muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5807, Karar No: 2012/8983, Tarih: 11.10.2012

Davalı vekilinin hükmün ziynet eşyalarına ilişkin temyiz itirazlarına gelince; davacı taraf davalı adına kaydedilen aracın alım tarihinden sonra fiili ayrılık tarihine kadar birikimlerinin yukarıda cins ve miktarı yazılı altına çevrildiğini belirterek yarı bedelinin misliyle tahsilini talep etmiştir. Davacının Nevşehir Aile Mahkemesinin 2006/379 Esas sayılı dosyasında açtığı dava eşya ve düğünde takıldığı iddia olunan altınların iadesine ilişkin olduğundan incelenmekte olan dava bakımından kesin hüküm teşkil etmediği sabittir. Somut olayda; niza konusu altınların varlığına ilişkin belge sunulmadığı gibi, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre de davacının altınlara ilişkin isteği iddiadan öte delille kanıtlanamamıştır. Ancak davacı taraf, dava dilekçesinde ve 12.05.2009 tarihli delil dilekçesinde iddiasını ispat bakımından “vesair deliller” demek suretiyle açıkça yemin deliline de dayanmıştır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 36. maddesine göre, herkes meşru vasıta ve yollarla mahkemelerde iddia ve savunma hakkına sahiptir. Yine TMK.nun 6. maddesine göre, iddia eden iddiasını ispatla mükelleftir. Davacının dava konusu altınlara ilişkin iddiasını ispat bakımından yemin deliline de dayandığı anlaşıldığına göre öncelikle davacı tarafın yemin teklif hakkını kullanmak isteyip istemediğinin sorulması, kullanmak istediği takdirde usulüne uygun bir biçimde davalının 6100 sayılı HMK.nun 228 vd. (1086 sayılı HUMK.nun 337 ve devamı) maddeleri gereğince davet edilip yeminli beyanına başvurulması ve sonucuna göre talebe konu altınlara ilişkin bir hüküm kurulması gerekir.

Kabul şekline göre de; kural olarak edinilmiş mallara katılma rejiminin tasfiyesi sonunda ortaya çıkan artık değere katılma veya değer artış payı hakkı ayni bir hak olmayıp, alacak hakkıdır. İstek uyuşmazlık konusu altınların birikim amaçlı alındığı iddiasıyla yarısının tahsiline ilişkin olduğuna, kişisel mal iddiasında bulunulmadığına göre alacak yerine misliyle iadesine hükmedilmiş olması da doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün altınlara ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, aşağıda dökümü yazılı 17,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 309,55 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 11.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/759, Karar No: 2017/5561, Tarih: 08.11.2017

**10. Ceza Dairesi         2015/759 E.  ,  2017/5561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

09.07.2013 tarihli olay tutanağı içeriğine, sanık savunmasına ve tüm dosya kapsamına göre; yolcu olarak bulunduğu otobüste yapılan arama sonucu, bagajdaki valizde ele geçirilen suç konusu esrarın sanığa aidiyetinin ne şekilde tespit edildiği konusunda tutanak düzenleyicisi tanıklar ile gerektiğinde otobüs muavini ve şoförünün dinlenmesi, sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nın 192. maddesinin 3. fıkrasında öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 08/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11945, Karar No: 2024/5237, Tarih: 15.05.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/11945 E.  ,  2024/5237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/349 E., 2021/678 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi, suçta kullanılan nakil vasıtasının müsaderesine yer olmadığına

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebebi, sanığa verilen hapis cezasının ertelenmesi kararı ile suçta kullanılan nakil vasıtasının iadesine dair verilen kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tutanağına göre, 16.07.2013 tarihinde kolluk kuvvetleri tarafından Kıyıgören Hudut Karakolu sorumluluk alanı 17-18 no'lu hudut kazıkları arasında yapılan yol uygulamasına sanığın sevk ve idaresindeki ... plakalı araçla geldiği ve araç durdurularak yapılan aramada, 7 adet 60 litrelik bidonda toplamda 420 litre kaçak motorin ele geçirilen olayda, sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında, suçta kullandığı aracı emaneten arkadaşından aldığını ve aracında kullanmak için akaryakıtı aldığını beyan etmiştir.

Kaçak eşyaya mahsus tespit (KEMT) varakasında belirlenen gümrüklenmiş değerin Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre "pek hafif değer" aralığında olduğu anlaşılmıştır.

A.Suçta Kullanılan Nakil Aracının Müsaderesine Yer Olmadığına Dair Karar Yönünden

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 54 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki ''İyiniyetli üçüncü kişilere ait olmamak koşuluyla, kasıtlı bir suçun işlenmesinde kullanılan veya suçun işlenmesine tahsis edilen ya da suçtan meydana gelen eşyanın müsaderesine hükmolunur. Suçun işlenmesinde kullanılmak üzere hazırlanan eşya, kamu güvenliği, kamu sağlığı veya genel ahlak açısından tehlikeli olması durumunda müsadere edilir.'' şeklindeki düzenleme gereği, nakil aracının müsaderesi için iyiniyetli üçüncü kişilere ait olmaması gerektiği anlaşılmakla; sanığın suçta kullandığı aracı emaneten arkadaşından aldığını beyan ettiği, malen sorumlunun da bu durumu doğruladığı olayda, nakil aracının iyiniyetli üçüncü kişiye ait olduğu kabul edilerek müsadere şartları oluşmayan suçta kullanılan nakil vasıtasının müsaderesine yer olmadığına ve trafik kaydı üzerindeki şerhin kaldırılmasına dair verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanığa Verilen Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

B. Sanığa Verilen Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki bilgi ve belgelerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;

1.15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca sanığa, soruşturma aşamasında gümrüklenmiş değerin 2 katını ödenmesi halinde etkin pişmanlık uygulanacağına dair ihtarat yapılmaması nedeniyle, kovuşturma aşamasında gümrüklenmiş değerin 2 katının ödenmesi halinde verilecek cezada 1/2 oranında indirim yapılacağına dair ihtar yapılması gerektiği gözetilmeksizin yakalama mahkemesince oran belirtilmeksizin ihtar yapılması,

2.Hükmün esasını oluşturan kısa kararda neticeten erteli 10 ay hapis cezasında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına karar verildiği halde, gerekçeli kararın hüküm kısmında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

A.Suçta Kullanılan Nakil Vasıtasının Müsaderesine Yer Olmadığına Dair Verilen Karar Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanığa Verilen Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 15.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3702, Karar No: 2013/19563, Tarih: 04.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/3702 E.  ,  2013/19563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.11.2012 tarih ve 2010/118-2012/212 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ... tarafından yazılıp davalı Dernek tarafından yayınlanan kitapta, müvekkili tarafından yazılan "İl Özel İdaresi Mevzuatı" isimli kitaptan izinsiz alıntılar yapıldığını ileri sürerek 10.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini, tecavüzün refini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, tarafların aynı mevzuata ve mahkeme kararlarına dayandığını, kaynağı aynı olan konuların birbirine benzemesinin doğal olduğunu, benzediği iddia olunan ifadelerin mevzuatın ilgili maddelerinin aynen alınmasından kaynaklandığını, müvekkilinin davacının kitabından yararlanıldığını eserinde belirttiğini, müvekkilinin davacının kitabından önce 1999 ve 2006 yıllarında yayınlanmış kitaplarının bulunduğunu, bu kitapların da aynı içerikli olması sebebiyle 2007 yılında davacının yayınladığı kitaptan alıntı yapıldığı iddiasının inandırıcı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraf kitaplarının ilim eseri sıfatını haiz olduğu, davacının iltibas yapıldığını iddia ettiği davalı eserindeki bir kısım ifadelerin aynı konuyu düzenleyen kanun hükümlerinin değişik ifadelerle aktarımından ibaret bulunduğu, bunların kaynak gösterme zorunluluğunu içermediği, bir kısmının mevzuat hükümlerinin aynen tekrarı olduğu, yine bir kısmının davalının davacı eserinden önce basılmış 2006 baskılı eserinde aynen yer aldığı, bunlar için de kaynak gösterilmesinin gerekmediği, davacı eserindeki "Basit Orantı Yöntemi" başlığı altındaki açıklamalar ve tablodaki rakamların davalı yanca tamamen farklı kullanıldığı, bu tablonun meclisteki üye dağılımının partilerin oy oranlarına göre belirlenmesini gösterdiği ve herhangi bir hususiyet içermediği, basit orantı yönteminin idare hukukunda kimseye bağlanması mümkün olmayan bir teori olduğu, herkes tarafından bilindiği, bunun için de kaynak gösterilmesinin gerekmediği, esasen bu tablonun çok benzerinin davalının 2006 basılı kitabında da yer aldığı, bir kısım yerde örneklerin birbirine benzemesinin konunun her iki kanunda aynı şekilde düzenlenmesinden kaynaklandığı, yine bir kısım davalı kitabındaki ifadelerin davalının önceki basım eserinde de aynen yer aldığı, bunlar için de sonraki tarihli esere atıf yapılmasına gerek bulunmadığı, bir kısım ifadeler yönünden ise benzerliğin bulunmadığını, dolayısıyla bir tecavüzün oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 04.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6567, Karar No: 2012/13738, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/6567 E.  ,  2012/13738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, sahte ruhsat ve nüfus cüzdanı kullanma, sahte plaka düzenleyip kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İlkeleri, Ceza Genel Kurulunun 30/01/2007 gün ve 9-18 sayılı kararında açıklandığı üzere; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK.nun 34/2, 40/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağının, sürelerinin, şeklinin ve ne zaman başlayacağının kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiğinin açık ve buyurucu şekilde belirtildiği, incelemeye konu 26.01.2005 tarih 2001/1757 esas 2005/11 karar sayılı kararda hangi kanun yollarına başvurulabileceği, şekli, süreleri ve ne zaman başlayacağının gösterilmediği, tebliğ tarihinde sanığın cezaevinde bulunduğu bu nedenle anılan kararın kesinleşmediği ve sanık ...'ın temyiz itirazı süresinde olduğunun kabulüyle yapılan incelemede,

I- Sanık hakkında sahte ruhsat ve nüfus cüzdanı kullanma, sahte plaka düzenleyip kullanma suçlarından kurulan hükmün temyiz incelmesinde,

Sanığa atılı sahte ruhsat ve nüfus cüzdanı kullanma, sahte plaka düzenleyip kullanma suçları için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre; 765 sayılı TCK'nın 102/4 maddesinde öngörülen 5 yıllık zamanaşımının karar tarihi olan 26.01.2005 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II- Sanık hakkında hırsızlık suçudan kurulan hükmün temyiz incelmesine gelince,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın soyadının ve müştekinin adının gerekçeli karar başlığında kaydına uygun olarak yazılmaması,

II- Sanık hakkında hırsızlık suçudan kurulan hükmün temyiz incelmesine gelince,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın soyadının ve müştekinin adının gerekçeli karar başlığında kaydına uygun olarak yazılmaması,

2- Sanığın nüfus kaydına uygun sabıka kaydı getirtilerek incelenmesi suretiyle incelemeye konu suç tarihi itibariyle silinme koşulunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilerek sonucuna göre hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Müştekinin yargılama aşamasında 15.05.2003 tarihli celsede aracın kendine teslim edildiğinde ön kapı kilidinin değişmiş olduğunu ifade etmesi karşısında eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddesindeki suçu oluşturduğu anlaşılmakla nitelendirmede hata yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- Aracın değerinin müşteki tarafından 4000 TL olduğu ifade edilmesi karşısında değerin pek fahiş olduğu gözetilmeden 765 sayılı TCK'nın 522. maddesi uyarınca cezadan arttırım yapılmaması,

5- 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522 (pek fahiş) maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Yasanın belirlenmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine, 11.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14823, Karar No: 2015/28928, Tarih: 28.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/14823 E.  ,  2015/28928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, mağdura ait işyerine giderek pantolonunu kuru temizlemeye vereceğini söyleyerek 8.00 TL ücret için 100 TL'yi masaya bıraktığı, mağdurun, para üstü olan 92.00 TL'yi sanığa verdiği, bu arada sanığın, mağduru lafa tutarak masaya bıraktığı 100.00 TL'yi cebine koyduğu, mağdur kasaya baktığında parayı sanıktan almadığını anladığı, dışarı çıkan sanık ve yanındaki arkadaşının peşine giden mağdurun parayı almadığını söyleyerek sanıktan istediği, önce aldığını inkar eden sanığın, mağdurun ısrarı üzerine aldığı 100.00 TL'yi mağdura geri verdiği, böylece sanığın hileli hareketlerle haksız menfaat temin etmeye çalışmak suretiyle dolandırıcılığa teşebbüs suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık hakkında haksız menfaatin elde edilmesi nedeniyle eylemin tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs hükümlerinin uygulanması aleyhe temyiz konusu yapılmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

2-Mahkeme masrafı olarak yapılan toplam 8,00 TL yargılama giderinin, 6183 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinde belirlenen 20 TL'den az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesi gereğince Devlet Hazinesine yükletilmesi yerine sanıktan tahsiline karar verilmesi,

2-Mahkeme masrafı olarak yapılan toplam 8,00 TL yargılama giderinin, 6183 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinde belirlenen 20 TL'den az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesi gereğince Devlet Hazinesine yükletilmesi yerine sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “20 gün”, “5 gün”, “4 gün” ve “80 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, “1 gün”, “1 gün” ve “20 TL” adli para cezası ibaresinin eklenmesi, hüküm fıkrasında yargılama giderleri ile ilgili bölümde yer alan ''sanıktan alınarak hazineye irad kaydına'' ibaresinin çıkarılarak, yerine "yargılama giderinin, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca Devlet Hazinesine yüklenmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/09/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7704, Karar No: 2020/3109, Tarih: 22.06.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/7704 E.  ,  2020/3109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, temyiz süresi içinde, tutuklu bulunduğu Tekirdağ 2 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü aracılığı ile gönderdiği 20/12/2016 tarihli dilekçesinde "...cezamın biran evvel onaylanmasını ve kesinleşmesini istiyorum..." şeklindeki beyanlarının "temyiz isteğinden vazgeçme" niteliği taşıdığı, bu dilekçeden sonra sanık müdafiinin 22/12/2016 e-imza tarihli dilekçesi ile süresinde temyiz isteminde bulunduğu, mahkemesince, sanığa söz konusu temyiz dilekçesi tebliğ edilerek, 20/12/2016 tarihli "onama" talebinin devam edip etmediğinin sorulması üzerine, Tekirdağ 2 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu tarafından düzenlenen 28/12/2016 tarihli tutanakta, sanığın, "Cezamın Yargıtay'a gönderilmeden biran önce onanmasını istiyorum." şeklindeki talebini tekrar ettiği; bunun üzerine 28/12/2016 tarihinde verilen "temyiz isteminin reddine" ilişkin kararın, sanık müdafiine 09/01/2017 tarihinde tebliğ edildiği ve süresinde temyiz edilmediği, hükmün 23/12/2016 tarihi itibari ile kesinleştirildiği; sanığın ise temyiz süresi geçtikten sonra 27/05/2019 tarihinde temyiz talebinde bulduğu anlaşılmakla; temyizden vazgeçmeden dönmenin temyiz süresi içinde mümkün olması nedeniyle, sanığın temyiz isteğinin, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, vazgeçme nedeniyle hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, 22/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.