muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/4822, Karar No: 2007/12286, Tarih: 10.07.2007

Somut olayda davacının 10.04.1991 ile 10.09.1992 tarihleri arasında 510 gün 01.10.1992-05.10.1993 arasında 306 gün, 01.05.1997-10.11.1997 arasında 190 gün ve 01.04.1998-10.08.1998 tarihleri arasında 130 günlük sürede 506 sayılı yasa kapsamında zorunlu sigortalı olduğu, 30.06.1997 tarihindeki ve takip eden aylardaki prim ödemesine ve SSK’lı çalışmalarına bağlı olarak 01.12.1997 tarihinden itibaren 2926 sayılı yasa kapsamındaki sigortalılığının yeniden başlatıldığı ve bu sigortalılığın da 31.03.1998 tarihinde sona erdirildiği, toplu pirim ödemesine göre 01.02.2004 tarihinde yeniden başlatıldığı dosya içerisinden anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca prim ödemesine göre yeniden Tarım Bağ-Kur sigortalılığının başladığı 01.12.1997 tarihinden sonraki dönem için 1998 yılındaki kısa süreli SSK’lı çalışma dışında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının geçerli kabulü doğrudur. Ne var ki davacının uzun süreli SSK’lı çalışmasının sona erdiği 10.09.1992 tarihi ile SSK’lı çalışmaları dikkate alınarak yeniden prim yatırdığı 28.11.1997 tarihleri arasında ki dönem de, teslim ettiği ürün bedelinden tevkifat yapılıp yapılmadığı ya da doğrudan prim ödemesinin olup olmadığı bir başka ifade ile  yeniden kayıt ve tescil konusundaki iradenin ortaya konulup konulmadığı araştırılmaksızın uzun süreli SSK’lı çalışmanın sona erdiği10.09.1992 ile yeniden prim ödediği 28.11.1997 tarihleri arasındaki dönemi de kapsar biçimde Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9771, Karar No: 2011/2533, Tarih: 10.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9771 E.  ,  2011/2533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25.09.2008 tarih ve 2006/500-200//385 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket yararına Eskişehir Büyükşehir Belediyesi Porsuk Nehri Rehabilitasyon ihalesi ihale dosyası bedeli olarak 5.031,50 TL ödediğini, cari alacağı ile birlikte toplam 6.721,66 TL alacağının bulunduğunu, başlatılan icra takibine davalının haksız itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı alacağının 1.380,16 TL olduğunu ve davanın açılmasından sonra davacı hesabına ödendiğini savunarak, 1.380,16 TL yönünden davanın konusuz kaldığını, bakiye istem bakımından davanın reddi ile davalı yararına % 40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının Eskişehir Büyükşehir Beyediyesinin Porsuk Nehri Rehabilitasyon ihalesinin ihale dosyası bedelini ödediğine dair bir delilin bulunmadığı, davacı alacağı toplamı olan 1.380,16 TL'nın yargılama sırasında ödendiği, davacı yararına icra inkar tazminatı koşullarının doğduğu ve davalı yararına kötüniyet tazminatı koşullarının doğmadığı gerekçesiyle davanın 1.380,16 TL'si davanın açılmasından sonra ödenmiş olmakla konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, 552,06 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline, bakiye istem ile davalının kötüniyet tazminatı isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 99,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/130, Karar No: 2010/6333, Tarih: 03.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/130 E.  ,  2010/6333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Dava, taraflar arasında akdedilmiş bulunan araç kiralama sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, sözkonusu kira akdinin hasılat kirası niteliğinde olduğu anlaşılmıştır.

Uyuşmazlığın açıklanan niteliğine göre dosyanın temyiz incelemesi Yargıtay 14.Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yüksek 14.Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 03.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15354, Karar No: 2016/2079, Tarih: 16.02.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/15354 E.  ,  2016/2079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 03.05.2007

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan A.. Ö.., ..... ...., E.. S.. ve ...... .....vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalı B... Ü...'a bağlanan gelir, geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi gideri ile ölen sigortalı Ş. S.'in hak sahiplerine yapılan ödemelerden oluşan Kurum zararının davalılardan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

1)-Yargılama aşamasında davalılardan İ. S.'in ölümü üzerine mirasçıları davaya dahil edilmiştir. İ. S. mirasçılarından E.. S.., .... .....ve ..... ....mirası reddetmişler, M.. S.. ve A.. S.. ise mirası kabul etmişlerdir. İ.S. mirasçısı M.. S.. de 13.03.2007 tarihinde hükümden önce ölmüş, mirasçıların tamamı ...., ..... ve T.. S.. mirası reddetmişlerdir. Bu durumda İ. S mirasçılarından A.. S.. haricindekilerin tamamı mirası reddetmiştir.

Yargılama sırasında vefat eden tarafların mirasçılarının mirası reddetmeleri halinde konunun miras hukuku hükümleri çerçevesinde çözümlenmesi gerekir.

Eldeki davada ise yargılama aşamasında ölen M.. S..'in mirasçıları davaya dahil edilmemiş, mirası reddeden mirasçıların sorumlu olmadıkları gözetilmeden hüküm kurulmuştur.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca araştırma yapılarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2)- Davalı A.. Ö..'in temyiz itirazlarının incelenmesi;

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesi olup, davalının rücu alacağından sorumluluğu, ancak maddede öngörülen koşulların gerçekleşmesi halinde mümkündür. Bu maddeye dayanan rücu davalarında; kusurun belirlenmesinde, mahkemece, öncelikle, iş kazasının ne şekilde olduğu, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa, çelişki giderilerek belirlenmeli ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, kusur oran ve aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesine gidilmelidir.

İşveren ve üçüncü kişilerin, meydana gelen iş kazası nedeniyle sigortalı ya da hak sahiplerine sosyal sigorta yardımları yapmakla görevli olan Kuruma karşı 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesi uyarınca sorumluluğu, kusur sorumluluğu ile sınırlı bulunmaktadır. Anılan kusur sorumluluğu; ancak işverenin kastı, suç sayılır eylemi, işçilerin sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına aykırı eyleminin; üçüncü kişilerin kasıt ve kusuru ve bunlarla meydana gelen iş kazası arasında illiyet bağının bulunması halinde oluşmaktadır.

Eldeki davada ise; Mahkemece kusur oran ve aidiyetinin tespiti amacıyla alınan 07.02.2014 tarihli bilirkişi raporu ve ek raporda her iki sigortalı yönünden de davalı işverenin %80, kazalı işçilerin ise %20 oranında kusurlu oldukları belirtilmiştir.

Hükmü temyiz eden davalılardan A.. Ö.. yönünden ise; alınan bilirkişi raporlarında herhangibir kusur irdelemesi yapılmadan asıl işveren nam ve hesabına işin yönetimi ile ilgili görev yaptığı dikkate alınarak sözkonusu zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle işveren kusurundan sorumlu tutulmuştur.

Mahkemece, davalı işverene ait işyerinde fenni nezaretçi olarak çalıştığı anlaşılan A.. Ö..'in kazanın oluşumundaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerle birlikte kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca araştırma yapılarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum ve davalılardan A.. Ö.., F. S., E.. S.. ve Z. Y. vekilleri bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan A.. Ö.., F. S., E.. S.. ve Z. Y.'a iadesine, 16.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7665, Karar No: 2019/4057, Tarih: 21.03.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/7665 E.  ,  2019/4057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1, 62/1, ve 52. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.05.2017 tarihli ve 2016/806 esas, 2017/399 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

5237 sayılı Kanun’un 21. maddesinin 2. fıkrasının; “Kişinin, suçun kanunî tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi hâli” şeklinde olduğu, fıkra gerekçesinde ise; “Olası kast durumunda suçun kanuni tanımında yer alan unsurlardan birinin somut olayda gerçekleşebileceği öngörülmesine rağmen, kişi fiili işlemektedir. Diğer bir deyişle, fail unsurların meydana gelmesini kabullenmektedir.” şeklinde olası kastın uygulanma şartlarının belirlendiği,

5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesinde “dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesi” şeklinde taksirin tanımlandığı nazara alındığında,

Somut olayda; olay günü sanığın kepçe ile çalışma yaptığı sırada, müştekinin yetkilisi olduğu doğalgaz boru hattını patlattığı ve gaz kaçağına sebebiyet verdiği, sanığın olası kastla hareket ettiğinden söz etmenin mümkün bulunmadığı, ancak sanığın dikkat ve özen yükümlülüğüne uymayarak söz konusu boru hattına zarar verdiği olayla ilgili olarak en azından taksirle hareket ettiği kabul edilmesi gerektiği, mala zarar verme suçunun ise taksirle işlenemeyeceği cihetle, sanığın beraatına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 30.05.2018 gün ve 2689 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.06.2018 gün ve KYB/2018...48927 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mala zarar verme suçunun kasten veya olası kast ile işlenebileceği, taksirle işlenmesinin mümkün olmadığı, olası kastla mala zarar verme suçunun işlenebilmesi için, sanığın gerçekleşmesi muhtemel sonuçları öngörmesine rağmen bu sonuçları kabullenmesi, neticenin gerçekleşmesine aldırmaması ve eylemine "olursa olsun" bilinciyle devam etmesi gerektiği, taksir de ise kendi yetenekleri, algılama gücü, tecrübeleri, bilgi düzeyi ve içinde bulunduğu koşullar altında objektif olarak var olan dikkat ve özen yükümlülüğünü öngörebilecek ve yerine getirebilecek durumda olması, ancak neticenin istenmemesine rağmen sonucun meydana gelmesi gerektiği,

Somut olayda, bir Hafriyat firmasında kepçe operatörü olarak çalışan hükümlünün, olay günü hafriyat çalışması yaptığı sırada Aski'ye ait su borusunun patlaması üzerine, Aski yetkililerince borunun etrafını açmak için kendisinden yardım istendiği, kepçe ile bu borunun yan kısmına vurduğunda katılan Başkent Doğalgaz 'a ait doğalgaz dağıtım şebeke borusunun patladığı, zararın hükümlünün özensiz davranışından kaynaklandığı, hükümlünün aşamalardaki savunmalarında, çalışma yaptığı yerde doğalgaz borusu olduğunu bilmediğini ve zarar verme kastının bulunmadığını beyan etmesi ve aksine delil bulunmaması karşısında, kasten işlenebilen mala zarar verme suçuna ilişkin eylemin taksir düzeyinde olduğu ve mala zarar verme suçunun taksirle işlenmesinin mümkün olmadığı gözetilmeden, yasal unsurları oluşmayan atılı suçtan hükümlünün beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden, ... 20. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 23.05.2017 tarih ve 2016/806 esas, 2017/399 sayılı kararının 5271 sayılı kanunun CMK.nun 309/4...d maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükümlüye yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmaması nedeniyle hükümlünün mala zarar verme suçundan CMK.nun 223/2...a maddesi uyarınca BERAATİNE, hükmedilen cezanın infaz edilmemesine, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 21.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7995, Karar No: 2016/2433, Tarih: 10.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/7995 E.  ,  2016/2433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

A- Sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik temyiz incelemesinde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılanlar vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B- Diğer sanıklar hakkında verilen beraat kararlarına yönelik hükümlerin temyiz incelemesine gelince; Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bireyin bir sendikaya girme veya girmeme, sendikal faaliyete katılıp katılmama iradesi Anayasa'nın 51., Siyasal ve Medeni Haklar Uluslararası Sözleşmesi'nin 22., Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 11. maddeleri ile güvence altına alınmıştır.

Yasa koyucu da, çağdaş bir yaklaşımla Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle koruma altına alınan bu hakkın, cebir veya tehdit kullanılarak engellenmesi eylemini, 5237 sayılı TCK'nın 118. maddesinde yeni bir suç tipi olarak düzenlemiştir. Anılan Kanun maddesinin 1. fıkrasıyla bireysel sendika özgürlüğü, 2. fıkrasıyla da kolektif sendika özgürlüğü güvence altına alınmıştır. Ancak unsurları farklı olmakla beraber her iki suçun da sendikal özgürlüğe ilişkin aynı hukuksal değeri koruduğu kabul edilmelidir.

Anayasa'nın 51. maddesinde, “Çalışanlar ve İşverenler üyelerinin çalışma ilişkilerinde, ekonomik ve sosyal hak ve menfaatlerini korumak ve geliştirmek için önceden izin almaksızın sendikalar ve üst kuruluşlar kurma, bunlara serbestçe üye olma ve üyelikten serbestçe çekilme haklarına sahiptir. Hiç kimse bir sendikaya üye olmaya ya da üyelikten ayrılmaya zorlanamaz...”

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 11. maddesinde, “Herkes barışçıl olarak toplanma ve dernek kurma hakkına sahiptir. Bu hak, çıkarlarını korumak amacıyla başkalarıyla birlikte sendikalar kurma ve sendikalara üye olma hakkını da içerir. Siyasal ve Medeni Haklar Uluslararası Sözleşmesi'nin 22. maddesinde ise “Herkesin, kendi çıkarlarını korumak için sendikalar kurmak ya da bunlara girmek hakkı da dahil olmak üzere, başkalarıyla bir araya gelip dernek kurma hakkı vardır.” hükümleri yer almaktadır.

Anılan özgürlüğe yönelik kanuni ve meşru amaçla yapılan müdahaleler bile AİHM kararlarında demokratik bir toplumda gereklilik yönünden irdelenmiştir.

AİHM'nin 27/03/2007 tarih ve B. No: 6615/03 sayılı Karaçay/Türkiye kararında;

c) 'Demokratik toplumda gerekli olması'

Anılan özgürlüğe yönelik kanuni ve meşru amaçla yapılan müdahaleler bile AİHM kararlarında demokratik bir toplumda gereklilik yönünden irdelenmiştir.

AİHM'nin 27/03/2007 tarih ve B. No: 6615/03 sayılı Karaçay/Türkiye kararında;

c) 'Demokratik toplumda gerekli olması'

Başvuran, KESK’e bağlı bir sendikaya üye olmaması halinde kendisine benzeri bir disiplin cezasının verilmeyeceğini savunmaktadır. Başvuran, Valiliğin gönderdiği 5 Eylül 2002 tarihli yazıya atıfta bulunarak, yasal olarak tanınan bir sendikanın yürüttüğü faaliyetleri engellemeye ve eylem gününden önce ve sonra tedbirler alarak sendikanın etkililiğini azaltmaya yönelik idari bir uygulamanın bulunduğunu ileri sürmektedir. Başvuran, Valiliğin önce eylemi engellemeye çalışarak ve daha sonra bu eylem gününe katılan devlet memurları aleyhinde ceza kararlarının alınması yönünde talimat vererek, idarenin keyfi olarak hareket etmesini eleştirmektedir. İdare, başvurana uyarma cezasını verirken, böyle bir disiplin cezasının hukuki denetiminin yapılmadığını bilmekteydi.

Hükümet, başvuranın hala söz konusu sendikanın üyesi olduğunu hatırlatmaktadır. Hükümet’e göre 11. madde, disiplin tedbirine konu teşkil eden sendika üyesi devlet memurlarına dokunulmazlık tanımamaktadır. Başvuran, 5 Haziran 2002 tarihinde isine gitmemesi nedeniyle disiplin cezası almıştır. Başvuran izin almadan sendika eylemine katılmış ve görevlerini yerine getirmediği gerekçesiyle disiplin cezası almıştır.

AİHM öncelikle, başvuranın bu eyleme katıldığını ulusal makamlar önünde inkar ettiğini not etmektedir. Başvuran, sunduğu savunma layihasında, söz konusu disiplin tedbirinin, Türkiye’nin ulusal ve uluslararası taahhütnameleri tarafından öngörüldüğü sekliyle sendikal haklarını ihlal ettiğini belirttiği açıkça ortadadır. Bundan dolayı başvuran, AİHS’nin 11. maddesine dayanarak yaptığı şikayetini ulusal mahkemeler önünde ileri sürdüğünden dolayı, AİHM, olaylara itiraz etmesine rağmen şikayetin esasını da inceleyecektir.

Daha sonra AİHM, dava konusu eylem gününün ulusal düzeyde önceden bildirildiğini ve eylem yapılmasına itiraz edilmediğini tespit etmektedir. Başvuran bu eyleme katılarak toplantı yapma özgürlüğünü kullanmıştır (Ezelin-Fransa, 26 Nisan 1991 tarihli karar).

AİHM, toplantı yapma özgürlüğünün önemini göz önünde bulundurarak, özellikle amaçlanan meşru amaçla orantılı olup olmadığını tespit etmek amacıyla dava konusu disiplin cezasını dosyanın tamamı ışığında incelemiştir. AİHM, devlet memurlarının maaşlarına yapılan düşük zammı protesto etmek amacıyla üyesi olduğu KESK’in düzenlediği eyleme katılması nedeniyle disiplin cezası adı altında başvurana uyarma cezasının verildiğini not etmektedir. Oysa verilen ceza, her ne kadar düşük olsa da, kendisi gibi sendikaya üye kişilerin çıkarlarını savunmak amacıyla sendika üyelerinin grev ve eylemlere yasal olarak katılmamasına yönelik caydırıcı bir niteliğe sahiptir (sözü edilen Ezelin kararı).

AİHM, başvurana verilen uyarma cezasının “demokratik toplumda gerekli olmadığı” sonucuna varmaktadır.

Bu nedenle AİHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiştir.

AİHM'nin 15/09/2009 tarih, B. No:30946/04 sayılı Kaya ve Seyhan/Türkiye kararında;

c) 'Demokratik bir toplumda gereklilik'

Hükümet, başvuranların yetkili mercilere haber vermeden ve geçerli bir gerekçe göstermeden görevlerini yerine getirmemeleri ve görev yerine gelmemeleri dolayısıyla, verilen uyarı cezasının acil bir sosyal ihtiyaca cevap niteliğinde olduğunu ve meşru bir önlem olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunmaktadır. Hükümet, daha sonra bu tür bir önlemin hedeflenen amaçla orantılı olduğunu iddia etmektedir.

Başvuranlar, Hükümetin argümanlarına itiraz etmekte ve sadece üyesi oldukları Kesk ve Eğitim-Sen sendikasının 11 Aralık 2003 tarihinde ulusal düzeyde düzenlediği bir günlük eyleme katıldıklarını belirtmektedir.

AİHM, söz konusu bir günlük eylemin önceden ulusal düzeyde bildirildiğini ve ilgili makamlarca yasaklanmadığını kaydetmekte ve başvuranların barışçıl toplantı özgürlüğü haklarını kullandıklarını eklemektedir (Enerji Yapı-Yol Sen davası ilgili bölüm, prg. 32 ve Fransa aleyhine Ezelin davası, 26 Nisan 1991, prg. 41, seri A no 202).

AİHM, ihtilaflı disiplin cezasının, barışçıl toplantı özgürlüğünün teşkil ettiği önemli yer bağlamında, hedeflediği iddia edilen meşru amaçla orantılı olup olmadığını dosyadaki tüm unsurlar ışığında incelemiştir. AİHM, başvuranların, üyesi oldukları Kesk’in parlamentoda tartışılmakta olan kamu yönetimi kanun tasarısını protesto etmek üzere düzenlediği bir günlük eyleme katılmaları nedeniyle, disiplin cezası başlığı altında bir uyarı aldıklarını not etmektedir. Oysa, her ne kadar şikâyet edilen bu ceza çok küçük olsa da, sendika üyelerini çıkarlarını korumak için meşru grev ya da eylem günlerine katılmaktan vazgeçirecek bir nitelik taşımaktadır (Karaçay ilg.böl., prg. 37).

AİHM, başvuranlara verilen disiplin cezasının « acil bir sosyal ihtiyaca » tekâbül etmediğini tespit etmekte ve bu nedenle « demokratik bir toplumda gerekli » olmadığı sonucuna varmaktadır.

Bunun sonucu olarak, mevcut davada, başvuranların AİHS’nin 11. maddesi anlamında gösteri yapma özgürlüğünü etkili bir şekilde kullanma hakları orantısız olarak çiğnenmiştir.

Dolayısıyla, bu hüküm ihlal edilmiştir.” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.