muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2093, Karar No: 2020/124, Tarih: 11.02.2020

14. Hukuki yarar ise dava şartı olduğu kadar temyiz istemi için de aranan bir şarttır.

15. O hâlde, davalı-karşı davacı vekilinin direnme hükmüne yönelik temyiz isteminin hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddi gerekir.

B. Davacı-karşı davalının temyizi yönünden;

16. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarına ilişkin açıklama yapmakta yarar bulunmaktadır.

17. Gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu, gerekse hâlen yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu’nda fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ispatı ile ilgili olarak özel bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatillerde çalışmanın ispatı genel hükümlere tabidir.

18. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi uyarınca, “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.”.

19. Dolayısıyla fazla çalışma yaptığını, ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığını iddia eden işçi kural olarak, bu iddiasını ispat etmek zorundadır. Fiili bir olgu söz konusu olduğundan kural olarak işçi, fazla çalışma yaptığını, ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

20. İşçinin imzasını taşıyan bordro, sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödendiği varsayılır.

21. Fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmaların belirtilen yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

22. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 05.06.2015 tarihli ve 2013/22-2392 E., 2015/1518 K.; 09.12.2015 tarihli ve 2015/22-1474 E., 2015/2854 K.; 29.06.2016 tarihli ve 2015/22-1444 E., 2016/869 K.; 06.12.2017 tarihli ve 2015/22-1315 E., 2017/1542 K.; 14.02.2018 tarihli ve 2015/22-1597 E., 2018/227 K.; 21.05.2019 tarihli ve 2015/22-3411 E., 2019/590 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

22. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 05.06.2015 tarihli ve 2013/22-2392 E., 2015/1518 K.; 09.12.2015 tarihli ve 2015/22-1474 E., 2015/2854 K.; 29.06.2016 tarihli ve 2015/22-1444 E., 2016/869 K.; 06.12.2017 tarihli ve 2015/22-1315 E., 2017/1542 K.; 14.02.2018 tarihli ve 2015/22-1597 E., 2018/227 K.; 21.05.2019 tarihli ve 2015/22-3411 E., 2019/590 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

23. Hemen belirtelim ki, fazla çalışma alacağından indirim yapılması konusunda yasal bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu uygulama Yargıtay’ın yerleşik içtihatları ile benimsenmiştir. Yargıtay kararlarında istikrarlı olarak işçinin uzun süre aynı şekilde çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olacağı, işçinin izinli, mazeretli ve tatil günlerinde dinlenme hakkını kullanmadan yıllarca sürekli çalıştığının düşünülemeyeceği göz önüne alınarak hüküm altına alınan fazla çalışma alacağından dosya içeriğine uygun bir indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir. Aksine bir kabul yani “takdiri indirim” adı altında indirim oranın tamamen mahkemece takdir edilmesi gerektiği düşüncesi, uygulama ile varılmak istenen amaç ile bağdaşmayacağı gibi işçinin hakkına ulaşamaması tehlikesine de yol açabilecektir.

24. İşçinin, ulusal bayram ve genel tatil günleri, yıllık izinli, mazeret izinli vs. sebeple çalışamadığı günler yılın yaklaşık olarak 1/3’üne tekabül ettiğinden kural olarak yapılacak indirimde bu oranın esas alınması isabetli olacaktır. Ancak işçinin hesaplanan fazla çalışma ve tatil çalışmalarında yıllık izin, mazeret izni ve tatil günleri dikkate alınmış ise indirimin daha az oranda yapılması gerekecektir.

25. Açıklanan nedenlerle fazla çalışma alacağından yapılacak indirimin “hakkaniyet indirimi” ya da “takdiri indirim “olarak nitelendirilmesi doğru olmayacaktır. İndirim, işçinin yılın belli dönemlerinde çalışmadığı karinesine dayalı olduğundan “karineye dayalı makul bir indirim” ifadesinin kullanılmasının daha doğru olacağı sonucuna varılmıştır. Hukuk Genel Kurulunun 06.12.2017 tarihli ve 2015/9-2698 E., 2017/1557 K., 17.01.2018 tarihli ve 2015/9 (7)-907 E., 2018/23 K. ve 07.02.2018 tarihli ve 2015/9-3555 E., 2018/84 K.; 21.05.2019 tarihli ve 2015/22-3411 E., 2019/590 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

26. O hâlde fazla çalışmaların yazılı belgelere, işveren kayıtlarına veya kesin delillere değil, tanık anlatımına dayalı olması durumunda mahkemece, indirimi öngören bir yasal düzenleme olmasa da işçinin uzun süre her gün fazla çalıştırıldığına ilişkin kabulün hayatın olağan akışına ve insan doğasına uygun düşmeyeceği, yaşam tecrübelerine göre hiç hastalanmadan veya evlenme, doğum, ölüm, özel işleri gibi mazereti çıkmadan yıllarca sürekli çalıştığının kabul edilemeyeceği, iş yerindeki üretim faaliyeti ve işçinin üstlendiği işin niteliği dikkate alınmadan sürekli iş gördürüldüğünün varsayılamayacağı; işçinin ara dinlenmesi, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde hiç dinlenme hakkını kullanmadan çalıştığının düşünülemeyeceği karinesi göz önünde tutularak, hesaplanan tatil ve fazla çalışma alacaklarından makul bir indirim yapılması gerektiği hususu değerlendirilmelidir.

27. Fazla çalışma iddiasının takdiri delil ile kanıtlanması durumunda indirim yapılması gerekeceği hususu Hukuk Genel Kurulunun 19.06.2013 tarihli ve 2012/9-1685 E., 2013/852 K.; 29.01.2016 tarihli ve 2015/22-1616 E., 2016/28 K.; 07.02.2018 tarihli ve 2015/9-3555 E., 2018/184 K.; 12.12.2018 tarihli ve 2015/22-2360 E., 2018/1904 K.; 21.05.2019 tarihli ve 2015/22-3411 E., 2019/590 K. sayılı kararlarında da aynen benimsenmiştir.

28. Yukarıdaki açıklanan bu maddi ve hukuki olgular ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin 08:00-19:00 saatleri arasında çalıştığını, yılda bir kez bir ay boyunca sayımlardan dolayı Pazar günü de dâhil olmak üzere gece 23:00’e kadar çalıştığını, milli bayramlarda çalışmasına rağmen karşılığının ödenmediğini belirterek fazla çalışma ücretinin tahsilini talep etmiştir.

29. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanları doğrultusunda davacı-karşı davalının, Cumhuriyet Bayramı ve dini bayramlar haricindeki ulusal bayram ve genel tatil günleri dâhil haftanın altı günü 08:00-19:00 saatleri arasında bir buçuk saat ara dinlenme süresi kullanarak çalıştığı, günlük 2 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmış, mahkemece fazla çalışma alacağı %50 oranında karineye dayalı indirim yapılarak hüküm altına alınmıştır.

30. Fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma olgusu yazılı belge ile değil tanık beyanları ile kanıtlandığından indirim yapılmasında hata olmamakla birlikte, karineye dayalı indirim oranının %50 olarak belirlenmesi Yargıtay’ın istikrar kazanmış uygulaması ile bağdaşmadığı gibi davacı-karşı davalının hakkına ulaşmasına engel teşkil edecek nitelikte olduğundan isabetsizdir.

31. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

32. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle,

1-Davalı-karşı davacı vekilinin temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE (III. GEREKÇE, A bölümü),

31. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

32. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle,

1-Davalı-karşı davacı vekilinin temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE (III. GEREKÇE, A bölümü),

2-Davacı-karşı davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı (III. GEREKÇE, B bölümü) 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harçlarının yatıranlara iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11.02.2020 tarihinde oy birliği ile ve kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5426, Karar No: 2019/143, Tarih: 09.01.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/5426 E.  ,  2019/143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/12/2009 tarih ve 2004/178-2009/155 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline gönderilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı/birleşen davada davalı vekili, müvekkili ile davalının yazılı sözleşme ile “İlköğretim 4, 5, 6, 7 ve 8. sınıflar Din Kültürü ve Ahlak” isimli beş adet kitabın yazımı konusunda anlaştıklarını, müvekkilinin edimini yerine getirdiğini, kitapların yazılıp teslim edildiğini, davalının da bu kitapların basımını yapıp sattığını, davalının sözleşme gereğince %6 oranına tekabül eden telif haklarını ödemesi gerektiğini, davalı ile aralarında başka sözleşmeler ve bu sözleşmelerden kaynaklanan müvekkilinin davalıdan alacaklarının bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşulu ile şimdilik 43.319.586.000 TL alacağın 31.12.2003 tarihinden itibaren reeskont faizi ile davalıdan tahsilini, sözleşmenin feshini, eserler üzerindeki tüm maddi hakların kullanımının men'ini talep etmiş; ıslah dilekçesiyle tecavüzün ref'ini FSEK m. 68. gereğince müvekkilinin sözleşme gereği hak ettiği telif ücretinin üç katı tutarında cezanın ve 73.031.088.379 TL telif ücretinin tahsilini talep ve dava etmiş, birleşen davanın ise reddini istemiştir.

Asıl davada davalı vekili, müvekkili şirket ile davacı arasında her ne kadar dosyaya sunulan sözleşme imzalanmış ise de davacının müvekkili şirkete dava konusu olarak gösterilen kitapları yazmadığını ve teslim etmediğini, müvekkili şirket tarafından yazarının ... ... olduğu “İlköğretim 4, 5, 6, 7 ve 8. sınıflar Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi” isimli kitapların çoğaltılarak satışa arz edildiğini, bu kitapların ise davacı ile hiçbir ilgisinin bulunmadığını, kaldı ki bir an için dava konusu kitapların yazılmış ve basılmış olduğu kabul edildiğinde, dosyaya sunulan sözleşmeye göre kitapların beş kişilik bir komisyon tarafından yazılmış olması gerektiğinden, davanın dinlenebilmesi için komisyon üyelerinin de davacı olması birlikte eser sahipliği nedeniyle zorunlu olduğunu, davacı ile müvekkili şirket arasında yapılan sözleşme uyarınca sadece başka adlı eserlerin basıldığını ve satılmakta olduğunu ve telif ücretinin de ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı vekili, Ders Kitapları A.Ş yetkilisi Mesih Kotil’in müvekkilinden uzmanlığı olduğu konu ile ilgili olarak İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi 4,5,6,7 ve 8. sınıf ders kitaplarının yazımını üstlenmesini istediğini, mutabakat sağlanması üzerine 29.01.2001 tarihinde kitapların yazımı ile ilgili olarak telif haklarının devri sözleşmesinin imzalandığını, bu sözleşme uyarınca müvekkilinin sözleşme konusu kitapları hazırladığını, Talim ve Terbiye Kurulunun oluru ile yayıncı tarafından çoğaltılarak okutulmak üzere dağıtımının yapıldığını, bu kitaplarla ilgili olarak da müvekkiline yayıncı şirket tarafından brüt olarak 128.479.90 YTL ödendiğini, fakat durum bu iken davalının bu kitapların yazarının müvekkili olduğunu bilmesine rağmen yayıncı ile daha önce imzalamış olduğu hiç yürürlük kazanmamış bir sözleşmeyi bahane ederek doğrudan yayıncıya dava açarak müvekkilinin yokluğunda eserler üzerinde hak iddia ettiğini, davalının bu eylemi ile müvekkilinin şahsiyet haklarını ihlal ettiğini ve itibarına zarar verdiğini ileri sürerek müvekkilinin yazmış olduğu kitaplar üzerindeki eser sahipliğinin tespiti ile davalı ile arasındaki muarazanın giderilmesini, 10.000 YTL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu eserler üzerinde birleşen dosyanın davacısı ... ...’ın yazılı olduğu, davalının eser sahibi olmadığını iddia eden davacı ...’ın bunu ispat etmesi gerektiği, davacı ...’a yapılan birçok ödemenin taraflar arasındaki sözleşmeye göre yapılması gereken ödemelerle paralellik göstermediği, davalı ...Ş tarafından ... ...’a 2003 tarihinden itibaren yapılmış ödemeleri gösteren kayıtlar ve makbuzların bulunduğu, davacı ... vekilinin eser sahipliğinin ispatı için üzerinde durduğu CD kayıtlarında dava konusu esere ilişkin metinlerin ve fotoğrafların bulunduğu, ancak oluşturulma tarihlerinin olmadığı, kaldı ki bu kayıtlarının davacı ...’da bulunması, taraflar arasındaki başka kitaplardan kaynaklanan ilişkinin varlığı ve davalının, bazı konularda davacıdan teknik destek alındığı ve bu nedenle eser nüshalarının davacıda bulunduğu, bunun ise eser sahibinin davacı olduğunu göstermeyeceği, davacı ...’ın felsefe eğitimi almış olup dava konusu eserleri yazma konusunda bir eğitimi olmadığı, asıl davada bahsi geçen ve davacının dayanağı olan 08.06.2000 tarihli sözleşmenin hayata geçirilemediği gerekçesiyle, asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne, dava konusu ders kitaplarının yazar olarak eser sahibinin davacı ... ... olduğunun tespiti ile davalı ile arasındaki muarazanın giderilmesine, 10.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, kararın özetinin ilanına karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davacı/birleşen davada davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, asıl davada davacı/birleşen davada davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 428,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden asıl davada davacı-birleşen davada davalıdan alınmasına, 09/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/29836, Karar No: 2021/6188, Tarih: 24.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/29836 E.  ,  2021/6188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Hakaret suçundan kurulan hükmün, Dairemizin 15/03/2018 günlü temyiz isteminin reddine ilişkin kararı ile kesinleştiği, bozma sonrası yeniden kurulan hükümde kesinleşen bu suç yönünden yeniden mahkumiyet kararı verilmiş ise de, bu kararın yok hükmünde olduğu ve temyiz incelemesine esas olmadığı anlaşılmakla; sanık ...'in tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2-Tehdit suçundan kurulan hükmün temyizine gelince ;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığa atılı suça ilişkin yasa maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı uyarınca, daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile yeniden suç işlediği tarih arasındaki durma süresi çıkarıldığında, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4 maddelerine göre suçun tabi bulunduğu 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından, sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA ancak, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4. ve CMK'nın 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞMESİNE, 24/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/419, Karar No: 2023/14, Tarih: 18.01.2023

**Ceza Genel Kurulu         2020/419 E.  ,  2023/14 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'in TCK'nın 102/2, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin ... 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 23.09.2014 tarihli ve 122-318 sayılı hükmün, sanık müdafileri ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 23.03.2016 tarih ve 8912-2851 sayı ile; Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin süre yönünden reddiyle hükmün oy çokluğuyla onanmasına karar verilmiş,

Daire Üyeleri ... ve M. Sayın; "Mağdure hakkında; ... Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesinde 11.08.2012 tarihli muayenesinde; 'vulva tabi, ekimoz yok, hymende saat kadranına göre 12-4-9 hizalarında kaideye varan eski deflorasyon alanları izlendiği, hastanın rızası olmaması dolayısıyla iç beden muayenesinin yapılamadığı',

Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 17.08.2012 tarihli raporunda: 'Kurulumuzca 13.08.2012 tarihinde yapılan muayenesinde; hymen annüler, derin yerleşimli, orta yükseklikte, saat 1-2 hizasında 3-4 mm'lik aksesuar delik olduğu, saat 9 hizasında hymen ön yüzde serbest kenar boyunca 5-6 mm’lik granülasyon dokusu ile serbest kenara paralel seyirli 1-2 mm'lik sedefi nedbe görüldüğü, saat 4 hizasında gelen iç ruganın 5 hizasında cep oluşturduğu, saat 4 hizasında hymen ön yüz üzerinde paralel seyirli, iç rugaya uzanan 5-6x1 mm’lik kenarlarında granülasyon dokusu gelişmiş yarımay şeklinde yüzeyel laserasyon ve üst bölümde bunu dik kesen 2-3x1 mm'lik nedbeleşmiş alan olduğu, fevhasının 2-2.5 cm olduğu, tespit edilen lezyonların 2.5 cm ve daha küçük çapta organ ya da cismin duhulü ile husulü mümkün olduğu gibi, ırza tasaddi eylemi sırasında da meydana gelebileceği, aralarında tıbben ayrım yapılamadığı',

Adli Tıp Kurumu Biyoloji İhtisas Dairesi'nin 30.11.2012 tarihli raporunda, 'müşteki .'e ait olduğu belirtilen sutyendeki tükürük lekesinde saptanan DNA profilinin sanık Dr. ...'in DNA profili ile uyumlu olduğu belirtilmiştir. Müşteki ve sanık ifadelerinde vaginismus tedavisi sırasında uygulandığı belirtilen egzersizler sırasında, söz konusu sutyendeki lekenin kontaminasyon (bulaşma) ile de oluşmasının mümkün olduğu',

Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 07.10.2013 tarihli raporunda; 'Kurulumuzca 16.08.2013 tarihinde yapılan muayenesinde ve dava dosyasının incelenmesinde mağduru bulunduğu olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan (Travma Sonrası Stres Bozukluğu) denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği, dolayısıyla; ... Gök’ün 04/08/2012 tarihinde mağduru bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu',

Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 07.10.2013 tarihli raporunda; 'Kurulumuzca 16.08.2013 tarihinde yapılan muayenesinde ve dava dosyasının incelenmesinde mağduru bulunduğu olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan (Travma Sonrası Stres Bozukluğu) denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği, dolayısıyla; ... Gök’ün 04/08/2012 tarihinde mağduru bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu',

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca 13.08.2012 tarihinde yapılan muayenesinde 'kızlık zarının fevhasının 2-2,5 cm olarak saptandığı dikkate alındığında, kızlık zarında tespit edilen nedbeleşmiş laserasyonların normal cesamette ereksiyon halindeki penisin duhulü ile oluşmasının mümkün olup olmadığı sorulan . ve . kızı 04.06.1981 doğumlu .'ün Kurulumuzca 13.08.2012 tarihinde yapılan muayenesinde, hymende (kızlık zarı) tarif edilen bulguların; hymenin esnekliği, mukavemeti, serbest kenarının karakteri ile, penisin tam veya tam olmayan ereksiyonuna bağlı olarak değişebileceğinden, mahkemenizce sorulduğu üzere 13.08.2012 tarihinde Kurulumuzca yapılan muayenede tarif edilen bulguların, hymenin fevhası da dikkate alındığında, normal cesametteki ereksiyon halindeki penisin duhulü ile oluşabileceği gibi benzer cesamette bir cismin duhulü, daha küçük çapta bir cisim veya parmağın uygun pozisyonda duhulü ile de oluşabileceği, bunlar arasında tıbben ayrım yapılamayacağı oy birliği ile ek mütalaa olunduğu', belirtilmiştir.

Dosya kapsamında, . ., ..., ... ..., .., .,.. ve .'ın tanık olarak beyanları alınmış olup, dava konusu olaya ilişkin görgüsü ve doğrudan bilgisi bulunan tanığın bulunmadığı anlaşılmıştır.

Dosya kapsamında, . ., ..., ... ..., .., .,.. ve .'ın tanık olarak beyanları alınmış olup, dava konusu olaya ilişkin görgüsü ve doğrudan bilgisi bulunan tanığın bulunmadığı anlaşılmıştır.

Mağdure hakkında düzenlenen genital muayeneye ilişkin adli rapor içeriklerinin birbirinden tamamen farklı olması, nitelikli cinsel saldırıya uğradığını beyan eden mağdurenin eğitim ve sosyal durumu da nazara alındığında olayın hemen akabinde şikayetçi olması ya da olayı eşi veya kız kardeşi ile paylaşması beklenen bir durum iken söz konusu olayı 6 gün geçtikten sonra yetkili makamlara intikal ettirmesi ve yine mağdure tarafından içeriği inkar edilmeyen telefon görüşme içeriklerine göre; mağdurenin müracaatçı olduğu tarihten iki hafta kadar sonra sanığı arayıp ısrarla görüşmek istediğini belirtmesi hususlarının şüphe oluşturması, mağdurenin muayene masasında bulunduğu sırada, sanığın vibratörü mağdurenin cinsel organına sokup hemen peşinden kendi cinsel organını mağdurenin cinsel organına sokması ve bu durumun sanığın masada bulunan peçeteye boşalıncaya kadar mağdure tarafından fark edilememiş olmasının hayatın olağan akışına uygun düşmeyişi, mağdurenin sutyeninde bulunan sanığa ait DNA bulgusunun muayene ve egzersiz sırasında bulaşmış olmasının mümkün bulunduğuna dair Biyoloji İhtisas Dairesi raporu, sanığın atılı suçu kabul etmediği yönündeki savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediğine dair çelişki içeren mağdure anlatımından başkaca delil bulunmadığı göz önüne alınarak beraatine karar verilmesi gerektiği," düşüncesi ile karşı oy kullanmışlardır.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ