muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1882, Karar No: 2022/3031, Tarih: 31.03.2022

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairece verilen 30/10/2017 tarihli ve 2016/3792 Esas, 2017/14823 Karar sayılı kararla; davalı tarafın sair temyiz itirazları reddedilerek, “...Bir ağacın kaim değerini bulmak için uygulanması gereken yöntem ise, ağaçların bulunduğu yerin ağaçlı değeri ile ağaçsız değeri arasındaki farkın tespiti ile bu farkın o yerde bulunan ağaç sayısına bölünmesi suretiyle gerçeğe en yakın zararın belirlenmesidir.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan ziraat bilirkişi raporu incelendiğinde ise,raporda 20-22 yaşlarında 577 adet bağ ile 170 adet badem ağacında oluşan zararın toplam bedelinin 202.665.00 .- TL olduğu belirtilmiş ise de,belirlenen bu zarar miktarının yukarıda ifade edildiği şekilde hesaplanmadığı, bağ ile badem ağaçlarının kaçının zarar gördüğünün net bir şekilde ayrı ayrı raporda belirtilmediği,yine söz konusu bağ ve badem ağaçları için yapılmış olan hasat,nakliye,gübreleme vb. masrafların da raporda değerlendirilmediği,bu şekli ile de söz konusu raporun hükme esas alınabilecek nitelik ve yeterlilikte olmadığı kuşkusuzdur. Mahkemece; yukarıda ifade edilen hususlar ve açıklamalar dikkate alınmak suretiyle,davaya konu edilen bağ ve badem ağaçlarında meydana gelen zararı net bir şekilde ortaya koyacak,yukarıda ifade edilen eksiklikleri giderir nitelik ve nicelikte alanında uzman ziraat bilirkişisinden rapor alınması suretiyle hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmemesi doğru görülmemiş,bozmayı gerektirmiştir.

3-Somut olayda yangının yaz aylarında çıktığını elektrik hatlarına fazla yüklenildiğini, davalının çok geniş bir alanda hizmet verdiği gözönüne alındığında TBK 52. maddesi gereğince davalı yararına tazminattan indirim yapılmaması da isabetli bulunmamıştır." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; bozma doğrultusunda düzenlenen bilirkişi raporunda belirlenen toplam zarardan davacı tarafın % 15 kusur oranı ve % 15 oranında hakkaniyet indirimi uygulanarak davanın kısmen kabulü ile 63.832,02 TL tazminatın olayın meydana geldiği 28/06/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre; davalı tarafın tüm, davacı tarafın ise sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Belirlenen zarardan, hakim tarafından hakkaniyet indirimi yapılarak tazminat tutarına hükmedilmesi nedeniyle, hakkaniyet indirimine konu edilen tazminat tutarı üzerinden davalı yararına vekalet ücreti takdir edilmemesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile hakkaniyet indirimine konu edilen tazminat tutarı üzerinden de davalı yararına vekalet ücreti takdir edilmesi, doğru olmayıp bozmayı gerektirir.

2-Belirlenen zarardan, hakim tarafından hakkaniyet indirimi yapılarak tazminat tutarına hükmedilmesi nedeniyle, hakkaniyet indirimine konu edilen tazminat tutarı üzerinden davalı yararına vekalet ücreti takdir edilmemesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile hakkaniyet indirimine konu edilen tazminat tutarı üzerinden de davalı yararına vekalet ücreti takdir edilmesi, doğru olmayıp bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı tarafın tüm, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının (6) numaralı bendinde yer alan “...11.424,66 TL...” rakamının çıkartılarak yerine "... 10.330,39 TL...” rakamının yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacılara iadesine, bakiye 3.269,36 TL temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4667, Karar No: 2009/3108, Tarih: 05.03.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/4667 E.  ,  2009/3108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2008

Davacı,  prim borçlarının 5458 sayılı Yasa uyarınca yeniden yapılandırılması

gerektiğinin tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava davacının, prim borçlarının 5458 sayılı Yasa uyarınca yeniden yapılandırılması gerektiğinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının Sosyal Güvenlik Prim Alacaklarının Yeniden Yapılandırılması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 5458 sayılı Yasa’dan yararlanmak için süresi içinde 02.06.2006  tarihinde talepte bulunması ve 5458 sayılı Yasa’nın 3-son maddesindeki; ‘Bu Kanun hükümlerinden yararlanmak üzere başvuran  borçluların, kapsama giren borçları dolayısıyla Sosyal Sigortalar Kurumu ve Bağ-Kur'a yaptıkları itirazlardan ve yargı nezdinde sürdürdükleri davalardan feragat etmeleri ve ihtilaf yaratmamaları şarttır’, düzenlemesinin prim borçları ile ilgili olması ve tescil davalarını kapsamaması nedeniyle davanın  reddine karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya aykırıdır.

Gerçekten davanın yasal dayanağını oluşturan 5458 sayılı Yasa’nın 2.maddesinde  “17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre, 31.03.2005 tarihine kadar tahakkuk ettiği halde bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar ödenmemiş olan prim ve sosyal güvenlik destek primi borçları; bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki ay içerisinde Kuruma yazılı olarak başvurmak şartıyla, bu madde ve 3 üncü madde hükümlerine göre yeniden yapılandırılır” hükmü öngörülmüş; Bağ-Kur Genel Müdürlüğü’nün 2006/327 sayı ve 30.5.2006 tarihli kararıyla “5458 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının verdiği yetki çerçevesinde, prim borçlarının yeniden yapılandırma başvuru süresinin 30.06.2006 tarihine kadar bir ay süre ile uzatılmasına,” karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden;davacının 02.06.2006 tarihinde Kuruma ulaşan dilekçesi ile tevkifata göre tescilinin yapılması ve 5458 sayılı Yasa’dan yararlanmak için talepte bulunduğu,Kurumun 14.06.2006 tarihli yazısı ile davacının talebinin 5458 sayılı Yasa’nın 3-son maddesi gerekçe gösterilerek reddedildiği,bunun üzerine davacının 11.07.2006 tarihinde açtığı tescil davasının 17.05.2007 tarihinde kabul ile sonuçlandığı anlaşılmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden;davacının 02.06.2006 tarihinde Kuruma ulaşan dilekçesi ile tevkifata göre tescilinin yapılması ve 5458 sayılı Yasa’dan yararlanmak için talepte bulunduğu,Kurumun 14.06.2006 tarihli yazısı ile davacının talebinin 5458 sayılı Yasa’nın 3-son maddesi gerekçe gösterilerek reddedildiği,bunun üzerine davacının 11.07.2006 tarihinde açtığı tescil davasının 17.05.2007 tarihinde kabul ile sonuçlandığı anlaşılmaktadır.

2926 sayılı Yasa'da 506 sayılı Yasa'nın 79. Maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tespitine ilişkin bir düzenleme mevcut olmayıp Konya 1. İş Mahkemesi'nin 2006/1808 Esas, 2007/242 Karar sayılı 17.05.2007 tarihli kararı ile davacının sattığı ürün bedelinden tarım Bağ-Kur primi kesilmesi sonucu o tarih itibariyle gerçekleşen sigortalılık olgusunun tespitine karar verildiğinden ve prim kesintisi yapılmakla o tarihten sonrası için kendiliğinden prim tahakkuk ettiğinden davacının 5458 sayılı Yasa'dan yararlanmak için başvurduğu tarihte tahakkuk etmiş bir prim borcu bulunduğundan  prim borcunun yeniden yapılandırılması için yasanın ön gördüğü 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde yeniden yapılandırma talebinde bulunan davacının bu yöne yönelik talebinin kabulü gerekirken, koşulları oluşmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11948, Karar No: 2022/73, Tarih: 10.01.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/11948 E.  ,  2022/73 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin bozma kararına uyularakilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyada mevcut “... ... Meydanı ile ... Caddesi ve ... Çevresi Rehabilitasyon Projesi raporu” adlı belge eklenmek suretiyle vaki projenin başlangıç bitiş tarihleri ile, davacı ... ve davalılar murisi ...’ın projede görev (iş) alıp almadıkları, görev almışlarsa, görev ve yetkilerini gösterir görev tanımları ile görevlerinin başlangıç bitiş tarihinin, iş almışlarsa sözleşmenin ... Büyükşehir Başkanlığı’ndan (yoksa ilgili Bakanlık’tan) sorgulattırılıp temin edilecek bilgi ve belgelerin celbi ile iş bu dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere, mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 10.01.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1102, Karar No: 2020/3372, Tarih: 16.03.2020

**13. Hukuk Dairesi         2020/1102 E.  ,  2020/3372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’nin 14.11.2019 tarihli, 2019/5601 Esas, 2019/16486 Karar sayılı "adli yardım talebinin reddine" dair ilamına karşı davacı tarafından süresinde itiraz edildiği anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nin 06.12.2018 tarih, 2018/3221 Esas, 2018/2848 Karar sayılı kararı, davacı tarafından adli yardım talebinde bulunularak temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucunda, 14.11.2019 tarih, 2019/5601 Esas, 2019/16486 Karar sayılı ilamla, adli yardım talebinde bulunan tarafın, adli yardım talebini mali durumunu göstermeye yeterli belgeye dayandırmadığından, adli yardım talebinin reddine, temyiz harcının tamamlanması için HUMK’nun 434. maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline geri çevrilmesine itiraz yasa yolu açık olmak üzere karar verilmiş, davacı tarafından bu karara itiraz edilmesi üzerine dosya Dairemize gönderilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nun “Adli yardımdan yararlanacak kişiler” başlıklı 334/1. maddesi “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler.” hükmünü içermektedir.

6100 sayılı HMK'nın 336/3. maddesine göre; kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılması gerekmekte olup davacının Yargıtayda temyiz incelemesi sırasında adli yardım talebinde bulunabilir.

Diğer yandan aynı Kanun’un 337/2. maddesine göre; adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde kararı veren mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edilebilir. Kararına itiraz edilen mahkeme, itirazı incelemesi için dosyayı o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde adli yardım talebi yapılan hukuk mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde ise aynı işlere bakmakla görevli en yakın mahkemeye gönderir. İtiraz incelemesi neticesinde verilen karar kesindir.

Anılan bu yasal düzenlemeler gereğince, Dairemizin, Yargıtay 12. Hukuk Dairesince davacının adli yardım talebinin reddine dair vermiş olduğu karara yapılan itirazı incelemeye yetkili olduğu anlaşılmıştır. Davacının adli yardım şartlarını taşıyıp taşımadığına yönelik dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda ve davacının adli yardım talebine eklediği belgelere göre; Sosyal Güvenlik Kurumu’ndan davacıya herhangi bir gelir/aylık bağlanmadığı, adına kayıtlı bir adet araç ve çeşitli gayrimenkuller olsa da gayrimenkuller üzerinde ipotekler ve haciz şerhleri bulunduğu, yapılan sosyal ekonomik durum araştırma tutanağına göre, herhangi bir işte çalışmadığı, kirada oturduğu, gelirinin bulunmadığı, akrabalarının ve komşularının yardımıyla geçimini sağladığı, çocuklarının eğitimine katkı sağlayamadığı, alacaklılar tarafından kendisine icra takipleri başlatıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda davacının kendisinin ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, kararın temyiz incelemesinin yapılabilmesi için gereken temyiz harcını kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşıldığından davacının adli yardım talebinin reddine dair yapmış olduğu itirazın kabulüne karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı tarafından adli yardım talebinin reddine dair karara karşı yapılan itirazın KABULÜNE, Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’nin 14.11.2019 tarih, 2019/5601 Esas, 2019/16486 Karar sayılı ilamı ile verilen adli yardım talebinin reddine ilişkin kararın KALDIRILMASINA, davacının adli yardımdan yararlandırılmasına, davacının temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’ne GÖNDERİLMESİNE, 16/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4392, Karar No: 2015/11374, Tarih: 02.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4392 E.  ,  2015/11374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KEMER 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 12/11/2014

NUMARASI : 2014/206-2014/459

Taraflar arasında görülen davada Kemer 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/11/2014 tarih ve 2014/206-2014/459 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı A.. K.. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şahıstan, diğer davalı şirketteki 130 adet hissesini Antalya 3. Noterliğinin 05.07.2013 gün 15818 yevmiye nolu hisse devir sözleşmesi ile satın aldığını, Ticaret Sicil Memurluğu'ndan hisse devir işleminin tescilinin yaptırılamadığını ancak pay ve karar defterine işlendiğini belirterek hisse devir işleminin tespit ve tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı A.. K.. vekili, davacının müvekkiline devir bedelini ödemediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; yapılan devir işlemlerinin davalı A.. K.. adına davalı şirkette kayıtlı hisselerden 70 adet A grubu pay ile 60 Adet C grubu pay karşılığı toplam 130 adet nama yazılı payın 6102 Sayılı TTK'nın 490. maddesinde belirtilen koşullara uygun olarak devir edildiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile, M.. A..'de davalı A.. K..'a ait A grubu 70 hisse ile, C grubu 60 adet hisse toplamı olan 130 adet hissenin davacı A.. K..'ye davalı tarafından devir edildiğinin tespiti ile, davacıya devir edilen ve yukarıda adı geçen hisselerin M.. A..'nin Antalya Ticaret Sicil Müdürlüğü'nde bulunan kaydına tescil ve ilanına karar verilmiştir

Kararı davalı A.. K.. vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı A.. K.. vekili temyiz etmiştir.

Dava, senede bağlanmamış çıplak payın Ticaret Siciline tesciline ilişkindir. TTK bünyesinde senede bağlanmamış çıplak payın devri konusunda her hangi bir hükme rastlanmamaktadır. Ancak Anonim Ortaklıklar Hukukunda payın pay senedine bağlanması esasen zorunlu olmadığından ötürü, senede bağlanmamış payın da, pay senedi veya ilmuhabere bağlanmış pay gibi her türlü işleme konu edilebileceği kabul edilir. Zira, senedin yokluğu ortaklık haklarının doğumunu engelleyici nitelikte değildir. Çıplak payın konu edileceği en önemli işlemlerden biri devirdir. Çıplak payın devri genel hükümler doğrultusunda yapılır. Çıplak payın devrinde, devrin anonim ortaklığa karşı ileti sürelebilmesi için TTK m.417 uyarınca pay defterine kaydı gereklidir. Bu açıklamadan sonra somut olaya gelindiğinde davacı, anonim şirket paylarını alacağın temliki hükümlerine göre devralmış ve devir pay defterine işlenmiştir. Bu durum karşısında davacının paylardan doğan haklarını kullanmasına, devri şirkete karşı ileri sürmesine engel bir durumun kalmaması ve Ticaret Siciline işlenmesinin pay sahibine her hangi bir yararının bulunmaması nedeniyle davacının bu davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığı anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı A.. K.. vekilinin temyiz itirazlarının kabülü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı Ahkhadı Khuseynov'a iadesine, 02/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8394, Karar No: 2025/3527, Tarih: 25.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/8394 E.  ,  2025/3527 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1824 E., 2020/714 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmü, Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; suçun unsurları itibariyle oluşmadığına, usul ve Yasaya aykırı olan hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1-) 5271 sayılı Kanun'un 288. ve 294. maddeleri kapsamında sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilmek suretiyle yapılan değerlendirmede:

1-) Anayasa’nın ''Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26. Maddesi; "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar... Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir… Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın "Temel hak ve hürriyetlerin sınırlandırılması" kenar başlıklı 13. maddesi ise;"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici yada endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir.

Anayasa Mahkemesi'nin 07.02.2019 tarih ve 2014/18780 numaralı kararı ile pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya ve hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir. Bu özgürlük, kişinin haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesi, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelir. Çoğunluğa muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve bu konuda başkalarını ikna etme çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesiyle olanaklı olmakla birlikte demokrasinin işleyişi için de yaşamsal önemdedir. Bu düzenlemelere nazaran Devletin düşünce açıklamasını yaptırıma tabi tutmama gibi negatif, etkili şekilde koruma gibi de pozitif yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu hak, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişimi için ana temeli oluşturmaktadır. İfade özgürlüğünü sınırlamanın demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun kabul edilebilmesi için zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılaması ve orantılı bir müdahale olması gerekir. Müdahaleyi oluşturan tedbirin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığının kabul edilebilmesi için ise amaca ulaşmaya elverişli olması, başvurulabilecek en son çare ve alınabilecek en hafif önlem olarak kendisini göstermesi gerekmektedir. Ancak her hak gibi bu hak da sınırsız değildir. Bireylerin şeref ve itibarı, özel ve aile hayatı Anayasa'nın 17. maddesiyle korunan manevi varlık kapsamındadır. Devlet, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara keyfi olarak müdahale etmemek ve üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek zorundadır. Yasalarımıza göre bu eylemler ceza hukukunda hakaret suçu olarak düzenlenmiş, özel hukukta ise tazminatı gerektiren haksız fiil sayılmıştır Yasal düzenlemelere ve Ceza Genel Kurulunun karalarına göre, iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır

. Yine Anayasa Mahkemesi kararlarında ifade özgürlüğünün meşru bir amaç için, yasayla, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun olarak (bunun için zorlayıcı sosyal ihtiyaç gerekir), ölçülü olacak ve özüne dokunmayacak şekilde (ifadenin türü, şekli, içeriği, açıklandığı zaman ve sınırlama sebeplerinin niteliğine bakılarak bu kriter test edilmektedir) sınırlandırılabileceği ifade edilmektedir.