muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2005/11356, Karar No: 2006/6982, Tarih: 26.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2005/11356 E.  ,  2006/6982 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih :19.4.2005

Nosu :1412-191

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kredi kartı üyelik işyeri sözleşmesinden kaynaklanan 14.7.2003 tarihli satıştan dolayı 80.000.000.000.TL'lık alacağın tahsili için girişilen icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı vekili, satışa konu kredi kartının yurtdışı bankaya ait kredi kartı olduğunu, bu tutarın yüksek olması , ciro artışının ani olması ve kartı çıkaran bankanın kartın kopyalanması nedeniyle sahte olarak üretildiğinin bildirilmesi karşısında tutara bloke konulduğunu, üye işyerinin dikkat ve özeni gereği gibi göstermediğini üye işyerinin gerçek veya geçerli kart olmaksızın yapılan gerçek dışı ve usulsüz işlemlerden sorumlu olacağını belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının yeterli dikkat ve özeni gösterdiğini kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine, davalının %40 kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 26.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/6295, Karar No: 2014/13046, Tarih: 13.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6295 E.  ,  2014/13046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞANLIURFA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/02/2014

NUMARASI : 2013/105-2014/63

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ödemiş oldukları 14.505,87 TL kayıp kaçak bedelinin % 18 KDV ile birlikte taraflarına ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Yerel mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairenin önüne gelen uyuşmazlık, davalının davacıdan kayıp-kaçak bedeli isteyip isteyemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

Davalı kurum tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinin 1.fıkrasında, bu kanun ile verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kurulduğu belirtilmiş, aynı maddenin 2.fıkrasında ise; “Kurum, tüzel kişilerin yetkili oldukları fâaliyetleri ve bu fâaliyetlerden kaynaklanan hak ve yükümlülüklerini tanımlayan kurul onaylı lisansların verilmesinden, işletme hakkı devri kapsamındaki mevcut sözleşmelerin bu kanun hükümlerine göre düzenlenmesinden, piyasa performansının izlenmesinden, performans standartlarının ve dağıtım ve müşteri hizmetleri yönetmeliklerinin oluşturulmasından, tadilinden ve uygulattırılmasından, denetlenmesinden, bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur…” hükümlerine yer verilmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Bu maddede de anlatılmak istenilen hususun 1 kw elektrik enerjisinin tüketicilere ulaşıncaya kadarki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi vermediği açıktır.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu bu maddeye dayanarak 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”i yayımlamış ve lisans sahibi şirketlerde bu tebliğe uygun olarak tüketicilerden kayıp-kaçak ve sayaç okuma bedeli adı altında bir bedel tahsil etmişlerdir.

Ancak yukarıda açıklandığı üzere tebliğin dayanağı olan 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinde, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından hırsızlanmak suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin (kaçak) kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmamaktadır.

Hem bu hâl, parasını her halükarda tahsil eden davalı Kurumun çağın teknik gelişmelerine ayak uydurmasına engel olur, yani davalı kendi teknik alt ve üst yapısını yenileme ihtiyacı duymayacağı gibi; elektriği hırsızlamak suretiyle kullanan kişilere karşı önlem alma ve takip etmek için gerekli girişimlerde de bulunmasını engeller. Oysa ki, elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan davalıya aittir.

Bununla birlikte faturalara yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin hangi miktarda olduğunun apaçık denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, şeffaflık ve hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. (Aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarih, 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı ilamı ile de benimsenmiştir.)

Hâl böyle olunca mahkemece; yukarıda belirtilen ilke ve esaslar doğrultusunda inceleme yapılarak, davalının kayıp-kaçak bedeli tahakkuku uygulamasının yerinde olmadığı nazara alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın reddi cihetine gidilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7594, Karar No: 2020/3780, Tarih: 12.03.2020

**7. Ceza Dairesi         2016/7594 E.  ,  2020/3780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, HAGB,müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'nin sigaraların ele geçtiği araçta muavin olarak görev yapmaması, tüm aşamalardaki beyanlarında sadece ... isimli şahsın yolculuk ettiği araçta muavin olduğunu, içinde kaçak sigara ele geçen koli ve valizleri bu şahsın emanete bıraktığını, sigaraların emanete bırakılması ile ilgili hiç bir fonksiyonu olmadığını belirtmesi, sigaraların ele geçtiği otobüsün şoförü olan sanık ...'ın beyanlarının bu savunmaları doğrular mahiyette olması, sanığı cezalandırmaya yeterli delil bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı göz önünde bulundurularak hüküm oluşturulmasının gerekmesi,

2. Ele geçen kaçak sigaraların, 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi yollamasıyla TCK'nun 54/4. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8188, Karar No: 2017/1979, Tarih: 14.03.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/8188 E.  ,  2017/1979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum tarafından ödenmesi gereken yaşlılık aylığı miktarının saptanarak Kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 01/01/1995 tarihinde 1479 sayılı Yasa’ya tabi Bağkur emeklisi olduğunu, 21/09/2007 tarihinde ödenen en son yaşlılık aylığı miktarının 722,49.- TL olduğunu, 2000 yılından sonra emekli olanlara ödenen refah payını haketmek üzere emekli maaşını kestirip yeniden çalışmaya başladığını ve tekrar emekliliğini istediğini, bunun kurum tarafından kabul edilmediğini, bu konuda ... İş Mahkemesine dava açtığını, kurum tarafından 21/10/2007 tarihinden itibaren maaşlarının da ödenmediğini ve 01/10/1999 tarihinden itibaren %15 destek primini maaşından kesmeyi unuttuğunu beyanla, 6.758,22 TL tutarında geçmişe dönük olarak 9 senelik borç çıkardığını, davalı kurum tarafından maaşının eksik ve yanlış hesaplandığını belirtmiş, davalı kurum tarafından ödenmesi gereken yaşlılık aylığı miktarı saptanarak ...’na borcu olmadığının tespitini talep etmiştir.

Dairemizin 29/01/2015 tarihli, 2014/18149 E. 2015/1590 K. Sayılı bozma ilamı üzerine Mahkemece davanın kısmen kabulüne davacının tahakkuk ettirilen 6.758,22 TL yersiz ödeme nedeni ile kuruma 2.369,89 TL borçlu olmadığının tespitine, yaşlılık aylığının eksik hesaplandığına ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt belgelerin incelenmesinde; davacıya 30/12/1994 tarihli tahsis talebine istinaden 01/01/1995 tarihi itibari ile 1479 sayılı Yasa uyarınca yaşlılık aylığı bağlandığı, sigortalının avukat olduğu ve topluluk sigortası ödeyerek emekli aylığı bağlandığı, aylık bağlandıktan sonra avukatlık mesleğini sürdürdüğünün tespit edildiği, sigortalının avukatlık mesleğini sürdürmekte iken 08/10/2007 tarihinde ... Barosu’na dahil olarak çalışmaya başladığını belirterek yaşlılık aylığının durdurulmasını, 16/10/2007 tarihinde yeniden yaşlılık aylığı bağlanmasını talep ettiği, ...’nca yapılan tahkikat sonucunda davacının ilk aylık bağlandığı tarihten itibaren avukatlık mesleğine devam ettiğinin tespit edildiği, bu nedenle 01/10/1999 tarihinden sonraki çalışmaları için %15 SGDP aylıklarından 1/4 oranında kesinti yapıldığı, dondurulmuş olan aylıklarından 21/10/2007-20/02/2008 süresi hak etmiş olduğu aylıklarının borcundan düşüldüğü, 2008 Mart ayından itibaren maaşından 1/4 oranında kesinti yapılmaya başlandığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, eksik ödenen maaş farkı alacağının tahsili ile geçmişe dönük SGDP borcu çıkarılmasına ilişkin kurum işleminin iptaline ilişkin olup Mahkemece, davacının yaşlılık aylığının eksik hesaplandığına ilişkin talebin reddi yerindedir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 21/01/2003-21/02/2008 tarihleri arasında ödemekle yükümlü olduğu Şubat 2008 aylık bağlama anında SGDP sorumluluğunun 4388,33 TL olduğunun tespit edildiği ancak davalı Kurumun 18/02/2013 tarihli yazısında davacının 01/01/2003-01/03/2008 tarihleri arasında SGDP borcunun 3190,62 TL olduğu bildirilmiş olup, davacı adına davalı Kurumca bildirilen bu rakamdan daha fazla SGDP borcu çıkarılması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, davacının 01/01/2003-01/03/2008 tarihleri arasında SGDP borcunun 3190,62 TL olduğu kabul edilerek sonuca gitmekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflardan davacıya iadesine, 14/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14559, Karar No: 2024/3600, Tarih: 02.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2022/14559 E.  ,  2024/3600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 47. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/533 E., 2022/1777 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 10. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/47 E., 2021/273 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edildiği; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, davacının 07.07.2016 günü meydana gelen iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğradığını iddia ederek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; meydana gelen dava konusu olayda davalı şirket izafe edilebilecek hiçbir kusur ve sorumluluk bulunmadığını, meydana gelen iş kazasında işverenin iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili alınması gerekli yükümlülüğü bulunmadığını, kazanın davacının ve çalışma arkadaşının dikkatsizliği sonucunda gerçekleştiğini, çalışanları her türlü eğitimin verildiğini, davacı tarafın iddialarının gerçeği yansıtmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulü ile 111.035,47 TL maddi tazminatın, 30.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 07.07.2016 tarihinden işleyecek avans faiz ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulü ile 111.035,47 TL maddi tazminatın, 30.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 07.07.2016 tarihinden işleyecek avans faiz ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, ıslah ile birlikte davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, meydana gelen dava konusu olayda davalı şirkete izafe edilebilecek hiç bir kusur ve sorumluluk olmadığını, davalı şirkette iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili bütün tedbir ve önlemlerin alındığını, kazanın davacının ve çalışma arkadaşlarının tamamen dikkatsizliğinden kaynaklandığını, bilirkişi raporunda tespit edilen kusur oranlarını kabul etmediklerini, tanıklarının dinlenmediğini, eksik inceleme ile karar verildiğini, ayrıca davacı tanığı ...'in açık beyanlarına rağmen kendisine hiçbir kusur atfedilmemiş olmasının da açıkça haksızlık olduğunu, sağlık kurulu tarafından belirlenen davacının çalışma gücü kaybı oranının (%11,1) hatalı olduğunu, davacının çalışabilir durumda olmasına rağmen çalışmaya devam etmediğini, rapordaki oranın ne şekilde belirlendiğinin gerekçelendirilmediğini, Adli Tıp Raporunda da davacının iş görmezlik durumunun istirahat veya çalışılabilir raporu ile belirlenebileceğini, yapılan maddi tazminat hesabının da fahiş miktarda olduğunu, davacının meydana gelen kaza ile ilgili olarak çalışmasına engel bir durumun bulunmadığını, her hangi bir şekilde uzuv kaybının da bulunmadığını belirterek; yerel Mahkeme kararının kaldırılarak davacının tüm taleplerinin reddine karar verilmesini talep ettiklerini bildirmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taleplerin davalı kayıtları ve hesaplamaya dayalı olması nedeni ile belirsiz alacak davasına konu edilebileceği, kaldı ki ek dava olarak dava konusu miktarın belirlenerek açıldığı, usul ve yasaya uygun olduğu, davalı vekilinin belirsiz alacak davası açılamayacağı yönündeki istinaf sebebinin yerinde olmadığının anlaşıldığı, iş kazasına bağlı maddi ve manevi tazminat davalarında uygulanması gereken zamanaşımı süresi kaza tarihinde yürürlükte olan mevzuata göre belirlenecek olup kazanın 2016 yılında gerçekleşmiş olmasına göre 10 yıllık zamanaşımı süresi geçerli olduğundan kaza tarihinden itibaren de 27.08.2021 ıslah tarihine kadar 10 yıllık zamanaşımı süresinin geçmesinin söz konusu olmadığı, davalı vekilinin bu yöndeki istinaf itirazlarının yerinde olmadığının anlaşıldığı, davalı vekili tanıklarının dinlenmediğini ileri sürmüşse de Mahkemenin 20.06.2018 tarihli duruşmasının 1 numaralı ara kararında davalı vekiline tanık isim ve adreslerini bildirmek üzere iki hafta kesin süre verilmesine ve aksi halde tanık dinletmekten vazgeçmiş sayılacağına karar verildiği ve davalı vekiline ihtarat yapıldığı, davalı vekili tarafından verilen kesin süre içerisinde tanık listesi verilmediği ancak Mahkemece davalı vekilinin bildirdiği tanıklara 03.12.2018 tarihli duruşma ara kararı ile davetiye çıkarıldığı, daha sonraki 10.04.2019 tarihli duruşmada 1 numaralı ara karar gereğince davalı tanıklarına davetiye çıkarılmasına karar verildiği, sonraki duruşmalarda tanıkların hazır olmadığı, Mahkemenin 16.09.2020 tarihli duruşma 1 numaralı ara kararında davalı tanıkları adına davetiye çıkarılmasına karar verildiği, sonraki 21.12.2020 tarihli duruşmada davalılara usulüne uygun tebligat yapıldığı, tanık ...'ın tanıklık yapmak istemediğine dair dilekçesini dosyaya sunduğu,, davalı tanığı ...'ın zorla getirilmesine karar verildiği, zorla getirme yazısına adreste bulunamadığı belirtilerek cevap verildiği, tanığın duruşmada hazır olmadığı, davalı vekili tarafından başka bir adresinin de bildirilmediği, tanığını dinlenmesini de talep etmediği, bu durumda davalı vekilinin bu yöndeki istinaf itirazının yerinde olmadığının anlaşıldığı, tüm dosya içeriği ile davalı işyerinde paketleme personeli olarak çalışan kazazede davacının olay tarihi olan 07.07

...'ın zorla getirilmesine karar verildiği, zorla getirme yazısına adreste bulunamadığı belirtilerek cevap verildiği, tanığın duruşmada hazır olmadığı, davalı vekili tarafından başka bir adresinin de bildirilmediği, tanığını dinlenmesini de talep etmediği, bu durumda davalı vekilinin bu yöndeki istinaf itirazının yerinde olmadığının anlaşıldığı, tüm dosya içeriği ile davalı işyerinde paketleme personeli olarak çalışan kazazede davacının olay tarihi olan 07.07.2016 tarihinde köfte makinesini hareketli bıçak bölgesini temizlediği sırada makinenin başka bir personel tarafından çalıştırılması sonucu sol elinden yaralanmasıyla sonuçlanan iş kazası meydana geldiği, dosyadaki bilgi ve belgeler ve bilirkişi raporunda yapılan tespitlere göre davalı işverenin gerekli iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerini almadığı, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemediği, personelin köfte makinesinin operasyon bölgesine efektif etki alanına sokmaya çalıştığında devreye girecek makineyi durduracak sensör, fotosel, ışın bariyeri gibi tertibatların yerleştirilmesini sağlaması, makinedeki güvenlik tedbirlerinin devrede olup olmadığının tespitine yönelik denetim mekanizmasını kurması, sensörün makine üzerinde devrede olmadığını tespit etmesi gerektiği halde bunları yerine getirmediği, daha güvenli çalışma yöntemlerinin kullanılmasının sağlanmadığı, işin önceden planlanmadığı, yürütümünün denetlenmediği, işverenin denetim ve gözetim eksikliği olduğu, davacının meydana gelebilecek tehlikeler ve olası riskler konusunda yeteri kadar eğitimli olmadığı, işlerinin emniyetli olarak yapılması noktasında bir sistem oluşturmadığı denetim ve gözetim eksikliğinin olduğu, iş güvenliğini çalışanın insiyatifine bıraktığı, bu nedenlerle davalı şirketin kusurlu olduğu, davacı işçinin de can güvenliğini korumada işini yaparken gerekli dikkat ve özeni göstermemesi nedeni ile kusurunun bulunduğu, dosya içeriği ile alınan bilirkişi raporlarında davalı ve davacı yönünden belirlenen kusur oranlarının işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına, dosya içeriğine uygun olduğu, davalı vekillerinin bu yöndeki istinaf itirazının yerinde olmadığının anlaşıldığı, dosyada davacının maluliyet oranının tespiti için alınan raporların aynı doğrultuda olduğu, en son Adli Tıp Kurumundan alınan raporda da davacının maluliyet oranının % 11,1 olarak belirlendiği, davalı vekilinin bu yöndeki istinaf itirazının yerinde olmadığının anlaşıldığı, davalı vekili, yapılan maddi tazminat hesabının da fahiş miktarda olduğunu ileri sürmüşse de; somut bir itirazda bulunmadığı, dosya içeriği ile yapılan hesaplamada da bir isabetsizlik bulunmadığı, davalı vekilinin bu yöndeki istinaf itirazının da yerinde olmadığının anlaşıldığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK.'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.