetle bu tür evrakın Bakanlığa gönderilmemesi gerektiğinin ifade edildiği, diğer yandan milletvekilleri ile ilgili kişisel suç iddiaları veya Başbakan veya bakanların işledikleri iddia edilen "Bakanlık dönemi veya bakanlık görevleriyle ilgili olmayan" kişisel suçlarda ise Başbakan, bakanlar ve milletvekillerinin ifadesine başvurulmadan, soruşturmanın ağır ceza merkezlerinde bizzat Cumhuriyet başsavcısı veya başsavcı vekili tarafından, mülhakatlarda ise varsa Cumhuriyet başsavcısı veya başsavcı vekili, olmadığı takdirde Cumhuriyet savcısı tarafından bizzat yapılarak, leh ve aleyhteki delillerin eksiksiz toplanması, suçun işlendiği hususunda kamu davası açılmasını sağlayacak yeterli şüpheye ulaşılması ve kamu davası açılmasını sağlayacak şartların bulunması halinde yasama dokunulmazlığının kaldırılmasına ilişkin düzenlenecek fezlekeye bağlı evrakın TBMM Başkanlığına sunulmak üzere Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne gönderilmesi, bu tür kişisel suç isnatlarında kamu davası açılması için yeterli delil elde edilememesi ve kovuşturma imkanının bulunmaması hallerinde mahallinde yasal gereğine tevessül edilerek Bakanlığa herhangi bir bilgi veya belge gönderilmemesi gerektiğinin gayet açık ve netlikte ifade edildiği anlaşılmıştır.

Görüldüğü üzere, 1982 Anayasasının suç tarihinde yürürlükteki 83, 98, 100, 112'nci maddeleri ile 148/6 madde ve fıkrası hükmü, suç tarihinden sonra yapılan anayasa değişikliğiyle Anayasanın 100'üncü maddesine muadil olarak getirilen 106'ncı maddesi hükmü, Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğünün 107 ila 113 maddeleri, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu hükümleri, öğretide hakim olan görüş, Anayasa Mahkemesinin Yüce Divan uygulamaları, TBMM Genel Sekreterliğinin 17/11/1997 tarihli 9427/23887 sayılı yazıları, Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığınca yayımlanarak tüm adli teşkilata duyurulan 20/01/2006, 21/12/2011 tarihli genelgeler ışığında konu gayet sarih, açık ve net olup, buna göre dava konusu 2012/120653-125043 numaralı soruşturmaların yürütüldüğü tarih itibariyle görevde bulunan Başbakan ve Bakanlar Kurulu üyesi bakanların Bakanlar Kurulunun genel siyaseti veya Bakanlıkların görevleriyle ilgili suç iddialarının, bir başka deyişle görev nedeniyle işledikleri iddia edilen suçların soruşturması ancak Türkiye Büyük Millet Meclisi üye tamsayısının en az onda birinin vereceği önergenin kabulüyle açılabilecek bir Meclis soruşturması eliyle yürütülebilecek olup, böyle bir soruşturma yönünden Cumhuriyet savcısı ve emrindeki adli kolluk görevlilerinin herhangi bir soruşturma ve delil toplama yetkisi bulunmamaktadır.

Haddi zatında bu husus, sanıkların sürekli olarak savunmalarında atıf yaptıkları ... Cumhuriyet Başsavcılığının Özel Soruşturma Bürosundan sorumlu başsavcı vekili Ali Cengiz Hacıosmanoğlu tarafından 17 Aralık 2013 tarihli operasyondan sonra Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına yazılan 21/02/2014 tarih ve 2013/20764 C.M. Sayılı yazı içeriğinde de dile getirilmiş, ekinde delil klasörlerinin yer aldığı 21/02/2014 tarihli bu yazıda, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 100'üncü maddesi hükümleri çerçevesinde Başbakan veya Bakanlar hakkında Bakanlar Kurulunun genel siyasetinden veya Bakanların görevleriyle ilgili işlerden dolayı Başsavcılıkça bir soruşturma yürütme yetkisi bulunmadığı cihetle fezleke düzenlenmesi söz konusu olmadığından, elde edilen delil niteliğindeki belgelerin, görevden kaynaklı suçlar yönünden soruşturmaya yetkili makam olan ve dolayısıyla bu belgeleri takdir edecek olan Türkiye Büyük Millet Meclisine gönderilmek durumunda olunduğu belirtilmiştir.

Derece mahemelerince de takdir kılanan Somut olayda, 2012/120653 sayılı suç soruşturması sırasında dönemin Ekonomi Bakanı... ile ilgili olarak Rıza Sarraf'tan sağlanan bazı maddi menfaatler karşılığında bu şahsın ve ortağı olduğu şirketlerin İran ülkesine altın ihracı yapması işlerinde imtiyaz sağladığına, İran'a yönelik uygulanan uluslararası nitelikteki ticari ve finansal yaptırımlarının aşılması için geliştirildiği söylenilen "İran'ın Türkiye'ye ihraç ettiği petrol ve doğalgaz ürünleri karşılığında İran Merkez Bankası adına Halkbank'taki hesabında biriken İran'a ait nakit rezervlerinin / petrol ve doğalgaz gelirlerinin Rıza Sarraf'a ait şirketler üzerinden altın ihracı ve transit gıda / ilaç ticareti yöntemiyle Türkiye'den çıkarılarak, İran'ın sıcak para ihtiyacının karşılanması ve bu sayede uluslararası ödemelerinin gerçekleştirilmesi sistemi"nin işletilmesi sırasında haksız çıkar elde ettiğine dair kuvvetli suç şüphesini ortaya koyan delillere temas edildiği iddia edilmiştir.

Sanıkların bizatihi kendi savunmalarında da belirttikleri üzere; 06/04/2011 tarih ve 6223 sayılı yetki yasasına istinaden Bakanlar Kurulunca çıkarıldığı anlaşılan Ekonomi Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki 08/06/2011 tarih ve 637 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin, Bakanlığın görevlerinin detaylı olarak anlatıldığı 2'nci maddesinde ifade edildiği üzere, ülkenin dış ticaret, ihracat ve ithalatı ile ilgili genel politika ve esaslarını belirlemek, bununla ilgili gerekli tedbirleri almak, bu faaliyetlerle ilgili temas ve koordinasyonu sağlamak görevinin Ekonomi Bakanlığına ait olduğu, nitekim Ekonomi Bakanlığının organizasyon şemasına bakıldığında ana hizmet birimleri arasında İhracat Genel Müdürlüğü ve İthalat Genel Müdürlüğünün bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla, 2012/120653 sayılı suç soruşturmasında Ekonomi Bakanı...'a atfedilen eylem ve isnatların adı geçenin Bakanlığını yaptığı Ekonomi Bakanlığının görev alanında bulunduğu, bir başka deyişle doğrudan Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan'ın göreviyle ilişkili olduğu, nitekim sanıkların da aşamalardaki tüm savunmalarında...suç grubu tarafından Ekonomi Bakanına sağlanan maddi menfaatlerin Ekonomi Bakanlığının görevine giren ve dolayısıyla Bakanın ifa ettiği görevin ifasıyla ilgili bir işin yapılması veya yapılmaması karşılığında sağlanan menfaatler niteliğinde olması hasebiyle, Bakanın soruşturma kapsamındaki eylemlerinin, TCK'nın 252'nci maddesinde düzenlenen rüşvet suçuna karşılık geldiğini ifade ettikleri anlaşılmaktadır.