muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12677, Karar No: 2015/28665, Tarih: 07.05.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/12677 E.  ,  2015/28665 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/105822

MAHKEMESİ : Hassa Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/10/2010

NUMARASI : 2010/50 (E) ve 2010/170 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, mala zarar verme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Akrabaları S.. T..’nun, katılan R.. T.. tarafından yaralandığı ve hakaret edildiğini öğrenen sanıkların eylemlerini haksız tahrik altında işlemeleri nedeniyle haklarında TCK’nın 29. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanıklar S.. Y.. ve S.. Y..’nın katılan R.. T..'na karşı mala zarar verme, sanık S.. Y..’nın hakaret suçundan verilen mahkumiyet kararları yönünden;

Katılan R.. T..’nun, hükümden sonra verdiği 08.04.2011 tarihli dilekçesiyle şikayetten vazgeçmesi karşısında, sanıklardan vazgeçmeye karşı diyecekleri sorularak, sonucuna göre hukuki durumlarının belirlenmesi zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve sanıklar S.. Y.. ve S.. Y..’nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1359, Karar No: 2015/2749, Tarih: 19.03.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/1359 E.  ,  2015/2749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2014

NUMARASI : 2014/866-2014/902

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulü ile itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı 01.04.2014 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesine dayanarak 12.08.2014 tarihinde başlattığı haciz ve tahliye istekli icra takibinde ödenmeyen 2014 yılı Ağustos ayı kirası 850,00-TL’nin tahsilini istemiş, davalı 21.08.2014 tarihli itiraz dilekçesinde davacıya borcu bulunmadığını, belirlenen aidatın 222,00-TL olduğunu, 50,00-TL onarım parası olduğunu beyan etmiştir. Davalı borçlu ibraz ettiği banka dekontuyla 14.08.2014 tarihinde Ağustos 2014 kirası olarak 800,00-TL yatırdığını bildirmiştir. Bu husus mahkemenin de kabulündedir. Davalı adına gönderilen ve 14.08.2014 tarihinde tebliğ edilen ihtarlı ödeme emrinde ödeme süresi 6 gün olarak gösterilmiştir. Kiralanan konut niteliğinde olup TBK 315. Maddesi uyarınca davalı borçluya en az 30 günlük ödeme süresi tanınması gerekir. Yasal ödeme süresi tanınmayan hallerde temerrüt oluşmaz. Mahkemece; temerrüt koşulları gerçekleşmediğinden tahliye isteğinin reddine ve davalı tarafça yatırılan 800-TL mahsup edildikten sonra bakiye bedel üzerinden itirazın kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 19.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2084, Karar No: 2021/4835, Tarih: 14.06.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/2084 E.  ,  2021/4835 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre ; olay günü saat 08.15 sıralarında katılan ...’in sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahal içi, bölünmüş dört şeritli tek yönlü caddede seyir halindeyken olay günü verdiği ilk ifadesine göre araç marka model ve rengini bilmediği bir aracın, idaresinde bulunan aracın arka kısmına temas etmesi sonucu direksiyon hakimiyetini kaybederek bariyerlere çarptığını, olaydan sonra sanığın aracının da orada olduğunu ancak kendisine çarpıp çarpmadığını bilmediğini ifade ettiği, olay tarihinden 5 ay sonra 16.10.2014 tarihli ifadesinde ise çarpan aracın sanığın aracı olduğunu hatırladığını belirttiği, sanığın da olay günü ve aşamalardaki tüm beyanlarında siyah renkli bir aracın aniden şeridine geçtiğini kendisinin de o araca çarpmamak için direksiyonu sola doğru bariyere kırdığını ve bariyere çarptıktan sonra savrularak sağ bariyere çarptığını, katılanın aracına kendisinin çarpmadığını savunduğu olay ile ilgili olarak, tanık ...'ın meydana gelen kazada katılanın aracına sanığın aracının çarpmadığını başka bir aracın çarptığını beyan etmiş olması, bozma ilamı doğrultusunda alınan bilirkişi heyet raporunda sanığın kusurunun olmadığının belirtilmiş olması karşısında mahkemece sanığın beraatine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanığın bilinçli taksir hükümleri doğrultusunda üst hadden cezalandırılması gerektiğine, eksik inceleme yapıldığına, sanığın kusurlu olduğuna, beraat kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 14.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15487, Karar No: 2013/15057, Tarih: 05.11.2013

2-Dava, destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 91/1.maddesinde, “işletenlerin, bu kanunun 85/1 maddesine göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası yaptırmaları zorunludur”, aynı yasanın 85/1 maddesinde, “bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yararlanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, araç işletenin bu zarardan sorumlu olacağı”, aynı yasanın 85/son maddesinde ise, “ işleten ve araç işleticisi teşebbüsün sahibi, aracın sürücüsünün veya aracın kullanılmasına katılan yardımcı kişilerin kusurundan kendi kusuru gibi sorumludur.” hükümlerine yer verilmiş, Karayolları Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının A-1.maddesinde de, “sigortacı bu poliçede tanımlanan motorlu aracın işletilmesi sırasında bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermesinden dolayı 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na göre işletene düşen hukuki sorumluluğu, zorunlu sigorta limitlerine kadar temin eder” şeklinde ifade edilmiştir.

Yukarda açıklanan madde hükümlerinden,Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası; motorlu bir aracın karayolunda işletilmesi sırasında, bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına neden olması halinde, o aracı işletenin zarara uğrayan 3. kişilere karşı olan sorumluluğunu belli limitler dahilinde karşılamayı amaçlayan ve yasaca yapılması zorunlu kılınan bir zarar sigortası türü olduğu anlaşılmaktadır.

Motorlu araçların işletilme tehlikesine karşı, zarar gören üçüncü şahısları, korumak amacıyla getirilmiş olan bu düzenleme ile öngörülen sorumluluğunun bir kusur sorumluluğu olmayıp, sebep sorumluluğu olduğu; böylece araç işletenin sorumluluğunun sebep sorumluluğunun ikinci türü olan tehlike sorumluluğuna ilişkin bulunduğu, öğretide ve yargısal

içtihatlarla kabul edilmektedir (Fikret Eren, Borçlar Hukuku, 9. Bası, s. 631 vd.; ... Kılıçoğlu, Borçlar Hukuku, Genişletilmiş 10. Baskı, s. 264 vd).

2918 sayılı Kanunun 86. maddesinde ise, bu Kanunun 85.maddesinde düzenlenen sorumluluktan kurtulma ve sorumluluğu azaltma koşullarına yer verilmiştir.

Bu düzenlemelere göre, araç işleteni veya araç işleteninin bağlı bulunduğu teşebbüs sahibi, kendisinin veya eylemlerinden sorumlu tutulduğu kişilerin kusuru bulunmaksızın ve araçtaki bozukluk kazayı etkilemiş olmaksızın kazanın bir mücbir sebepten veya zarar görenin veya üçüncü kişinin ağır kusurundan ileri geldiğini ispat ederse sorumluluktan kurtulabilecek; sorumluluktan kurtulamayan işleten veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibi ise kazanın oluşunda zarar görenin kusurunun bulunduğunu ispat ederse, hakim, durum ve şartlara göre tazminat miktarını indirebilecektir.

2918 sayılı KTK 86/2 maddesinde " sorumluluktan kurtulamayan işleten veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibinin, kazanın oluşumunda zarar görenin kusurunun bulunduğunu ispat ederse hakimin durum ve şartlara göre tazminat miktarını indirebileceği",

2918 sayılı KTK 91/1 maddesinde "İşletenlerin, bu Kanununun 85. maddesinin 1 fıkrasına göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere mali sorumluluk sigortası yaptırmalarının zorunlu" bulunduğu,

Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumlluluk Sigortası Genel Şartlarının, "Sigortanın Kapsamı" başlıklı A.1 maddesinde "sigortacının poliçede tamınlanan motorlu aracın işletilmesi sırasında bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermiş olmasından dolayı 2918 sayılı KTK ya göre işletene düşen hukuki sorumluluğu zorunlu sigorta limitlerine kadar temin edeceği... " öngörülmüştür.

Destekten yoksunluk tazminatı, ölüm nedeniyle ortaya çıkan, miras hukukundan bağımsız, yansıma yolu ile uğranılan maddi zararın tazmini amacını güden bir taleptir.(Emre Gökyayla S:46 vd)

Kusursuz sorumlulukta tazminat belirlenirken aksi öngörülmemişse (TBK 49 vd) kusura dayanan sorumluluk hükümlerinin uygulanacağı doktrinde ve yargısal içtihatlarda benimsenmektedir. Tazminatta indirime sebep olan TKB 51, 52 madde hükümleri, kusursuz sorumluluk hallerinde takdir edilecek tazminatlarda da indirim sebebi teşkil edecektir (K.Oğuzman- T.Öz Borçlar Hukuk Genel Hükümler S:131, F.Eren Borçlar Hukuku Genel Hükümler S:7, 728, H.Nomer Haksız Fiil Sorumluluğundan maddi tazminatın belirlenmesi S:77). Sorumluluğun tehlike esasına dayanmasında da müterafık kusurun indirime engel teşkil etmeyeceği, zarar görenin müterafik kusurunun dikkate alınacağı 2918 sayılı Yasanın 86/2 maddesinde de açıkça vurgulanmıştır.

TBK 52. maddesinde öngörülen müterafik kusur, zarar görenin zararın doğmasına veya artmasına yaptığı katkı olup mağdur, zarar veren şahsın hal ve mevkini ağırlaştırdığı için hakim tazminatı indirmekte veya kaldırmaktadır.

Nitekim, Federal Mahkeme de sigorta şirketinin, ölen desteğin kazanın oluşumundaki kusur oranında ödemesi gereken tazminat tutarında indirimi uygulamıştır.

Bu noktada destekten yoksunluk tazminatının bağımsız hak niteliğinin, müterafik kusur uygulamasına etkisinin ne olduğu önem kazanmaktadır.

Destekten yoksun kalma tazminatının, destekten intikal eden bir hak olmaması, destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin bir davada müterafik kusur nedeniyle tazminatın indirilmesi veya kaldırlmasına engel değildir. Bu açıdan bağımsızlık bulunmamaktadır. Bizzat ölenin tazminat talep etmiş olması halinde ortaya çıkacak hukuki sonuçtan daha farklı bir durum yaratılamaz. Desteğin fiil ve davranışları TBK 51, 52 maddesi gereğince destek görenlerin tazminat talepleri bakımından gözönünde tutulur (Gökyayla S.46).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan oksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı araç sürücüsünün araçla geçirdiği ve 8/8 oranında kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine sürücünün desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine Uyuşmazlık Hakem Kurulu'nda destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile karar bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile karar bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır. zminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Olayda destek 8/8 oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı ... şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davacının temyiz itirazının reddi ile Uyuşmazlık Hakem Kurulu kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2022/2302, Karar No: 2022/3055, Tarih: 10.03.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/2302 E.  ,  2022/3055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 09/12/2021 tarih, 2021/5846 E. 2021/11256 K sayılı kararı ile adli yardım isteminde bulunan davalı, adli yardım talebini mali durumunu göstermeye yeterli somut bir belgeye dayandırmadığından adli yardım talebinin reddine karar verilmiştir. Davalı tarafından adli yardım talebinin reddine ilişkin Dairemiz kararına, süresi içinde itiraz edilmiştir. HMK 337/2. maddesi gereğince adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebilir. Kararına itiraz edilen mahkeme, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir.

Dairemizce verilen karara ilişkin itirazı incelemeye yetkili merci Yargıtay 1. Hukuk Dairesi olup davacının adli yardım talebinin reddine ilişkin itirazını değerlendirmek üzere dosyanın Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dava dosyasının Yargıtay 1. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 10/03/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/628, Karar No: 2019/1850, Tarih: 26.03.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/628 E.  ,  2019/1850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ÇAYCUMA 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında verilen 1 yıl hapis cezasının ertelenmediği anlaşıldığından tebliğnamedeki 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesi ile ilgili düzeltilerek onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın evinde ele geçirilen, uyuşturucu ve uyarıcı madde içermeyen 36,40 gr ağırlığındaki kenevir tohumunun sanığa iadesine karar verilmesi gerekirken müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün müsadereye ilişkin 3. fıkrasında yer alan “36,40 gr ağırlığındaki hint keneviri tohumu ile” ibaresinin çıkarılması ve aynı fıkranın sonuna “uyuşturucu ve uyarıcı madde içermediği için bulundurulması suç oluşturmayan 36,40 gr ağırlığındaki hint keneviri tohumunun sanığa iadesine” ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/756, Karar No: 2017/5195, Tarih: 15.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/756 E.  ,  2017/5195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1,63,51,51/3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ... müdafii ile sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1,63,51,51/3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ... müdafii ile sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Katılan ...'ın eşi ...'ın 09.08.2012 tarihinde 38 haftalık gebelik mükerrer sectio nedeniyle sanık ...'ın başhekim ve mesul müdür olarak görev yaptığı ... Hastanesi'nde ameliyata alındığı, uterus açıldığı, bebeğin ayak geliş olduğu saptandığı, saat 09:57’de 3580 gr ağırlığında canlı kız bebek doğurtulduğu, plasenta ve ekleri alınıp, batın usulüne uygun kapatıldığı, bebeğin ailenin yanına verildiği, ölen bebeğin yakınlarının beyanlarına göre bebeğin ailesi tarafından vücudunda morluklar olduğunun aynı hastanenin kadın doğum servisinde ebe olarak görev yapan sanık ...'e bildirildiği, hemşirenin bunun normal olduğunu, bebeğin ısınınca geçeceğini ifade ettiği, saat 13.07 de bebekte kalp atımı, spontan solunumun olmaması ve siyanotik olması nedeniyle mavi kod alarmı verildiği, aynı zamanda çocuk cerrahı olan sanık ... ile anestezi uzmanı tarafından entübe edilip yeniden canlandırma işlemine başlandığı ve yanıt alınamaması üzerine saat 13.50 de bebeğin ex kabul edildiği, Adli Tıp Kurumu Morg İhtisas Dairesi'nin raporuna göre, bebeğin ölümünün hyalen membran hastalığı ve amnion sıvısı embolisi sonucu meydana gelmiş olduğu, 30.01.2013 tarihli Adli Tıp 1. İhtisas Kurulu raporunda; bebeğin teyzesi tarafından morarma şikayetinin hemşire ...’e bildirildiğinde şifai olarak ısıtılınca geçeceğini söyleyip bunu sorumlu doktora haber vermemesinin bir eksiklik olduğunun, hastanede çocuk doktorunun bulunmamasının idari bir eksiklik olduğunun, sorumlu çocuk doktorlarının izinde olması nedeniyle hastaneye geçici çocuk doktoru görevlendirilmemesinin veya bebeğin çocuk doktoru bulunan bir hastaneye sevk edilmemesinin tıp kurallarına uygun olmadığının belirtildiği, Yüksek Sağlık Şurası raporunda ise, morarma şikayetinin hemşireye bildirildiğinin ifadelerden anlaşıldığı, ancak hemşirenin bunu sorumlu doktora haber vermemesi cihetiyle hemşire ...'in eyleminde eksiklik olduğunun ,çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı izinde olsa da, sezaryen ile doğum yapılan bir hastanede konsültasyon veya benzeri hizmetler yönünden çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanlığı hizmet sunumunun devamlılığının tıbbi gereklilik olduğu cihetle, hastane idaresinin de kusurlu olduğu görüşünün belirtildiği; dosya içeriğine göre bebeğin teyzesi olan ...'nın bebeği ilk gördüğü anda itibaren morarma olduğunu birçok kez ebe sanık ... Köselere bildirmesine rağmen, ebe sanık tarafından sorumlu doktora haber verilmediğinin, yine başhekim sanık ...'ın kendi savunmasında belirttiği üzere hastanede çocuk sağlığı uzmanı senelik izinde olduğu için doğum sonrası muayene işleminin çocuk doktoru tarafından yapılamadığının anlaşılması karşısında, her iki sanığın meydana gelen ölüm olayında kusurlu olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;