muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/964, Karar No: 2019/3946, Tarih: 16.09.2019

**4. Hukuk Dairesi         2017/964 E.  ,  2019/3946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/01/2015 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 28/05/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; dava kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 2012 yılında TBMM Genel Kurulunda Kamu Başdenetçiliğine seçilen emekli Yargıtay üyesidir. Davalı ise olay tarihinde Kütahya milletvekilidir.

Davacı, davalının 26 Kasım 2014 tarihli TBMM Genel Kurul görüşmelerinde Adalet Bakanı'nın yanıtlaması istemiyle verilen soru önergesinde kendisine yönelik kişilik haklarını rencide edici ifadeler kullandığını belirterek manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı, sözlerinin yasama sorumsuzluğu kapsamında kaldığını ve kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece, önergede yer verilen ifadelerin yasama sorumsuzluğu kapsamında olduğu ve bir bütün olarak ele alındığında davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacak nitelikte olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Anayasa'nın 83. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenmiş olan yasama sorumsuzluğu, TBMM üyelerinin Meclis çalışmalarında görevlerini yaparken söyleyecekleri söz ve düşüncelerinden ve belirtecekleri oylarından dolayı herhangi bir soruşturmaya uğramalarını önlemek amacıyla getirilmiştir (AYM’nin 21/3/1994 tarihli ve 1994/16-35 E-K ve E.1994/7-26 sayılı kararları). Bununla birlikte Anayasa'nın 17. maddesinde ise kişinin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkı düzenlenmiştir. Buna göre devlet, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara keyfi olarak müdahale etmeme ve üçüncü kişilerin saldırılarını önleme yükümlülüğü altındadır. Her iki Anayasa hükmü birlikte değerlendirildiğinde yasama sorumsuzluğunun şartlarının geçerli olduğu bir zeminde ileri sürülen ve başkalarının kişilik haklarına saldırı niteliğindeki eylemler nedeniyle tazminat davası açılabileceğini kabul etmek gerekir (AYM; Kemal Kılıçdaroğlu, B. No: 2014/1577, 25/10/2017, pr. 66). Yargıtay da istikrarlı bir biçimde, yasama sorumsuzluğunun bulunduğu şartlarda başkalarının kişilik haklarına saldırı oluşturacak söz ve ifadeler nedeniyle TBMM üyelerine karşı manevi tazminat davası açılabileceğine ve yasama sorumsuzluğunun bu tür tazminat talepleri nedeniyle yargılama yapılmasına engel teşkil etmeyeceğine karar vermiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine (AİHM) ve Anayasa Mahkemesine (AYM) göre ifade özgürlüğü, demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan olup, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil incitici, şok edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. İfade özgürlüğü, yokluğu hâlinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir (AİHM: Handyside/Birleşik Krallık, B.No: 5493/72, 7/12/1976, par.49; Von Hannover/Almanya (No:2 ), B.No: 40660/08 ve 60641/08, 7/2/2012, par.101 ); (AYM: Koray Çalışkan, B.No: 2014/4548, 5/12/2017, par.18; Kemal Kılıçdaroğlu (3), B.No: 2015/1220, 18/7/2018, par.28).

Öte yandan; Anayasa'nın 17. maddesi gereğince, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek de yargı mercilerinin görevleri arasındadır. Mahkemeler, Anayasa'nın 17. maddesi gereğince kişilik haklarını korurken aynı zamanda Anayasa'nın 26. maddesi gereğince ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili bir biçimde korunmasını sağlama yükümlülüğü sebebiyle yarışan haklar arasında adil bir denge kurmak zorundadır. Bu denge kurulurken Anayasa’nın 13. maddesi kapsamında hakkın özüne dokunulmamalı, demokratik toplum düzeninin gerekleri ve sınırlama amacı ile aracı arasındaki ölçü gözetilmelidir (AYM; Nilgün Halloran, B. No: 2012/1184, 16/7/2014, par.43). Bu anlamda, mahkemenin dayandığı gerekçelerin, ifade özgürlüğünü kısıtlama bakımından “demokratik toplum düzeninin gerekleri” ve “ölçülülük” ilkelerine uygun olduğunu inandırıcı bir şekilde ortaya koyup koyamadığı bakımından denetlenmesi gerekir. Mahkeme, düşüncelerin açıklanması ve yayılmasına yönelik olarak tazminata karar verirken düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğünün kullanılmasından kaynaklanan yarardan çok daha ağır basan, korunması gereken bir yararın varlığını somut olgulara dayanarak göstermelidir (AYM; Mustafa Ali Balbay, B. No: 2012/1272, 4/12/2013, par.114).

Somut olayda, davacı TBMM Genel Kurulu tarafından Kamu Başdenetçisi olarak seçilen Yargıtay eski üyesi, davalı ise aynı dönemde TBMM üyesidir. Dönemin Adalet Bakanı tarafından yanıtlanması istemi ile davalı tarafından TBMM Başkanlığına sunulan yazılı soru önergesinde davacı hakkında ".... hakkında...'ın yargıda para karşılığı davalarını yönlendirmeye çalıştığı bu işlemi . ... ile organize ettiği.... , ...... ve ...'nin birinci derece yakınlarının hızla artan mal varlığı artışları iddiası..." şeklinde suç isnadı anlamına gelecek ve kesin yargı içeren ifadelere yer verildiği anlaşılmaktadır. Önergede geçen ifadelerin davacıyı açıkça itham ettiği, kamu yararına ilişkin bir tartışmaya katkı sağlamadığı, söz konusu bilginin kaynağı, elde edilme koşulları ve gerçekliği ile ilgili somut bir veriye dayanılmadığı anlaşıldığından mahkemece davacı yararına, olayın özelliklerine uygun düşecek miktarda manevi tazminata hükmedilmelidir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/09/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14384, Karar No: 2018/9424, Tarih: 22.05.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/14384 E.  ,  2018/9424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, kasten yeni bir suç işlenmesi halinde 5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi uyarınca açıklanmasına dair kararın, 5271 sayılı CMK'nin 223. maddesi kapsamında mahkumiyet hükmü niteliğinde olup hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin gösterilmesi, delillerin tartışılıp değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin gösterilmesi suretiyle hükmün açıklanması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle Anayasanın 141/3, 5271 sayılı CMK'nin 34, 223 ve 230/1. 289/1-g maddelerine aykırı davranılması,

Kabule göre, de;

2) Kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca temel cezanın teşdiden belirlendiği yazılmasına karşın, sanığa alt sınırdan ceza verilerek hükümle gerekçe arasında çelişkiye neden olunması,

3) ... meselelerden dolayı yaşanan tartışmada, sanığın, eşi olan mağdurun boğazını sıkarak kafasını duvara vurduğu, yerde bir müddet sürükledikten sonra ayağa kaldırdığı mağdurun burnuna kafasıyla vurarak kemik kırıklı olacak şekilde yaraladığı olayda, mağdurun, olayın sıcaklığı ile kollukta verdiği ilk ifadesiyle örtüşen adli muayene raporundaki yaralanma bulgularıyla birlikte, suçun işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, sanığın kastının yoğunluğu da dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesi ve TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi gereğince temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12833, Karar No: 2014/14293, Tarih: 24.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/12833 E.  ,  2014/14293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KISITLI ADAYI : ...

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesi ve Ayvalık Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayına vasi atanması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne koruma amaçlı yerleştirildiği, mernis kaydından buraya yerleşmeden önce vasi adayı eşi ile birlikte "... Mahallesi Söğütlü Sokak No:......" adresinde bulunduğunun anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın ... ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... ... 4.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 24.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16902, Karar No: 2015/2835, Tarih: 02.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16902 E.  ,  2015/2835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 10/07/2014 tarih ve 2014/70-2014/150 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı borçludan olan alacağı nedeniyle takibe geçtiğini, ancak borçlunun haksız olarak itirazda bulunduğunu, tarafların ticari defterleri incelendiğinde faturalara dayalı olan alacağın sabit olduğunun anlaşılacağını, davalı şirket adına yapılan “...” adlı televizyon dizisinin teknik malzeme, hizmet ve yönetmenliğinin müvekkili tarafından üstlenildiğini ve tüm edimlerin yerine getirildiğini, ancak, davalının 53.400,00 TL tutarındaki borcunu ödemediğini ve icra takibine itiraz ederek takibi durdurduğunu iddia ederek, takibin devamına ve % 40'dan az olmamak üzere icra inkâr tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıya borcu bulunmadığını, davacı şirketin delil listesi ekinde dosyaya sunduğu hesap ekstresi ile müvekkili şirketin hesap ekstreleri karşılaştırılarak incelendiğinde, müvekkilinin 12.09.2008 tarihinde ödediği 12.000,00 TL ve 13.000,00 TL tutarındaki iki adet ve 10.10.2008 tarihinde ödediği her biri 13.800,00 TL tutarındaki iki adet olmak üzere toplam 53.400,00 TL’lik ödemelerin davacının kayıtlarına işlenmediğini, davacının kötü niyetli olduğunu, yapılan ödemelerin davacı şirketin defterlerine işlenmemesi nedeniyle müvekkili şirketin icra tehdidi altında kaldığını savunarak davanın reddine ve müvekkili şirket lehine kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyulduktan sonra yapılan yargılamada, taraflar arasındaki borç- alacak ilişkisinin, davalının düzenlediği 25.800 TL ve 27.600 TL’lik çek bedellerinin davacıya ödenip ödenmediği ya da kime ödendiği noktasında toplandığı, söz konusu çeklerin davalı elinde olmasının borcun ödendiğine dair karine teşkil ettiğinden bunun aksinin davacı tarafından ispat edilmesi gerektiği, davacının bahse konu iki adet çek fotokopisinin davalı tarafça faks yolu ile davacı muhasebecisine gönderildiğini, muhasebecinin çekleri elden alınan 53.400.00 TL ödemeye karşılık muavin defterine kayıt ettiğini, davalı tarafın muavin defterine hem elden yapılan ödemeleri hem de iki adet çeki kayıt ettiğini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3759, Karar No: 2015/12549, Tarih: 16.04.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/3759 E.  ,  2015/12549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan 29.8.2008 tarihli kredi sözleşmesi uyarınca 130.000 İsviçre Frangı dövize endeksli konut kredisi kullandığını, aylık taksit miktarı 1.202,90TL iken öngörülemeyen bir şekilde kur artışı olup aylık taksit miktarının 2.063,77TL'ye çıktığını, zaman içinde artışlar nedeni ile sözleşmeye katlanılmasının artık mümkün olmadığını ileri sürerek, sözleşmeye müdahale edilerek sözleşmenin yeni koşullara göre uyarlanmasını, ödenmesi gereken aylık taksit miktarlarının sözleşme tarihindeki TL karşılığına çekilerek bu miktarda sabitlenmesini, fazla tahsil edilen miktarların iadesi gerektiğinin tespitini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, uyarlama koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacının davalı bankaya 205.247,37TL borçlu olduğunun tespitine, taksitlerin sabit ve eşit olarak 2.700,62TL şeklinde davalı bankaya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Hukukumuzda sözleşmeye bağlılık ( Ahde Vefa-Pacta Sund Servanda ) ve sözleşme serbestliği ilkeleri kabul edilmiştir. Bu ilkelere göre, sözleşme yapıldığı andaki gibi aynen uygulanmalıdır. Eş söyleyişle, sözleşme koşulları borçlu için sonradan ağırlaşmış, edimler dengesi sonradan çıkan olaylar nedeni ile değişmiş olsa bile, borçlu sözleşmedeki edimini aynen ifa etmelidir. Ancak bu ilke özel hukukun diğer ilkeleriyle sınırlandırılmıştır. Sözleşme yapıldığında karşılıklı edimler arasında mevcut olan denge sonradan şartların olağanüstü değişmesiyle büyük ölçüde tarafların biri aleyhine katlanılamayacak derecede bozulabilir. İşte bu durumda sözleşmeye bağlılık ilkesine sıkı sıkıya bağlı kalmak adalet, hakkaniyet ve objektif hüsnüniyet kaidelerine aykırı bir durum yaratır hale gelir. Hukukta bu zıtlık ( Clausula Rebüs Sic Stantibus -beklenmeyen hal şartı- sözleşmenin değişen şartlara uydurulması) ilkesi ile giderilmeye çalışılmaktadır. İşte bu bağlamda hakim, somut olayın verilerine göre alacaklı yararına borçlunun edimini yükseltmeye veya borçlu yaranına onun tamamen veya kısmen edim yükümlülüğünden kurtulmasına karar verebilir ve müdahale ederek sözleşmeyi değişen koşullara uyarlar. Bununla birlikte her talep vukuunda sözleşmeyi değişen hal ve şartlara uydurmak mümkün değildir. Aksi halde özel hukuk sistemimizde geçerli olan "irade özgürlüğü", "sözleşme serbestisi" ve "sözleşmeye bağlılık" ilkelerinden sapma tehlikesi ortaya çıkar. Sözleşmeye müdahale müessesesi istisnai, tali ( ikinci derecede ) yardımcı nitelikte olup, ancak uyarlama kurumunun şartlarının mevcudiyeti halinde anılan kurumun uygulanması gündeme gelebilecektir.

6098 sayılı T.B.K.nun yürürlüğe girmesinden evvel, mevzuatımızda uyarlama kurumuna ilişkin bir düzenleme olmamakla birlikte, taraflar arasındaki sözleşme koşullarının daha sonra önemli ölçüde değişmesi halinde değişen bu koşullar karşısında (Clausula Rebüs Sic Stantibus -beklenmeyen hal şartı- sözleşmenin değişen şartlara uydurulması ) ilkesi bağlamında ve M.K. 2. maddesinden de yararlanılmak suretiyle sözleşmenin yeniden düzenlenmesinin mümkün bulunduğu ve karşılıklı sözleşmelerde edimler arasındaki dengenin bozularak "işlem temelinin çökmesi" halinde M.K.nun 1, 2 ve 4'üncü maddelerinden yararlanılması gerektiğine dair öğreti ve uygulamada yerleşik bir kabul mevcut iken 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren T.B.K.’nun 138. maddesi ile bu husus yasal bir düzenlemeye de kavuşturulmuştur. Aşırı ifa güçlüğü başlıklı bu yeni düzenleme, öğreti ve uygulamada sözleşmeye bağlılık (ahde vefa) ilkesinin istisnalarından biri olarak kabul edilen, “işlem temelinin çökmesi”ne ilişkindir. Ancak az yukarıda ifade edildiği üzere "sözleşmeye bağlılık" ilkesi esas olup, sözleşmeye müdahale müessesesi istisnai nitelikte bir kurum olmakla yasa koyucu tarafından da bu kurumun uygulanması ancak anılan madde de belirtilen dört koşulun birlikte gerçekleşmesine bağlanmıştır. Bunlar; sözleşmenin yapıldığı sırada taraflarca öngörülmeyen ve öngörülmesi de beklenmeyen olağanüstü durum ortaya çıkması, bu durumun borçludan kaynaklanmayan bir sebeple ortaya çıkması, yine bu durumun sözleşmenin yapıldığı sırada mevcut olguları, kendisinden ifanın istenmesini dürüstlük kurallarına aykırı düşecek derecede borçlu aleyhine değiştirmesi ve borçlunun borcunu henüz ifa etmemiş olması veya ifanın aşırı ölçüde güçleşmesinden doğan haklarını saklı tutarak ifa etmiş olması halidir. Bu dört koşulun birlikte gerçekleşmesi halinde ise borçlunun, hâkimden sözleşmenin yeni koşullara uyarlanmasını isteme hakkı bulunmaktadır.

Dava konusu olayda davacının başlangıçta seçme özgürlüğü varken TL yerine döviz bazında kredi kullandığı, bir başka deyişle serbest iradesiyle kredi türünü belirlediği, ülkemizde zaman zaman ekonomik krizlerin vuku bulduğu ve bu bağlamda dövizle borçlanmanın risk taşıdığı da toplumun büyük bir çoğunluğu tarafından bilinen bir olgu olduğu, davacının, bu riski önceden öngörebilecek durumda olmasına rağmen dövizle kredi kullanma yolunu tercih etmiş bulunduğu, buna göre işlem temelinin çökmesinden bahsetmenin olanaklı olmadığı, bununla birlikte, eldeki davanın, kredi sözleşmesinin üzerinden birkaç yıl geçtikten sonra açılmış olması da nazara alındığında, sözleşmenin davacı tarafından benimsendiğinin kabulü gerektiği bu nedenle yukarıda belirtilen tüm hususlar birlikte değerlendirildiğinde dava konusu olayda uyarlama koşullarının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bent gereğince davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 50,00 TL harcın istek halinde iadesine, 16/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4820, Karar No: 2015/3281, Tarih: 18.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/4820 E.  ,  2015/3281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Balıkesir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2012/208-2013/398

Davacılar Özel S. Sağlık Hiz. A.Ş. ve diğerleri vekili Avukat Mustafa tarafından, davalılar S.. B.. ve diğeri aleyhine 27/04/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacılardan R.. Ö..'ın talebinin kısmen kabulüne, diğerlerinin talebinin reddine dair verilen 24/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ve davalı S.. B.. vekili ile E.. S.. tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosya kapsamından Avukat Birol her iki davalının da vekili sıfatıyla kararı temyiz ettiği; ancak davalılardan Erdiç Saraç adına vekaletname sunmadığı anlaşılmıştır.

Şu durumda, Avukat Birol, davalılardan E.. S.. adına düzenlenmiş vekaletnameyi sunması için ihtar gönderilmek üzere dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Dosyanın, yukarıda gösterilen nedenle mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 18/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3178, Karar No: 2015/5453, Tarih: 21.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3178 E.  ,  2015/5453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın bankadan 3.000 TL para çekerek yolda yürüdüğü, bunu gören sanıkların aralarında iş birliği yaparak katılana yaklaştıkları, önce sanık ...'in ...'ta bir köyün ismini sorarark katılan ile diyaloğa geçtiği, arkalarından gelen diğer sanık ...'in de, sanık ...'un ... olduğunu, ziynet eşyası sattığını söylediği, sanık ...'un cebinden daha önceden hazırlamış olduğu külçe görünümlü sarı renkli çakmakları çıkartarak katılana gösterdiği, sanık ...'in kuyumcu olduğunu, altından anladığını ifade ederek katılanı inandırdığı, sanık ...'in bir adet külçe görünümlü sarı çakmağın 7.000 Dolar değerinde olduğunu katılana anlattığı, katılanın sanıklarla birlikte kuyumcuya gitmeyi teklif ettiği, ancak her iki sanığın bunu kabul etmediği, sanık ...'un altın görünümlü cisimleri katılana gizli olarak göstererek görülmesinin tehlikeli olabileceği fikrini uyandırdığı, sanık ...'in ...'a 1.500 TL para vererek katılana da üzerinde bulunan 3.000 TL'yi ...'a vermesini ve bir adet sarı renkli cismi kuyumcuya götürüp bozdurmasını elde ettiği para ile de diğer altınları almayı söylediği katılanın da sanık ...'in beyanı üzerine cebindeki 3.000 TL'yi her iki sanığa inanarak ...'a verip sarı renkli altın görünümlü cismi bozdurmak için tanık ...'in kuyumcu dükkanına gittiği, tanığın katılana getirmiş olduğu cismin altın olmayıp altın renginde çakmak olduğunu ve dolandırıldığını söylediği katılanın diğer iki sanığın yanına döndüğü ancak sanıkların olay yerinden katılan gelmeden kaçtıkları her iki sanığın öncelikle katılana güven telkin edip hile ve desise kullanarak katılanın parasını almak suretiyle dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21/10/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.