muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1106, Karar No: 2021/481, Tarih: 19.10.2021

Sınırlama veya müdahale için; yasal bir düzenleme, sınırlamanın meşru bir amacı, fıkrada sayılan sınırlama nedenlerinin bulunması, sınırlamanın meşru amaçla orantılı ve önlemin demokratik toplum bakımından “zorunlu” olması gerekmektedir.

İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi’ne göre;

“Sınırlama için belli bir sınırlama nedeninin varlığı yeterli olmayıp, aynı zamanda demokratik bir toplum bakımından zorunluluk bulunmalıdır. Zorunluluk, ölçüsüz bir sınırlamaya olanak tanımaz. Üye devletlere sınırlamada bir takdir alanı tanınmakla birlikte, ifade özgürlüğünün önemi nedeniyle devletler üzerindeki denetim sıkı olmalı, sınırlandırma zorunluluğu inandırıcı bulunmalıdır. Dolayısıyla, sınırlamalar dar ve sınırlayıcı bir ölçüde yorumlanmalıdır. ‘Kamu düzeni’ genel hükmünde düşünülebilecek sınırlama nedenleri, genel çıkarların, yargı gücünün otorite ve yansızlığının ve başkalarının ünü ya da haklarının korunması amacıyla sınırlamaya konu olabilir.

Anılan önlemin izlenen meşru amaçla sınırlı olması şeklinde ifade edilen ölçülülük ilkesi, demokratik bir rejimin dayandığı ‘değerler’, (çoğulcu, hoşgörülü, hukuka ve bireysel özgürlüklere saygılı) öne çıkarılarak titiz ve derinleştirilmiş bir denetime tâbi tutulmalıdır” (Prof. Dr. İ.Özden Kaboğlu; İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi’nde İfade Özgürlüğü, sh. 111 ve 112.),

“Demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden birini ve toplumun ilerlemesi ve bireyin özgüveni için gerekli temel şartlardan birini teşkil eden ifade hürriyeti, sadece kabul gören veya zararsız veya kayıtsızlık içeren bilgiler veya fikirler için değil aynı zamanda kırıcı, şok edici veya rahatsız edici olanlar için de geçerlidir. Bunlar demokratik bir toplumun olmazsa olmaz tölerans ve hoşgörünün gerekleridir” (Prof. Dr. D.Tezcan, Yrd. Doç. Dr. M. R. Erdem, Yrd.Doç.Dr.O.Sancaktar, Türkiyenin İnsan Hakları Sorunu, 2.Baskı, sh.462.).

Günümüz özgürlükçü demokrasilerinde, istisnaları dışında, geniş bir yelpazeyle düşünceyi açıklama korunmakta ve ifade hürriyeti kapsamında değerlendirilmek suretiyle özgürlüğün sağladığı haklardan en geniş şekilde yararlandırılmaktadır.

Ne var ki; iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır.

Bu kapsamda, Cumhurbaşkanına hakaret ve sövme fiillerini yaptırıma bağlayan 765 sayılı mülga TCK’nın 158 ve aynı eylemleri yaptırıma bağlayan 5237 sayılı TCK’nın 299. maddeleri incelendiğinde;

765 sayılı mülga TCK’nın 158. maddesinde “Reisicumhura muvacehesinde hakaret ve sövme fiillerini işleyenler... cezalandırılır.

Bu kapsamda, Cumhurbaşkanına hakaret ve sövme fiillerini yaptırıma bağlayan 765 sayılı mülga TCK’nın 158 ve aynı eylemleri yaptırıma bağlayan 5237 sayılı TCK’nın 299. maddeleri incelendiğinde;

765 sayılı mülga TCK’nın 158. maddesinde “Reisicumhura muvacehesinde hakaret ve sövme fiillerini işleyenler... cezalandırılır.

Hakaret ve sövme Reisicumhurun gıyabında vaki olmuş ise faili, bir seneden üç seneye kadar hapis olunur. Reisicumhurun ismi sarahaten zikredilmeyerek ima veya telmih suretiyle vaki olsa bile mahiyeti itibariyle Reisicumhura matufiyetinde tereddüt edilmeyecek derecede karineler varsa tecavüz sarahaten vuku bulmuş addolunur” hükmüne yer verilmiş,

Aynı fiiller 5237 sayılı TCK’da hakaret ve sövme ayrımının kaldırılması nedeniyle,Cumhurbaşkanına hakaret suçlarını yaptırıma bağlayan 299. maddesinde,

“(1) Cumhurbaşkanına hakaret eden kişi, bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Suçun alenen işlenmesi hâlinde, verilecek ceza altıda biri oranında artırılır” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Her iki maddedeki suçun maddi unsuru, “hakaret ve sövme” teşkil edecek herhangi bir harekettir. Söz konusu hareketler söz, yazı, resim, işaret veya benzeri vasıtalarla gerçekleştirebilir, ancak hakaret ve sövme içeren bu eylemlerin Cumhurbaşkanına matufiyeti şarttır. Maddedeki hakaret ve sövme terimleri 765 sayılı mülga TCK’nın 480 ve 482, 5237 sayılı TCK’nın 125. maddelerine göre belirlenecektir.

Bu suçla Cumhurbaşkanlığının fonksiyonları değil Cumhurbaşkanının şeref varlığı korunmaktadır. Genel hakaret ve sövme suçlarında olduğu gibi Cumhurbaşkanına hakaret ve sövme suçunun oluşması için de; onun sosyal değeri konusunda kendisinin veya toplumun sahip olduğu düşünce ve duyguları sarsıcı fiil veya sıfatlar isnat veya izafe edilmelidir. Ne tür hareketlerin şeref ve itibarı ihlal edici olduğu, toplumda hâkim olan ortalama düşünüş ve anlayışa göre belirlenmelidir, bunu tayinde ölçü bireyin özel duyarlılığı değildir, bu itibarla basit bir saygısızlık hakaret ve sövme olarak nitelendirilemez. (Erman S.Hakaret ve Sövme Suçları, s.80 vd.)

Suçun işlenmesi için genel kast yeterlidir, failde siyasi veya Devlet Başkanlığı sıfat ve görevi ile ilgili saik aranmasına gerek bulunmamaktadır.

Suçun işlenmesi için genel kast yeterlidir, failde siyasi veya Devlet Başkanlığı sıfat ve görevi ile ilgili saik aranmasına gerek bulunmamaktadır.

Bir eylemin hukuk düzeni tarafından cezalandırılması ancak onu hukuka uygun kılan diğer bir anlatımla hukuka aykırılığı ortadan kaldıran bir nedenin bulunmamasına bağlıdır. Bu kapsamda, basın yoluyla işlenen suçlarda hukuka uygunluk nedeni oluşturan haber verme ve eleştiri hakkı üzerinde de durulmasında yarar bulunmaktadır. Temelini Anayasa'nın 28 ve devamı maddelerinden alan haber verme ve eleştirme hakkının kabulü için, açıklama veya eleştiriye konu olan haberin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamu ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekliyle konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması gerekir. Düşünce özgürlüğü ve dolayısıyla eleştiri, demokratik toplumlarda vazgeçilmez bir haktır. Toplumun ilerlemesi ve yararı için zorunludur. İfade özgürlüğü sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenilmeye değmez görülen haber ve düşünceler için değil, devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bu demokratik toplum düzeninin ve çoğulculuğun gereğidir. Eleştiri de kaynağını bu özgürlükten alır, eleştirinin doğasından kaynaklanan sertlik suç oluşturmaz, eleştiri övgü olmadığına göre, sert, kırıcı ve incitici olması da doğaldır.

Ancak, eleştiri hak ve görevi kötüye kullanılmamalı, yazıda küçültücü, incitici, abartılı sözlerden kaçınılmalıdır. Sayılan öğelerden birisinin olmaması hâlinde, haber verme ve eleştiri hakkından söz edilemeyecek, eylem hukuka aykırı olacaktır.

Bu kapsamda, Devletin birliğini temsil eden Cumhurbaşkanlığı makamının da diğer anayasal ve yasal kurumlar gibi eleştiriye açık olması doğaldır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

CHP ... İl Başkanlığınca terör olaylarının artması ve ülkemizin çeşitli yerlerinden şehit haberleri gelmesi üzerine, 09.09.2015 tarihinde terör olaylarını protesto etmek amacıyla düzenlenen toplantıda CHP ... İl Başkanı olarak görev yapan sanık ...'ın ''Öldüremezsin benim mehmetçiğimi, öldüremezsin benim polisimi, bize düşmanlık tohumu atamazsın'', ''400 vekile 400 şehit hesabımı yaptın'', ''Allah'ın kitabında mı var ... Türkiye'nin başına bela olacak diye '', ''Hangi projesin sen, nesin, git kardeşim, otur çoluğunun çocuğunun yanında, ayakkabı kutularındaki parayı say'', ''Sana mı kalmış Aleviliği yerde aşağılamak'' şeklinde sözleri söylediği olayda;

Demokratik bir toplumda siyasetçilere diğer siyasetçileri, hükûmet mensuplarını ve kamu görevlilerini eleştirme ve onlar hakkında yorum yapma hakkı tanınmış olduğu, seçmenlerini temsil eden, onların taleplerini, endişelerini ve düşüncelerini politik alana aktaran ve çıkarlarını savunan, seçilmiş kimseler için ifade özgürlüğünün özellikle değerli olduğu, bu sebeple müdahale eğer bir siyasetçinin ifade özgürlüğüne yönelik ise başvuruların çok daha sıkı bir denetimden geçirilmesi gerektiği göz önüne alındığında ve sanığın konuşma içeriği bir bütün olarak değerlendirildiğinde; sözlerinin ağır eleştiri niteliğinde olup mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyuta ulaşmadığı, bu nedenle sanığa atılı Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının haklı nedene dayanmayan itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 19.10.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10138, Karar No: 2006/11154, Tarih: 26.12.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/10138 E.  ,  2006/11154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan Hazine tarafından temyiz edilmiş, mahkemece temyiz talebinin miktar yönünden reddine karar verilmiş ve hüküm yine davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Tebligat Kanununun 21. ve Tüzüğün 28’inci maddesi hükmü uyarınca yapılacak tebliğlerde, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmazsa, tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini, anılan tüzük maddesinde gösterilen bilmesi muhtemel kişilerden soruşturup beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Bu soruşturmada, muhatap ve onun yerine tebliğ yapılabilecek kimseler, o adreste bulundukları halde tebliğin yapılacağı sırada orada mevcut olmadıklarının saptanması durumunda, Tüzüğün 30 uncu maddesine göre tebliğ memuru, tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti veya meclis azasından birine veyahut zabıta amir veya memuruna imza karşılığında teslim edip, usulünce düzenlenen ihbarnameyi, gösterilen adresteki kapıya yapıştıracak ve durumu muhatabına duyurmasını mümkünse en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da ismini ve imzasını alarak bildirecektir.

Somut olayda, davalı ... adına çıkartılan mahkeme kararına ilişkin tebliğ mazbatasına, muhatabın adresinde bulunmadığı yazılmış, ancak bu bilgiyi veren kişi veya kişilerin ve bu durumun haber verildiği komşunun

isimleri yazılmamış ve imzaları alınmamış, doğrudan muhtar imzasına tebligat yapılmıştır. Yasa ve Tüzüğün yukarıda açıklanan emredici kural ve koşullarına uyulmamış olması nedeniyle tebligat geçersizdir.

Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutularak mahkeme kararının davalı ... Yel'e usulüne uygun olarak tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/656, Karar No: 2013/726, Tarih: 24.01.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/656 E.  ,  2013/726 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'nın yapılan yargılanması sırasında; Kartal 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Kartal 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/10/2012 gün ve 2012/525 E. 2012/486 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın HSYK'nın 30/11/2012 gün ve 2891 sayılı Kararı uyarınca İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 24/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21290, Karar No: 2012/21537, Tarih: 11.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/21290 E.  ,  2012/21537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Yeniden karar verilmesine yer olmadığına

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında verilen karar verilmesine yer olmadığına şeklindeki karar sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkındaki davanın, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 06.10.2009 tarih ve 2009/12384 Esas, 2009/9803 Karar sayılı ilamı ile, zamanaşımı sebebiyle düşürülmesine karar verildiği halde, dosyanın yeniden esasa kaydedilip, sanık hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmiş ise de; bu karar hüküm niteliğinde olmadığından ve temyizi kabil bulunmadığından, bu karara yönelik sanık müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE, 11.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/638, Karar No: 2025/5265, Tarih: 09.04.2025

**5. Ceza Dairesi         2025/638 E.  ,  2025/5265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... ve diğer sanıklar hakkında yapılan yargılama sırasında; Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Tekirdağ 4. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, Tekirdağ 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.01.2025 tarihli ve 2024/625 Esas, 2025/2 sayılı BİRLEŞTİRME KARARININ mahiyeti itibarıyla KARŞI YETKİSİZLİK KARARI niteliğinde olduğu, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerlerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 4. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.10.2024 tarihli ve 2024/552 Esas, 2024/305 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2690, Karar No: 2021/7875, Tarih: 28.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/2690 E.  ,  2021/7875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Eşe karşı kasten öldürmeye teşebbüs, silahla tehdit ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : 1) Sanığın mağdur ...'ye yönelik eşe karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCK'nin 82/1-d, 35/2, 62/1, 53 maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası; Mağdurlar ... ve ...'e yönelik silahla tehdit suçundan TCK'nin 106/2-a, 43/1, 62/1, 53 maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası; mağdur ...'e yönelik TCK'nin 106/2-a, 62/1, 53 maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası; 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13/1, TCK'nin 62/1, 52/2, 53 maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası ile mahkumiyetine dair; ... 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/05/2019 tarih ve 2018/462 (E), 2019/296 (K) sayılı kararı

2) İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine dair; ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 05/02/2020 tarih ve 2019/1544 (E), 2020/155 (K) sayılı kararı

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 05/02/2020 tarih ve 2019/1544 (E), 2020/155 (K) sayılı kararının sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ve 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle ve sanık müdafiinin temyiz dilekçesi içeriğinden, sanık hakkında sadece eşe karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin bulunduğu, silahla tehdit ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin bulunmadığı anlaşılmakla, bu kapsamda yapılan temyiz incelemesinde;

1)Sanık hakkında silahla tehdit ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarından kurulan hükümlere ilişkin katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

6136 sayılı Kanun'a muhalefet ve silahla tehdit suçundan hükmolunan cezaların miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları, miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2) Sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

2) Sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının beş yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararının temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 05/02/2020 tarih ve 2019/1544 (E), 2020/155 (K) sayılı "istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair" hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; katılan Bakanlık vekilinin; eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık müdafiinin; eksik incelemeye, ihsas-ı reyin hakimin reddi sebebi olduğu, ancak bu taleplerinin reddedildiğine, savunma haklarının kısıtlandığına, suç vasfına, istinaf dairesinin dosyayı iyi incelemediğine, gerekli özen gösterilmeden karar verildiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre göz önüne alındığında, sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 17. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8920, Karar No: 2012/91, Tarih: 10.01.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/8920 E.  ,  2012/91 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, müfettiş raporunun iptali ile borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulü ile 23.03.2004 tarih 10/KD/06 sayılı müfettiş raporunun iptali ile davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava dilekçesinde; müfettiş tarafından yapılan inceleme neticesinde 08.02.2002-30.05.2002 devresinde bazı çalışanlara ait işe giriş bildirgesi verilmemesi, işyeri kayıt ve belgelerin geçersiz olması, bu kişilere ait günsüz ek aylık sigorta prim bildirgesi düzenlenerek kuruma verilmemesinden dolayı idari para cezasına hükmedildiği, müfettiş tespitlerinin hatalı olduğu, oysa işyerinde sigortasız çalışan kişilerin bulunmadığı, raporda bahsedilen kişilerin nakliye işlerinde kendi nam ve hesabına serbest hamal olarak çalışan kişiler olduğu ve bu kişiler için ücret ödeme bordrosu düzenlenmediği, yapılan ödemeler için gider pusulası düzenlendiği, bu kişilerin sigortalı sayılamayacağı, şirket aleyhine hükmedilen idari para cezalarının hukuki mahiyetten yoksun olduğu; ayrıca.... tarafından yapılan inceleme sonucunda düzenlenen 23/03/2004 tarih 10/KD/06 sayılı müfettiş raporu dayanak alınarak 10.01.2000-20.01.2000 devresinde 131 sigortalının işe giriş bildirgesinin zamanında verilmemesinden dolayı idari para cezasının tahakkuk ettirildiği, ancak işe giriş bildirgelerinin süresinde Kuruma verildiği, yanlışlığın ancak sistem hatasından kaynaklandığından bahsedilmiş, sonuç ve istem kısmında ise; müfettiş tarafından düzenlenen 23.03.2004 tarih 10/KD/06 sayılı müfettiş raporunun iptali ile borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi talep edilmiştir.

Davacı şirkete ait dondurulmuş sebze ve meyve ile balık konserveciği işi işyerinde yapılan müfettiş incelemesi sonucunda düzenlenen 23.03.2004 tarih 10/KD/06 sayılı müfettiş raporunda, dava dilekçesinde bahsedilen husus dışında başkaca tespitlerin de bulunduğu anlaşılmaktadır. Söz konusu raporda; çalışanların sigorta primine esas kazançların eksik bildirildiği, ücret hesap pusulalarında peşin ödenen prim 1, peşin ödenen prim 2, izin ücretinin ve izinli olunan gün sayısının prime esas kazanca ve prim ödeme gün sayısına dahil edilmediği, tablo 3 de isimleri yer alan çalışanların (131 işçinin) prime esas kazanç tutarlarının yanı sıra prim ödeme gün sayılarının da Kuruma eksik bildirildiği, prim ödeme gün sayılarının eksik gösterildiği bu kişilerin ücret hesap pusulalarından tespit edilen gün sayıları dikkate alınarak işe giriş tarihlerinin belirlenmesi gerektiğine ilişkin tespitlerde bulunulmuş, sonuç olarak tablo 3 te isimleri ve işe giriş tarihleri belirtilen sigortalıları ait işe giriş tarihleri düzeltilerek işe giriş bildirgelerinin yasal sürede verilmemesinden dolayı 506 sayılı Yasanın 140/b bendi gereğince; 00/1-12, 01/1-12, 02/1-6. aylarına ait ...Bordrosunun yasal süre içinde Kuruma verilmemesinden dolayı 506 sayılı Yasanın 140/c-2 bendi gereğince; işyerine ait yasal kayıt ve belgelerin kısmen ibraz edilmemesi nedeniyle 506 sayılı Yasanın 140/d-1 bendi gereğince, dolayı idari para cezası tahakkuk ettirilmesi, 00/1-12, 01/1-12, 02/1-6 aylarına ait ek aylık sigorta primleri bordrosu, ek dört aylık dönem bordrosu, .... bordrosunun işverenden talep edilmesi, Tablo 1 ve 2 de belirtilen .... tutarları karşılığı prim tutarlarının 506 sayılı Yasanın 80. maddesi hükümleri gereğince işverenden tahsili gerektiği belirtilmiştir.

Ücretleri gider pusulası ile ödendiği tespit edilen çalışanlarla ilgili olarak işe giriş bildirgesi verilmemesi, işyeri kayıt ve belgelerin geçersiz olması, bu kişilere ait günsüz ek aylık sigorta prim bildirgesi düzenlenerek kuruma verilmemesinden dolayı idari para cezası tahakkuku gerektiğine ilişkin tespitlerin ise 23.03.2004 tarih 10/KD/06 sayılı müfettiş raporunda yer almadığı anlaşılmaktadır. Dava dilekçesinde bahsedilen bu tespitlerin, 21.07.2003 tarih .... sayılı müfettiş raporunda yer aldığı, bu rapora dayanılarak davacı Kurum tarafından işverene gönderilen dosyada mevcut 20.01.2004 tarihli günsüz ek aylık sigorta primleri bildirgesi verilmesine ilişkin yazıdan anlaşılmıştır.