muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7124, Karar No: 2010/8570, Tarih: 15.07.2010

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa’nın 32. maddesinde sigortalıya protez, araç ve gereçlerinin standartlara uygun olarak sağlanması, takılması, onarılması ve yenilenmesinin sağlık yardımı olarak verileceği, sigortalılara verilecek protez, araç ve gereçlerin bedellerinin %20’si kendilerince ödeneceği, ancak, sigortalıdan alınacak katkı miktarının ödeme tarihindeki 25.08.1971 tarihli ve 1475 sayılı İş Kanunu'nun 33. maddesine göre sanayi kesiminde çalışan onaltı yaşından büyük işçiler için uygulanan aylık asgari ücretin birbuçuk katından fazla olamayacağı, 34. maddesinde Kurum'un sigortalının iyleşmesine yarayacak, yahut işgöremezliğini az çok gidermesi için gerekli görülecek protez, araç ve gereçlerini sağlamak, onarmak ve tespit edilen süre ve şartlarda yenilemekle yükümlü olduğu bildirilmiştir.

506 sayılı Kanun'un hastalık sigortasına ilişkin 32. ve devamı maddelerinde yer alan “işgöremezliği giderme” kavramı yanında uyuşmazlığın çözümünde kanunun 34. maddesinde yer alan “iyileştirme” kavramının da incelenmesi gerekmektedir. T.C. Anayasası’nın 90. maddesi uyarınca usulüne göre yürürlüğe konulmuş anlaşmalar kanun hükmündedir. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası anlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası anlaşma hükümleri esas alınır. Bu bağlamda onay kanunu ile yürürlüğe giren Sosyal Güvenliğin Asgari Normları Hakkında 102 Nolu ILO Sözleşmesinin 10/3. maddesinde; yapılacak yardımların, korunan kimsenin sağlığını korumaya, çalışma gücünü iadeye ve şahsi ihtiyaçlarını karşılayabilme kabiliyetini artırmaya matuf olduğu açıklanmıştır. 506 sayılı Kanun'un hastalık sigortası kolundan sağlanacak sağlık yardımlarının kapsamı başlıklı 33. maddesinin son fıkrasında da bu madde gereğince yapılacak sağlık yardımlarının; sigortalının sağlığını koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma amacını güdeceği açıkça belirtilmiş, bir anlamda, onaylanması nedeniyle bağlayıcı hale gelen 102 Nolu ILO Sözleşmesinin 10/3. maddesi hükmü tekrarlanmıştır. Her iki yasal düzenlemenin açıkça gösterdiği gibi, sigortalıya "dik pozisyonlandırma cihazı" temini yönünden; aranacak temel unsur; iyileşmesine yardımcı olması unsurudur. İyileşmeye yardımcı olma kavramının ise, açık yasal düzenlemeler uyarınca; sağlığı koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma olarak kabulü zorunludur, aksinin kabulü halinde iyileşme kavramına ilk günkü sağlığına kavuşma anlamının verilmesi halinde, ortez ve protez kullanımının hiçbir zaman mümkün olamayacağı hususu da açıktır.

Yargılama sırasında yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 63. maddesinde de yapılan açıklamalar doğrultusunda düzenleme bulunmaktadır. Buna göre; iş kazası ile meslek hastalığı, hastalık ve analık sonucu tıbben gerekli görülen sağlık hizmetlerinin karşılanması, temini amacıyla Kurum'ca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri içinde (f) bendinde ortez ve proteze yer verilirken, temini için sadece; “sağlanacak sağlık hizmetleriyle ilgili teşhis ve tedaviler için gerekli olabilme” ifadesi kullanılmıştır.

Kurum'un teminle yükümlü olduğu yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun fiyatlı dik pozisyonlandırma cihazına hak kazanılması için gerekli olan "iyileştirme" unsurunun, diğer bir anlatımla sağlığı koruma, çalışma gücünü yeniden kazandırma ve kendi ihtiyaçlarını görme kabiliyetini artırma hususlarının; cihazı kullanacak kişi yönünden, üniversite veya eğitim araştırma hastanelerinin fiziksel tıp ve rehabilitasyon kliniklerinde yatırılarak uygulama ve eğitiminin yapılması, sonrasında nöroloji, ortopedi ve fiziksel tıp ve rehabilitasyon uzmanlarının da içinde yer aldığı sağlık kurulu raporu ile gerekliliğinin belirlenmiş olması gereklidir."(Yargıtay HGK, 04.03.2009, 2009/10-34 E., 2009/104 K.)

Somut olayda, Mahkemece bozma ilamına uyularak Adli Tıp Genel Kurulundan rapor alınarak sonucuna göre karar verilmiş ise de, Adli Tıp Genel Kurul raporunda , davaya konu cihazın davacının iyileşmesine katkı sağlayacağına yönelik 506 sayılı Yasa'nın 34. maddesinde yer alan “iyileştirme” kavramı ile ilgili tesbit bulunmadığı, ilgili cihazın kullanımının ileride olması mutemel rahatsızlıkların oluşmasını engelleyeceğinden söz edildiği, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Uzmanı Doç.Dr. Haydar Gök ve Doç.Dr.Birkan Sonel Tur tarafından hazırlanan raporda; ilgili cihazın hayati öneme haiz olmadığının,bu cihazın işlevini yapabilecek daha ekonomik ve daha basit yardımcı cihazların bulunduğunun bildirilmesi karşısında, davacının iyileşmesine yardımcı olacak daha basit ve ekonomik cihazların bulunup bulunmadığı konusunda bilgi olmadığı gibi bu konuda mahkemece de bir araştırma yapılmadığı anlaşılmış olup eksik inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Öte yandan her ne kadar davalı SGK Başkanlığınca bu cihazın Kurum'un sözleşme listesinde yer almadığı, bu cihaz için herhangi bir fiyat tespiti rakamı belirlenmediği, Sağlık Uygulama Tebliğinde fiyat bulunmadığı bildirilmiş ise de davalı Kurum ile protokollü firmaların protokolü dahilinde olmayan veya Kurum'la protokolü olmayan firmalardan temin edilen cihazların Kurum tarafından karşılanabilecek değerinin tespiti konusundaki yöntem gereğince, Sağlık Bakanlığının konuya ilişkin görüşü de alınmak suretiyle rayiç belirlenmesi gereği gözetilmeksizin yalnızca Ticaret Odası görüşü ve yetersiz bilirkişi beyanı ile sonuca varılmış olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum'un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10147, Karar No: 2011/12128, Tarih: 01.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/10147 E.  ,  2011/12128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ALANYA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/09/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 3 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti sırasında senetsizden davalı adına tespit ve tescil edildiğini, ancak anılan taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup, yakın zamana kadar kimsenin zilyetliğinde bulunmadığını, 3402 Sayılı Yasanın 14 ve 17. maddelerindeki şartların oluşmadığını ileri sürerek, tapu iptal ve tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, çekişme konusu yeri M. Ö.'den satın aldığını, TMK'nın 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanması gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

İhbar olunan, taşınmazı 2002 yılında satın alarak içine fidanlar dikip imar ettikten sonra davalıya sattığını beyan etmiştir.

Mahkemece, davacının iddialarının sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava; tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili; çekişme konusu 3 parsel sayılı taşınmazın, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu ve 3402 Sayılı Yasanın 14. ve 17. maddesindeki şartlar oluşmadığı halde, kadastro tespiti sırasında hatalı olarak davalı adına tespit ve tescil edildiğini ileri sürerek, tapu iptal ve Hazine adına tescil istekli eldeki davayı açtığı, getirtilen kayıtlardan, anılan parselin kadastro sırasında senetsizden dava dışı M. Ö. adına 23.04.2006 tarihinde tespit edilerek, itirazsız olarak 01.05.2007 tarihinde kesinleştiği, Meral'in de taşınmazı 11.09.2007 tarihinde davalıya satış suretiyle devrettiği görülmektedir.

Mahkemece mahallinde yapılan uygulama neticesinde ziraat mühendisi K.A. tarafından düzenlenen rapordan; çekişme konusu taşınmazın % 20-25 meyilli olduğu, 50-60 m2'lik bir kısmının imar ve ihyasının 4 sene önce yapıldığı, bu kısımda 2 adet 4 yaşında zeytin ağacının bulunduğu, toprak derinliğinin az olduğu, taşınmazın tamamının taşlık ve kayalık olup, tarım arazisi niteliği taşımadığı anlaşılmaktadır.

O halde; çekişme konusu taşınmazın zilyetlikten kazanılamayacak yerlerden olduğu saptanarak tapusunun iptaline karar verilmiş olması kural olarak doğrudur.

Ancak; taşınmazın vasfının taşlık ve kayalık olduğu belirlendiğine göre 3402 Sayılı Kanunun 16/C maddesi hükmü gereğince tespit dışı bırakılması gerektiği halde, Hazine adına tescile karar verilmesi isabetsizdir.

O halde; çekişme konusu taşınmazın zilyetlikten kazanılamayacak yerlerden olduğu saptanarak tapusunun iptaline karar verilmiş olması kural olarak doğrudur.

Ancak; taşınmazın vasfının taşlık ve kayalık olduğu belirlendiğine göre 3402 Sayılı Kanunun 16/C maddesi hükmü gereğince tespit dışı bırakılması gerektiği halde, Hazine adına tescile karar verilmesi isabetsizdir.

Öte yandan, 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16 ve 17. maddeleriyle 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/ A ve geçici 11. maddelerinde " kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından açılan ve henüz infaz edilmemiş bulunan dava ve kararlar da davalı aleyhine vekalet ücreti dahil yargılama gideri yükletilemeyeceği öngörülmüştür.

Davalının temyiz itirazları açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün 12.01.2011 tarihinde kabul edilen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/51931, Karar No: 2014/2557, Tarih: 30.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/51931 E.  ,  2014/2557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/09/2011

NUMARASI : 2008/12-2011/611

DAVA :Davacı, ücret alacağı ve sosyal hak alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 01/06/1999 tarihinde GOSB bünyesinde çalışmaya başladığını ve iş akdinin haksız olarak feshedildiği 07/11/2007 tarihine kadar devam ettiğini, yürütmüş olduğu başarılı çalışmalar nedeniyle GOSB' un girişimi ile kurulan GOSB T.. A.Ş adlı şirketin, görev dağılımında yer alacak önemli adaylar arasında gösterildiğini, davalı şirketin yönetim kurulunun 26/11/2004 tarihli toplantısında, GOSB T.. A.Ş Genel Müdür Yardımcısı olarak (Genel Müdür Vekili) olarak istihdam edilmesine karar verildiğini, karar üzerine GOSB'da yürüttüğü katılım ilişkileri ve organizasyonlar müdürlüğü görevinin yanında, GOSB Teknopark A.Ş bünyesinde Genel Müdür Yardımcılığı görevini de üstlendiğini, davalı işverenin aylık 5000,00 TL ücret+sosyal haklar ödemeyi kabul ettiğini ancak davalı şirketin tüm taleplerine rağmen GOSB'deki görevine son verildiği tarihe kadar doğan ücret ve sosyal haklarını ödemediğini iddia ederek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla, 1000,00 TL ücret alacağının hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, GOSB ile davalı GOSB T..A.Ş.'nin birbirinden ayrı tüzel kişilikler olduğunu, davacının da davalı şirketin değil, GOSB' un işçisi olduğunu, ancak GOSB' un kendi işçisi olan davacıyı belirli bir dönem için davalı şirkette görevlendirdiğini, davalı şirketin GOSB'un teşebbüsü ile kurulduğunu, GOSB'un, davalı şiketin kurulmasında ve gelişmesinde gerek parasal destek, gerek personel tahsisi, gerekse hizmet tahsisi yaparak mali destekte bulunduğunu, davalı şirketin kar etmediği yıllarda, GOSB'a ödediği kira bedelinde dahi, GOSB müteşebbis heyeti kararıyla indirime gidildiğini, 2003 yılında kurulan davalı şirketin masraflarının azaltılması ve mali destek verilmesi amacıyla davalı şirkete GOSB' un kendi personelini görevlendirdiğini, GOSB T..A.Ş'nin ilk yapacağı bina hizmete girene kadar GOSB T.. A.Ş'nin çalışan istihdam etmesi yerine, GOSB'un kendi personelinin ücretsiz olarak görevlendirileceğinin kararlaştırıldığını, davalı şirketin bu çerçevede GOSB'un çalışanı olan davacının şirket gelir elde etmeye başlayana kadar genel müdür yardımcısı olarak görevlendirilmesine karar verdiğini, GOSB' un davalı işyerinde kendi personelini görevlendireceğini ancak sözleşmede öngörülen periyotta GOSB' un davalı şirkette görevlendirdiği personel için ücret ödemeyeceğini, davalı şirketin 2005 Yılının ortalarında gelir elde etmeye başladığını, özel ortaklık sözleşmesine göre davalı şirketin

görevlendirilen personel için ücret ödemeyeceği sürenin davalı şirketin kurulduğu 2003 Yılı ile şirketin gelir elde etmeye başladığı 2005 yılları arasında olduğunu, davacının GOSB tarafından davalı şirkette görevlendirildiği dönemin de 2004-2005 tarihleri arasında olduğunu, davacının, ücret ve sair hakları ile SSK primlerinin davalı şirkette görevlendirildiği dönemde dahi GOSB tarafından ödendiğini, davacının iş sözleşmesinin de GOSB tarafından feshedildiğini, davacının genel müdür yardımcılığı görevinin 2005 Yılında son bulduğunu, bu tarihten sonra davalı şirketle bir ilişiği kalmadığını, davacının bu tarihten sonra GOSB'de çalışmaya devam ettiğini , üst düzey yönetici olan davacının tüm bu anlaşmalardan haberdar olmasına rağmen davalı işverene ücret alacağı iddiasıyla başvurmasının kötüniyetli olduğunu, davalı şirket ile davacı arasındaki ilişkinin iş akdinin unsurlarını taşımadığını, davacının davalı şirkette görevlendirildiği dönemde dahi GOSB'da da görevinin devam ettiğini, bu nedenle davalı şirketin işveren sıfatının olmadığı ve davalı şirketten ücret talep edilemeyeceğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının aylık ücretinin miktarı konusunda uyuşmazlık vardır.

Davacı, davalı GOSB T.. A.Ş de genel müdür yardımcısı olarak 26.11.2004- 31.03.2005 tarihleri arasında çalıştığını, çalışması karşılığı aylık 5000 TL ücret ödeneceğinin vaadedilmesine rağmen aylık ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiştir.

26.11.2004 tarihli Yönetim Kurulu Kararı ile; “ GOSB Teknopark AŞ genel müdür yardımcısı olarak ( genel müdür vekili ) H.. G..' in istihdem edilmesine, ödenecek ücret ve sosyal haklarının yapılacak sözleşmede belirtilmesine, sözleşmelerin hazırlanması ücret ve sosyal hakların belirlenmesi konusunda Okan Çağlar ve Arie Dahan ın yetkili kılınmasına ” karar verilmiştir. Ancak taraflar arasında ücret ve sosyal hakların tespiti noktasında yazılı bir hizmet akdi yapılmamıştır.

Mahkemece dinlenen davacı tanığı Okan Çağlar; davalı şirkette hem yönetim kurulu üyeliği, hem de şirketin genel müdürlüğünü yaptığını, davacının davalı şirket için haftada 35-40 saat çalıştığını, bu çalışması karşılığında davacıya 5000 TL teklif ettiklerini, hatta işinde kullanması için araba ve yılda 4 maaş tutarında ikramiye verilmesinin kararlaştırıldığını ancak hiç bir ödeme yapılmadığını ifade etmiştir.

Yargılama sırasında alınan ve hükme esas teşkil eden bilirkişi raporunda, davacının aylık ücreti konusunda iki seçenekli bir hesaplama yapılmış; Mahkemece GOSB T.. A.Ş' nin yazısında belirtilen 2007 Yılında genel müdür maaşının net 6000 TL olduğu, bu ücretin asgari ücrete oranlanması ile 2004 Yılı için davacının alabileceği ücretin brüt 6331.89 TL olabileceği şeklindeki seçeneğe itibar edilerek hesaplanan 21945.65 TL den %50 oranında indirim yapılarak 10972.80 TL ücret alacağı hüküm altına alınmıştır.

Öncelikle, ücret alacağından taktiri indirim yapılmasının hiçbir hukuki dayanağı yoktur.

26.11.2004 tarihli Yönetim Kurulu Kararında davacının ücretinin sözleşme ile belirleneceğinin kararlaştırıldığı, ancak taraflar arasında bu yönde bir sözleşme yapılmadığı, davalı şirkette çalışmasına karşılık 5000 TL ücret ödeneceğinin davalı aleyhine aynı isteklerle dava açan tanıklarca ifade edildiği, emsal ücret araştırmasında Gebze Ticaret Odası tarafından asgari ücretin 10 katı tutarında ücret alabileceğine ilişkin cevabın dosya

kapsamına uygun düştüğü anlaşılmakla, davalının ücret almadan çalıştığına ilişkin davalı şirket gerekçelerinin yerinde olmadığının kabulü ile bilirkişi raporunun ikinci seçeneğinde

belirtilen 15494.09 TL nin takdiri indirim yapılmadan hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

kapsamına uygun düştüğü anlaşılmakla, davalının ücret almadan çalıştığına ilişkin davalı şirket gerekçelerinin yerinde olmadığının kabulü ile bilirkişi raporunun ikinci seçeneğinde

belirtilen 15494.09 TL nin takdiri indirim yapılmadan hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1104, Karar No: 2020/3363, Tarih: 16.03.2020

**13. Hukuk Dairesi         2020/1104 E.  ,  2020/3363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 14.11.2019 tarihli, 2019/5300 Esas, 22019/16487 Karar sayılı "adli yardım talebinin reddine" dair ilamına karşı davacı tarafından süresinde itiraz edildiği anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nin 16.07.2018 tarih, 2018/958 Esas, 2018/1932 Karar sayılı kararı, davacı tarafından adli yardım talebinde bulunularak temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucunda, 14.11.2019 tarih, 2019/5300 Esas, 22019/16487 Karar sayılı ilamla, adli yardım talebinde bulunan tarafın, adli yardım talebini mali durumunu göstermeye yeterli belgeye dayandırmadığından, adli yardım talebinin reddine, temyiz harcının tamamlanması için HUMK’nun 434. maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline geri çevrilmesine itiraz yasa yolu açık olmak üzere karar verilmiş, davacı tarafından bu karara itiraz edilmesi üzerine dosya Dairemize gönderilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nun “Adli yardımdan yararlanacak kişiler” başlıklı 334/1. maddesi “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler.” hükmünü içermektedir.

6100 sayılı HMK'nın 336/3. maddesine göre; kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılması gerekmekte olup davacının Yargıtayda temyiz incelemesi sırasında adli yardım talebinde bulunabilir.

Diğer yandan aynı Kanun’un 337/2. maddesine göre; adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebilir. Kararına itiraz edilen mahkeme, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir.

Anılan bu yasal düzenlemeler gereğince, Dairemizin, Yargıtay 12. Hukuk Dairesince davacının adli yardım talebinin reddine dair vermiş olduğu karara yapılan itirazı incelemeye yetkili olduğu anlaşılmıştır. Davacının adli yardım şartlarını taşıyıp taşımadığına yönelik dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda ve davacının adli yardım talebine eklediği belgelere göre; Sosyal Güvenlik Kurumu’ndan davacıya herhangi bir gelir/aylık bağlanmadığı, adına kayıtlı bir adet araç ve çeşitli gayrimenkuller olsa da gayrimenkuller üzerinde ipotekler ve haciz şerhleri bulunduğu, yapılan sosyal ekonomik durum araştırma tutanağına göre, herhangi bir işte çalışmadığı, kirada oturduğu, gelirinin bulunmadığı, akrabalarının ve komşularının yardımıyla geçimini sağladığı, çocuklarının eğitimine katkı sağlayamadığı, alacaklılar tarafından kendisine icra takipleri başlatıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda davacının kendisinin ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, kararın temyiz incelemesinin yapılabilmesi için gereken temyiz harcını kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından davacının adli yardım talebinin reddine dair yapmış olduğu itirazın kabulüne karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı tarafından adli yardım talebinin reddine dair karara karşı yapılan itirazın KABULÜNE, Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’nin 14.11.2019 tarih, 2019/5300 Esas, 2019/16487 Karar sayılı ilamı ile verilen adli yardım talebinin reddine ilişkin kararın KALDIRILMASINA, davacının adli yardımdan yararlandırılmasına, davacının temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’ne GÖNDERİLMESİNE, 16/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.