muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/37864, Karar No: 2023/954, Tarih: 06.03.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/37864 E.  ,  2023/954 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/48 E., 2021/960 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiş,

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2018/2202 Esas, 2019/733 sayılı Kararı ile sanık hakkında "Silahlı terör örgütüne üye olma" suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62 nci, 58 inci maddesinin yedinci fıkrası, 63 üncü maddesi ve 53 üncü maddesini birinci ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 26.04.2021 tarihli ve 2020/48 Esas, 2021/960 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 05.10.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, askeri yapılanmada müdür yardımcısı olduğuna dair iddiaların tanık ifadeleriyle ispatlanamadığına, tanıkların kendilerini suçtan kurtarmaya yönelik etkin pişmanlık kapsamındaki beyanlarının hüküm kurmaya elverişli olmadığına, tanık beyanlarının hukuka aykırı delil olduğuna, atılı suçun işlendiğine dair tarafsız delilin dosyada bulunmadığına, örgütsel faaliyetleri ortaya koyan somut ve maddi bir delil bulunmadığına, kendi lehine çıkar sağlayan tanıkların beyanlarının yok hükmünde olduğuna, ceza tayin edilirken gerekçesiz olarak alt sınırdan uzaklaşıldığına, müvekkilinin tahliyesine ve beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Yargılama kapsamında sanığın Türk Silahlı Kuvvetleri'nde bulunan Hava Astsubay asker şahıslardan sorumlu "Müdür Yardımcısı" konumunda olduğu hususunda dosyaya ayrı ayrı tanık beyanlarının girdiği, tanık M.A.O. hem soruşturma hem de kovuşturma aşamasında verdiği istikrarlı beyanlarında sanığın kendisine bağlı olarak "Müdür Yardımcısı" konumunda olduğu, astsubaylardan sorumlu olduğu, sanığın 2012 yılında örgüte müzahir olan Ankara Samanyolu Koleji'nden örgüt içi tayin ile Diyarbakır'a tayin edildiği, 2104 yılında kendisinin de Diyarbakır'a gitmesi ile sanığın yeniden kendisine bağlı Müdür Yardımcısı konumu ile bağlı olduğu,sanığın bu görevini 2016 yılı Mayıs ayına kadar sürdürdüğünü bildiği, örgüt içi çeşitli haberleşme araçlarını iletişimde kullandıklarını, beyan ettiği ve sanığı teşhis ettiği, tanık U.K. sanığı "Ertan" olarak tanıdığını beyan ettiği, Diyarbakır'a tayin olduktan sonra kendisini telefondan aradığını, kendisini isteği doğrultusunda bekar evine yerleştirdiğini, kendisinden sanığın sorumlu olduğu ve irtibatlı olduğu dönemlerde sabit hatlardan sanığın kendisini aradığını beyan etiği ve sanığı açıkça teşhis ettiği, kovuşturma aşamasında mahkeme huzurunda verdiği beyanlarında soruşturma beyanlarını doğruladığı, tanık B.Y. hem soruşturma hem de kovuşturma aşamasında verdiği istikrarlı beyanlarında sanığın kod adının "Ertan" olduğu, "Müdür Yardımcısı" konumunda olduğu Müdür Yardımcıları'nın katıldığı haftalık programlara katıldığı ve bu toplantılara bu konumda olmayan şahısların katılamayacağını beyan ettiği ve sanığı teşhis ettiği, tanık İ.K. hem soruşturma hem de kovuşturma aşamasında verdiği istikrarlı beyanlarında 2014-2015 yılları sırasında yılında kendi ikametinde yapılan toplantılara sanığın katıldığını gördüğü "Müdür Yardımcısı" konumunda olduğu müdür yardımcıları'nın katıldığı programlara katıldığı ve bu toplantılara bu konumda olmayan şahısların katılamayacağını beyan ettiği ve sanığı teşhis ettiği, tanık D.M. soruşturma aşamasında sanığın yılda bir ya da iki kez yapılan Hava Kuvvetleri mahrem yapılanmasının katıldığı seminerde gördüğünü, örgütsel konumunu bilmemekle birlikte söz konusu yapılanmada olmayanların o seminerlere katılmadığını beyan ettiği ve sanığı teşhis ettiği; tanık M.I. hem soruşturma hem de birleşen dosya kapsamında mahkeme huzurunda vermiş olduğu istikrarlı beyanlarında;soruşturma aşamasında verdiği beyanlarını doğruladığı,sanığın Diyarbakır mahrem yapılanmasında müdür yardımcısı olarak görev aldığını, sanığa bağlı 3-4 öğretmenin olduğunu beyan ettiği ve sanığı teşhis ettiği, yönünde beyanlar bulunduğu görülmüştür.

Sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütü kapsamında illegal örgüt hiyerarşisi içerisinde Hava Kuvvetlerinde çalışan asker şahıslardan Müdür Yardımcısı konumunda sorumlu olduğu, sanığın örgüt içerisinde Ertan kod adını kullanmak suretiyle örgüte tabi olduğu, dinlenen tanık beyanları uyarınca sanığın ... ismi ile tanınmadığı, örgüte ait Kayseri Kılıçarslan Lisesinde 2000-2003 yılları arasında çalıştığı, daha sonra Düzce Yunus Güner Lisesinde 2003-2006 yılları arasında çalıştığı, daha sonra Ankara'da Yaşar Dede Aslan Lisesinde 2006-2012 yılları arasında çalıştığı; Kayseri, Düzce ve Ankara'daki okulların örgüt okulları olduğu, şehirler arası tayin görmek suretiyle örgüt ile irtibatlı kurumlarda çalıştığı, kod adı kullandığı, örgütün birden ziyade il yapılanmasında müdür yardımcısı da dahil olmak üzere örgüt hiyerarşisine göre üst basamaklarda görev aldığı değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediği yapılan yargılamada sübuta ermekle, sanığın eylemine uyan TCK'nın 314/2 md. gereğince suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen tehlikenin ağırlığı, sanığın amacı dikkate alınarak takdiren ve teşdiden hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın işlediği suçun 3713 sayılı Kanun'un 3 ve 4 üncü maddelerinde sayılan suçlardan olması nedeniyle cezasından 3713 sayılı Kanun'un 5/1 maddesi gereğince cezasından yarı oranında artırım yapılmasına; sanığın sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri nazara alınarak TCK'nın 62 ncı maddesi gereğince takdiren cezasından 1/6 oranında indirim yapılmasına, sanığın örgüt mensubu suçlu olması dikkate alınarak TCK'nın 58/9 maddesi delaletiyle TCK'nın 58/6-7 maddesi gereğince cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, TCK'nın 58/6-7 inci maddesi ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 108/4 inci maddesi gereğince cezanın infazından sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin TCK'nın 63 üncü maddesi gereğince verilen cezasından mahsubuna, tutuklu sanık ...'e verilen ceza miktarı, kaçma şüphesinin bulunması, adli kontrolün verilen ceza miktarı itibariyle yetersiz kalma durumu dikkate alınarak hükmen tutukluluk halinin devamına dair mahkemesince oluşan vicdani kanaat ile hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1) Amacı, yapılanması ve faaliyet yöntemlerine ilişkin ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/370 sayılı Kararı ile onanarak kesinleşen, Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı Kararında açıklandığı üzere, FETÖ/PDY, cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının öngördüğü düzeni ortadan kaldırmayı ve yerine başka bir düzen getirmeyi amaçlayan bir terör örgütüdür.

2) Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına göre;

Örgütün nihai amacını gerçekleştirmek için stratejik önemi haiz mahrem yapılanması içerisinde yer alan, 6 tanığın aynı doğrultuda olan beyanlarından anlaşıldığı üzere; mahrem yapılanma içerisinde "Müdür Yardımcısı" pozisyonunda bulunduğunun sanığın bağlı olduğu "Müdür" pozisyonundaki tanığın etkin pişmanlık dahilindeki beyanı, diğer tanıkların sanığa bağlı olan "Öğretmen" pozisyonunda 4 örgüt üyesinin bulunduğu, 2014-2015 yıllarında örgütsel toplantılara sanığın da katıldığı ve bu sohbetlerin Müdür Yardımcıları'nın katıldığı toplantılar olduğu bu konumda olmayan şahısların bu tip sohbetlere katılamayacağı, sanığın örgüt bünyesinde "Ertan" kod adını kullandığı, örgüte müzahir kurum ve kuruluşlarda örgüt içi tayine tabi olarak Kayseri, Düzce ve Ankara'daki okullarda çalıştığı yönünde hakkında ifade ve teşhisler mevcut olan sanığın, anılan örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla katılıp süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluluk arz eden faaliyetlerde bulunmak suretiyle üyesi olduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3)Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, temyiz dilekçesinde ileri sürülen savunmaların özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla, incelenen hükümde hukuka aykırılık saptanmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 26.04.2021 tarihli ve 2020/48 Esas, 2021/960 sayılı Kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4917, Karar No: 2016/10770, Tarih: 07.06.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/4917 E.  ,  2016/10770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Açıklanması geri bırakılan ve daha önce açıklanan hükmün yeniden açıklanmasına yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında atılı hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından 23/03/2011 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 16/05/2011 tarihinde kesinleştiği, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi nedeni ile yapılan ihbar üzerine hükmün 31/01/2014 tarihli ek kararı ile açıklanarak 08/03/2014 tarihinde kesinleştiği, suça sürüklenen çocuğun aynı denetim süresi içinde başka suç işlemesi nedeni ile yapılan yeni ihbar üzerine mahkemenin hükmün daha önce açıklanması nedeni ile yeniden açıklanmasına yer olmadığına karar verdiği, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, açıklanması geri bırakılan ve daha önce açıklanan hükmün yeniden açıklanmasına yer olmadığına ilişkin karara yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

“Açıklanmasına geri bırakılan kararın daha önce açıklanmış olması nedeniyle, yeniden açıklanmasına yer olmadığına” dair kararın 5271 sayılı CMK'nın 223/1. maddesi uyarınca hüküm niteliği bulunmadığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk müdafiinin hüküm niteliği bulunmayan karara yönelik temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 07/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: 2012/2, Tarih: 31.01.2012

**Ceza Genel Kurulu         2011/5?412 E.  ,  2012/2 K.**

* ZİNCİRLEME ŞEKİLDE CİNSEL İSTİSMAR SUÇU

* EKSİK DÜZENLENEN ADLİ TIP KURUMU RAPORUNA GÖRE HÜKÜM KURULMASI

* ADLİ TIP KURUMU KANUNU (2659) Madde 7

* ADLİ TIP KURUMU KANUNU (2659) Madde 23

* ADLİ TIP KURUMU KANUNU (2659) Madde 24

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 43

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 63

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 103

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 236

**"İçtihat Metni"**

Onbeş yaşından küçük çocuğuna karşı zincirleme şekilde cinsel istismar suçundan sanık İhsan’ın 5237 sayılı TCY’nın 103/1, 103/3, 103/6, 43, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca 17 yıl 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve tutukluluk halinin devamına ilişkin, Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24.02.2009 gün ve 276–70 sayılı resen temyize tabi olan hükmün, sanık ve müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 22.11.2010 gün ve 9314–8485 sayı ile;

“Suç tarihinde çocuk olduğu anlaşılan mağdur hakkında Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddeleri gereği usulüne uygun teşekkül etmeyen ihtisas kurulunun düzenlediği rapora itibar edilerek TCK’nın 103/6. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesi ise 01.03.2011 gün ve 30–64 sayı ile;

“Bozma kararında belirtilen Adli Tıp Kanununun 7. maddesine göre; Altıncı Adli Tıp İhtisas Kurulu; birer kadın hastalıkları ve doğum, radyoloji, üroloji, ruh sağlığı ve hastalıkları, çocuk psikiyatrisi, adli antropoloji, çocuk cerrahisi uzmanlarından oluşur.

23. maddeye göre Adli Tıp İhtisas Kurulları, başkanın başkanlığında işin niteliğine göre en az dört üye ile toplanır ve oyçokluğu ile karar alır. Oyların eşitliği halinde başkanın bulunduğu taraf oyçokluğunu sağlamış sayılır. Üyelerden birinin özürlü olması veya yokluğu halinde eksiklik diğer kurullardan alınacak üye ile tamamlanır. Şu kadar ki tetkik edilecek konu ilgili uzman üye hazır bulunmadıkça müzakere edilemez.

23. maddeye göre Adli Tıp İhtisas Kurulları, başkanın başkanlığında işin niteliğine göre en az dört üye ile toplanır ve oyçokluğu ile karar alır. Oyların eşitliği halinde başkanın bulunduğu taraf oyçokluğunu sağlamış sayılır. Üyelerden birinin özürlü olması veya yokluğu halinde eksiklik diğer kurullardan alınacak üye ile tamamlanır. Şu kadar ki tetkik edilecek konu ilgili uzman üye hazır bulunmadıkça müzakere edilemez.

Bozma kararı bu maddeler ışığında değerlendirilecek olunursa; mağdure hakkında rapor düzenleyen 6. İhtisas Kurulunda çocuk psikiyatrisinin yer almadığı, buna karşılık bir olması gereken adli tıp uzmanının heyette iki kişi olarak yer aldığı, başka bir deyişle 23. maddenin düzenlemesine uygun olarak eksikliğin diğer kurullardan alınan adli tıp uzmanı ile doldurulduğu anlaşılmaktadır. Şekli anlamdaki eksiklik heyette çocuk psikiyatrisinin bulunmadığı bir durumda rapor düzenlenmesi konusudur. Mahkememizin kanaatine göre bu durum sonuca etki edecek bir eksiklik değildir. TCK’nın 103/6. maddesine göre suç nedeniyle ruh sağlığının bozulması halinde verilecek ceza 15 yıldan az olamayacaktır. TCK’da ruh sağlığının bozulup bozulmadığı konusundaki tespitin nasıl yapılacağı, bu konudaki raporun nereden hangi kurumdan alınacağı konusunda bir bağlayıcı düzenlemeye yer verilmemiştir. Esas olan konu mağdurun suç nedeniyle ruh sağlığının bozulması konusudur.

Yargıtay 5. Ceza Dairesi, suç nedeniyle ruh sağlığının bozulması halinde cezanın miktarının yüksek olması nedeniyle bu konudaki raporun ATK Başkanlığından alınması yönünde kararlar vermiş, bu kararlar ışığında ruh sağlığının bozulup bozulmadığı konusundaki kararlar İstanbul ATK Başkanlığından aldırılmaya başlanmıştır.

Mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu konusunda dosyada iki ayrı rapor bulunmaktadır. Bunlardan birisi Dicle Üniversitesi Hastanesinin raporu, diğeri de Yargıtay 5. Ceza Dairesinin kararında vurgu yaptığı içerisinde çocuk psikiyatrisinin bulunmadığı, buna karşılık başka bir üye ile tamamlanan heyetin verdiği rapordur. Her iki raporda da mağdurun suç nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu tespit edilmiştir.

Mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu konusunda dosyada iki ayrı rapor bulunmaktadır. Bunlardan birisi Dicle Üniversitesi Hastanesinin raporu, diğeri de Yargıtay 5. Ceza Dairesinin kararında vurgu yaptığı içerisinde çocuk psikiyatrisinin bulunmadığı, buna karşılık başka bir üye ile tamamlanan heyetin verdiği rapordur. Her iki raporda da mağdurun suç nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu tespit edilmiştir.

İşlenen suçun niteliği ve suçu işleyen kişinin sıfatı birlikte düşünüldüğünde mağdurun ruh sağlığının bozulduğu yönündeki raporların hükme dayanak yapılacağı, başka bir işlem yapılmasına gerek bulunmadığı mahkememizce değerlendirilmiştir. Babası tarafından defalarca benzer cinsel saldırıya maruz kalan mağdurenin ruh sağlığının bozulmadığını / bozulmayacağını kabul etmek mümkün değildir. Babası tarafından defalarca cinsel saldırıya maruz kalan hangi çocuğun ruh sağlığı bozulmaz? Babası tarafından bu tür saldırıya maruz kalan herhangi bir çocuk, olanları hiç bir şey olmamış gibi kabullenebilir mi? Bu sorulardan ilkine her çocuğun ruh sağlığı bozulur şeklinde cevap verilmesi mümkün iken, (nitekim mağdure ruhi durumu ile ilgili yaşadıklarını göstermesi açısından talimatla mahkemede ifadesi alınırken hal ve hareketleri ile yaşadığı travmayı ortaya koymuştur) ikinci soruya ise hiç bir çocuk babası tarafından kendisine yapılan cinsel saldırı sonucunda bir şey olmamış gibi davranamaz şeklinde cevap verileceği kesindir. Heyette çocuk psikiyatrisi yer alsa bile babasının cinsel saldırısına maruz kalan mağdurenin ruh sağlığının bozulmadığı tespiti yapılmasının mümkün olmadığı mahkememizce değerlendirilmiştir. Başka bir deyişle mağdurenin yaşadıklarından sonra hiç bir hekimin mağdurenin ruh sağlığının bozulmadığına karar vereceği düşüncesinde değiliz. Bir an için çocuk psikiyatrisi mağdurenin ruh sağlığının bozulmadığı düşüncesinde olsa bile heyette yer alan diğer üyelerin daha önce mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna karar vermeleri nedeniyle farklı düşüncede bile olsa bir hekimin görüşünün sonucu değiştirmeyeceği açıktır. Bu nedenlerle mağdurenin yeniden raporunun aldırılmasına gerek olmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

Bu sonuca ulaşılırken CMK’nın 236. maddesinin de dikkate alındığını belirtmek gerekmektedir.

CMK’nın 236. maddesine göre işlenen suçun etkisiyle psikolojisi bozulmuş çocuk veya mağdur bu suça ilişkin soruşturma veya kovuşturmada tanık olarak bir defa dinlenir. Maddi gerçeğin ortaya çıkartılması açısından zorunluluk arzeden haller saklıdır.

Mağdure soruşturma aşamasında önce emniyet görevlilerince dinlenmiş, daha sonra raporunun alınması için Diyarbakır Adli Tıp Şube Müdürlüğüne, ardından Dicle Üniversitesi Hastanesine gönderilmiştir. Emniyette dinlenen mağdure, gönderildiği her iki kurumda da dinlenmiştir. Hekimlerin mağdureyi dinlemeleri olgusunun da CMK’daki ‘dinleme’ olarak değerlendirilmesi gerektiği düşüncesindeyiz.

Mağdure soruşturma aşamasında önce emniyet görevlilerince dinlenmiş, daha sonra raporunun alınması için Diyarbakır Adli Tıp Şube Müdürlüğüne, ardından Dicle Üniversitesi Hastanesine gönderilmiştir. Emniyette dinlenen mağdure, gönderildiği her iki kurumda da dinlenmiştir. Hekimlerin mağdureyi dinlemeleri olgusunun da CMK’daki ‘dinleme’ olarak değerlendirilmesi gerektiği düşüncesindeyiz.

Kovuşturma aşamasına gelindiğinde mağdure talimatla mahkemede bir kez dinlenmiş, daha sonra ATK Başkanlığına sevk edilmesi üzerine bir kez de buraca dinlenmiştir. Yani mağdure soruşturma ve kovuşturma aşamasında toplam 5 kez dinlenmiştir.

Kanun koyucu bırakalım ruh sağlığı bozulmuş çocuğun 5 kez dinlenmesini, psikolojisi bozulan çocuğunu soruşturma veya kovuşturma aşamasında bir kez dinleneceğini öngörmüştür. Dosyada ise mağdure bugüne kadar beş kez dinlenmiştir. Bir kez daha dinlendiği takdirde altıncı kez dinlenmiş olacaktır.

Aradan geçen 3 yıl içerisinde yaşadığı olayları unutan veya unutmak üzere olan mağdurenin bir kez daha 6–7 kişinin yer aldığı heyetin önüne çıkartılarak dinlenmesi olayları sıcağı sıcağına yeniden yaşaması anlamına gelecektir. Mağdurenin böyle bir ruh hali ile baş başa bırakılmaması gerekir. Kanun koyucunun amacı yaşadığı olumsuz olayları bir an önce unutması için mağdurun soruşturma ve kovuşturma aşamasında bir kez dinlenmesini sağlamaktır. Bu amaca uygun olarak mağdurenin korunması ve geleceği adına bir kez daha dinlenmesi CMK’nın 236. maddesindeki düzenlemeye aykırı olacaktır.

Değerlendirme yapılırken sanık referanslı değerlendirmeler yapılmamalı, mağdurun durumu da gözetilmelidir. Kaldı ki somut olayda sanık referanslı değerlendirme yapılmış, Dicle Üniversitesi tarafından mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu tespit edilmesine rağmen bir kez de ATK Başkanlığından rapor aldırılmıştır. Mahkememizin kanaatine göre buraya kadar anlatılan nedenlerle ATK Başkanlığı tarafından düzenlenen rapor yeterlidir. Bu rapor mağdurenin içinde bulunduğu ruh halini yansıtan ve ayrıca bu ruh halini tespit eden Dicle Üniversitesi hastanesinin raporu ile de uyumludur. Bu nedenlerle mağdurenin bir kez daha ATK Başkanlığına gönderilerek raporunun aldırılması yönünde bir işlem yapılmamıştır” şeklindeki gerekçeyle önceki hükmünde direnmiştir.

Resen temyize tabi olan bu hükmün de Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “bozma” istemli, 22.10.2011 gün ve 233013 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI