muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1963, Karar No: 2025/1225, Tarih: 27.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/1963 E.  ,  2025/1225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/359 E., 2024/638 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ordu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/312 E., 2024/5 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; İl Sağlık Müdürlüğünce müvekkilinin sahibi ve mesul müdürü olduğu ... Eczanesinin muvazaalı olarak işletildiği gerekçesiyle, Iğdır Valiliğinin 11.10.2012 tarihli oluru ile aynı tarihte eczane ruhsatnamesinin iptaline karar verildiğini, bunun üzerine davalı Kurumca taraflar arasında imzalanan 2012 yılı Eczane Protokolü'nün (5.3.12.) maddesi uyarınca sözleşmenin yapıldığı 01.03.2012 tarihinden itibaren müvekkiline yapılan tüm ödemelerin geri alınmasına ve sözleşmenin beş yıl süreyle feshine karar verildiğini, ancak bu kararın müvekkiline tebliğ edilmediği gibi savunmasının da alınmadığını, daha sonra davalı tarafından Ordu İcra Müdürlüğünün 2018/3465 E. sayılı dosyası ile müvekkili aleyhine icra takibi başlatıldığını, her ne kadar anılan Protokol maddesinde muvazaalı işletildiği tespit edilen eczaneden sözleşme tarihinden itibaren eczane kapatılma tarihine kadar ödenmiş olan reçete bedellerinin geri alınabileceği belirtilmekte ise de, bu hükmün haksız şart niteliğinde olup hukuken güçlü konumda bulunan davalı Kurum tarafından müvekkili ile müzakere edilmeden Protokole eklenmiş olduğunu, sözleşme imzalanmadığı takdirde eczacılık faaliyetinin yürütülemeyeceğini, müvekkili hakkında muvazaalı eczane işlettiği yönündeki iddia kesinleşmiş ise de, bu dönem içinde düzenlenen faturalar karşılığı olan ilaçların hastalara verilmiş olduğunu, müvekkilince karşılanmaması halinde dahi başka eczanelerden karşılanacağını ve davalı tarafından ödemesinin yapılacağını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davalı tarafından başlatılan takip dolayısıyla müvekkilinin borçlu olmadığının tespitini, bu talebin kabul edilmemesi halinde, takip dayanağı Protokol hükmünün hukuka aykırı olması nedeniyle cezai şartta indirim yapılarak takibin bu miktar yönünden iptalini ve müvekkilinden tahsil edilen miktar için şimdilik 1.000,00 TL'nin davalıdan istirdadına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; müvekkili Kurumca uygulanan işlemlerin sözleşmeye ve mevzuat hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili; müvekkili Kurumca uygulanan işlemlerin sözleşmeye ve mevzuat hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; benimsenen bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere, davacı tarafın muvazaalı olarak eczane işlettiği, bu hususa yönelik davacının herhangi bir itirazının bulunmadığı, 01.02.2012 tarihli İlaç Teminine İlişkin Protokolün (5.3.12.) maddesinde yer alan "Eczanenin muvazaalı olarak faaliyet gösterdiğine ilişkin bulguların tespit edilmesi halinde durum ivedilikle İl Sağlık Müdürlüğüne ve TEB'e bildirilir. Kurum gerekli incelemeleri yapar. Bu süreç içerisinde Sağlık Müdürlüğünden ve/veya TEB'den eczanenin muvazaalı olduğuna dair bilgi/karar gelmesi halinde sözleşme feshedilir. Eczanenin muvazaalı olarak işletildiğinin tespiti halinde sözleşme tarihinden itibaren Kurumca eczaneye yapılan tüm ödemeler geri alınır." şeklindeki düzenleme uyarınca davalı Kurumun davaya konu takibi yapmakta haklı olduğu, ayrıca taraflar arasında imzalanan sözleşmenin/protokolün Borçlar Hukuku anlamında klasik çift taraflı bir sözleşme olmayıp Kurum ile eczane arasındaki ilaç temini ve satışına ilişkin esasları düzenleyen bir sözleşme olduğu, dolayısıyla sözleşmeye aykırı davranışlar neticesinde birtakım ağır yaptırımları içermesinin bu sözleşmenin doğası gereği olduğu ilaç temini hususunun hem halk sağlığının korunması hem de kamu zararının oluşmaması bakımından önem arz ettiği, hâl böyleyken Türk Eczacıları Birliğinin de kabul ettiği Protokole ilişkin yapılan takibe konu alacak bakımından Borçlar Hukuku yönünden bir indirime gidilmesinin de mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili istinaf isteminde bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin toplandığı, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, başvurunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; eczanenin muvazaalı olarak işletiliyor olmasının sadece mesul müdür açısından etki yaratacağını, eczanede Sağlık Bakanlığına bağlı bir sistem dahilinde yapılan ilaç satışına bir etkisinin bulunmadığını, yapılan işlemlerin gerçek işlemler olup olmadığı hususunda değerlendirme yapılmadığını, takibe dayanak sözleşme maddesinin haksız şart hükmünde olduğunu, bilirkişi raporunda takibe konu alacak miktarının doğru hesaplanıp hesaplanmadığı konusunda da bir değerlendirme yapılmadığını, konuya ilişkin emsal kararlar dikkate alındığında müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; davalı Kurum tarafından 2012 yılı Eczane Protokolünün (5.3.12.) maddesi uyarınca davacıya ödenen reçete bedellerinin tahsili için aleyhinde başlatılan icra takibi nedeniyle borçlu olunmadığının tespiti ve istirdat istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen karada belirtilen gerekçeye, davacı eczacının taraflar arasında imzalanan 2012 yılı Eczane Protokolünün (5.3.12.) maddesine aykırı hareket ederek eczanesini muvazaalı olarak işlettiğinin kesinleşmesine, bu itibarla davalı Kurumca anılan Protokol hükmüne dayalı olarak davacıya yapılan ödemelerin geri alınması için icra takibine girişilmesinin yerinde olduğunun anlaşılmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/31709, Karar No: 2011/1923, Tarih: 07.02.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/31709 E.  ,  2011/1923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Temyiz isteminin REDDİNE

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı verilen hükümde kasten yaralama suçundan verilen adli para cezasının kesin nitelikte olduğunun belirtildiği, dolayısıyla bu hüküm bakımından yasa yolu bildiriminin yöntemince yapıldığı ve sanığın yüzüne karışı verilen 29.05.2007 tarihli hükme yönelik temyiz isteminin yasal süresinde olmadığı belirlenerek yapılan incelemede:

Temyiz isteminin reddine dair 21/02/2008 gün ve 2006/230 esas, 2007/100 karar sayılı kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair kararın ONANMASINA, 07.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12541, Karar No: 2025/4940, Tarih: 13.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12541 E.  ,  2025/4940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1662 E. 2021/254 K.

SUÇ :Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; suçun oluşmadığına, kararın bozularak beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eylemlerinin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımların siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmesi,

Nedeniyle karar hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Kozluk Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,13.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19903, Karar No: 2016/5714, Tarih: 20.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/19903 E.  ,  2016/5714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, memurun sahteciliği

HÜKÜM : Beraat

14.02.2007 gün ve 26434 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, suç tarihi ve iddianamenin düzenlendiği tarihte yürürlükte bulunan 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 9/son maddesindeki "Kurumlarda görev yapan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler, görevleri sırasında suç işlemeleri veya görevleri nedeniyle kendilerine karşı işlenen suçlardan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun uygulanması ve ceza kovuşturması bakımından kamu görevlisi sayılır.” amir hükmünün yer aldığı ayrıca anılan Yasanın 9. maddesinin 5. fıkrasının b bendi gereğince 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun hükümleri uyarınca soruşturma iznine tabi bulunduğu, ... ...Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinde Zihinsel Engelliler sınıf öğretmeni olarak görev yapan sanık ... hakkında dosya kapsamında soruşturma izni bulunmadığı gibi, kurum müdürü olan sanık ... hakkında ise ... Kaymakamlığı tarafından verilen soruşturma izni kararının itiraz üzerine İstanbul Bölge İdare Mahkemesi'nin 2009/168 Esas sayılı kesin nitelikte olan kararı ile suç tarihinden önce 14.02.2007 tarihinde mülga edilen 625 sayılı Kanun esas alınarak kaldırıldığı dolayısıyla sanık ... yönünden usulüne uygun soruşturma izni kararının bulunmadığından kamu davasının düşürülmesine, sanık ... yönünden ise soruşturma izni alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden davaya devam edilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19402, Karar No: 2011/20209, Tarih: 29.11.2011

2. Hukuk Dairesi 2010/19402 E., 2011/20209 K.

**2. Hukuk Dairesi 2010/19402 E., 2011/20209 K.**

**- BOŞANMA DAVASI

- FİZİKİ ŞİDDET

- TANIKLARA İTİRAZ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 169 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 185 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 186 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 223 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 242 ]

- 6100 S. HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU [ Madde 255 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır. (6100 s. HMK.m.255) Akrabalık veya diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Dosyada tanıkların olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerini kabule yeterli delil ve olgu da yoktur. O halde davalının eşine fiziki şiddet uyguladığına ve evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediğine ilişkin ve olaylara çok yakın tanık sözlerine değer verilerek isteğin kabulü gerekirken bu yön gözönünde tutulmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere anne yanında bulunan müşterek çocuk B…

…… yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 29.11.2011 (Salı.)
Yargıtay — Esas No: 2018/1764, Karar No: 2018/3626, Tarih: 24.09.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/1764 E.  ,  2018/3626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK'nun 81/1, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında, maktul ...’e karşı kasten öldürme suçundan İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik, sanık müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine istinaf başvurusunun esastan reddine dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin kararında isabetsizlik görülmemiş olup, sanık müdafiinin, sanığa haksız tahrik indiriminin yapılmadığına, takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığına, samimi ikrarını içeren savunmasının dikkate alınmayarak adil yargılanma ilkesine uyulmadığına, olayın gerçekleştiği tarihte ruh sağlığının yerinde olmadığına dikkat edilmediği hususuna ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE, 24/09/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2029, Karar No: 2024/9250, Tarih: 28.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2029 E.  ,  2024/9250 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1453 E., 2023/2733 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Velâyetin Düzenlenmesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 7. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/1251 E., 2022/299 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi ve aleyhine hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Taraflarca karşılıklı açılan boşanma davalarının yapılan yargılaması sonucunda İlk Derece Mahkemesince tarafların eşit kusurlu olduklarından bahisle her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş, taraflarca istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kusura ilişkin gerekçenin erkeğin ağır kusurlu olduğu şeklinde düzeltilmesine karar verildiği görülmüştür. Somut uyuşmazlıkta her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davalı karşı davacı erkeğin ağır, davacı-karşı davalı kadının hafif kusurlu olduğu kabul edilmişse de; toplanan delillerden kadına yüklenen kusurlu davranışların yanında kadının birlik görevlerini yerine getirmediği ve babasının erkeği tehdit ettiği, kardeşinin de erkeğin burnunu kırdığı, bu şekilde kadının ailesinin müdahalesine izin verdiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı-karşı davacı-erkeğin kadına hakaret ve küfür ettiği, evin elektrik ve internet aboneliğini kapattırdığı, davacı-karşı davalı kadının ise erkeğe hakaret ettiği, birlik görevlerini yerine getirmediği ve ailesinin eşine müdahalesine sessiz kaldığı sabittir. Buna göre evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları gözetilmeden, delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek davalı-karşı davacı erkeğin, davacı-karşı davalı kadına göre daha ağır kusurlu olduğunun kabulü doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 174 üncü maddesinin birinci fıkrasında mevcut ve beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu olan tarafın, kusurlu taraftan uygun bir tazminat isteyebileceği, aynı maddenin ikinci fıkrasında boşanmaya sebebiyet vermiş olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevî tazminat isteyebileceği öngörülmüştür. Yukarıdaki paragrafta açıklandığı üzere, evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu olup davacı karşı davalı kadın yararına maddî ve manevî tazminat koşulları oluşmamıştır. O halde davacı-karşı davalı kadının maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı-karşı davacı erkek yararına kusur belirlemesi ve kadın lehine hükmedilen tazminatlar yönlerinden BOZULMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde yatırana geri verilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.