muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/543, Karar No: 2014/5360, Tarih: 20.02.2014

5953 sayılı Kanunda öngörülen bazı alacakların gününde ödenmemesi halinde günlük yüzde beş fazlasıyla ödeneceğine dair kuralın Anayasa’ya aykırılığı itiraz olarak ileri sürülmüştür. Anayasa Mahkemesinin 12.8.2008 gün ve 2005/28 E, 2008/122 K. sayılı kararında, ücret ve fazla çalışma ücretlerin gününde ödenmeme koşuluna bağlı olan söz konusu yaptırımın, kamuoyunu doğru bilgilendirme görevi olan gazetecileri işverene karşı koruma amacını taşıdığı ve gazetecilerin basın özgürlüğünün sağlanması noktasında önemli bir işlev gördüğü açıklanmış ve aykırılık istemi oybirliği ile reddedilmiştir.

Fazla saatlerde çalışma karşılığı olan asıl alacaklardan yapılan indirim oranında günlük yüzde beş fazla ödeme miktarlarının da indirilmesi gerektiği açıktır. Günlük yüzde beş fazla ödeme miktarları, gerçekleşen ve kabulü gereken asıl alacak miktarlarının gününde ödenmemesinden kaynaklanmış olmakla, günlük yüzde beş fazlasının da doğrudan hüküm altına alınan asıl alacak miktarlarına göre tespiti gerekir. Bundan başka yukarıda sözü edilen gerekçelerle günlük yüzde beş fazla ödeme tutarlarından oransal indirime gidilmelidir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, yüzde beş fazla ödeme tutarlarından yapılan indirim sonucu reddine karar verilen miktar bakımından davalının kendisini vekille temsil ettirmesi durumunda davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemelidir (Yargıtay 18.11. 2008 gün 2007/32530 E, 2008/31205 K.).

Somut olayda, mahkemece hesaplanan davacının eksik ödenen ücretin yüzde beş fazla alacağından %85 indirim yapılarak karar verilmiştir. Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda yapılan indirim az olup, yeterli değildir. Dairemizin ilke kararı uyarınca ücret yüzde beş fazla alacağından daha uygun bir oranda indirim yapılması için hükmün bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4074, Karar No: 2016/7052, Tarih: 09.06.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/4074 E.  ,  2016/7052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, yıkım davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkin olup, mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, kayden maliki olduğu 120 ada 18 parsel sayılı taşınmaza ulaşımı sağlamak amacı ile 20.03.1985 tarihli harici satış senedi ile dava dışı.... ve ...'den yol yeri aldığını, 1985 yılından itibaren bu yeri kullandığını, 2008 yılında yapılan kadastro sırasında anılan bölümün zeminde yol olarak bırakıldığını, davalının komşu parselden kazık çakıp tel ile çevirmek suretiyle bu bölüme müdahale ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesine ve çakılan kazık ile çekilen tel örgünün yıkılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmaza bir müdahalesi olmadığını, çakılan kazık ve tel örgünün kendi taşınmazı sınırları içende kaldığını, kaymakamlık kararı ile de tecavüz olmadığının sabit olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmaza davalının tel örgü çekmek ve taş duvar yapmak suretiyle müdahale ettiği, fazlaya ilişkin davacı iddiasının sabit olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu 120 ada 18 parsel sayılı taşınmazın kayden davacıya ait olduğu, davalının kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunmadığı, komşu 120 ada 30 parselin ise davalı adına kayıtlı olduğu, bölgede kadastro tespitinin senetsizden yapılarak 30.06.2008 tarihinde kesinleştiği, 20.03.1985 tarihli senet ile davacı ile dava dışı ... ve ...'in davacının tarlasına gitmesi bakımından sınırları gösterilen kısımda yol bağışında bulundukları anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, davacının 03.10.2011 tarihli müracaatı üzerine.... Kaymakamlığının 12.10.2011 tarih, 30 sayılı kararı ile 120 ada 18 parselde bulunan yola dava dışı ....'ın müdahalesi bulunmadığından men talebinin reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, dosya kapsamı ile kayden davacıya ait çaplı taşınmaza davalının haklı ve geçerli bir nedeni bulunmaksızın taşkın tel örgü çekmek ve taş duvar yapmak suretiyle müdahale ettiği belirlenerek elatmanın önlenmesine ve yıkıma karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur.

Ancak, yıkım bedelinin infazda ortaya çıkacağı ve bedelin infaz aşamasını ilgilendirdiği açıktır.

Ayrıca, davalı temyizinde müdahaleye konu tel örgü ve duvarı kaldırdığını, başka bir deyişle müdahaleye son verdiğini bildirmiştir.

Ancak, yıkım bedelinin infazda ortaya çıkacağı ve bedelin infaz aşamasını ilgilendirdiği açıktır.

Ayrıca, davalı temyizinde müdahaleye konu tel örgü ve duvarı kaldırdığını, başka bir deyişle müdahaleye son verdiğini bildirmiştir.

Hâl böyle olunca, mahallinde yeniden uzman bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak dava konusu taşınmaza davalının müdahalesinin devam edip etmediğinin saptanması, bilirkişilerden uygulamayı gösterir denetime elverişli infazı mümkün kroki ve rapor alınması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, değinilen hususlar gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18608, Karar No: 2014/11712, Tarih: 29.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/18608 E.  ,  2014/11712 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Artova Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi :20/03/2013

Numarası :2011/54-2013/63

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı-karşı davacı 1146 Sayılı Tarım Kredi Kooperatifi vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı-karşı davacı 1146 Sayılı Tarım Kredi Kooperatifi’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin 16.08.2010 tarihinde işverence feshedildiğini, tazminat alacağının 13.000,00 TL sinin kesildiğini ve tazminatının eksik ödendiğini ileri sürerek, tazminatından kesilen 13.000,00 TL nin tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının teminat almadan satış yapması nedeniyle kurumun zarara uğradığını bildirerek davanın reddini savunmuş, birleşen dosyanın dava dilekçesinde de davacının teminat almadan hububat satışı yapması nedeniyle kurum alacağının tahsilinin imkansız hale geldiğini, tahsil edilemeyen kurum alacağından davacının da müşterek müteselsil olarak sorumlu olduğunu ileri sürerek davacının kusuru nedeniyle davacıya düşen 5.761,60 TL.nin, zararın doğduğu 15.06.2005 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile davacı-karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, her ne kadar dosyaya celp edilen müfettiş raporuna göre usulsüz buğday satımından dolayı davalı kooperatifin zarara uğramasından davacının sorumlu olduğu belirtilmiş ise de; davacıya yüklenen sorumluluğun buğdayı neden Sağlamlar Firmasına teslim ettiği hususuna ilişkin olduğu, oysa adı geçen firmanın buğday satın alma yolunda yazılı bir başvurusu olmadığı halde teminat almadan, çek karşılığı buğday satışını gerçekleştiren ve çek karşılıksız çıktığında tekrar aynı firmadan çek alan ve Kooperatife malın teslimi için talimat veren kişinin Bölge Müdür Muavini olan Bahattin Şahin olduğu, bu hususun idari tahkikat evraklarından ve müfettiş raporundan da anlaşıldığı, dolayısıyla teminatsız buğday satışı ve tesliminden kaynaklanan zararın baş sorumlusunun Bölge Müdürü B. Ş. ile tüm inisiyatifi B.Ş.’e kaptıran Bölge Müdürü olduğu, olayda ve zararın oluşumunda davacının hiçbir sorumluluğunun bulunmadığı, aksine satış, çek alma, çeki değiştirme, teminat almama işlemlerinin bölge müdür muavinin tek taraflı hareket ve tasarrufu ile gerçekleştirilmiş olduğundan davacının iş akdi feshedilirken kendisine ödenen kıdem tazminatından kesilen 13.000,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine ve davalı-birleştirilen dava davacısı kooperatif tarafından açılan davanın da reddine karar vermek gerektiği gerekçesiyle hüküm kurulmuştur.

Somut olayda; taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının şube müdürü sıfatı ile görev yaptığı sırada bölge müdür yardımcısı tarafından dava dışı bir fabrikaya teminat alınmadan buğday satılması ve davacı ile diğer görevliler tarafından buğdayın 3.kişiye teslimi nedeniyle kurum tarafından 3.kişiden tahsil edilemeyen alacak nedeniyle davacının sorumlu olup olmadığı konusundadır. Davacının davalı işyerindeki görevi dikkate alındığında davacının davalı şubeye ait buğdayın satılması için gerekli koşulların neler olduğunu, bu şartların davaya konu satış işleminde bulunup bulunmadığını bilebilecek konumda olduğu, dosya içerisinde bulunan kurum müfettişi tarafından alınan yazılı savunmalarında ve davacı vekilinin savunmalarında davacının satışın usulsüz olduğunu bildiği anlaşılmaktadır. Davalı tarafça dosyaya sunulan genelgede vadeli satışlarda teminat alınması gerektiği belirtilmektedir. Davacıya malın teslimi için verilmiş yazılı bir talimat dosyada bulunmamaktadır. Satışın usulüne uygun olmadığını bilen ve bu satış nedeni ile itirazlarını bölge müdürü ve vekili ile diğer görevlilere bildirdiğini ileri süren davacı bu durumu ispat edememiştir. Davacının kanunsuz emri yerine getirerek satışa konu buğdayı teslim ettiğinin anlaşılması ve söz konusu satıştan genel müdürlüğü haberdar etmemesi dikkate alındığında davacının meydana gelen zarardan sorumlu olduğunun kabul edilmesi gerekir. O halde asıl dava yönünden davacının kusurunun bulunduğu kabul edilerek karar verilmelidir.

Birleşen dava yönünden ise davalı taraf davacının zarardan sorumluluğunun 5.761,60 TL olduğunu ileri sürerek, bu miktara zarar tarihinden itibaren uygulanacak faizi ile tahsilini talep etmiş, davacının emekli olması nedeniyle davacının alacaklarından kesilerek bloke konulan 13.000,00 TL nin üzerine de alacağın tahsilinin tehlikeye girmemesi açısından tedbir konulmasını talep etmiştir. Davalının, davacının sorumlu olduğunu belirttiği 5.761,60 TL yi nasıl tespit ettiği anlaşılamamaktadır. Bu nedenle Mahkemece üç kişilik bilirkişiden kusur raporu aldırılarak teminatsız satış nedeniyle uğranılan zararın ne kadarından davacının sorumlu olduğu belirlenmelidir. Yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11748, Karar No: 2015/1767, Tarih: 12.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/11748 E.  ,  2015/1767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada (Kapatılan) Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/05/2012 gün ve 2011/282-2012/132 sayılı kararı bozan Daire’nin 18/02/2014 gün ve 2012/12124-2014/2864 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili asıl davada, müvekkilinin ...’da bulunan ... Bakanlığı’na bağlı özel geçici depolama yerinin işletmecisi olduğunu, davalı tarafın ithal ettiği dondurulmuş sığır iç yağının davalı tarafın talebi üzerine 17.11.2000 tarihinde şok ünitesinin çalıştığı depolara alındığını, ardiye ücretini ödemeyen davalının gümrük resmi işlemlerini yaparak malı depodan çekmediğini ileri sürerek, ıslah dilekçesi ile birlikte şimdilik 76.864.151.000,00 TL'nin 12.01.2004 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, birleşen davada ise, ilk dava tarihi olan 07.01.2004 tarihinden malın depodan alındığı 28.11.2006 tarihine kadar ardiye ücreti olan 77.000,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın ise kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce taraflar yararına bozulmuştur.

Taraf vekilleri bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre ve Dairemiz bozma ilamının 2'nci bendine göre uyuşmazlık konusu malların fiilen antrepodan çıkış tarihinin belirlenecek olmasına, bu itibarla aynı bendin ilk paragrafındaki 23/02/2011 tarihine kadar malların antrepoda kaldığına ilişkin belirlemenin esasen maddi hataya dayalı ve sonucuda etkili bulunmamasına, ayrıca mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyulması halinde bozma ilamının 3'ncü bendine göre asıl davadaki istemin 30/11/2000-06/01/2004 tarihine kadar hesaplanacak olmasına göre, taraf vekillerinin HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme istemlerinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin karar düzeltme istemlerinin HUMK'nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenlerden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 12/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12747, Karar No: 2012/18421, Tarih: 19.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/12747 E.  ,  2012/18421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/12/2010 tarih ve 2009/59-2010/267 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin gıda sektöründe uzun yıllardır “ERİŞ” ibareli tescilli markalarını kullandığını ve markayı tanınmış hale getirdiğini, davalının 2002/14605 sayılı “ERİŞ” markasının 29. ve 35. sınıflarda tescilli olduğunu, müvekkilinin tanınmışlığından haksız yarar sağlandığını, davalıların kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, markalar arasında karıştırılma riski olduğunu ileri sürerek, davalı markasının hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davalıların murislerinin davacıdan çok daha önce sektörde faaliyet gösterdiğini, davacının markasının tanınmış marka olmadığını, davacının markalarının farklı sınıflar için tescilli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, davalıların murislerinin davacıdan çok daha önce sektörde faaliyet gösterdiğini, davacının markasının tanınmış marka olmadığını, davacının markalarının farklı sınıflar için tescilli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, davacının 1994 yılında 30. sınıfta 149139 nolu “Eriş Un” ibareli markasını, 1998 yılında 29. sınıfta 189585 nolu “Eriş Yağ” ibareli markasını, 2001 yılında 29, 30, 31. sınıflarda “ERİŞ FLOUR MILLS+Şekil” ibareli markasını tescil ettirdiği, hükümsüzlüğü istenilen davalının 2002/14605 nolu “ERİŞ” ibareli markasının 29. ve 35. sınıflar için 13/06/2002 tarihli başvurunun 15/07/2004 tarihinde ilan edilerek tescil edildiği, taraf markalarındaki esas unsurun “ERİŞ” ibaresi olduğu, davacının marka kapsamında 29. sınıfta "tereyağı, katı yağlar, zeytin ve margarin yağları" ile davalının marka kapsamındaki "beyaz peynirler, kaşar peynirleri, krem şanti, süt tozu, süt oranı fazla içecekler, süt ve süt ürünlerinden tatlılar” ile 35.sınıftaki “malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alınması için bir araya getirilmesi hizmetleri" yönünden benzerlik bulunduğu, orta seviyedeki tüketicinin markaların orijinini karıştırma ihtimali olduğu, davacının markasının tanınmış varsayılsa bile, benzer olmayan ürün ve hizmetlerde kullanımda markanın itibarına zarar verme veya markanın ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurması unsurlarının varlığının kanıtlanamadığı, davalıların markayı tescilden önce de kullandığının ve belli bir ayırt edicilik kazandırıldığının kanıtlanamadığı, önceki kullanımın ticari unvan şeklinde olduğu gerekçesiyle davalı markasının "beyaz peynirler, kaşar peynirler, krema, krem şanti, süt tozu, süt oranı fazla sütlü içecekler, süt ve süt ürünlerinden tatlılar, müşterilerin malları el verişli bir şekilde görmesi ve satın alması için çeşitli malların bir araya getirilmesi hizmetleri" yönünden hükümsüzlüğüne, diğer ürün ve hizmetler yönünden talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Mahkemece, taraflar adına tescilli ve uyuşmazlık konusu markaların kapsadığı “beyaz peynir, kaşar peyniri, krema, krem şanti, süt tozu, süt oranı fazla sütlü içecekler, süt ve süt ürünlerinden tatlılar” emtiasının davacı markasının kapsadığı 29. sınıf bir kısım emtia ile benzer olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Dairemizin yerleşik kararları uyarınca markaların kapsadıkları ürünlerin benzer tür ürünler olarak nitelendirilebilmesi için; piyasanın anlayışı, benzer alıcı çevresine hitap edip etmediği, benzer ihtiyaçları giderip gidermediği, birbirleri yerine ikame edilebilme ve rekabet olanaklarının olup olmadığı, dağıtım kanalları, kullanım yöntem ve amaçları ile hedeflenen halk kesimleri gibi hususların dikkate alınması gerekmektedir. Mahkemece verilen kararda yazılı gerekçelerle bir kısım ürünlerin benzer tür oldukları benimsenmekle birlikte, taraf markalarının kapsadığı ürünler bakımından yukarıda açıklanan kriterleri karşılayan bir değerlendirme yapılmadığı gibi, uyuşmazlığın niteliği itibarıyla ürünlerin benzer olup olmadıkları hususunda değerlendirme yapılmasının özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği dikkate alınarak, bu konuda uzman gıda mühendisinin görüşü alınmaksızın yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın taraflar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 19/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11104, Karar No: 2016/11064, Tarih: 22.12.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/11104 E.  ,  2016/11064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52/2, 53/1 ve 53/3. maddeleri gereğince 1 yıl hapis ve 300 TL adli para cezası ile mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, suç tarihinde, katılanın işlettiği Meşhur Adıyaman Çiğ Köftecisi isimli işyerini arayarak, katılana 15 TL'lik çiğ köfte hazırlamasını ve 200 TL para üstü ile birlikte MHP ilçe binasına göndermesini söylediği, katılanın oğlu ....'ın siparişi belirtilen yere götürüp binanın önünde sanığı gördüğü, sanığın para üstü olarak gelen 185 TL'yi alıp; ....'a "para üstünü bana ver, sen yukarı çık, köfteyi oraya vereceksin, parayı da oradan alacaksın, yukarıdan birisi bana camdan baksın" dediği, bunun üzerine ....'ın yukarı çıktığı, ancak kimseyi bulamadığı, tekrar aşağıya indiğinde ise sanığın olay yerinden ayrılmış olduğunu anladığı, sanığın bu surette hileli eylemlerle haksız menfaat temin ettiği, sanığın suçtan kurtulmaya yönelik soyut savunması, katılan ve tanık beyanları, teşhis tutanağı ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, mahkemenin suç vasfına ve sübuta yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olup,

Sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin (b) bendine eklenen 6. alt bendi ile TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu düzenlemenin sanık lehine olması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Kabule göre de,

a) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının alt sınırın üzerinde “15 gün” olarak tayin edilmesi,

b) TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.