muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6173, Karar No: 2019/4391, Tarih: 03.05.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/6173 E.  ,  2019/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Katılanın, ... Gıda Ticaret A.Ş. isimli şirkete, bilgisi ve rızası dışında 15.06.2010 tarih ve 93 sayılı şirket genel kurulu kararıyla şirket hissedarları ... ve ...'un imzaları da taklit edilerek sanık ve haklarında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen ... ve ... imzaları ile üç yıllığına dışarıdan müdür olarak atandığının iddia edildiği olayda;

Şirket ana sözleşmesi temin edilerek suç tarihinde müdür atanması için sahte olduğu iddia edilen imzalar dışında kalan sanık ile ... ve ...'ın bu kararı alıp alamayacaklarının tartışılması, şirket ana sözleşmesine göre bu atama kararı için yeter sayının sağlandığının anlaşılması durumunda eylemin "faydasız sahtecilik" niteliğinde olup olmadığının belirlenmesi, eyleminin faydasız sahtecilik olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığının anlaşılması halinde ise; sanığın katılanın isteği uyarınca müdür olarak atandığı, önce ve sonra şirket ile ilgili işler yaptığına dair beyanı ve buna ilişkin belgeler sunması karşısında, katılanın önceki ve sonraki dönemlerde şirketle ilgili faaliyetinin olup olmadığı şirket karar defteri kayıtları ve diğer belgelerden araştırılarak, sanığın sahtecilik kastı ile hareket edip etmediğinin tartışılması, eylemin sabit görülmesi halinde şirket genel kurulu kararının sahte olarak oluşturulmasından ibaret eyleminin özel belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı da gözetilerek sonucuna hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı ... sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla uygulanması gereken ... sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.05.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21065, Karar No: 2017/4013, Tarih: 16.03.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/21065 E.  ,  2017/4013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi Yeliz Aziz Peker tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte, keşideci borçlu ...'ın icra mahkemesine başvurusunda; yetkili icra dairesinin ... veya ... İcra Dairesi olduğunu, ... İcra Dairesinin ise yetkisiz olduğunu ileri sürerek ... veya ... icra dairesinin yetkili olduğunun tespitine karar verilmesini istediği, mahkemece, her ne kadar itiraz dilekçesinde iki farklı yer yetkili icra dairesi olarak gösterilmiş ve borçlu tarafından bunlardan biri seçilmemiş ise de; bunlardan ... İcra Dairesi'nin zaten yetkili olmadığı gerekçesi ile yetki itirazının kabulüne ve muteriz borçlu yönünden ... İcra Dairesi'nin yetkili olduğuna, karar kesinleştiğinde ve istem halinde icra dosyasının ... İcra Müdürlüğü'ne gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

HMK'nun 19/2. maddesine göre yetki itirazında bulunanın, yetkili icra dairesini doğru olarak göstermesi gerekir. Aksi halde geçerli bir yetki itirazının varlığından söz edilemez. HGK'nun 22.09.1976 gün ve 10/1957-2554 sayılı ve 25.12.1987 tarih ve 1987/506-1103 sayılı kararlarında da benimsendiği gibi, anılan hükümde yetki itirazında bulunana birden fazla yetkili mahkemeyi (icra dairesini) gösterme olanağı yasaklanmamıştır. Yetkili olmaları koşulu ile birden çok yetkili mahkeme (icra dairesi) belirtilmiş olsa dahi, yetkili yeri bildirme yükümlülüğü yerine getirilmiş olur. Ancak, borçlu bu yerlerden birini tercih etmelidir.

Somut olayda; icra takibi ... 3. İcra Müdürlüğü'nde başlatılmış, muteriz borçlu vekilinin icra mahkemesine verdiği dilekçede, ... veya ... İcra Dairelerinin yetkili olduğunu ileri sürdüğü görülmüştür. Bu durumda, her ne kadar bononun tanzim yeri ve borçlunun ikametgah adresi olduğu anlaşılan ... İcra Müdürlüklerinin yetkili olduğu kabul edilebilir ise de; borçlunun itiraz dilekçesinde yetkili yeri HMK'nun 19/2. maddesi uyarınca usulüne uygun olarak göstermemiş olması sebebi ile itirazı dikkate alınamaz.

O halde mahkemece, yetki itirazının açıklanan nedenlerle reddi gerekirken, yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yetki itirazının kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8293, Karar No: 2025/4245, Tarih: 13.03.2025

**4. Hukuk Dairesi         2022/8293 E.  ,  2025/4245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/658 E., 2022/724 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 26. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/415 Esas 2020/302 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 22.11.2019 tarihinde Yeni Akit Gazetesi'nin internet sitesinde davalı ... tarafından kaleme alınan, gazetenin Facebook ve Twitter sosyal paylaşım hesaplarında da yer verilen haber nedeniyle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsili ile haberin yayından kaldırılması ve düzeltme metni yayınlanması talep edilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; dava konusu yazının basın özgürlüğü sınırları içerisinde değerlendirilmesi gerektiğini, kabul anlamına gelmemekle beraber talep edilen manevi tazminat miktarının da fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu haber ile davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 3.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline; dava konusu yazının www.yeniakit.com.tr internet sitesinden,

gazetenin Facebook ve Twitter resmi hesaplarından ve yer verildiği diğer mecralardan kaldırılmasına fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu haber ile davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 3.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline; dava konusu yazının www.yeniakit.com.tr internet sitesinden,

gazetenin Facebook ve Twitter resmi hesaplarından ve yer verildiği diğer mecralardan kaldırılmasına fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu yazının, davacı kurum tarafından düzenlenen etkinliğe ve etkinliğe konuşmacı olarak katılacak kişilere yönelik ağır eleştiri niteliğinde olduğu, benzer nitelikteki haberlerin başka basın yayın kuruluşlarında da haber konusu olduğu, haber içeriğinin kamuoyunun ilgisine matuf olduğu, öz ile biçim arasındaki dengenin korunduğu, gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekmek için başlığın çarpıcı kullanılabileceği, davacı kurumun söz konusu iddialara ilişkin açıklama yapma imkanına sahip olduğu, davacı kurumun bulunduğu konum itibariyle ağır eleştirilere katlanması gerektiği, dava konusu yayın nedeniyle demokratik bir toplumda davalı tarafın ifade ve basın özgürlüğüne sınırlama getirilmesini gerektirir sosyal bir ihtiyaç bulunmadığı, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığı gerekçesi ile davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu haberin doğru olmadığını, müvekkilinin hedef haline getirildiğini, özle biçim arasındaki dengenin bozulduğunu, yapılmasında kamu yararı bulunmadığını; müvekkilinin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; 22.11.2019 tarihinde Yeni Akit Gazetesi'nin internet sitesinde yayınlanan, gazetenin Facebook ve Twitter sosyal paylaşım sitelerinde de yer verilen haber nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat, haberin yayından kaldırılması ve düzeltme metni yayınlanması istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; 22.11.2019 tarihinde Yeni Akit Gazetesi'nin internet sitesinde yayınlanan, gazetenin Facebook ve Twitter sosyal paylaşım sitelerinde de yer verilen haber nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat, haberin yayından kaldırılması ve düzeltme metni yayınlanması istemine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; dava konusu haberin toplumun bilgi edinme ve basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, ifade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu, sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olmasının gözetilmesi gerektiği; basının, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumlu olduğu, yayının basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini...” ifade edildiği; tüm bu açıklamalar ışığında dava konusu yayında yer alan söz ve ifadelerin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağı anlaşıldığından, temyizen incelenen karar

usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,13.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4727, Karar No: 2022/1038, Tarih: 15.02.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/4727 E.  ,  2022/1038 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

...

...

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04/11/2013 tarihinde verilen dilekçeyle elatmanın önlenmesi, kal ve tazminat talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 19/09/2017 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından talep edilmiştir. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 15/02/2022 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av. ... ile karşı taraftan davalılar vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklaması dinlendi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, maliki oldukları 5457 ada 19 parsel sayılı taşınmaza komşu 4 parsel sayılı taşınmazda başlayan inşaat nedeniyle, beton taş duvarlarının yıkıldığını, yeni yapılan duvarın kendi taşınmazlarına tecavüzlü olduğunu, yapılan temel çalışması nedeniyle garaj yolunda çökme, zeminde ayrışma, bina duvarında çatlaklar meydana geldiğini, buna ilişkin tespit davası açtıklarını belirterek, elatmanın önlenmesini, tecavüzlü duvarın yıkılmasını, maddi ve manevi zararın giderilmesini ve tespit dosyası yargılama giderlerinin tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde, yıkılan duvarın davacılara ait olmayıp müşterek duvar olduğunu, gerekli ölçümler yapılarak yapılan duvarın dava konusu taşınmaza tecavüzlü olmadığını, oluşan çatlakların sebebinin belli olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine dair verilen karar hakkında, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Bölge adliye mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, yıkım, maddi ve manevi zarar nedeniyle tazminat ve tespit davası yargılama giderlerine nedeniyle alacak talebine ilişkindir.

Somut olayda, dava konusu 19 parsele komşu 4 parsel sayılı taşınmazda Mayıs 2011 tarihinde sondaj çalışmaları başlatılarak yapı inşa edildiği, iki parsel arasında bulunan müşterek duvarın yıkılarak yerine yeni duvar yapıldığı ve dosya içerisinde bulunan 16.09.2014 ve 12.05.2016 tarihli bilirkişi raporlarına göre, duvarın dava konusu parsele tecavüzlü olmadığı anlaşılmakla; elatmanın önlenmesi yönünden davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. İhtilaf, 4 parsel sayılı taşınmazda yapılan inşaat nedeniyle davacılara ait 19 parselde bulunan taşınmazın zarar görüp görmediği noktasında toplanmaktadır.

Ankara 11. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/24 D.İş dosyasında, 21.05.2012 tarihinde yapılan keşif sonucu jeoloji yüksek mühendisi, mimar ve inşaat yüksek mühendisi bilirkişisi tarafından verilen raporda özetle; “...dava konusu 19 ve 4 parsel sınırında fore kazıklar inşa edilmiştir....Kazıklar boyunca yer alan birimler 8.30 metreye kadar karot almaya izin verecek nitelikte olmaması, silt, çakıl, kil, ve mil içeriği ile örselenmeye ve malzeme kaybına çok hassas olması ve daha sonra sondajda kesilen grovak serisinin kesin olarak kötü kaya sınıfında yer alması, ayrıca kış ve bahar dönemi yağışlarıyla zemine giren suyun yarattığı ince malzemenin taşınma etkisinin hızlanması, kil içeriği yüksek kesimlerin iç sürtünmesinin azalması, inşaatın vibrasyon etkisinin de katkısı ile oluşan oturmalar sonucu 19 numaralı yan parselin doğal yapısını olumsuz etkileyerek zemin düşey ve yanal olarak deformasyona uğramış, çökmeler oluşmuştur. Zemindeki çökme ve oturmanın sonucu olarak garaj yolunda 3-5 cm aralıklarla oturma çatlakları ve çökme oluşmuş aynı avluda yer alan garajın bir bölümü tamamıyla yıkılmıştır. Konutun teras kolonunda ve kazan dairesinde oturma ve sıva çatlakları oluşmuştur. Avludaki kanalizasyon rögarı ise 10-15 cm çökme göstermiştir. Avluda yer alan su borusu çökme nedeniyle kırılmış ve tespit sırasında yenilenmiş olduğu görülmüştür. Mimari ve betonarme projelerle kazıklı iksa projesi üzerinde yapılan incelemeye göre, yükselecek şekilde tasarlandığı halde, rampa yolun girişini rahat tutabilmek için 2. bodrum tabanından itibaren kazık dışında yapıldığı, bu durumu ile perdenin temel radyesi ile olan irtibatının kesilmiş olduğu (temelsiz yapıldığı) beton kesitinde düşeyliğin sağlanamadığı, daha da önemlisi donatıda hem gerekli bindirmelerin hem de düşeyliğin sağlanamadığı, bu durumun projeye ve tekniğe aykırı olduğu” belirtilerek, yıkılan yapıların değeri, avlunun zemin ıslahı, binanın güçlendirilmesi, sonrasında tretuvar yenileme sıva tamiri ve iç-dış boya bedeli toplamının 113.113 TL olacağı belirtilmiştir.

Mahkemece yapılan ilk keşif sonunda alınan 16.09.2014 tarihli inşaat mühendisi ve mimar bilirkişisi raporunda ise; tespit dosyasındaki bilirkişi raporu tekrar edilmiş, güçlendirmeye ilişkin hesaplama yeniden yapılarak toplam bedelin 51.002 TL olacağı belirlenmiş, dava konusu taşınmazda oluşan hasarın neden oluştuğu belirtilmemiştir. Tarafların itirazı üzerine alınan 01.06.2015 tarihli ek raporda ise, bilirkişi heyeti görüşlerinin değişmediğini bildirmiştir.

Mahkemece yapılan ilk keşif sonunda alınan 16.09.2014 tarihli inşaat mühendisi ve mimar bilirkişisi raporunda ise; tespit dosyasındaki bilirkişi raporu tekrar edilmiş, güçlendirmeye ilişkin hesaplama yeniden yapılarak toplam bedelin 51.002 TL olacağı belirlenmiş, dava konusu taşınmazda oluşan hasarın neden oluştuğu belirtilmemiştir. Tarafların itirazı üzerine alınan 01.06.2015 tarihli ek raporda ise, bilirkişi heyeti görüşlerinin değişmediğini bildirmiştir.

Mahkemece ikinci keşfin sonunda sonunda alınan, 12.05.2016 tarihli farklı inşaat mühendisi ve mimar bilirkişisi raporuna göre; komşu parselde yapılan inşaatın temel kazısında meydana gelen yatay sarsıntılardan dolayı dava konusu 19 parseldeki yapının duvarlarında kılcal sıva çatlakları, zeminde ise hafif denecek derecede ayrışmaların oluştuğu, oluşan kılcal çatlamalar ile çatlakların ne zaman oluştuğuna dair herhangi bir tespit olmadığından inşaattan kaynaklandığı muhtemel olarak düşünüldüğü ancak bu çatlakların keşif tarihi itibariyle herhangi bir tehlike arz etmediği belirtilmiştir. Tarafların itirazı üzerine alınan 20.01.2017 tarihli ek raporda ise, bilirkişi heyeti görüşlerinin değişmediğini bildirilmiştir.

Mahkemece her ne kadar birden fazla kez keşif yapılarak uzman bilirkişi raporu alınmış ise de, olayın açıklanan meydana geliş şekline göre, keşfe jeoloji bilirkişisi götürülmemesi; dosyada bulunan bilirkişi raporları ile dava konusu taşınmazda bulunan hasarın komşu parselde yapılan inşaat nedeniyle oluştuğunu ve yapılan temel çalışmasının proje ve tekniğe aykırı olduğunu bildiren Ankara 11. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/24 D.İş dosyasında bulunan bilirkişi raporu arasında oluşan çelişkinin giderilmemesi; davacının tüm itirazlarını karşılayacak, her türlü şüpheden uzak uzman bilirkişi raporu alınmaması ve çatlakların tehlike oluşturmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece yapılması gereken iş, dosya içerisinde yer alan fotoğraflarda görülen, zemin çökmesi, garaj duvarının yıkılması, sıva çatlaklarının oluşmasının nedenini tespit etmek üzere, jeoloji mühendisinin de bulunduğu üçlü bilirkişi heyeti ile keşif yapılarak, dosyada bulunan önceki raporların da değerlendirilmesi ve çelişkinin giderilmesi için yeniden rapor alınarak karar vermek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle BOZULMASINA, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 3.815 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, 15.02.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6045, Karar No: 2013/12312, Tarih: 17.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/6045 E.  ,  2013/12312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, milli bayram ve Cumartesi çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin petrol ve fuel oil satışını yaptığı işletmesinde tanker şoförü olarak 01.10.2001-31.08.2002 ve 01.11.2002-31.03.2004 arasında sigortasız olarak çatıştığını, son aylık net ücretinin 400 TL olduğunu, ayrıca İzmit ya da Kırıkkale petrol rafinerisinden petrol taşımacılığı yapılan günlere mahsus olmak üzere günlük 20 TL yol ve yemek parası verildiğini, davacının şirket merkezinde olduğu günlerde Pazar günü ve dini bayramlarda çalışma yapmadığını, sair günlerde 08.00-17.00 ve bazı günler 18.00 kadar aralıksız çalıştığını, davacının davalıya ait 06 TMR 49 plakalı tankerle İzmit'ten Ankara'ya petrol getirdiği günün gecesi evine geldiğini, 08.11.2002 tarihinde davalının talimatı doğrultusunda sabah 05.00'da tanker ile ... adresinde bulunan şirketin deposuna gitmek üzere yola çıktığında aşırı yorgunluk sebebiyle ölümle sonuçlanan trafik kazası geçirdiğini ve 10.01.2003 tarihine kadar tutuklu kaldığını, tahliye olduktan sonra tekrar işe devam etmiş ise de, davalı işverenin davacıyı 31.03.2004 tarihinde bir başka işveren yanında çalışması gerektiği beyanı ile bildirimsiz olarak işten çıkardığını iddia ederek kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, milli bayram ve cumartesi çalışması karşılığının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı savunmasında bulunarak, davacının iş akdine bağlı olarak çalışmadığını, müvekkili şirketin akaryakıt alım satımı ve nakliyesi işini yaptığını, bu itibarla şoför olarak personel istihdam ettiğini, ancak davacının böyle bir çalışmasının olmadığını, işçilerin hasta veya mazeretli oldukları dönemde işin acil olması halinde davacının sadece bir sefere mahsus olmak üzere rafineriden akaryakıt almak üzere zaman zaman görevlendirildiğini, bu durumun arızi nitelikte ve birkaç ayda bir kez olduğunu, yapılan işin bedelinin de götürü olarak ödendiğini, bu itibarla taraflar arasında sürekli bir hizmet ilişkisi ve iş akdi olmadığını, taraflar arasında iş ve hizmet ilişkisi bulunmamakla birlikte, bir an için aksi düşünülse bile davacının taleplerinin yersiz olduğunu, tutuklu kaldığı tarihler arasında çalışıyor olmasının mantık dışı olduğunu, davacıya bahsedilen trafik kazasından sonra bir daha iş verilmediğini, davacının zaman zaman yapmış olduğu parça başı işlerde fazla