muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12239, Karar No: 2017/131, Tarih: 17.01.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/12239 E.  ,  2017/131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davacı şirketin özel metafizik tedavi rehabilitasyon teşhis ve tedavi merkezi olarak faaliyet gösterdiğini, davalı tarafından sözleşmeye aykırı davranıldığı gerekçesi ile toplam 112.169,15 TL para cezasına uygulandığı, ancak adı geçen hastaların tümüne obezite tanısı konduğu ve bu tedavi programına alındıklarını, taraflar arasındaki sözleşmede SUT'ta yer alan tanı listesinde son üç ay içerisinde iç hastalıkları uzmanınca düzenlenmiş hekim raporu bulunduğu taktirde obezite tedavisi yapılabileceğini, adı geçen hastalar için uygun tanı ve tedavi prosedürünün izlendiğini, hastalara düzenlenen raporlara istinaden bahsi geçen tedavinin yapıldığını, bu nedenle yapılan kesintisin haksız olduğunu ileri sürerek, cezaların iptaline, cezanın istirdatına, ceza tarihinden itibaren faiz yürütülmesine, talep kabul edilmediği taktirde tenkisine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı kurumun fizik tedavi ve rehabilitasyon merkezi olmasına rağmen hastaları zayıflatan bir fitness center ya da spor merkezi gibi çalışmaya başladığını, SGK'nın obeziteyi SUT kapsamına almasındaki asıl amacın obezitenin asıl nedenlerinin ortadan kaldırılmasına yönelik olduğunu, yürüyememe, dolaşım sistemi hastalıkları, günlük işlemini yapamama gibi durumlarda obezite hastalarına fizik tedavi ve rehabilitasyon uygulanmasının amaçlandığını, davacının obeziteden dolayı daha önce sağlık sorunu yaşamayan hastalara fizik tedavi uyguladığını, bu şekildeki fatuların ödenmesinin mümkün olmadığını, davacının tedavilerinin insanları zayıflatarak daha güzel görünüme kavuşmalarını sağlamaya yönelik olduğunu ve bu fatuların SGK tarafından ödenmesinin mümkün olmadığını, aksi taktirde bütün spor ve güzellik merkezlerinin sağlık kuruluşu olarak değerlendirilmesi gerektiğini, hastaların kilo vermesine yardımcı olmak üzere tedavi uygulandığının raporlarından anlaşılacağını, bu hastaların da dahili hastalıkları olmadığını, son olarak hasta...'ın tedavi seans süresinin belirtilmediğini, diğer tüm seanslar için hekim önerisi 75 dakika iken tedavinin 60 dakikada sonlandırıldığını, bu sebeple 32,40 TL ödemenin yapılmadığını, taraflar arasındaki sözleşme gereği tedavi edilen hastaların sadece %5'inin incelenerek örnekleme yapıldığını ve tüm hastalardan kesinti yoluna gidildiğini, davacı tarafından 452.652,91 TL fatura edildiğini, 112.169,15 TL kesinti yapıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacı tarafa uygulanan toplam 112.169,15 TL lik para cezasının iptali ile para cezası esas alınarak yapılan kesintinin, kesinti tarihinden ödeme tarihine kadar işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı idareden tahsil edilerek davacı tarafa ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı eldeki dava ile, davalı tarafça sözleşme hükümlerine göre uygulanan cezai işlemin haksız olduğunu ileri sürerek cezai işlemin iptaline karar verilmesini istemiş, davalı ise yapılan işlemin mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, davalı kurumun kendisini teşhis ve tanı koymaya ehil ve yetkili doktorlar yerine koyarak, tanı ve tedavi konusunda karar verdiği, bu şekilde uygun tedavi olmadığı kanısına vararak kesinti yoluna gittiğinin anlaşıldığı, davalı vekilinin cevap dilekçesinde hastaların %5'inin dosyalarının incelenerek örnekleme yapıldığı ve tüm hastalardan kesinti yapıldığının bildirildiği, bir tedavi merkezine birçok şikayet sebebiyle hasta gidebileceği, her birinin tıbbi durumları, biyolojik yapıları, genetik hastalıklarının farklı olacağı düşünüldüğünde yapılan örnekleme sonucu kesintiye gidilmesinin davalının fatura bedellerini ödemekten kaçınma politikası olduğunun düşünüldüğü gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Davacının adı geçen hastalara sağlık hizmeti sunduğu, bu hizmet bedelini davalı kuruma fatura ettiği uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık konusu, yapılan hizmetin Sut ve Sağlık Bakanlığı talimatlarına aykırı bir yanının olup olmadığı cezai kesintiyi gerektirir bir hususun olup olmadığıdır. 12.09.2014 tarihli bilirkişi kurulu raporunda " ...adındaki hastalara uygulanan programın, SUT ve Sağlık Bakanlığı talimatlarına aykırı bir yanı bulunmadığı, bu sebeple davalı kurum tarafından yapılan kesintilerin mevzuata uygun olmadığı" şeklinde görüş bildirilmiştir. Dosya içerisinde bulunan raporların incelenmesinde hastalara E66.0 - Obezite tanısı konulduğu FTR programına alındığı " Abdominal kaslara elektriksel stimülasyon, Power plate, koşu bandında ınterval egzersiz " işlemlerin yapıldığı anlaşılmaktadır. 2010 yılı Sağlık Uygulama Tebliğinin eklerinden biri olan EK-9/A Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Tan Listesinde obezite ile ilgili ( E 66.0 ve E 66.1 tanıları ) uygulanabilecek fizik tedavi işlemleri sıralanmaktadır. Anılan bilirkişi raporunda, fizik tedavi ve endokrinoloji uzmanı yer almamakta olup davacı şirket tarafından yapılan işlemlerin niteliği ve konulan tanı ile tedavisine uygun bir işlem olup olmadığı hususunda bir değerlendirme içermemektedir. Bu haliyle bilirkişi raporu yetersiz olup hükme esas alınamaz. Bu durumda mahkemece yapılacak iş, üniversitelerin ana bilim dallarından seçilecek aralarında fizik tedavi ve endokrinoloji uzmanının da yer aldığı bilirkişi kuruluna dosya tevdi edilerek, davacı şirket tarafından yapılan işlemlerin Sut ve Sağlık Bakanlığı talimatlarına uygun olup olmadığı, hastalara uygulanan işlemlerin , hastalara konulan tanı ile tedavisine uygun bir işlem olup olmadığı hususlarında açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hâsıl olacak sonuca uygun bir karar vermekten ibarettir

. Mahkemece, değinilen bu yön göz ardı edilerek eksik araştırma ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1143, Karar No: 2019/2264, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1143 E.  ,  2019/2264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6358, Karar No: 2012/20618, Tarih: 21.05.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/6358 E.  ,  2012/20618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz incelemesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmüne yönelik temyiz incelemesinde:

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 51. maddesinin uygulanma gerekçesi ile 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinin uygulanmama gerekçesi arasında çelişki olmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Katılan hakkında Celal Bayar Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığınca düzenlenen 11/10/2007 tarih ve 228 sayılı raporda “maksilla parçalı fraktürünün, zygomatik kemik kırığının ve bu nedenle geçirdiği operasyon neticesinde yüzde meydana gelen yumuşak doku kesilerinin yüzde sabit iz veya sürekli değişikliği yönünden olaydan 6 ay sonra muayenesi gerekeceğinin” belirtilmesi karşısında katılanın yüzündeki yaraların yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunda rapor aldırılmadan eksik soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/325, Karar No: 2020/2083, Tarih: 13.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/325 E.  ,  2020/2083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, açığa imzanın kötüye kullanılması, bedelsiz senedi kullanma

HÜKÜM : Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık, açığa imzanın kötüye kullanılması, bedelsiz senedi kullanma suçlarından ayrı ayrı karar verilmesine yer olmadığına

Nitelikli dolandırıcılık, açığa imzanın kötüye kullanılması ve bedelsiz senedi kullanma suçlarından sanık hakkında karar verilmesine yer olmadığına ilişkin kararlar, katılan vekili tarafından tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık, açığa imzanın kötüye kullanılması ve bedelsiz senedi kullanma suçlarından açılmış bir dava bulunmadığından, dava konusu yapılmayan suçlardan karar verilmesine yer olmadığına yönelik hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 13/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1990, Karar No: 2020/10524, Tarih: 05.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/1990 E.  ,  2020/10524 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit tehdit suçundan sanık ...'nun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1-2, 62/1 ve 52. maddeleri gereğince 500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Denizli 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/01/2019 tarihli ve 2018/388 esas, 2019/50 sayılı kararının, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 25/03/2020 gün ve 94660652-105-20-3212-2020-Kyb sayılı istemleri, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/04/2020 gün ve 2020/40539 sayılı bozma düşüncesini içeren ihbarnamesiyle Daire'ye gönderilmiş olduğu görülmekle, dosya incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/12/2017 tarihli ve 2017/19084 esas, 2017/28185 karar sayılı ilâmında; " ..Sanığa isnat edilen suçların, CMK'nın 253/3. maddesi kapsamında birlikte işlendiği hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Çözülmesi gereken sorun, hüküm kurulurken uzlaştırma kapsamında olmayan suçtan beraate hükmolunması halinde, sübutunda sorun olmayan ve müstakilen uzlaştırma kapsamında olan suçla ilgili nasıl bir yol izleneceğidir.Bu bağlamda, her iki suçtan yargılama devam ederken hakimin uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi veya bu düşünceyle tefrik kararı vermesi durumunda, uzlaştırma kapsamında olmayan suç açısından beraat kararı verileceği izlenimi oluşabileceği cihetle, bu hususun ihsası rey olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceğinin belirlenmesi gerekir.Bu sorunun CMKnın 226. maddesinde düzenlenen ek savunma konusuyla birlikte değerlendirilmesi gerekir. Anılan madde "Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez. (2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır. (3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir. (4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafiie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır." biçimdedir. Maddeden de anlaşılacağı üzere suçun hukuki niteliği değişir ya da cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirir durumun ortaya çıkması halinde hakim sanık ya da müdafiine ek savunma hakkı tanıyacaktır ancak, bu durum yasal düzenleme nazara alındığında hakim açısından ihsası rey olarak nitelendirilemeyecektir.Bu düzenlemeye kıyasen, uzlaştırmaya tabi olan bir suçla uzlaştırmaya tabi olmayan bir suçun yargılaması devam ederken, hakimin uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi veya bu düşünceyle tefrik kararı vermesi durumunda uzlaştırma kapsamında olmayan suç açısından ihsası reyde bulunduğundan bahsedilemeyecektir.Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nın 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nın 254

.Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nın 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nın 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerekecektir…" şeklinde açıklamalara yer verildiği, bu bağlamda hüküm kurulurken uzlaştırma kapsamında olmayan suçtan beraatine hükmolunması halinde, uzlaştırma kapsamında bulunan suç yönünden dosyanın soruşturma bürosuna gönderilebileceği, bu durumun ise ihsası rey olarak nitelendirilmeyeceği;

Somut olayda, sanığın üzerine atılı bulunan ve uzlaşmaya engel olan kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu bakımından beraat kararı verilmiş olması ve basit tehdit suçu yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/3. maddesinde yer alan “Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmamış olması karşısında, 5271 sayılı Kanun’un 254/1. maddesindeki “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca basit tehdit suçu bakımından uzlaştırma işleminin yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

Kabule göre de,

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 08/11/2018 tarihli ve 2018/4555 esas, 2018/19259 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin sekizinci fıkrasına birinci cümlesinden sonra gelmek üzere, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle eklenen "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez" şeklindeki düzenlemenin incelemeye konu suç tarihinin ve adli sicilde yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kaydın kesinleşmesinin 28/06/2014 ve sonrası olması halinde uygulanabileceği hususu nazara alınarak yapılan değerlendirmede,

Mahkemesince "...Sanık hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olması..." gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, karar tarihinde sanığın adli sicil kaydında yer alan Denizli 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 17/09/2013 tarih, 2013/350 esas, 2013/607 karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararının, 28/06/2014'ten önce 17/09/2013'de kesinleşmesi karşısında; incelemeye konu hüküm yönünden, yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine engel teşkil etmeyeceği cihetle, yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

1-Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan beraat etmesi karşısında, basit tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunup bulunmadığına ilişkin talep yönünden değerlendirme;

Hukuksal Değerlendirme:

1-Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan beraat etmesi karşısında, basit tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunup bulunmadığına ilişkin talep yönünden değerlendirme;

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. ve devamı maddelerinde düzenlenen uzlaştırma müessesesinde 24/11/2016 tarihinde kabul edilen 6763 sayılı Yasa ile köklü değişiklikler yapılmıştır. 6763 sayılı Kanun 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe girmiştir.

6763 Sayılı Kanun ile değişiklik öncesi şikayete bağlı suçlar ile şikayete bağlı olup olmadığına bakılmaksızın kasten yaralama (üçüncü fıkra hariç olmak üzere TCK'nın 86.maddesi), taksirle yaralama (TCK'nın 89. maddesi), konut dokunulmazlığının ihlali (TCK'nın 116. maddesi), çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (TCK'nın 234. maddesi), ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması (TCK'nın 234. maddesi, dördüncü madde hariç) ve özel kanunlarda uzlaşmaya tabi olduğu belirtilen suçlar uzlaşmaya tabi suçlar idi. Bu genel kuralın istisnası olarak da soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olsa da etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar, cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlar uzlaşma kapsamında değildi. Ana kuralın bir diğer önemli istisnası da uzlaştırma kapsamına giren bir suçun uzlaşma kapsamına girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi durumu idi ki, bu durumda da uzlaşma hükümlerinin uygulanmayacağı yaptırım altına alınmıştır.

Ayrıca CMK'nın 254. maddesinde de: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, uzlaştırma işlemleri 253. maddede belirtilen esas ve usule göre, mahkeme tarafından yapılır.” hükmü düzenlenmiştir.

Bu madde de, 6763 sayılı Kanun ile: “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253. maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklinde değiştirilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; basit tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunmayan kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu ile birlikte işlendiği iddia edildiğinden, CMK 253/3. maddesine göre uzlaşma kapsamında bulunmadığı, ancak yapılan yargılama neticesinde sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan beraat etmesi karşısında, basit tehdit suçunun uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinde öngörülen yönteme uygun biçimde uzlaştırma işlemi yapılmadan sanık hakkında basit tehdit suçundan mahkumiyet hükmü kurulması hukuka aykırıdır.

2-Basit tehdit suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına ilişkin talep yönünden değerlendirme;

2-Basit tehdit suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına ilişkin talep yönünden değerlendirme;

Sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibariyle karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması halinde, geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesi uyarınca düşürülmesi sonucu doğurduğundan, bu niteliğiyle sanık ile devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birisini oluşturmaktadır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, hukukumuzda ilk kez çocuklar hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi ile kabul edilmiş, 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesiyle 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesine eklenen 5 ila 14. fıkrayla büyükler için de uygulamaya konulmuş, aynı kanunun 40. maddesi ile 5395 sayılı Kanun'un 23. maddesi değiştirilmek suretiyle, denetim süresindeki farklılıklar hariç tutulmak kaydıyla çocuk suçlular ile yetişkin suçlular, hükmün açıklanmasının geri bırakılması açısından aynı şartlara tâbi kılınmıştır.

Başlangıçta yalnızca yetişkin sanıklar yönünden ve şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak hükmolunan, bir yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezaları için kabul edilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması 5728 sayılı Kanun'un 562. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında yapılan değişiklikle, Anayasanın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlar istisna olmak üzere, iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezalarına ilişkin tüm suçları kapsayacak şekilde düzenlenmiş, maddenin altıncı fıkrasına, 25/07/2010 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle "sanığın kabul etmemesi hâlinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez." cümlesi eklenmiş, yine maddenin sekizinci fıkrasına birinci cümlesinden sonra gelmek üzere, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez" cümlesi eklenmiştir.

CMK'nın 231. maddesinin sekizinci fıkrasına birinci cümlesinden sonra gelmek üzere, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle eklenen "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez" şeklindeki düzenleme, incelemeye konu suç tarihinin 28/06/2014 ve sonrası olması ile adli sicil kaydındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlenmesi halinde uygulanabilecektir.