muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7076, Karar No: 2014/14213, Tarih: 03.11.2014

Mahkemece, kayıp-kaçak bedelinin EPDK'nın kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği, kayıp-kaçak bedelinin belirlenmesi için alınan kurul kararının EPDK'nın bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayacağı, dağıtım şirketlerinin kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek herhangi bir işlemde bulunamayacakları, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmalarının mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne Çorlu Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının 25/02/2013 tarih 2012/471 K sayılı kararının iptaline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Çorlu Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin tüketici davalı H.. K..’ın başvurusu üzerine kayıp kaçak bedelinin iadesine ilişkin kararın iptali istemidir.

Davacı ile davalı arasında elektrik enerjisi satışına ilişkin abonelik sözleşmesi düzenlendiği, bu sözleşmeye istinaden davacı tarafından kayıp-kaçak bedeli tahakkuk ettirildiği hususunda tartışma bulunmamaktadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

Davacı Kurum tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinin 1.fıkrasında, bu kanun ile verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kurulduğu belirtilmiş, aynı maddenin 2.fıkrasında ise; “Kurum, tüzel kişilerin yetkili oldukları fâaliyetleri ve bu fâaliyetlerden kaynaklanan hak ve yükümlülüklerini tanımlayan Kurul onaylı lisansların verilmesinden, işletme hakkı devri kapsamındaki mevcut sözleşmelerin bu Kanun hükümlerine göre düzenlenmesinden, piyasa performansının izlenmesinden, performans standartlarının ve dağıtım ve müşteri hizmetleri yönetmeliklerinin oluşturulmasından, tadilinden ve uygulattırılmasından, denetlenmesinden, bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur…” hükümlerine yer verilmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Bu maddede de anlatılmak istenilen hususun 1 kw elektrik enerjisinin tüketicilere ulaşıncaya kadarki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi vermediği açıktır.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu bu maddeye dayanarak 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”i yayımlamış ve lisans sahibi şirketlerde bu tebliğe uygun olarak tüketicilerden kayıp-kaçak bedeli adı altında bir bedel tahsil etmişlerdir.

Ancak yukarıda açıklandığı üzere tebliğin dayanağı olan 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinde, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından hırsızlanmak suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin (kaçak) kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmamaktadır.

Hem bu hâl, parasını her halükarda tahsil eden davacı Kurum’un çağın teknik gelişmelerine ayak uydurmasına engel olur, yani davacı kendi teknik alt ve üst yapısını yenileme ihtiyacı duymayacağı gibi; elektriği hırsızlamak suretiyle kullanan kişilere karşı önlem alma ve takip etmek için gerekli girişimlerde de bulunmasını engeller. Oysa ki, elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan davacıya aittir.

Bununla birlikte, nihai tüketici olan vatandaşın faturalara yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin hangi miktarda olduğunun apaçık denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, şeffaflık ve hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. (Aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarih, 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı ilamı ile de benimsenmiştir.)

Hâl böyle olunca mahkemece; yukarıda belirtilen ilke ve esaslar doğrultusunda inceleme yapılarak, davacının kayıp-kaçak bedeli tahakkuku uygulamasının yerinde olmadığı nazara alınarak karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18439, Karar No: 2019/8561, Tarih: 26.09.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/18439 E.  ,  2019/8561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkilinin murisinin 09.10.2012 tarihinde vefat ettiğini, ölmeden önce 36 ay vadeli ihtiyaç kredisi kullandığını, kullanılan kredinin garanti altına alınması amacı ile davalı ile muris arasında hayat sigorta poliçesi düzenlendiğini, murisin ölümünün sigorta teminatı kapsamında kaldığını, kredi borcunun ölenin eşinden tahsili yönündeki işleminin hukuka, adalete ve sözleşmeye aykırı olduğunu, borcunun ilgili sigorta şirketi tarafından ödenmesi ve müvekkilinin borcunun olmadığının tespitine karar verilmesi gerektiğini, ayrıca davacının, sigortalı/murisin ölümünden sonra ödemek zorunda kaldığı 1.300,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; muris/sigortalının poliçe başlangıç tarihi öncesinde kronik böbrek yetmezliği nedeniyle diyalize girdiği, koroner arter hastalığının bulunduğu ve korner artere stent takıldığı, koah hastalığı nedeniyle evde inhaler tedavisi uygulandığı, müteveffa tarafından poliçe düzenlenme tarihinde bu hastalıklarının bildirilmediği, bu nedenle davacının murisi tarafından, sigorta sözleşmesinin düzenlenmesi aşamasında yürürlükteki 6102 sayılı TTK'nın 1435. maddesi (6762 sayılı mülga TTK m. 1290) ve Hayat Poliçesi Genel Şartları'nın C.2.2. maddesi hükümlerinde düzenlenen yükümlülüklere aykırı davranarak beyanda bulunulmadığı, bu nedenle davalı sigorta şirketinden sigorta tazminatı talebinde bulunma hakkı bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, hayat sigorta poliçesinden kaynaklanan menfi tespit ve tazminat istemine ilişkindir.

Davacının murisi ile davalı sigorta şirketi arasında ihtiyaç kredisi sözleşmesi kapsamında hayat sigorta poliçesi tanzim edildiği, murisin ölümü ile kredi borcunun davalının sorumluluğunda olduğu iddiasıyla eldeki dava açılmış, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, hayat sigorta poliçesinden kaynaklanan menfi tespit ve tazminat istemine ilişkindir.

Davacının murisi ile davalı sigorta şirketi arasında ihtiyaç kredisi sözleşmesi kapsamında hayat sigorta poliçesi tanzim edildiği, murisin ölümü ile kredi borcunun davalının sorumluluğunda olduğu iddiasıyla eldeki dava açılmış, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, kardiyoloji uzmanı bilirkişilerden alınan raporda; dosyadaki belgelere göre murisin kronik böbrek yetmezliği nedeni ile diyalize girdiğinin anlaşıldığı ancak hastanın poliçe tanziminden öncesinde koroner arter hastalığı olduğu ve stent takıldığı belirtilse de dosyada buna ait herhangi bir dokümana rastlanmadığı, murisin 02.10.2012 tarihinde kalp damarlarındaki tıkanıklığa yönelik by pass operasyonu geçirdiği, operasyon sonrası kan tahlillerine bakıldığında operasyon sonrası kalp krizi ve hastanın sahip olduğu böbrek yetmezliği ile uyumlu olduğu, bu durumun operasyon sonrası için beklenen istenmeyen durumlardan birisi olup her zaman için ölümle sonuçlanması beklenmediği, fakat hastanın sahip olduğu böbrek yetmezliği durumunun bu tip istenmeyen durumların yaşanma riskini artırdığı, sonuç olarak, hastanın direk ölüm sebebinin mevcut veriler ışığında kalp ve böbrek hastalığı ile kesin ilişkilendirilemediği, fakat hastanın sahip olduğu kalp ve böbrek hastalığının normal bireylere göre operasyon sonrası ölüm riskini artırdığı belirtilmiştir.

Mahkemece alınan üç kişilik hukukçu bilirkişi heyeti raporunda ise; dosyaya sunulan devlet hastanesi epikriz raporundan okunabildiği kadar murisin koroner arter hastalığının bulunduğu, 10 yıl önce stent takıldığı, koah nedeni ile evde inhaler tedavisi aldığı belirtilmiş, ölüm belgesinde de çoklu organ yetmezliği ifadesine yer verildiği, bu hali ile murisin genel şartlara aykırı olarak doğru beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığı belirtilmiştir.

Mahkemece alınan üç kişilik hukukçu bilirkişi heyeti raporunda ise; dosyaya sunulan devlet hastanesi epikriz raporundan okunabildiği kadar murisin koroner arter hastalığının bulunduğu, 10 yıl önce stent takıldığı, koah nedeni ile evde inhaler tedavisi aldığı belirtilmiş, ölüm belgesinde de çoklu organ yetmezliği ifadesine yer verildiği, bu hali ile murisin genel şartlara aykırı olarak doğru beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığı belirtilmiştir.

Dosya içeriğinden, davacının murisinin göğüs ve bacak ağrısı şikayeti ile 25.09.2012 tarihinde hastaneye başvurduğu, yapılan tetkiklerin ardından murisin koroner arter by pass ameliyatı olduğu ve ameliyat sonrası post operatif kalp krizi ve multi organ yetmezliği nedeni ile 09.10.2012 tarihinde öldüğü, poliçenin ise 28.06.2011 tarihinde düzenlendiği, anlaşılmaktadır. Mahkemece murisin 6102 sayılı TTK'nın 1435. maddesi (6762 sayılı mülga TTK m. 1290) ve Hayat Poliçesi Genel Şartları'nın C.2.2. maddesi hükümlerinde yer alan "..Gerek sigorta ettirenin gerekse sigortalı ve temsilcisinin sözleşmenin yapılması sırasında kendisince bilinen ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarda yapmasını gerektirecek bütün halleri bildirme" yükümlülüğüne aykırı davranarak beyanda bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de; mahkemece alınan kardiyoloji uzmanı bilirkişi raporunda murisin direk ölüm sebebinin mevcut veriler ışığında kalp ve böbrek hastalığı ile kesin ilişkilendirilemediği, fakat hastanın sahip olduğu kalp ve böbrek hastalığı normal bireylere göre operasyon sonrası ölüm riskini artırtığının belirtilmiş olması karşısında muris/sigortalının poliçe tanziminden önce kendisinde var olan böbrek yetmezliği hastalığının doğrudan ölüm sebebi olmayıp ölümü tetikleyen durum olduğunun anlaşılması nedeni ile murisin poliçenin tanzimi sırasında beyan yükümlülüğünü kasıtlı olarak ihlal ettiği söylenemez. Zira murisin ölüm nedeni by pass ameliyatı sonrası kalp krizidir.

Bu halde sigortalının hastalığını davalı sigorta şirketinden kasten sakladığı ispat edilmemiştir. Öte yandan, sigorta sözleşmeleri karşılıklı güven esasına dayanan ve beyana göre düzenlenen sözleşmelerdir. Hayat sigortası yapılması sırasında geçirilen veya teşhis edilen bir hastalık var ise bunun bildirilmesi iyi niyetin gereğidir.

Buna göre poliçe tanzimi sırasındaki beyan yükümlülüğünün kasten ihlal edilmemesi durumunda davanın tümden reddi doğru olmayıp, T.T.K.'nın 1290.maddesi ve 6102 sayılı T.T.K'nın 1435 ve devamı maddelerinde de düzenlendiği üzere; sigortalının kasıtlı olarak sağlık durumunu gizlemesi haricinde eğer sigortacının sorumluluğunu ağırlaştıran ve daha fazla prim almasını gerektiren bir halin varlığında teminatın indirilmesi gerekmektedir.

Buna göre poliçe tanzimi sırasındaki beyan yükümlülüğünün kasten ihlal edilmemesi durumunda davanın tümden reddi doğru olmayıp, T.T.K.'nın 1290.maddesi ve 6102 sayılı T.T.K'nın 1435 ve devamı maddelerinde de düzenlendiği üzere; sigortalının kasıtlı olarak sağlık durumunu gizlemesi haricinde eğer sigortacının sorumluluğunu ağırlaştıran ve daha fazla prim almasını gerektiren bir halin varlığında teminatın indirilmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgulara göre; murisin bu hastalığının belirtilmesi halinde ödenmesi gereken prime göre proporsiyon hesabı yapılarak tazminat hesabının yapılması gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 26/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18579, Karar No: 2014/1420, Tarih: 23.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18579 E.  ,  2014/1420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki uyuşmazlık ticari nitelikteki hasılat kirası sözleşmesinden kaynaklanan rücuen alacak olup mahkemece de bu şekilde nitelendirilmiştir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle, dosyanın görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14213, Karar No: 2011/10112, Tarih: 14.07.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/14213 E.  ,  2011/10112 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... Tic. ve San. A.Ş vek. Av. ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 09/06/2010 gün ve 247-177 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Davacının temyiz dilekçesinde, temyiz hakkı sınırları dışına çıkılarak temyiz itirazları ile ilgisi bulunmayan münasebetsiz bir takım ifadelere yer verildiği görülmüştür.

HUMK’un 78/2 maddesi uyarınca; “münasebetsiz olan evrak iade edilir ve yeniden tanzim için münasip bir mühlet verilir. Bu mühlet zarfında tanzim olunmazsa yeniden mühlet verilmez”

Bu durumda mahkemece anılan yasa hükmü uyarınca davacıya usulüne uygun biçimde temyiz dilekçesi düzenlenmesi konusunda uygun bir süre verilerek sonucuna göre işlem yapıldıktan sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5955, Karar No: 2015/3365, Tarih: 24.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/5955 E.  ,  2015/3365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin desteği ...'in, davalının trafik sigortacısı ve ihbar olunanın maliki olduğu araç ile tek taraflı olarak yaptığı kazada yaşamını yitirdiğini, müteveffanın mirasçısı olan müvekkillerinin destekten yoksun kaldıklarını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacı eş ... için 35.000,00 TL, davacı küçük ... için 15.000,00 TL toplamı 50.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt, uygun görülmediği taktirde dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline verilmesini talep ve dava etmiş; 19.09.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle tazminat miktarını davacı eş ... için 114.626,90 TL'ye, davacı küçük ... için 38.840,00 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalı ... şirketi vekili, davacıların murisi ...'in asli ve tam kusuruyla sebebiyet verdiği kaza neticesinde vefat ettiğini, ölümünden sonra yapılan muayenede kanında alkol bulunduğunun tespit edildiğini, davacı eşin kocasının alkollü olduğunu bildiği halde araca bindiğini, bu nedenle davacı eşin de kusurlu olduğunu ve tazminat talebinde bulunamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile davacı ... için 114.626,90 TL, davacı küçük ... için 38.840,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt tarihi olan 12.07.2012 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir. Trafik kazasına konu ve davalı tarafa zorunlu mali sorumluluk sigortası ile sigortalı araç özel otomobil olup ticari niteliği bulunmamasına göre uygulanabilecek faiz oranı yasal faizdir. Bu nedenle mahkemece, hükmedilen tazminata yasal faiz işletilmesine verilmesi gerekirken avans faizi işletilmesine verilmesi doğru değil bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK’nun geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HMUK’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan "en yüksek avans" ibarelerinin hükümden çıkarılarak yerine “yasal” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 24.02.2015 gününde Üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla verildi.

KARŞI OY

Uyuşmazlık, 2918 sayılı KTK.dan doğan, tehlike sorumluluğu nedeniyle sürücünün vefatı halinde desteğinden yoksun kalanların tazminat taleplerinde, ölen desteğin müterafik kusurunun tazminattan indirim sebebi teşkil edip etmeyeceği, desteğin kusurunun işleten ve araç ZMSS.ini düzenleyen sigorta şirketini ne şekilde etkileyeceğine ilişkindir.

Konu ile ilgili yasal düzenlemeler gözden geçirildiğinde;

6098 sayılı TBK.nun 51/1 maddesinde "Hakimin tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını gözönüne alarak belirleyeceği" ,

TBK. 52/1 maddesinde " zarar görenin zararı doğuran fiile razı olması veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olması veya tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırması halinde hakim tazminatı indirebileceği veya tamanen kaldırabileceği",

TBK 53/3 maddesinde "ölenin desteğinden yoksun kalan kişilerin bu sebeple uğradıkları kayıpların" ölüm halinde uğranılan zararlardan bulunduğu,

2918 sayılı KTK 85/1 maddesinde "Bir motorlu aracın işletilmesinin bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olması durumunda motorlu aracın bir teşebbüsün ünvanı veya işletme adı altında veya bu teşübbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibinin doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulacağı",

2918 sayılı KTK 85/son maddesinde " işleten ve araç işleticisi teşebbüs sahibinin, aracın sürücüsünün veya aracın kullanılmasına katılan yardımcı kişilerin kusurundan kendi kusuru gibi sorumlu", olduğu,

2918 sayılı KTK 86/2 maddesinde " sorumluluktan kurtulamayan işleten veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibinin, kazanın oluşumunda zarar görenin kusurunun bulunduğunu ispat ederse hakimin durum ve şartlara göre tazminat miktarını indirebileceği",

2918 sayılı KTK 91/1 maddesinde "İşletenlerin, bu Kanununun 85. maddesinin 1 fıkrasına göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası yaptırmalarının zorunlu" bulunduğu,

Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumlluluk Sigortası Genel Şartlarının, "Sigortanın Kapsamı" başlıklı A.1 maddesinde "sigortacının poliçede tamınlanan motorlu aracın işletilmesi sırasında bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermiş olmasından dolayı 2918 sayılı KTK ya göre işletene düşen hukuki sorumluluğu zorunlu sigorta limitlerine kadar temin edeceği... " öngörülmüştür.