muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8163, Karar No: 2010/11845, Tarih: 06.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/8163 E.  ,  2010/11845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 23/06/2009 gün ve 2009/8413-10573 sayılı bozma kararında özetle; "... Beldesinde Hazine tarafından aynı nedenlerle açılan davaların dairece aynı gün yapılan temyiz incelemesinde; hükme esas alınan orman bilirkişi ... ... tarafından hazırlanan raporlardan çekişmeli taşınmazların, üzerinde 20-25 yaşlarında fındık plantasyonları bulunduğu, 1959 baskı tarihli memleket haritasında kısmen veya tamamen yeşil alanda kaldığı,1978 tarihli haritada bu yeşil rengin daha da artmış olduğunun anlaşıldığı,uzman bilirkişi tarafından çekişmeli taşınmazların 1954 tarihli hava fotoğraflarında açık alanda kaldıkları bildirilmek suretiyle orman sayılmayan yerlerden oldukları açıklanmışsa da rapora ekli hava fotoğraflarının incelenmesinde taşınmazların koyu renkli alanda yeraldığı , fındık ağaçlarının yaşları dikkate alındığında hava fotoğrafındaki koyu rengin, hangi tarım ya da orman bitkisini temsil ettiği anlaşılamadığı gibi, çekişmeli taşınmazları geniş çevresi ile gösteren kadastro paftalarının getirtilmediği, dosyaların bütünü göz önüne alınarak yapılan incelemede, birbirlerine yakın komşu durumundaki taşınmazların hava fotoğrafında birbirinden uzak konumda; birbirinden uzakta bulunan yerlerin de aksine, birbirlerine yakın mesafelerde işaretlendiğinin anlaşıldığı, ayrıca çekişmeli taşınmazlardan bir kısmının vergi kaydı bulunduğu halde, kayıtların getirtilerek uygulanmadığı, kapsamlarının belirlenmediği, bu nedenle, 1954 tarihli hava fotoğrafı ve varsa bundan hemen sonraki bir tarihte düzenlenen hava fotoğrafı, memleket haritası ve amenajman planı, taşınmazları geniş çevresiyle gösteren kadastro pafta fotokopi örneği ilgili yerlerden getirtilip, aynı adada bulunan davaya konu parsel dosyalarından biri kılavuz dosya seçilmek suretiyle yeniden inceleme yapılması" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, davanın kısmen kabulüne, 121 ada 26 sayılı parselin (B)=1595 m2 ve (C)=467 m2 bölümlerinin orman niteliğiyle Hazine, (A)=3496 m2 bölümünün tesbit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 03/05/1982 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu vardır.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, davanın kısmen kabulüne, 121 ada 26 sayılı parselin (B)=1595 m2 ve (C)=467 m2 bölümlerinin orman niteliğiyle Hazine, (A)=3496 m2 bölümünün tesbit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 03/05/1982 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 06/10/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1898, Karar No: 2016/2301, Tarih: 25.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/1898 E.  ,  2016/2301 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekili tarafından sunulan 16.07.2015 tarihli dilekçe ile özetle; "...davacı vekilinin 04/02/2015 tarihli duruşmaya mesleki mazereti nedeniyle katılamaması nedeniyle, anılan duruşmada verilen 1 no'lu ara kararı gereğince mazeretin son kez kabulüne karar verildiği ve bu hususun tarafına ihtarı yönünde karar tesis edildiğini, anılan duruşmanın 2 no'lu ara kararı gereğince; sadece kendi tarafının değil karşı tarafların itirazlarının giderilmesi mahiyetinde ek rapor için dosyanın bilirkişiye tevdii ile ilgili masrafların yatırılması için ara karar tesis edildiği, ancak bu kesin süreye ilişkin ihtaratın duruşmaya mazeretli olarak katılamadıklarından yüzlerine karşı yapılamadığı, yine taraflarına ihtarı yönünde de bir hüküm/karar tesis edilmediği, anılan duruşmanın 2 no'lu ara kararı gereğince hiçbir ihtarat tebliğ zarfı üzerine de duruşma zaptında da yazılmadığı, taraflarınca 04/02/2015 tarihli duruşmanın 2 no'lu ara kararıyla yatırılmasına karar verilen 2.250,00.-TL delil avansını 09/04/2015 tarihinde yani gelecek duruşma gününden 40 gün önce yatırıldığı, kabul anlamına gelmemek kaydıyla 2 haftalık kesin süre içerisinde yatırılmamışsa da celse kaybına sebebiyet vermeden yerine getirildiği, çıkartılan tebligat üzerindeki ihtaratın eksik olduğu ve taraflarına ihtarat yapılmadığı, bu nedenle hâkimin tarafsızlığından şüphe oluştuğu...” gerekçeleriyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen hâkim tarafından, ileri sürülen hususların reddi hâkim sebeplerinden olmadığı yönünde görüş belirtilmesi üzerine, dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hâkim talebinin reddine, red talebinde bulunan davacının 2500,00.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hâkimin reddi için ileri sürülen sebepler işin esası yönünden temyiz sebebi olup, HMK’nın 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 25/02/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5010, Karar No: 2023/3499, Tarih: 28.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/5010 E.  ,  2023/3499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/780 E., 2016/334 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.04.2016 tarihli 2015/780 Esas 2016/334 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile 3 ay süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 23.09.2020 tarihli ve 2016/262009 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteminin sanığın kusur durumuna ve kusur raporlarına itirazlarına, sanığa verilen temel cezada alt sınırdan uzaklaşılarak fazla ceza verilmesi, sanık hakkında bilinçli taksir durumunun oluşmadığı ve lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay günü 09.08.2015 günü gündüz vakti 11:30 da sanığın sevk ve idaresindeki 12 AH 035 plakalı kamyonet (panelvan) ile Çağ Sokak üzerinde iş yerlerine mal bıraktıktan sonra Genç Caddesi istikametine geri manevra yaparak ilerlerken Hattab Köfte önüne geldiğinde karşıdan karşıya geçmekte olan ölen yayaya aracın arka kısmıyla çarpması sonucu ölümlü trafik kazası meydana gelmiştir.

2. Kaza tespit tutanağında sanık hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunun 67 nci maddesi ile ilgili Yönetmeliğin 137 nci maddeleri ile ... sürücülerinin; geri giderken karayolunu kullananlar için tehlike ve engel yaratmamaları ve manevraları sırasında uymaları mecburi olan esas ve usullere uymadığı, ölen yaya hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Yönetmeliğin 138 inci maddesi (b) bendi uyarınca karşıdan karşıya geçişlerde taşıt yolunun karşı tarafına geçmek isteyen yayalar, taşıt yolunu yaya ve okul geçidiyle kavşak giriş ve çıkışlarından geçme kuralına uymadığını tespit etmiştir.

3. Keşif üzerine alınan bilirkişi raporunda sanık hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunun 67 nci maddesi ile ilgili Yönetmeliğin 137 nci maddeleri uyarınca birinci derecede asli kusurlu olduğunu, ölen yaya için karşıdan karşıya geçme ya da yolda yürüme şeklinde iki durumu ayrı ayrı değerlendirerek, yayanın karşıdan karşıya geçmesi durumunda birinci derecede asli kusurlu olduğu, yürüyüş yolunda yürümesi durumunda ise yolun sol tarafından yürümesi gerektiğinden bu kurala uymadığından ikinci derecede asli kusurlu olduğunu tespit etmiştir.

4. Sanık aşamalarda alınan savunmalarında sipariş bıraktıktan sonra bulunduğu sokaktan çıkmak amacıyla geri manevra yaptığını, kullandığı panelvan aracın arkasının kapalı olması nedeniyle aynalardan geriyi görebildiğini, net göremediğini ve bir "hop" sesi üzerine durduğunda ölen yayanın yere düştüğünü beyan ettiği görülmüştür.

5. Ölenin otopsi raporuna göre künt kafa travmasına bağlı beyin kanaması sonucu öldüğünün tespit edildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Kaza tespit tutanağı ile trafik bilirkişi raporunun oluş ve dosya kapsamı ile uyumlu olduğu, mahkemenin kabulü ile kusur durumunun kesin bir şekilde tespit edildiği, gerekli delillerin toplandığı, oluşa ilişkin şüphe bulunmadığı lehe hükümlerin kararda tartışıldığı, hukuka uygun gerekçesi gösterilerek uygulandığı, sanık hakkında verilen cezanın süresi itibari ile erteleme hükümlerinin uygulanamayacağı, cezanın süresi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılamayacağı, mahkemece hapis cezasının suçun işlenmesindeki özellikler ile suçun bilinçli taksirle işlenmesi nedeniyle adli para cezası seçenek yaptırımına çevrilmediği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.04.2016 tarihli 2015/780 Esas 2016/334 Karar sayılı kararında asli kusurlu olarak bir kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında, yeterli, yerinde ve kanuni gerekçelerle temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak 2 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlenmesinin, işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı, hak, adalet ve nasafet kuralları ile dava dosyası içeriğine uygun olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin temel ceza miktarına ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde bu nedene dayalı hukuka aykırılık bulunmamıştır

3. Sanığın alınan savunmalarında arka tarafı kapalı olan ve görüşü olmayan panelvan kamyonet aracıyla sadece aynalardan bakmak suretiyle geriyi net görmemesine rağmen ve kaza tespit tutanağı ekinde bulunan kaza yeri krokileri incelendiğinde sanığın yaklaşık 4 metre geri manevra yaparak Genç Caddesi istikametine dönüş yapmaya çalıştığı sırada yaya Ali'ye çarptığı olayda, birinci derecede asli kusurlu olan sanık hakkında görüşü olmadığı halde uzun mesafe geri geri ilerlemesi nedeniyle bilinçli taksir koşullarının oluştuğu anlaşılmakla, bu nedene dayalı hukuka aykırı bulunmamıştır.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2016 tarihli ve 2015/780 Esas, 2016/334 Karar sayılı kararında sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8266, Karar No: 2011/23752, Tarih: 16.11.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/8266 E.  ,  2011/23752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mühür bozma suçundan sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan beraetine dair, Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 21.12.2006 gün ve 2006/59 Esas, 2006/1040 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ve Yüksek 4. Ceza Dairesi'nden gönderme kararı ile Daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın işyerinin sorumlu müdürü olmadığını, tanık ...'in sorumlu müdür olduğunu belirtmesi karşısında, ... mah. 5.Cd. Şehit ... Sk. ... Camii altı 12/A nolu yerde ... Market İşletmeleri Tic.Ltd.Şti'nce işletilen süpermarket işyerinin sorumlu müdürünün suç tarihinde kim olduğunun Ticaret Sicil Memurluğundan sorularak saptanması ve ayrıca şirket ortakları ve yetkilileri ... ... ile ...'ın tanık sıfatıyla ifadesine başvurulup, işyerinin sorumlu müdür aracılığıyla işletilip işletilmediği ile sanık ve tanık ...'in sorumlu müdür olup olmadığının sorularak sorumlu müdürün saptanması ve gerekirse sorumlu müdür olduğu sanık tarafından iddia olunan tanık ... hakkında bu suçtan suç duyurusunda bulunulması ve hakkında açılacak kamu davasının bu dava ile birleştirilerek yapılacak yargılama sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1665, Karar No: 2010/1352, Tarih: 26.03.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/1665 E.  ,  2010/1352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz Taşınmaz Tescili

K A R A R

Davada, kadastro çalışmalarında kayalık ve çalılık olarak tapulama harici bırakılan taşınmazın imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeni ile tescil isteğinde bulunulduğuna ve dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususunda orman mühendisi bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak hüküm kurulduğuna göre, Yargıtay Başkanlar Kurulunun 26.01.2009 tarihli kararı gereğince, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesine ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,26.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12124, Karar No: 2014/2864, Tarih: 18.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/12124 E.  ,  2014/2864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 28. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/05/2012

NUMARASI : 2011/282-2012/132

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 28. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/05/2012 tarih ve 2011/282-2012/132 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18/02/2014 günü hazır bulunan davacı vekili Av.A. E. ile davalı şirket temsilcisi Z. Y. ve davalı şirket vekili Av. İ.. K.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl davada, müvekkilinin M. Center Bayrampaşa’da bulunan Gümrük Bakanlığı’na bağlı özel geçici depolama yerinin işletmecisi olduğunu, davalı tarafın ithal ettiği dondurulmuş sığır iç yağının davalı tarafın talebi üzerine 17.11.2000 tarihinde şok ünitesinin çalıştığı depolara alındığını, ardiye ücretini ödemeyen davalının gümrük resmi işlemlerini yaparak malı depodan çekmediğini ileri sürerek, ıslah dilekçesi ile birlikte şimdilik 76.864.151.000,00 TL'nın 12.01.2004 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, birleşen davada ise, ilk dava tarihi olan 07.01.2004 tarihinden malın depodan alındığı 28.11.2006 tarihine kadar ardiye ücreti olan 77.000,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ithal edilen emtianın ithali ve yurda girişinin müvekkili iradesi dışında engellendiğini, idarenin ithale izin vermemesi nedeniyle gerçekleşmediğini, yurda girişi yasaklanan malın müvekkilinin iradesi dışında soğuk hava deposuna bırakıldığını, bu nedenle müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, davalı şirket temsilcisi aleyhinde gümrük kaçakçılığı suçundan dolayı açılan ceza davasında sanığın beraatı ile dava konusu yağın iadesine karar verildiği ve müvekkilince talep edildiği halde yağların davalıya iade edilmediğini, 07.02.1985 tarih ve 16859 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 30.01.1985 tarih ve 85/9053 sayılı Kararname ekindeki karar gereği müvekkilinden ardiye ücreti istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine ilişkin verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce, “önceki bozma kararımızın yanlış değerlendirildiği, davacının 09.05.2003 tarihli sözleşmeden sonraki alacağı isteme hakkının mevcut olduğu, ancak mahkemece davacının sözleşmeden önceki dönem için alacak talep hakkının olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak, asıl davanın kısmen kabulü ile 60.754,08 TL'nin, birleşen davanın kabulü ile 77.000,00 TL'nin temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, antrepo ücretinin tahsili istemine ilişkindir.

Somut olayda, davacı taraf malların 28.11.2006 tarihinde antrepodan çıkarıldığını, davalı ise 09.09.2005 tarihli veteriner raporuna göre malların bozulduğu gerekçesiyle imha edildiğini ve bu tarihten sonra malların depoda bulunmadığını savunmuş olup, mahkemece tarafların iddia ve savunmaları gözönüne alınmaksızın birleşen dava yönünden malların 23.02.2011 tarihine kadar antrepoda kaldığı kabul edilerek yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Oysa, mahkemece, davalıya ait malların davacının işlettiği antrepodan hangi tarihte çıkarıldığının belirlenerek, bu tarihe kadar antrepo ücretinin belirlenmesi gerekirken, talep aşılacak şekilde davacı tarafın, malların antrepodan çıkarıldığını iddia ettiği tarihten sonraki bir tarihin esas alınarak antrepo ücretine hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

3- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, yukarıda yazılı özetten de anlaşılacağı üzere, davacı taraf asıl davada davalıya ait malların antrepoya konulduğu 30.11.2000 tarihinden 06.01.2004 tarihine kadar geçen süre için, birleşen davada ise 07.01.2004 tarihinden malların antrepodan çıkarıldığı 28.11.2006 tarihine kadar geçen süre için ardiye ücretinin tahsilini istemiş, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda bozma ilamı yanlış değerlendirilerek, asıl dava yönünden davacının antrepoyu devraldığı 09.05.2003 tarihine kadar ücret belirlenmiştir.

Oysa, davaya konu malların asıl davanın açıldığı tarihte halen antrepoda olduğunun sabit olması karşısında mahkemece davalıya ait malların davacının işlettiği antrepoya giriş yaptığı 30.11.2000 tarihinden 06.01.2004 tarihine kadar antrepo ücretinin hesaplanarak, bulunacak miktara hükmedilmesi, aynı şekilde birleşen dava yönünden 07.01.2004 tarihinden malların fiilen antrepodan çıkarıldığı tarihe kadar antrepo ücretinin belirlenerek sonucuna göre bir hüküm verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin, 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın taraflar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan alınarak yek diğerine verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 18/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.