muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2597, Karar No: 2019/121, Tarih: 08.01.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/2597 E.  ,  2019/121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 20/.../2016 tarih ve 2015/347 E. - 2016/347 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 05/04/2017 tarih ve 2017/326-2017/279 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... Yenertarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "ÜLKER" ve "Ülker Çikolatalı Gofret" ve "Çikolatalı Gofret + şekil" markalarının tanınmış markalar arasında yer aldığını, davalı şirket tarafından "Gofret Tadelle" ve "Gofret Tadelle Maxinut" ibaresi altında piyasaya sürdüğü ürünlerin, müvekkilinin markaları ve ürün ambalajı ile iltibas oluşturduğunu ileri sürerek, davalının müvekkilinin markasına ve ambalaj tasarımına tecavüzünün ve haksız rekabetinin tespitini ve önlenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Şirket vekili, tek başına gofret ya da çikolatalı gofret ibaresinin tescilinin mümkün bulunmadığını, davacının markasının ambalaj şekli ile tescil edildiğini ve korunanın ambalajda yer alan kompozisyon olduğunu, müvekkilinin ise tanınmış tadelle markasının yanına "gofret" ve "maxinut" ibarelerini ekleyerek farklı kompozisyon ile gofret ürününü piyasaya sürdüğünü, söz konusu ürünün yeni bir ürün olmadığını ve uzun zamandır piyasada bulunduğunu, taraf ürünlerinde yer alan ibarelerin okunuş ve görsel olarak farklı olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve bilirkişi raporu doğrultusunda, kırmızı rengin gıda sektöründe kullanımının oldukça yaygın olduğu, dava konusu gofret ürünlerinde pek çok farklı üreticinin kırmızı rengi ve ambalaj içindeki ürünün görselini ambalajında hakim şekilde kullandığı, "ÜLKER" ürününde gofret görselinin sarı bir zeminle kullanılarak kontrast yaratıldığı ve belirginleştirildiği, bu nedenle davacının, çocukların market raflarında yan yana dizili pek çok benzer ürün arasında küçük farkları göremeden, müvekkilinin ve davalının ürünlerini ayırt edemeyeceği, farklı işletmeye ait olan ürünler olduklarını anlayamayacakları, bu nedenle iltibas oluştuğu iddiasının yerinde bulunmadığı, sonuçta davalının "Gofret Tadelle" ibaresi altında piyasaya sürdüğü ürünlerin, davacının "Ülker Çikolatalı Gofret" ve "Çikolatalı Gofret + şekil" markaları ve ürün ambalajı aleyhine iltibas oluşturmadığı, marka hakkına tecavüz koşullarının ve haksız rekabet unsurlarının da olayda bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davacının tescilli markaları ve ürünleri ile davalının ürün ambalajları arasında benzerlik olmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye ...,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08/01/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2330, Karar No: 2012/7590, Tarih: 02.07.2012

**5. Ceza Dairesi         2009/2330 E.  ,  2012/7590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İrtikap

HÜKÜM : 4 yıl 2 ay hapis cezası ile mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Tayin olunan ceza miktarına göre sanık ... müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİYLE incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Uygulamaya göre, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işleyen sanıklar hakkında aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olay tarihinde trafik polisi olarak görev yapan sanıkların, aracı ile gitmekte olan mağduru durdurup gerekli belgeleri istedikleri, mağdurun yanında ehliyet ve kimliğinin olmaması üzerine aracın ruhsatını alıkoyarak mağdurdan ehliyet ve kimliğini getirmelerini istedikleri, ehliyet ve kimliğini almak için oradan ayrılan mağdurun, sanıkların davranışlarından şüphelenerek üzerinde bulunan 10,00 TL'nin seri numaralarını aldığı ve tekrar sanıkların yanına geldiğinde sanık ...'ın mağdura; ehliyet bulundurmama ve aracın farının kırık olması nedeniyle toplam 135,00 TL para cezasının olduğunu söyleyerek bunu peşin olarak ödeyip ödemeyeceğini sorduğu, mağdurun ise yanında o kadar para olmadığını belirterek cezanın kesilmesini, gerekirse ödeyeceğini söylediği, sanık ...'ın ise mağdurda 10,00 TL olduğunu öğrenince "Bari o parayı ver, sigara parası yapalım." dediği ve mağdurdan 10,00 TL'yi aldığı, olaydan kısa bir süre sonra mağdurun emniyet görevlilerine haber vermesi üzerine sanıkların üzerinde yapılan aramada, seri numarası mağdur tarafından alınan 10,00 TL'nin sanıklardan ...'de ele geçirildiği hususlarının anlaşılması karşısında;

5237 sayılı TCK'nın 250/1. maddesindeki düzenlemeye göre cebri irtikap suçunun oluşması için kamu görevlisinin görevinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlanmasına veya bu yolda vaatte bulunulmasına bir kimseyi icbar etmesinin gerektiği, somut olayda sanıkların yasanın öngördüğü anlamda icbar boyutuna varan bir davranışının bulunmadığı, bu itibarla irtikap suçunun yasal unsurunun oluşmadığı, dayanışma içinde hareket eden sanıkların mağdurdan para talep edip mağdurun anlaşmış görünerek yakalanmaları için seri numarasını aldığı parayı sanıklara vermesinin, sanıkların görevlerinin gereklerine aykırı olarak yapmaları gereken bir işi yapmamaları amacıyla para istemeleri şeklinde olup olmadığı hususu araştırılıp sonucuna göre, bu şekilde ise rüşvet almaya teşebbüs aksi halde ise eylemin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği gözetilmeksizin, eylemin hukuki nitelendirilmesinde hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/43150, Karar No: 2017/24113, Tarih: 02.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/43150 E.  ,  2017/24113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içerisinde, alt işveren tarafından ... Sendikasına toplu iş sözleşmesi imzalamak üzere yetki verilip verilmediğine ilişkin yetki belgesine rastlanmamış olup bu hususta geri çevirme yapılmış ise de, geri çevirme gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

a)Altişveren ....Radyoloji Rehabilitasyon ve Sağlık Hiz. San. Tic. Ltd. Şti.'ne ,

b)....Sanayi ve Hizmet Sektörü Kamu İşverenleri Sendikasına,

c) Kamu İşverenleri Kamu işletmeleri ve İşverenleri Sendikasına,

Müzekkere yazılarak alt işverenin Kamu İşveren Sendikasına yetki verip vermediği, başvuruda bulunup bulunmadığı, başvuruda bulunduysa nasıl sonuçlandığının sorularak, temin edilecek belgeler eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/11/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15551, Karar No: 2015/11286, Tarih: 20.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/15551 E.  ,  2015/11286 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/15551

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak işveren tarafından feshedildiği iddiasıyla, kıdem ve ihbar tazminatları, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılardan Belediye, ihale makamı olduğundan husumet yokluğu ve esastan, diğer davalı ise; iş akdinin ihale süresinin bitmesi nedeniyle sona erdiğini, davacıyla ibralaştıklarını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteği kısmen hüküm altına almıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalılar avukatları temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi hâlinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi hâlinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma hâlinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması hâlinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir. İşçiye her ay ödenen ücret içinde fazla çalışmaların bir kısmının yer aldığı taraflarca kabul edildiğine göre 270 saatin 12 aya bölünmesi sonucu belirlenen 22.5 saat, her ay için kanıtlanan fazla çalışma süresinden indirilmelidir. İşçinin fazla çalışmasının kanıtlanamadığı veya çalışmaların karşılığının tam olarak ödendiği aylar için böyle bir indirime gidilmez.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması hâlinde Yargıtay’ca son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama hâlini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dâhi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda; bordrolarda fazla çalışma tahakkuk ettirilen ayların dışlanması gerekir. Mahkemece yapılacak iş, davacıya ait ücret hesap pusulalarının (bordro ödemelerinin detayını gösteren belgeler) getirtilerek gerekirse banka hesap ekstreleri ile karşılaştırarak fazla çalışma talebinin değerlendirilerek bir sonuca varmaktan ibarettir.

3- Ulusal bayram ve genel tatil talebinin hesabında da bordrolarda zamlı tahakkuk yapılan ayların dışlanması gerekir. Mahkemece ücret hesap pusulaları ile banka hesap ekstrelerinin karşılaştırılarak sonucuna göre ulusal bayram ve genel tatil ücreti talebi hakkında bir karar verilmelidir.

4- Atiye terk edilen ancak davalı tarafından kabul görmeyen ücret talebinin reddi yerine karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi hatalıdır.

5- Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin hükmün infazında tereddüt yaratacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

6- Yukarıda sayılan bozma gerekleri yerine getirildiğinde yargılama gideri ve vekalet ücretinin değişeceği gözden kaçırılmamalıdır.

F) Sonuç:

4- Atiye terk edilen ancak davalı tarafından kabul görmeyen ücret talebinin reddi yerine karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi hatalıdır.

5- Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin hükmün infazında tereddüt yaratacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

6- Yukarıda sayılan bozma gerekleri yerine getirildiğinde yargılama gideri ve vekalet ücretinin değişeceği gözden kaçırılmamalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1461, Karar No: 2017/4678, Tarih: 27.09.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/1461 E.  ,  2017/4678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 20.05.2014 gün ve 595-501 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi bir kısım davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelmesine esas olmak üzere;

Davacılar vekili ... ....’ün 01.09.2014 tarihli dilekçesi ile, ... 3. Noterliği 07.04.2014 tarih ve 07466 yevmiye nolu azilname ile eldeki dava ile ilgili tüm yetkilerinin sona erdiğini, davayla ilgili sorumluluğu kalmadığını, tebliğin asillere yapılması beyan ettiği, bahse konu azilnamenin davacılar ..., ...,... ve ... tarafından imza edildiği, davacılar ... ve ...’un azilnamede yer almadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davacılar ... ve ... vekili Av. ... ...’ün azledildiğine veya istifa ettiğine dair dosya arasında bir belge bulunmadığı anlaşılmakla, vekilliğinin devam edip etmediğinin tespiti, öncelikle var ise azilname veya istifaname belgesinin dosya içerisine alınması ve gerekçeli kararın davacı asillere usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi, temyiz süresinin geçmesinin beklenmesi, geri çevirmeyle istenilen hususların eksiksiz tamamlanıp tamamlanmadığının mahkeme hakimince denetlendikten sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine, GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2145, Karar No: 2016/2230, Tarih: 27.04.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/2145 E.  ,  2016/2230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK.nun 82/1-d, 35, 32/2, 62, 53/1. maddeleri uyarınca 9 yıl 10 ay yüksek güvenlikli sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdur Umut'a yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, hafif derecede zeka geriliği nedeniyle ceza sorumluluğu tam olmayan sanık ...'nin evlilik dışı hamile kaldığı, Kars Devlet Hastanesi psikiyatri bölümünde yatarak tedavi görmekte olan ve psikotik bozukluk nedeniyle ceza sorumluluğu bulunmayan annesi Tamam'ın yanında refakatçi olarak bulunduğu sırada doğum yaptığı, yeni doğan bebeğini annesi Tamam ile birlikte poşete koyarak hastane koridorunda bulunan çöp kovasına bıraktığı, ağlama sesi duyan hemşirenin bebeği bulduğu olayda, vücudunda darp ve cebir izi bulunmayan bebeğin vücut sıcaklığının düşük, ağız boşluğunda salgı olması ve göbek kordonunun usulüne uygun bağlanmaması nedeniyle yaşamsal tehlike geçirmeksizin basit tıbbi müdahale ile giderilemez şekilde yaralandığı anlaşılmakla,

1-) Sanık hakkında terk suçunu düzenleyen TCK.nun 97. maddesinin uygulanıp, uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

2-) Kabule göre de; mağdur Umut'un suç tarihinde bir günlük olduğu anlaşılmakla, sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK.nun 82/1-d bendi yanında "e" bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 27/04/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.