muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14879, Karar No: 2014/4225, Tarih: 15.04.2014

Sanık A.. D.. hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, M.. Ö.. hakkında görevi kötüye kullanma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa'nın 45. maddesine göre devletin tarım arazileri ile mera ve çayırların tahribini engellemeyle yükümlü olduğu, bu kapsamda 4342 sayılı Mera Kanununun 19. maddesinde meraları ıslah ve koruma amacıyla kurulan Mera Yönetim Birliklerinin düzenlendiği ve aynı Kanunun 31. maddesine dayanılarak çıkarılan Mera Yönetmeliği'nin 11. maddesinde birlikte kimlerin görev alacaklarının belirlendiği, hayvancılıkla uğraşan sanık A.. D..'nun Tepeköy Mera Yönetim Birliği üyesi olarak atandıktan sonra birlik içinde seçimle başkanlığa getirildiği ve TCK'nın 6/1-c maddesinde düzenlenen kamu görevlisi sıfatını kazandığı; Tepeköy Beldesine tahsisi yapılan 9.363,86 dekar mera alanının ıslahı ve amenajmanı için Çukurova Tarımsal Araştırma Enstitüsü ile Çukurova Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarla Bitkileri Bölümünce proje hazırlandığı, Üniversite tarafından mera ekiminde kullanılacak tohum ve gübre miktarlarının belirlendiği, bu çerçevede Mersin İ.. M..'nce 1.000 dekarlık alanda kullanılmak üzere 750 kg. otlak ayrığı, 5.000 kg. korunga tohumunun ihaleyle alınarak görevi sebebiyle sanığa 30/03/2007 tarihinde tutanakla teslim edildiği, deposunda 23/04/2008 tarihinde yapılan aramada 3.120 kg korunga ve 575 kg. ayrık otu tohumu tespit edildiği, teslimi yapılan tohumdan 22,3 dekar alanda yapılan ekimde sarf edilen miktarda gözetildiğinde, 125 kg. ayrık otu ve 1.640 kg. korunga tohumunun eksik olduğu belirlenmekle sanık A.. D..'nun basit zimmet suçundan, projenin takibiyle yükümlü M.. Ö..'nın ise denetim görevini ihmal suretiyle zimmete sebebiyet verme suçundan mahkumiyetleri yerine yanılgılı değerlendirmeyle ve yetersiz gerekçelerle beraet hükümleri kurulması,

Kabule göre de;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesinde yer alan "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına H.. H.. aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir." şeklindeki düzenleme nazara alınarak, kendisini vekille temsil ettiren ve beraetine karar verilen sanık M.. Ö.. yararına, H.. H.. aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4957, Karar No: 2021/2204, Tarih: 25.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/4957 E.  ,  2021/2204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5187 sayılı Kanun'un "Tanımlar" başlıklı 2. maddesi;

"a) Basılmış eser: Yayımlanmak üzere her türlü basım araçları ile basılan veya diğer araçlarla çoğaltılan yazı, resim ve benzeri eserler ile haber ajansı yayınlarını,

b) Yayım: Basılmış eserin herhangi bir şekilde kamuya sunulmasını,

c) Süreli yayın: Belli aralıklarla yayımlanan gazete, dergi gibi basılmış eserler ile haber ajansları yayınlarını,...

İfade eder."

5187 sayılı Kanun'un "yeniden yayım" başlıklı 24. maddesi;

"Bir süreli yayında yayımlanmış haber, yazı ve resimleri kaynak göstermeksizin yeniden yayımlayanlar beşmilyar liradan onmilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılırlar.

Bu eserleri, yeniden yayım hakkı saklı tutulmuş olmasına rağmen, süreli yayın sahibinin izni olmadan yeniden yayımlayanlar yirmimilyar liradan kırkmilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılırlar." hükmünü amirdir.

Buna göre "yeniden yayım" suçunun (24/1. madde) maddi unsurları;

- Bir süreli yayında yayımlanmış haber, yazı ve resimleri,

- Kaynak göstermeksizin yeniden yayımlamak olup,

Suçun faili; haber ajansı yayınları dahil olmak üzere bir süreli yayında var olan haber, yazı ve resimleri kaynak göstermeksizin yayımlama (neşir) faaliyetini gerçekleştiren kişi, suçun konusu; haber, yazı veya resim, suçun mağduru; bu haber, yazı ve resimler üzerinde hak sahibi olan kişilerdir. Kanun'da bu suç için öngörülen yaptırım, güncel haliyle 5.000 TL'den 10.000 TL'ye kadar adli para cezasıdır.

Bu suçun nitelikli halinin (24/2. madde) unsurları ise;

- Bir süreli yayında yayımlanmış haber, yazı ve resimleri,

- Yeniden yayım hakkı saklı tutulmuş olmasına rağmen,

- Süreli yayın sahibinin izni olmadan yeniden yayımlamaktır.

Nitelikli halde suçun faili; haberin kaynağını gösterse dahi, yeniden yayım hakkı, hak sahibi tarafından saklı tutulmuş olan haber, yazı ve resimleri, süreli yayın sahibinin izni olmaksızın yeniden yayımlayan kişi, suçun konusu; önceden bir süreli yayında yayımlanmış olmak şartıyla, yeniden yayım hakkı saklı tutulan haber, yazı veya resim, suçun mağduru ise; yeniden yayım hakkını saklı tutan hak sahibi ile yeniden yayım hakkı saklı tutulan haber, yazı ve resmi hukuka uygun biçimde elde eden bir diğer süreli yayın sahibi olabilir. Suçun nitelikli halinin işlenmesi karşısında öngörülen yaptırım ise güncel haliyle 20.000 TL'den 40.000 TL'ye kadar adli para cezasıdır.

5187 sayılı Kanun'un 24/1. maddesinde suç oluşturan eylem, herhangi bir süreli yayında yayımlanmış olan haber, yazı ve resmi, kaynak göstermeden yayımlamak iken, 24/2. maddesinde suç oluşturan eylem herhangi bir süreli yayında yayımlanmış olan ve süreli yayın sahibi tarafından yeniden yayım hakkı saklı tutulmuş olan haber, yazı ve resmi süreli yayın sahibinin izni olmaksızın yeniden yayımlamaktır. Dolayısıyla, yeniden yayım suçunun temel şekli ile nitelikli hali arasında; suçun unsurları, faili, konusu ve mağduru ile öngörülen yaptırımlar bakımından esaslı farklılıklar bulunmaktadır.

Temyize konu edilen hükme esas somut olayda; katılanın sahibi olduğu "iha.com.tr" adlı internet sitesi üzerinden, aboneleri tarafından şifre veya bir anahtar cihaz aracılığıyla girilen ajansın servis ettiği güncel haberlerin fotoğraflarının sanığın yazı işleri müdürü olduğu yerel gazetede yayımlanması eylemi dava konusu yapılmış, sanığın 5187 sayılı Kanun'un 24/2. maddesi gereği cezalandırılması istenmiştir.

Mahkemece öncelikle araştırılması gereken husus, sanığın suça konu yerel gazetedeki konumu ve görevi, devamla suç oluşturduğu iddia edilen eylemin 5187 sayılı Kanun'un 24. maddesinin hangi fıkrasını ihlal ettiğini tespit etmek ve sonuç olarak sanığın görevi ve davranışları ile bu eylem arasında 5187 sayılı Kanun'a göre bir illiyet bağı kurmak suretiyle bir hüküm vermektir.

Yukarıda yapılan tüm bu açıklamalar ışığında;

Her ne kadar katılan yeniden yayın hakkını saklı tuttuğunu belirtmişse de, katılan "İhlas" haber ajansına yeniden yazı yazılarak; suça konu haber, yazı ve fotoğrafların "yeniden yayım" haklarının ne şekilde saklı tutulduğu sorulup; hukuka aykırı şekilde elde edilip edilmedikleri, sanığın fotoğrafları Kocaeli’de yayımlanan gazetelerin internet sayfasından ve Facebook paylaşım sitesindeki paylaşımlardan aldığı şeklindeki savunması karşısında, bu savunmasına ilişkin belge veya bilgisayar çıktılarının bulunup bulunmadığı, fotoğraflar ve haberin suç tarihinden önce başkaca gazetelerin internet sayfasında da yayımlanıp yayımlanmadığı da araştırılıp dolayısıyla sanığın 5187 sayılı Kanun'un 24/1. veya 24/2. maddelerinde yazılı unsurlara göre hukuki durumunun tayin ve takdiri ile gerekirse TCK'nin 24/1. maddesindeki alt sınırdan (5.000TL) da TCK'nin 75. maddesinde göre ön ödeme ihtarı yapılarak yargılamaya devam edilmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de,

1- Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

Kabule göre de,

1- Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

Basit yargılama usulüne dair esasları düzenleyen ve hükümden sonra (24.10.2019 tarihinde) yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı "basit yargılama usulü" başlıklı CMK'nin 251/3. maddesinin sadece bir usul hükmü olmadığı, aynı zamanda maddi ceza hukukuna dair bir hüküm olduğu, bu nedenle basit yargılama usulünün yürürlük tarihini gösteren Geçici 5/(1)-d. maddesinde yazılı "hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalar yönünden" kısmının Anayasa ve uluslararası sözleşme metinlerinde düzenlenen "suç ve cezaların kanuniliği" ve "lehe kanun" ilkelerine aykırı olduğu, Anayasa'ya ve tarafı olduğumuz temel haklara dair uluslararası sözleşmelere (ve özellikle AİHS'ye) aykırı bu durumun Yüksek Yargıtay tarafından dikkate alınması gerektiği anlaşılmakla,

Mahkemece sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikteki "basit yargılama usulünün" uygulanma şartları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi mecburiyeti,

2- 5237 sayılı TCK'nin cezaların gösterildiği 45. maddesinde yer almayan "ağır adli para cezasına" hükmedilmesi,

3- 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesinin uygulanmasında adli para cezalarında mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına yasal olanak bulunmadığı halde sanığa verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, olarak 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olararak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 25/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1967, Karar No: 2021/3472, Tarih: 08.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1967 E.  ,  2021/3472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 25.09.2019 tarih ve 2019/402 E. - 2019/438 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, davacı kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payı ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil aboneliklerle enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında davacı kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının davacıya ödenmesi gerektiğini, elektrik dağıtım firmalarının herhangi bir müşterisinin bağlantı talebini karşılamaksızın kendi ihtiyaçları için kullanımları durumunun da üçüncü kişi kullanımı gibi değerlendirildiğini, bu nedenle davalının belirtilen enerji nakil hatlarından enerji kullanması halinde hat katılım payı ödemek zorunda olduğunu, bu kapsamda davalının Borçka-Güreşen enerji nakil hattından davacının bilgisi dışında ve katılım payını ödemeksizin 04.07.2002 tarihinden itibaren enerji kullandığının tespit edildiğini ileri sürerek 8.856,46 TL'nin 04.07.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını ve zamanaşımına uğradığını, söz konusu enerji nakil branşman hatlarının bir kısmının davalı tarafından diğer abonelere elektrik enerjisi sağlamak için kullanıldığını, bu hatların bakım ve onarımlarının davalı tarafından gerçekleştirildiğini ve karşılığında davacıdan bedel talep edilmediğini, söz konusu hatların davacıya ait olduğunun kanıtlanmadığını, davalının davacıya hat katılım payı ödemek zorunda bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılmada iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, dava konusu enerji nakil hatlarının bakım ve onarımının davacı tarafından yapıldığına dair bir delilin dosyada bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 5.612,00 TL hat katılım payı alacağının ve KDV’nin hat katılım payı alacağına dava tarihinden itibaren avans faizini geçmemek suretiyle reeskont faizi işletilmek suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ile davacı vekili katılma yoluyla temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili ile davacı vekili katılma yoluyla temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 287,02 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12325, Karar No: 2019/1753, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/12325 E.  ,  2019/1753 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10697, Karar No: 2024/1391, Tarih: 21.03.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/10697 E.  ,  2024/1391 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk derece mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında, Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.11.2017 tarihli ve 2015/308 Esas, 2017/1005 Karar sayılı ilamıyla 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan suça konu barakaların kaldırıldığı ve kovuşturma şartının ortadan kalktığı gerekçesiyle CMK'nın 223/8 inci maddesi uyarınca davanın düşürülmesine karar verilmiş, kararı katılan vekilinin istinaf etmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile CMK'nın 303/1-a ve CMK'nın 280/1-a maddesi uyarınca İlk derece mahkemesi kararının kaldırılması ile suç açısından failin kastının bulunmaması nedeniyle CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine şeklinde düzeltilmesi suretiyle, hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında mahkûmiyet hükmü tesis edilmesi gerektiğine ve re'sen tespit olunacak nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında mahkûmiyet hükmü tesis edilmesi gerektiğine ve re'sen tespit olunacak nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

21.06.2012 tarihli Müze müdürlüğü raporunda İzmir Aliağa ilçesi Kyme Antik Kenti 3. derece arkeolojik sit alanı içerisinde kalan yol güzergahında izinsiz olarak yapılmış barakalar halinde çay ocakları bulunduğunun tespiti üzerine İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünce yapılan suç duyurusuna istinaden yürütülen soruşturma neticesinde sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kamu davasının açıldığı, ilgili kolluk görevlilerince olay yerinde yapılan araştırma üzerine düzenlenen 03.11.2013 ve 14.01.2013 tarihli tutanağa göre; suçlamaya konu barakaların yetkililere tebliğ üzerine kaldırıldığının belirtildiği, sanığın soruşturma aşamasında kollukta alınan ifadesinde; Barakaları Enka şirketinin arazisi olduğunu bildiği için belirtilen yere kurduğunu, Nemport Limanına gelen kamyon şoförlerine çay, tost,ekmek arası köfte yapıp geçimini sağladığını, barakaların bulunduğu yerin sit alanı olduğunu bilmediğini beyan ettiği, sanığın 06.11.2015 tarihli mahkeme savunmasında ise barakaları kendisinin kurmadığını ifade tutanağına yanlış geçirilmiş olabileceğini belirterek suçlamaya konu barakaları 2012 yılı içerisinde Bahadır isimli şahıstan devraldığını, barakaların bildiği kadarıyla Enka Fabrikasının nizamiye sınırlarında kaldığını, sit alanında kaldığını bilmediğini öğrenince barakaları kaldırdığını beyanla üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği, mahkemece icra edilen keşif üzerine dosyaya sunulan 03.02.2016 havale tarihli heyet bilirkişi raporuna göre; barakanın derme çatma bir şekilde zemine dokunulmadan temelsiz bir şekilde mevcut zemine konmuş olduğu, suçlamaya konu barakaların 23.11.2015 tarihinde mahallinde yapılan keşif gününde zeminde mevcut olmadığı, suçlamaya konu alanın İzmir I Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 20/09/1990 tarih ve 2253 sayılı kararı ile 3. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edildiği, yine suça konu yerin İzmir II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 31/10/2008 tarih ve 4301 sayılı kararı ile Kyme Antik Kenti 3. derece arkeolojik sit alanı olarak tekrar tescil edildiği anlaşılmıştır.

Dosyada yer alan İzmir II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 18.08.2015 tarihli yazısında İzmir II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 10.06.2015 tarihli ve 5276 sayılı kararıyla Kyme Antik Kenti 1. derece ve 3. derece arkeolojik sit sınırlarının, 10.06.2015 tarihli ve 5276 sayılı kararıyla yeniden düzenlendiği ve söz konusu izinsiz uygulamaların sınırlarının yeniden düzenlenmiş olan 3. derece arkeolojik sit alanında kaldığının belirtildiği anlaşılmıştır.

Dosyada yer alan İzmir II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 18.08.2015 tarihli yazısında İzmir II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 10.06.2015 tarihli ve 5276 sayılı kararıyla Kyme Antik Kenti 1. derece ve 3. derece arkeolojik sit sınırlarının, 10.06.2015 tarihli ve 5276 sayılı kararıyla yeniden düzenlendiği ve söz konusu izinsiz uygulamaların sınırlarının yeniden düzenlenmiş olan 3. derece arkeolojik sit alanında kaldığının belirtildiği anlaşılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak suç açısından failin kastının bulunmaması nedeniyle CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine şeklinde düzeltilmesi suretiyle, hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca, Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesine Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4966, Karar No: 2022/8323, Tarih: 01.06.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/4966 E.  ,  2022/8323 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 01.12.2008-05.07.2013 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmaların tespiti istemine ilişkin davada, mahkemenin kabulüne yönelik verdiği ilk hüküm dairemizin 19.01.2015 tarih ve 2014/23867 Esas 2015/65 Karar sayılı ilamı ile eksik araştırmaya dayalı bozulmuş olup bozma sonrası yapılan yargılama sonucu yazılı şekilde karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un 86. maddesidir. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki davada; davalı işverenin, 20.07.2011 tarihi itibari ile ‘Balık, Kabuklu Deniz Hayvanları ‘işiyle Kurum nezdinde kapsama girdiği, Ticaret Sicil Müdürlüğü’nde 1998 yılından itibaren tescilli olduğu ve halen faal gözüktüğü, Mahkemece, bozma öncesinde bordrolu tanıkların tamamının dinlendiği, davacı ve bordrolu iki tanığın benzer mahiyette davası bulunduğu, davalı ve bordo tanıklarından bir tanesinin ise davalı işverenin kızı olduğu, bozma sonrası ise komşu işyeri olarak belirlenen benzer işi yapan ...Gıda’nın bordrolu tanıklarının dinlendiği anlaşılmaktadır.