muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5391, Karar No: 2012/49206, Tarih: 26.12.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/5391 E.  ,  2012/49206 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2011/112999

MAHKEMESİ : Pazarcık Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/11/2010

NUMARASI : 2010/82 (E) ve 2010/578 (K)

SUÇ : Konut dokunulmazlığını ihlal

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tanıkların hazır bulundurulmadığı 19.03.2010 tarihli keşif sırasında, şikayetçi K.. G..'in gösterdiği olay yeri hakkında mahkemece, “ana yola yaklaşık beş metre olduğu, etrafının herhangi bir duvar ya da telle çevrili olmadığı, herkesin rahatlıkla girebileceği bir alan olduğu” şeklinde gözlem yapılıp, 24.03.2010 tarihli bilirkişi raporunda, olay yerinin ikametten tamamen bağımsız bir yer olduğunun, eklenti niteliği taşımadığının belirtildiği, katılan vekilinin, olayın gerçekleştiği yerin eklenti niteliğinin yeniden tespiti yönündeki istemi üzerine, 15.04.2010 tarihli ara kararı ile olay yerine ait fotoğrafların bilirkişiye tevdii ile yeniden eklenti hususunda rapor düzenlenmesinin istendiği, bilirkişinin, 21.04.2010 havale tarihli yazısı ile şikayetçi K.. G..'in beyanına göre yapılan keşfin yetersiz kaldığını belirterek, yeniden keşif yapılması gerektiğini bildirdiği, farklı bilirkişinin katılımıyla yeniden yapılan 11.06.2010 tarihli keşif sırasında yine tanıkların hazır bulundurulmadıkları ve mahkemece şikayetçilerin yer göstermesi ile sanıkların girdikleri iddia edilen yer hakkında, “konutun önünde bulunan ve balkon şeklinde kullanılan yer olduğu, önünde eve ait bahçenin bulunduğu, bahçe etrafının yağma taş duvarla örülü olduğu” şeklinde gözlem yapılıp, 16.06.2010 tarihli bilirkişi raporunda ise olay yerinin, ikametten tamamen bağımsız bir yer olduğu ve eklenti niteliği taşımadığı belirtildikten sonra “yöredeki gelenek ve görenekler ile olay saati itibarıyla bahçeye izinsiz girilemeyeceği” şeklinde görüş bildirilmesi karşısında, sanıkların girdikleri iddia edilen yerin, konutun eklentisi olup olmadığı hususunda tereddüt oluştuğundan, olay yerinde, müştekiler ile tanıklar Y.. U.., H.. İ.., B.. G.. ve N.. G.. hazır bulundurularak, konusunda uzman teknik bilirkişi marifetiyle mahallinde yeniden keşif yapılıp, sanıkların girdikleri yerin tanıklar tarafından gösterilmesinin sağlanması ve konutun eklentisi olup olmadığının tereddüte yer vermeyecek şekilde kesin olarak belirlenmesinden sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma ile hükümlülük kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafii ile katılan A.. G.. vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 26.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15389, Karar No: 2013/11140, Tarih: 13.05.2013

**6. Ceza Dairesi         2013/15389 E.  ,  2013/11140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozmak suçlarından sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda, KADIKÖY 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2010 gün, 2010/200 Esas ve 599 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesi uyarınca 4 yıl, TCK 116/1. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezasına, hak yoksunluğuna ve TCK 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü cezanın infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin olarak verilen kararın; sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 12/07/2012 gün ve 2012/7266 Esas, 14258 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş, anılan karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 30/04/2013 gün ve 2013/107541 sayılı yazıları ile itiraz yasa yoluna başvurmuştur.

Dosya Dairemize gönderilmekle okunarak gereği düşünüldü:

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

5271 sayılı CMK.nın 6352 sayılı Yasanın 99.maddesi ile değişik 308.maddesi gereğince yapılan incelemede;

İtiraz yazısında aşağıdaki görüşler ileri sürülmüştür.

“İTİRAZ NEDENLERİ: 1- Tekerrür, 5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinde düzenlenmiştir. Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmesinden sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanacaktır. Tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki hükmün kesinleşmesi ve ikinci suçun kesinleşmeden sonra işlenmesi yeterli olup, cezanın infaz edilmiş olmasına gerek bulunmamaktadır. Ancak yasa koyucu tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki cezanın infaz edilmesi koşulunu aramadığı halde, infazdan sonra belirli bir sürenin geçmesi halinde tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağını hüküm altına almıştır. Buna göre, beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet halinde cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, beş yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına mahkûmiyet halinde ise cezanın infaz tarihinden itibaren üç yıl geçmekle tekerrür hükümleri uygulanmayacaktır.

./..

-2-

2- Somut olay bakımından dosya incelendiğinde sanığın sabıkasında bulunan ve dosya arasına getirtilen Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/62 Esas ve 2009/193 Karar sayılı ilamının TCK.nın 58/1. maddesinde öngörüldüğü şekilde sonraki suçun işlenmesinden önce kesinleşmediği halde tekerrüre esas alındığı, ancak sanığın tekerrüre esas alınması gereken daha ağır nitelikteki Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/11/2007 tarihinde kesinleşen 25/09/2007 tarih ve 2006/250 Esas -2007/444 Karar sayılı ilamının bulunduğu anlaşılmıştır.

SONUÇ VE İSTEM: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12/07/2012 gün, 2012/7266 Esas ve 14258 Karar sayılı ilamının KALDIRILMASI,

SONUÇ VE İSTEM: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12/07/2012 gün, 2012/7266 Esas ve 14258 Karar sayılı ilamının KALDIRILMASI,

2- Kadıköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/11/2010 tarihli ve 2010/200 Esas-599 Karar sayılı hükmünün kesinleşmemiş nitelikteki geçmiş hükümlülük tekerrüre esas alınarak sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre, çektirilmesine karar verilmiş olması isabetsizliğinden BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesi uyarınca, sonuç cezanın "Sanığın dosya içinde mevcut adli sicil kaydına göre Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2007 tarih, 2006/250 Esas-2007/444 Karar sayılı kararı ile mükerrir olduğu anlaşıldığından, sanığa verilen cezanın TCK'nın 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" şeklinde değiştirilmesi suretiyle, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı saklı tutulmak kaydıyla, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, karar verilmesi,

3- İtirazın Yüksek Dairenizce yerinde görülmemesi halinde dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi, itirazen arz ve talep olunur.” denilmiştir.

Sanık ...'ün adli sicil kaydının ve dosyada mevcut mahkumiyetlerine ilişkin ilamların incelenmesinde, Kadıköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/11/2010 gün, 2010/200 Esas ve 599 Karar sayılı hükmünün henüz kesinleşmediği için TCK 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınmaması, Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2007 gün, 2006/250 Esas ve 2007/444 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiği anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar vermek gerekmiştir.

./..

-3-

Yukarıda izah olunduğu üzere:

1-) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İTİRAZININ KABULÜNE,

2-) Dairemizin 12/07/2012 gün, 2012/7266 Esas, 14258 Karar sayılı ONAMA İLAMININ KALDIRILMASINA,

./..

-3-

Yukarıda izah olunduğu üzere:

1-) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İTİRAZININ KABULÜNE,

2-) Dairemizin 12/07/2012 gün, 2012/7266 Esas, 14258 Karar sayılı ONAMA İLAMININ KALDIRILMASINA,

3-) Sanık ...'ün adli sicil kaydının ve dosyada mevcut mahkumiyetlerine ilişkin ilamların incelenmesinde, Kadıköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/11/2010 gün, 2010/200 Esas ve 599 Karar sayılı hükmünün henüz kesinleşmediği için TCK' nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınmaması, Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09/2007 gün, 2006/250 Esas ve 2007/444 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiğinden yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi gereğince sonuç cezanın “Sanığın dosya içinde mevcut adli sicil kaydına göre Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/09-2007 gün, 2006/250 Esas ve 2007/444 Karar sayılı kararı ile mükerrir olduğu anlaşıldığından, verilen cezanın TCK'nın 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” şeklinde değiştirilmesi suretiyle, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı saklı tutulmak kaydıyla hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/1448, Karar No: 2017/4198, Tarih: 11.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/1448 E.  ,  2017/4198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/06/2015 tarih ve 2012/1284-2015/556 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette %49,96 oranında hissedar olduğunu, taraflar ve şirketin diğer ortaklarından dava dışı Kawasaki firması arasında imzalanan iş ortaklığı sözleşmesine göre davalı şirketin 4 kişiden oluşacak yönetim kurulunun müvekkili ve Kawasaki firmasının ikişer aday göstermesi ile oluşturulacağını, ancak 19.07.2012 tarihli genel kurulda yapılan yönetim kurulu seçiminde müvekkilinin aday göstermediğini, davalı şirketin genel kurulunda olması gerekenden daha az oranda kâr dağıtımı kararı alınmasının TMK'nın 2'inci maddesine aykırılık taşıdığını, ayrıca zabıtlara geçmemekle birlikte davalı şirket vekilinin dava konusu genel kurula vekaletnamesiz katılıp kararlarına alınmasına etki ettiğini, kararı da tutanağa bizzat yazdırdığını, şirket ana sözleşmesinin genel müdür atanmasında yönetim kurulunu yetkili kaldığı halde bu atamanın genel kurulda yapıldığını, bu halin de yetki gaspı mahiyeti taşıdığını ileri sürerek 19.07.2012 tarihli genel kurul kararlarının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kendisine yapılan uyarıya rağmen davacının yönetim kurulu için 2 aday belirleyip bunu bildirmediğini, kaldı ki hissedarlar arasında yapılan sözleşmelere aykırılık sebebiyle genel kurul kararının iptalinin istenemeyeceğini, genel kurulun kâr payı hususunda kendisine tanınan takdir hakkını kullandığını, dağıtılabilir kârın %50'sinin dağıtılmasına karar verildiğini, vekaletnameye dayanarak davalı şirket vekilinin toplantıda hazır bulunduğunu, ancak hiç bir pay sahibinin temsil edilmeyip kararlara da etkide bulunulmadığını, aynı toplantıda atanan genel müdürün zaten 30.04.2012 tarihli yönetim kurulu kararı ile de tayin edildiğini, genel kurulda bu yönde alınan kararın ise tüm pay sahiplerine duyurma ve Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlanmasını amaçladığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, daha sonraki genel kurullarda 2014 yılı öncesi kârlarının dağıtımına karar verildiğinden kâr dağıtımı hakkındaki kararın iptali isteminin konusuz kaldığı, adi ortaklık sözleşmesine aykırılığın genel kurul kararlarının iptalini gerektirmeyeceği, genel müdür seçimi ile ilgili genel kurul kararının yönetim kurulu kararı ile aynı yönde olduğu, ayrıca genel kurulun en üst karar organı olması sebebiyle genel müdür atanmasına dair kararın iptali talebinin yerinde görülmediği, davalı şirket vekilinin toplantıda alınan kararlara etki ettiği iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle kâr dağıtımı ile ilgili genel kurul kararının iptali istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, diğer kararların iptali isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Dava, genel kurul kararlarının iptali istemine ilişkin olup davacı 19.07.2012 tarihli genel kurulda davalı şirkete genel müdür atanmasının yetki gaspı mahiyeti taşıdığını ileri sürerek bu yöndeki kararın da iptalini istemiştir. Dava konusu genel kurul toplantısının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 6102 sayılı TTK'nın 375/1-d bendinde müdürlerin ve aynı işleve sahip kişiler ile imza yetkisini haiz bulunanların atanmaları ile görevden alınmaları yönetim kurulunun devredilemez ve vazgeçilemez görev ve yetkileri arasında sayılmıştır. Bu durumda dava konusu genel kurul toplantısında davalı şirkete genel müdür atanmasına ilişkin alınan 6 nolu kararın yoklukla malul olduğu nazara alınarak butlanına karar verilmesi gerekirken genel müdür seçimine ilişkin kararın yönetim kurulu kararı ile aynı yönde olduğu ve genel kurulun en üst karar organı olması sebebiyle iptal talebinin yerinde görülmediği gerekçesiyle davanın bu yönden de reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 11/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1281, Karar No: 2014/3761, Tarih: 18.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/1281 E.  ,  2014/3761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tarsus 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2012

NUMARASI : 2010/32-2012/157

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacıların desteği Mahfuz Özalp idaresinde bulunan kamyon ile hemzemin geçitten geçemeye çalıştığı sırada tren ile çarpışması sonucu vefat ettiğini, davalı sigorta şirketinin aracın Zorunlu ve ihtiyari Mali Sorumluluk Sigortacısı olduğunu, desteğin idaresindeki araç ile serhat narenciye ltd. şti işçilerini taşırken kazanın meydana geldiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere davacı eş için 40.000 TL. manevi 500 TL. maddi,

diğer davacı çocuklar için ayrı ayrı 25.000 TL. manevi, 500 TL. maddi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleştirlen dosyada ise davacı eş için 40.000 TL. diğer davacı çocuklar için ayrı ayrı 25.000 TL. manevi tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı S.Narenciye Ltd. Şti vekili, aracın işleteni ve maliki olmadıklarını, davacıların desteğinin işçileri olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı İl Özel İdaresi vekili, davalının hizmet kusuru bulunduğu belirtildiğinden idare mahkemesinin görevli olduğunu savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davalı S. Narenciye Ltd. Şti'nin işleten ve malik olmadığından husumet yöneltilemeyeceği, davalı H. Sigorta A.Ş.'nin davacıların murisinin idaresinde bulunan aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu, davacıların murisinin %80 oranında kusurlu olduğundan sigorta şirketinden tazminat talep edemeyeceği, İl Özel İdare Müdürlüğü hakkında açılan dava yönünden idare mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesi ile asıl ve birleştirilen davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve davacının birleştirilen dosyada davalı İl Özel İdare Müdürlüğü’nün hizmet kusuruna dayanmış olması nedeniyle idari yargının görevli olması nedeniyle davanın yargı yolu yönünden reddine karar verilmiş olmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir. Dava dilekçesinde davalı S. Narenciye Ltd. Şti'nin davacıların murisinin işvereni olduğu iddiası ile dava açılmıştır. Davacıların desteği ile davalı şirket arasında hizmet akdi veya işçi işveren ilişkisi bulunup bulunmadığı, kazanın hizmet akdinin yerine getirilmesi sırasında gerçekleşip gerçekleşmediği gibi hususların değerlendirilmesi gerekir. 5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca, İş Kanunu’na göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu’na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri İş Mahkemeleri’dir. Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup mahkemece re’sen dikkate alınmalıdır. Açıklanan nedenlerle davalı S. Narenciye Ltd. Şti yönünden davanın İş mahkemesinin görevli olup olmadığı hususları değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

3-Mahkemece davacılara desteğin ölümü nedeniyle Sosyal Güvenlik Kurumu’ndan maaş bağlanıp bağlanmadığı ve peşin sermaye değeri sorulmuş, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından davacılara bağlanan maaşın peşin sermaye değeri bildirilmiş ve hükme esas alınan aktüerya uzmanı bilirkişi raporunda peşin sermaye değeri belirlenen tazminattan mahsup edilmiştir. Ancak Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından gönderilen yazı cevabında, davacılara bağlanan maaşın rücuya tabi olup olmadığı belirtilmemiştir. Mahkemece, ölenin yakınlarına Sosyal Güvenlik kurumunun bağladığı bu maaşın, zarar sorumlularına rücu edilecek iş kazası nedenine dayalı olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken SGK'dan yapılan ödemenin rücuya tabi bir ödeme olup olmadığı sorulmadan ödenen maaşın peşin sermaye değerinin tazminattan mahsup edilmesi doğru değildir.

4-Davalı H. sigorta A.Ş. davacılar desteğinin idaresinde bulunan aracın zorunlu ve ihtiyari mali sorumluluk sigorta şirketidir. Davacılar ölenin salt mirasçısı sıfatıyla değil, destekten yoksun kalan üçüncü kişi sıfatıyla dava açtıklarına, ölüm nedeniyle doğrudan davacılar üzerinde doğan destekten yoksunluk zararının oluşumundaki kusurun davacılara yansıtılamayacağına; dolayısıyla araç sürücüsünün veya işletenin kusurlu olmaları halinde, desteğinden yoksun kalan davacıları etkilemeyeceğine; 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu ve Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’na göre, aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı davalı sigorta şirketi, işletenin üçüncü kişilere verdiği zararları teminat altına aldığına ve olayda işleten veya sürücü tam kusurlu olsalar bile, destekten yoksun kalan davacılar da zarar gören üçüncü kişi konumunda bulunduğundan, davalı sigorta şirketinin sorumlu olacağına (HGK'nun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 esas-411

Karar, HGK'nun 22.2.2012 gün 2011/17-787 esas 2012/92 karar sayılı, HGK'nun 16.1.2013 gün ve 2012/17-1491 esas, 2013/74 karar sayılı ilamları uyarınca) göre davalı sigorta şirketinin davacıların zararının tümünden, diğer davalıların ise kusur oranına isabet eden miktardan birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması gerekirken diğer aracın kusur oranına göre hesaplama yapılarak sigorta hakkındaki davanın reddine karar verilmiş olması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ; yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,2,3 ve 4 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 18.3.2014 gününde Üye E.S.B.'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Uyuşmazlık, 2918 sayılı KTK.dan doğan, tehlike sorumluluğu nedeniyle sürücünün vefatı halinde desteğinden yoksun kalanların tazminat taleplerinde, ölen desteğin müterafik kusurunun tazminattan indirim sebebi teşkil edip etmeyeceği, desteğin kusurunun işleten ve araç ZMSS.ini düzenleyen sigorta şirketini ne şekilde etkileyeceğine ilişkindir.

Konu ile ilgili yasal düzenlemeler gözden geçirildiğinde;

6098 sayılı TBK.nun 51/1 maddesinde "Hakimin tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını gözönüne alarak belirleyeceği" ,

TBK. 52/1 maddesinde " zarar görenin zararı doğuran fiile razı olması veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olması veya tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırması halinde hakim tazminatı indirebileceği veya tamanen kaldırabileceği",

TBK 53/3 maddesinde "ölenin desteğinden yoksun kalan kişilerin bu sebeple uğradıkları kayıpların" ölüm halinde uğranılan zararlardan bulunduğu,

2918 sayılı KTK 85/1 maddesinde "Bir motorlu aracın işletilmesinin bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olması durumunda motorlu aracın bir teşebbüsün ünvanı veya işletme adı altında veya bu teşübbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibinin doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulacağı",

2918 sayılı KTK 85/son maddesinde " işleten ve araç işleticisi teşebbüs sahibinin, aracın sürücüsünün veya aracın kullanılmasına katılan yardımcı kişilerin kusurundan kendi kusuru gibi sorumlu", olduğu,

2918 sayılı KTK 86/2 maddesinde " sorumluluktan kurtulamayan işleten veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibinin, kazanın oluşumunda zarar görenin kusurunun bulunduğunu ispat ederse hakimin durum ve şartlara göre tazminat miktarını indirebileceği",

2918 sayılı KTK 91/1 maddesinde "İşletenlerin, bu Kanununun 85. maddesinin 1 fıkrasına göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası yaptırmalarının zorunlu" bulunduğu,