muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/15, Karar No: 2021/106, Tarih: 16.03.2021

Sanık ... İzmir Adli Yargı İlk Derece Mahkemesi Adalet Komisyonu Başkanlığınca şikâyetçi sıfatıyla alınan ifadesinde; İzmir Barosuna kayıtlı avukat olarak görev yaptığını, İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/96 esas sayılı dosyasında mağdur vekili olduğunu, 14.06.2011 tarihli duruşmaya katılmak üzere İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin bulunduğu koridora gittiğini, duruşma saatinin 09.45 olduğunu, saat 11.30 olmasına rağmen duruşma sırasının gelmediğini, müvekkillerinin de kendisi ile birlikte uzun süre duruşma salonunun önündeki koridorda sıra beklediklerini, saat 11.30 sıralarında bir dosyanın duruşmasının bittiğini, tarafların dışarı çıktığını, beklediği dosyanın duruşmasına birkaç dosya kaldığını, ayakta beklerken yorulduğunu, duruşma salonuna girip seyirci sırasına oturmayı düşündüğü için duruşma salonunun kapısına gittiğini, duruşma salonunun kapısının açık olduğunu ve duruşması biten tarafların dışarıya yöneldiklerini gördüğünü, öncesinde duruşma salonuna girip çıkmadığını, duruşma salonuna girmek istediğinde tanık...'in fiziksel güç kullanarak kendisini durdurduğunu, o anda avukat cübbesinin de üzerinde olduğunu, tanık...'e duruşma salonunda bulunan seyirci koltuklarında bekleyeceğini söylediğini, birkaç avukatın da seyirci koltuklarında sıra beklediklerini gördüğünü, ancak tanık...'in, duruşma salonuna giremeyeceğini söylediğini, neden giremeyeceğini sorduğu esnada katılanın kürsüden kendisine doğru "Çık dışarı!" şeklinde bağırdığını, dosyada gizlilik kararı olup olmadığını sormasına karşın tanık..

...'in fiziksel güç kullanarak kendisini durdurduğunu, o anda avukat cübbesinin de üzerinde olduğunu, tanık...'e duruşma salonunda bulunan seyirci koltuklarında bekleyeceğini söylediğini, birkaç avukatın da seyirci koltuklarında sıra beklediklerini gördüğünü, ancak tanık...'in, duruşma salonuna giremeyeceğini söylediğini, neden giremeyeceğini sorduğu esnada katılanın kürsüden kendisine doğru "Çık dışarı!" şeklinde bağırdığını, dosyada gizlilik kararı olup olmadığını sormasına karşın tanık...'in kendisine açıklama yapmadığını, yalnızca dışarı çıkmasını istediğini, katılanın kendisine hitaben "Kuralları dışarı astım, okumadın mı? Çık dışarı oku!" şeklinde bağırdığını, bunun üzerine bahsedilen kuralları okumadığını, duruşmaların aleni olduğunu söylediğini, gizlilik kararı olup olmadığını sorması üzerine katılanın "Polis çağırın, atın bunu dışarı!" diyerek bağırmaya başladığını, sesini iyice yükselttiğini, azarlar şekilde konuştuğunu, kendisinin de katılana yönelik bir avukatı bu şekilde duruşma salonundan çıkaramayacağını, duruşmaların aleni olduğunu söylediğini, duruşmanın düzenini bozup bozmadığını sorduğunu, ancak katılanın devamlı "Çık dışarı!" şeklinde bağırdığını, mübaşire de polis çağırması için talimat verdiğini, kısa bir süre sonra iki tane polis memurunun duruşma salonuna geldiğini, o esnada duruşma salonunda seyirci koltuklarında bekleyen beş altı avukatın bulunduğunu, tanıklar Ümit ve Mehmet Nuri ile birlikte duruşma salonunda gerçekleşen olaya ilişkin tutanak düzenlediklerini, duruşma salonunda tutanağı düzenledikleri esnada polis memurlarının kendisini fiziksel güç kullanarak dışarı çıkardıklarını, polislerin kendisine hitaben Hâkimin emri olduğunu, kimliğini vermesi gerektiğini, vermezse kendisini karakola götüreceklerini söylediklerini, polislere bu emrin kanuna aykırı olduğunu, kanuna aykırı emri yerine getirmenin de suç olduğunu söylediğini, Baroya doğru yöneldiğini, Baronun Avukatlık Yardımlaşma Birimine gittiğini, polis memurlarının da kendisinin peşinden Baroya geldiklerini, polislere, kimliğini vermeyeceğini, kendisini karakola götürmelerini söylediğini, Baro Başkanı ve Yönetim Kurulundan birkaç arkadaşının yanlarına geldiklerini, Baro Başkanı ve bir Yönetim Kurulu üyesinin katılan ile görüşmek üzere odasına gittiklerini, görüşmeden sonra Baro Başkanının duruşmaya izleyici olarak katılacaklarını kendisine söylediğini, polislerin o esnada dışarıda beklediklerini, dosyanın duruşmasına öğleden sonra başlandığını, Baro Başkanı ve Yönetim Kurulu üyelerinden birinin izleyici koltuğunda yer aldığını, ancak katılanın "Ben senin avukat olduğunu nereden bileyim? Sahte avukatlar var

." diyerek kendisine karşı olan tutumunu devam ettirdiğini, müvekkillerinin yanında kendisine kimlik sorulmuş olmasının mesleği adına aşağılayıcı bir tutum olduğunu düşündüğünü, katılana hitaben "Sayın Yargıcım, benim vekâletnamem dosyada, sabahtan bir diyalog yaşandı, Baro Başkanı gelip sizinle görüştü, Baro Başkanı avukat olmayan birisi için görüşmez, Baro Başkanı da seyirciler arasında, benim avukat olduğum konusunda şüphe yok, bu aşamada bana kimlik sormanız uygun değil, lütfen bana kimlik sormayın." dediğini, Baro Başkanının araya girdiğini, kendisinden avukatlık kimliğini rica ettiğini, bunun üzerine kimliğini Baro Başkanına verdiğini, onun da kimliği katılana gösterdiğini, katılanın aynı gün duruşması olan diğer avukatlardan kimlik sormadığını, kendisi ile katılan arasında herhangi bir husumetin bulunmadığını, katılanın tavrının avukatlık mesleğine yönelik aşağılayıcı bir tutum olduğunu,

Yargılama evresinde ise; duruşması olduğu için olay günü İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesine müvekkili ile geldiğini, müvekkili dışarıda iken duruşma salonuna giderek sırasını beklemek istediğini, hatta içeride duruşma sırasını bekleyen başka meslektaşları da olduğu, ancak içeri girmek isterken tanık... tarafından engellendiğini, avukat olduğunu söyleyerek duruşma saatini içeride beklemek istediğini belirtmesine karşın tanık...'in kendisini dışarı yönlendirdiğini, o sırada içeriden birinin "Çık dışarı!" şeklinde yüksek sesle bağırdığını, daha sonradan bu sözü söyleyenin katılan olduğunu anladığını, bunun üzerine katılana "Gizlilik kararı mı var Hâkim Bey?" diye sorduğunu, ancak ısrarla dışarı çıkmasının istendiğini, katılanın bu sözü defalarca ve masaya vurmak suretiyle söylediğini, daha dışarı çıkmadan iki polis memurunun gelerek kendisini dışarı davet ettiklerini, kimliğini istediklerini, vermemesi hâlinde nezarethaneye götüreceklerini belirttiklerini, bunun üzerine polis memurlarına avukat olarak görev yaptığını ve taleplerinin kanunsuz olduğunu, hâkimin talebinin kanunsuz olduğunu ve kanunsuz emre uymamaları gerektiğini bildirdiğini, durumu bağlı olduğu baro başkanlığına bildirdiğini, Baro temsilcilerinin de katılımıyla öğleden sonra tekrar duruşmanın yapıldığı yere geldiklerini, duruşma başladığında avukat olduğunu ve bu hususun zapta geçirilmesini istediğini, fakat katılanın kendisine kimlik sorduğunu, ilk başta kimliğini vermek istemediğini, sahte avukatlar olabileceğinin belirtilmesi üzerine ise kimliğini verdiğini, daha sonra katılanın, hakkında şikâyette bulunduğunu öğrendiğini, suçlamayı kabul etmediğini, sorulması üzerine; katılana yönelik "Serseri" şeklinde hitapta bulunmadığını,

Savunmuştur.

5271 sayılı CMK’nın "Duruşmanın açıklığı" başlıklı 182. maddesi;

"(1) Duruşma herkese açıktır.

(2) Genel ahlâkın veya kamu güvenliğinin kesin olarak gerekli kıldığı hâllerde, duruşmanın bir kısmının veya tamamının kapalı yapılmasına mahkemece karar verilebilir.

(3) Duruşmanın kapalı yapılması konusundaki gerekçeli karar ile hüküm açık duruşmada açıklanır." hükmünü içermektedir.

Anılan maddenin gerekçesinde de; "Duruşma aşamasının genel karakterleri, bütün karşılaştırmalı ceza usulü mevzuatında, açıklık, sözlülük (şifahîlik), tartışmalılık (diyalog) ve işi bir duruşmada bitirme (Fransızca deyimi ile concentation) dir. Açıklık, şifahîlik, tartışmalılık usulde egemen ithamî niteliğe bağlıdır.

Duruşmanın açıklığı; hem iyi bir adaletin güvencesidir ve hem de suç yönünden genel önlemeyi sağlar.

Madde, açıklık kuralını duruşmayı ilgilendiren bir kurum oluğu için sistematik açıdan duruşma bölümünün başına almıştır. 1412 sayılı Kanunun kaynağı Alman Kanunu, l929 yılında kabul edilirken, ayrıca Alman Mahkemeler Teşkilâtı Kanunu alınmadığı için, Almanya’da Mahkemeler Teşkilâtı Kanununda düzenlenmiş olan açıklık kuralı, 1412 sayılı Kanunun arkasına genel sistematiğe aykırı bir biçimde yerleştirilmişti.

Madde, açıklık kuralını duruşmayı ilgilendiren bir kurum oluğu için sistematik açıdan duruşma bölümünün başına almıştır. 1412 sayılı Kanunun kaynağı Alman Kanunu, l929 yılında kabul edilirken, ayrıca Alman Mahkemeler Teşkilâtı Kanunu alınmadığı için, Almanya’da Mahkemeler Teşkilâtı Kanununda düzenlenmiş olan açıklık kuralı, 1412 sayılı Kanunun arkasına genel sistematiğe aykırı bir biçimde yerleştirilmişti.

Madde, başta Anayasanın ve uluslararası sözleşmelerin kabul ettiği bir esası tekrarlamakta ve açıklığı tanımlamaktadır: Açıklık duruşmanın herkese açık olması demektir; tabiî olarak maddî olanakların zorunlu kıldığı hâller saklıdır. Başka bir deyişle açıklık, mahkeme salonuna alabildiği kadar kişinin, kabul koşullarına tâbi tutulmaksızın girebilmesi demektir. Herkese açık olmak, bir kayda tâbi tutulmadan, mahkeme salonuna kişinin girebilmesi anlamını taşır.

İkinci fıkra, iki hâlde duruşmanın bir kısmının veya tamamının kapalı yapılabilmesine olanak vermektedir:

1. Genel ahlâk,

2. Kamu güvenliğinin kesin olarak gerekli kılması.

Maddeye göre bu iki hâlde kapalılığa mahkemece karar verilecektir. Bu karar mutlaka gerekçeli olacak ve hüküm herhâlde açık duruşmada açıklanacaktır.

Çocukların yargılanmasına ilişkin hükümler saklıdır. Duruşmanın kapalı olarak yapılabileceği diğer hâller 191 inci maddede gösterilmiştir. Bu maddenin gerekçesine de bakılmalıdır." açıklamalarına yer verilmiştir.

Açıklık ilkesi ayrıca Anayasa’nın 141, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi’nin 10 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddelerinde de düzenlenmiştir.

Öte yandan CMK’nın "Hâkim veya başkanın yetkisi" başlığını taşıyan 203. maddesi;

"(1) Duruşmanın düzeni, mahkeme başkanı veya hâkim tarafından sağlanır.

(2) Mahkeme başkanı veya hâkim, duruşmanın düzenini bozan kişinin, savunma hakkının kullanılmasını engellememek koşuluyla salondan çıkarılmasını emreder.

(3) Kişi dışarı çıkarılması sırasında direnç gösterir veya karışıklıklara neden olursa yakalanır ve hâkim veya mahkeme tarafından, avukatlar hariç, verilecek bir kararla derhâl dört güne kadar disiplin hapsine konulabilir. Ancak çocuklar hakkında disiplin hapsi uygulanmaz." düzenlemesini içermektedir.

Aynı maddenin gerekçesinde ise; "1412 sayılı Kanunun 379 uncu maddesinde yer alan disiplin cezaları değiştirilmiştir. Hâlen bir haftaya kadar olan 'disiplin hapsi' 4 güne indirilmiş ve 1412 sayılı Kanunun 379 uncu maddesinde öngörülmüş bulunan hafif para cezasına ilişkin hüküm Tasarının ilgili maddesine alınmamıştır. Çocuklar hakkında disiplin hapsi uygulanmayacaktır.

Maddede, duruşmanın düzen ve disiplinin sağlanması konusunda getirilen hükümlerle duruşmanın düzen ve disiplinin bozulmasına neden olabilecek olayların önüne geçilmesi amaçlanmıştır.

Esaslar şöylece ifade olunabilir:

l. Mahkeme başkanı veya hâkim duruşmanın düzen ve disiplini sağlayacaktır; bu amaçla, hâlin gerekli kıldığı tedbirleri alabilecek ve uyarıları yapabilecektir.

Maddede, duruşmanın düzen ve disiplinin sağlanması konusunda getirilen hükümlerle duruşmanın düzen ve disiplinin bozulmasına neden olabilecek olayların önüne geçilmesi amaçlanmıştır.

Esaslar şöylece ifade olunabilir:

l. Mahkeme başkanı veya hâkim duruşmanın düzen ve disiplini sağlayacaktır; bu amaçla, hâlin gerekli kıldığı tedbirleri alabilecek ve uyarıları yapabilecektir.

2. Duruşma sırasında ne suretle olursa olsun düzeni bozan dinleyici, tanık, bilirkişi, katılan, malen sorumlu ve diğer kişilerin salondan çıkarılmasını görevlilere emredecektir.

3. Dışarı çıkarılması sırasında direnç gösteren veya karışıklıklara neden olanların yakalanmalarını emretmekle beraber bunların 4 güne kadar disiplin hapsine konulmalarına karar verecektir." hususları yer almıştır.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir hukuki çözüme kavuşturulması bakımından "Hakaret suçunda haksız tahrik" konusu üzerinde de durulmalıdır.

TCK’nın "Haksız fiil nedeniyle veya karşılıklı hakaret" başlıklı 129. maddesi;

"(1) Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi halinde, verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir.

(2) Bu suçun, kasten yaralama suçuna tepki olarak işlenmesi halinde, kişiye ceza verilmez.

(3) Hakaret suçunun karşılıklı olarak işlenmesi halinde, olayın mahiyetine göre, taraflardan her ikisi veya biri hakkında verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir." şeklinde düzenlenmiştir.

Anılan hükmün uyuşmazlık konusuna ilişkin birinci fıkrasının gerekçesinde; "Birinci fıkraya göre, mağdur kendi haksız hareketleriyle hakarete neden olmuş ise, haksız hareketinin ağırlığını göz önüne almak suretiyle hâkim, failin cezasını azaltabileceği gibi gerektiğinde tümüyle kaldırabilecektir." açıklamalarına yer verilmiştir.

Görüldüğü üzere TCK'nın 129. maddesinin ilk fıkrası uyarınca hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi hâlinde hâkim, faile verilecek cezayı üçte birine kadar indirebileceği gibi ceza vermekten de vazgeçebilir. Kanun koyucu burada TCK’nın 29. maddesinde düzenlenmiş olan genel haksız tahrikten farklı olarak hakaret suçuna özel bir tahrik düzenlemesi getirmiştir. TCK’nın 129. maddesinin uygulanma şartları oluştuğu durumda genel haksız tahrike ilişkin aynı Kanun’un 29. maddesinin uygulanma imkânı bulunmamaktadır.

TCK'nın 129. maddesinin birinci fıkrasındaki hüküm, aynı Kanun'un 29. maddesinde düzenlenen "genel haksız tahrik" hâlinden öncelikle cezai sonuçları açısından farklıdır. 29. maddede haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen failin cezasında, maddede öngörülen oranda indirim yapılacağı düzenlenmişken 129. maddedeki "özel haksız tahrik" hâlinde, failin cezasında indirim yapılabileceği gibi ceza vermekten de vazgeçilebileceği belirtilmiştir. Cezai sonuçlarının yanı sıra her iki düzenleme uygulanma koşulları bakımından da birbirinden farklılık arz etmektedir. TCK’nın 29. maddesinde "haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında" suçun işlenmiş olması aramışken, 129. maddede hakaret fiilinin haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi yeterli görülmüş, ayrıca fiilin hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında işlenmiş olması aranmamıştır. Dolayısıyla 129. madde açısından Kanun'un gözettiği husus, somut olayın özelliğine göre fiilin ani bir öfkenin sonucu olarak işlenmesidir. Aradan uzunca bir süre geçtikten sonra gösterilen tepkinin bu düzenleme kapsamında değerlendirilmesi söz konusu olmayacaktır.

Hakaretin haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi için her şeyden önce ortada haksız bir fiil söz konusu olmalıdır. Kanun haksız bir fiilden bahsettiği için bu fiilin hukuka aykırı olması yeterli olup mutlaka suç olması ya da özel hukuk anlamında bir "haksız fiil"in varlığı gerekmez. Bununla birlikte haksız olarak nitelendirilebilecek her türlü fiil de sanık lehine bu düzenleme kapsamında değerlendirilmemelidir. Aksi takdirde hakaret suçuyla korunmak istenen hukuki yarar aleyhine bir orantısızlık ortaya çıkacak, sanığın hukuk devletinin işleyiş süreci veya hayatın normal akışı içerisinde katlanmasının beklendiği hemen her durumda ölçüsüz bir koruma avantajından istifade etmesi söz konusu olacaktır.

Kanun'dan çıkan bir diğer sonuç, failin maruz kaldığı söz konusu haksız fiil kasten yaralama ya da hakaret olmamalıdır. Zira böyle bir durumda anılan düzenlemenin ikinci ve üçüncü fıkralarındaki suçun kasten yaralama suçuna tepki olarak veya hakaret suçunun karşılıklı olarak işlenmesine ilişkin düzenlemelerin uygulanma imkânı doğacaktır. Diğer taraftan haksız fiile karşı hakaretin nedensellik bağı içerisinde işlenmiş olması gerekir. Genel haksız tahrik hükümlerinde olduğu gibi burada da haksız fiilin mutlaka faile yönelmiş olması gerekmemekte, ancak tepki mutlaka haksız fiili yapana yönelmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İzmir Barosuna kayıtlı avukat olan sanığın olay tarihinde katılanlar vekili sıfatıyla takip ettiği İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/96 esas sayılı dosyası kapsamında görülen kamu davasının 14.06.2011 tarihli duruşmasına katılmak üzere İzmir Adliyesine geldiği, Mahkemenin 2010/636 esas sayılı dosyasının yargılaması yapılırken duruşma salonundan içeri girmek istediği, mübaşir olarak görev yapan tanık ...’ın duruşma devam ederken kimsenin salona alınmadığını, ancak celse arasında içeri girilebileceğini söylediği, ancak sanığın salona girme konusunda ısrarcı olduğu, aynı hususun hâkim olan katılanca da sanığa hatırlatıldığı, buna rağmen sanığın "Ben çıkmıyorum! Beni buradan kimse çıkartamaz! Duruşmalar açık değil mi? Gizlilik kararı mı var?" şeklinde karşılık verdiği, çağrılan polis memurlarının kendisini dışarı çıkarmak istemesi üzerine ise sanığın çıkmayacağını ifade ederek katılana hitaben "Sen kanun musun? Sen kimsin? Asıl seni o kürsüden indirip dışarı atmak lazım!" şeklinde beyanlarda bulunduğu, dışarı çıkartılmasından sonra adliye koridorunda bulunduğu sırada ise katılana hitaben "Sen beni dışarı çıkaramazsın! Ben seni o kürsüden indireceğim!" diyerek yüksek sesle "Serseri, serseri, serseri!" şeklinde hakaret içerikli sözler söylediği Yerel Mahkemece kabul edilen ve eylemin sübut bulduğu hususunda Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında bir uyuşmazlık bulunmayan olayda;

Sanığın duruşmasına girmek istediği İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/636 esas sayılı dosyada taraflardan birisinin vekili ya da müdafisi olmadığı, katılan hakimin duruşma salonunda düzenin sağlanması için yalnızca celse aralarında duruşma salonuna girilip çıkılabileceğine ilişkin kuralı da içeren duyuruyu kapıya astırma uygulamasının Anayasanın 159/8-9 maddesi gereğince hakim ve savcıların görevlerini; kanun ve diğer mevzuata uygun olarak yapıp yapmadıklarını denetleme; görevlerinden dolayı veya görevleri sırasında suç işleyip işlemediklerini, hal ve eylemlerinin sıfat ve görevleri icaplarına uyup uymadığını araştırma ve gerektiğinde haklarında inceleme ve soruşturma işlemleri yapma sonucuna göre disiplin cezası uygulamakla görevli Hakim ve Savcılar Kurulu tarafından, görevi gereklerine aykırı görülmediğinden herhangi bir disiplin yaptırımı uygulanmadığı; esasen meydana gelen tartışma duruşmaların aleni yapılıp yapılmamasından da kaynaklanmadığı, zira mahkeme hakimi tarafından duruşmalar sırasında uyulması gereken kurallar olarak ilan edilen husus duruşmanın aleniyetini engelleyecek tarzda salona girmeyi yasaklamadığından duruşmaların aleniyet ilkesine aykırılık teşkil de etmediği, duruşma düzeninin sağlanmasına ilişkin yetki yargılama faaliyetinin sükun içinde yürütülmesi, tarafların iddia ve savunmalarını bildirme, tanık dinleme gibi faaliyetlerin dış etkilerden uzak bir ortamda yapılmasını temin edecektir. Hakimlerin sözlü ya da fiili saldırılardan diğer kamu görevlilerine nazaran daha fazla korunmasının amacı halkta yargı erkine olan güven ve saygının kaybolmamasının sağlanmasıdır. Nitekim, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında da yer verildiği üzere "Görevdeki hakimlere yönelik, erklerin kullanımıyla ilgili eleştirilerde kabul edilebilirlik sınırı, bazı durumlarda, diğer bireylere göre daha geniş olabilir. Bununla birlikte, kamu görevlilerinin, siyasetçilerde olduğu gibi, isteyerek her iş ve hareketlerini sıkı bir denetime açık hale getirdiklerinden bahsedilemeyeceği gibi, eleştiriler konusunda da, siyasetçilerle aynı kompartımanda değerlendirilmeleri beklenemez. Bu nedenle kamu görevlilerinin, görevlerini layıkıyla yerine getirebilmeleri için kamu güveninden faydalanmaları gerekli olduğu gibi, görev başındayken sözlü saldırılara karşı korunmaları da gerekli olabilir". "...Söz konusu eleştirilerin, yargısal meseleyi tamamen medyatik zemine çekme veya görevli hakimlerle çatışma niyet veya stratejisinden başka bir amaca hizmet etmeyen temelsiz veya içi boş saldırılardan yargı erkini korumayı amaçlayan bazı sınırları geçmemesi gerektiği, bu kapsamda, avukatların sağlam bir olgusal temeli olmaksızın, kabul edilebilir yorum seviyesini geçen ağırlıkta ifadelerde bulunmamaları gereklidir" (Peruzzi V. İtalya Kararı, Başvuru No: 39294/09, Strasbourg, 30 Haziran 2015) şeklinde ifade edilmiştir.

Somut olayda; 23.01.2014 tarihli bilirkişi raporundan da anlaşılacağı üzere duruşma salonunun oldukça küçük boyutlarda olması nedeniyle duruşma devam ederken içeri girilip çıkılmasının veya yüksek sesle konuşulmasının gerek Mahkeme Hâkimi olan katılanın gerekse ilgili dosyanın taraflarının dikkatini dağıtacak nitelikte bulunması, sanığın salona girmek isterken mübaşir olan tanık ... ile girdiği tartışmanın duruşma düzenini bozacak niteliğe ulaşması ve katılan tarafından dile getirilen bu olgunun tanık...'in, sanığın izleyici avukatların olduğu tarafa doğru yöneldiğinde katılanın dikkatinin dağıldığı ve tartışmanın bu nedenle başladığı yönündeki ifadesi ile de desteklenmesi hususları hep birlikte göz önüne alındığında; katılanın duruşma salonuna beklemek amacıyla girmek isteyen sanığa "Çık dışarı!" diyerek salondan çıkartması şeklindeki eyleminin CMK'nın 203. maddesinde düzenlenen duruşma düzeninin sağlanması yetkisi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve açıklanan sebeple sanığın hakaret suçunu katılanın haksız fiiline tepki olarak işlediğinden söz edilemeyeceği, dolayısıyla sanık hakkında TCK'nın 129. maddesinin ilk fıkrasındaki özel haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ..., ..., ... ve ...; "İtiraza konu olayda genel kurulun sayın çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığının temelini, kamu görevlisine hakaret suçundan yargılanan ve İzmir Barosuna kayıtlı olarak faaliyet gösteren sanık avukatın bu suçu İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/96 esas sayılı dosyası kapsamında yargılama görevini yerine getiren katılan hâkimin haksız hareketine bir tepki olarak işlediği, diğer deyişle sanığın TCK’nın 129/1. maddesindeki özel haksız tahrik indiriminden istifade etmesi gerektiğine yönelik düşüncemiz oluşturmaktadır.

Konuya ilişkin “Haksız Fiil Nedeniyle veya Karşılıklı Hakaret” başlıklı 5237 sayılı TCK’nın 129. maddesinde;

'(1) Hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi halinde, verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir.

(2) Bu suçun, kasten yaralama suçuna tepki olarak işlenmesi halinde, kişiye ceza verilmez.

(3) Hakaret suçunun karşılıklı olarak işlenmesi halinde, olayın mahiyetine göre, taraflardan her ikisi veya biri hakkında verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir.' düzenlemesine yer verilmiştir.