muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5683, Karar No: 2020/14524, Tarih: 26.10.2020

Kabule göre,

2) Mağdur hakkında Sakarya Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi kulak burun boğaz uzmanınca düzenlenen 03.07.2015 tarihli adli raporda nazal fraktür olduğu tespiti yapılmasına rağmen, sanığın TCK’nin 86/1. maddesi uyarınca belirlenen temel cezasında, TCK’nin 87/3. maddesi uyarınca artırım yapılmaması suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

3) Olay günü mağdur ...’in kullandığı kapalı kasa kamyonetini araçların geçişini engelleyecek nitelikte park etmesi nedeniyle, yoldan aracı ile geçemeyen sanıkla aralarında çıkan tartışma sonrasında, sanığın mağduru adli raporda belirtildiği şekilde yaraladığı olayda, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması; bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 - 238 Esas - 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede (1/4) oranında uygulanmasını gerektirip gerektirmediğinin tartışmasız bırakılması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile o yer Cumhuriyet savcısı ve üst Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20247, Karar No: 2015/35924, Tarih: 15.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/20247 E.  ,  2015/35924 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/351801

MAHKEMESİ : Kayseri 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2013/493 (E) ve 2013/735 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın denetim süresi içinde yeniden kasıtlı suç işlemesinin ihbarı üzerine mahkemece duruşma açıldığı ve sanığın duruşmadan haberdar edildiği, 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinde ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alınması üzerine yapılacak yargılamada, sanığa meşruhatlı davetiye gönderilerek duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda hüküm kurulacağı ile ilgili herhangi bir düzenleme bulunmadığı anlaşılmakla, mahkemenin sanığın yokluğunda yargılamaya devamla hüküm kurmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamenin 2 no'lu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Hakkında hükmün açıklanması geri bırakılan sanığın denetim süresi içinde yeniden suç işlediğinin anlaşılması karşısında, açıklanması geri bırakılan 2.7.2009 tarihli hükmün açıklanması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, ilk hükümde verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın 5271 sayılı CMK'nin 231/11.maddesine aykırı olarak ertelenmesi suretiyle yeniden hüküm tesisi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3202, Karar No: 2015/11608, Tarih: 05.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/3202 E.  ,  2015/11608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/06/2013

NUMARASI : 2012/35-2013/324

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/06/2013 gün ve 2012/35-2013/324 sayılı kararı bozan Daire’nin 02/12/2014 gün ve 2013/18173-2014/18819 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, davalıların hissedarı olduğu dava dışı T. Oyuncak Kırtasiye Basım Yayıncılık San. ve Tic. Ltd. Şti.'ndeki hisselerini 12/01/2007 tarihli hisse devir sözleşmesi ile müvekkilleri ve dava dışı A.D.'a devrettiklerini, A.D.'ın da hissesini davacılardan S. D.'a devrettiğini, bu devirlerin 31/01/2008 tarihi itibariyle şirket kayıtlarına işlendiğini, müvekkillerinin dergi işi ile uğraştıklarını, oyuncak satışı ve ticareti ile ilgili bilgi sahibi olmadıklarını, ticaret tecrübelerinin bulunmadığını, şirkete ait defter ve belgeleri incelemediklerini, şirket devrini alınmasının dışında hiçbir ticari faaliyette bulunmadıklarını, SGK ve vergi dairesinden gelen ceza karşısında içine düştükleri durumun farkına vardıklarını, müvekkillerinin kandırıldıklarını ileri sürerek, hisse devrine ilişkin sözleşmenin ayıp ve gabin nedeniyle feshine ve şirketin davalılar adına hükmen tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan M.. O.. vekili ve davalı T.. K.., sözleşmenin 12/01/2007 tarihinde yapıldığını, davanın ise 17/01/2012 tarihinde açıldığını, zamanaşımı süresinin dolduğunu, iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davacıların hisseleri devir tarihi itibariyle aktif ve pasifi ile birlikte devir aldıklarını, vergi borçlarının sonraki döneme ait olduğunu savunarak, davanın zamanaşımı ve esas yönünden reddini istemiştir.

Davalılardan M.. O.. vekili ve davalı T.. K.., sözleşmenin 12/01/2007 tarihinde yapıldığını, davanın ise 17/01/2012 tarihinde açıldığını, zamanaşımı süresinin dolduğunu, iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davacıların hisseleri devir tarihi itibariyle aktif ve pasifi ile birlikte devir aldıklarını, vergi borçlarının sonraki döneme ait olduğunu savunarak, davanın zamanaşımı ve esas yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, davacıların dava dışı şirket hisselerini devir almalarının yalnızca evrak üzerinde gerçekleştiği, fiilen hiçbir ticari faaliyette bulunmadıkları, davacıların 1.800.000 TL vergi cezası ile karşı karşıya kaldıklarında olayı öğrendikleri, şirket müdürü olan davacı Seda Dağdır hakkında önceki döneme ait çekler nedeniyle çeşitli davaların açıldığı, vergiye esas borcun 2006 yılına ait olduğunun 19/11/2011 tarihli vergi inceleme raporu ile anlaşıldığı, ihbarın 26/10/2011 tarihinde S. D.'a yapılması ile borca batıklık durumunun anlaşıldığı, öğrenme tarihi olan 26/10/2011 tarihinden sonra 1 yıllık yasal süre içerisinde davanın açıldığı, borca batık bir şirketin devredilmesinde davacıların yaşları, mevcut statüleri dikkate alındığında iradelerinin yanıltıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar davalılar (ayrı ayrı) vekilleri tarafından temyizi üzerine Dairemiz'in 02/12/2014 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davacılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Dava, limited şirket hisse devir sözleşmelerinin hile nedeniyle feshi ile şirketin davalılar adına hükmen tescili istemine ilişkindir. Mahkemece, uyuşmazlık şirket ile ortakları arasında olmayıp sözleşmeden kaynaklandığı gerekçesiyle zamanaşımı süresi 10 yıl kabul edilerek zamanaşımı def’i reddedilerek, sözleşmelerin iptal nedeni olarak gösterilen vergiye esas borcun hisse devir tarihinden önce 2006 yılına ait olduğunun 19.11.20011 tarihli vergi inceleme raporu ile anlaşıldığı, ihbarın 26.10.2011 tarihinde davacı Seda Dağdır’a yapılması ile borca batıklık durumunun anlaşıldığı, öğrenme tarihinden itibaren bir yıllık sürede davanın açıldığı kabul edilerek yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysa, limited şirket hissesini devir edenlerle devir alanlar arasında hisse devir sözleşmesine dayalı işbu davada zamanaşımı mülga BK.nun 126.maddesinde ( TBK. 147m.) düzenlenen 5 yıllık zamanaşımı süresine tabidir. Limited şirketlerde pay devri usulü mülga 6762 sayılı TTK’nın 520. maddesinde düzenlenmiş olup, “Bir payın devri, şirket hakkında ancak şirkete bildirilmek ve pay defterine kaydedilmek şartıyla hüküm ifade eder. Devir hususunun pay defterine kaydedilebilmesi için, devre ilişkin mukavelenin yazılı şekilde yapılmış ve imzasının noterce tasdik edilmiş olması ve ortaklardan en az dörtte üçünün devre muvafakat etmesi ve bunların esas sermayenin en az dörtte üçüne sahip olması şarttır.” hükmünden de anlaşılacağı üzere birbirini takip eden üç işlemin yapılması halinde pay devri gerçekleşir. Bu durumda, pay devri şirket pay defterine tescil ile tekemmül ettiğinden zamanaşımının başlangıç tarihi de devrin pay defterine tescil tarihinden başlar. Somut olayda, hisse devir sözleşmeleri pay defterine 31.1.2008 tarihinde tescil edildiğinden, dava konusu olayda 5 yıllık zamanaşımı süresi geçmediği gibi mahkemenin kabulü gibi hile iddiası bakımından da mülga BK'nın 31.maddesindeki bir yıllık hak düşürücü sürede geçmeden dava açılmıştır. Bu itibarla, mahkemece işin esasına girilerek karar verilmesi doğru olduğundan davalılar vekilinin bu yana ilişkin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 02.12.2014 gün 2013/18173- 2014/18819 sayılı kararının (2) nolu bendinin kaldırılmasına, davalılar vekilinin bozma ilamı (3) nolu bendindeki henüz incelenmesine geçilmeyen temyiz itirazlarının incelenmesine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalılar vekilinin asıl karara yönelik temyiz itirazlarına gelince; her ne kadar mahkemece yapılan yargılama sonucu, borca batık bir şirketin devredilmesinde davacıların yaşları ve mevcut statüleri dikkate alındığında iradelerinin fesada uğratıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, hile maddi vakıası ispat edilemediği gibi limited şirket hissesi devir alan davacıların, hisselerini devir aldığı şirketin vergi borcu olup olmadığını araştırma konumunda oldukları, 12.01.2007 tarihli Limited Şirket Hisse Devri Sözleşmelerinde “ devre bahis hisselerin devir tarihine kadar olan bilumum vergi harç ve rüsumlarının devreden ortağa, devir tarihinden sonrakilerin ise devir alanlara ait olacağının “ kararlaştırıldığı, ortada hisse devir sözleşmesinin iptalini gerektiren hile durumunun sözkonusu olmadığı halde yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 02.12.2014 tarih 2013/18173-2014/18819 karar sayılı bozma kararı (2) nolu bendinin kaldırılmasına, davalılar vekilinin bozma ilamında henüz incelenmesine geçilmeyen temyiz itirazlarının incelenmesine (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ödediği karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 05/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9541, Karar No: 2013/3960, Tarih: 04.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9541 E.  ,  2013/3960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından (3 kez) sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; eylemlerinin tek suç oluşturduğunun kabulü ile bu suçtan mahkûmiyetine dair Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 16.10.2008 gün ve 2008/79 Esas, 2008/658 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya içeriğine göre, müstehcen film izlemek için sinemaya giden mağdurlara hitaben sanığın “isterseniz hepinize tek tek oral seks yaparım” diyerek teklifte bulunduğu, bu teklifi kabul etmeyen mağdurların yerlerini değiştirmelerine rağmen sanığın takip ederek mağdurlara öpücük attığı ve dilini çıkardığı, daha sonra sinemadan ayrılan mağdurları Pendik Tren İstasyonuna kadar takip ederek öpücük atıp dil çıkarma eylemlerini sürdürdüğünün anlaşılması karşısında, bedensel temas içermeyen eylemlerinin TCK.nın 105/1 ve 43/2. maddelerinde öngörülen zincirleme cinsel taciz suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanunun 103/1. maddesinde düzenlenen cinsel istismar suçundan hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 30.11.2012 gün ve 2891 sayılı Kararı ile Pendik Adliyesi kapatıldığından dosyanın yargı çevresinin bağlandığı İstanbul Anadolu 3. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/46, Karar No: 2019/2506, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/46 E.  ,  2019/2506 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17254, Karar No: 2012/16767, Tarih: 13.07.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/17254 E.  ,  2012/16767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, Ordu yardımlaşma Kurumunun Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetine faaliyet gösteren Ordu pazarları Magosa toplu Satış ve Depo müdürlüğünde 2008 sayımında sayım açığını kapatmak için usulsüz işlem yapıldığının tesbit edildiğini, usulsüz işlemler yapıldığınındavacı tarafındanda kabul edildiğini, davacının usulsüz olarak gerçekleştirilen işlemlerden sorumlu olması ve bundan sonra yapacağı her türlü işlemde ciddi ... sorunu yaşanacağı da dikkate alınarak iş sözleşmesinin 25/II-e maddesi kapsamında doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması sebebiyle tüm yasal haklarıda eksiksiz şekilde ödenmek suretiyle feshedildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin sona erdirilmesi nedeninin, 2008 yılında depo ve ambarda açık verilmesi veya açığa sebep olunması olmayıp, 2008 yıl sonu sayımında ortaya çıkan açığın usulsüz şekilde kapatılmasına yönelik eylem olduğu, Magosa Depoda fiyat düzenlemelerini ve yeniden değerlendirmeleri otomatik olarak yapabilecek, aynı zamanda stok takibi özelliği olan gelişmiş muhasebe programı kullanılmadığı, bu işlemlerin manuel olarak yapıldığı, sayımda ortaya çıkan açığın, malların veya mal bedelidinin zimmete geçirilmesinden veya herhangi bir suretle mal edinilmesinden kaynaklanmadığı, davacının da dahil olduğu bütün personelin bu olay nedeniyle maddi menfaat temin etmediklerinin Denetim Müdürlüğü raporunda da belirtildiği, kurumun bu işlemler nedeniyle zararının olmadığı, sayım için tanınan kısa süre içinde muhasebe kayıtlarının düzeltilmesi ile açığın kapatılmayacağını anlayan görevlilerin başka bir çözüm bulamamaları nedeniyle ve işten çıkarılma korkusuyla bu yola gittikleri ve buldukları çözüm yolunu üstleriyle paylaşmadıkları, davacının bu olaydaki en önemli kusurunun, konuyu işverene yansıttıktan sonra onun önereceği bir çözümü uygulamak yerine kendilerince buldukları hatalı çözümü uygulamak olduğu, dava konusu eylem ile ceza arasında bir "ölçüsüzlük" söz konusu olduğu, davacı ve arkadaşlarının eylemi karşılığında "fesih" dışında bir ceza (uyarma, kınama, ücret kesintisi v.b.) uygulanması ve sonrasında stok takibi, yeniden değerlendirme, gelişmiş muhasebe programı konularında eğitilerek kazanılmaları mümkün iken, eylemin fesihle cezalandırılmasının,"ölçülük ilkesi" ile bağdaşmadığı ve ayrıca feshe son çare olarak başvurulmadığı nedenleriyle feshin geçerli nedenlere dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğinden, davacının 10.10.2005- 21.04.2010 tarihleri arasında pazarlama şefi olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin 21.04.2010 tarihli fesih bildirimi ile, Genel Müdürlük makamının 16.04.2010 tarih ve 62102-2010 sayılı onayları ile İş Kanunun 25/II-e maddesi uyarınca yasal hakları ödenerek feshedildiği, Genel Müdürlük Makamının kararında, KKTC' de bulunan toplu satış ve depo müdürlüğünde, 2008 yılsonu sayımında sayım açığını kapatmak için usulsüz işlem yapıldığına yönelik şikayet mektubu doğrultusunda kurum denetim müdürlüğünce yapılan inceleme ve araştırmalar neticesinde hazırlanan denetim raporunda, özetle, depo çalışanları tarafından 2008 yıl sonu sayım açığını usulsüz kapatmak amacıyla bazı KKTC firmalarından depoya mal getirildiği, bu malların sayım açığını gizlemek için 2008 yıl sonu sayımına sokularak sayım envanterine dahil edildiği, 2008 yıl sonunda getirilen mallara ait 2008 tarihli faturaların usulsüz olarak elle tarihlerinin değiştirildiği ve 2009 olarak düzeltildiği, gelen malların 2008 kayıtlarına alınmayarak 2009 yılına aitmiş gibi 2009 yılı kayıtlarına yapıldığı, depoya 2008 yılında usulsüz yollarla getirilen malların 2009 yılı kayıtlarına alınmasıyla 2009 yılın da da devam eden açığın 2009 yılı içinde yapılması gereken olumlu yeniden değerlendirmenin yapılmaması yoluyla ve de 2009 yılında depo ya tedarikçilerden gelen bedelsiz malların satış bedelli olarak zimmete alınması suretiyle kapatıldığı, tespit edilen usulsüz eylemlerin ilgili personelce kendi yazılı ifadelerinde kabul edildiği, söz konusu sayım açığının 2008 yılı kayıtlarında yanlış muhasebeleştirilen fiyat farkı faturaları ile eksik yeniden değerlendirme işlemlerinden kaynaklandığı,inceleme döneminde yapılan sayımda herhangibir açığın görülmediği, 3.340.00 TL fazlanın olduğu, kurum zararının ve kişisel menfaatin söz konusu olmadığı, söz konusu usulsüz işlemleri depo müdürünün izinli olduğu dönemde oluşan sayım açığından endişe eden ve paniğe kapılan davacı ve 2 arkadaşının planlayarak gerçekleştirdikleri ve diğer personeli etki altında bırakarak olayı gizledikleri, bu durumda usulsüz işlemlerle ilgili 1. derecede sorumlu görülen 3 şefin bundan sonra yapacakları her türlü işlemde ciddi ... sorunu olacağıda dikkate alınarak iş sözleşmelerinin yasal hakları ödenmek suretiyle feshedilmesinin uygun olacağı hususlarının belirtildiği, soruşturma raporundada bu durumların belirtildiği, davacının depo açığının kapatılmasına yönelik usulsüz işlemleri yaptığını zımni de olsa kabul ettiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının depo açığının kapatılması için amirlerine haber verererek alacağı talimata göre hareket etmesi ve oluşan açığın kapatılmasına yönelik işlemler yapması gerekirken, kendi ve arkadaşları ile bulduğu yöntemle yaptığı usulsüz işlemlerle açığı kapatmaya yönelik eylemlerinin 4857 sayılı Kanun'un 25/II-e maddesince, doğruluk ve bağlılığa uymayan hareketler kapsamında olduğu, davacının bundan sonraki döneme ilişkin işverenin güvenini sarstığı, çalışmaları sırasında bundan sonrada kurallara uymayan davranışlarda bulunabileceği izlenimi oluşturduğu, işverenden bu aşamada davacı ile iş ilişkisini sürdürmesinin beklenemeyeceği ortadadır. Davacının bu olumsuz davranışı, işveren kıdem ve ihbar tazminatlarını ödediği için iş akdinin haklı nedenle feshedilmesi şartlarını oluşturmasa da geçerli nedenle fesih şartlarını oluşturduğu anlaşılmış olup, davanın reddi yerine yanlış yorum ile kabulüne dair yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. Maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 60,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 13.07.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.