muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16371, Karar No: 2015/30937, Tarih: 04.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/16371 E.  ,  2015/30937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/424088

MAHKEMESİ : Cizre 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2014

NUMARASI : 2014/36 (E) ve 2014/449 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın eylemini müştekinin kendisine hakaret etmesi sonucu gerçekleştirmesi karşısında sanık hakkında TCK'nin 29. maddesinin haksız tahrik hükümlerinin sanık lehine uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Adli tıp uygulamalarına göre yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığının olaydan en az altı ay sonra değerlendirilmesinin gerektiği, katılanın olayın üzerinden en az altı ay geçtikten sonra mevcut raporları ile birlikte Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevk edilerek yüz bölgesinde tespit edilen yaralanmaların yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunda rapor aldırılması gerekirken, olayın üzerinden belirtilen süre geçmeden düzenlenen 24.06.2013 tarihli raporlara dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

3) Kabule görede;

Sanığın, silahtan sayılan "cam parçası" ile mağduru yüzünde sabit ize neden olacak şekilde yaralaması eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c-son maddeleri gereğince ceza tayini yerine, adli tıp kriterlerine göre yüzde sabit ize neden olan yaralanmaların kişi üzerindeki etkisinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olamayacağı gözetilmeksizin 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesinden temel cezanın belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 04.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18779, Karar No: 2013/783, Tarih: 16.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18779 E.  ,  2013/783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/03/2012 tarih ve 2008/1589-2012/419 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payının ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil abonelere enerji nakil hatlarının kullandırılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, ancak davalı elektrik dağıtım şirketinin açıklanan yasal prosedüre uymaksızın ... verici istasyonu enerji nakil hattından, diğer davalıya müstakil abonelik şeklinde enerji kullandırıldığının tespit edildiğini, bunun karşılığında ise müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, 3.443,50 TL'nın 316.03.2001 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili şirketin abonesi konumundaki diğer davalının elektrik enerjisi almış olduğu ...'a ait AG tesisine, davacıya ait olan trafonun AG çıkışından enerji verildiğini, davacıya ait hatta ortak olunmadığını, ayrıca hattın eski maliki ... ile ... arasında yapılan abonelik sözleşmesi uyarınca ...'ın kendi tesisleri için aldığı enerji karşılığında hat katılım payının ödenmeyeceğini, dava konusu enerji alınan yerin de ...'a ait AG tesisi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı elektrik dağıtım şirketinin, davacıya ait enerji nakil hattından diğer davalıya müstakil abonelik tesis ederek enerji kullandırdığı, gerek tarafların selefi olan ... ile ... arasında akdedilen 08.07.1996 tarihli elektrik satışına ilişkin sözleşmenin 2. maddesi ve gerekse Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi uyarınca davalı ...'nin hat katılım payını davacı kuruma ödemekle sorumlu bulunduğu, hat katılım bedelinin yönetmelik hükümleri gözetilerek bilirkişiler vasıtasıyla tespit edildiği, her ne kadar davacı tarafça söz konusu hattın işletme ve bakım masrafları da talep edilmiş ise de yukarıda anılan sözleşme uyarınca bu masraflardan davacının sorumlu olduğu, ilgili yönetmelikte de masraflara ilişkin hüküm bulunmadığı, ayrıca davacının işletme ve bakım masrafı yaptığını da kanıtlayamadığı, davalı dağıtım şirketinin temerrüde düşürüldüğü tarihten itibaren faiz istenebileceği, davalı yayın kuruluşunun diğer davalı ile yaptığı abonelik sözleşmesine dayalı olarak enerji kullanması karşısında herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davalı ... yönünden açılan davanın kısmen kabulü ile 296,07 TL'nın 03.07.2008 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ve alacağın KDV'si olan 53,29 TL ile birlikte anılan davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istem ve diğer davalı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-HUMK’nun 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre, miktar veya değeri 1.000,00 TL’yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar, karar tarihi itibariyle 1.690,00 TL'dir. Davacı tarafından 3.443,50 TL'nin tahsili talep edilmiş, mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 296,07 TL asıl alacağın KDV'si olan 53,29 TL ile birlikte tahsiline karar verilmiştir. Davada kabul edilen miktar, yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığından mümeyyiz davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalı ...'nin dava konusu enerji nakil hatlarını davacı dışındaki abonelerine elektrik sağlamak için kullanmasına ve bu kapsamda anılan davalının sorumluluğunun kanundan doğmasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3-Dava, davacıya ait enerji nakil hatlarının, davacıya katılım payı ile işletme ve bakım bedeli ödenmeksizin davalılar tarafından kullanıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkin olup mahkemece, davalı elektrik dağıtım şirketinin hat katılım payını davacı kuruma ödemekle sorumlu bulunduğu kabul edilerek bilirkişi kurulu tarafından belirlenen hat katılım payının anılan davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Hükme esas alınan raporda, davaya konu tesisin 2010 yılı maliyeti belirlendikten sonra davalı ... tarafından "Bir Başka Müşteri Mülkiyetindeki Branşman Hattı ve Müştemilatına Yeni Müşteri Bağlanmasına İlişkin Usul ve Esaslar" başlıklı belgedeki formüllere ve tespit edilen değerlere göre hesaplama yapılarak hat katılım bedeli bulunmuş ise de hesaplamaya esas alınan değerlerin neye ilişkin oldukları ve ne şekilde tespit edildikleri açıklanmamıştır. Bu haliyle denetime açık olmayan işbu rapor, hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davaya konu hat katılım bedelinin tespiti konusunda 01.03.2003 tarihine kadar yürürlükte bulunan Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği ile bu tarihte yürürlüğe giren Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği hükümleri dikkate alınmak suretiyle ayrıntılı ve Yargıtay denetime elverişli ek rapor ya da yeni bir rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

4-Öte yandan, mahkemece tarafların selefleri olan kurumlar arasında yapılan sözleşme ve ilgili yönetmelik hükümlerinde işletme ve bakım masraflarına yönelik bir hüküm bulunmadığı, ayrıca davacı tarafça işletme ve bakım masrafı yapıldığının da kanıtlanamadığı gerekçesiyle işletme ve bakım masraflarına yönelik talep reddedilmiştir. Davacı taraf, davaya konu enerji nakil hatlarının maliki olup hükme esas alınan bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere söz konusu hatların işletme ve bakım masrafları hat sahibi tarafından karşılanmaktadır. Bu durumda, mahkemece Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği'nin 28. maddesi uyarınca elektrik dağıtım şirketlerinin işletme ve bakım masraflarını da içeren iletim sistemi kullanım fiyatını tüketicilerden tahsil etme imkanına sahip bulundukları gözetilerek davalı dağıtım şirketinin, davaya konu enerji nakil hatlarını kullandırdığı diğer davalıdan işletme ve bakım masrafı adı altında bir bedel alıp almadığının tespit edilmesi, şayet böyle bir bedel alınmakta ise davacı hat sahibinin bu bedeli davalı dağıtım şirketinden isteyebileceğinin kabul edilmesi ve oluşacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yanılgılı değerlendirme ile hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin temyiz isteminin HUMK.nun 432/4 üncü maddesi uyarınca REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (3) ve (4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, 16.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3536, Karar No: 2013/7482, Tarih: 25.04.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2013/3536 E.  ,  2013/7482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Uyuşmazlığın işletme kirası sözleşmesinden kaynaklanmasına ve tarafların sıfatına göre dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 6. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 25.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3117, Karar No: 2019/3053, Tarih: 07.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/3117 E.  ,  2019/3053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının davalı şirkete ait şubelerde 28/06/2000 tarihinde çalışmaya başladığını, 01/06/2009 tarihine kadar mağazacı olarak çalıştığını, bu tarihten sonrada ... mağazasında müdür pozisyonuna atandığını, ... mağazasının kapanması üzerine davacıya yeni görev yerinin bildirileceği konusunda bilgi verildiğini, 16/12/2011 tarihde davacının Aralık 2011 tarihi itibariyle ... mağazasında müdür vekili olarak atamasının yapıldığını, söz konusu atamanın gerçekleştiği sırada Olivium şubesinin müdür pozisyonun açık olduğunu, buna rağmen davacının müdür pozisyonunda çalışmakta iken daha alt bir pozisyon olan müdür yardımcısı pozisyonunda görevlendirildiğini, bu durumun İş Kanunu madde 22 gereğince iş koşullarında esaslı değişiklik oluşturması nedeniyle ... Noterliği'nin 21/12/2011 tarihli ihtarnamesi ile esaslı değişikliğe muvafakat edilmediğini, eski görevine iade edilmemesi halinde iş akdinin iş şartlarındaki esaslı değişiklik sebebiyle ve işçilik alacaklarının ödenmemesine dayalı olarak İş Kanunu madde 24/2-e bendi gereğince feshedileceğinin bildirildiğini, söz konusu ihtara rağmen davalı şirketin davacıyı müdür vekili olarak çalışmaya zorladığını, bununla birlikte davacıya ödenmemiş fazla mesai alacağı ve kullanılmayan 76 günlük yıllık izin ücretleri ve sair sosyal haklarının da bugüne değin ödenmemesi üzerine iş akdinin davacı tarafından haklı sebeplerle feshedildiğini, davacının işten ayrılmadan önceki aylık net maaşının 2.116,42TL.olduğunu, 2006- 2009 yılları arasında davacının sabah 10:00 akşam 20:00 ve mağaza değişimleri sebebiyle dönemsel olarak 10:00- 22:00 saatleri arasında çalıştığını, çalışma saatlerinin mağazalara göre değiştiğini, davacının çalıştığı süre boyunca 76 gün yıllık izin hakkını kullanamadığını, buna rağmen ücretlerinin de ödenmediğini, davacının hafta tatili ve genel tatil ücret alacaklarının da bulunduğunu iddia ederek; kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 28/06/2000 tarihinden itibaren davalı şirketin ...'nda bulunan ... mağazasında çalışmaya başladığını ve son olarak ise aynı yer mağaza müdürü olarak görev yaptığını, davalı şirket tarafından yapılan işlemin esaslı değişiklik olmadığını, zorunlu ihtiyaçlar doğrultusunda alınan karar gereği ... mağazası'nın kapatılmasına ilişkin olduğunu, dolayısıyla davacının iş akdi feshedilmeksizin, tüm hak ve alacakları baki kalmak kaydıyla aynı koşul ve şartlarda bir başka şubede görevlendirildiğini, yani davacının görev yeri değişikliğinin zorunlu olarak gerçekleştiğini, davacının müdür vekili olarak atanma sebebinin mağazanın kapanışından dolayı işçiyi koruma ve İş Kanunu kapsamında iş akdinin feshinin son çare olması ilkesi de gözetilerek iş akdi feshi yapmak yerine tamamıyla iyi niyetli bir şekilde davalı şirketin bir başka mağazasına geçişinin gerçekleştirildiğini, yeni görev yerinde mağazadan sorumlu müdüre vekalet etme görevi verilmek suretiyle aynı haklarla geçişinin sağlandığını, yapılan değişikliğin İş Kanunu'nun 22.maddesine göre işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapıldığını, davacının bu değişikliği kabul etmediği gibi işe de gelmediğini, kendisine verilen görevi gereği gibi yerine getirmeyen, haklı bir sebep göstermeksizin devamsızlık yapan davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının iş yeri özlük dosyası incelendiğinde daha önce müvekkili şirketin diğer iş yerlerine rotasyonunun gerçekleştiğini, davacı gibi kapatılan tüm mağaza çalışanlarının mağdur edilmemesi amacı ile ikametgahları da göz önüne alınarak davalı şirketin başka mağazalarına görevlendirildiklerini, ücret, yol parası gibi aldığı haklarda herhangi bir değişikliğe gidilmediğini, aksine ...'da ikamet ettiği için evine en yakın lokasyon olan ... şubesine atandığını, davacının fazla mesai alacağının bulunmadığını, müdür pozisyonunda çalıştığı için tüm mesai çizelgelerini, izin belgelerini kendisinin belirlediğini, savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bilirkişinin doğru olarak hesap ettiği net 5.029 TL yıllık izin ücretinin yargılama esnasında davacıya ödendiği, davacının ödenmeyen yıllık izin ücreti alacağının kalmadığı anlaşıldığından, bu talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, yıllık izin ücretinin yazılı şekilde hüküm altına alınması hatalıdır.

F)Sonuç:

2-Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bilirkişinin doğru olarak hesap ettiği net 5.029 TL yıllık izin ücretinin yargılama esnasında davacıya ödendiği, davacının ödenmeyen yıllık izin ücreti alacağının kalmadığı anlaşıldığından, bu talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, yıllık izin ücretinin yazılı şekilde hüküm altına alınması hatalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1211, Karar No: 2010/7569, Tarih: 28.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1211 E.  ,  2010/7569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Sarıgöl Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.05.2008 tarih ve 2006/143 - 2008/106 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin üzüm bağlarının 2006 yılı mahsulünün 19.01.2006 tarihinden itibaren davalı tarafından sigorta teminatına alındığını, 8 Mart 2006 tarihinde don hasarına maruz kaldığını, zararın tespit edildiğini, taraflar arasında kabul edilen ön bilgi formundaki bilgilerin değiştirilerek poliçeye aktarıldığını, hasarın teminat dışı olduğundan bahisle ödenmediğini, toplam zararının 19.278 YTL olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 1.000,00 YTL’nin tahsilini talep etmiş, ıslahla 13.494,00 YTL’nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın teminat dışı olduğunu, Tarım Ürünleri Dolu Sigortası Genel Şartları A.6-1. maddesi uyarınca teminatın gözlerin uyanması ile başlayacağını, hasar olduğu bildirilen tarihlerde gözler uyanmadığı için teminat kapsamında bir hasar oluşmasının mümkün olmadığını, ön bilgi formunun poliçe yerine geçmeyeceği, 08 Mart 2006 tarihinde en düşük sıcaklık -1,51 derece olup bu ısıda gözler uyanmayacağı için zarar meydana gelmesinin söz konusu olmadığını, hasat dönemi Ağustos ayı olduğu için Sarıgöl Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2006/29 D.İş. sayılı dosyasında belirlenen % 90 hasar oranın gerçeği yansıtmadığını, hasarın kış donlarından meydana geldiğini, muafiyet uygulamasının sigorta bedeli üzerinden yapılması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, ön bilgi formuna göre sigorta teminatının aksine bir karar alınmadıkça ön bilgi formunun şirket merkezine fakslanmasından 3 gün sonra başlayacağı, şirket merkezine fakslama yükümlülüğünün ise ön bilgi formunu imzalayan acentede olduğu, üç gün içinde sigorta şirketi tarafından aksine bir karar alındığına dair dosyada bir belge bulunmadığından sigorta teminatının başladığı ve sigorta sözleşmesinin kurulduğunun kabulü gerektiği, 8,9 ve 10 Mart tarihlerinde bölgedeki minimum sıcaklığın 0 derecenin altına düştüğü, dolu sigortası özel şartlarının 4. maddesine göre don sigortasında teminatın bağlarda budamanın sona ermesi ile veya her şarta 28 Şubat tarihi itibariyle başlayıp ürün hasadı ile son bulduğu, buna göre teminatın en geç 28 Şubat’ta başladığının kabulü gerektiği, poliçede “poliçe peşin olarak tanzim edilmiş olup tamamı 15.10.2006 tarihinde tahsil edilecektir” ifadesi yer almakta olup davacı tarafça prim ödemesi yapılmadığından TTK’nun 1295. maddesi uyarınca teminatın başlamadığı savunmasının iyiniyet kuralları ile bağdaşmayacağı, davacıya ait bağda poliçe vadesi içinde don olayı meydana geldiği, omcalar üzerinde hiç ürün olmadığı tespit edildiği için hasarın % 90 oranında gerçekleştiği, davalı tarafın dava tarihinde temerrüde düştüğü gerekçesiyle davanın kabulü ile 13.494,00 YTL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 618.54 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/348, Karar No: 2019/984, Tarih: 13.02.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/348 E.  ,  2019/984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması - Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından ipoteğin kaldırılması talebinin reddi kararı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın tarafından ipoteğin kaldırılması talebinin reddi kararı temyiz edilmiştir.

Davacı kadın, aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılmasını talep etmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz." Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “Konulmuş olmasa da” eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiili ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma, aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa da aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta, aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh “Kurucu” değil “Açıklayıcı” şerh özelliğini taşımaktadır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “Emredici” niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “Belirli olan” bir işlem için verilebilir. Türk Medeni Kanunu'nun 193. maddesi hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanunu'nun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “Aile birliğinin korunması” amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin “Açık rızası bulunmadıkça” aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunun ipotek edilmesi gibi “Tek başına“ bir ayni hakla sınırlayamaz. Bu sınırlandırma “Ancak diğer eşin açık rızası alınarak” yapılabilir.

Türk Medeni Kanunu'nun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak da verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "Açık” olması gerekir.