muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4497, Karar No: 2015/8668, Tarih: 13.05.2015

Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacı 1996 yılında .... nezdinde çalışmaya başladığını, fesih tarihinde aynı adreste aynı işle iştigal eden davalı işyerinde aralıksız olarak çalıştığını iddia etmiş, davalı ise şirketlerinin kuruluş tarihinin 2005 yılı olduğunu, hiç bir şirketin devamı olmadığını, davacının 1996 yılında çalışmaya başladığı ......'nin hakim ortağı ...'ın davalı işyeri ortaklarının murisi olduğunu, muris vefat ettikten sonra mirasçıları arasında anlaşmazlık çıktığını ve 2006 yılında davacının çalıştığı işyerinin devralındığını, o dönem davacının ....'ni ibra ederek işten ayrılan davacıya yapılan iş teklifini kabul etmesi üzerine yanlarında çalışmaya başladığını, şirketleri nezdinde geçen hizmet süresine ilişkin tüm alacaklarının ödendiğini savunmuş; mahkemece davalının savunmasına itibar edilerek davacının hizmet süresi 2005-2011 yılları arasındaki dönem yönünden hesaplanmıştır. Davacıya ait hizmet döküm cetveli incelendiğinde davacının 05.03.1996 da dava dışı .....'nde çalışmaya başladığı, 09.02.2005 tarihinde bu işyerinden çıkışının yapıldığı ve ertesi gün yani 10.02.2005 tarihinde davalı şirkette çalışmaya başladığı ve fesih tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Yine dosyada bulunan ticaret sicil kaydı örneklerine göre davalı işyeri ortakları ile davacının ilk dönem çalıştığı .... nin ortaklarının soy isimlerinin aynı olduğu görülmektedir. Tanık beyanlarına göre davacının baştan aynı adreste ve aynı iş kolunda faaliyet gösteren işyerinde aralıksız çalıştığı, dava dışı .... ne ait birden çok işletme bulunduğu ve davacının çalıştığı işyerinin miras paylaşımı sonucu davalı şirkete devredildiği anlaşılmaktadır. Tüm bilgilere göre dava dışı .... ile davalı işyeri arasında miras paylaşımından kaynaklanan bir işyeri devri işlemi bulunduğu açıktır. Buna göre davacının işçilik alacakları ..... nezdinde geçen hizmet süresi de dikkate alınarak hesaplanmak durumundadır. Mahkemece işyeri devri olgusu gözetilmeksizin hatalı değerlendirme ile sadece son işveren döneminde geçen hizmet süresinin dikkate alınmış olması hatalı olup bozma nedenidir.

Ayrıca devir olgusu dikkate alınmaksızın yıllık izin ücretinin belirlenmesi de hatalı olmuştur. Mahkemece yapılacak iş davacının tüm hizmet süresi ve dava dilekçesindeki talebi de değerlendirilmek sureti ile kullanmadığı yıllık izin süresi tespit olunarak karar vermekten ibarettir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer davalının tüm temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 13/05/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3022, Karar No: 2016/6181, Tarih: 09.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/3022 E.  ,  2016/6181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dairemizin 15.02.2012 tarih 2009/25535 E- 2012/5035 K. sayılı onama kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15.02.2016 tarih 2016/23603 sayılı itiraznamesi ile mağdurun yüzünde sabit iz kalacak şekilde yaralama eylemi için hükme esas alınan ... Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün raporunun olaydan 5 ay 19 gün sonra düzenlendiğini, Adli Tıp uygulamaları ve Yargıtay İçtihatları gereği beklenmesi gereken 6 aylık sürenin beklenmediği belirtilerek bu nedenle hükmün bozulması istemiyle onama kararının kaldırılarak dosyanın incelenmesi talebiyle Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Soruşturma evresinde mağdur ...'in Adli Tıp Kurumu ... Şube Müdürlüğüne gönderilerek 31.07.2006 tarihinde Adli Tıp Uzmanı ... tarafından yapılan muayene sonucu yüzdeki yara izleri tarif edilerek olay tarihinden 6 ay sonra tekrar muayene edilmek üzere geçici raporunun düzenlenerek gönderildiği, sonrasında 08.01.2007 tarihinde tekrar kati doktor raporu aldırılmak üzere aynı şube müdürlüğüne mağdurun gönderilmesi üzerine ilk raporu tanzim eden aynı hekim tarafından tekrar muayenesi yapılmak suretiyle bu defa aradan geçen süre yeterli kabul edilerek yüzdeki yaralanmaya dair izler tek tek tarif edilip özellikleri de açıklanmak suretiyle yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun belirtilmesine, katılanın 22.05.2007 tarihli celsede "bu yaralardan halen sol kulak mememin civarında iz kalmıştır." şeklinde açıklamada bulunmasına göre, Dairemiz kararında bir isabetsizlik bulunmadığı görüldüğünden yerinde görülmeyen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının REDDİNE,

Dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1139, Karar No: 2014/2696, Tarih: 17.04.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/1139 E.  ,  2014/2696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Didim (Yenihisar) 1. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :25.09.2012

Numarası :2009/189-2012/802

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı T.. S.. Genel Başkanlığı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık, eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmakta olup, davacı taşeron, davalılardan O.. Of Müteahhitlik ve Mühendislik Turizm Tic. AŞ. yüklenici, T.. S.. Genel Başkanlığı da iş sahibidir.

Davada fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 296.719,00 TL bakiye iş bedeli alacağından şimdilik 20.000,00 TL'nin davalılardan müteselsilen tahsili istenmiş, 29.04.2010 tarihli ıslah dilekçesiyle talep 276.719,00 TL artırılarak 296.719,00 TL'ye çıkarılmış ve alacağa 2007/237 D. iş sayılı dosyaya sunulan bilirkişi raporunun davalılara tebliğ edildiği tarihten itibaren en yüksek reeskont faizi işletilmesi istenmiştir. Mahkemece ıslahta dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne, 69.842,28 TL alacağın 29.04.2010 ıslah tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazla talebin reddine dair verilen karar, davalı T.. S.. Genel Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı T.. S.. Genel Başkanlığı vekili davaya cevabında, dava konusu yapım işini anahtar teslim götürü bedel esasıyla davalı O.....AŞ.'ye verdiklerini, davacının diğer davalı O...AŞ.'nin taşeronu olup, davacı ile aralarında doğrudan bir akdi ilişki bulunmadığını savunarak husumet yönünden davanın reddini istemiştir.

Davacı dava dilekçesinde, akdi ilişkinin davacı ile davalı O....AŞ. arasında kurulduğunu ikrar ve kabul etmiş, ancak davalı T.. S.. Genel Başkanlığı'nın inşaatın sahibi olması nedeniyle sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre sorumlu olduğunu iddia etmiştir.

Dosya kapsamından, davacı taşeronun akdi ilişkisinin davalı yüklenici O....AŞ. ile olduğu, davalı yüklenici O.....AŞ.'nin akdi ilişkisinin de diğer davalı iş sahibi Tes-İs Sendikası Başkanlığı ile olduğu, davacı taşaron ile davalı iş sahibi T.. S.. Genel Başkanlığı arasında doğrudan bir akdi ilişkinin bulunmadığı anlaşılmakta olup, esasen bu hususta taraflar arasında bir çekişme bulunmamaktadır..

Dosya kapsamından, davacı taşeronun akdi ilişkisinin davalı yüklenici O....AŞ. ile olduğu, davalı yüklenici O.....AŞ.'nin akdi ilişkisinin de diğer davalı iş sahibi Tes-İs Sendikası Başkanlığı ile olduğu, davacı taşaron ile davalı iş sahibi T.. S.. Genel Başkanlığı arasında doğrudan bir akdi ilişkinin bulunmadığı anlaşılmakta olup, esasen bu hususta taraflar arasında bir çekişme bulunmamaktadır..

Davacı ile kararı temyiz eden davalı T.. S.. Genel Başkanlığı arasındaki çekişme, davalı iş sahibi T.. S.. Genel Başkanlığı'nın, aralarında akdi ilişki bulunmayan davacıya karşı, inşaatın maliki olması nedeniyle sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Sebepsiz iktisap doğrudan yasaya dayanır. Sebepsiz iktisaptan söz edilebilmesi için, iktisabın, yasadan ya da sözleşmeden kaynaklanan bir hakka dayalı olmaksızın zarar görenin mamelekine haksız tecavüz edilmesi suretiyle meydana gelmesi gerekir. Somut olayda, davalı T.. S.. Başkanlığının iktisabı, diğer davalı O....AŞ ile yaptığı sözleşmeye dayalı olduğundan haksız ve sebepsiz sayılamaz. Nispilik ilkesi gereği sözleşmeler ancak akitleri arasında hak ve borç doğuracağından davacının akidi olmayan davalı T.. S.. Genel Başkanlığı'na yönelik davasının husumetten reddi gerekirken, yasal olmayan nedenlerle davalı T.. S.. Genel Başkanlığı hakkındaki davanın da kabulü doğru olmamış, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı T.. S.. Genel Başkanlığı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte yazılı nedenlerle kararın temyiz eden davalı T.. S.. Genel Başkanlığı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı T.. S.. Genel Başkanlığı'na geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 17.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2337, Karar No: 2013/5363, Tarih: 08.04.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/2337 E.  ,  2013/5363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın kendisine yediemin olarak bırakılan kumları ... tarafından belirlenen yere götürme yükümlülüğü bulunmamakta ise de; muhafazası için teslim olunan 500 ton kumun, suç tarihinde mevcut olup olmadığı, sanığın teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucunda kaybolmasına neden olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ve yazılı gerekçe ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 08.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/20900, Karar No: 2011/8381, Tarih: 15.06.2011

**3. Ceza Dairesi         2008/20900 E.  ,  2011/8381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın vasisi ... ... tarafından temyiz aşamasında sunulan dilekçe ekindeki belgelerde sanık ...'ın akıl hastalığı nedeniyle vesayet altında alındığına dair mahkeme kararı ile "kronik şizofreni" hastası olduğuna dair ... Ruh ve Sinir Hastanesince tanzim olunmuş 19.08.2004 tarihli kurul raporunun bulunmasına göre, sanığın 5237 sayılı 32. maddesi kapsamında adli raporu alındıktan sonra hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15.....2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5618, Karar No: 2013/13721, Tarih: 03.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5618 E.  ,  2013/13721 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... ... Enerji Tersane Ulaşım A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... ... Enerji Tersane Ulaşım A.Ş.'nin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı ... ... Enerji Tersane Ulaşım A.Ş.'ne yükletilmesine, 03.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22463, Karar No: 2014/13850, Tarih: 05.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22463 E.  ,  2014/13850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/1, 62/1, 50/4-1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet Savcısının, devlet hastanesinde 112 ambulans şöförü olan sanık hakkında 4483 sayılı kanuna göre soruşturma izni alınması gerekip gerekmediği hususu araştırılmadan hüküm kurulduğuna; sanık müdafinin ise eksik incelmeye ve ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 05/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1435, Karar No: 2019/624, Tarih: 22.10.2019

**Ceza Genel Kurulu         2016/1435 E.  ,  2019/624 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 260-420

Parada sahtecilik suçundan sanık ...'nin TCK’nın 197/1, 62/1, 52/2 ve 53/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sahte paraların 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 17 ve Sahte Banknotların İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 16. maddeleri uyarınca işlem yapılmak üzere Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasına gönderilmesine ilişkin İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.11.2012 tarihli ve 260-420 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 27.03.2014 tarih ve 16823-7943 sayı ile;

"Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sübutuna, manevi unsuruna, cezanın miktarına yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Temel ceza belirlenirken hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine karşın hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının farklı bir gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

2- Suça konu emanete alınmış sahte paranın TCK'nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmeden, 5320 sayılı Yasa'nın 17. maddesi uyarınca Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa TCK'nın 197/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında adli para cezasına esas alınan 120 günün 5 güne, TCK'nın 62/1. maddesinin uygulanması ile belirlenen 100 günün 4 güne, aynı Yasa'nın 52/2. maddesinin uygulanmasına yönelik paragraftaki 100 günün 4 güne, 2.000 TL'nin 80 TL'ye indirilmesi; hükmün sahte paraların Merkez Bankasına gönderilmesine ilişkin bölümüne 'suça konu sahte paranın TCK'nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine' ibaresinin ilavesi," suretiyle düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 24.06.2016 tarih ve 237098 sayı ile;

"Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.10.2008 tarih ve 2007/95 esas, 2008/232 sayılı kararı incelendiğinde; sanık hakkında parada sahtecilik suçundan, suç tarihi 17.05.2006 olan ve 22.06.2006 tarih ve 2007/1400(2006/158) esas sayılı iddianame ile dava açıldığı, TCK'nın 197/1, 52, 53, 54. maddeleri gereğince 2 yıl hapis, 100 TL adli para cezası ve müsadere ile mahkûmiyetine karar verildiği, karar temyiz edilmeden kesinleştiği,

"Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.10.2008 tarih ve 2007/95 esas, 2008/232 sayılı kararı incelendiğinde; sanık hakkında parada sahtecilik suçundan, suç tarihi 17.05.2006 olan ve 22.06.2006 tarih ve 2007/1400(2006/158) esas sayılı iddianame ile dava açıldığı, TCK'nın 197/1, 52, 53, 54. maddeleri gereğince 2 yıl hapis, 100 TL adli para cezası ve müsadere ile mahkûmiyetine karar verildiği, karar temyiz edilmeden kesinleştiği,

İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2012 tarih ve 2011/260 esas, 2012/420 sayılı kararı incelendiğinde; sanık hakkında parada sahtecilik suçundan, suç tarihi 13.03.2006 olan ve 16.06.2011 tarih ve 2011/24457 esas sayılı iddianame ile dava açıldığı, TCK'nın 197/1, 62, 52, 53. maddeleri gereğince, 1 yıl 8 ay hapis, 2.000 TL adli para cezası ve sahte paranın T.C. Merkez Bankasına gönderilmesi ile mahkûmiyetine karar verildiği, sanığın temyizi üzerine Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesince kararın düzeltilerek onanmasına karar verildiği,

Temyiz edilmeden kesinleşen Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesine sanık hakkında dava açılmasını sağlayan, 2007/1400(2006/158) esas sayılı iddianamenin suç temadi ettiğinden ve hukuki kesinti de bulunmadığından, iki suç tarihini de kapsadığı ve tek suç oluştuğu hâlde, İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesine mükerrer dava açıldığı ve mahkûmiyet kararı verildiği anlaşıldığından, mükerrer açılan bu davanın CMK'nın 223/7. madde ve fıkrası gereğince reddine karar verilmesi gerektiğinden, düzeltilerek onama kararının kaldırılarak mahalli mahkeme hükmünün bozulması gerektiği," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 8. Ceza Dairesince 21.11.2016 tarih ve 8310-10567 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme dışı sanıklar ..., ... (...), ..., ... (...) ve ... hakkında parada sahtecilik suçundan verilen beraat hükümleri temyiz edilmeksizin; sanık ... hakkında resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan verilen mahkûmiyet hükmü ise Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında parada sahtecilik suçundan verilen mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.