muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18868, Karar No: 2013/804, Tarih: 23.01.2013

Dava itirazın kaldırılması istemine ilişkin olduğundan, borçlu yargılama sırasında itiraz sebeplerini değiştiremeyeceği gibi, alacaklıda talep ettiği alacak kalemleri değiştiremez. Davacı alacaklının söz konusu döneme ilişkin başkaca alacakları var ise takip konusu değilse nazara alınmaz. İtirazın kaldırılması istemi takibe konu alacak kalemleri ile sınırlı olarak yapılır. Somut olayda davacı alacaklı tarafından sadece kira artışından kaynaklanan farklar ile ödenmediği iddia edilen 2011 Haziran ayı kirası talep edildiğine göre inceleme bu çerçevede yapılmalıdır. Aynı dönemlere dahi ait olsa davacı tarafından takibe konu edilmeyen alacak kalemleri hesaplamada nazara alınamaz. Mahkemece karara esas alınan bilirkişi raporunda, davalı tarafından sunulan taraflar arasındaki protokole göre 2010 mayıs ayna kadar kira alacakları ödendiğinden, takip konusu edilen 2010 Ocak ayından 2010 Mayıs ayına kadar kira farkı talep edilemeyeceği belirtilerek hesaplama yapılmış, 2010 Haziran ayından 2010 aralık ayına kadar bakiye kira borcu ile 2011 Haziran ayı kirasının toplamı 119.717,40 TL olduğunu belirtmiştir. Oysa ki davacının takip talebinde ve dava dilekçesinde 2010 Haziran ayından 2010 Aralık ayına kadar talep ettiği kira bakiyesi (4.114 TL x7 ay) 28.798 TL, Haziran ayı kirası da 49.779,00 TL olmak üzere toplam 78.577,00 TL'dir. 78.577,00 TL'yi aşan kısım ise bilirkişi tarafından istenemeyeceği belirtilen 2010 ocak ayından 2010 Mayıs ayına kadar olan döneme ilişkin kira farkına aittir. Takibe konu 2010 Mayıs ayına kadar kira farklarının talep edilemeyeceğinin kabul edilmesine, kalan döneme ilişkin talep edilen alacak miktarı da 78.577,00 TL olduğuna göre, bu miktar üzerinden işlemiş faiz hesap edilerek ve takipten sonra ödeme emrinin tebliğinden önce ödenen 2011 Haziran ayı kirası bu miktar üzerinden mahsup edilerek hesaplama yapılarak itirazın kaldırılması talebinin değerlendirilmesi gerekirken, davacının 2010 Haziran-2010 Aralık döneminde talep ettiğinden daha fazla alacaklı olduğu varsayımına dayanılarak, hesaplama yapılarak karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 2 (iki) no'lu bentte yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 23.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9715, Karar No: 2015/12566, Tarih: 25.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/9715 E.  ,  2015/12566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLOPİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/03/2015

NUMARASI : 2015/33-2015/142

Hasımsız olarak görülen davada Silopi Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/03/2015 tarih ve 2015/33-2015/142 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili yönetim kurulunun 22/11/2014 tarihinde faaliyette bulunduğu adresten taşınma kararı aldığını ve işbu karardan sonra 03/01/2015 tarihinde gerekli dikkat ve özen gösterilerek taşınma işinin başlatıldığını, taşınma işleminden sonra yapılan kontrollerde müvekkilinin karar defterinin olmadığının tespit edildiğini, defterin bulunması için gerekli aramaların yapıldığını ancak, bulunamadığını ileri sürerek, zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, TTK'nın 82/7 maddesine göre zayi belgesi verilebilmesi için bu maddede belirtilenler gibi olağanüstü hallerden birinin olması gerektiği, tacirin saklamakla mükellef olduğu ticari defter ve kayıtlarını özenle muhafaza etmesinin zorunlu olduğu, davacının taşınma işlemi sırasında gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek, kendi kusuru ile defterin kaybına neden olduğundan zayi belgesi talep edemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1386, Karar No: 2021/1063, Tarih: 10.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1386 E.  ,  2021/1063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 20.12.2017 tarih ve 2016/473 E. - 2017/496 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 24.01.2020 tarih ve 2018/1852 E. - 2020/63 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin “A101” mağaza adıyla tanınmış markaların sahibi olup, “WAWA” ibareli markasının da 29. ve 30. sınıflarda tescilli olduğunu, davalı şirketin bu marka ile benzer nitelikteki 2015/92621 sayılı “WAW” markasının tescili için başvuruda bulunduğunu, müvekkilinin başvuruya itirazının diğer davalı TPE YİDK’nın 2016-M-9114 sayılı kararı ile reddedildiğini, oysa davalının markasının müvekkilinin markasıyla aynı ve ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, başvurunun tescili ile davalının müvekkilinin markasının tanınmışlığından haksız yararlanacağını, markaları taşıyan ürünlerin yan yana getirilmesi durumunda seri marka imajının doğacağını, markaların ne telaffuz, ne yazım, ne anlam ne de ses açısından hiçbir farklılık içermediğini, bu yüzden başvurunun kötüniyetli olduğunu ileri sürerek davalı TPMK YİDK kararının iptalini ve diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı şirket vekili, dava konusu markalarının karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, davacının perakende sektöründe fazla marka tescil ederek tekel oluşturmaya çalıştığını, asıl davacının kötüniyetli olduğunu, markaların benzer olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı şirket vekili, dava konusu markalarının karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, davacının perakende sektöründe fazla marka tescil ederek tekel oluşturmaya çalıştığını, asıl davacının kötüniyetli olduğunu, markaların benzer olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davalının "WɅW" ibareli başvuru markasıyla davacının "WAWA" ibareli markası arasında görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, emtia sınıfları farklı olsa da davacının 29 ve 30. sınıfta yer alan malların davalının başvuru markasının 35. sınıftaki satış hizmetlerinde de aynen yer aldığı, dava konusu markaların 35. sınıftaki mal ve hizmetler yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1 maddesindeki koşulların oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı TPMK'nın 2016-M-9114 sayılı YİDK kararının dava konusu edilen 2015/92621 başvuru sayılı markanın kapsamında yer alan 35. sınıftaki "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri, kuru bakliyat, hazır çorbalar, bulyonlar, zeytin, zeytin ezmeleri, süt

ve süt ürünleri (tereyağı dahil), yenilebilir bitkisel yağlar, kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar, kuru yemişler, fındık ve fıstık ezmeleri, tahin, yumurtalar, yumurta tozları, patates cipsleri, kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler, makarnalar, mantılar, erişteler, pastacılık ve fırıncılık mamülleri, tatlılar, bal, arı sütü, propolis, yiyecekler için çeşni/ lezzet vericiler, vanilya, baharatlar, domates sosları dahil olmak üzere soslar, mayalar, kabartma tozları, her türlü un, irmikler, nişastalar, Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri, çaylar, tuzlu çaylar, şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler, sakızlar, dondurmalar, yenilebilir buzlar, tuz, hububat (tahıl) ve mamulleri, pekmez, mallarının bir araya getirilmesi hizmeleri (belirtilen hizmetler perakende toptan satış mağazaları eletronik ortamlar katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)." mal/hizmetleri yönünden iptaline, dava konusu marka tescilli olduğundan bu mal ve hizmetler yönünden markanın sicilden terkinine, diğer kısımlar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; taraf markalarının benzer olduğu, davacının itiraza dayanak markasının tescil kapsamında yer alan 29 ve 30. sınıf malların, davalı şirketin başvurusu kapsamındaki 29 ve 30. sınıfa özgülenmiş 35/6. sınıf mağazacılık hizmetleri ile iltibas oluşturduğu, zira ticari bir malı üreten işletmenin, ürettiği malı satmasının işin doğası gereği ve ticari faaliyetin zorunlu bir sonucu olduğu dolayısıyla mahkemece anılan sınıflar yönünden tarafların markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik bulunduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ve davalı TPMK vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalı TPMK'den ayrı ayrı alınmasına, 10.02.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4440, Karar No: 2010/6541, Tarih: 17.05.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/4440 E.  ,  2010/6541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 115 ada 54 parsel sayılı 1156394.26 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, mera niteliği ile köy orta malı olarak sınırlandırılmış, 115 ada 51 parsel sayılı 670020 m2 yüzölçümündeki taşınmaz taşlık, kayalık, 125 ada 1 parsel sayılı 815580 m2 yüzölçümündeki taşınmaz da orman niteiği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı, taşınmaz icinde babasından intikal eden yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu 125 ada 1, 115 ada 51 parseller yönünden reddine tespit gibi tesciline, 115 ada 54 parsel yönünden husumet yokluğu nedeniyle reddine, mera olarak sınırlandırılak özel siciline kaydına, Kayabeyi Köy Tüzelkişiliği tarafından açılan davanın husumetten reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve davacının dava konusu ettiği taşınmazın köy adına mera olarak sınırlandırılan 115 ada 54 nolu mera parseli içinde kaldığı, bir kısmının ise orman olarak sınırlandırılan 125 ada 1 parsel içinde kaldığı, davacı mera parseli hakkında köy tüzelkişiliği ile Hazineye husumet yönelterek dava açmasının yasaya uygun olduğu, bu nedenle 115 ada 54 parsel hakkındaki davanın husumet yönünden reddedilmiş olmasının isabetsiz bulunduğu, ne var ki; sonuçta dava reddedilmiş olması nedeniyle kararın sonucu itibariyle doğru olduğu, davacının diğer dava ettiği parsel bölümlerinin ise Hazine adına taşlık ve kayalık olarak tescil edilen 115 ada 51 nolu parsel ve yine orman olarak tescil edilen 125 ada 1 nolu parselin bir bölümü olup, bu bölümlerin bitişik orman ve arazisinin devamı niteliğinde yüksek eğimli ve zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğu ve zilyetlikle kazanma koşullarının da oluşmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz edene yükletilmesine 17/05/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3611, Karar No: 2024/334, Tarih: 17.01.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/3611 E.  ,  2024/334 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2660 E., 2023/416 K.

DAVA TARİHİ : 01.08.2019

KARAR : Başvurunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm tesisi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 6. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/700 E., 2021/505 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı her iki taraf vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı erkeğin evliliğin başlangıcından beri müvekkiline fiziksel ve psikolojik şiddet uyguladığını, hakaret ve küfür ettiğini, aile hukukundan doğan sorumluluğunu yerine getirmediğini belirterek tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye tevdiine, aylık 1500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, aylık 1500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 200.000,00 TL maddî, 200.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; iddiaların asılsız olduğunu, önceki şiddet olaylarının affedildiğini, kadının sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiğini, son olayda müvekkilinin arkadaşlarının gittiği spor salonuna gitmesini istemediği için tartışma çıktığını, bu hususu bahane ederek kadının evi terk ettiğini belirterek davanın reddini savunmuş, aksi halde velâyetin tarafına tevdiini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalının davacıya fiziksel şiddet uyguladığı, en son davalı erkeğin, kadının spor salonuna gitmesini istemediği için tartışma yaşandığı ve bu durumun davalının beyanı ile doğrulandığı, bu hali ile davalının davacıya psikolojik olarak da şiddet uyguladığı, erkeğin ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, koşulları oluştuğundan kadın yararına 40.000,00 TL maddî, 40.000,00 TL manevî tazminata, boşanma ile birlikte yoksulluğa düşeceğinden aylık 200,00 TL tedbir, 500,00 TL yoksulluk nafakasına, sosyal inceleme raporu ve çocukların beyanı uyarınca velâyetlerinin davacı anneye tevdiine, çocuk Gülseren Betül için için aylık 600,00 TL tedbir, 750,00 TL iştirak, ... Banu için aylık 500.00 TL tedbir ve 650.00 TL iştirak nafakasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalının sadakat yükümlülüğüne uymadığını, bu hususun erkeğe kusur olarak yüklenmesi gerektiğini belirterek kusur, tazminat ve nafaka miktarları yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın hayata kast ve pek kötü muamele sebebine dayandığı halde mahkemece 166 ncı maddeye dayanılarak boşanma kararı verildiğini, davacının davasını ispat edemediğini belirterek boşanma kararı hariç velâyet, kusur, nafaka ve tazminat yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadının sürekli ve düzenli gelirinin bulunduğu, erkeğin ise düzenli gelirinin bulunmadığı gerekçesi ile davalı erkeğin yoksulluk nafakasına yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine; erkeğin sair, kadının tüm istinaf taleplerinin ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek kusur belirlemesi, reddedilen yoksulluk nafakası, nafaka ve tazminat miktarları yönünden kararın bozulmasını istemiştir

2.Davalı erkek vekili özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek kusur, velâyet, tazminatlar yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanunun hem 166 ncı maddesinin birinci fıkrası ile hem 162 nci maddesine dayalı açılan boşanma davasında mahkemece 166 ncı madddenin birinci fıkrası uyarınca boşanma kararı verildiği, tarafların boşanma kararını temyiz etmediğinin anlaşılması karşısında özel sebebe dayalı boşanma talebinin incelenmesinin gerekip gerekmediği, kusur belirlemesinin doğru olup olmadığı, kadın yararına maddî, manevî tazminat ile yoksulluk nafakası şartlarının oluşup oluşmadığı, oluşmuş ise miktarının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun olup olmadığı, velâyet düzenlemesi ile çocuk için hükmedilen nafakaların miktarının yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci, 182 inci maddesi, 330 uncu maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragraf kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için nafaka talep edenin boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceğinin belirlenmesi gerekir. İlk Derece Mahkemesince yaptırılan sosyal ve ekonomik durum araştırması tutanaklarında erkeğin düzenli işi olmadığı, buna karşılık kadının asgari ücretle çalıştığı belirtilmiştir. Diğer yandan davacı kadın vekili 14.07.2021 tarihli duruşmada müvekkilinin ev hanımı olduğunu ve zaman zaman gündelik işlerde çalıştığını beyan etmiş, dinlenen tanıklarca da davalı erkeğin muhtar ve emlakçı yanında çalıştığı, ortak çocuklar tarafından da babalarının gayrimenkul işi yaptığı, köfte dükkanının olduğu, güvenlik işi yaptığı ifade edilmiştir. İlk Derece Mahkemesince kadının boşanma sonucu yoksulluğa düşeceğinden yoksulluk nafakası takdir edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince kadının düzenli çalışması olup erkeğin düzenli geliri bulunmadığından yoksuluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında tarafların düzenli bir gelirinin olup olmadığı hususunda çelişki söz konusudur. O halde, yeniden usulünce tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının SGK kayıtları, vergi kayıtları, Ticaret Sicil Kayıtları da dikkate alınarak etraflıca araştırılarak, kadının sürekli ve düzenli bir işte çalışıp çalışmadığının, çalıştığının tespit edilmesi halinde, çalışması karşılığında elde ettiği gelirin düzenli ve sürekli olup olmadığının, kendisini yoksulluktan kurtaracak düzeyde bulunup bulunmadığının belirlenerek sonuca göre kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesi gerekirken, bu konuda eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yoksulluk nafakası yönünden kadın yararına BOZULMASINA,

2.Davacı kadının sair, davalı erkeğin tüm temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden Özlem'e iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden Çağlar'a yükletilmesine,

2.Davacı kadının sair, davalı erkeğin tüm temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden Özlem'e iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden Çağlar'a yükletilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.