muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/157, Karar No: 2012/6801, Tarih: 25.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/157 E.  ,  2012/6801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/07/2010 tarih ve 2008/834-2010/267 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, elektrik teknikeri olan davalının Gedaş’a kendisini dava dışı S.S.Gürmar Yapı Kooperatifinin işletme sorumlusu olarak bildirdiğini, oysa Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri yönetmeliğinin 60.maddesi uyarınca işletme sorumlusunun elektrik mühendisi olacağının düzenlendiğini,elektrik mühendisi olmayan davalının kendisini görevli ve yetkili gibi lanse etmesinin TTK nun 57.maddesi uyarınca haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, haksız rekabetin tespiti ve önlenmesini,davacı ile dava dışı S.S.Gürmar Yapı Kooperatifi arasında imzalanan sözleşmenin geçersizliğinin tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin elektrik teknisyeni olarak hizmet verdiğini, dava dışı SS Gümar Yapı Kooperatifine ait trafonun bakım işini fen adamı olarak yasaların kendisine verdiği yetki ve görevler içerisinde yaptığını, müvekkilinin Gürmar Yapı Kooperatifine ait yapı işine benzer çok sayıda iş yaptığını, 3194 sayılı yasanın 5.maddesinde fen adamı olarak tanımlanan ve aynı yasanın 44/11 maddesi uyarınca çıkartılan Elektrik ile İlgili Fen Adamlarının Yetki,Görev ve Sorumlulukları Hakkında Yönetmeliğin 3. maddesi uyarınca 2. grup fen adamı olarak tanımlanan müvekkilinin eğitim yapısı itibariyle işletme ve bakım işlerini yapma yetkisi bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davalının Gedaş’a verdiği müşteri bilgi formunda kendisini dava dışı S.S. Gürmar Yapı Kooperatifinin trafosunun işletme sorumlusu olarak bildirdiği, söz konusu bildiride trafo gücünün 250 KW olarak belirtildiği, oysa Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 60.maddesindeki “tüm yüksek gerilimli, kuvvetli akım tesislerinde teknik konulardan sorumlu elektrik mühendisi olmalıdır. 154 KW ve daha büyük kuvvetli akım tesislerinde işletme sorumlusu olarak en az bir elektrik mühendisi bulundurulmalıdır." düzenleme karşısısında elektrik mühendisi olmayan davalının 250 KW lik trafonun işletme sorumlusu olmasının mümkün olmadığı, bu durumda davalının işletme sorumlusu olarak belgelere imza attmasının TTK nun 57.maddesinin 3 ve 9.fıkralarına aykırılık teşkil ettiği, buna karşın davalı ile dava dışı SS Gürmar Yapı Kooperatifi arasında yapılmış bir sözleşmenin dosyaya sunulmadığı gibi söz konusu kooperatifin davada taraf da olmadığı, bu halde dava dışı kişi ve kurumların hukukunu etkileyecek şekilde karar verilemeyeceği gerekçesi ile, davanın kısmen kabülüne,davalının SS Gürmar Kooperatifinin trafosunda işletme sorumluluğu sıfatı ile görev yapmasının haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine, haksız rekabetin önlenmesine, davacı tarafın davalı ile S.S. Gürmar Koop. İle davalı arasında bulunan sözleşmenin feshine yönelik talebinin reddine, karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava haksız rekabetin tespit ile önlenmesi ve sözleşmenin feshi istemine ilişkin olup, mahkemece haksız rekabetin tespiti ve önlenmesine karar verilmiştir.

Ancak, mahkemece, dava dışı koperatife ait işletmedeki trafo gücünün müşteri bilgi formunda davalı tarafından 250 KW olarak beyan edildiği, bunun Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nde öngörülen 154 KW'ın üzerinde olduğu, bu halde elektrik mühendisi olmayan davalının işletme sorumlusu olamayacağı halde bu şekilde bildirimde bulunarak haksız rekabet oluşturduğu kabul edilmiş ise de, müşteri bilgi formundaki teknik bilgilerle mahkemenin hükme esas aldığı değerler arasında farklılıklar bulunmaktadır.

1086 sayılı HUMK'nun 275. ve HMK 266. maddesi uyarınca çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınması gerekir. Somut uyuşmazlığın çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektirdiğinden HUMK 275 ve HMK 266 ve devamı maddeleri uyarınca konusunda uzman bilirkişilerden görüşü alınıp, Elektrik İle İlgili Fen Adamlarının Yetki, Görev ve Sorumlulukları Hakkında Yönetmelik ve Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği hükümleri de değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ve eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru görülmemiş ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6175, Karar No: 2014/4799, Tarih: 04.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/6175 E.  ,  2014/4799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/02/2013

NUMARASI : 2009/971-2013/90

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından sözkonusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunu'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Dosya içeriğinden, davacının 01.08.2007-08.11.2008 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde çalıştığı, 01.11.2008-22.08.2009 tarihleri arasındaki çalışmasının 1182462 sicil numaralı işyerinden Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirildiği, bu suretle dava konusu işyerinin, gerçek şahıs olan davalı işverenden, davadışı bir başka şirkete devredildiği, davacının ara vermeden aynı işyerinde çalışmaya devam ettiği ve iş sözleşmesinin, davadışı şirket tarafından haklı sebep olmaksızın feshedildiği anlaşılmaktadır.

Bu maddi ve hukuki olgular ışığında davalının temyiz itirazları değerlendirildiğinde;

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, yukarıda ayrıntılı olarak izah edildiği üzere, işyerini devreden işveren olan davalının, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Bu sebeple, anılan talepler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi hatalıdır.

3-Davalının kıdem tazminatı yönünden sorumluluğu ise, 1475 sayılı Kanun'un 14/2. maddesi uyarınca, kendi dönemi ve devir tarihindeki ücret ile sınırlıdır. Bu itibarla, açıklanan esaslar doğrultusunda davalının sorumlu olduğu kıdem tazminatı miktarının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ile verilen karar isabetsizdir.

4-Davalının, fazla mesai, genel tatil ve ücret alacakları yönünden sorumluluğu da, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi gereğince, devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken miktarlar ile sınırlıdır. Buna göre, mahkemece, devir tarihi itibariyle ödenmesi gereken miktarlar belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alman temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5026, Karar No: 2016/6148, Tarih: 31.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/5026 E.  ,  2016/6148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk, ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı Kanunun 405. maddesi uyarınca vasi tayini istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının ... Bakım Merkezinde kalmakta iken ... Bakım ve Rehabilitasyon Merkezine naklinin yapıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının bakım kurumlarına yerleştirilmeden önceki kurum dışı son adresinin "... İli, ... İlçesi, ..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlı adayının ikamet ettiği bildirilen ... ilçesi sınırları içerisinde ... Mahallesi isimli bir mahallenin bulunmadığı, vasi adayı ...'ın da aynı adresinde ikamet ettiği ve ... mahallesinin ... ili ... ilçesine bağlı olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Yine aynı Kanunun 22. maddesi uyarınca "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

Bakım kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağından ve ... Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünün 04.11.2014 tarihli yazı cevabına göre de kısıtlı adayının bakımevine yerleşmeden önce “... Mahallesi, ...” adresinde ikamet ettiği ve bu adresin ... ilçesine ait olmayıp ... ilçesine ait olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 31.05.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3461, Karar No: 2013/8197, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/3461 E.  ,  2013/8197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak % 20 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kalan sigortalının manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığından bahisle davacının manevi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile, tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, mahkemece hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gitmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği açık-seçiktir.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 29/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/523, Karar No: 2022/18895, Tarih: 12.12.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/523 E.  ,  2022/18895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanıklar müdafinin suça konu silahları Tahsin'in evinin yakınındaki kayalıklar arasında bulunması nedeniyle sanığın üzerine atılı suçtan cezalandırılamayacağına, sanık ...'nin suça konu silahı kullanmamış olması nedeniyle suç kastı olmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 12.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1, Karar No: 2014/30022, Tarih: 17.09.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/1 E.  ,  2014/30022 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/246241

MAHKEMESİ : Şefaatli(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2008

NUMARASI : 2007/94 (E) ve 2008/98 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yaralama eylemi neticesi katılanın burnunda kemik kırığının tesbit edilmesine göre bu yaralanmanın Adli Tıp Kurumu uygulamalarına göre basit tıbbi müdahale ile giderilmeyecek bir yaralanma olmasına bu hali ile TCK'nin 86/1 ve 87/3. maddelerine temas ettiği ve bu maddeler gereğince yargılama yapma görevinin, üst dereceli Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu nazara alınarak görevsizlik kararı vermek gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün diğer hususları incelenmeksizin bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4756, Karar No: 2013/26004, Tarih: 19.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/4756 E.  ,  2013/26004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat.

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatına ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Katılan ...’in rahatsızlanması üzerine Fırat Üniversitesi Acil Servisine başvurduğu, sanık Doktor ... tarafından yapılan muayene sonrasında akut sinizüt teşhisi konularak tedaviye başlandığı, tedavi kapsamında katılana diclofenac sodium 75 mg(diclemec) ampul formunun sanık Hemşire ... tarafından uygulandığı, enjeksiyon esnasında bacakta yanma hissi ve uyuşma başladığının ifade edilmesine rağmen uygulamaya devam edildiği, enjeksiyon sonrasında his yitiminin sanıklara ısrarla ifade edilmesine rağmen gelişen durumun enjeksiyona bağlı olağan bir komplikasyon olduğu ifade edilerek katılanın taburcu edildiği, yanma hissinin geçmemesi nedeniyle aynı gece acil servise tekrar müracaat eden katılana, bu sefer sanık doktor tarafından kolundan ağrı kesici yapılarak, evine gönderildiği, rahatsızlığın devam etmesi üzerine de katılanın başvurduğu Elazığ Eğitim ve Araştırma Hastanesi Sağlık Kurulu tarafından düzenlenen rapor ile hastada enjeksiyon nöropatisi, siyatik sinir deneryasyonu ve sağ düşük ayak tespiti yapılarak hatalı enjeksiyona bağlı devamlı sakatlık durumunun meydana geldiğinin ortaya konulduğu olayda, Yüksek Sağlık Şurasının “yapılan enjeksiyon sonrası gelişen nörelojik tablonun tedavinin beklenebilecek bir komplikasyonu olduğuna, sanıklara atfedilebilecek kusur bulunmadığına” ilişkin raporu hükme esas alınarak sanıklar hakkında beraat kararı verilmiş ise de;

Yüksek Sağlık Şurasının söz konusu raporu ekindeki karşı oy yazısında; “Gluteal bölgenin seçildiği kasiçi ilaç uygulamalarından sonra ortaya çıkan siyatik sinir yaralanmaları genellikle akut olarak ortaya çıkan ve uygulayıcının dikkatsizlik ve özensizliğinden kaynaklanan bir uygulama kusuru olduğunun, Gluteal kasiçi ilaç enjeksiyonuna bağlı siyatik sinir yaralanması, uygulanan kişinin büyük oranda ömür boyu kalıcı sakatlığına yol açıcı niteliğinden dolayı hastanın tedavisini üstlenen ve özellikle enjeksiyon uygulamasından sonra hastayı ilk gören hekimi” bilinen tedavileri uygulama yükümlülüğü altına soktuğunun bildirilmesine ve katılanın Elazığ 1. İdare Mahkemesince İstanbul Adli Tıp Kurumuna sevk edildiğinin katılan vekilince ifade edilmiş olmasına göre; Elazığ 1. İdare Mahkemesi’nin 2009/216 E. sayılı dosyasından Adli Tıp Kurumunca tanzim edilmiş bulunan raporun getirtilip çelişki bulunup bulunmadığı da tespit edilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini yerine eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde beraat kararları verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10009, Karar No: 2014/17209, Tarih: 13.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2012/10009 E.  ,  2014/17209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/31860

MAHKEMESİ : Adana 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/06/2009

NUMARASI : 2008/633 (E) ve 2009/474 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekiye ait telefonun 28.04.2008 tarihinde A.. S..'a ait hat ile, 07.05.2008 tarihinde F. Ç.'ye ait hat ile, 14.05.2008 tarihinde M.. S..'a ait olup fiilen Y.. S.. tarafından kullanılan hat ile kullanıldığı, Y.. S..'in suça konu telefonu kendisine sanık A.. S..'nın verdiğini bildirdiği, sanık başlangıçta bunu inkar etse bile yargılama aşamasında tanık Yasemin'e suça konu telefonu verdiğini kabul etmekle birlikte suça konu telefonu tablacıdan satın aldığını savunduğu, çalınan telefonun ilk defa kullanıldığı .... nolu A.. S..'a ait olduğu bildirilen hat çıkarılırken düzenlenen evrakları celbederek imza incelemesinden hareketle bu hattın A.. S.. tarafından çıkarılıp çıkarılmadığının tespiti ile telefonu kullanan F. Ç.'nin ifadesine başvurulduktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. S..'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 13.05.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.