muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/59, Karar No: 2015/198, Tarih: 16.03.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/59 E.  ,  2015/198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 289/1-1.cümle, 62/1, 50/1-a, 52/2, 58/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) O yer Cumhuriyet savcısının yasal süreden sonra gerçekleştirmiş olduğu anlaşılan temyiz talebinin 5320 sayılı kanunun 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B) Sanığın hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1) Sanığın koltukların rengi ve sayısının haciz tutanağına yanlış geçirildiği ve haczedilerek kendisine teslim edilen eşyaların eksiksiz bir şekilde muhafaza edildiği yönündeki savunması doğrultusunda gerekli araştırma yapıldıktan sonra, haczedilen malların tutanağa yanlış geçirilmiş olması ve tamamının sanığın muhafazası altında bulunduğunun tespiti halinde suçun oluşmayacağı göz önüne alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile mahkumiyetine hükmedilmesi,

2) Sanığın kendisine ait malların haczedilmiş olmasına göre, sanık hakkında TCK 289/1-son cümlesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Sanık hakkında hükmedilen sonuç cezanın para cezası olmasına göre TCK'nın 58/6. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

4) Kabul ve uygulamaya göre de; sanığın sabıka kaydında yer alan ve en ağır cezayı içeren Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2009/435 esas, 2010/521 karar sayılı mahkumiyetinin tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, TCK 58/6. maddesinin uygulamasında Sivas 1.Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2009/435 esas, 2010/521 karar sayılı mahkumiyetine ilişkin ilam ile Ulaş Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2005/101 esas, 2009/14 karar sayılı mahkumiyetine ilişkin ilamın kararda gösterilerek birden fazla mahkumiyetin tekerrüre esas alınmış olması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısı ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 16.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/20570, Karar No: 2014/21099, Tarih: 23.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/20570 E.  ,  2014/21099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2014/122-2014/419

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; 30.06.2005 tarihinde meslek hastalığına bağlı olarak sürekli iş göremezlik oranının % 10,20’den % 29,20'ye yükselmesi nedeniyle % 19,00 oranındaki artan bölüm için, maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5832, Karar No: 2014/39008, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/5832 E.  ,  2014/39008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/11/2013

NUMARASI : 2013/263-2013/141

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan Ü.. Y.. ile T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücretine hak kazandığı halde ödenmediğini ve yıllık izin kullandırılmadığını ileri sürerek, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı vekili, davada taraf sıfatlarının bulunmadığını, davanın husumetten reddi gerektiğini, halen çalıştığından yıllık izin alacağının reddi gerektiğini, fazla mesai yapmadığını savunmuştur.

Davalı B.. AŞ vekili, müvekkilinin davada husumet ehliyeti olmadığını, davayı kabul etmediklerini, müvekkilinin davacının işvereni olmadığını, davacı ile müvekkili arasında iş akdi olmadığını, hiçbir zaman müvekkilinin çalışanı olmadığını savunmuştur.

Davalı Ü.. Y.. vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, iş sözleşmesinde İstanbul Mahkemelerinin yetkili tayin edildiğini, fazla çalışmasının söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının bir kısım işçilik alacaklarına hak kazandığı gerekçesiyle fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil taleplerinin kabulüne, yıllık izin talebinin reddine, B.. A.Ş. hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalılar Ü.. Y.. ve T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılar Ü.. Y.. ile T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılar Ü.. Y.. ile T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davacının önce T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı tarafından oluşturulan geçici yönetim nezdinde ve T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı’ndan iş üstlenen B.. firması işçisi olarak çalıştığı, işyerinin daha sonra Ü.. daimi site yönetimine devredildiği anlaşılmakta olup devreden işveren olarak B.. A.Ş. ve T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı’nın sorumluluğunun, devir tarihindeki hizmet süresi ve ücret seviyesine göre doğan işçilik alacakları ile ve iki yıl süreyle sınırlı olduğunun gözetilmemesi bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2024/1359, Karar No: 2025/1041, Tarih: 24.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/1359 E.  ,  2025/1041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/95 E., 2024/168 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/662 E., 2019/440 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; taraflar arasında sağlık hizmeti satın alma sözleşmesi imzalandığını, davalı Kurum tarafından 09.11.2017 tarihli ve 5665474 sayılı yazıyla bir doktor tarafından 98 hasta ile ilgili gerçekte tedavi hizmeti verilmediği ve bu doktorun şehir dışına çıkışlarının davalı Kuruma bildirilmediği gerekçesiyle SUT'un (10.2,) (11.1.16) ve (8.3) maddeleri gereğince 591.000,00 TL cezai şartın ve 3.811,18 TL'lik yersiz ödemenin müvekkilinin hakedişlerinden mahsup edileceğinin bildirildiğini, söz konusu işlemin haksız olduğunu ileri sürerek; söz konusu işlemin iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; müvekkili kurumun hatalı işlemi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 98 hastanın belirlenen tarihlerden önce de fizik tedavi ve rehabilitasyon seanslarına devam ettikleri, belirlenen tarihteki seansların da tedavinin devamı niteliğinde bir uygulama olduğu, belirlenen tarihte 98 hastanın söz konusu hizmeti aldığı, doktorun bu işlemler esnasında bizzat hastanın başında olmasının gerekmediği, bu uygulamaların yardımcı sağlık personelleri tarafından yapılması nedeniyle kasıtlı olarak bu faturalandırma işleminin yapılmış olduğunun kabul edilemeyeceği, bu haliyle kasıt unsuru gerçekleşmediğinden sözleşmenin (11.1.16) ve (10.2) maddeleri gereğince uygulanan yaptırımın iptali gerektiği, ilgili doktorun şehir dışında olduğu, bu durumun davalı Kuruma bildirilmediği, davacı tarafça bunun aksini gösterir bir delil sunulmadığı için sözleşmenin (8.3) maddesi gereği uygulanan yaptırımın yerinde olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile 09.11.2017 tarihli ve 5665474 sayılı cezai işleme ilişkin yaptırım kararının iptaline, taraflar arasındaki sağlık hizmeti satın alma sözleşmesinin (11.1.16) maddesi (toplam ceza miktarının 588.000,00 TL lik kısmı) ve (10.2) maddesi (3.811,18 TL lik yersiz ödeme) yönlerinden iptaline, taraflar arasındaki sağlık hizmeti satın alma sözleşmesinin (8.3) maddesi (cezai şartın 3.000,00 TL lik kısmı) yönünden ise davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin davanın kısmen kabulüne ilişkin kararı yerinde olduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; bilirkişi heyetinin teknik inceleme yapmadan şahsi kanaatte bulunduğunu, müvekkili Kurumun yapmış olduğu işlemlerin usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı Kurum tarafından davacı hakkında verilen cezai şart ve reçete bedellerinin tahsili işleminin iptali istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye, özellikle hastaların fizik tedavi ve rehabilitasyon hizmeti almasına, doktorun bu işlemler esnasında bizzat hastanın başında olmasının gerekmemesine, kasıtlı olarak faturalandırma işleminin yapıldığının kabul edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5951, Karar No: 2019/10157, Tarih: 10.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/5951 E.  ,  2019/10157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Karar verilmesine yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında Viranşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 28/12/2006 tarihli ve 2005/14 E. - 2006/712 K. sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararın 30/01/2007 tarihinde kesinleşmesinden sonra denetim süresi içinde yeniden suç işlediği gerekçesiyle Siverek 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 16/07/2013 tarihli ve 2012/347 E. - 2013/359 K. sayılı ilamı ile ihbarda bulunulması üzerine yeniden esasa kaydedilen dosyada yapılan yargılama sonucunda, daha önce açıklanması geri bırakılan hükmün, 21/02/2013 tarihli ve 2012/850 E. - 2013/193 K. sayılı ilamı ile açıklandığının anlaşılması nedeniyle; bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verildiği, bu kararın hüküm niteliğinde ve temyizi kabil olmadığı ancak itirazı kabil olduğu anlaşıldığından itirazın merciince incelenmesi için dosyanın mahalline İADESİNE, 10/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.