muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/14682, Karar No: 2011/5596, Tarih: 12.04.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/14682 E.  ,  2011/5596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, davalıdan satın aldıkları pamuk tohumlarını tarlalarına ektiklerini, ancak tohumdan kaynaklanan problem nedeniyle verim alamadıklarını ileri sürerek, 2.816.00 TL.nin tahsilini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Davanın kabulüne dair ilk kararın davalı tarafından temyizi üzerine dairemizce bozulması sonunda mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin 10.7.2002 tarihli ilk kararının davalı temyizi üzerine dairemizin 21.3.2006 tarihli kararı ile davalı yararına bozulduğu ve akabinde yapılan yargılama sonunda davacıların davayı takip etmemeleri nedeniyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi nedeniyle davalı tarafından yapılan yargılama giderinin davacılardan alınarak davalıya verilmesi zorunludur. Davalının ilk kararı temyiz ederken 28.00 TL temyiz masrafı ve 7.20 TL.de davetiye masrafı ödediği anlaşılmakta olup, bu miktarların davacılardan tahsili gerekirken, mahkemece bu hususta herhangi bir karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden usulün 438/7 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; mahkeme kararının hüküm bölümüne 5 numaralı bent olarak eklenmek üzere aynen (davalı tarafından yapılan 28.000 TL. Temyiz gideri ile 7.20 TL davetiye gideri toplamı 35.20 TL.nin davacılardan alınarak davalıya verilmesine) söz ve rakamlarının yazılmasına, hükmün bu değiştirilmiş ve düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, 12.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3576, Karar No: 2019/3267, Tarih: 13.03.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/3576 E.  ,  2019/3267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların avukat olduklarını, daha önce çalıştığı şirketlerden bir takım işçilik alacakları ile ilgili dava açmak üzere davalılara vekalet verdiğini, Karşıyaka 3. İş Mahkemesinde açılan 2007/432 Esas ve 2007/433 Esas sayılı davalar sonucunda her iki dosyadan toplam 168.051,50 TL tahsil edildiğini, davalılar tarafından ise 5 taksit halinde 110.500,00 TL ödendiğini, davalıların tahsil ettikleri paraları teslim etmeyerek haksız ve hukuka aykırı olarak yedinde tuttuklarını ve tutmaya devam ettiklerini, taraflar arasında vekalet ücreti sözleşmesinin bulunmamasına rağmen davalılar tarafından davacıdan 57.551,50 TL fahiş vekalet ücretinin alındığını, esasen Avukatlık Asgari Ücret tarifesi dikkate alınarak davalılara avukatlık ücreti ödenmesi gerektiğini, davalıların ilam ve icra vekalet ücreti olmak üzere 19.646,22 TL’yi tahsil etmeleri gerektiğini, davalılar tarafından yapılan geç ödemeler nedeni ile vade farkı alacağının mevcut olduğunu, fazla alınan paraların iadesi hususunda davalılara ihtarname gönderildiğini ancak davalılar tarafından herhangi bir ödeme yapılmadığını belirterek, fazlaya ilişkin her türlü talep ve dava hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 2.000,00 TL alacağın temerrüt tarihi olan 15.11.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini artırmıştır.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 12.213,79 TL’nin 11.343,59 TL’sine 15.11.2012 tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmak sureti ile davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazla isteğin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, avukatlık sözleşmesinden kaynaklanan fazla kesinti yapıldığı ileri sürülen vekâlet ücretinin tahsiline ilişkindir.

Taraflar arasında yazılı vekâlet ücreti sözleşmesi bulunmadığı, davalı avukatın davacının alacağının tahsili için 2007 yılında başladığı görevini 2012 yılı sonuna kadar ifa edip, dosyaları sonuçlandırdığı ve tahsil ettiği, buna karşılık davacı tarafından davalıya ödenmesi gereken vekâlet ücretine ilişkin olarak yapılmış bir ödeme bulunmadığı ve davalı avukatın tahsil ettiği alacaktan bir kısmını avukatlık ücreti olarak kesip gönderdiği taraflar arasında ihtilafsızdır.

Taraflar arasında yazılı vekâlet ücreti sözleşmesi bulunmadığı, davalı avukatın davacının alacağının tahsili için 2007 yılında başladığı görevini 2012 yılı sonuna kadar ifa edip, dosyaları sonuçlandırdığı ve tahsil ettiği, buna karşılık davacı tarafından davalıya ödenmesi gereken vekâlet ücretine ilişkin olarak yapılmış bir ödeme bulunmadığı ve davalı avukatın tahsil ettiği alacaktan bir kısmını avukatlık ücreti olarak kesip gönderdiği taraflar arasında ihtilafsızdır.

Uyuşmazlığın çözümü açısından ücret sözleşmesinin bulunmadığı durumlarda hangi tarihteki düzenlemenin uygulanacağı açıklığa kavuşturulmalıdır. 5043 sayılı Yasa ile değiştirilen Avukatlık Kanununun 164/4. madde ve fıkrasına göre; “Avukatlık ücretinin kararlaştırılmamış olduğu veya taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesinin bulunmadığı yahut ücret sözleşmesinin belirgin olmadığı veya tartışmalı olduğu veya ücret sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün geçersiz sayıldığı hallerde, değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla ücret itirazlarını incelemeye yetkili merci tarafından davanın kazanılan bölümü için avukatın emeğine göre ilamın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yüzde yirmisi arasındaki bir miktar avukatlık ücreti olarak belirlenir.” Yine 5043 sayılı Kanunun 7. maddesi ile geçici 21. madde eklenmiş olup, anılan maddede; “Bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihte, kesin hükme bağlanmamış bütün ihtilaflarda bu Kanunun değişik hükümleri uygulanır.” düzenlemesi getirilmiştir. Ne var ki, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’ na 5043 sayılı Kanunla eklenen geçici 21. madde, Anayasa Mahkemesi’ nin 07.02.2008 günlü kararı ile iptal edilmiştir. Öyle olunca, artık geçici 21.maddenin, dolayısıyla 5043 sayılı Kanun’un 164. maddesinde yapılan değişikliklerin de uygulanması mümkün değildir. Bu durumda, hukuki yardımın başladığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Kanunu’nun ilgili hükümlerinin uygulanması gerekir. Hukuki yardımın ne zaman başladığı konusu ise değişken olup, her işlemin özelliğine göre farklılık gösterebilmektedir. Örnek vermek gerekirse, dava açılmış ise, davanın açıldığı, ya da tespitin yapıldığı tarih, müvekkil aleyhine dava açılmış ise cevap verme tarihi, ya da vekaletnamenin verilme tarihi hukuki yardımın başladığı tarih olarak esas alınmalıdır.

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun ücrete ilişkin 163 ve 164. maddeleri, vekil ile müvekkil arasındaki ücrete ilişkin düzenlemeleri getirmiştir. 1136 sayılı Kanunun bazı hükümlerini değiştiren 4667 sayılı Kanun, 10.05.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, bu kanun yürürlüğe girmeden önceki uyuşmazlıklarda; sözleşme var ise, sözleşme hükümleri, yok ise ya da sözleşme geçerli değil ise, 163. maddenin son fıkrası hükümleri uygulanmaktaydı. 163. maddenin son fıkrasında ise “Yazılı ücret sözleşmesi yapılmamış olan hallerde asgari ücret tarifesi uygulanır.” düzenlemesi bulunmaktadır. Böylelikle, sözleşmenin yapılmamış olması ya da geçersiz olması hallerinde hukuki yardımın başladığı tarihteki asgari ücret tarifesinin uygulanacağı açıktır. Dairemizin kararlılık kazanmış uygulamaları da bu yöndedir. Yine 4667 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiği tarih olan 10.05.2001 tarihinden itibaren ise, Avukatlık Kanunu’nun 164. maddesinin 4. fıkrası uygulanacaktır. Madde sözleşmenin yapılmamış olması halinde “…Avukatlık ücretinin kararlaştırılmamış olduğu hallerde, değeri para ile ölçülemeyen dava ve işlerde avukatlık asgari ücret tarifesi uygulanır. Değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde ise asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla ücret itirazlarını incelemeye yetkili merci tarafından davanın sonucuna ve avukatın emeğine göre değişmek üzere ücret anlaşmazlığı tarihindeki dava değerinin yüzde beşi ile yüzde onbeşi arasındaki bir miktar avukatlık ücreti olarak belirlenir…” düzenlemesini getirmiştir.

Bu düzenlemeye göre 10.05.2001 tarihinden sonra hukuki yardıma başlayan avukat emeğine göre yüzde beş ile yüzde on arasındaki bir miktarı ücret olarak hak edecektir. Yine 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nda, 20.01.2004 tarihinde 5043 sayılı Kanunla değişiklikler yapılmış ve Avukatlık Kanunu’nun 164. maddesinin dördüncü fıkrası değişikliğe uğramış ve “Avukatlık ücretinin kararlaştırılmamış olduğu veya taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesinin bulunmadığı yahut ücret sözleşmesinin belirgin olmadığı veya tartışmalı olduğu veya ücret sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün geçersiz sayıldığı hallerde, değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla ücret itirazlarının incelemeye yetkili merci tarafından davanın kazanılan bölümü için avukatın emeğine göre ilamın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yüzde yirmisi arasındaki bir miktar avukatlık ücreti olarak belirlenir. Değeri para ile ölçülemeyen dava ve işlerde ise avukatlık asgari ücret tarifesi uygulanır.” düzenlemesi getirilmiştir.

Böylece 20.01.2004 tarihinden sonra başlayan hukuki yardımlarda sözleşme bulunmaması halinde ya da sözleşmenin belirgin olmaması, tartışmalı bulunması ya da sözleşmenin geçersiz sayıldığı hallerde ilamın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yirmisi arasındaki bir miktar avukatın emeğine göre verilmelidir. Halen de yürürlükte olan düzenleme bu şekildedir.

Böylece 20.01.2004 tarihinden sonra başlayan hukuki yardımlarda sözleşme bulunmaması halinde ya da sözleşmenin belirgin olmaması, tartışmalı bulunması ya da sözleşmenin geçersiz sayıldığı hallerde ilamın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yirmisi arasındaki bir miktar avukatın emeğine göre verilmelidir. Halen de yürürlükte olan düzenleme bu şekildedir.

Geçici 21. madde Anayasa Mahkemesince iptal edildiğinden bu madde ancak 20.01.2004 tarihinden sonra başlayan hukuki yardımlarda uygulanabilecektir.

Özetlemek gerekirse değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde hukuki yardımın başladığı tarihteki yürürlükte olan kanun hükümleri uygulanarak, hukuki yardımın yapıldığı tarih 10.05.2001 tarihinden önce ise asgari ücret tarifeleri, 10.05.2001 ile 20.01.2004 tarihleri arasında hukuki yardım başlamışsa yüzde beş ile on beş, bu tarihten sonra ise, yüzde onu ile yüzde yirmi arasındaki bir oran tatbik edilecek, değeri para ile ölçülemeyen davalarda ise avukatlık asgari ücret tarifeleri uygulanacaktır.

Bu durumda taraflar arasında hukuki ilişkinin kurulduğu 2007 yılında yürürlükte olan Avukatlık Kanunu'nun 164/4. maddesine göre akdi vekâlet ücreti hesaplanacaktır.

Mahkemece, vekalet ücretine ilişkin kararlaştırmanın geçersiz ya da belirsiz  sayıldığı hallerde, sözleşme tarihindeki  Avukatlık Kanunu hükümleri uygulanarak vekâlet görevinin ifa edildiği dava konusu değeri para ile ölçülebilen işlerde harca esas dava değeri üzerinden % 10-20 oranları arasında takdir edilecek vekalet ücretinin tarafların kazanılmış hakları da gözetilerek tahsiline karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile 4667 sayılı yasa uygulanarak müddeabihin %5 ile %15 si arasındaki oranlarına göre vekalet ücretinin belirlenmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların tüm temyiz itirazlarının reddine,ikinci bentte açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, üçüncü bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, aşağıda dökümü yazılı 625,32 TL kalan harcın davalılardan alınmasına, peşin alınan 27,70 TL harcın davacıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/660, Karar No: 2011/1456, Tarih: 17.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/660 E.  ,  2011/1456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı...Galenos Ecza Deposu AŞ aleyhine 29/04/2003 gününde verilen dilekçe ile trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/04/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı...Galenos Ecza Deposu AŞ vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası’na 5236 sayılı yasa ile eklenen ek 4. madde gereğince HUMK’nun 427. maddesi uyarınca temyize konu bölümünün 1.430,00 TL’yi geçmemesi durumunda karar kesindir. Somut olayda temyize konu olan tutar, bu düzeye ulaşmadığından davalı...Galenos Ecza Deposu AŞ'nin temyiz inceleme isteğinin reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7907, Karar No: 2021/6732, Tarih: 11.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/7907 E.  ,  2021/6732 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince: beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanların müşterek çocuğu olan mağdur ...'in doğuştan engelli olduğu ve Afyonkarahisar Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinde fizik tedavi gördüğü, 12/02/2015 tarihinde fizyoterapist olarak görev yapmakta olan sanık tarafından fizik tedavi uygulandığı esnada mağdurun ayağının kırıldığı, buna kurum çalışanlarının sebep olduğu iddiası ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan dava açıldığı, Afyonkarahisar Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 14/05/2015 tarih ve 2015/566 sayılı raporuna göre, mağdur ...'in vücudunda 4. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda; mağdurun yaralanmasına sebep olan kişinin sanık olduğuna dair, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delile ulaşılamadığı, mağdurun tedavi gördüğü zaman dilimi ile yaralandığının tespiti arasında 2-3 günlük bir zaman geçtiği, mağdurun bu zaman diliminde başka bir şekilde yaralanma ihtimalinin de bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında beraat kararı verilmesine yönelik mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanların bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 11/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8454, Karar No: 2021/980, Tarih: 08.02.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/8454 E.  ,  2021/980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

İLK DERECE

MAHKEMESİ : 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 01.06.2017 tarihli ve 2014/284 Esas, 2017/218 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davalı ... vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davaya konu 1581 ada 133 parselde kayıtlı(yeni 1143 ada 38 parsel) taşınmaz üzerindeki yapının 3. ve 4. katı davacı tarafından yapıldığından , bu katların mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılardan ... vekili, davanın reddini savunmuş, diğer davalılar davaya konu taşınmaz üzerindeki yapının 3. ve 4. katının davacı tarafından yapıldığını kabul ettiklerini beyan etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 1143 ada 38 parselde kayıtlı taşınmaz üzerindeki 4 katlı binanın 3. ve 4. katının davacı tarafından yaptırıldığının ve davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmiş, hükme karşı davalı ... vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi tarafından, davanın kanıtlanması halinde niza konusu bölümlerin ‘’mülkiyetinin/aidiyetinin tespitine ‘’ değil, ‘’ davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine’’ karar verilmesi gerektiği, ancak bu durum yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasından çıkarılmasıyla yetinilmesi gerektiği, bu nedenle davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf istemiyle önüne gelen dosya ve karar bir bütün olarak değerlendirilerek, HMK’nin 353/(1)-b maddesinde yer alan “b) Aşağıdaki durumlarda davanın esasıyla ilgili olarak; 1) İncelenen mahkeme kararının usul veya esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığı takdirde başvurunun esastan reddine, 2) Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, 3) Yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verilir” düzenlemesi uyarınca, davanın hangi kısmı ile ilgili olursa olsun, ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasının düzeltilmesi de dahil istinaf isteminin kısmen bile kabulüne karar verilecek olsa dahi, şayet yeniden hüküm kurulacak ise, İlk Derece Mahkemesi kararının tamamen kaldırılması ve tüm hükümlerin yeniden kurulması gerekir. Bölge Adliye Mahkemeleri, bir yandan hukuki denetim yapan mahkemeler iken diğer yandan vakıa incelemesi de yapan mahkemelerdir. İlk Derece Mahkemelerince yapılan vakıa incelemesi Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yerinde bulunmadığı takdirde İlk Derece Mahkemesi kararı bütünüyle ortadan kaldırılmalı ve infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde yeniden bir hüküm kurulmalıdır. Aksi halde, aynı dosyada infazı kabil birden fazla kararın ortaya çıkması tehlikesine ve HMK’nin 297. ile 359. maddelerine aykırı olarak infazda tereddüte sebebiyet verilebilecektir. Keza, İlk Derece Mahkemesi kararı hakkında kısmen esastan ret, kısmen kabul kararı verilip, sadece kabul olunan kısım yönünden kararın kaldırıldığı hallerde, böyle bir kararın bozulması durumunda bozma sonrası davaya bakacak mahkeme konusunda da belirsizlik ortaya çıkabilecektir.

Bu nedenle somut olayda, yukarıda açıklandığı şekilde ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasının düzeltilmesi durumunda öncelikle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesi, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesi halinde de yeniden tüm talepler bakımından hüküm kurulması gerekirken, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından usule ve yasal düzenlemelere aykırı şekilde, bir yandan davalı ... vekilinin istinaf taleplerinin HMK’nin 353/(1)-b.1 maddesi gereği esastan reddine karar verilirken, diğer yandan ilk derece mahkemesi hükmünün 2. fıkrasındaki ‘davacıya aidiyetinin’’ sözcüklerinin hükümden çıkarılarak ilk derece mahkemesi hüküm fıkrasının düzeltilmesine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 371. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı BOZULMASINA, HMK'nin 373/2. maddesi gereğince dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine, karardan bir suretin de İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 08.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/509, Karar No: 2021/1150, Tarih: 15.02.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/509 E.  ,  2021/1150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Katılan ...'nın yaralanmasına ilişkin adli rapordaki bulgular, darbe sayısı ile sanığın kastının yoğunluğuna göre, TCK'nin 3. maddesindeki belirtilen cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak TCK'nin 86/1. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken hakkaniyete uygun şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Sanığın eylemi nedeniyle, katılanın yüzünde sabit iz ve burnunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda, birden fazla nitelikli halin ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında, meydana gelen zararın ağırlığı ve 5237 sayılı TCK'nin 3. maddesinde belirtilen cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak TCK'nin 86/1. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken hakkaniyete uygun ve sonuca etkili şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 15.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.