muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6200, Karar No: 2018/14967, Tarih: 09.07.2018

Bilirkişi raporunda bordrodaki fazla mesai süresi ile uyumsuz olduğundan bahis ile “seyyanen yazılmış”, “sembolik” olarak nitelendirilen bordorlardaki fazla mesai tahakkukları bakımından, örneğin 2011 yılı Mayıs ayı bordrosuna bakıldığında, 158,33 TL. tahakkuk, bordrodaki ücret miktarı olan 950,00 TL. üzerinden 2 günlük ... karşılığı ödenen 1'er yevmiye üzerinden hesaplanan ulusal bayram genel tatil ücreti ile 15 saat fazla mesainin 1,5 yevmiye üzerinden hesaplanan miktarın toplamıdır. Yani, bilirkişi raporunda belirtildiğinin aksine, bordrodaki 158,33 TL “seyyanen, sembolik” olarak yazılmış bir rakam değildir. Ayırca bordroda bunların üst tarafında da bir ... karşılığı olmaksızın alması kanunen gereken tahakkuklar da ayrıca hafta tatili ücreti, resmi tatil günü olarak gösterilmiş olup, fazla mesai, genel tatil çalışmasının gösterildiği kısmın üstünde ayrıca yer alan bu kısımdaki normal ... günü ile birlikte belirtilen hafta tatili ve sair günlerin toplamının 30'ar güne tamamlanmalarından da zaten ... karşılığı olmadan ödenmesi gereken hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti tahakkukları olduğu anlaşılmaktadır. Benzer durum Nisan 2011 ayı bordrosu için de geçerlidir.

2010 ve ve öncesinde ise yıllarca 3, 4, 5, 6 gibi saatlerle fazla mesai tahakkuku yapılmıştır. Böylece ödenen öcret miktarında ufak değişiklikler ile fazla mesai ödemeleri görünmektedir. 2011 yılı ve devamında ise 36, 4, 25, 39, 13, 15 saat gibi farklı saatlerde fazla mesailer ve buna karşılık net ödenen miktarlarda değişmeler olmuştur.

Mahkeme tarafından yapılması gereken iş dosyanın uzman bir bilirkişiye tevdi edilerek, bordrolar tek tek incelenerek fazla mesai ücreti tahakkuku olan ayların tespit edilmesi, ayrıca, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti olarak, çalışmasa da bu günler için normal maaşı içinde yasa gereği alması gereken ve bir ... karşılığı olmayan ücretler haricinde çalışması karşılığında zamlı yevmiye olarak tahakkuk yapılan aylar tespit edilmelidir.

Bordrolarında ... karşılığı olan zamlı hafta tatili ücreti, ... karşılığı olan zamlı ulusal bayram genel tatil ücreti ve fazla mesai tahakkuku olan ayların bordorları davacı tarafından imzalanmış ise bu aylar hesaplamada dışlanmalıdır. Tahakkuk içeren bordrolarda davacının imzası olmamakla birlikte davacıya banka aracılığı ile ödenmiş ise yapılan ... karşılığı olan zamlı hafta tatili ücreti, ... karşılığı olan zamlı ulusal bayram genel tatil ücreti ve fazla mesai hesaplanan alacaktan mahsup edilmelidir.

Diğer yandan, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti bakımından, bu günler için bir ... karşılığı olmayan, çalışılmasa dahi kanun gereği normal aylık ücret içinde ödenmesi gereken ücretlerin, ... karşılığı ödenen ücret imişçesine hesaplanan alacaklardan mahsup edilmiş olması ihtimal dahilinde olup, hükme esas bilirkişi raporunda ay ay hangi miktarlar için mahsup yapıldığı açıklanmadığından bu husus açıklığa kavuşmamıştır, bilirkişi raporu denetime bu açıdan elverişsizdir. Bir ... karşılığı olmaksızın normal aylık ücret içinde ödenmesi gereken hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti, bu günlerde ... karşılığında hakedilen zamlı ücretlerden mahsup edilemez. Bu husus da dosya uzman bir bilirkişiye tevdi edilerek yeniden ele alınmalıdır.

Yukardaki alacak kalemlerine ilişkin tüm hesaplamalar, hangi ayda ne gibi bir tahakkuk olduğunun kabul edildiği/ edilmediği, neden bu şekilde neticeye varıldığı ve hesaplamanın nasıl yapıldığı bilirkişi raporunda adım adım açıklanarak denetime elverişli şekilde sonuca gidilmelidir.

4-Yıllık izin ücreti, bordrolar ve yıllık izin formları bakımından, Mahkeme, yıllık izin talep formlarının bir kısmının sadece talep formu olduğunu kabul ederek -2 adet form hariç- bu formlardaki süreleri yıllık izin süresinden düşmemiştir.

Mahkeme tarafından sadece talep formu olarak kabul edilerek yıllık izin alacağından düşülmeyen bu formlardan bir kısmında belirtilen bir kısım yıllık izin talebine konu günlerin, ay olarak denk geldiği bordrolarda yıllık izin tahakkuku olarak gösterildiği ve bu bordroların davacıya atfen imza içerdiği görülmektedir.

Mahkeme tarafından yapılacak iş, davacı asil bizzat duruşmaya celbedilerek, Mahkeme tarafından kabul edilmemiş bulunan yıllık izin talep formları ve bu formlarda yıllık izin talep edilen tarihlerin denk düştüğü bordorları davacı asile gösterip detaylı şekilde açıklattıktan sonra dosyayı konusunda uzman bir bilirkişiye tevdi ederek, bu yıllık izin talep formları ve bordrolarda belgelerde imza olup olmamasının neticeye etkisi de irdelenerek, ayrıca yıllık izin talep formları ile bu formlardaki yıllık izin talep edilen günlerin denk düştüğü ayların bordrolarında yıllık izin olarak gösterilen sürelerde varsa farklılıklar da irdelenerek, yıllık izin formları ile bordrolarda gösterilen yıllık izin günlerinin neticeye etkisi irdelenmelidir.

Varsa, yıllık izin formu olup da izin talep edilen tarihlerin denk geldiği ay bordrosunda yıllık izin tahakkuku olmayan izin formları ve yıllık izin formu mevcut olmasa da varsa yıllık izin günü içeren bordrolar da yukardaki işlemlere tabi tutularak neticeye etkileri incelenmelidir.

Varsa, yıllık izin formu olup da izin talep edilen tarihlerin denk geldiği ay bordrosunda yıllık izin tahakkuku olmayan izin formları ve yıllık izin formu mevcut olmasa da varsa yıllık izin günü içeren bordrolar da yukardaki işlemlere tabi tutularak neticeye etkileri incelenmelidir.

5-Ücret alacağı bakımından, dosyadaki banka dekontu fotokopilerinden 11/07/2012 tarihinde davalının davacıya 770,78 TL maaş ve 93,08 TL asgari geçim indirimi, 14/08/2012 tarihinde 811,35 TL. maaş ve 93,08 TL. asgari geçim indirimi ödemesi yapıldığı görülmektedir. Banka dökümlerinden bu ödemelerin yapıldığı, hatta bilahare başka ödemeler de yapıldığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda banka kayıtlarındaki ödemelerin kim tarafından yapıldığının belli olmadığı yönünde açıklama bulunduğundan ve dekontların da fotokopisi olduğundan, davacı asil bizzat duruşmaya celbedilip kendisinden yukarıda bahsedilen ödemelerin ve bundan sonra yapıldığı görünen banka ekstrelerindeki ödemelerin davacıya kim tarafından yapıldığı, hüküm altına alınan 2012 yılı Temmuz ve Ağustos ayları ücretlerinin ödenip ödenmediği sorulup, gerekirse taraf vekillerinden de bu konularda izahat alınıp, bankadan gerekirse belgeler getirtilip araştırılarak, bu ödemelerin neticeye etkisi irdelenmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

6-Ulusal bayram genel tatil ücreti ve takdiri indirim bakımından, bu alacak kaleminden takdiri indirim yapıldığının gerekçede belirtilmesine rağmen hükmedilen miktarda aslında takdiri indirim yapılmaması hatalıdır.

7-Fazla mesai süresi bakımından, bilirkişi raporundaki hesaplama “Tanıklara göre günde 18 saate yakın çalıştığı iddia edilmiş ise de davacı tır şoförü olduğundan ulusal mevzuata göre günde belli bir saat araç kullanma zorunluluğu sebebi ile fazla mesai yazılı delille ispatlanmalı ama yazılı delil bulunmadığından Karayolları Trafik Kanunu ve Yönetmeliğine göre günlük 9 saat araç kullanma sınırına göre 10 saat ..., 1 saat ara dinlenme ile haftada 6 gün ... sonucunda haftada 9 saat fazla mesaiye ilaveten hafta tatillerinde fiilen çalışılan 7,5 saati aşan ... süresi olan 1,5 saat ile toplam haftalık fazla mesai süresinin 10,5 saat olduğu” şeklinde hesaplama yapılmıştır.

Mevzuatta ... saatleri sınırlı ise de aksinin tanıkla ispatlanması halinde mevzuattaki ... saati ile bağlı kalmaksızın hesaplamanın tanık deliline göre ispatlanan süre için yapılması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6916, Karar No: 2014/8129, Tarih: 19.06.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/6916 E.  ,  2014/8129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Balıkesir 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2014

NUMARASI : 2014/97-2014/135

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine davalı borçlu tarafından itiraz edilmeyerek takibin kesinleşmesi üzerine davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak kiralananın tahliyesini istemiştir. Mahkemece kiralananın hasılat kirasına tabi olduğu, ödeme emrinde 60 günlük süre verilmesi gerekirken 30 günlük ödeme süresinin verildiği, temerrüt şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takipte dayanılan ve karara esas alınan 01.01.2011 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralananın çay bahçesi olduğu belirtilmiştir. Taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası olarak nitelendirilebilmesi için Borçlar Kanunun 270. (TBK 357) maddesinde düzenlendiği şekliyle hasılat getiren bir taşınır ya da taşınmaz mal, ticari işleme ya da hakkın kira ilişkisinin konusunu oluşturması ve kiralanın demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiraya verilmesi gerekir. Kira sözleşmesinde kiralananın niteliğinin çay bahçesi olarak belirtilmiş olması tek başına kira ilişkisinin hasılat kirası olduğunu göstermez. Olayımızda kiralanan ile birlikte teslim edilen demirbaştan bahsedilmediği gibi, taşınmazın işletme ruhsatı ile kiralandığına dair herhangi bir beyan ve iddia da bulunmamaktadır. Bu durumda mahkemece, kiralanan çay bahçesinin demirbaşlar ile kiraya verilip verilmediği kiralananın işletme ruhsatının kimin üzerine olduğu hususları araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu hususlar üzerinde durulmadan yazılı gerekçe ile istemin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15068, Karar No: 2013/22290, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/15068 E.  ,  2013/22290 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde takım sözleşmesine tabi olarak vinç operatörü olarak çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının takım sözleşmesine tabi olarak yevmiyeci olarak çalıştığını, tüm haklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, “Davacının, iş akdinin, davalı İşveren tarafından, haklı bir neden olmadan feshedildiği, haklı nedenin davalı tarafından ispat edilemediği anlaşılmakla kıdem ve ihbar tazminatı talepli davanın kabulüne karar vermek gerekmiştir. ” gerekçesiyle gece çalışma ücreti talebi dışında tüm taleplerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma ücretlerinin hesap yöntemi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır. .../..

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41'inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma .../..

şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda mahkemece, fazla mesai süresinin haftalık yapılan mesai süresi gözönüne alınarak hesaplanmasına dair usule aykırı olarak, davacının çalıştığı günleri belirleyip, bugünlerde yapılan fazla mesainin hesabını yapan hatalı bilirkişi raporunun hükme esas alınması isabetsiz olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6277, Karar No: 2014/6017, Tarih: 13.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/6277 E.  ,  2014/6017 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 24/12/2012

Numarası : 2001/1158-2012/923

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı-karşı davalı şirket vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı-karşı davalı şirket vekili, işyerinde, müdür ve genel müdür vekili olarak çalışan A.. E.. ile müdür, genel müdür vekili ve genel müdür olarak çalışan diğer davalının, çalıştıkları süre içinde hatalı olarak 1997-1998-1999 yıllarına ait fazla yatırılan kurumlar vergisi tutarı 10.712,48 TL ve aylık ödenmesi gereken ve ödenmeyen BSMV tutarı 4.148,42 TL’nin vergi dairesince tahakkuk ettirilen faiz ve cezası yanında, bu tutarların alternatif getiri ve maliyetleriyle birlikte 20.566,01 TL şirket zararına yol açtığı, davalı-karşı davacı A.. E..'ün çalışma süresi ve görevi uyarınca mevcut zararın 5.496,29 TL'sinden, diğer davalı N.. A..'un ise çalışma süresi ve görevi gözetilerek zararın 1.957,00 TL’sinden sorumlu olduğununu iddia ederek; zarar toplamının 02.10.2001 tarihinden itibaren reeskont faizleri ile birlikte her bir davalının sorumlu olduğu tutar üzerinden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı N.. A.. vekili, hatalı yatırıldığı belirtilen kurumlar vergisinde hatanın nasıl meydana geldiğinin ortaya konulmadığını, iddiaları kabul etmediklerini, müvekkilinin görevli bulunduğu dönemle ilgili olarak, davacı şirketin SPK'dan repo ve ters repo konusunda yetki belgesi bulunmadığından oluşan atıl parayı Tarişbank 'ta repo veya mevduata yatırarak faiz geliri elde ettiğini, elde edilen faiz geliri ticari faaliyetine bağlı bulunduğundan Gelir Vergisi Kanunun 75.maddesi gereği ticari kazanç sayıldığını, kurumlar vergisinden tenzili gereken bir verginin olmadığını, ödenmediği belirtilen BSMV ile ilgili olarak da, bankada repo yaptırılarak elde edilen repo gelirinin, 6802 sayılı Gider Vergisi Kanununun kapsamı dışında kaldığını, bu nedenle hizmet, komisyon, ücret gibi değerlendirilemeyeceğini, BSMV’ye tabi herhangi bir gelirin sağlanmadığını, kaldı ki ödenmemiş BSMV ile fazla ödenmiş kurumlar vergisi bulunsa dahi bu sebeple kurumun uğradığı iddia edilen zararın, yeminli mali müşaviri, beyannameyi tanzim ve imzalayanların ve rapor düzenleyen denetçilerin de sorumlu tutulmaları gerektiğini beyanla davanın reddi gereğini savunmuştur.

Davalı-karşı davacı A.. E.. vekili müvekkilinin davalı işverene ait işyerinde 13.08.1998 tarihinde müdür olarak işe başladığını, 27.04.1999 tarihinde genel müdür kadrosuna vekaleten atandığını, 27.04.1999 tarihinden önceki dönem için genel müdür sıfatı ile sorumluluğu bulunmadığını, şirket muhasebesinin şirkete ait yönetmelikle belirlendiğini ve bunun sorumlusunun da muhasebe müdürü olduğunu, yapılan hata varsa da kimsenin şahsi çıkar veya kazancının söz konusu olmadığını; zarar doğurduğu iddia edilen olayı ortaya çıkaranın ve bu konuda denetim isteyenin de kendisi olduğunu, davacının Anonim Şirket olduğu, 1998 ve 1999 yıllarına ait tüm hesapları iç ve dış denetim tarafından incelendiğini, genel kurullarda bilançonun, hesapların ve yönetim kurulunun ibra edildiğini, yeminli malı müşavirlik firmasının da 1998 ve 1999 yıllarına ait kayıtları inceleyerek uygun bulduğunu belirterek, aleyhine açılan davanın reddi gereğini savunup; karşılık dava olarak da iş akdinin, belirtilen haksız suçlamalar kapsamında haksız feshedildiğini iddia ederek toplam 9.600,00 TL alacağın tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı şirket tarafından, ödenmemesi gereken Banka ve Sigorta Muamele Vergisi’nin ödenmesi suretiyle davalıların zarara yol açtığı iddiası yönünden yapılan incelemede, davacı Şirketin SPK'dan alınmış repo-ters repo yetkisi bulunmadığı için, nakdini bir bankaya repo yapılmak üzere yatırıp buradan elde ettiği geliri menkul sermaye iradı olarak şirket kazancına aktardığı, bu iradın 6802 sayılı Yasanın 28. maddesi uyarınca banka muamele ve hizmeti karşılığı olan bir gelir olmaması nedeniyle BSMV'ye tabi tutulmadığı, ancak, İzmir Defterdarlığı ve Maliye Bakanlığı yetkili birimleri tarafından bu gelirlerin BSMV'ye tabi olduğunun bildirilmesi üzerine, pişmanlıktan yararlanılarak bu konuda gerekli ödemenin yapıldığı, ancak BSMV ödeme yükümlülüğü olmadığının yapılan yargılama sonucunda elde edilen kesin yargı hükmüyle de ortaya konulduğu, davacı şirket zararının belirlenmesi amacıyla yapılan müfettiş incelemesi sonucu düzenlenen raporda, "vergi mevzuatı uyarınca açıklayıcı bir hükme rastlanılmadığından, şirketin Tarişbank bünyesinde yaptığı mevduat işlemlerinden elde ettiği faiz gelirlerinin Banka Sigorta Muameleleri Vergisi'ne tabi olabileceği varsayımıyla hareket edilerek, Kurumlar Vergisi hesaplamalarının da bu doğrultuda yapıldığı, mevzuattaki belirsizlikler, vergi, tahakkuk ve tahsiliyle yetkili birimlerin konu hakkındaki çelişik ve uyulması zorunlu işlemleri, davalıların çalıştıkları konum itibariyle vergi tahakkukuna ilişkin konularda yöneticilik konumundan kaynaklı yetkilere sahip oldukları, asıl işlemlerin konuyla ilgili muhasebe ve tüm kanıtlar ile İzmir 3. Vergi Mahkemesi hükmü içeriği karşısında, davalıların tazminle sorumluluklarını gerektirir bir zarara yol açmadıkları sonucuna varıldığı, A.. E..'ün, iş sözleşmesinin haksız feshi iddiasına dayalı işilik alacakları yönünden yapılan incelemede ise; 13.08.1998-09.08.2001 tarihleri arası dönemde, 2 yıl, 11 ay, 26 gün ve hizmet döküm cetvelindeki bilgi uyarınca tazminata esas günlük brüt 34,91 TL ücretle çalıştığı belirlendiği, çalıştığı süre karşılığı hak kazandığı 34 günlük ücretli izin kullanım veya karşılığı ücret ödemesi belgelenmeyen A.. E..'ün 24 günlük yıllık izin karşılığı ücret alacaklısı olduğu, fazla çalışma iddiası konusunda yeterli kanıt sunulamadığı için bu konudaki istem yerinde bulunmayarak, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini kanıtlamakla yükümlü işveren tarafından bu konudaki kanıt yükümlülüğü yasal gereklere uygun biçimde yerine getirilmediğinden, kıdem tazminat tavanı da dikkate alınarak, A.. E..'ün, 2.415,86 TL brüt kıdem tazminatı, 1

.. E..'ün 24 günlük yıllık izin karşılığı ücret alacaklısı olduğu, fazla çalışma iddiası konusunda yeterli kanıt sunulamadığı için bu konudaki istem yerinde bulunmayarak, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini kanıtlamakla yükümlü işveren tarafından bu konudaki kanıt yükümlülüğü yasal gereklere uygun biçimde yerine getirilmediğinden, kıdem tazminat tavanı da dikkate alınarak, A.. E..'ün, 2.415,86 TL brüt kıdem tazminatı, 1.130,64 TL brüt ihbar tazminatı, 646,08 TL brüt yıllık izin ücreti alacağı bulunduğu, davacı şirketin BSMV’ye tabi olmadığı belirgin bulunan kazancından Maliye Bakanlığı ilgili birimlerinin işlemleri uyarınca BSMV kesintisi yapılarak ödeme yapılmasında ilgili birimlerin işlemlerinin etkili olduğu bu konuda davalılara herhangi bir kusur yüklenmesine olanak bulunmadığı, BSMV uygulamasına ilişkin işlemlerin hukuka uygun bulunmadığının yargı kararıyla tespit edilerek ortaya konulduğu yönleri de gözetilerek, davacı Tariş Yatırım Menkul Değerler A.Ş. tarafından açılan davanın reddine, A.. E.. tarafından açılan karşı davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.