muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/73, Karar No: 2011/98, Tarih: 17.05.2011

Yerel mahkeme tarafından sanıkların eylemlerinin 6136 sayılı Yasanın 12/2-4. maddeleri, Özel Daire tarafından ise aynı Yasanın 13/2. maddesi kapsamında kaldığının kabul edilmesi ve uyuşmazlığın da buna ilişkin olması nedeniyle anılan Yasa maddelerindeki düzenlemelerin üzerinde durulmalıdır.

6136 sayılı Yasanın 12. maddesinin 1, 2 ve 4. fıkralarının suç tarihinde yürürlükteki hali;

“(1)Her kim bu Kanunun kapsamına giren ateşli silahlarla bunlara ait mermileri ülkeye sokar veya sokmaya kalkışır veya bunların ülkeye sokulmasına aracılık eder veya bunları Türkiye’de Harp Silah ve Mühimmatı Yapan Hususi Sanayi Müesseselerinin Kontrolu Hakkındaki 3763 ve Makine ve Kimya Endüstrisi Kurumu Hakkındaki 5591 sayılı Kanunların hükümleri dışında ülkede yapar veya bu suretle ülkeye sokulmuş ve ülkede yapılmış olan ateşli silahları veya mermileri bir yerden diğer bir yere taşır veya yollar veya taşımaya bilerek aracılık eder, satar veya satmaya aracılık ederse veya bu amaçla bulundurursa beş yıldan sekiz yıla kadar ağır hapis ve onbeşbin liradan altmışbin liraya kadar ağır para cezasiyle cezalandırılır.

(2)Üçüncü fıkradaki hal dışında iki veya daha çok kişinin toplu olarak birinci fıkrada yazılı suçları işlemeleri halinde sekiz yıldan oniki yıla kadar ağır hapis ve yirmibeşbin liradan yetmişbeşbin liraya kadar ağır para cezası hükmolunur.

...(4)Ateşli silahın tüfek veya seri ateşli kısa sürede çok sayıda ve etkili biçimde mermi atabilen tam otomatik veya dürbünlü tüfek veya dürbünlü tabanca veya bu fıkrada sayılanların benzerleri olması ya da bu niteliği taşımayan ateşli silahlar veya her türlü mermilerin miktar bakımından vahim olması halinde yukarıdaki fıkralarda yazılı cezalar yarı oranında artırılarak hükmolunur...” şeklinde düzenlenmiş olup, 5728 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle hapis cezasının üst sınırı birinci fıkrada 12 yıla, ikinci fıkrada 15 yıla çıkarılmış, hürriyeti bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunacak para cezası ise adli para cezası olarak belirlenmiştir.

Aynı Yasanın 13. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ise; “(1)Bu Kanun hükümlerine aykırı olarak ateşli silahlarla bunlara ait mermileri satın alan veya taşıyanlar veya bulunduranlar hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis ve otuz günden yüz güne kadar adlî para cezasına hükmolunur.

(2) Ateşli silahın, bu Kanunun 12 nci maddesinin dördüncü fıkrasında sayılanlardan olması ya da silâh veya mermilerin sayı veya nitelik bakımından vahim olması halinde beş yıldan sekiz yıla kadar hapis ve beşyüz günden beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur” biçiminde düzenlenmiş olup, 5728 sayılı Yasa ile hapis cezasının alt ve üst sınırlarında bir değişiklik yapılmamış, hürriyeti bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunacak para cezası adli para cezası olarak düzenlenmiştir.

(2) Ateşli silahın, bu Kanunun 12 nci maddesinin dördüncü fıkrasında sayılanlardan olması ya da silâh veya mermilerin sayı veya nitelik bakımından vahim olması halinde beş yıldan sekiz yıla kadar hapis ve beşyüz günden beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur” biçiminde düzenlenmiş olup, 5728 sayılı Yasa ile hapis cezasının alt ve üst sınırlarında bir değişiklik yapılmamış, hürriyeti bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunacak para cezası adli para cezası olarak düzenlenmiştir.

Buna göre, 6136 sayılı Yasanın 12. maddesi gereğince, ateşli silahlarla, bunlara ait mermilerin ülkeye sokulması veya sokmaya teşebbüs ya da aracılık edilmesi, ateşli silahlarla, bunlara ait mermilerin ilgili Yasa hükümleri dışında ülkede yapılması veya bu suretle ülkeye sokulmuş ve ülkede yapılmış olan ateşli silahlar veya mermilerin bir yerden diğer bir yere taşınması ya da yollanması veya taşımaya bilerek aracılık edilmesi, satılması, satmaya aracılık edilmesi veya bu amaçla bulundurulması yasaklanmıştır.

Buna karşılık, anılan Yasanın 13. maddesinde ise; ateşli silahlarla, bunlara ait mermileri satın alan, taşıyan veya bulunduranların cezalandırılacağı hükme bağlanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanıklar L. İ.ve M. A. İ.’ın Irak’ta bulunan C. isimli kişiyle telefon irtibatı kurarak ülkemize yasal olmayan yollardan suça konu silahların sokulmasını sağladıkları, bu silahları suç tarihinde teslim almak için Silopi İlçesine yanlarına sanık M.E. D.u da alarak geldikleri, burada teslim aldıkları toplam yedi adet vahim nitelikli silahı bir çanta içerisine koydukları, yol boyunca kolluk tarafından yapılan kontrollerde yakalanmaması için silahların bulunduğu çanta ile birlikte sanık M. E.’in yolcu otobüsüne bindiği, sanıklar L.ve M. A.ın da araç ile bu otobüsü takip ettikleri, görevlilerce otobüsün durdurularak sanık M.E.’in yakalandığı ve çantadaki silahlara el konulduğu, diğer sanıkların da araç içerisinde yakalandıklarının anlaşılması karşısında, silah ticareti yaptıklarına dair haklarında yeterli kanıt bulunmayan sanıkların Irak’tan ülkemize sokulmasını sağladıkları suça konu silahları hep birlikte bir yerden diğer bir yere naklettikleri sabit olduğundan, eylemleri 6136 sayılı Yasanın 12. maddesinin 2. ve 4. fıkralar kapsamında kalmaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkemenin direnme hükmü isabetli olduğundan onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Şırnak Ağır Ceza Mahkemesinin 07.07.2010 gün ve 596-609 sayılı direnme hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2011 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1979, Karar No: 2024/246, Tarih: 18.01.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/1979 E.  ,  2024/246 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacı ...'nun ...'de kurulu ve tescilli bulunan Mülhak ... Vakfı'nın tevliyetine ehil vakıf evladı olduğunun tespiti istenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, vakfiye gereği, tevliyet için batın şartı olduğu, davacının babasının hayatta olduğu için batın şartının gerçekleşmediği, yine tevliyetin erkek evladın soyundan gelen erkek evlada şart kılındığı, davacının ise kız evlat soyundan geldiği, erkek soyundan gelen mevcut mütevelli ile başka kişilerinde hayatta oldukları gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf isteminin esastan red kararına karşı verdiği temyiz dilekçesinde; istinaf sebepleri incelenmeden istinaf istemlerinin reddedildiğini, taleplerinin, davacının tevliyete ehil olduğuna dair tespit kararı olduğunu, verilecek karar ile davacının mütevelliliğinin hüküm altına alınmayacağını, davacının, mahkemeden tevliyete tevcih talebinin olmadığını, Mahkemece, tevliyet ve tevcihin birlikte değerlendirildiğini, bilirkişi Mehmet Ermiş'in sunmuş olduğu raporlarda davacının tevliyete ehil vakıf evladı olduğu yönünde olduğunu, rapora itiraz edilmesi üzerine bu defa Beşir Yılmaz'dan rapor aldırıldığını, iş bu raporun hatalı, eksik ve yanlış olduğunu, 5737 ... Vakıflar Kanunu 6. madde gereği tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespiti mahkemeye, atamanın (tevcih) ise idareye ait olduğunu, verilecek tespit kararının davacı yönünden hatıra değeri olacağı ve manevi haz vereceğini, Güpgüpzade ... ... Ağa Vakfı yönünden açtıkları tevliyete ehil vakıf evladı davasında davanın kabulüne karar verildiğini, mahkemenin iş bu kararı dikkate almadığını, izah edilen ve sair nedenlerle istinaf isteminin esastan red kararının bozulmasını istemiştir.

Dava, mülhak vakfa mütevelli atanma kararına esas teşkil etmesi yönü ile vakfın tevliyetine ehil vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Dava, mülhak vakfa mütevelli atanma kararına esas teşkil etmesi yönü ile vakfın tevliyetine ehil vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespitine karar verilebilmesi için öncelikle vakfeden ile soybağının ispatlanması sonra da vakfiyede öngörülen şartların gerçekleşmesi gerekir. Tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespiti mahkemeye, 5737 ... Vakıflar Kanunu’nun 6 ıncı maddesi gereğince atama (tevcih) ise davalı idareye ait bir görevdir.

Vakfiyeler, vakıf davalarında birinci derecede delil olup (Akgündüz, ...; İslam Hukukunda ve Osmanlı Tatbikatında Vakıf Müessesesi, 1996, Sh. 428), kadimden beri uygulandığı bilinmedikçe vakıf davalarında yazılı delil olarak kullanılamazlar. (Mecelle md.1739) Vakfiyelerin uygulanma şartı, bunların ifade ettikleri maddelerin sabit ve meşhur olmasıdır.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden dava konusu Mülhak ... Vakfı'nın Hicri 19 Şaban 1217 / Miladi 15 Aralık 1802 tarihli, Hicri 19 Şaban 1222 / Miladi 15 Ekim 1807 tarihli, Hicri 19 Cemaziye'l evvel 1229 /Miladi 9 Mayıs 1814 tarihli ve Hicri 1235 / Miladi 1819 tarihli olmak üzere dört farklı vakfiyesinin olduğu, tevliyete dair sadece Hicri 19 Şaban 1217 / Miladi 15 Aralık 1802 tarihli ilk vakfiyede hüküm olduğu, vakfiyenin tevliyete ilişkin düzenleme bulunan 10. sayfada; "...ve dahî umûr-ı tevliyyet ba'de vefâtî sûlbî evlâd-ı zükûrumdan es-Seyyid Dervîş Ebubekir ...'ye şart eyledim ve ba'de vefâtihi sulbî evlâd-ı zükûrumdan ekber ve esenn ve erşed ve aslah vc a'kaline batnen ba'de batnin vc karnen ba'de karnin evlâd-ı evlâd-ı zükûrumun zükûrunda bu şart riayet oluna..." denilerek tevliyetin vakfedenin vefatından sonra kendi evladı Dervîş Ebubekir ...'ye, onun vefatından sonra ise batın tertibi üzerine erkek evladın erkek evladlarından en büyük, en olgun, en salih ve en akıllı olanına şart kılındığı, vakfiyenin devamında ise erkek evladın soyunun tükenmesi halinde tevliyetin yine batın şartı ile kız evladın erkek çocuklarına, kız evladın soyunun tükenmesi halinde ise vakfedenin kardeşi ... ...'nin erkek evlatlarına zikredilen şartlar mucibince şart kılındığı, davacı ... Gürkan'ın ise Lütfiye kızı Hesna'nın alt soyu olduğu yani vakfeden Ebubekir Ağa'nın kız evlat soyundan geldiği anlaşılmaktadır.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un 371'inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un 371'inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 ... Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına ve davacının vakfedenin erkek evlat soyundan geldiği veya vakfedenin erkek evlat soyunun tükendiği de iddia edilmediği dikkate alınarak, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 ... Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11196, Karar No: 2019/10400, Tarih: 23.10.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/11196 E.  ,  2019/10400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile 11.06.2007 tarihinde imzalanan sözleşme ile ‘’... Konutları’’ projesi kapsamında 260.000,00 TL bedelle daire satın aldığını, dairenin 07.01.2008 tarihinde devir edildiğini ve satış bedelinin tamamının ödendiğini, sözleşmenin eki teknik şartnamede ve satış esnasında verilen kataloglarda, dairenin bulunduğu sitenin toplam 8.500 m2 üzerine kurulu %85’inin yeşil alan olacağı, yine sitede rekreasyon alanları, genel alanların çevre düzenlenmesi, dinlenme alanları, çocuk oyun parkı ve süs havuzu düzenlenmesi, daire sahiplerinin kullanımına ait havuz ve sosyal tesis alanları yapılacağı, ortak tesisler içinde tenis kortu, voleybol sahası, koşu ve yürüyüş parkuru, çocuk parkları ve çardaklar yapılacağının taahhüt edildiğini, bu taahhütlere güvenerek yüksek bir meblağla daireyi satın aldığını ancak ... Belediye Encümeninin 05.07.2012 ve 29.12.2012 tarihli kararları ile site içerisindeki 2.500 m2' lik alanın 12.06.2008 tarihinden beri haksız olarak işgal edildiği gerekçesiyle 109.500,00 TL ecrimisil bedeli tahakkuk ettirildiğini, bu kararlardan sonra yüzme havuzu, otopark, kamelya ve basket sahalarının belediyeye ait parselde inşa edildiğinin anlaşıldığını, bu nedenle sitenin 8.500 m2 bir alan yerine 6.500 m2 alan üzerinde inşa edildiğinin öğrenildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 1.000,00 TL değer kaybının 05.03.2008 tarihinden itibaren işleyecek reeskont avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla talep sonucunu 26.000,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı, herhangi bir ayıp ve eksik ifanın söz konusu olmadığını, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 26.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, satış esnasında sunulan katalog, proje ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 26.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, satış esnasında sunulan katalog, proje ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda; ... sitesinin bodrum, zemin ve 12 normal kattan oluşan 2 blok halinde olduğu, sitenin yüzme havuzu, park, basketbol-voleybol sahaları, çocuk parkı ve açık otopark alanlarının bulunduğu kısımların belediyeye terk alanları içerisinde tesis edildiği, bu durumun eksik iş değil açık ayıp niteliğinde olduğu, bu açık ayıplarında 26.000,00 TL değer kaybına sebep olduğu, ancak bu tutarın istenebilmesi için 30 günlük ihbar süresine uyulması gerektiği, dosya kapsamında ayıbın ihbar edildiğine dair delil olmadığı belirtilmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporundaki ayıp nitelemesi yerinde görülmemiş ve sosyal tesislerin belediyeye ait alanda yer alması eksik iş kabul edilerek raporda belirlenen bedele hükmedilmiştir.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve davalı tarafından inşaa edildiği anlaşılan sosyal tesislerin belediyeye ait alanda kalması satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıptan, bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; mahkemece sitenin yüzme havuzu, park, basketbol-voleybol sahaları, çocuk parkı ve açık otopark alanlarının belediyeye ait alanda kalması açık ayıp olarak değerlendirilip ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı denetlenerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15839, Karar No: 2015/29189, Tarih: 21.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/15839 E.  ,  2015/29189 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/370688

MAHKEMESİ : Yatağan Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2013

NUMARASI : 2013/88 (E) ve 2013/258 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Adli tıp uygulamalarına göre yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığının olaydan en az altı ay sonra değerlendirilmesinin gerektiği, katılanın olayın üzerinden en az altı ay geçtikten sonra mevcut raporları ile birlikte Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevk edilerek yüz bölgesinde tespit edilen yaralanmaların yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunda rapor aldırılması gerekirken, olayın üzerinden belirtilen süre geçmeden düzenlenen 07.02.2013 ve 11.03.2013 tarihli raporlara dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Kabule göre de; sanık hakkında mağdurun yüzüne şişe ile vurmak suretiyle sabit ize neden olacak şekilde yaralama eyleminden dolayı hüküm kurulur iken TCK'nin 86/1. maddesi gereğince belirlenen 1 yıl hapis cezasından, TCK'nin 86/3-e maddesi uyarınca 1/2 oranında arttırım yapılırken hapis cezasının 1 yıl 6 ay yerine, 2 yıl hapis olarak belirlenmek suretiyle ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19753, Karar No: 2019/17184, Tarih: 05.11.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/19753 E.  ,  2019/17184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Birlikte tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların özel eğitim ve rehabilitasyon merkezi sahibi oldukları ve olay tarihinde aynı işi yapan katılanların yanına giderek, katılanlara ait merkeze öğrenci kaydolmasını engellemek maksadıyla "bundan sonra Eleşkirt bölgesinden öğrenci alırsanız biz yapacağımızı biliriz bundan sonra Eleşkirt ilçesinden öğrenci alamayacaksınız, iki tane öğrencimizin kaydını silmişsiniz, bir öğrencinin daha kaydını silenirse biz yapacağımızı biliriz, sıkıysa cesaretiniz varsa gelin alın, Eleşkirt bölgesine gelirseniz görürsünüz" demek suretiyle tehdit ettiklerinin iddia ve kabul edilmesi karşısında, eylemin TCK'nın 117/1. maddesinde tanımlanan iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanıklar ... ve ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanıkların kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.