muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/11359, Karar No: 2008/11944, Tarih: 20.10.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/11359 E.  ,  2008/11944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.11.2007 gününde verilen dilekçe ile yola elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.02.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı köyün kullanımında olan kadim yola davalının kazık çakarak ve merdiven yaparak müdahalede bulunduğu ileri sürülerek kazıkların ve merdivenin kaldırılarak davalının elatmasının önlenmesi istenmiştir.

Davalı; davaya konu yerin babası tarafından harici satış senedi ile satın alındığını, senette gösterilen sınırlar içerisinde kullandığını, miras yolu ile kendisine geçtiğini ve çok eski tarihlerden beri zilyetliğinde olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme davanın kabulüne karar vermiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Davaya konu taşınmazın bulunduğu köyde kadastro çalışmaları henüz yapılmadığından çap kaydı bulunmamaktadır. Bu durumda yolun, köyün genel kullanımına ayrılmış kadim yol olduğunun kanıtlanması için kadimlik iddiasının yansız ve yaşları itibariyle inandırıcı ve doğru bilgi verecek durumda bulunan yerel bilirkişi ve tanıklar dinlenerek saptanması gerekir. Eldeki davada, mahkemece mahallinde yapılan keşifte davacı tarafça gösterilen ve aynı köyde oturan tanıklar dinlenmiş olup, yerel bilirkişi dinlenilmemiş, dinlenilen tanıklar ise nizalı yolun kadim olduğunu soyut bir şekilde ifade etmişlerdir. Bilirkişi raporunda ve tanık beyanlarında yolun uzunluğu ve genişliği ile nereye bağlandığı ve hangi amaçla kullanıldığı ile ilgili bir açıklama da bulunmamaktadır. Nizalı kısmın yol olup olmadığı hususunda toprak ve zemin

durumu itibariyle uzman bilirkişi tarafından da bir inceleme yapılmamış, yol olduğu iddia edilen yer krokisinde işaretlenmemiştir. Bu nedenlerle dosyadaki mevcut duruma göre, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir.

Kabule göre de; dosyaya davalı tarafından sunulan harici satış senedine göre taşınmazın batısı özel mülkiyete konu taşınmaz olarak yazılmıştır. Yol, bilirkişi raporunda satım senedine uyar şekilde taşınmazın güneyinde gösterilmiştir. Bilirkişi raporunda taşınmazın çevre taşınmazlar itibarı ile değerlendirilerek sınırları gösterilmediğinden fazladan kullanılan yerin kuzeydeki meradan mı yoksa iddia doğrultusunda yoldan mı alındığı anlaşılamamış, bu yolun iddia edilen yerle bağlantısını gösteren bir delil de sunulamadığından tecavüzün varlığı ispatlanamamıştır.

Mahkemece yapılması gereken ..., yöreye ait ... fotoğrafları ve memleket haritaları getirtilerek mahalline uygulatmak, yöreyi iyi bilen yansız yaşlı yerel bilirkişiler ve tanıklar dinlenerek, yolun nereden nereye gittiği, ne şekilde kullanıldığı, ebatları, kadim olup olmadığı hususlarında ayrıntılı bilgileri sorularak tutanağa geçirilmek ve yine iddia konusunda uzman ... ve fen bilirkişilerine keşifte belirlenen olguları tam olarak yansıtan infaza elverişli rapor ve kroki düzenlettirmek olmalıdır.

Açıklanan biçimde incelemeler yapılıp toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi sonucu oluşacak kanaate göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulüne usul ve yasaya aykırı hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 20.10.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8594, Karar No: 2012/3657, Tarih: 13.03.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/8594 E.  ,  2012/3657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... 01.01.1993 tarihli dilekçesiyle, kadastroda taşlık ve çalılık niteliğiyle Hazine adına tesbiti kesinleşen 242 ada 7 sayılı parselin tarım alanı olduğu ve tesbit tarihi itibariyle yararına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğunu iddia ederek, Hazine adına oluşan tapu kaydının iptali ve adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece çekişmeli taşınmazın kayalık ve taşlık niteliğinde zilyetlikle edinilecek yerlerden olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, genel arazi kadastrosunda orman olarak tapulama dışı bırakılan taşınmazın Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapuya tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce yapılarak 11.10.1968 tarihinde kesinleşmiş orman kadastrosu ve 1992 yılında yapılarak sonuçları 08.07.1992 ila 06.08.1992 tarihleri arasında ilan edilen genel arazi kadastrosu bulunmaktadır. 242 ada 7 parsel sayılı 5242,30 m2 yüzölçmündeki taşınmaz çamlık ve fundalık niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiş, kadastro tesbiti itirazsız kesinleşmekle tapuya Hazine adına kayıt edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli parsel her ne kadar kesinleşmiş orman kadastrosu sınrıları dışında bırakılmışsa da, öncesi ve eylemli durumu itibariyle kayalık taşlık ve ormanlık olduğu, zilyetlikle edinilecek yerlerden olmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 13/03/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14728, Karar No: 2014/12805, Tarih: 01.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/14728 E.  ,  2014/12805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : PINARBAŞI(KAYSERİ) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2010/45-2013/137

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı M.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde;müvekkilinin 30/04/2009 tarihinde davalı M.. A.. ile Özel Pınarbaşı Eğitim ve Rehabilitasyon merkezi isimli adi şirkete % 50 oranında ortak olduğunu ancak davalı T.. K.. ile yaptığı 23.11.2009 tarihli hisse devir sözleşmesi ile ortaklıktan ayrıldığını,hisse devir sözleşmesinden ayrı olarak davalı T.. K.. ile 23.11.2009 tarihli bir sözleşme daha yapıldığını bu sözleşme ile devir tarihi olan 23/11/2009 tarihine kadar tüm borç ve alacakların müvekkil B.. Ç..'ya ait olacağı şekilde hüküm bulunduğunu,bu nedenle kurumun Ekim ve Kasım hakedişinin davacı hissesine düşen 14.982 ile davalı M.. A.. tarafından gider listesinde bildirilip de resmi belge ve makbuzlarla ispat edilemeyen giderler için davacı tarafından fazla yapılan ödemeler için 1000 TL ile toplamda 15982 TL'nin faiziyle birlikte ,davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı M.. A.. cevabında; davacının hissesini diğer davalı T.. K..'ya 23/11/2009 tarihli hisse devir sözleşmesi ile devir ettiğini bu hisse devir sözleşmesi ile davacının kurumla ilgili her türlü hak ve alacağıyla birlikte borçlarını da T.. K.. ya devrettiğini, devredilen borç ve alacağın sözleşmenin tarihinden önceki devreye ait olduğunu, sözleşme tarihinden sonra da davacının hiç bir hakkının kalmadığını, davacının borç ve alacak yönünden herhangi bir talebi var ise bunun muhatabının borç ve alacaklarını devrettiği diğer davalı T.. K.. olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı T.. K.. ise duruşmada ki beyanında,açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile ;1-14.199,15 Tl. alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,

2- 1000.00 TL. alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş,hüküm davalı M.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı T.. K.. arasında gerçekleştirilen 23.11.2009 tarihli hisse devir sözleşmesi ile davacı 23.11.2009 tarihine kadar hissesine düşen borçlar ve alacaklar ile birlikte adi ortaklıktaki hissesini 70.000 TL'ye davalı T.. K..'ya devir ettiğini belirtmiştir.

2- 1000.00 TL. alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş,hüküm davalı M.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı T.. K.. arasında gerçekleştirilen 23.11.2009 tarihli hisse devir sözleşmesi ile davacı 23.11.2009 tarihine kadar hissesine düşen borçlar ve alacaklar ile birlikte adi ortaklıktaki hissesini 70.000 TL'ye davalı T.. K..'ya devir ettiğini belirtmiştir.

Hisse devir sözleşmesinden ayrı olarak davacı ile davalı arasında ise aynı tarihli bir başka sözleşme daha imzalanmıştır.Bu sözleşmede ise adi ortaklıktan kaynaklanan, 23.11.2009 tarihinden önceki her türlü borç ve alacağın davacıya ait olacağı belirtilmiştir.Davacı vekili,hisse devir sözleşmesinden ayrı olarak imzalanan bu sözleşme hükmüne dayanarak Özel Pınarbaşı Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'nin, ekim,kasım 2009 hakedişinden davacının hissesine düşen 14982 TL'yi davalılardan talep etmiştir.

Uyuşmazlık konusu,hisse devir sözleşmesi ile adi ortaklıktaki hissesini davalı T.. K..'ya devir eden,davacının 2009 yılı ekim,kasım hakedişini ,davalı M.. A..'den talep etme hakkının bulunup,bulunmadığı noktasında toplanmaktadır..

Davacı ile davalı T.. K.. arasında gerçekleştirilen hisse devir sözleşmesinde açıkça davacının adi ortaklıktaki hissesini,hissesine düşen borç ve alacaklarla birlikte davalı T.. K..'ya 70.000 TL bedelle devir edildiği belirtilmiştir.Her türlü borç ve alacak ile hissesini devireden davacının devir tarihinden önceki hakedişinin tarafına ödenmesi yönündeki talebi hisse devir sözleşmesi hükümleri uyarınca yerinde değildir. Her ne kadar davacı ile davalı T.. K.. arasında yapılan 23.11.2009 tarihli ek sözleşmede 23.11.2009 tarihinden önceki her türlü borç ve alacağın davacıya ait olacağı belirtilmiş ise de,bu sözleşme ,davacı ile davalı T.. K.. arasında imzalanmış olup,diğer davalı sözleşmede taraf değildir.Sözleşmenin,nisbiliği uyarınca sözleşmede taraf olmayan davalı M.. A..'in sözleşme hükümleri uyarınca ekim,kasım 2009 hakedişinden sorumlu tutulması doğru değildir.

Hal böyleyken Özel Pınarbaşı Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi'nin, ekim,kasım 2009 hakedişinden davacının hissesine düştüğü iddia edilen 14.982 TL'nin davalı M.. A..'den tahsiline ilişkin davanın reddine karar verilmesi gerekirken,kısmen kabul kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

Bundan ayrı olarak;davalı M.. A.. tarafından gider listesinde bildirilip de resmi belge ve makbuzlarla ispat edilemeyen giderler için davacı tarafından fazla yapıldığı iddia edilen alacak kalemi hususunda bir araştırma ve değerlendirme yapılmadan bu talebin kabulü yönünde hüküm tesisi de doğru görülmemiştir.

Bundan ayrı olarak;davalı M.. A.. tarafından gider listesinde bildirilip de resmi belge ve makbuzlarla ispat edilemeyen giderler için davacı tarafından fazla yapıldığı iddia edilen alacak kalemi hususunda bir araştırma ve değerlendirme yapılmadan bu talebin kabulü yönünde hüküm tesisi de doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13259, Karar No: 2019/1086, Tarih: 23.01.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/13259 E.  ,  2019/1086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın olay yeri krokisine göre etrafı duvarla çevrili, cami avlusu içinde bulunan bisikleti çalma eylemi nedeniyle hakkında TCK'nın 142/2-h maddesi yerine 141/1. maddesinin uygulanmış olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza süresi bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 23.01.2019 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY:

Müştekinin ibadet için gelip cami avlusuna park ettiği bisikletinin çalınması eyleminden dolayı ilk derece mahkesi sanığı TCK'nun 141/1. maddesi gereğince cezalandırmıştır. Sayın Heyet çoğunluğumuz eylemde TCK'nun 142/2-h maddesinin uygulanması gerektiğinden hükmün bozulmasına karar vermiştir.

Kanaatimizce TCK'nun 142/1-a maddesi uygulanması gerekmektedir.

Bina ve eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında işlenen hırsızlık suçu ilk düzenlemede TCK'nun 142/1-b maddesinde tarif edilmiştir. Bu tür eylemlerde daha fazla ceza verilmesi gerektiği kanaati ile kanun koyucu tarafından 6352 SK ile ikinci fıkranın b bendi yürürlükten kaldırarak aynı eylem ikinci fıkraya eklenen h bendi kapsamına alınmıştır.

Kanaatimizce TCK'nun 142/1-a maddesi uygulanması gerekmektedir.

Bina ve eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında işlenen hırsızlık suçu ilk düzenlemede TCK'nun 142/1-b maddesinde tarif edilmiştir. Bu tür eylemlerde daha fazla ceza verilmesi gerektiği kanaati ile kanun koyucu tarafından 6352 SK ile ikinci fıkranın b bendi yürürlükten kaldırarak aynı eylem ikinci fıkraya eklenen h bendi kapsamına alınmıştır.

Düzenleme öncesi TCK'nun 142/1-b maddesi kapsamındaki bina ve eklentilerinde işlenen suçlar ile kamu hizmeti verilen, ibadete ayrılan yerler veya halkın yaralanmasına sunulmuş ulaşım araçlarının varış ve kalkış yerlerinde işlenen 142/1-a ve 142/1-c maddeleri kapsamındakı suçlar için aynı ceza öngörülmüştü. Değişiklik öncesi ilgili ceza dairelerince 142/1-a ve c maddelerinde "yerler" tabiri kullanılıp barberinde "eklenti" tabiri kullanılmadığı gerekçesi ile cami avlusu, caminin şadırvanı ve diğer sosyal tesislerinde, garların ana binadan ayrı sosyal tesislerinde işlenen suçlarda TCK'nun 141 veya 142/1-b maddesinin uygulanması gerektiği yönünde kanaatimizce yanlış olan kararlar verilmiştir. Halbuki TCK'nun 142/1-a ve c maddelerinde kullanılan "yer" tabiri "bina ve müştemilatı" tabirine göre bina ve binanın müştemilatını da kapsamına alan daha genel bir tabirdir. Maddede yer tabiri yerine bina tabiri kullanılmış olsa idi bina dışındaki ibadet yerlerinden hırsızlıklarda o zaman 142/1-a maddesi uygulanamıyacaktı. Maddenin gerekçesinden de anlaşlacağı üzere ibadet ve araçların varış ve kalkış yerleri bina ve müştemilatı olabileceği gibi bunların dışında açık alandaki yerler de olabilir.

TCK'nun 142/1-b maddesi kapsamındaki suçun cezasının arttırılarak TCK'nun142/2-h maddesinde düzenlenmesinden sonra uygulamadaki tereddütler sebebi ile cami içinden yapılan hırsızlıkta Ceza Genel Kurulu 28.02.2017 tarih ve 2017/115 sayılı kararı ile TCK'nun 142/2-h maddesinin uygulanması gerektiği yönünde karar vermiştir. Söz konusu kararın gerekçesinde; eylemin kanunda tarif edilen iki ayrı suçu oluşturmadığı, aynı maddedeki biri diğerine göre daha nitelikli iki fıkraya uyan eylemde TCK'nun 44. maddesindeki farklı neviden fikri içtiman kuralının uygulanamayacağı, yine tüketen- tüketilen norm, görünüşte içtima ve özel-genel norm kuralının eylemde uygulanamayacağını, kanun koyucunun eylemin haksızlık içeriği ve suçla korunan hukuki değere göre ceza belirleme yetkisi bulunduğunu, bu nedenle TCK'nun 142/1-b maddesini kaldırarak kanuna aynı eylemi tarif eden ve daha fazla ceza içeren TCK'nun 142/2-h maddesini eklediğini, eylemde de daha fazla ceza içeren 142/2-h maddesinin uygulanacağını belirtmiştir. Ceza Genel Kurulu kararında eylemde neden 142/2-h maddesinin uygulanması gerektiği hususunda bir hukuk normuna dayanılmamıştır.

Eylemin 142/1-b maddesine uyduğu yönünde tereddüt olmaması halinde kanun koyucunun daha fazla ceza vermesi iradesinden dolayı söz konusu maddeyi kaldırarak 142/2-h maddesinde düzenleme yaptığından cami içindeki eylemin 142/2-h maddesine uyduğundan bahis edilebilir. Kaldı ki kanun koyucu eylemin haksızlık içeriğine göre daha fazla ceza içeren yeni bir maddede eylemi tarif ederken bir hukuki norm dahilinde düzenleme yapmak, tereddüt yaratmamak zorundadır.

Kanun koyucunun değişiklik yapmadan önce bina ve eklentilerinde işlenen hırsızlık suçu yanında ibadet yerlerinde ve halkın kullanımına tahsis edilmiş toplu ulaşım araçlarının varış ve kalkış yerlerinde işlenen hırsızlık suçunu ayrıca düzenleme ihtiyacı duymuş ancak üç farklı eylemi de aynı fıkra içinde düzenleyerek aynı cezayı öngörmüştür. Daha sonra bina ve eklentilerinde işlenen suçları ikinci fıkraya aktarıp daha fazla ceza verilmesini öngörürken ibadet yerlerinde işlenen suçlar ve toplu taşıma araçlarının varış ve kalkış yerlerinde işlenen suçlar ilgili ikinci fıkrada düzenlemeye ihtiyaç duymamış, birinci fıkrada muhafaza etmiştir. Yukarıda da belirtildiği üzere ibadet yeri ile ilgili bina ve eklentisi ayrımı yapılamıyacağı gibi bina ve eklentisi dışında da ibadet yeri olabilir. Ceza Genel Kurulumuzun gerekçesinin aksine 142/1-a bendi kaldırılan 142/1-b bendi ve yürülükteki 142/2-h bendine göre daha özel bir düzenleme içermektedir. Dolayısı ile eylemin uyduğu maddenin belirlenmesinde özel-genel norm kuralı uygulanmalıdır. Yine görünüşte içtima normuna göre bina ve eklentileri ibadet yerleri kavramı içinde tüketilmektedir. İbadet yeri; süreklilik arzetmesi, adet ve tahsis gereği ibadet edilmek şartı ile bina ve eklentilerine göre daha kapsayıcı genel bir kavramdır. Mevcut düzenlemede kanun koyucunun ibadet yerleri için bina ve eklentilerine nazaran daha az ceza öngördüğü veya daha önceki gibi aynı cezayı öngörmesi iradesi bulunmasına rağmen bu iradesini düzenlemeye yansıtmayı gözden kaçırdığından söz edilebilir. Mevcut düzenlemenin sebebi ne olursa olsun

sonuçta cami içinde işlenen suçlarda TCK'nun 142/1-a veya 142/2-h maddesinin mi uygulanacağı yönünde bir tereddüt ortaya çıkmıştır. Yukarıda izah edilen normlar dikkate alındığında cami içinden hırsızlık eylemi daha özel ve lehe bir düzenleme olan TCK'nun 142/-a maddesi kapsamında kaldığı kabül edilmelidir. Hukuki uyuşmazlığın, kanun koyucunun 142/2-h maddesini yürürlüğe koyması ile 142/1-b maddesi ile 142/1-a maddesini de zımnen yürülükten kaldırmıştır gerekçesi ile sanık aleyhine sonuçlandırılması da mümkün değildir. Kanaatimizce hali hazır durumda" kanun koyucu ibadet yerlerine açıktan hırsızlığa göre daha fazla ceza öngörmüştür ve yine ibadet yerleri dışındaki bina ve eklentilerine de ibadet yerlerine göre daha fazla ceza öngörmüştür" ve yine kanun koyucu "ibadet yerleri için bina ve eklentileri dışında ayrıca bir düzenleme yapmış olmasından dolayı eylemlerin haksızlık durumunu ve suçla görünen değeri farklı görmüştür" yorumu hukuk normları bakımından daha doğru bir yorum olacaktır.

Dosyamızdaki cami bahçesine park edilen bisikletin çalınması eylemi bakımından da yukarıda da izah edildiği üzere eylemin ibadet edilen yerden işlendiğinin kabulü gerekir. Zira cami, bahçesi, şadırvanı ve camiye ait sosyal alanlar ibadet hazırlığında veya gerektiğinde ibadet yerleri olarak kullanılmaktadır. Bu yerlerin hepsinde suçlunun kişiye ve malına daha kolay ulaşması, şüphe çekmemesi, malın daha zor korunması söz konusudur dolayısı ile korunan hukuki yarar ile eylemin haksızlık içeriği aynıdır. İbadet yerleri dışındaki bina ve eklentilerinde korunan hukuki yarar benzer yönleri olmakla birlikte farklılık arzetmektedir. Tersine bir yorum halinde toplu ulaşım araçlarının varış ve kalkış yerlerinide işlenen suçlarda da yerin bina ve eklentisi olması halinde 142/2-h maddesi uygulanmak zorunda kalacaktır. İbadet yerlerini ve toplu ulaşım araçlarının varış veya kalkış yerlerini ikiye ayırarak bunlar bina ve müştemilatı ise 142/2-h değilse 142/1-a veya c maddesini uygulamak korunan hukuki yarar ve eylemin haksızlık içeriği aynı olmasına rağmen sanıklar arasında eşit olmayan uygulamalara ve uygulamada tereddütlerin devam etmesine neden olacaktır. Kanun koyucunun özel bir düzenleme yaptığı eylemlerde daha fazla cezayı içeren düzenlemenin uygulanması sanığın aleyhine olacaktır.

Dosyamızdaki eylem ve benzeri eylemlerde 142/1-a ve c meddeleri mi yoksa 142/2-h maddelerinin uygulanacağı hususunda Ceza Genel Kurulunun tekrar bir değerlendirme yapması gerektiği, belirttiğimiz gerekçelerden dolayı söz konusu kararının aksine bir sonuca ulaşağı kanaatindeyiz.

Ayrıca;

Yargılama konusu eylemde yaşanan ihtilaf subuttan ziyade fiilin hukuki nitelendirilmesi konusunda yaşanmaktadır.