muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/96, Karar No: 2021/262, Tarih: 08.06.2021

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun yerleşik içtihatları uyarınca CMK'nın 139. maddesi dışındaki suçlar yönünden de kolluk görevlilerinin CMK'nın 160 ve devamı maddeleri uyarınca Cumhuriyet savcısının emri doğrultusunda ve genel yetkileri ile görevleri kapsamında, suç ve failini belirlemek ve suçla ilgili delil toplamak için suça azmettirmeksizin veya teşvik etmeksizin bilgi toplayabilmeleri mümkün ise de;

CMK'nın 160 ve devamı maddeleri uyarınca kolluk görevlilerine nöbetçi Cumhuriyet savcısınca verilmiş yazılı veya sözlü bir talimat olmaksızın ve sanığın kaçak sigara satmaya yönelik iradesini ortaya koyan bir tespitin de bulunmadığı aşamada doğrudan iş yerine gidip “Prestige” marka sigara satın almak istediklerini söylemek suretiyle, bir anlamda sanığı suça teşvik ederek suça ve uyuşmazlığa konu bir paket kaçak sigarayı ele geçirmelerinin hukuka uygun olmadığı, elde edilen delilin yasak delil niteliğinde olduğu CMK’nın 217. maddesi uyarınca hükme esas alınamayacağı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının haklı bir nedene dayanmayan itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE;

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 08.06.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2368, Karar No: 2016/4928, Tarih: 21.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/2368 E.  ,  2016/4928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasında ... 14. Asliye Ticaret ve ... 22. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

... 14. Asliye Ticaret Mahkemesince, tarafların tacir ve aralarındaki ilişkinin ticari olmadığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... 22. Asliye Hukuk Mahkemesince ise uyuşmazlığın çeke dayalı icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkin olup mutlak ticari dava niteliğinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nın 5/1. maddesi uyarınca, ticari davalara bakmak görevi, asliye ticaret mahkemesine aittir. Ticari davalar, mutlak ve nispi ticari davalar olarak ikiye ayrılmaktadır. Nispi ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinin ilk cümlesinde tarif edilen davalardır. Buna göre, her iki tarafın da "ticari işletmesiyle ilgili hususlardan kaynaklanan" hukuk davaları, ticari dava sayılmıştır. Mutlak ticari davalar ise, tarafların tacir olup olmadıklarına ve uyuşmazlığın tarafların ticari işletmeleri ile ilgili bulunup bulunmadığına bakılmaksızın yasa gereği ticari dava sayılan uyuşmazlıklardır. TTK'nın 4/1-a ve devamı bentlerinde yazılan uyuşmazlıklar ile diğer kanunlarda ticari dava olduğu belirtilen uyuşmazlıklar, mutlak ticari davalardır.

TTK'nın 4/1-a maddesinde, “TTK'da öngörülen” hususlardan kaynaklanan hukuk davaları, mutlak ticari davalar arasında sayılmıştır. Kambiyo senetleri, 6102 sayılı TTK'nın 670 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Bu nedenle, TTK'da düzenlenmiş olan kambiyo senedinden kaynaklanan hukuk davaları, mutlak ticari dava olup, aynı Kanunun 5/1. maddesi gereğince uyuşmazlığın asliye ticaret mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir. Kambiyo senedi unsurlarını taşıyan senedin zamanaşımına uğrayıp uğramadığını belirleme görevi de asliye ticaret mahkemesine ait bulunmaktadır.

Somut olayda dava, kambiyo senedi özelliklerini taşıyan çekten kaynaklanmakta olup, TTK'nın 4/1-a ve 5/1 maddeleri gereğince, mutlak ticari dava niteliğindeki uyuşmazlığın ticaret mahkemesi tarafından çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 14. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 21/04/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11506, Karar No: 2017/4067, Tarih: 05.04.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/11506 E.  ,  2017/4067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı, koruma ve tedavi altına alma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanığın suç tarihi itibariyle ve halen TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespiti gerekirken;... Bölge Eğitim Araştırma Hastanesinde görevli Ruh Sağlığı ve Hastalıkları uzmanı olan tek hekim tarafından düzenlenen rapor ile yetinilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Mağdur hakkında ...Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 24.03.2010 tarihli raporun incelenmesinde, mağdurun yaralanmasının duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya yitirilmesi niteliğinde olup olmadığının tespiti için, son durumunu gösterir nörolojik muayenesi ile beraber olaydan iki sene sonra muayenesinin gerektiği belirtildiği halde bu hususta rapor aldırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 05.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12537, Karar No: 2014/6359, Tarih: 26.05.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/12537 E.  ,  2014/6359 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2013/222225

Mahkemesi : Küçükçekmece 5. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 19.03.2013

Numarası : 2011/1846 - 2013/340

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İşçi olarak çalıştığı borçlu şirketin işyerinde yapılan haciz işlemi sonrasında yediemin sıfatıyla kendisine teslim edilen malların şirket tarafından götürüldüğünü iddia eden sanığın eyleminin dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzların kaybolmasına sebebiyet verme suçunu oluşturacağı, hukuki durumunun TCK'nın 289/3. maddesi kapsamında takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/41428, Karar No: 2014/41190, Tarih: 10.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/41428 E.  ,  2014/41190 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2014/364630- Kanun Yararına Bozma

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO :23/05/2012-2011/137E-2011/137K

SUÇ :Kasten yaralama

Kasten yaralama suçundan sanık B.. B..’un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2 (iki defa), 86/3-e, 35/2, 62/l (iki defa) ve 52/2(iki defa), maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası ve 2.000,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair İstanbul Anadolu 18. Asliye Ceza Mahkemesinin (kapatılan Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin) 23/05/2012 tarihli ve 2011/137 esas, 2012/1008 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 27.10.2014 tarih ve 2014/18452 – 63579 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10.11.2014 tarih ve 2014/364630 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Müşteki sanık K. A. hakkında Pendik Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 22/08/2011 tarihli iddianamede, kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e. 86/2, 86/3-e ve 35/2. maddeleri gereğince sanığın 2 kez cezalandırılması talep edildiği halde, müşteki sanık B.. B..’a karşı olan eyleminden dolayı hüküm kurulmamış olmasının, dava zamanaşımı süresince mahkemesince karar verilebileceği düşünülerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, sanık B.. B.. hakkında Pendik Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 22/08/2011 tarihli iddianamede, sanığın kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2. maddesi gereğince 1 kez cezalandırılması talep edildiği halde, sanığın müşteki sanık K.A.’a karşı eyleminden dolayı 2 kez cezalandırılmasına karar verilmesinde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; İstanbul Anadolu 18. Asliye Ceza Mahkemesinin (kapatılan Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin) 23/05/2012 tarihli ve 2011/137 esas, 2012/1008 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi ( d ) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, hüküm fıkrasının sanıkla ilgili kısmının, 2-A bölümünün hükümden çıkartılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen

Esas No : 2014/41428

Karar No : 2014/41190

Tebliğname No : 2014/364630- Kanun Yararına Bozma

korunmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6732, Karar No: 2014/9602, Tarih: 21.05.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/6732 E.  ,  2014/9602 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davac... Çocuk Sağlığı ve Rehabilitasyon Hizm.Ltd.Şti.vek. Av. ... ile davalılar 1)... Paz. Tic. A.Ş. 2)... Servis ve Tic. A.Ş. vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında ... 5.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 13.11.2012 gün ve 2010/313 E., 2012/397 K. sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 05.12.2013 gün ve 2013/3412 E., 2013/19438 K. sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 228,00.-TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 21.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29095, Karar No: 2016/2054, Tarih: 27.01.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/29095 E.  ,  2016/2054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı şirkete ait çeşitli işyerinde 08/01/2010-08/06/2011 tarihleri arasında en son müdür olarak çalıştığını, işverenin önceleri İpek giyim / Alpar olarak faaliyet gösterdiğini, işyerinin davalı şirkete devredildiğini, davacının 07:00-22:00 saatleri arasında çalıştığını ancak fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, yine hafta tatilinde de çalıştığını ancak hafta tatili ücretlerinin de ödenmediğini, davacının dini bayramların bir günü dışında tüm resmi ve dini bayramlarda çalıştığını ancak bunların da ödenmediğini belirterek, fazla çalışma hafta tatili ve genel tatil ücreti alacakları ile ikramiye alacağının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının çalışma sürelerine ilişkin iddialarının gerçeği yansıtmadığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı avukatının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir. İşçiye her ay ödenen ücret içinde fazla çalışmaların bir kısmının yer aldığı taraflarca kabul edildiğine göre 270 saatin 12 aya bölünmesi sonucu belirlenen 22.5 saat, her ay için kanıtlanan fazla çalışma süresinden indirilmelidir. İşçinin fazla çalışmasının kanıtlanamadığı veya çalışmaların karşılığının tam olarak ödendiği aylar için böyle bir indirime gidilmez.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak şekilde bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul

edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta 23.07.2010 tarihli iş sözleşmesinin çalışma süreleri başlıklı 6/d maddesinde ücretin içinde yasal fazla çalışma ücretinin bulunduğu hükme bağlanmıştır. Davacının ücreti 2010 yılı Temmuz ayından itibaren brüt 1.728 TL’dir. 2010 yılı Temmuz ayındaki asgari ücret ise 760,5 TL olup, davacının ücreti değerlendirildiğinde yıllık 270, aylık 22,5, haftalık 5,2 saatlik fazla çalışma ücretinin 2010 yılı Temmuz ayından itibaren ücretin içinde bulunduğu kabul edilerek fazla çalışma ücreti alacağının değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6510, Karar No: 2016/6830, Tarih: 23.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/6510 E.  ,  2016/6830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... A.Ş. aleyhine 03/11/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 20/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş, karar davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalının yaptığı hafriyat çalışmaları nedeniyle kendilerine ait binada çatlama ve kaymalar olduğunu belirterek uğradıkları zararın ödetilmesini talep etmişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının fore kazıkları çakmadan hafriyat işine başladığı, bu nedenle yolda çatlamaların meydana geldiği ve davacıların binasında kayma olduğu iddialarının sabit olduğu kanıtlansa dahi davacıların tapu kaydına göre arsa cinsinde taşınmazın paydaşları oldukları, söz konusu arsa üzerine bina yaptıkları, ancak binanın belediyeden gelen yazı cevaplarına göre yerleşime uygun olmayan alanda yapılmış olduğu, inşaat ruhsatı ve iskân izninin bulunmadığı, bu nedenle kat irtifakına geçilemediği, yasal mevzuat uyarınca bina yapmış olsalardı söz konusu binayı yapmak için ruhsat alamayacakları gözetilerek, kendi kusurlu davranışları ile sahip oldukları binada meydana gelebilecek hasar için tazminat talebinde bulunamayacakları gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Somut olayda, delil tespiti ve ceza dosyası kapsamı, dosya içerisindeki bilgi ve belgeler gözetildiğinde davacılara ait binanın davalının yaptığı inşaat çalışmaları nedeniyle zarar gördüğü anlaşılmaktadır. Mahkeme gerekçesinde belirtilen, yapının ruhsatsız olması ve yapı koşullarının bulunmaması davacıların müterafık kusuru olup tazminattan indirim nedeni olabilir. Açıklanan bu nedenle, mahkemece yazılı gerekçe ile davanın reddedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.