muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/49944, Karar No: 2013/35086, Tarih: 26.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/49944 E.  ,  2013/35086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı ... Belediyesi tarafından diğer davalı şirkete ihale edilen park ve bahçeler ile Büyükşehir Belediyesine ait diğer işyerlerinde çalıştığını, davalı alt işverenin iş sözleşmesini haksız ve kötüniyetli olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile ücret alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ..., kendilerinin davacının işvereni olmadığını, davacının 5393 sayılı yasa kapsamında 4734 sayılı yasa gereği ihale edilen işe ilişkin olarak yüklenici firma nezdinde çalıştığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket, davacının ihale yolu ile aldıkları işte ihale sonuna kadar çalıştığını iş aktinin feshedilmediğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazı yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından hangi işverenin sorumlu olacağı noktasında toplanmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın

üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, Mahkemece, davalı taşeron şirketin ihale süresi bitiminde işyerini terk ettiği ve davacıya yeni bir iş vermediğinden akdi eylemli olarak feshettiği sonucuna varılarak, feshe bağlı alacaklar hüküm altına alınmıştır.

Davacı, belediyeye ait temizlik işlerinde alt işveren işçisi olarak çalışmıştır. Son alt işveren davalı şirketin ihale süresi 05.08.2009 günü sona ermiştir. Davacı, 9 gün sonra yeni ihaleyi alan dava dışı şirket işçisi olarak aynı işte çalışmaya devam etmiştir. Davalı şirket tarafından yapılmış yazılı bir fesih bildirimi veya kıdem-ihbar tazminatı ödemesi yoktur.

Davacı, belediyeye ait temizlik işlerinde alt işveren işçisi olarak çalışmıştır. Son alt işveren davalı şirketin ihale süresi 05.08.2009 günü sona ermiştir. Davacı, 9 gün sonra yeni ihaleyi alan dava dışı şirket işçisi olarak aynı işte çalışmaya devam etmiştir. Davalı şirket tarafından yapılmış yazılı bir fesih bildirimi veya kıdem-ihbar tazminatı ödemesi yoktur.

Davacının aynı işte ara vermeden çalışmasını sürdürdüğü , kayden de 9 gün sonra yeni taşeron tarafından işe girişinin yapıldığı anlaşıldığından , alt işverenler arasında işyerinin devri söz konusudur. Bu nedenle iş akdi devam eden davacı, feshe bağlı olan kıdem tazminatı, ihbar tazminatını talep edemez. Mahkemece yanılgılı değerlendirme ile alt işveren değişikliği fesih kabul edilerek feshe bağlı isteklerin hüküm altına alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10631, Karar No: 2010/3268, Tarih: 25.02.2010

**3. Ceza Dairesi         2008/10631 E.  ,  2010/3268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1) Davanın dayanağını oluşturan suç tutanağında ihbar üzerine, daha önce suç tutanağı düzenlenen sahanın tekrar sürüldüğünün tesbit edildiğinin yazılı bulunmasına; mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen orman yüksek mühendisi bilirkişinin raporunda, suça konu yerin kuzeyindeki sanığın kullanımında olan 2/B sahasının güneyinde kalan 1800 m2 lik eski açma sahasına fidan dikildiğinin, sürülerek ekildiğinin, 350 m2 lik alanda da orman diri örtüsünün temizlenerek açma yapıldığının; 2/B sahası ile narenciye fidanı dikilen ve sürülen yerin bir bütünlük gösterdiğinin; örtü temizliği yapılan yerin de bu sahanın devamı durumunda olduğunun tesbit deilmiş bulunmasına göre sanığın suçunun sübüt bulduğunun gözetilmeden yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2) Sanık hakkında beraat kararı verilmiş olmasına göre yediemine alınan emvalin istirdatı kabil olmak üzere Orman İdaresine bırakılması yerine müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 25.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5863, Karar No: 2016/11807, Tarih: 28.04.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/5863 E.  ,  2016/11807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan ... KİMYA'dan 20 ADET... adlı ilacı mısır tohumunun ilaçlaması için satın aldığını, bu İlaç ile Mısır tohumlarını ilaçladıktan sonra yaklaşık 623 dönümlük bir araziye ekim yaptığını, ancak çimleme döneminde ekilen bu ilaçlı mısır tohumlarının çimlenemediğini, çimlenen bir kısım tohumların ise cılız çimlendiğini, bunun üzerine yeniden ekime hazırlamadan önce delillerin yok olmasının önüne geçmek amacıyla ekili alanları üzerinde Bismil Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/6 D. İş Sayılı Delil Tespiti dosyası ile 622.703,38 m2 lik alanda yaptığı ekim sonucu 37.984,90 TL TL maddi zararın oluştuğunun tespit edildiğini ileri sürerek davalının neden olduğu 37.984,90 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; 21.315,13 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, karar verilmiş; hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalı tarafından satılan ilacın kullanılması sonucunda tarlasına ekili ürünlerin zarar gördüğünü belirterek maddi zararın tazminini istemiş, davalı davanın reddini dilemiş, Mahkemece davalının reçetesiz ilaç satması ve davacının da reçetesiz ilaç alması nedeniyle her iki tarafında kusurlu olduğu, davalı tarafın bu işin ticaretini yapan kişilerden olması nedeni ile davalıya % 75 oranında, davacıya da % 25 oranında kusur tayin edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama kapsamında aldırılan 30.09.2014 tarihli bilirkişi raporunda kusur konusunda herhangi bir belirleme yapılmadığı ve bu konuda ayrı bir bilirkişiden de rapor aldırılmadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle kusur konusunda herhangi bir bilirkişi incelemesi yapılmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş, konularında uzman bilirkişilerden oluşmuş bir kurul aracılığı ile davalının hukuki konum ve sorumluluğu, dosyada mevcut delillerle birlikte bir bütün olarak değerlendirilip, olayda davacı ve davalıya kusur izafe edilip edilmeyeceğini gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak ve böylece hasıl olacak sonuca uygun karar vermektir. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 2. bent gereğince tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 28/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31352, Karar No: 2020/1295, Tarih: 03.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/31352 E.  ,  2020/1295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılana ait eczanede kalfa olarak çalıştığı, ... Ecza Deposu'ndan alınan ilaçları katılanın rızası dışında ... Ecza Deposu'na sattığı, bu suretle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda;, sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımları, Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi 2009/44 Esas sayılı dosyası ile dosya içeriğine göre sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeter kesin delil bulunmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanığın mahkumiyetine yeter kesin delil bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, suçun sübut bulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1351, Karar No: 2024/118, Tarih: 11.01.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/1351 E.  ,  2024/118 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Beraat-Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık ...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Çine Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2016/31 Esas, 2016/394 Karar sayılı kararı ile;

1. Sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesinin birinci fıkrası ikinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 51 inci maddesinin birinci, ikinci üçüncü fıkraları gereğince 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan vekilinin temyiz nedenleri;

1.Sanık ...’in ifadesi dikkate alındığında sanıkların suçu birlikte işledikleri sabit olmakla, sanık ... hakkında beraat kararı verilmesinin yerinde olmadığına,

2. Yeterli inceleme yapılmadan sanık ... hakkında beraat kararı verildiğine, dosyanın beraat kararı yönünden bozulması gerektiğine,

3. Diğer temyiz nedenlerine,

İlişkindir.

B.Sanık ...’in temyiz nedenleri;

1.Eksik inceleme ile karar verildiğine,

2. Verilen kararın usul ve Yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

2. Yeterli inceleme yapılmadan sanık ... hakkında beraat kararı verildiğine, dosyanın beraat kararı yönünden bozulması gerektiğine,

3. Diğer temyiz nedenlerine,

İlişkindir.

B.Sanık ...’in temyiz nedenleri;

1.Eksik inceleme ile karar verildiğine,

2. Verilen kararın usul ve Yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Yerel mahkemenin Kabulü;" Yapılan yargılama sonucunda, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; Sanıklardan ...'in arkadaşları olan diğer sanıklar ... ile ... ile birlikte Çine ilçesi, Sögütçük köyü, Kocatepe mevkiinde sanık ...'ün kullanımında olup Kazım kızı Aysel İzgüt adına tapuya kayıtlı 1417 parsel sayılı taşınmaza geldikleri, yanlarında Çine Adli emanetinde kayıtlı bir adet jenaratör, hilti, demir çubuk, keser, kazma seyyar priz, 2 adet çapa, 2 adet demir parçası, 2 adet kürek, 1 adet demir kazık ile kayalık mevkiide kazı yapmaya karar verdikleri, sanık ...'in gerekli talimatları vererek diğer sanıklar Hasan ve Kadir'in yanlarından ayrıldığı, Hasan ve Kadir'in Alim'in kendilerine bıraktığı eşyalar ile kayalık bölgede kazı çalışmasına başladıkları, yaklaşık 1x1,5 metre genişliğinde 50-60 cm derinliğinde kazı yaptıkları sırada kaçak kazı ihbarı alan kolluk elemanlarının olay yerine intikalini görerek kazı alanından uzaklaşmaya çalıştıkları, ancak görevli jandarmalarca sanıklar Hasan ve Kadir'in yakalandıkları, kazı alanınında bulunması ile birlikte sanıklar Hasan ve Kadir'in Alim'in işçisi olduklarını, Alim adına tarlada çalışma işi aldıklarını, tarihi eser bulma amaçlı kaçak kazı yapmadıklarını, tarım işi için kayayı kırmaya çalıştıklarını, malzemelerin Alim'e ait olduğunu beyan ettikleri, Alim'in ise sanıklar Hasan ve Kadir'in kendisinin gösterdiği kayayı değil başka bir kayayı kırmaya çalıştıklarını, jandarmanın bundan şüphelenerek işlem yapmış olduğunu beyan ettiği, oysa dava konusu arazinin ... ile bir ilgisinin bulunmadığı, kendisine ait olmayan tarlanın imarı ile neden ilgilendiği hususunu açıklamadığı, yapılan keşif ve düzenlenen bilirkişi raporundan anlaşıldığı üzere dava konusu yerin Çine İlçesi, Sögütçük Köyü, Kocatepe mevkii 1417 parsel sayılı Kazım kızı Aysel İzgüt adına tapuya kayıtlı Aydın Muğla karayolunun hemen bitişiğindeki arazi olup, kazı yapılan yerde kazı çukurunun gayri muntazam olduğu kazılıp etrafa atılan toprak içerisinde pişmiş topraktan yapılma çanak çömlek parçaları, küp parçaları ve çatı kiremitlerine ait parçalara rastlandığı, arazide korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olduğunu gösterir tescil kararı veya başka tescile ait belge bulunmadığı, söz konusu arazide antik çağlardan kalma açık hava kutsal tapınım alanlarından birinin veya bir kaçının bulunabileceği, yerin arkeolojik sit alanı olmasa bile 2863 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinde belirtilen yerlerden olduğunun belirtilmiş olması karşısında sanıkların atılı suçları işledikleri anlaşılarak sanık ... hakkında mahkumiyet hükmü kurulmuştur.