muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1201, Karar No: 2023/3052, Tarih: 02.11.2023

Hal böyle olunca; mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilerek, öncelikle dosya yeniden bilirkişi kuruluna verilerek davalı kurumun davacı taraftan isteyebileceği kaçak elektrik bedelinin Elektrik Tarifeleri Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği ve bu yönetmelik gereğince yayınlanan 622 sayılı EPDK kararında belirlenen usül ve esaslarda açıklanan yönteme göre ve ortalama aylık çalışma saati 400 saat olarak alınarak yeniden hesaplanması için yeniden rapor alınması, davacının sorumlu tutulabileceği kaçak elektrik bedelinin duraksamasız belirlenmesi, daha sonra toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir. " gerekçesiyle, karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bozma ilamından sonra alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile davacının davalıya 24.03.2013 tarihli üç tutanak için ayrı ayrı 8.216,97 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; davaya konu tutanakların içeriğinde belirtilen hususun aksine 24.03.2013 tarihinde olay yerinde kaçak tespit tutanakları düzenlenmediği gibi davacıya imzalatılmadığını, 24.03.2013 tarihinden sonraki kısa süre içerisinde abone kaydını yaptırdığını, kaçak elektrik enerjisi tüketmediğini, tespitin yapıldığı tarihte ne pamuk ne de buğday bitkilerinin tarımsal sulama dönemi olduğunu, tarım arazisinin yüz ölçümü, kaç dekarında buğday kaç dekarında pamuk ekili olduğu kuyunun debisi, su randımanı sulanan alanın yüz ölçümü, sulama yapılırken ne kadar su tüketildiği ve sulama süresinin ve sulama sırasında ne kadar elektrik enerjisinin kullanıldığının belirlenmesi mümkünken elektrik enerjisinin kullanım saatini 400 saat olarak almanın haksız olduğunu, kaçak elektrik tutanakları ile ilgili olarak kamu davası ikame edildiğini, bilirkişi raporu alınarak kurum zararlarının ödendiğini, aynı konu ile ilgili olarak başka bir yargı merciince rapor aldırılıp sonucuna göre kurum zararı giderilerek hüküm verilmişken başka bir yargı merciinde farklı bir rapor aldırılarak karar verilmiş olmasının haksız ve hukuka aykırı olduğunu, ceza dosyalarının celbi ile dosyalar üzerinden yapılacak inceleme ve davacının hala borç kaydının olup olmadığının sorulması ile dava konusu yerlerde yapılacak keşif ve alınacak bilirkişi raporu sonrası hüküm kurmak gerektiğini ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davalı vekili; kaçak tespitine istinaden yönetmelik çerçevesinde kaçak tespit tarihini ve ekili ürünü baz alınarak geriye dönük kaçak tahakkuk hesaplaması yapıldığını, hükme esas alınan bilirkişi raporunda bilirkişiler tarafından sulama gün ve saati üzerinden hesaplama yapıldığını ve daha düşük bir kaçak kullanım bedeli hesaplandığını, dosyanın bilirkişilere ek rapor için tevdii edilerek bu eksikliğin giderilerek yeniden rapor alınması talebinin göz ardı edildiğini, kaçak kullanım yokmuşçasına karar verildiğini, hesaplama yönteminin Yönetmelik hükümlerine göre yapıldığını, açılan davanın reddi gerektiğini, Mahkemece bilirkişi raporuna karşı yapılan itirazların değerlendirilmediğini ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kaçak elektrik kullanımına istinaden düzenlenen faturalara ilişkin olarak borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği ile anılan Yönetmeliğin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları düzenleyen ve Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından yayımlanan 29.12.2005 tarihli ve 622 sayılı kurul kararı.

3. Değerlendirme

1. Dosyadaki yazılara, Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca davacının kaçak elektrik tükettiği gözetilerek araştırma yapılmış olmasına göre, tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2. Kaçak tespit tutanaklarının düzenlendiği tarihte yürürlükte olan Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları düzenleyen 622 sayılı kararın 1/E maddesinde, kaçak tahakkukunda esas alınacak bedeller belirlenmiştir. Buna göre; kaçak tazminat hesabında aktif enerji tarifesi alınacağından kayıp kaçak, dağıtım bedeli, perakende hizmet ve iletim, sayaç okuma bedelleri dikkate alınmaksızın aktif tarifenin 1,5 katı ve KDV uygulanarak hesap yapılacaktır.

3. Hükme esas alınan bilirkişi raporunun, yukarıda belirtilen 622 sayılı kurul kararında belirtilen usul ve esaslar dikkate alınarak hazırlandığı belirtilmiş ise de, bu yönden denetime elverişli olmadığı, sözü edilen kurul kararının 1/E maddesinin son fıkrasında "Müşteri olmayanların kaçak elektrik enerjisi kullanımlarındaki hesaplamalar, hangi abone grubu kapsamında değerlendirilebilecek ise o gruba ait tarife üzerinden yapılır." hükmüne aykırı olarak ticarethane tüketici grubuna uygulanan tarife birim fiyatları baz alınarak hesaplama yapıldığı,, ayrıca bozma ilamında açıkça Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 13 ve 15 inci maddeleri uyarınca hesaplama yapılması gerektiği belirtildiği halde, Elektrik Piyasası Tüketici Hizmetleri Yönetmeliğinin 26, 27 ve 46 ncı maddeleri yazılarak rapor hazırlanması yerinde görülmemiştir.

4. O halde Mahkemece; uyulan bozma ilamı uyarınca, Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği ve 622 sayılı kurul kararı hükümlerini dikkate alan, taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması ve ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi uyarınca taraflar yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine,

6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu davacı yönünden açık, davalı yönünden kapalı olmak üzere,

02.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16206, Karar No: 2014/9787, Tarih: 12.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/16206 E.  ,  2014/9787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karasu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2012/450-2013/388

Davacı M.. T.. vekili Avukat E. A..tarafından, davalı S.. M.. aleyhine 13/06/2012 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Karasu ilçesinde muhasebeci olduğunu, davalının da esnaf olup aynı zamanda Adalet ve Kalkınma Partisi'nin ilçe başkan yardımcısı olduğunu, basına bir açıklama yaptığını içeriğinde kendisinin kişilik haklarına saldırıda bulunduğunu iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacının ilçenin Cumhuriyet Halk Partisinin kurucu başkanı olduğunu, yerel bir gazetede köşe yazarlığı yaptığını ve sürekli AKP'yi hedef alan yazılar yazdığını, dava konusu açıklamayı davacının yazılarına karşılık cevap olarak yaptığını, davacının kişilik haklarına bir saldırıda bulunmadığını davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacıya hitaben söylenen “...her lafa verilecek cevabımız var lakin bir lafa bakarız laf mı diye, bir de söyleyene bakarız adam mı diye...” sözlerinin davacının mali müşavirlik yaptığı ilçede insanların kendisine olan güven duygusunu sarsacak nitelikte olması nedeniyle istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Anayasamızın 25. maddesi uyarınca “Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz.” Anayasamızın 90. maddesine göre usulüne uygun şekilde yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bu kapsamda Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi de kanun hükmünde sayılmaktadır. AİHS nin 10. maddesinde “Herkes görüşlerini açıklama ve anlatım özgürlüğüne sahiptir. Bu hak, kanaat özgürlüğü ile kamu otoritelerinin müdahalesi ve ülke sınırları söz konusu olmaksızın haber veya fikir alma ve verme özgürlüğünü de içerir....” hükmü bulunmaktadır.

AİHM'si 22 Nisan 2013 tarihli 48876/08 başvuru nolu kararında “ İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan « bilgi » ya da « düşünceler » için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, « demokratik toplumun » onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini,...” ifade etmektedir. Mahkeme aynı ifadeleri 69698/01 başvuru nolu ve 16354/06 başvuru nolu kararlarında da tekrar etmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, tarafların Karasu ilçesinde yaşadıkları farklı siyasi partilere üye oldukları anlaşılmaktadır. Davacı aynı zamanda yerel bir gazetede köşe yazarıdır. Köşesinde davalının üyesi olduğu parti ile ilgili eleştirilerini dile getirmiş, davalı da üyesi olduğu partiye yönelik davacının eleştirilerine karşılık bir basın açıklaması yapmıştır.

Şu durumda, davacının bir gazeteci olarak köşesinde kaleme aldığı konulara yönelik davalının da bir basın açıklaması ile cevap verdiği, basın açıklaması içeriğinde ifade ve düşünce özgürlüğü sınırlarının aşılmadığı, kişisel değer yargısı niteliğindeki ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabul edilemeyeceği, yukarıdaki açıklamalar dikkate alındığında, yer yer incitici sayılabilecek beyanların ifade ve düşünce özgürlüğü kapsamında korunması gerektiği, dava konusu olayda ifade özgürlüğüne sınırlama getirmek için meşru bir amaç ve demokratik toplum yönünden bir gereklilik bulunmadığı sonucuna varılmış olup davanın tümden reddi yerine kısmen kabulü doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7820, Karar No: 2019/2308, Tarih: 01.04.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/7820 E.  ,  2019/2308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda, ... İlçesi Arık Köyü çalışma alanında bulunan 105 ada 1 parsel sayılı 6.077,38 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu gerekçesiyle Hazine adına ham toprak vasfıyla tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... vekili, çekişmeli taşınmazın kadimden beri köy halkının hayvan otlatmakta kullandığı yerlerden olduğunu ileri sürerek, mera ya da ham toprak vasfıyla köy tüzel kişiliği adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, dava konusu 105 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile mera vasfıyla özel sicile tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın mera vasfında olduğu kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun değildir. Şöyle ki, mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar, her ne kadar çekişmeli taşınmazın hayvan otlatmak amacıyla kullanıldığını ve mera vasfında olduğunu beyan etmişlerse de, dosyaya sunulan ziraat bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazda bugüne kadar herhangi bir tarımsal faaliyet yapılmadığının, taşınmaz üzerinde kendiliğinden yetişen yabani otlar, çalılıklar ve ağaçcıklar bulunduğunun ancak bunların da taşınmazın genel yapısını göstermediğinin, taşınmazın genel itibariyle taşlık ve kayalık yapıda olduğunun, çekişmeli taşınmazdan mera, tarım arazisi ya da hayvan otlağı olarak tasarruf edilemeyeceğinin belirtildiği, dosya arasına konulan yakın plan renkli fotoğrafların incelenmesinden de, çekişmeli taşınmazın zeminin genel itibariyle taşlık ve kayalık yapıda olduğunun açıkça görüldüğü, her ne kadar taşlık ve kayalık alanların arasında yetişen otlar bulunmakta ise de, taşınmazın baskın unsurunun açık şekilde taşlık ve kayalıklardan oluştuğu, taşınmazın zemininde meralara özgü kekik, geven ve sütleğen gibi çok yıllık bitkilerin yaygın ve yoğun şekilde bulunmadığı, dolayısıyla çekişmeli taşınmazın mera vasfı taşımadığı anlaşılmaktadır. Diğer taraftan, davacı ... vekili, dava dilekçesinde, çekişmeli taşınmazın mera olmadığının kabulü halinde ham toprak vasfıyla köy tüzel kişiliği adına tapuya tescilini talep etmişse de, 3402 sayılı Yasa’nın 18. maddesinde devletin hüküm ve tasarrufu altındaki ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerlerin Hazine adına tapuya tescil edilecekleri öngörüldüğünden ve çekişmeli taşınmaz niteliği itibariyle zilyetlikle iktisaba elverişli olmayıp, davacı tarafın ekonomik amaca uygun bir zilyetliği de bulunmadığından, davacı vekilinin bu yöndeki talebi de yerinde değildir. Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, davalı Hazinenin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2967, Karar No: 2011/14724, Tarih: 31.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/2967 E.  ,  2011/14724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/12/2009 tarih ve 2009/72-2009/238 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 'DERYA, Derya TON BALIĞI +şekil' ibareli 29. sınıfta tescilli tanınmış markaları olduğunu, davalının ise 'KEREVİTAŞ SUPERFRESH DENİZ DERYA+ şekil' ibaresini 29,30, 31, 35, 43. sınıfta tescil ettirdiğini, markaların karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, tanınmışlıklarından istifade edilmeye çalışıldığını ileri sürerek, davalı markasının hükümsüzlüğünü, sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 1990 yılından itibaren 'superfresh' ibaresiyle su ürünleri, dondurulmuş gıda sektöründe faaliyette bulunduğunu, markalarında şirket unvanı, superfresh ve deniz ibaresinin ilaveten bulunduğunu, bu nedenle davacı markasıyla aralarında benzerlik olmadığını, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının tescilli markasının, davacının seri markası olarak algılanabileceği, markalar arasında 29/01 alt sınıf yönünden iltibas tehlikesinin bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davalının markasının 29/01 alt sınıf yönünden hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 31/10/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6612, Karar No: 2020/8583, Tarih: 16.12.2020

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2019/6612 E.  ,  2020/8583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ :...Asliye Hukuk Mahkemesi

(Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davacı vekilinin maddi tazminata ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine, manevi tazminata ilişkin istinaf başvurusunun kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davalı ...'ın 01/12/2015 tarihinde hastane bahçesinde park halindeki aracını hızla geriye manevra yaparak hareket ettirdiğinde oradan geçmekte olan yaya ...'e çarparak ölümüne neden olduğunu, müteveffa ...'in daha önce vefat eden eşi dolayısıyla SGK'dan aldığı maaşla ve kendisinin köyde çalışarak kazandığı gelirlerle çocuklarına ve daha önce trafik kazasında vefat eden kızının çocuklarına yardım ederek onlara destek olduğunu, ...'in vefatıyla davacı olan çocukları ve torunlarının destekten yoksun kaldıklarını belirterek HMK'nın 107. maddesi uyarınca toplanacak delillere göre destekten yoksun kalma tazminat tutarının belirlenerek işleten sürücüden olay tarihinden, sigortacı yönünden temerrüt tarihinden itibaren birlikte ortaklaşa ve zincirleme sorumlu olarak davalılara ödetilmesinde, murisin ölümü nedeni ile müvekkillerinin manevi olarak etkilendiğini bu nedenle müvekkilleri ..., ... ile ... için 10.000,00'er TL, ..., Yeşim Doğan, ... ve ... için 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi itibari ile işleyecek yasal faizi ile birlikte sigorta şirketi dışındaki davalıdan alınarak müvekkillerine verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı .... vekili; dava konusu 19 TV 532 plaka sayılı aracın müvekkili şirket tarafından ZMSS poliçesi ile sigortalandığını, zararların poliçe limiti ile sınırlı olduğunu, davacıların murisin ölmeden önceki sürekli ve düzenli desteğini maddi olgularla ispat etmeleri gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... cevap dilekçesi vermemiştir.

Davalı .... vekili; dava konusu 19 TV 532 plaka sayılı aracın müvekkili şirket tarafından ZMSS poliçesi ile sigortalandığını, zararların poliçe limiti ile sınırlı olduğunu, davacıların murisin ölmeden önceki sürekli ve düzenli desteğini maddi olgularla ispat etmeleri gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... cevap dilekçesi vermemiştir.

Mahkemece; toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, müteveffa ...'in 01.01.1931 doğumlu olduğu, kaza tarihinde müteveffanın 84 yaşında olduğu, davacının maddi tazminat hesabı yapılabilmesi için PMF Yaşama Tablosundan tespit edilen bakiye ömrünün 60 yaş olarak kabul edilebileceği, davacının yaşının 84 olduğu, ölenin kaza tarihindeki yaşındaKİ (84 yaş) bir kişinin çalışma ve destek olma performansının düşük, almış olduğu yaşlılık aylığının asgari ücretin altında, bunun dışındaki gelirinin ve davacıların ölenin sağlığında torunlarına sürekli ve bir fiil bakım desteğinin olduğu hususunun davacılar tarafından ispatlanamadığı, ölenin kendisinden önce vefat eden kızı Satı Kunduz'dan olan 18 yaşından küçük torunları ... ile ...'a desteğinin bulunmadığı, müteveffanın davacılara yaşı itibari bakma ihtimalinin bulunmadığından davacıların destekten yoksun kalma tazminatının reddine, davacıların manevi tazminat talebinin ise; tarafların sosyal ve ekonomik durum tespitleri ile davacıların müteveffanın ölümü nedeni ile uğramış oldukları manevi durumu ispatlayamadıklarından reddine karar verilmiş, hükme karşı davacılar vekilince istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince "Davacılar vekilinin maddi tazminata ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine, manevi tazminata istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince kabulü ile, düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmek üzere istinaf incelemesine konu yerel mahkeme kararının HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince kaldırılmasına, yerine; davanın kısmen kabulü ile; davacıların maddi tazminat talebinin reddine, davacıların manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, müteveffanın çocukları olan davacılar ..., ..., ... yararına ayrı ayrı taktiren 4.000,00'er TL.; müteveffanın ölü çocuğu Satı'dan olma torunları olan davacılar ..., ..., ... ve ... yararına ayrı ayrı takdiren 1.000,00'er-TL. (olmak üzere toplam 16.000,00-TL.) manevi tazminatın kaza tarihi olan 01/12/2015 tarihinden itibaren ayrı ayrı işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat taleplerinin reddine manevi tazminat yönünden kesin; maddi tazminat yönünden temyiz yolu açık olmak üzere" karar verilmiş, hükme karşı davacılar vekilince temyiz yoluna başvurulmuştur.

1-Temyize konu kararda reddedilen manevi tazminat miktarları itibariyle temyize konu edilen karar davacılar yönünden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz dilekçesinin reddine karar verilebileceğinden; davacılar vekilinin manevi tazminat yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Maddi tazminat yönünden; İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi, HMK'nın 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin manevi tazminatlara yönelik temyiz dilekçesinin miktar yönünden kesin olması nedeniyle REDDİNE, (2) nolu açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, dosyasının ilk derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda dökümü yazılı 10,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 16.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.