muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2338, Karar No: 2024/1820, Tarih: 04.06.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen asıl ve ek kararına karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 17.11.2021 tarihli ve 2020/654 E., 2021/1892 K. sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemecesince verilen kararın, icra inkar tazminatının takibe konulan tüm asıl alacak üzerinden kurulduğu yönünde infaz sonucunu doğurabileceği, Mahkemece itiraz edilen asıl alacak şeklinde hükmün tavzih edilebileceği, bu nedenle tavzih isteminin reddine dair kararın kaldırılması gerektiği, İlk Derece Mahkemesince verilen asıl kararın ise usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle; davalının 14.09.2018 tarihli ek kararına yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile bu kararın kaldırılmasına, davalının asıl karara yönelik istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 27.09.2022 tarihli ve 2022/1088 E., 2022/7097 K. sayılı ilamıyla; infazda tereddüt oluşturacak şekilde, sadece İlk Derece Mahkemesince verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilmesiyle yetinilerek esas hakkında yeniden karar verilmemiş olmasının hatalı olduğu gerekçesiyle, Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozma Kararına Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacı ... tarafından alınan kararlar doğrultusunda tesis yaptırma süresinin uzatıldığı, 20.09.2012 tarihinde biten bölümlerin geçici kabullerinin yapıldığı, mağazaların boş olarak işaretlendiği, geçici kabul tutanağı ile kullanımın ve ondan yararlanılmasının davalıya bırakıldığı, davalı tarafından emlak kira, ana para ve kira faizi olmak üzere 29.11.2012 tarihinde ödemeler yapıldığı, bu nedenle kira sözleşmesinin 01.10.2012 tarihinde başladığının kabulü gerektiği, dosyada mevcut 25.10.2017 tarihli bilirkişi raporundaki ilk seçeneğe göre taraflar arasındaki kira sözleşmesinde KDV'ye ilişkin bir düzenleme bulunmadığı ve davacı tarafından takip talebi ile KDV talebinde bulunulmadığı, İlk Derece Mahkemesince verilen kararın davacı tarafından bu konuda istinaf da edilmediği, 01.10.2012, 01.11.2012, 01.12.2012 ve 01.01.2013 kira bedelleri toplamından davalının ödemesi düşüldükten sonra bakiye ödenmeyen kira bedelinin 5.308.050,00 TL olduğu, işlemiş faiz miktarının 616.109,31 TL olacağı, bu miktardan davalının kabul ettiği 3.804.707,00 TL nin düşülmesi ile davalının takip dosyasına yapmış olduğu kısmi itirazın 1.503.343,00 TL üzerinden iptaline, takibin aynen devamına, itiraz edilen asıl alacak olan 1.503.343,00 TL'nin %20'si oranında inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuran

VI. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuran

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı vekili; taraflar arasındaki kira ilişkisinin başlangıç tarihi olarak 01.10.2012 tarihinin esas alınmasının mümkün olmadığını, davacı tarafından 2014-2015 kira dönemi kira alacağının tahsili amacıyla açılan başka bir davada, kira başlangıç tarihinin uzatma kararları sonrası 01.02.2013 olduğunun tespit edildiğini, işbu emsal kararın dikkate alınmamış olmasının hatalı olduğunu, yine İstanbul Büyükşehir Belediyesi Fen İşleri Daire Başkanlığı Yapı İşleri Müdürlüğünün 01.08.2012 tarihli ve 4068 sayılı "2. Süre Uzatımının Verilmesi ve 1. Süre Uzatımın İptal edilmesi" konu başlıklı tespitinde, işin nihai süre sonu olarak 31.01.2013 tarihinin belirlendiğini, ekli Sayıştay kararı gereği de işin bitimi ve dolayısıyla işletmeye başlama tarihinin 31.01.2013 olmasında usul ve yasaya aykırı bir durumun olmadığı hususunun tespit edildiğini, kabule göre de; taraflar arasında akdedilen sözleşme ile sabit olduğu üzere belirlenen kira bedelinin ihale şartnamesindeki tüm yapıların yapılması ile muaccel hale geleceği kararlaştırılmasına rağmen, tüm komplekslerin açılmadığı, hazır olmadığı, hatta otelin daha yapılmadığı bile sabitken, tüm kompleksler bitmiş gibi kira bedeli tahakkukunun taraflar arasında akdedilen sözleşmeye, hukuka ve hakkaniyete aykırı olacağı gibi hayatın olağan akışına da aykırılık teşkil etmekte olduğunu ileri sürerek, kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (6098 sayılı Kanun) 299 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Taraflar arasında imzalandığı uyuşmazlık konusu olmayan 06.11.2007 imza tarihli "İstanbul Büyükşehir Belediyesi Tesis Yaptırma Sözleşmesi" ile mülkiyeti Belediyeye ait olan taşınmazda Akvaryum, Otopark, Aquapark, Yunus Gösteri Merkezi, Bilim Merkezi, AVM ve Imax Sinema Yapılması ve İşletilmesi işi, 80.000.000,00 TL yatırım yapılması ve yıllık 4.510.000,00 TL kira bedeli ödenmesi şartı ile 12 ay yapım süresi + 30 yıl müddetle davalıya verilmiş olup, sözleşmenin (3.2.) maddesinde kira ödemesinin işletme süresinin başladığı yılın ilk ayında peşin olarak idare tarafından gösterilecek banka hesabına nakit olarak ödeneceği, (9.) maddesinde ise inşaat işinin yapım süresinin 12 ay olduğu, binanın ise 8 ay sonunda tamamlanarak işletmeye açılacağı, yüklenicinin taahhüdün tümünü 12 ayda tamamlayıp geçici kabule hazır hale getirmeye mecbur olduğu, idarece verilen süre uzatımı hariç iş zamanında bitirilmezse gecikme cezası ödeneceği kararlaştırılmıştır.

2. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Fen İşleri Daire Başkanlığı Yapı İşleri Müdürlüğünün 01.08.2012 tarihli yazıları ile Avan projesinin iptal edilerek yeniden yapılması ve inşaat alanının 58.816 m2den 163.742 m²'ye çıkması nedeni ile artış miktarı kadar işin yapılabilmesi için ek süre verilmesi hususu Başkanlık Makamının onayına sunulmuş, neticede Florya Akvaryum Kompleksi İntifa Hakkı Karşılığı İnşaat ve İşletme işinin 1. süre uzatım sonu olarak kararlaştırılan 06.12.2011 tarihi iptal edilerek, 2. süre uzatım tarihi nihai süre sonu olarak 31.01.2013 tarihi onaylanmıştır.

3. İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığının 20.09.2012 tarihli Kısmi Geçici Kabul Tutanağında ise; işin kısmi olarak bitirildiği 18.09.2012 tarihi itibariyle, biten kısımlara ilişkin kısmi geçici kabulün yapılmasının uygun görüldüğü ve 01.10.2012 tarihi itibariyle kısmi geçici kabulün onaylandığı, yine 11.12.2015 tarihli Geçici Kabul Tutanağında ise işin tamamına ilişkin geçici kabulün 31.01.2013 tarihinde yapıldığının açıklandığı anlaşılmaktadır.

4. Davacı Belediyenin 12.11.2012 tarihli yazısı ile işin %78lik kısmının tamamlandığı ve kısmi geçici kabulün yapıldığı, 27.10.2012 tarihinden itibaren ise kira tahakkuklarının muhasebeleştirildiği bildirilmiş, 13.03.2013 tarihinde düzenlenen ihtarname ile de; sözleşme ile kararlaştırılan yıllık kira bedelinin tamamlanan kısma oranlanması suretiyle 2012 yılı Ekim-Kasım-Aralık aylarının kira bedeli karşılığı 879.450,00 TL'nin tahsili talep edilmiş, 02.06.2014 tarihinde başlatılan icra takibinde ise yapılan ödemeler mahsup edilerek, sözleşmede kararlaştırılan yıllık kira bedelinin tamamı üzerinden 2012 yılı Ekim-Kasım-Aralık ayları kira bedeli ile 2013 yılı yıllık kira bedeli faiziyle birlikte talep edilmiştir.

5. Hukukumuzda sözleşmeye bağlılık ilkesi (Ahde Vefa- Pacta Sunta Servanda) yanında sözleşme serbestisi ilkeleri kabul edilmiştir. Bu kurala göre sözleşme yapıldığı andaki gibi aynen uygulanmalı ve hükümlerine riayet edilmelidir. Sözleşmeyle bağlılık ilkesi; hukuki güvenlik, doğruluk ve dürüstlük kuralının bir gereği olarak, sözleşme hukukunun temel ilkelerinden biridir. Karşılıklı edimleri içeren sözleşmelerde, edimler arasında mevcut olan denge şartlarının sözleşmenin tümü, birlikte yorumlanarak değerlendirilmelidir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda genel kural; tarafların bu sözleşme ile gerçek ve ortak amacın varlığını ortaya koyabilecek şekilde bir düzenleme ve yorum yapılmasıdır.

6. Bu açıklamalar doğrultusunda somut olay değerlendirildiğinde; her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince, 20.09.2012 tarihinde biten bölümlerin geçici kabullerinin yapıldığı, mağazaların boş olarak işaretlendiği, geçici kabul tutanağı ile kiralananın kullanımının ve ondan yararlanılmasının davalıya bırakıldığı, davalı tarafından ise emlak kira, ana para ve kira faizi olmak üzere 29.11.2012 tarihinde ödemeler yapıldığı gerekçesiyle, kira sözleşmesinin 01.10.2012 tarihinde başladığı kabul edilerek karar verilmiş ise de; İstanbul Büyükşehir Belediyesinin 2011 yılı hesabı ile ilgili yapılan denetimler sonucunda Sayıştay 5. Dairesinin 16.07.2013 tarihli ilamında yer alan davacı ... savunmasında, kira bedelinin ünitelerin tamamının bitirilerek işletmeye açılması halinde alınacağı, sadece bir ünite-akvaryum binasının bitirildiği, yedi adet açılmayan ünite bulunduğu, açılan ünitenin kamuya verilen sözler nedeniyle olduğu, zaten işleticinin de zarar ettiği, bu nedenle açılan üniteden kira alınmadığının ifade edildiği, ilgili kararda işletmenin sekiz ayrı üniteden oluştuğu ve tamamının bitiminde kira ödeneceğinin kararlaştırıldığı, tamamının işletmeye açılmaması nedeniyle işletme ve kira bedeli tahsil edilmemesi sonucu kamu zararı oluşmadığına karar verildiği, yine süre uzatım kararlarının idarenin sebebiyet verdiği hallerden kaynaklandığı, söz konusu süre uzatımlarının işe ait şartname ve sözleşme hükümlerine uygun olarak alındığı hususlarının tespit edildiği, keza yukarıda yer verilen sözleşme maddelerinde açıkça kira başlangıç tarihinin işletme süresinin başladığı tarih olarak belirlendiği, yine inşaat işinin yapım süresi olarak belirlenen ve alınan kararlar doğrultusunda uzatılan süre sonunda taşınmazın geçici kabule hazır hale getirileceğinin sözleşme ile kararlaştırılmış olması ve davacı Belediyece verilen süre uzatımlarına ilişkin irade beyanlarının kendisini bağlayacağı, nitekim resmi makamlar huzurunda verilen ifadelerde de bu hususun açıkça kabul edilmiş olması karşısında, işin tamamına ilişkin geçici kabul tarihi olan 31.01.2013 tarihinin kira ödemesinin başlangıç tarihi olarak kabul edilmesi ve buna göre davacı Belediyenin alacağı olup olmadığının değerlendirilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

7. Kabule göre de; Bölge Adliye Mahkemesince davanın kabulüne karar verildiği halde, kararın hüküm kısmında itirazın 1.503.343,00 TL üzerinden iptaline, takibin aynen devamına karar verilmekle yetinilerek, infazda tereddüt oluşturacak şekilde kabul edilen işlemiş faiz hususuna yer verilmemiş olması da doğru değildir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

7. Kabule göre de; Bölge Adliye Mahkemesince davanın kabulüne karar verildiği halde, kararın hüküm kısmında itirazın 1.503.343,00 TL üzerinden iptaline, takibin aynen devamına karar verilmekle yetinilerek, infazda tereddüt oluşturacak şekilde kabul edilen işlemiş faiz hususuna yer verilmemiş olması da doğru değildir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371 inci maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA,17.100,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,04.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1711, Karar No: 2012/8591, Tarih: 22.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1711 E.  ,  2012/8591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınai Hakalr Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/07/2010 tarih ve 2009/210-2010/350 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1998/03658 sayılı ''NİLYA'' ibareli markası dayanak gösterilerek davalı şirketin 29. sınıfta yer alan emtialar yönünden tescilini talep ettiği 2008/02700 sayılı ''nilyum'' ibareli marka başvurusuna itiraz edilmiş ise de, itirazın reddedildiğini, müvekkil markası ile davalı marka başvurusunun görsel ve işitsel açıdan benzer olup, karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, müvekkili markasının tanınmış marka olduğunu belirterek YİDK kararının iptaline, başvurunun tescil edilmiş olması halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davalı marka başvurusu ile davacı markasının ayırt edilemeyecek kadar benzer olmadığını, iltibas tehlikesinin bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, davacı markası ve davalı marka başvurusu arasında görsel ve işitsel anlamda büyük farklılıklar bulunduğu, benzer olmadıklarını, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, tarafların farklı sektörlerde üretim yaptıkları, davacının ana faaliyet sahasının dondurulmuş gıdalar, davalının ise yumurtacılık sektörü olduğu, karıştırılmaya yol açacak şekilde benzerlik bulunmadığı, sırf marka başvurusunda bulunmanın haksız rekabet teşkil etmeyeceği, başvurunun kötüniyetle yapıldığını kanıtlayan hiçbir delil sunulamadığı gibi, davacı markasının tanınmış marka olduğuna ilişkin yeterli delil de bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3557, Karar No: 2019/15163, Tarih: 09.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3557 E.  ,  2019/15163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Kabule göre de; Sanığın soruşturma evresinde müştekinin şadırvana astığı ceketinin cebinden çaldığı cüzdanı attığı yeri göstererek 40 TL para dışındaki tüm malzemeleri iade ettiğinin anlaşılması karşısında, öncelikle müştekinin bu kısmi iade nedeniyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızası olup olmadığı sorulup sonucuna göre, rıza göstermesi halinde, TCK'nın 168. maddesinin 1. fıkrasına göre indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3104, Karar No: 2016/9685, Tarih: 08.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/3104 E.  ,  2016/9685 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 70/1, 75, TCK'nın 62, 50/1-a, 52/2-4.

maddeleri gereğince mahkumiyet.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı temyiz incelemesine gelmeyen sanık ...'un suç tarihinden üç yıl önce bekçilik yaptığı villanın yan tarafında bulduğunu beyan ettiği ve tarafsız bilirkişi raporu ile 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı niteliğini haiz olduğu belirlenen iki adet mezar stelini, büyük bir akvaryum kuracağını söyleyen arkadaşı sanık ...'a, akvaryumunda süs olarak kullanması amacıyla verdiği, sanık ...'ın mezar taşlarını koli içerisinde minibüs ile babası tanık İbrahim Alataş'ın Akkışla Köyünde bulunan evine gönderdiği, tanık İbrahim Alataş'ın kolinin içerisinde mezar taşı bulunduğunu görünce durumu kolluk görevlilerine bildirdiği anlaşılmış olup, tüm dosya kapsamı itibarıyla sanık ...'ın suça konu Geç Roma dönemine ait mezar stellerini ticaret kastıyla satın aldığına, sattığına, kabul ettiğine dair delillerin mevcut olmadığı, sanık ...'ın ticari saik gütmeksizin, ... tarafından kendisine hediye edilen suça konu varlıkları 2863 sayılı Kanunun 70. maddesine aykırı olarak bulundurduğu, böylece sanığın eyleminin 2863 sayılı Kanunun 70/1. maddesinde düzenlenen “kültür varlığını bulundurma” suçunu oluşturduğu ve sanığın bu suçtan mahkumiyetine karar verilmesinde bir aykırılığın bulunmadığı anlaşılmakla,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, kararın eksik inceleme ile verildiğine, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmamasının yerinde olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8669, Karar No: 2012/14682, Tarih: 01.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8669 E.  ,  2012/14682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/12/2010 tarih ve 2010/53-2010/260 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 25.10.2008 tarihli 2008/61664 sayılı “FOREVER FRESH” ibareli, 29. ve 31. sınıf ürünleri kapsayan marka tescil başvurusunun, Markalar Dairesi tarafından vasıf bildirici olduğu gerekçesiyle 556 sayılı KHK'nin 7/c maddesi uyarınca reddedildiğini, bu karara yaptıkları itirazların da nihai olarak reddedildiğini ileri sürerek, YİDK kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, başvuru konusu ibarenin Türkçedeki karşılığının her zaman taze veya hep taze olduğunu, başvuru kapsamındaki ürünler yönünden vasıf bildirici ve üstünlük katan içerikte tanımlayıcı bir ibarenin tescilinin mümkün bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, başvuru konusu "FOREVER FRESH" işaretinin bir bütün olarak bıraktığı genel izlenimi nazara alındığında, kullanılacağı 29.sınıftaki kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler ile 31. sınıftaki tarım ürünleri, bahçecilik ürünleri ve tohumlar yönünden değerlendirildiğinde her zaman taze veya hep taze olmalarının bu ürünlerin bir vasfı olduğu, doğrudan doğruya ve derhâl bir niteliğini, cinsini ve çeşidini belirttiği, hem simgesel ve hem de işletmesel kökenini ifadeye soyut olarak elverişli olmadığı, ayırt ediciliği haiz olmadığı, mal ve hizmetin bir niteliğini tanımladığını, 556 sayılı KHK’nin 7/c maddesi uyarınca marka olabilme vasfının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1535, Karar No: 2010/7561, Tarih: 28.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1535 E.  ,  2010/7561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.10.2008 tarih ve 2006/511 - 2008/361 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalılara ait ’...Outlet Park’ Alışveriş Merkezi’nde 23.06.2005 tarihli kira sözleşmesiyle 5 yıllığına dış cephede 50 m2 dükkan kiraladıklarını, bu yerde canlı hayvan,akvaryum satışı yapacaklarını, söz konusu dükkanın kendilerine teslim edilmediğini, bu süre içerisinde elde edecekleri gelirden mahrum kaldıklarını ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere 6.000 YTL’nın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinin davacılara dış cephede 50 m2 yeri kiraya verdiklerini, alışveriş merkezinin dış cephesinde inşaata başladıklarında belediye ekiplerinin dükkanları imara aykırı olduğu gerekçesiyle yıktıklarını, sonradan ortaya çıkan fiili veya hukuki imkansızlık nedeniyle sözleşmenin yerine getirilemediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında gelecekte inşaatı düşünülen dükkan için sözleşme yapıldığı, sözleşmenin yapıldığı tarihte dış cepheye dükkan yapılmasının imar mevzuatına aykırı olduğu, BK'nun 20. maddesi gereğince akdin konusunun imkansız olması durumunda batıl olacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.