muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11960, Karar No: 2011/6049, Tarih: 17.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11960 E.  ,  2011/6049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/07/2009 tarih ve 2008/11-2009/102 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin başarılı bir matematik öğretmeni olduğunu, emekli olduktan sonra davalı şirkete ait dershanede üç yıl öğretmenlik yaptığını, davalının, müvekkilinin yazdığı kitabı kendisine ait dershanede okutulmak ve satılmak üzere yayınlanmasını teklif ettiğini, müvekkilinin bu teklifi kabul ettiğini, müvekkilinin duyduğu güven nedeni ile başlangıçta yazılı bir sözleşme yapmadığını ve telif ücreti belirlemediğini, kitap yayınlandıktan sonra davalı şirket adına müvekkilinin arkadaşı İsmet Turgut'un 4.000 TL telif ücreti önerdiğini, müvekkilinin bu miktarı kabul etmediğini bildirmesi üzerine sonra konuşuruz denilerek müvekkilinin oyalandığını, kitabın kaç adet basıldığının ve fiyatının kendilerince bilinmediğini, ancak 40 adet dershanede bu kitabın okutulduğunu, ilk baskıda müvekkilinin isminin yer aldığını, müvekkilinden habersiz yapılan ikinci baskıdan ise müvekkilinin isminin çıkarıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla kitabın ilk baskısı için 500 TL telif ücretinin, ikinci baskısı için 500 TL telif ücretinin ve FSEK 68. maddesi uyarınca üç katı tazminatın ve 30.000 TL manevi tazminatın reeskont faizi ile birlikte tahsiline, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiş, daha sonra davasını ıslah ederek ilk baskı için 1.000 TL, ikinci baskı için 15.000 TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının kitabın basımından 14.10.2005 tarihinde haberdar olduğunu ve dava tarihi itibariyle davanın zamanaşımına uğradığını, davalının iş sözleşmesine dayalı olarak müvekkili şirkete ait dershanede çalıştığını, bu sözleşmenin 7. maddesinde, soru bankası ve ders kitaplarının sorularının öğretmenler tarafından dershane müdürüne teslim edileceğinin düzenlendiğini, davaya konu kitabın da davacının ve diğer öğretmenlerin hazırladığı sorulardan oluştuğunu, söz konusu kitabın 2.000 adet basıldığını, bunlardan 1.000 adedinin öğrencilere dağıtılacak olması nedeniyle teamül gereğince üzerine isim yazılmadığını, geriye kalanların üzerine davacının isminin yazıldığını, bundan başka baskı olmadığını, davacının iddia ettiği kadar kitap basılmadığını, müvekkiline ait dershanenin iki şubesi bulunduğunu, zaten kitabın çok ilgi görmediğini ve bir kısmının depoda olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı şirkette bir süre hizmet sözleşmesi ile çalıştığı, taraflar arasında kitabın basımı hususunda yazılı bir sözleşme bulunmadığı, dava konusu kitabın FSEK'in 2/1-b maddesi kapsamında ilim ve edebiyat eseri olduğu, isimli ve isimsiz olarak basılan kitapların birbirinin aynı olduğu, her ne kadar diğer öğretmenlerin de katkısının olduğu savunulmuş ise de, hizmet sözleşmesindeki ilgili hükmün bu şekilde yorumlanamayacağı, soru hazırlamak ile kitap yazmanın farklı işler olduğu, hizmet sözleşmesinin kitap yazımını kapsamadığı, kitabın davacının ismini taşıyan biçimde basılmasından sonra davalı tarafından davacıya 4.000 TL ödendiği, bu ödemeden sonra davacı tarafından bir çekince konulmadığı ve ihtarname gönderilmediği, bu nedenle sözlü anlaşma uyarınca yapılan basımdan sonraki ödeme ile davacının bu kısım için telif ücretini aldığı, ilk baskıya ilişkin davanın reddinin gerektiği, bir kısım kitapların davacının ismi olmadan basıldığı, davacının bunu öğrendiği tarihten itibaren süresinde dava açmadığına dair bir kanıt olmadığı, zamanaşımın gerçekleşmediği, bilirkişi incelmesi ile 5.000 TL telif ücreti tespit edildiğini, FSEK'in 68. maddesi gözetildiğinde 15.000 TL ücret talep edilebileceği, davalının eylemi ile davacının manevi haklarının da ihlal edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, ilk baskı için açılan davanın reddine, 15.000 TL maddi tazminatın, 5.000 TL manevi tazminatın yayın tarihi olan 14.10.2005 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine, hüküm kesinleştiğinde ilanına karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davaya konu kitabın ikinci baskısı ile ilgili olarak taraflar arasında FSEK 68. maddesine dayalı olarak farazi sözleşme ilişkisi oluşmasına ve bu nedenle uyuşmazlığın bu bölümünün 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olmasına, birinci baskı yönünden ise kitapların halen piyasada olması ndeniyle zamanaşımının gerçekleşmemesine göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı tarafından, aşağıda yazılı bakiye 918,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı tarafından alınmasına, 17.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15248, Karar No: 2013/176, Tarih: 14.01.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/15248 E.  ,  2013/176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle ya da özel beceriyle," gerçekleştirilen nitelikli hırsızlık suçu için yasada öngörülen yaptırımın alt sınırı 3 yıl olmasına karşın, sanığın cezasının belirlenmesinde cezasının alt sınırının 2 yıl 6 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'nın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık hakkında iftira suçundan kurulan hükmün temyiz incelmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın soruşturma sürecinde kimlik bilgilerini kullandığı ... isimli şahsın gerçek bir kişi olup olmadığı, nüfusu kaydının bulunup araştırılmadan sanığın eksik kovuşturmayla cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8641, Karar No: 2010/1324, Tarih: 05.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/8641 E.  ,  2010/1324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.05.2009 tarih ve 2008/243-2009/127 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalılar vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 26.01.2010 gününde davacı avukatı F.Işıl Sırakaya ile davalılardan CNR EKSPO Fuarcılık A.Ş. vekili Av. ... gelip, yapılan tebligata rağmen davalılardan TPE vekili gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 14.07.2006 tarihinde “Euroasia BotShow” ibaresini 35/1-8 ve 41/1-16. sınıf hizmetleri içeren marka tescil başvurusuna karşı müvekkili şirket adına 35, 41, 42, 43, 44 ve 45. sınıf hizmetleri içeren 02.12.1997 tarih ve 208529; 35, 41 ve 42. sınıf hizmetleri içeren 26.07.2004 tarih ve 23208 ve 35, 41 ve 42. sınıf hizmetleri içeren 26.07.2004 tarih ve 23209 sayılı sırasıyla “Uluslararası BOAT SHOW + İstanbul + Şekil”; “Uluslararası BOATSHOW Antalya + Şekil” ve “Uluslararası BOATSHOW İzmir + Şekil” tescilli markalarına benzer olduğu itirazının TPE Markalar Dairesi tarafından kısmen kabul edilerek davalı marka başvurusunun 35/5, 8 ve 41/1,3-12, 15. sınıf hizmetler yönünden devamına, diğer sınıflar yönünden reddine karar verildiğini, karara karşı davalı şirketin yaptığı itirazın YİDK tarafından 2008/M-3029 sayılı karar ile kabul edildiğini, oysa davalı şirketin marka olarak tescilini istediği işaretin davacı adına tescilli tanınmış markalara benzer olduğunu ileri sürerek, 02.06.2008 gün ve 2008-M-3029 sayılı YİDK kararının iptaline, davalı şirket adına tescil edilen 2006/34187 nolu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, kullanılacağı mal ve hizmetler de dikkate alındığında davacıya ait itiraza mesnet “BoatShow” ibaresini içeren markalar ile davalı şirketin tescilini istediği ibarenin 556 sayılı KHK’nin 8. maddesi anlamında iltibasa yol açacak derecede benzer olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, “show” ibaresinin “sergi”, “boat” ibaresinin de “tekne” anlamını taşıdığını, tekne ve benzeri ürünlerle ilgili yapılacak bir fuar organizasyonu için bu ibarelerin kullanımının zorunlu olduğunu, bu ibarenin fuarcılık hizmeti için ayırt edicilik kazanmış olmasından da söz edilemeyeceğini, müvekkilince marka olarak tescilini istediği “euroasia boatshow” ibaresinin davacı markalarına benzer olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, “show” ibaresinin “sergi”, “boat” ibaresinin de “tekne” anlamını taşıdığını, tekne ve benzeri ürünlerle ilgili yapılacak bir fuar organizasyonu için bu ibarelerin kullanımının zorunlu olduğunu, bu ibarenin fuarcılık hizmeti için ayırt edicilik kazanmış olmasından da söz edilemeyeceğini, müvekkilince marka olarak tescilini istediği “euroasia boatshow” ibaresinin davacı markalarına benzer olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı şirket başvurusunun konusu olan “Euroasia BoatShow” işaretinin davacıya ait öncelik hakkına sahip olduğu “Uluslararası” “BOT SHOW İstanbul + Şekil”, “Uluslararası BOT SHOW Antalya + Şekil” ve “Uluslararası BOT SHOW İzmir + Şekil” ibare ve biçimli yahut esas unsurlu markalar ile benzer mahiyette bulunduğu, davalı başvurusunun kapsamında bulunan 35. sınıfın 1, 2, 3, 4, 6, 7 ve 41. sınıfın 2, 13, 14, 16. alt gruplarında bulunan hizmetlerin tamamının, davacının 35, 41, 42, 43, 44 ve 45. sınıf hizmetleri içeren 02.12.1997/208529; 35, 41 ve 42.sınıf hizmetleri içeren 26.07.2004/23208 sayılı ve 35, 41 ve 42. sınıf hizmetleri içeren 26.07.2004/23209 sayılı markalarının kapsamında aynen yer aldığı, 2006/34187 sayılı marka başvurusu bakımından 35. sınıfın 1, 2, 3, 4, 6, 7 ve 41. sınıfın 2, 13, 14, 16. alt gruplarında yer alan hizmetler için 556 sayılı KHK’nın 7/b ve 8/b maddelerindeki hususun davacı yararına gerçekleştiği, davacının, anılan hizmet sınıfları için davalının yaptığı başvurunun tesciline itiraz etme ve hükümsüzlüğünü isteme hakkının olduğu, öte yandan davacı ile aynı sektörde faaliyette bulunan, ayrıca kendisi ile aynı grup içerisinde bulunan dava dışı şirket tarafından kiralanan alanda davacının fuar hizmeti sunduğunu öğrenmiş olduğu açık bulunan davalının, davacıya ait tescilli marka olduğunu da bildiği müşahade olunan markayı aynı hizmet sınıfında tescil ettirmesinin iyi niyetli bir girişim olmadığı sonucuna varılarak, 35. sınıfın 1, 2, 3, 4, 6, 7 ve 41. sınıfın 2, 13, 14, 16. alt grubunda yer alan hizmetler bakımından 2008/M-34187 sayılı YİDK kararının iptaline, aynı sınıflar yönünden davalı şirket adına tescil edilen markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı adına tescilli ve önceki tarihleri taşıyan markalarda özel biçimde ve birleşik olarak yazılmış “BOT SHOW” ibaresinin ilk kez 1984 yılında İzmir’de ve 1993 yılından sonra İstanbul’da düzenlenen fuarlarda kullanılmak suretiyle markanın asli ve ayırt edici unsuru niteliğinde olduğu, bu ibarenin tekne ekipmanları ile ilgili fuar düzenleme hizmetleri yönünden vasıf bildirici ve ticaret alanında herkesin kullanımına açık bir işaret olarak kabul edilemeyeceği, bu bakımdan ”EuroAsia BoatShow” kelimelerinden oluşan dava konusu başvuruda yer alan “BoatShow” ibaresinin 556 Sayılı KHK’nin 7/1-(b) ve 8/1-(b) bendi uyarınca davacı markalarıyla iltibasa yol açacağı görüşü benimsenmiştir.

Dava konusu başvuruda yer alan 35/1. alt gruptaki “ticari ve reklam amaçlı sergi ve fuarların organizasyonu hizmetleri” için “BoatShow” (tekne fuarı/sergisi) kelimeleri 556 sayılı KHK’nin 7/1-(c) bendine göre vasıf bildirici ve aynı KHK’nin 7/1-(d) bendine göre de ticaret alanında fuar düzenleme hizmetleriyle ilgili herkesin kullanımına açık olan tasviri nitelikli ibarelerdendir. Davacı markalarında ise, bu markalarda yer alan “yelken şekli” “BOT” kelimesindeki “O” ile “T” harfleri arasına yerleştirilerek özgün bir görünüme sahip “BOATSHOW” kelime ve şekil kompozisyonu haline getirilmiştir. Bu durumda, her nekadar 35/1. alt gruptaki "tekne fuarı düzenleme hizmeti" bakımından “BoatShow” kelimesi ayırt ediciliği bulunmayan tasviri nitelikte bir kelime olmakla birlikte hükümsüz kılınmadığı müddetçe davacı markasında oluşturulan özgün kompozisyon itibariyle davacı markasının asli unsuru niteliğindedir. Buna karşın, davacının tescilli markalarında asli unsur olarak yer alan bu işaretten doğan marka hakkı koruması ise, ancak işaretin bir bütün olarak oluştuğu kompozisyon ile sınırlıdır. Bir başka deyişle, davacı 35/1. alt gruptaki "sergi ve fuar organizasyonu hizmeti" için tasviri nitelikteki “BoatShow” kelimesi üzerinde münhasır bir hak sahibi olmamakla birlikte, bu ibarenin yer aldığı markalarındaki şekil ve yazım kompozisyonunun bütünü itibariyle iltibas oluşturabilecek aynı veya benzer nitelikteki işaretlere karşı marka korumasından yararlanabilir.

Oysa, davalı şirketçe yapılan uyuşmazlık konusu marka tescil başvurusundaki “BoatShow” ibaresi herhangi bir şekli içermeyen koyu renkli ve düzyazı karakterinde yazılarak tasviri nitelikte bir ibare olarak yer almıştır. Davacının az önce açıklanan biçimiyle sınırlı olan marka korumasının bu hizmetler bakımından tasviri niteliğe sahip "BoatShow" ibaresi üzerinde her halükarda tekel hakkı oluşturacak biçimde genişletilmesi mümkün değildir. Bu bakımdan, davalı başvurusundaki “BoatShow” ibaresinin 35/1. Alt gruptaki hizmetler yönünden 556 Sayılı KHK’nin 7/1-(b) ve 8/1-(b) bentleri anlamında davacı markalarıyla iltibas oluşturacağına dair mahkeme görüşünde isabet bulunmamaktadır.

Öte yandan, davacının kiracı sıfatıyla uzun süre tescilli markalarında yer alan tanıtıcı işaretini kullanarak tekne fuarları düzenlediği dava dışı Holding’e ait bir taşınmazda davalının başvuru konusu işaretle aynı tür fuar düzenleme girişiminin de, davalının aynı Holding iştiraklerinden olması ve aynı fuar alanını kullanılacak olmasından dolayı kötü niyetle yapılan bir marka tescil başvurusu olarak nitelendirilmesi de, Markalar Hukukuna uygun bir değerlendirme olarak kabul edilemez.

Öte yandan, davacının kiracı sıfatıyla uzun süre tescilli markalarında yer alan tanıtıcı işaretini kullanarak tekne fuarları düzenlediği dava dışı Holding’e ait bir taşınmazda davalının başvuru konusu işaretle aynı tür fuar düzenleme girişiminin de, davalının aynı Holding iştiraklerinden olması ve aynı fuar alanını kullanılacak olmasından dolayı kötü niyetle yapılan bir marka tescil başvurusu olarak nitelendirilmesi de, Markalar Hukukuna uygun bir değerlendirme olarak kabul edilemez.

Ancak, dava konusu başvuru “EuroAsia BoatShow” kelimelerinden oluşmaktadır. Az önce de açıklandığı üzere, başvurudaki “BoatShow” kelimesi 35/1. alt gruptaki hizmetler için tasviri nitelik taşıdığından tescili istenen markanın tali unsuru vasfındadır. Başvuruda yer alan “EuroAsia” ibaresine gelince, mahkemece de benimsendiği üzere “EuroAsia” kelimesinin fuarcılık sektöründe markasal bir işlevden ziyade coğrafi kapsam ve kaynak belirttiği ve ayırt edici vasfı bulunmadığı bilirkişi raporunda da açıklandığına göre, 35/1. alt gruptaki hizmetler yönünden “EuroAsia BoatShow” kelimelerinin her ikisinin de tasviri nitelikli ve ayırt edici vasfı bulunmayan işaretler olduğu belirlendiğinden, 35/1. alt grup bakımından mahkeme kararı sonucu itibariyle yerinde olup, davalılar vekillerinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava konusu başvuruyu oluşturan “EuroAsia BoatShow” ibaresinin uyuşmazlık konusu 35/2, 3, 4, 6, 7. ve 41. sınıf 2, 13, 14 ve 16. altgruplar bakımından davacı markalarıyla iltibas oluşturup oluşturmayacağı ya da bu hizmetler için de karakteristik özellik belirten tasviri işaretlerden olup olmadıkları yukarıda (1) nolu bentte yapılan açıklama da göz önüne alınmak suretiyle tartışılıp değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle bu sınıflar bakımından da davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, takdir edilen 750.00 TL duruşma vekillik ücretinin davacıdan alınarak davalı ...'ye verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 05.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21204, Karar No: 2011/34860, Tarih: 28.09.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/21204 E.  ,  2011/34860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı verilen hükmün gerekmediği halde müdafiine tebliği üzerine müdafiin hükmü temyiz ettiği anlaşılmakta ise de, sanık müdafiine yapılan usulsüz tebligatın temyiz ... vermeyeceği anlaşıldığından sanığın yüzüne karşı verilen 18.06.2009 tarihinde verilen hükmü yasal bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 21.7.2009 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin süresinde bulunmayan temyiz isteğinin 1412 ... CMUK.nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 28.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2063, Karar No: 2022/3850, Tarih: 20.04.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/2063 E.  ,  2022/3850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVACILAR :

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacılar vekili, davalılar ... vekili, ... vekili ve adli yardım talepli olarak davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Hükmü temyiz eden davalı ... vekili tarafından yasal süresi içerisinde verilen temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunulmuş, bu nedenle mahkemece temyiz harçları alınmadan dosya dairemize gönderilmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nın 334 ila 340. maddelerinde düzenlenmiştir. Aynı kanunun 336/3. maddesine göre; adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Adli yardım talebini içeren dilekçe ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Hükmü temyiz eden davalı ...'ün adli yardım talebinin REDDİNE,

2- Kararın, adli yardım talebi reddedilen tarafa mahkemesince tebliğine,

3- Adli yardım talebi reddedilen tarafın HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle itiraz edebileceğine,

4- Adli yardım talebinin reddi kararına karşı süresi içinde itiraz edilmesi halinde, dosyanın HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 4. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine,

5- Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın reddedilmesi halinde; HMK’nın 366. maddesi atfıyla aynı kanunun 344. maddesi uyarınca, temyiz harçları ile posta giderlerinin bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirilmesine, verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde mahkemesince temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmesine, bu kararın temyiz edene tebliğ edilmesine,

6- Temyiz eden tarafından, verilen kesin süre içinde temyiz harçları ile posta giderlerinin tamamlanması veya temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğden itibaren bir hafta içinde temyiz edilerek gerekli giderlerin yatırılması halinde, temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.