muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/13695, Karar No: 2020/86, Tarih: 06.01.2020

İTİRAZIN KAPSAMI;

Sanığın jammer tabir edilen sinyal kesici cihaz ile aracın kilitlenmesini engelleyerek aracın içerisine girip aracın içerisinde bulunan eşyaları almak şeklinde gerçekleşen eyleminin, suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı TCK’ nun 142/1-b maddesine uyduğundan bahisle, Dairemizin bozma kararının kaldırılarak itiraz doğrultusunda bozma kararı verilmesi talep edilmiştir.

KARAR;

Somut olayda; katılanın 27/04/2014 tarihinde ... plakalı aracını ... Market karşısındaki park yerine park ettiği, aracını otomatik kumandalı anahtarı ile kilitlemek istediği; ancak, bu sırada sanığın sinyal kesici cihaz kullanarak, aracın kilitlenmesini engellediği ve sonra da aracın torpido gözünde bulunan, içerisinde telefon, banka ve kimlik kartları ile belgeler bulunan çantayı alarak olay yerinden ayrıldığı anlaşılmıştır. Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’ nun 142/1-b maddesi ile “Herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında“ işlenen hırsızlık suçları yönünden nitelikli halin öngörüldüğü, inceleme konusu eylemde aracın kilitlenmek sureti ile ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınma vasfı bulunmaması nedeni ile 5237 sayılı TCK’ nun 2. maddesi ile düzenlenen kanunilik ilkesi de göz önüne alınarak sanığın eyleminin açıktan hırsızlık olarak nitelendirilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Bu tür eylemlere bakan daireler arasında görüş farklılıkları vardır. Bu eylem de daha sonra yasal düzenleme ile nitelikli hale getirilmiştir. Açıklanan nedenle, Dairemizin anılan kararında usul ve Yasa'ya aykırı bir yön bulunmaması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/12/2019 Tarih ve 2015/239789 sayılı itiraz dilekçesinde ileri sürülen düşünce yerinde görülmediğinden REDDİNE, Dairemizin 16.10.2019 Tarih, 2019/2820 Esas ve 2019/12615 Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA YER OLMADIĞINA, itirazın incelenmesi için dosyanın 5271 sayılı CMK’nın 308/2. maddesi uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurul Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 06.01.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1168, Karar No: 2020/9147, Tarih: 25.02.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/1168 E.  ,  2020/9147 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/07/2019 gün ve 2019/352 E. 2019/246 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 25/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2819, Karar No: 2019/3554, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2819 E.  ,  2019/3554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17765, Karar No: 2015/2622, Tarih: 26.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17765 E.  ,  2015/2622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/06/2014 tarih ve 2013/112-2014/358 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ı tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında akdedilen 12.05.2011 tarihli çeviri sözleşmesi gereğince davacı vekil eden tarafından yazarı "...." olan "...." adlı ve edebi türü roman olan kitabın Almanca dilinden "...." adıyla Türkçeye çevrildiğini, ancak çeviri eserin kapak ve künyesinde eserin çevirmeni olan müvekkili adına yer verilmediğini, bunun üzerine davalıya ihtarname çıkarıldığını, ayrıca şifahen ve telefonla da uyarıda bulunulduğunu, bu yüzden müvekkilinin maddi ve manevi haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek, 10.000 TL manevi tazminat ile 1.000 TL maddi tazminatın 02.11.2012 tarihindeni itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini, karar ile birlikte davalının gazete ilanı ile özür ve düzeltme yayınlamakla yükümlendirilmesini, talep ve dava etmiş, yargılama sırasında verdiği dilekçe ile maddi tazminat isteminden feragat ettiğini bildirmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından tercümesi yapılıp telif ücreti ödenen “...” isimli kitabın basımı sırasında yapılan hata sonucu davacının isminin çeviren olarak kitapta yer almadığını, kitabın derhal toplatılarak davacının isminin "Almanca aslından çeviren ..." ibaresi yazılmak suretiyle kitaba eklendiğini, bu şekilde dağıtımının yeniden yapıldığını, davacının bu teknik hatayı gidermek için başvuru yapmaktansa promosyon sürecine katılmayarak davalı şirketi suçladığını ve haksız kazanç elde etme çabasına girdiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamından, davalı şirketin kitabın basımı aşamasında kitapta davacının çevirmen sıfatıyla isminin geçmediği, nüshaların basıldığı ve bunların ticari dolaşıma sunulduğu, davacının tercüme ettiği kitapta isim hakkının bulunduğu ve kitabın tercümesini kendisinin yaptığını ve okuyucu tarafından kolaylıkla görülebilecek bir yerinde isminin görülmesi gerektiği, davalı şirketin bu hususa riayet etmemek suretiyle kusurlu olduğu, her ne kadar davalı vekili davacının isminin yazılmadığının tespit edildikten sonra kitabın ticari dolaşıma sunulmadan toplatılarak üzerine isminin yazılarak yeniden ticari dolaşıma sunulduğu savunmuş ise de davacı vekili tarafından piyasadan temin edilen ve dosyaya sunulan kitaplarda davacı isminin halen yazılı olmadığı, ayrıca davalı vekili tarafından sunulan örnek kitap üzerine haricen yapıştırma ile ekleme yapıldığı açıkça belli olduğundan bu savunmaya itibar edilmediği, davacının Fikir ve Sanat Eserleri Kanunundan kaynaklanan manevi haklarının ihlal edildiği sonucuna varıldığı, davanın niteliği, davaya konu kitapların basılan nüsha sayısı ve ticari dolaşımdaki değerleride gözetilerek davacı tarafta zenginleşme yaratmayacak, davalı açısından ifa imkansızlığı doğurmayacak şekilde 6.500,00 TL manevi tazminatın belirlenmesinin gerektiği gerekçesiyle, davacının maddi tazminata ilişkin davasının feragat nedeniyle reddine, davacının manevi tazminata ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 6.500,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Ancak, mahkemece davalı taraf lehine vekalet ücreti belirlenirken, davacı tarafça talep edilip, feragat nedeniyle reddine karar verilen maddi tazminatın da dikkate alınması gerekirken, salt kısmen reddolunan manevi tazminat yönünden vekalet ücreti tayini doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiş ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden kararın H.U.M.K.’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle, kararın hüküm fıkrasının 5. bendinde yer alan “540 TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak, yerine “toplam 1.540 TL” ibaresinin konulmasına, kararın işbu düzeltilen şekli ile ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 26/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2095, Karar No: 2014/8102, Tarih: 27.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/2095 E.  ,  2014/8102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/216881

MAHKEMESİ : Akyazı Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/04/2010

NUMARASI : 2008/118 (E) ve 2010/201 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ekinde sunduğu İstanbul Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi 'nin 02.09.2010 tarih ve 1170 sayılı raporunda tedavi ile işlevselliği düzelmeyen şizofreni tanısı konulduğu ,mağdur olarak beyanı alınan kardeşi olan mağdur tarfından sanığın psikolojik rahatsızlığı olduğunun belirtmiş olmasına göre; sanığın atılı eylemi gerçekleştirdiği sırada kısmi dahi olsa akıl hastalığının mevcut olup olmadığı, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığı ve cezai ehliyetinin tesbiti bakımından Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alındıktan sonra bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sanık hakkındaki hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, 27/02/2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5652, Karar No: 2014/10397, Tarih: 25.09.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/5652 E.  ,  2014/10397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bartın 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2010/149-2013/247

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 01.04.2010 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna aykırılık nedeniyle tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın K.. B.. ve S.. T.. yönünden kabulüne, diğer davalılar yönünden reddine dair verilen 12.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı K.. B.. vekili ve davalı S.. T.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteğinin değerden reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukuna aykırılık nedeniyle tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin gıda marketi işletmeciliği yaptığını, işyerinin bitişiğinde bulunan davalılardan S.. T..'a ait bina ile marketin üzerindeki daire sahibi K.. B.. ve marketin bitişiğindeki Y.. K..'a ait kahvehanenin müşterek kullandıkları kanalizasyon belediye çalışanlarınca doğru bağlanmaması sebebiyle giderlerinin tıkandığını, bu tıkanmanın sonucu geriye tepen suların kendilerine zarar vermemesi için bodrumdan geçen kanalizasyon borularının davalılar K.. B.. ve S.. T.. tarafından söküldüğünü, bu suretle boşa akan kanalizasyon suyunun davalıların bodrumunu doldurduğunu, buradan da S.. T..'a ait delikli tuğlalarla örülmüş sıvasız duvardan kendi deposuna sızarak zarara neden olduğunu ileri sürerek tespit edilen 11.274,16 TL'lik zararın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Belediye Başkanlığı vekili, idarenin bir kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı K.. B.. vekili, zararın fahiş hesaplandığını, zararın oluşmasında müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Y.. K.. vekili, kanalizasyon boruları ile dükkanı arasında bağlantı bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece,davalı K.. B.. ve S.. T..'a ait pissu giderinin parsel bacasına bağlanmadan önceki bölümde tıkanması nedeni ile geri tepen pis suların, önce S.. T..'a ait depoya ve oradan da davacının deposuna geçmesi sonucu zarar meydana geldiği, diğer davalıların sorumluluklarının bulunmadığı gerekçesiyle 11.274,16 TL maddi zararın davalılar K.. B.. ve S.. T..'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davanın Belediye Başkanlığı ve Y.. K.. yönünden reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar K.. B.. vekili ve davalı S.. T.. temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalı K.. B.. vekili ve davalı S.. T..'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

Hükmü, davalılar K.. B.. vekili ve davalı S.. T.. temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalı K.. B.. vekili ve davalı S.. T..'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalılar K.. B.. vekili ve davalı S.. T..'ın diğer temyiz itirazlarına gelince; TMK’nın 683. maddesindeki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir. Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nın "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ila 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ila 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat isteğine ilişkindir. Komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat davalarında öncelikle davacının uğramış olduğu zararın miktarının bilirkişi aracılığı ile tespit edilmesi, tazminatın bu zarara göre tayin ve takdir edilmesi gerekir. Hemen belirtmek gerekir ki, tazminat miktarı hiçbir zaman zararı aşamaz. Ancak, davacının zararın artmasında kusuru varsa, tazminat miktarı 818 sayılı Borçlar Kanununun 44. maddesine göre indirilmeli veya tamamen ortadan kaldırılmalıdır. TMK’nın 737 ve 730. maddelerinden doğan sorumluluk kusura bağlı bir sorumluluk olmadığından, davalının kusursuz olması tazminat miktarının düşürülmesinde etkili olamaz.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince; Mahkemece tazminat miktarının belirlenmesine ilişkin olarak yapılan araştırma ve incelemeler hüküm kurmaya yeterli değildir. Yerinde yapılan keşif sonucu alınan uzman bilirkişi ve tespit raporları ve tanık beyanlarında, davalı S.. T.. tarafından kullanılan deponun yaklaşık olarak 50 m2, davacı tarafından kullanılan deponun ise yaklaşık olarak 120 m2 olduğu, her iki deponun arasının delikli tuğla duvarla davacı tarafından örüldüğü, iki depo arasındaki sıvanmamış delikli duvardan pissuyun sızdığı, davalılardan S.. T.. ve K.. B..'a ait atıksu giderinin müşterek olarak kanalizasyona bağlandığı, parsel bacasına bağlantıdan önceki bölümde oluşan tıkanma nedeni ile geri tepen pis suların önce S.. T..'ın kullandığı depoya ve oradan da davacının deposuna geçmesi sonucu zararın meydana geldiği, pissu borusunun yerinden çıkarılması ve bitişik depoya dolarak oradan da davacının kullandığı depoya sızması nedeniyle bu iki davalının müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu tespit edilmiştir.

Ancak, davacının market ürünlerini koymak suretiyle depo olarak kullandığı kısmın projede kalorifer ve kazan dairesi olduğunun ileri sürüldüğü, bilirkişi raporlarına göre davalı S.. T.. tarafından kullanılan depo ile davacı tarafından kullanılan depo arasında sıva yapılmamış delikli tuğla bulunması nedeniyle pissu geçişi olduğu bu durumun davacının zararının artmasına neden olduğu anlaşılmıştır. Bu nedenle davacının bölüşük (müterafik) kusuru sebebiyle tazminat miktarından 818 sayılı Borçlar Kanununun 44. maddesine göre uygun bir indirim yapılarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, belirtilen husus gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1). bentte yazılı nedenlerle davalı K.. B.. vekili ve davalı S.. T..'ın diğer temyiz itirazlarının reddine, (2). bentte yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 25.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10490, Karar No: 2022/20678, Tarih: 08.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/10490 E.  ,  2022/20678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Haczin yapıldığı tarihte işyerinde işçi olarak çalıştığını, haciz tarihinden sonra izin kullandığını, izin dönüşü kendisine teslim edilen mahcuzun şantiyedeki diğer işçiler tarafından kullanıldığını beyan eden sanığın savunmasının doğruluğu araştırılıp, teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun TCK.nun 289/3. maddesi de dikkate alınarak takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10209, Karar No: 2015/6715, Tarih: 26.05.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/10209 E.  ,  2015/6715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/07/2012 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının ... Başkanı'na ve 150'ye yakın milletvekiline göndermiş olduğu ''...'' başlıklı yazı içeriğinde kendisine hakaret ettiğini ve kişilik haklarına saldırıda bulunduğunu belirterek uğramış olduğu manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı, beyanlarının eleştiri kapsamında olduğunu, davacının siyasi bir kişilik olarak eleştirilere katlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, eleştiri sınırlarının aşıldığı, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu kabul edilerek istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizin ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin istikrar kazanmış uygulamalarında siyasetle uğraşan kişilerin kendilerine yönelik sert, ağır ve hatta incitici eleştirilere dahi katlanması gerektiği vurgulanmış ve bu durum demokratik toplum hayatının vazgeçilmez unsurlarından biri olarak kabul edilmiştir. (Örn: A.İ.H.M: 2.daire Tuşalp-Türkiye davası) A.İ.H.M'nin anılan davada belirttiği gibi A.İ.H.S'nin 10. maddesinin sadece zararsız ve ilgilenmeye değmez olarak görülen "bilgi" ve "fikirler"e değil; aynı zamanda, rahatsız eden, şaşırtan ve gücendirenlere de uygulanabileceği belirtilmiş ve bu ifadeler var olmadan "demokratik bir toplum"un sözkonusu olmayacağı ve bunların çoğulculuk, hoşgörü ve geniş fikirliliğin talepleri olduğu vurgulanmıştır.

Davaya konu uyuşmazlığın taraflarından davacının, o zaman ki Şişli Belediye Başkanı olduğu, davalının Şişli Belediyesi meclis üyesi olduğu, davaya konu yazı içeriğinde yer alan sözlerin davacının belediye başkanlığı yaptığı döneme ilişkin eleştiri niteliğinde sözler olduğu anlaşılmaktadır. Davacı ve davalının her ikisinin de siyasi kişiliklerinin olduğu, açıklamaların toplumu ilgilendiren konulara ilişkin bulunması nedeni ile kamusal ilginin de bulunduğu, davacının hakkında yapılan bu sert eleştirilere katlanması gerektiği, konuşmanın tümünün eleştiri sınırları içinde kaldığı ve davacının kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13856, Karar No: 2017/3786, Tarih: 15.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/13856 E.  ,  2017/3786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/12/2014 gün ve 2011/769-2014/665 sayılı kararı bozan Daire’nin 14/09/2015 gün ve 2015/3525-2015/9191 sayılı kararı aleyhinde davalı ... vekili ile davalı ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili davalılardan ...'ın genel müdür, ...'ın müdür, ...'ın muhasebe müdürü, ...'in genel müdür yardımcısı, ...'ın yönetim kurulu başkanı olduğu ... A.Ş'nin 07/05/2004 tarihli sözleşmeye istinaden müvekkiline devrolduğunu, müvekkili tarafından devralınan ... A.Ş'nin .... Ltd. Şti. ve ... Ltd. Şti'ye sattığı zeytinlerin ücretinin tahsil edilmediğini, yapılan icra takipleri neticesinde borçlu şirketler hakkında aciz vesikaları düzenlendiğini, davalıların bu zeytin satışı hakkında basiretsiz ve kusurlu davarnışları ile şirketi zarara soktuklarını ileri sürerek 1.439.488,49 TL'nin ticari faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., ..., ... vekili, zamaaşımı süresinin dolduğunu, iddia olunan olayla ilgili müvekkillerinin hiç bir kast, kusur, ihmal ve katkısının olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... ve Davalı ... davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın zamanaşımı nedeniyle reddine dair verilen karar davacının temyiz istemi üzerine Dairemiz tarafından bozulmuştur.

Bu kez davalı ... vekili ile davalı ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 7,80 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı ... ile davalı ...'den ayrı ayrı alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 15/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.