muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6041, Karar No: 2015/9609, Tarih: 27.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/6041 E.  ,  2015/9609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MAÇKA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2011/11-2013/157

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı A.O.. A.. ve İ.. A.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; Trabzon İli, ... İlçesi, ... Mah. 825 parselde davalı T.. A..'nın, 882 parselde davalı A.. O.. A..'nın 886 parselde ise diğer davalıların malik olduğunu, davacı ile davalılar arasında yapılan anlaşma gereği davacının parsel numaraları bildirilen davalılar adına kayıtlı taşınmazların yola cephesi olan kısmında istinat duvarı yaptırdığını, buna karşılık davalıların da taşınmazın bitişiğindeki yolun davacı lehine genişletilmesine izin verdiklerini, ancak ilerleyen zaman içinde davalıların davacının paylı mülkiyetinde bulunan taşınmaz üzerinde kendilerine bir oto dönüş yeri tahsis edilmesini istediklerini, davacının buna izin vermediğini, davalıların da anlaşmayı bertaraf ederek davacı lehine genişletilen yolun ortasına kazık dikerek davacının geçişini engellediklerini ileri sürerek, öncelikle dava konusu parseller üzerinde davacı lehine irtifak hakkı tesis edilmesini, mümkün olmadığı takdirde fazlaya ilikin hakları saklı kalarak duvar örmek için yapılan harcamaların yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı İ.. A.. vd. vekili dilekçesinde; davalıların yolun yapılmasına rızaları olmadığını, tamamının şehir dışında yaşadığını, yol yapılması olayından haberleri olmadıklarını, irtifak tesisi talebinin kanuna aykırı olduğunu belirterek davanın reddini istimiştir.

Davalı A.. O.. A.. davacıya yol verdiğini, kendi evini davacının yıktığını, sonra da bu davayı açtığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kabulüne ve 8.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı A.. O.. A.. ve davalı İ.. A.. vd. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalıların temyizlerinin incelenmesinde;

./..

1-Davalılar dava konusu parsellerin malikleridir, ancak davalı A.. O.. A.. 882 parsel, davalı T.. A.. 825, diğer davalılar ise 886 parsel malikleri olup, aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmamaktadır. Davalıların dava konusu farklı parsellerde malik olduklarının anlaşılması karşısında, hükmedilen bedelin yazılı şekilde davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davalıların temyizlerinin incelenmesinde;

./..

1-Davalılar dava konusu parsellerin malikleridir, ancak davalı A.. O.. A.. 882 parsel, davalı T.. A.. 825, diğer davalılar ise 886 parsel malikleri olup, aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmamaktadır. Davalıların dava konusu farklı parsellerde malik olduklarının anlaşılması karşısında, hükmedilen bedelin yazılı şekilde davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, her bir dava konusu taşınmaz üzerinden geçen duvarın ölçüsü ve maliyet giderlerinin ayrı ayrı hesaplanmış olmasına rağmen, mahkemece, her bir taşınmaz ve maliki yönünden ayrı ayrı değil, bedellerin toplamı üzerinden yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Medeni Kanun madde 722/1 gereğince bir kimse kendi arazisindeki yapıda başkasının malzemesini ya da başkasının arazisindeki yapıda kendisinin ya da bir başkasının malzemesini kullanırsa, bu malzeme arazinin bütünleyici parçası olur.2.fıkra hükmüne göre de arazinin maliki de rızası olmaksızın yapılan yapıda kullanılan malzemenin gideri yapıyı yaptırana ait olmak üzere sökülüp kaldırılmasını isteyebilir.

Aynı kanunun 723. maddesi gereğince ise malzeme sökülüp alınmaz ise, arazi maliki malzeme sahibine uygun bir tazminat ödemekle yükümlüdür. Yapıyı yaptıran malzeme sahibi iyiniyetli değilse, hakimin hükmedeceği miktar, bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı en az değeri geçmeyebilir.

Bu hükme göre hakimin hükmedeceği miktar, bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı değeri geçmeyebilir. Anılan hüküm esas itibariyle BK.nun 61 ve devamı ( TBK 77 vd.) maddelerinde düzenlenen sebepsiz zenginleşmenin özel bir halidir ve zenginleşmeyenin iade borcu doğmaz. Davalıların TMK.722/2 hükmüne göre malzemenin sökülüp alınmasını istemek imkânı da bulunmaktadır. Davacıların iyi niyetli olmadığı mahkemece saptandığı takdirde; ifade edildiği üzere, malzeme sökülüp alınmaz ise, taşınmaz malikinin zenginleştiği miktarın iadesini isteyebileceği düşünülerek yargılama yapılmalıdır.

Faydalı ve zaruri giderlerden doğan bedelin sebepsiz iktisap kurallarına göre belirlenmesi için yapının, toprak malikine sağladığı yararlanmanın derecesinin belirlenmesi gerekir. Böyle oluncada, yapı, toprağın malikine hiçbir yarar sağlamıyorsa, gereçlerin malikine herhangi birşey ödemesi gerekmez. (Prof.Dr.S.S.Tekinay. Eşya Hukuku 1971. Sh.402.-Prof.Dr.K.Oğuzman- Doç.Dr.Ö.Seliçi Eşya Hukuku 1970.Sh.154)

Somut olayda, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden, dava konusu taşınmazlar üzerindeki duvarın arazi malik açısından bir yarar sağlayıp sağlamadığı, ve bu hususta MK.723. maddesi gereğince davalı açısından sebepsiz zenginleşme koşullarının oluşup oluşmadığının, mahkemece tartışılmaması usul ve yasaya uygun görülmemiştir.

Somut olayda, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden, dava konusu taşınmazlar üzerindeki duvarın arazi malik açısından bir yarar sağlayıp sağlamadığı, ve bu hususta MK.723. maddesi gereğince davalı açısından sebepsiz zenginleşme koşullarının oluşup oluşmadığının, mahkemece tartışılmaması usul ve yasaya uygun görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9441, Karar No: 2014/3953, Tarih: 21.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9441 E.  ,  2014/3953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2013

NUMARASI : 2012/318-2013/304

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın davalı S.S. E... Hekimkent Konut Yapı Kooperatifi ile davalı A.. S.. yönünden reddine diğer davalılar yönünden kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar arsa sahipleri vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin, kooperatif tarafından arsa sahipleri ile yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre inşaa edilen dairelerin sıva işini yapan alt yüklenici A.. S..'e bu işin bedeli olarak verilen dava konusu daireyi A.. S..'den devraldığını ve yönetim kurulu kararıyla kooperatif üyeliğine kabul edildiğini, müvekkilin tüm edimlerini yerine getirmesine rağmen davalıların dairenin tapusunu vermeye yanaşmadıkların ileri sürerek, tapuda davalılar M.. A.., A.. A.., S.. B.. ve K.F. adına kayıtlı olan bağımsız bölümün müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif ve A.. S.. davaya cevap vermemiştir.

Davalılar M.. A.., A.. A.., S.. B.. ve K.F. vekili, davalı kooperatifin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan yükümlülüklerini tam olarak yerine getirmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı kooperatif aleyhinde açılan davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine, arsa sahibi davalılar M.. A.., A.. A.., S.. B.. ve K.F. aleyhinde açılan davanın kabulüne dair verilen karar, davacı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine, Dairemizin 16.10.2012 tarih ve 3325 E., 6071 K. sayılı ilamıyla, yüklenicinin sözleşme hükümlerine göre tescile hak kazanıp kazanmadığının araştırılması, borcunun olmadığı anlaşıldığında tescil kararı verilmesi, bunların yerine getirilmemiş olması durumunda, davacıya yüklenici namına ifası için yetki ve makul süre verilmesi, eksiklikler giderilmezse davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuş, yerel mahkeme bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacının daireyi satın aldığı A.. S..’in edimini yerine getirdiği gerekçesiyle, davalılardan kooperatif ve A.. S.. aleyhine açılan davanın husumetten reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın ise kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılardan arsa sahipleri vekili temyiz etmiştir.

Dairemizin yukarıda anılan bozma ilamında da belirtildiği üzere, yüklenicinin adına tescili isteyebilmesi için, anahtar teslimi olmak koşulu ile yükümlendiği inşaatı arsa sahibine teslim etmesi gerekir.

Somut olayda, davalılardan M.. A.., A.. A.., S.. B.. ve K.F. arsa sahibi, S.S. E... Hekimkent Konut Yapı Kooperatifi yüklenici, A.. S.. yüklenici lehine sıva işini yapan alt yüklenici, davacı H.. T.. ise, alt yükleniciden bağımsız bölüm (kooperatif hissesi) devralan kişidir.

Dairemizin yukarıda anılan bozma ilamında da belirtildiği üzere, yüklenicinin adına tescili isteyebilmesi için, anahtar teslimi olmak koşulu ile yükümlendiği inşaatı arsa sahibine teslim etmesi gerekir.

Somut olayda, davalılardan M.. A.., A.. A.., S.. B.. ve K.F. arsa sahibi, S.S. E... Hekimkent Konut Yapı Kooperatifi yüklenici, A.. S.. yüklenici lehine sıva işini yapan alt yüklenici, davacı H.. T.. ise, alt yükleniciden bağımsız bölüm (kooperatif hissesi) devralan kişidir.

Bozma ilamımızda da belirtildiği üzere, yüklenicinin tescile hak kazanıp kazanmadığının araştırılması istenmiştir. Burada değinilen yüklenici S.S. E.. Hekimkent Konut Yapı Kooperatifidir.

Yine bozma ilamımızda belirtildiği üzere, arsa sahipleri tarafından yüklenici kooperatif aleyhine dava açılmış, dava sonunda kira tazminatına karar verilmiştir. Bu kira tazminatı ödenmediği sürece yüklenici, dolayısıyla alt yüklenici A.. S.., yine dolayısıyla davacı H.. T.. tescile hak kazanamayacaktır.

Bu durumda, mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar ve anılan bozma ilamımız nazara alınarak yapılacak araştırma sonucunda bir karar verilmesi gerekirken, arsa sahipleri ile aralarında sözleşme ilişkisi olmayan alt yüklenicinin edimini yerine getirdiği gerekçesiyle, arsa sahipleri aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar arsa sahipleri vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6779, Karar No: 2020/3659, Tarih: 16.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6779 E.  ,  2020/3659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat (her iki sanık için)

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre;

5580 sayılı Yasanın 9. maddesinin son fıkrası gereğince "Kurumlarda görev yapan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler, görevleri sırasında suç işlemeleri veya görevleri nedeniyle kendilerine karşı işlenen suçlardan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun uygulanması ve ceza kovuşturması bakımından kamu görevlisi sayılır" hükmü gözetildiğinde özel rehabilitasyon merkezinde yöneticilik ve öğretmenlik yapan sanıklar hakkında görevleri nedeni ile işlediklari iddia olunan atılı suçtan dolayı, 4483 sayılı Yasa hükümleri uyarınca soruşturma izni istenmesi ve hukuki durumlarının buna göre değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla sanıklar hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince sair yönleri incelenmeyen hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18135, Karar No: 2014/19813, Tarih: 14.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/18135 E.  ,  2014/19813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2014

NUMARASI : 2014/367-2014/641

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak % 19,27 oranındaki sürekli iş göremezliğinin, 26.08.2010 tarihinde artarak % 59,00 oranına yükselmesi nedeniyle, % 39,73 fark için maddi tazminat istemine yöneliktir.

Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12985, Karar No: 2010/2614, Tarih: 10.03.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/12985 E.  ,  2010/2614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava iki haklı ihtar nedenine dayanan tahliye isteğine ilişkindir. Mahkemece istemin kabulü ile davalının tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmişir.

İki haklı ihtar nedeniyle açılan davada tahliyeye karar verilebilmesi için kiracının bir kira yılı içerisinde iki haklı ihtara sebebiyet vermiş olması gerekir. İhtar tebliğinden sonra yapılan ödemeler iki haklı ihtarın oluşmasına engel teşkil etmez. Süresiz sözleşmelerde ve kira parasının yıllık ödenmesi gereken hallerde ve bir yıldan kısa süreli sözleşmelerde iki haklı ihtar oluşmaz.

İhtarın haklılık kazanabilmesi, konusunu teşkil eden kira parasının tebliğinden sonra ödenmiş olduğunun sübutuna bağlıdır.

Olayımıza gelince; Taraflar arasında düzenlenen 15.6.2001 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Aylık kira 50.000.000.-TL olup, nakten ve elden ödeneceği kararlaştırılmıştır. Davacı kiralayan 21.7.2008 tarihinde keşide ettiği ihtarname ile 2008 Temmuz ayı kirası olarak 500.00.-TL'nin ödenmesini istemiş, bu ihtar davalıya 25.7.2008 tarihinde bizzat tebliğ edilmiştir. Davalı 2008 Temmuz ayı kirasını ihtarın tebliğinden önce 21.7.2008 tarihinde uyuşmazlık konusu olmayan davacının eşine ait banka hesabına ödemiştir. Davacı 17.11.2008 tarihinde keşide ettiği ikinci ihtarname ile de 2008 Kasım ayı kirası olarak 500.00.-TL'nin ödenmesini istemiş, bu ihtar da 2.12.2008 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı 2008 Kasım ay kirasını da ikinci ihtarın tebliğinden önce 19.11.2008 tarihinde aynı hesaba ödemiştir. Her iki aya ilişkin kira bedelleri ihtarnamelerin tebliğinden önce ödenmiş olduğundan ihtarların haklı olduğundan sözedilemez. Bu durumda iki haklı ihtar olgusu gerçekleşmediğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde tahliye kararı verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19302, Karar No: 2013/3409, Tarih: 28.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/19302 E.  ,  2013/3409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Osman Cengiz Demez hakkındaki dava dosyası ile birleştirilerek, sanıklar ile katılan yüzleştirilerek delillerin birlikte değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, Katılan Vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14973, Karar No: 2014/11244, Tarih: 08.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/14973 E.  ,  2014/11244 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 4 - 2011/246693

Mahkemesi : Konya 3. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 12/04/2011

Numarası : 2010/70 - 2011/383

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 12.00 sıralarında, sanığın, idaresindeki 42 KS 762 plaka sayılı kamyonetle caddede seyirle geldiği olay yeri olan, bu caddenin meskun mahal içi, refüjle bölünmüş, Ankara caddesiyle birleştiği T dönel kavşaktan sola dönüş yaptığı sırada, Ankara caddesinde sağ şeritte önünde aynı yönde seyir halinde olan ve kavşağı yeni geçmiş olan katılanın yönetimindeki bisiklete arkadan hafif çarpması sonucu hızlanan bisikletin, önünde seyretmekte iken sağdaki yolcuları almak için sağ şeritte yavaşlayan dolmuşun arka kısmına çarpmasına ve katılanın yüzünde sabit ize neden olacak şekilde yaralanmasına sebep olduğu iddiasına dayanan olayda, olay yerinden geçerken olayı görmeleri üzerine olaya müdahale eden polis ekibindeki polis memurlarınca olay günü tanzim edilen tutanak içeriği ve dinlenen tanıklar H.. Ç.. ile M.. K..'in ve katılanın beyanlarından, olay yerinde bulunan açık kimlikleri ve beyanları dosyada bulunmayan olayın görgü tanığı bir kısım vatandaşların olayın -sanığa ait- 42 KS 762 plakalı gri renkli Pejo Partner tipi bir aracın katılanın bisikletine arkadan vurması sonucu meydana geldiğine ilişkin beyanda bulunduklarının anlaşılması ve aracın tipi, rengi ve plakasına dair verdikleri bilgilerin sanığın Renault Berlingo marka gri renkli kamyonetiyle uyumlu olması gözetilerek mahkumiyeti yerine sanık savunmasına üstünlük tanınarak yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08/05/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.