muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6893, Karar No: 2024/3159, Tarih: 24.04.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin üçüncü fıkrası anlamında gerçek hak sahibi olduğunu, davalının marka başvurusunun kötü niyetli olduğunu, dava konusu markanın "alışveriş merkezi" ibaresi nedeniyle yanıltıcı olduğunu, davalının fiilen bu ibare altında bir alışveriş merkezi bulunmadığı gibi sadece kendi ürettiği kıyafetleri diğer firmalara sattığı için 35.06 anlamında da bir mağazacılık hizmeti de bulunmadığını, YİDK kararının 35. sınıfta yer alan tüm hizmetler yönünden iptali ile davalının markasının tescilli olduğu tüm mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2.Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin kararının yerinde olduğunu, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin beşinci fıkrasındaki koşullarının somut uyuşmalıkta oluşmadığını, Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm kısmının 15. maddesinde yer alan "...duruşma vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine" ibaresinin, " duruşma vekalet ücretinin davalılardan tahsili ile davacıya verilmesine" şeklinde düzeltilmesi gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

3. Davalı Şirket vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebepleri tekrar ederek, Bölge Adliye Mahkemesinin 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin beşinci fıkrası anlamında gerekçesinin hatalı olduğunu, iptaline karar verilen 35 sınıfın bazı alt hizmetlerin davacının faaliyet alanları içerisinde olmadığını, dava konusu ibare üzerinde müvekkilinin üstün hak sahibi olduğunu, bu durumun kesinleşen mahkeme kararı ile sabit olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve dava konusu markanın hükümsüzlüğü koşullarının olup oluşmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı Kanun'un 7 nci ve 8 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve dava konusu markanın hükümsüzlüğü koşullarının olup oluşmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı Kanun'un 7 nci ve 8 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm kısmının 15. maddesinde davacı lehine vekalet ücretine hükmedilirken söz konusu vekalet ücretinin "davalılardan" tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmesi gerekirken "davalıdan" tahsiline şeklinde yazılmasının maddi hataya dayalı olup mahallinde düzeltilmesinin her zaman mümkün bulunmasına göre taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7539, Karar No: 2016/8628, Tarih: 15.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/7539 E.  ,  2016/8628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanıklar hakkında ...nın 155/2,51/1-3-6-7-8 maddeleri gereğince mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan şirket ile sanıkların yetkili olduğu şirket arasında 31/07/2007 tarihinde yapılan Finansal Kiralama sözleşmesi ile 1 adet kazık çakma makinası ve 1 adet beton pompası ve 1 adet mikserin kiralandığı, bir süre sonra kira bedelini ödememesi üzerine yapılan ihtarname ve verilen süreye rağmen sözleşmeye konu makineleri teslim etmedikleri iddia edilen olayda;

1)Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın eyleminin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu anlaşıldığından mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin, sanığın suçu işlemediğine dair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya içerisinde bulunan adli sicil kaydına göre, daha öncesinde hapis cezasına mahkum edilmemiş ve suç tarihinde 65 yaşını bitirmiş olan sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50/3.maddesi uyarınca aynı maddenin 1.fıkrasındaki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde yasal zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 15/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1356, Karar No: 2014/11763, Tarih: 28.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1356 E.  ,  2014/11763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/9657

MAHKEMESİ : Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21.06.2011

NUMARASI : 2011/49 Esas, 2011/222 Karar

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenip gereği düşünüldü:

Mağdurun aşamalarda alınan ifadelerinde muhtelif zamanlarda sanığın evine gittiğini, sanık ile içki içtiklerini, akabinde sanığın kendisine uyuşturucu hap ve uyku ilacı vererek uyutmak suretiyle vücuduna organ sokarak cinsel saldırıda bulunduğunu belirtip, sanığın aşamalarda alınan savunmalarında mağdurun bu iddialarını inkar etmesi ve olaya ilişkin tıbbi delil bulunmaması karşısında, mağdurun 01.12.2010 tarihinde kollukta alınan ifadesinde, ''Sanığın cinsel organını gördüğünü, yumurtalıklarının üzerinde deri renginde et beni olduğunu, göbek deliği ile cinsel organı arasında kesik izi olduğunu, sağ göğsünün ortasından hafif aşağıya doğru çapraz şekilde kanca izi gibi bir iz olduğunu'' beyan ettiği görülmekle, mağdurun ifadesinde belirttiği hususların araştırılıp doğru olup olmadıklarının tespitine göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık müdafii ve katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11061, Karar No: 2022/280, Tarih: 17.01.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/11061 E.  ,  2022/280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten Öldürme

HÜKÜM :1)... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/02/2021 tarih, 2019/358 Esas ve 2021/23 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında TCK'nin 81/1, 29/1, 53/1-2-3, 63 ve 54/1. maddelerine göre, 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararı.

2) ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30/04/2021 gün ve 2021/721 Esas, 2021/778 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair kararı.

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, Katılanlar ... ve ... vekili.

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30/04/2021 gün ve 2021/721 Esas, 2021/778 Karar sayılı kararının, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30/04/2021 gün ve 2021/721 Esas, 2021/778 Karar sayılı istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine dair kararının, tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin öldürme kastının bulunmadığına, takdiri indirim nedenlerine, katılanlar vekilinin suç vasfına, haksız tahrike, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince... 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17/01/2022 gününde Üyeler ... ve ...'ın sanık hakkında TCK'nin 29. maddesi gereğince makul oranda indirim yapılması gerektiği şeklindeki karşı oyları nedeniyle oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Tüm dosya kapsamına göre;

KARŞI OY:

Tüm dosya kapsamına göre;

Sanık ile maktulün aynı fırında çalıştıkları, olay günü iş nedeniyle aralarında bir tartışma çıktığı ancak tanık Bahri’nin araya girmesi nedeniyle tartışmanın kavgaya dönüşmeden sonlandığı, gece neydana gelen olayda ise fırında sanık ve maktul dışında kimsenin bulunmadığı, sanığın aksi kanıtlanamayan savunmasına göre gündüz vakti yaşanan tartışmanın etkisi ile tekrar tartışmaya başladıkları, maktulün sanığın burnuna kafa attığı ve kavga etmeye başladıkları, maktulün “dur bekle seni öldüreceğim” diyerek içeriden bir bıçak getirdiği ve sanığa savurmaya başladığı ancak isabet etmediği, sanığın da orada bulunan odunlardan birini alarak maktule savurmaya başladığı, bir süre sonra sanığın elindeki sopayı atarak maktulün elindeki bıçağı almaya çalıştığı bu sırada sanığın elinin kesildiği, sanığın bıçağı aldıktan sonra baş ve boyun bölgelerinden bıçaklayarak maktulü öldürdüğü olayda sanık hakkında TCK’nin 29. maddesine göre indirim asgari düzeyde yapılmış ve Sayın çoğunluk kararının onanmasına hükmetmiş ise de bu karara katılmıyoruz. Şöyle ki; olayın görgü tanığı bulunmamaktadır. Sanığın savunmasının aksine dosyada bir delil elde edilememiştir. Aksine sanığa ait adli raporda burnunda yara olduğu, elinde bıçağı almaya çalışırken meydana gelebilecek tarzda kesik olduğu, olay yerinde başkaca bir bıçak bulunmamış olması sanığın savunmalarını destekler mahiyette olup bu savunmaya göre ilk haksız hareketin maktulden kaynaklandığı gibi maktulün bununla yetinmeyerek sanığa bıçakla saldırmış olması nazara alındığında haksız tahrik nedeniyle cezasından makul düzeyde indirim yapılması gerektiğini ve kararın bu yönü ile bozulması gerektiğini düşündüğümüzden Sayın çoğunluğun kararına muhalefet ediyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2019/6885, Karar No: 2020/4863, Tarih: 06.10.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6885 E.  ,  2020/4863 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yarlama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereği beraat (her iki sanık hakkında)

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın bel ağrısı şikayetiyle Beyşehir Devlet Hastanesinde pratisyen hekim olarak görev yapan sanık ...'e başvurduğu, sanık ...'in yaptığı muayene neticesinde, kendisine akut lumbalji tanısı teşhisi koyduğu, tedavi için dikloron amp, muskoril amp, dekort amp ilaçlarının üçünün karıştırılarak yapılması talimatı vermesi üzerine Sağlık Meslek Lise'sinde stajyer öğrenci olan sanık ... tarafından enjeksiyon uygulaması yapıldığı, katılanın yapılan enjeksiyon sonrasında bacağında uyuşukluk ve hissizlik baş gösterdiğini bildirmesiyle, yine sanık ...'in talimatıyla sanık ... tarafından ikinci enjeksiyonun uygulanmasıyla, katılanın durumunda bir değişiklik olmadığı gibi sevk edildiği Konya il merkezindeki sağlık kuruluşlarında da bu durumun düzeltilemediği ve katılanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması şeklinde yaralanması ile sonuçlanan olayda;

...Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesinden alınan 26/06/2015 tarihli raporda; ''Dava konusu olayda kişiye glüteal bölgeden intramüsküler enjeksiyon yapıldığının belirlendiği, enjekte edilen ilaçların doku içi yayılımı ile sinir hasarına neden olabileceklerinin tıbben bilindiği, bu durumun enjeksiyonların tekniğine uygun yapılması durumunda da daha önceden öngörülemeyecek ve önlenemeyecek arazlara sebep olabildiği, bu durumun her türlü özene rağmen oluşabilecek herhangi bir kusur ve ihmalden kaynaklanmayan komplikasyon olarak nitelendirildiği, enjeksiyonun yapılış tekniği ve uygulanan bölgenin uyumsuzluğu yönünden tıbbi bir delil de tanımlanmadığından, tüm bulgular bir bütün olarak değerlendirildiğinde, enjeksiyonu uygulayan sağlık personeline ve enjeksiyon yapılma talimatı veren ilgili hekime herhangi bir kusur izafe edilemediğinin'' ve Adli Tıp Genel Kurulunun ''17/12/2015 tarihli raporunda ise'' Dava konusu olayda kişiye glüteal bölgeden intramüsküler enjeksiyon yapıldığının belirlendiği, enjekte edilen ilaçların doku içi yayılımı ile sinir hasarına neden olabileceklerinin tıbben bilindiği, bu durumun enjeksiyonların tekniğine uygun yapılması durumunda da daha önceden öngörülemeyecek ve önlenemeyecek arazlara sebep olabildiği, bu durumun her türlü özene rağmen oluşabilecek herhangi bir kusur ve ihmalden kaynaklanmayan komplikasyon olarak nitelendirildiği, enjeksiyonun yapılış tekniği ve uygulanan bölgenin uyumsuzluğu yönünden tıbbi bir delil de tanımlanmadığından, tüm bulgular bir bütün olarak değerlendirildiğinde, tıbbi uygulama yönünden ilgili sağlık personeline ve enjeksiyon yapılma talimatı veren ilgili hekime herhangi bir kusur izafe edilemediğinin'' bildirildiği dikkate alındığında mahkemece sanıklar hakkında beraat hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın eksik araştırma sonucu hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 06/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3213, Karar No: 2020/3992, Tarih: 07.07.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/3213 E.  ,  2020/3992 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 7. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1- Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan CMK'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir. Suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma-temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının araştırılması,

2- Dosya içerisinde CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir karar bulunmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin verilmiş bir kararın bulunup bulunmadığı, bulunuyor ise hukuki denetime olanak sağlayacak şekilde aslı veya onaylı örneği getirtilerek bu dosya içine konulması; yoksa bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3- Gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olmadığının ve teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir kararın bulunmadığının tespiti halinde “suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama” konusunda faaliyette bulunamayacaklarından bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceği hususu gözetilerek sanığın beyanları da dikkate alınarak hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan hüküm kurulması,

3- Gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olmadığının ve teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir kararın bulunmadığının tespiti halinde “suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama” konusunda faaliyette bulunamayacaklarından bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceği hususu gözetilerek sanığın beyanları da dikkate alınarak hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan hüküm kurulması,

4- Gizli soruşturmacı sivil giyimli kolluk görevlilerinin; sanık ...’dan 05.02.2014, 06.02.2014 ve 14.02.2014 tarihlerinde, sanık ...’den 06/02/2014 ve 14/02/2014 tarihlerinde, uyuşturucu madde satın aldıklarının anlaşılması karşısında; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 karar sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; kolluk görevlilerinin gerçek iradesinin uyuşturucu madde satın alma değil, suçu ve failini belirleyecek suç delilini elde etme olduğu, sanıktan ikinci kez uyuşturucu madde alınmasının ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım - satım" söz konusu olmadığı, sanığın hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanıkların birden fazla uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek sanıklar hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nin 43. maddesinin uygulanması suretiyle sanıklara fazla ceza verilmesi,

4- Sanık ... hakkında hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

5- Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan sanık ... hakkında 5395 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca bireysel özelliklerini ve sosyal çevresini gösteren sosyal inceleme raporu alınmaması ya da alınmama gerekçesinin hükümde gösterilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, 07/07/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5221, Karar No: 2025/445, Tarih: 03.02.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/5221 E.  ,  2025/445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/383 E., 2023/302 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Aydın ili, ... ilçesi, ... Köyü, 219 ada 1 parselde kayıtlı taşınmazın maliki olduğunu, söz konusu taşınmazın genel yola çıkmak için geçidi olmadığını belirterek açılan davanın kabulü ile keşif ve bilirkişi incelemesi sonucu, 219 ada 18 parsel veya uygun görülecek başka bir yerden bedeli karşılığında, taşınmazı lehine geçit hakkı tanınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... ... cevap dilekçesinde özetle; davacının istemekte olduğu yolun belirtilen kısmının tamamen ağaçlandırılmış olduğunu, 10 yıllık ağaçların kesilmesinin kendisine zarar vereceğini, davacıya da pahalıya mal olacağını, davacının tarlasına daha kolay ve daha düşük fiyata mal olacak komşu arazilerden yol istemesinin uygun olacağını, bu sebeple davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın 2013'ten beri devam ettiğini, değişen arazi şartları ve yeni teknikler sebebiyle, 2013 yılından kalma keşif ve sair tespitlerin yeniden denetime tabi tutulması gerektiğini belirterek davanın müvekkili yönünden reddini talep etmiştir.

3. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin davaya yeni dahil olduğunu, yapılan keşfe katılmadığını, uygun başka alternatifler bulunduğunu, müvekkilinin taşınmazının geçit için uygun olmadığını, davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 31.03.2015 tarih ve 2013/155 Esas, 2015/295 Karar sayılı kararında özetle; Yargıtayın yerleşik içtihatları dikkate alınarak, fen bilirkişisinin raporu doğrultusunda, en uygun geçit tesisinin 3. alternatif olduğunun anlaşıldığı, bu sebeple; davanın kabulüne, davacının ... ilçesi, ... Köyü, 219 ada 1 parsel No.lu taşınmazı lehine teknik bilirkişinin 30.05.2014 tarihli raporunda 3. alternatif olarak belirttiği, davalıya ait ... ilçesi, 220 ada 1 No.lu parsel aleyhine, 3 metre genişliğinde 162 metre uzunluğunda geçit hakkı tesisine, geçit bedeli olan 2.430,00 TL'nin 220 ada 1 No.lu parsel maliklerine ödenmesine, diğer davalılar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Mahkemenin 31.03.2015 tarihli kararının süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 03.12.2020 tarihli kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.