muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/38361, Karar No: 2014/30368, Tarih: 21.10.2014

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda , mahkemece hüküm altına alınan alacaklardan davalı işyerleri müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmuştur.

Dosyada mevcut hizmet döküm cetveline göre davacının 29.11.2008 ile 05.07.2010 tarihleri arasında davalı şirket nezdinde, 06.07.2010 ile 17.03.2011 tarihleri arasında davalı site yönetimi nezdinde çalıştığı görülmektedir.

Davacının sürekli aynı işyerinde kapıcılık hizmetlerini yürüttüğüne dair tanık beyanları ve hizmet döküm cetvelindeki giriş çıkışların kesintisiz oluşu dikkate alındığında davalılar arasında devir olduğu anlaşılmakta olup , mahkemece yukarıdaki ilkeler doğrultusunda işyeri devri kurallarına göre davalıların alacaklardan sorumlulukları belirlenerek sonuca gidilmeli, davayı site yönetiminin sorumlu olduğu miktarlar yönünden , alacakların Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 20/a maddesi uyarınca kat maliklerinden eşit olarak tahsili gerektiği dikkate alınarak hüküm kurulmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın , yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA , peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2163, Karar No: 2024/4055, Tarih: 02.05.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/2163 E.  ,  2024/4055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/89 E., 2023/602 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın açılmamış sayılması

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda davanın reddine dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 15.08.2005 tarihinde davalılardan ...'ın idaresindeki aracın yaya kaldırımında bulunan müvekkili ...'a çarparak müvekkilinin yaralanmasına sebebiyet verdiğini, müvekkilinin çenesinde ve dişlerinde kırıklar bulunduğunu, uzun süre tedavi gördüğünü, sürekli bir maluliyet meydana gelmesinin büyük olasılık olduğunu belirterek fazlaya ilişkin talep ve haklar saklı kalmak kaydı ile kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 10.000,00 TL maddi tazminatın tüm davalılardan, 10.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi hariç olmak üzere diğer davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; temerrüde düşmemiş ve davanın açılmasına sebebiyet vermemiş bulunan müvekkili şirket aleyhine yargılama gideri, faize ve vekalet ücretine hükmolunmamasını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ... ve ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu tazminat taleplerinin zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 21.09.2010 tarihli ve 2007/510 Esas, 2010/616 Karar sayılı kararı ile; davacı vekiline usulüne uygun kesin mehil verildiği halde davacı taraf ara kararları yerine getirmeyip davasını ispat edemediğinden açılan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 21.09.2010 tarihli ve 2007/510 Esas, 2010/616 Karar sayılı kararı ile; davacı vekiline usulüne uygun kesin mehil verildiği halde davacı taraf ara kararları yerine getirmeyip davasını ispat edemediğinden açılan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 25.05.2015 tarihli ve 2014/1428 Esas, 2015/7653 Karar sayılı kararı ile "Kesin sürenin sonuç doğurabilmesi için usulünce ve eksiksiz olması gerektiği, somut olayda, mahkemece kesin mehil verilen 08.06.2010 tarihli oturumda 09.02.2010 tarihli oturumdaki ara kararlara atıfta bulunulduğu, anılan ara kararlarda bilirikişi rapor tebliğ masrafı belirtilmediği gibi ceza dosyasının celbi için gerekli masrafının ne olduğunun da açıkça yazılmadığı, bu durumda mahkemece, soyut ve kesin süre verilerek usülden davanın reddine karar verilmesinin doğru görülmediği" gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkeme yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 01.12.2016, 25.06.2019 ve 22.09.2020 tarihlerinde işlemden kaldırılan dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 150/6 ncı maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; 20.11.2023 tarihli dilekçe ile Bursa 14. İş Mahkemesinde duruşmalarının bulunması nedeniyle mazereti bulunduğunu bu nedenle mazaretli sayılmalarına karar verilmesini talep ettiklerini, ayrıca e-duruşma talebinde bulunduklarını, duruşma saatinde UYAP sisteminde hazır olunduğunu, fakat e-duruşmanın bağlantı sağlanamadığından yapılmadığını, ancak duruşma tutanağında e-duruşmaya ilişkin hiçbir bilgiye yer verilmediğini, mesleki mazeretinin haklı ve geçerli olduğunu, buna rağmen mazeretinin dikkate alınmamasının hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) Poliçesi ile teminat altına alınan diğer davalıların sürücü ve işleteni olduğu aracın, davacı yayaya çarpıp davacının yaralanması sonucu uğradığı zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 149 ve 150 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 149 ve 150 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) “Tarafların Duruşmaya Gelmemesi, Sonuçları ve Davanın Açılmamış Sayılması” başlığını taşıyan 150 nci maddesinin ikinci fıkrasında “Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan biri duruşmaya gelir, diğeri gelmezse, gelen tarafın talebi üzerine, yargılamaya gelmeyen tarafın yokluğunda devam edilir veya dosya işlemden kaldırılır. Geçerli bir özrü olmaksızın duruşmaya gelmeyen taraf, yokluğunda yapılan işlemlere itiraz edemez.” hükmüne, "Ses ve Görüntü Nakledilmesi Yoluyla veya Başka Yerde Duruşma İcrası" başlığını taşıyan 149 uncu maddesinin birinci fıkrasında ise "Mahkeme, taraflardan birinin talebi üzerine talep eden tarafın veya vekilinin, aynı anda ses ve görüntü nakledilmesi yoluyla bulundukları yerden duruşmaya katılmalarına ve usul işlemleri yapabilmelerine karar verebilir." hükmüne yer verilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un "Hukuki Dinlenilme" başlıklı 27 nci maddesi, Anayasa’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36 ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin adil yargılanma hakkına ilişkin 6 ncı maddesi nazara alındığında davanın tarafları, müdâhiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır. Duruşma günü celseye katılma imkânı olmayan taraf buna ilişkin mazeretini bildirip belgeleyerek duruşmanın ertelenmesini isteme olanağına sahiptir. O hâlde, 6100 sayılı Kanun'un 150 nci maddesi kapsamında duruşma tayin edilerek, usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan yalnız biri duruşmaya katılırsa gelmeyen tarafın geçerli mazeret gönderip göndermediği incelenerek gelen tarafın bu mazeret dilekçesine karşı beyanına göre dosyanın işlemden kaldırılmasına ya da yargılamaya devam olunmasına karar verilecektir.

Somut olayda, davacı vekilince 21.11.2023 tarihli son duruşmaya 20.11.2023 tarihinde UYAP sistemi üzerinden e-duruşma talebi gönderilmiş; davacı vekili, e-duruşma istemi kabul görmediği takdirde mazeretli sayılmasını, yeni duruşma gününün UYAP üzerinden öğrenmelerine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, davacı vekilinin e-duruşma talebi üzerine 21.11.2023 tarihli duruşmada e-duruşma istemi hakkında herhangi bir karar verilmeden mazeretin reddine karar verilerek davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacı vekilinin e-duruşma talebi değerlendirilip yargılamaya devam edilerek davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Değerlendirme bölümünde açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davacıya iadesine,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,

02.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/31754, Karar No: 2024/678, Tarih: 23.01.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/31754 E.  ,  2024/678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/62 E., 2021/27 K.

SUÇ : 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının

Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, katılan Tarım ve Orman Bakanlığı vekilinin münhasıran vekalet ücretine yönelik temyizde bulunduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Tarım ve Orman Bakanlığı vekilinin temyiz sebebi; münhasıran katılan kurum lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

2. Sanığın temyiz sebepleri; gerekçeli kararın hüküm kısmının bulunmadığına, suça konu sigaralarla ilgisi olmadığına, gerekçesi gösterilmeden cezada teşdit uygulanmasının usul ve kanuna aykırı olduğuna ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Suç tarihinde kolluk görevlilerince yapılan rutin yol denetimleri sırasında, yolcu otobüsünde önleme araması kararına istinaden yapılan aramada, aracın bagajındaki bidonların içinden toplam 145 karton kaçak sigara ele geçirilmiş olup muavin olan sanığın tutanağa ve kolluk ifadesine yansıyan beyanlarına göre sigaraları sahiplendiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun'un (4733 sayılı Kanun) 8/4. maddesine muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında; suç tarihinde muavinlik yaptığını, sigaraların araç sahibi olan S. D.'ye ait olduğunu, otobüsün bağlanmaması için sigaraları sahiplendiğini, suçlamayı kabul ettiğini yol parasını çıkartmak için böyle bir işe giriştiğini beyan etmiştir.

Tanık S. D. Mahkemede; otobüs firmasında şoförlük yaptığını, sigaralarla ilgisi olmadığını, aracın bagajının tarafınca kontrol edilmediğini beyan etmiştir.

Sanığın suça konusu sigaralarla ilgisinin bulunmadığını savunduğu görülmüş ise de, sanığın muavini olduğu yolcu otobüsünün bagajında bulunan su bidonlarının içinden Dairemiz uygulamalarına göre ticari miktar ve mahiyette olan 145 karton kaçak sigaranın ele geçirilmiş olması, muavin olan sanığın sorumlu olduğu yerden ele geçirilen sigaraların bulunduğu yer, miktar, niteliği, yakalanış şekli ve tüm dosya kapsamına göre sanığın eyleminin sabit olduğu belirlenmekle, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen hususlar dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

1. Sanık hakkında verilen 30.03.2017 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının henüz hukuken varlık kazanmadığı, hüküm niteliğinde olmadığı, askıda olduğundan müsadereye ilişkin kararın bu aşamada infaz edilemeyeceği, bu haliyle infazının mümkün bulunmadığı, bu nedenle açıklanan hükümde iddianamede müsaderesi talep edilen davaya konu eşya hakkında yeniden karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan Tarım ve Orman Bakanlığı lehine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca belirlenecek vekâlet ücretinden 30.03.2017 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararıyla hükmedilen vekâlet ücreti mahsup edilerek vekâlet ücretine hükmolunması gerekirken 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 325/1. maddesine aykırı biçimde yeniden vekâlet ücreti hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan Tarım ve Orman Bakanlığı vekili ve sanığın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği müsadereye ilişkin fıkra çıkarılarak yerine "Suça konu sigaraların tamamının 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi delâletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine" ibaresinin

eklenmesi ve vekâlet ücretine ilişkin fıkra çıkarılarak yerine "Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca belirlenecek vekâlet ücretinden 30.03.2017 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararıyla hükmedilen vekâlet ücretinin mahsup edilmesi suretiyle bakiye 2.100,00 TL vekâlet ücretinin sanıktan alınarak katılan Tarım ve Orman Bakanlığına verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13482, Karar No: 2015/29588, Tarih: 26.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/13482 E.  ,  2015/29588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/332055

MAHKEMESİ : Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2013/143 (E) ve 2013/498 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine.Ancak;

1)Sanık ile müştekinin araçlarının takası konusunda tartıştıkları, sanığın müştekinin burnuna yumruk atarak kemik kırığına neden olduğu, müştekinin bu tartışma sonrası sanığın yanından ayrılıp ikametine doğru gittiği sırada, sanığın tornavida ile gelip müştekiyi bacağından yaraladığına dair müşteki beyanı, bu beyanı destekleyen Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi acil servisince düzenlenen 20.01.2013 tarihli 2005895562 nolu genel adli muayene raporu nazara alınarak, sanığın neden olduğu iki eylem için ayrı ayrı rapor aldırılarak, sonucuna göre sanık hakkında hüküm tesisi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

2)Kabule göre; Adli tıp kriterleri açısından kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1) ila ağır (6) derece şeklinde sınıflandırılması ve 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinde kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisine göre cezanın en fazla 1/2 oranında artırılması öngörülmüş olması karşısında, müştekinin adli raporunda vücudundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisinin orta/2. derece olduğunun belirtilmesine rağmen, TCK'nin 3. maddesine göre orantılılık ilkesine aykırı olarak sanığın cezasından 1/4 oranında artırım yapılması suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6572, Karar No: 2017/783, Tarih: 13.02.2017

**16. Hukuk Dairesi         2016/6572 E.  ,  2017/783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 993 parsel sayılı 2.681,26 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı şerhi yazılarak kayalık, çalılık vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kendi fiili kullanımında bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline, taşınmazın kenarına dikildiği belirtilen dut ağaçlarının davacı ...'ya ait olduğunun tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 13.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.