muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5503, Karar No: 2019/6761, Tarih: 04.11.2019

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, “TRESemme” markalı ürünlerin ilk olarak 1947 yılında üretildiği, davacının da 1955 yılından buyana şampuanlar, saç kremleri, saç şekillendirici ürünler ve saç spreyi ürünleriyle ilgili olarak ticari faaliyette bulunduğu, “TRESemme” ibareli markanın birçok ülkede yerel ve Avrupa Birliği Fikri Mülkiyet Ofisinde de bölgesel tescillerinin olduğu, anılan ülkelerde markanın kullanıldığı, itiraza mesnet diğer iki markanın hükmünü yitirdiği ancak “TRESEMME” ibareli 3.sınıf ürünleri içeren 2011/56799 sayılı markasının geçerli bulunduğu, davacının markasının “TRESEMME” ibareli olduğu, markanın ürünlerin sunumundaki fiili kullanımının siyah zemin üzerine beyaz büyük harflerle yazılan “TRES” ve devamında küçük harflerle yazılan emme ibaresinden oluştuğu, gerek bütün gerekse yalnızca “TRES“ ibaresi itibariyle özgün ve ayırt ediciliği yüksek bir işaret olduğu, davalının başvurusunun da siyah zemin üzerinde beyaz harflerle yazılmış “TRES” ibaresi yanında / işareti ve devamında küçük harflerle yazılmış “herbal” sözcüğünden oluştuğu, hemen altında küçük boyutta Türkçe karşılığı "yeni ileri teknoloji" olan “NEW ADVANCED TECHNOLOGY” ibaresinin bulunduğu, “herbal” ibaresinin Türkçe karşılığının bitkisel anlamına geldiği, işarette asıl ve ayırt ediciliğin “TRES” ibaresi ile işaretin bütünsel kompozisyonu olduğu, başvuru konusu işarette birçok unsurun bulunduğu, ancak işarette “TRES” ibaresinin bulunmasının ve bu işaretin biçim, renk ve düzenlenme tarzı itibariyle davacının tescilli ve fiilen kullanılan tescilsiz markasıyla ilişkilendirilmesi sonucunu doğuracak nitelikte bir etki bıraktığı, bu hâli ile başvuru konusu işaretin, davacı sınai haklarıyla anlamsal, görsel ve sescil olarak bıraktığı umumi intiba itibariyle aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzer mahiyette bulunduğu, işarette ilişkilendirmeyi sağlayan “TRES” ibaresi ve genel kompozisyon yanında başkaca unsurlar bulunmasının başvuru konusu işareti, davacının tescilli ve fiili kullanılan markalarından ayırt edici kılmadığı ve bu farklılığın anlamsal, görsel ve sescil olarak iki işaret arasında var olan özellikle de işletmesel bağlantılandırmayı tesis edecek düzeydeki genel izleminden doğan benzerliğin etkilerini geri plâna atmaya elverişli olmadığı, başvuru ile itiraza mesnet markanın kapsamındaki mallar arasında da benzerlik olduğu, davacının önceye dayalı fiili kullanım konusu işaret üzerinde elde ettiği tescilsiz sınai hak bakımından da yukarıdaki sonuçlara ulaşılmasının kaçınılmaz bulunduğu, dava konusu işaretin tescilinin davacı aleyhine haksız rekabet yaratacağı, başvurunun kötü niyetli olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne YİDK'in 2016/M-9195 sayılı kararının iptaline, davalı başvurusu tescil edilmediğinden hükümsüzlük istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı davalılar vekillerince ayrı ayrı istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davalılar vekillerince ayrı ayrı istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davalı şahıs ve davalı kurum vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı kurum vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı kurumdan alınmasına, 04/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2694, Karar No: 2014/5190, Tarih: 06.05.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/2694 E.  ,  2014/5190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacılar vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Ret talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın yazılı emir yoluyla bozulması davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacılar vekili tarafından 13.12.2013 tarihli tarihli celsede sözlü beyan ile "...Hâkim tarafından tensip zaptındaki ara karar ile verilen keşif ara kararından rücû edilmesi nedeniyle tarafsızlığından şüphe duyulduğu ve ihsası reyde bulunulduğu...” gerekçesiyle reddi hâkim talebinde başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim ... (...) 'ın, talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hâkim talebinin REDDİNE ve ret talebinden bulunan davacı tarafın kötüniyetli olduğuna ilişkin delil bulunmadığından disiplin para cezası ile cezalandırılmasına yer olmadığına ilişkin verilen karar, davacılar vekili Dr. ... tarafından yazılı emir yoluna başvurulmuştur.

HMK'nun geçici 3. maddesi atfı sonucu 1086 sayılı HUMK'nun 427/5. maddesinde düzenlendiği hali ile kanun yararına bozma hükümleri hâlen yürürlüktedir. Kanun yararına bozma, temyiz edilkmeksizin kesinleşen kararlara karşı getirilmiş olağanüstü bir kanun yolu niteliğinde bulunup, bu neviden kararlardaki hukukî aykırılıkların giderilmesi ve içtihat birlikteliğinin oluşturulması amacını taşımaktadır. Bu yola başvurulabilmesi için de hukuka aykırılığın ciddi boyutlara uluşması gerekmektedir.

Kanun yararına bozma olağanüstü kanun yoluna, aynı yasal düzenleme sonucu Adalet Bakanlığı'nın göstereceği lüzum üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından gidilecektir. Bu nedenle, kanun yararına bozulması istemli dilekçeyi alan mahkemece ilgili dilekçe ve eki dosya Adalet Bakanlığı Hukuk İşleri Genel Müdürlüğü'ne gönderilmeli, Bakanlıkça yapılacak inceleme ve değerlendirme sonucunda, merci tarafından verilen kararde ciddi bir hukuka aykırılık hali görülmesi halinde, kararın kanun yararına bozulması istemi Adalet Bakanlığı'nca, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilerek, bu makam tarafından kararın bozulması için yazılı emir yoluna başvurulabilecektir.

Somut olayda, reddi hâkim talebi hakkında merci tarafından verilen karar 2004 sayılı İİK'nun 128/son maddesi uyarınca kesin olarak verilmiştir. HMK'nun geçici 3. maddesi atfıyla HMK'nun 36/A maddesi uyarınca esas hüküm bakımından temyiz yolu kapalı bulunan

dava ve işlerde hâkimin reddi istemi ile ilgili merci kararları kesin niteliktedir. Bu nedenle, davacılar vekilinin dilekçesinin kanun yararına bozma talepli olduğu anlaşıldığından, Dairemizce yapılacak işlem bulunmadığından, dosyanın merciye İADESİNE,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, usûlüne uygun kanun yararına temyiz incelemesi yapılabilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 06/05/2014 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5600, Karar No: 2020/2, Tarih: 13.01.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/5600 E.  ,  2020/2 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, eşinin evin damını yıkarken damın 1.5 metre üstünden geçen elektrik teline temas ettiğini, akıma kapılarak 15/05/2010 tarihinde vefat ettiğini, ... Yönetmeliğine uygun olmadığını, davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek şimdilik 1.000.00.-TL destekten yoksun kalma tazminatının ve 50.000.00.-TL manevi tazminatın olay tarihinden yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, yapının kaçak olduğunu, vefat edenin, binanın sahibinin, Belediyenin kusurlu olduğunu, kusur ve sorumluluklarının bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının kusuru olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir .

6098 sayılı Türk Borçlar Yasası’nın 69’uncu ve mülga 818 sayılı Borçlar Yasası’nın 58’inci maddelerinde “bir binanın veya diğer yapı eserlerinin malikleri, bunların yapımındaki bozukluklardan veya bakımındaki eksikliklerden” sorumlu ve bir kusurları söz konusu olmaksızın “doğan zararı gidermekle yükümlü” tutulmuşlardır. Bu sorumluluğa öğretide “kusursuz sorumluluk” veya daha geniş tanımıyla “kusura dayanmayan nesnel sebep sorumluluğu” denilmektedir. Burada malike kurtuluş kanıtı sunma olanağı tanınmamıştır. Malik, ancak illiyet bağını kesen sebeplerin (mücbir sebep, zarar görenin kendi kusuru, üçüncü kişinin ağır kusuru gibi ) varlığı durumunda sorumluluktan kurtulabilir.

Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığının çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, gene çoğu zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir. Bu sebeple sorumluluğunun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından, bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır.

Bina veya yapı eseri malikinin sorumluluğunu ortadan kaldıran, bir başka deyişle, zarar ile yapımdaki bozukluk ve özen eksikliği arasında uygun “nedensellik bağı”nı kesen nedenler ise mücbir sebep, zarar görenin kendi kusuru ve üçüncü kişinin kusuru olarak belirlenmiştir.

Bina veya yapı eseri malikinin sorumluluğunu ortadan kaldıran, bir başka deyişle, zarar ile yapımdaki bozukluk ve özen eksikliği arasında uygun “nedensellik bağı”nı kesen nedenler ise mücbir sebep, zarar görenin kendi kusuru ve üçüncü kişinin kusuru olarak belirlenmiştir.

Buna göre, elektrik iletim direkleri de maddede belirtilen imal olunan şey kapsamında olduğundan, elektrik iletim direklerinin sahibi bu tesisin korunmasından, bu bağlamda bakım eksikliğinden doğan zarardan kusursuz olarak sorumludur.

Bunun yanında; TBK'nun 51/1. (BK'nun 43/1) maddesinde; "Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler." hükmü getirilmiştir.

Buna göre; zararın kapsamının tayininde, zarar görenlerin de zararın meydana gelmesinde kusurunun olup olmadığının araştırılıp, tartışılması gerekir .

Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 5.maddesinde; Kuvvetli akım tesisleri her türlü işletme durumunda, cana ve mala herhangi bir zarar vermeyecek ve tehlike oluşturmayacak bir biçimde yapılmalıdır.

Herhangi bir kimsenin dikkatsizlikle de olsa yaklaşabileceği uzaklıktaki kuvvetli akım tesislerinin gerilim altındaki bölümlerine (aktif bölümler) dokunulması olanaksız olmalıdır ve ilerideki bölümlerde belirtilen emniyet mesafeleri ile koruma önlemleri sağlanmalıdır.

Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 27.maddesinde; Tesislerin ve aygıtların teknik belgelerinde belirtilen aralıklarda bakım ve onarımları yapılmalıdır. Yapılan bakım ve onarımlar kalıcı bir şekilde kaydedilmelidir.

Düzenlemeleri yer almaktadır.

Somut olayda, olayın yaşandığı evin ruhsatsız olduğu, vefat olayından sonra da davalı kurum tarafından hattın yerinin değiştirildiği, beton elektrik direği dikildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davalının vefat nedeni ile doğan zarardan sorumlu olduğu açıktır.

Mahkemece; davalı kurum açısından, yapı malikinin sorumluluğuna ilişkin; davacı açısından ise, desteğin olaydaki bölüşük kusuruna ilişkin değerlendirmeler içeren, Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 5. ve 27. maddelerine göre somut olayı aydınlatan, taraf ve Yargıtay denetimine elverişli, tarafların kusur oranlarının da gerekçeleriyle belirtildiği, önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak üç kişilik konusunda uzman bilirkişi kurulundan bilirkişi raporu alınarak, varılacak sonuca göre bir hüküm kurulması gerekirken; eksik araştırma, inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bu konu bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün davacı yararına, HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3856, Karar No: 2012/5591, Tarih: 12.06.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/3856 E.  ,  2012/5591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tecil davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25.10.2011 gün ve 486/522 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 12.06.2012 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı ile karşı taraftan davalı Hazine vekili Avukat Gülderen Şahin geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 1138 parselin kadastro çalışmaları sırasında 26250 m2 olarak adına tespit ve tescil edildiğini ancak zilyetliğindeki arazinin miktarının daha fazla olduğunu, fazla bu kısmın Hazine adına 1502 parsel numarası ile 5320 m2 olarak tescil edildiğini, zilyetliğindeki bu parselin de adına tapulanması gerektiğini açıklayarak 1502 parsele ait tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın tamamen taşlık, kayalık, makilik ve çalılık olduğunu, özel mülkiyete konu olamayacağını, davacı da dahil kimsenin zilyetliğinin bulunmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu Bayır Köyü 1502 parsel, 1983 yılında yapılan tapulama çalışmalarında 1138 parsele uygulanan ...’ya ait 7.10.1974 tarih 4 sıra numaralı tapu kaydının hudutlarının aynen uyduğu ve tasarrufunda bulunduğu ancak yüzölçümünün tapu miktarından fazla geldiği, hudutlarını orman okuduğu açıklanarak 1138 parselin tapu kaydı gereği miktarı ile geçerli olarak ... adına tespit edilirken tapu miktar fazlası 1502 parsel ifrazen Hazine adına tespit edilmiş, tutanak 7.7.1987 tarihinde kesinleşerek Hazine adına tapuya tescil edilmiştir. Uygulanan 7.10.1974 tarih 4 sıra numaralı tapu kaydı zeytinlik vasfı ile 26250 m2 olarak ... adına satın alma yolu ile kayıtlı olup, tapu kaydının öncesinin 26.11.1969 tarih 13 sıra numaralı olup, ... oğlu ... adına 3573 sayılı Kanun gereği imar ihya sebebi ile oluştuğu anlaşılmaktadır.

Dava dilekçesindeki açıklamalar, dosya kapsamı ve mahkeme nitelendirmesi de gözönüne alındığında davacının, kazanmayı sağlayan zilyetliğe dayalı olarak tapu iptali ve tescil isteğinde bulunduğu görülmektedir. Davacı taraf, her ne kadar 7.10.1974 tarih 4 sıra numaralı tapu kaydının 1138 parselle birlikte dava konusu 1502 parseli de kapsadığını ileri sürmekte ve bu hususta temyiz isteğinde bulunmakta ise de, dosyada tapu kaydına dayandığına dair bir talebi veya açıklaması bulunmamaktadır. Bu sebeple mahkemece, davanın zilyetlik hukuki sebebi dikkate alınarak görülmesi ve sonuçlandırılmış olmasında herhangi bir isabetsizlik yoktur.

Zilyetlik hukuki sebebi gözönüne alındığında, dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece, takdir edilerek karar verildiğine, her ne kadar mahalli bilirkişi ve davacı tanığı dava konusu taşınmazın tapu kapsamında 1138 parselle bütün olduğu ve 1950’li yıllarda Devlet tarafından orman muhafaza memuru Mehmet’e verildiği, 1976-1977 yıllarında da davacının satın aldığını ifade etmişlerse de, uzman ziraat yüksek mühendisi tarafından, dava konusu taşınmazın 7.10.1974 tarih 4 sıra numaralı tapu miktarı kadar davacıya verilen ve doğusundaki komşu 1138 parselden kuzeyden güneye doğru azalan % 62 eğimli kayalık hat ile tamamen ayrıldığı, hiçbir şekilde tarıma elverişli olmadığı, tarımsal faaliyet için yeterli toprak örtüsü bulunmadığı, bitki örtüsünün maki çalıları ve verimsiz delice zeytin ağaçlarından ibaret olduğu, taşlık, kayalık ve çalılık niteliğinde, özel mülkiyete konu edilemeyeceği açıklandığına, taşınmazın sınırlarında orman ve dere bulunduğuna, taşınmazın niteliği itibariyle zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğu uzman bilirkişi raporları ile belirlendiğine göre mahkemece gerekçeli ve ilmi esaslara uygun şekilde alınan uzman bilirkişi raporlarına değer verilerek yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olmasında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/1. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 900 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davalı Hazineye verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 21,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 12.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5492, Karar No: 2019/7077, Tarih: 09.07.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/5492 E.  ,  2019/7077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Malatya Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre, Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin yetkisizlik kararı üzerine dosyayı ele alan Malatya 2. Ağır Ceza Mahkesince verilen yetkisizlik kararı üzerine dosyanın Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi yerine Dairemize gönderildiği, Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesince usulüne uygun verilmiş bir karşı yetkisizlik kararı bulunmadığı, bu itibarla henüz yetki ihtilafı oluşmadığı anlaşılmakla, incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 09/07/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8882, Karar No: 2015/14676, Tarih: 16.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/8882 E.  ,  2015/14676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının çalıştığı şubenin müvekkili tarafından 2012 yılı sonunda ...'e devredildiğini, davacının ... işverenliğinde çalışmaya devam ettiğini, ortada fesih değil işyeri devri olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde feshedildiği, fesih sonrası ortaya çıkan işçilik hak ve alacaklarının ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işyeri devri olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının iş akdinin sona erip ermediği noktasında toplanmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.