muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7419, Karar No: 2015/12142, Tarih: 05.06.2015

Diyarbakır Valiliğinin 06/04/2015 tarih ve 37732461-12657.(62397).2015/1402- 1403-1 sayılı yazısında; Suriye'nin Ayn El-Arap bölgesine (Kobani) destek adı altında başlayıp akabinde il geneline yayılan şiddet içerikli sokak eylemleri ile ilgili olarak Diyarbakır C.Başsavcılığı Terör Suçları Soruşturma Bürosu'nca yürütülen 2014/28812 sayılı soruşturma kapsamında, PKK/KCK terör örgütü güdümünde faaliyet gösteren yazılı ve görsel basında farklı tarihlerde "öldürme/linç olayı şüphelisi olarak tutuklanan sanıklardan bir kısım tutuklamaların hukuksuz olduğu" şeklinde propaganda içeren provakatif haberler yapıldığı ve bu haberler ile birlikte ülke gündeminde tutulmaya çalışıldığının takip edildiği, il genelinde geçmiş tarihlerde PKK/KCK terör örgütü ile Hizbullah terör örgütüne müzahir şahıslar arasında meydana gelen çatışmalar göz önünde bulundurulduğunda, mahkeme safhasında karşıt iki grup arasında meydana gelebilecek şiddet içerikli eylemlerin il geneline yayılabileceği, yaşanan çatışmalar neticesi can kayıplarının olabileceği, yaşanan olaylar esnasında müzahir şahıs/şahıslarca kayıt altına alınacak olay görüntülerinin terör örgütleri güdümünde yayın yapan basın-yayın organlarında paylaşılabileceği, aynı zamanda sanıkların cezaevinde, adliyede veya cezaevinden adliyeye getirilip götürülmeleri sırasında öldürülmesi, kaçırılması veya kargaşa çıkması gibi kamu güvenliğini bozacak üzücü olayların meydana gelebileceği, maktullerin yakınlarının Diyarbakır'da toplumsal çatışma ve kargaşaya yol açabileceği, son zamanlarda meydana gelen olaylar da göz önünde bulundurulduğunda; ilde güvenlik açısından yoğun güvenlik kuvveti görevlendirmeleri yapıldığı, ilerleyen günlerde de yoğun emniyet tedbirleri alınacağı öngörüldüğünden, bahse konu dava dosyasının başka bir ile naklinin uygun olacağı yolunda görüş belirtildiği,

Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 09/04/2015 tarih ve B.M. 2015/5403-2 sayılı yazısında; davanın taraflarının farklı siyasi ve sosyal yapıya sahip olmaları, davanın Diyarbakır'da toplum, sivil toplum kuruluşları ve yerel medya tarafından yakından takip edilen bir dosya olması da dikkate alındığında, Diyarbakır ilinde görülmeye devam edilmesi halinde adliye binası ve çevresinde oluşabilecek yoğun toplumsal grupların şiddet içerikli eylemleri durumunda adliye binasında veya çevresinde olağan güvenlik imkanlarının yanı sıra alınacak ek güvenlik tedbirlerinin böyle bir saldırıyı engellemede yeterli kalamayacağı gibi, olayların şehir geneline de yayılabileceği, mağdur ve sanık tarafların adliyeye gelip gitmeleri sırasında öldürülmeleri, kaçırılmaları veya kargaşa çıkması gibi kamu güvenliğini bozacak üzücü olayların meydana gelmesinin ihtimal dahilinde bulunması nedeniyle kamu güvenliği açısından davanın naklinin uygun olacağının bildirildiği gözetilerek yapılan incelemede;

Davanın kamu güvenliği nedeniyle naklinin CMK'nın 19/2. maddesinde düzenlendiği, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 01/01/2006 tarih ve 19 no.lu genelgesi ile de kamu güvenliği nedeniyle davanın naklinin istenmesi durumunda yapılacak işlemlerin izah edildiği,

Bahse konu dava dosyasının başka bir yere naklinin uygun olacağı yolundaki, yukarıda belirtilen görüşler ve Adalet Bakanlığının bu husustaki istemi nazara alındığında devletin sorumluların belirlenip cezalandırılmasını sağlayarak etkili bir soruşturma yürütme sorumluluğunun bulunduğu, yargılamanın adil, etkili ve tarafların katılımına açık bir şekilde esas yetkili mahkemesinde yapılması gerektiği, ancak güvenlik önlemleri alınsa bile toplumsal olaylar çıkabileceği ve tarafların ciddi tehditler altında kalabileceği, buna bağlı olarak yargılamanın düzenli yapılamayacağı, kamu güvenliği yönünden açık ve yakın tehlikenin söz konusu olabileceği, keza davanın nakli isteminin mahal mahkemesinden geldiği anlaşılmakla, CMK'nın 19/2. maddesi uyarınca Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/161 Esasında kayıtlı kamu davasının Ankara Ağır Ceza Mahkemesine NAKLİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 05/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9965, Karar No: 2010/1243, Tarih: 04.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/9965 E.  ,  2010/1243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.04.2008 tarih ve 2007/168-2008/81 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi M.Pınar Şengel tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinden ... Sanayi ve Ticaret A.Ş.’nin TPE nezdinde tescilli olan “...” markasının sahibi bulunan ... Aktiengesellshaft ile akdettiği 21.07.1992 tarihli lisans sözleşmesi uyarınca tescilli marka sahiplerine tanınan yasal korumadan yararlanma hakkının bulunduğunu, anılan markanın dünyaca tanınmış bir marka olduğunu, davalıların işyerinde yapılan aramada müvekkili şirketin tescilli marka hakkına tecavüz eden çok sayıda taklit ürünün tespit edildiğini, davalıların müvekkili şirketin tescilli marka hakkına tecavüzde bulunduklarını ileri sürerek, 11.150,00 YTL manevi, 22.300,00 YTL kar kaybı ve maddi tazminatın faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davada yetkili mahkemelerin HUMK’nun 9/1 maddesi uyarınca Tarsus Mahkemeleri olması nedeniyle öncelikle yetkisizlik kararı verilmesi gerektiğini, ayrıca şirkete karşı açılması gereken davanın Işıllar Elektrik yetkilileri ve müstahdemlerine yöneltilerek açılmasının yerinde olmadığını savunarak, davanın yetki ve husumet yönlerinden reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davalılardan Işıllar Elektrik yetkilileri ve müstahdemlerinin gerçek kişi olmadığı, tüzel kişiliğinin de bulunmaması nedeniyle bu davalı hakkında açılan davanın husumet ehliyeti olmadığından reddine, davacılar arasında akdedilen marka lisans sözleşmesine konu 129074 sayılı markanın yenilenmeyerek müddet olduğu, bu nedenle ... Sanayi ve Ticaret A.Ş.’nin bu lisans sözleşmesine dayanarak dava açma hakkının bulunmadığı gerekçesiyle anılan davacı hakkındaki davanın aktif husumete ehil olmadığından reddine, davacı ...’nin açtığı dava nedeniyle mahkemenin yetkisizliğine, yetkili mahkeme Tarsus Asliye Hukuk Mahkemesi olduğundan karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın yetkili Tarsus Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1691, Karar No: 2025/1907, Tarih: 18.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/1691 E.  ,  2025/1907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/95 Esas, 2023/790 Karar

HÜKÜM : Davanın reddi

Mahkemece bozma ilamına uyularak verilen karar, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 18.03.2025 günü hazır bulunan davacılar vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile davalının babası müteveffa ....'ün 1956 yılında evlendiklerini, 2002 yılında boşandıklarını, davacı ile murisin evlilikleri süresince 655 adet yöresel müzik aleti ve kütüphaneden oluşan çalgı koleksiyonunu birlikte oluşturup sahip olduklarını, bu koleksiyonun davacı ile muris eski eşinin müşterek ikametgahları olan Kadıköy adresinde bulunduğunu ve özenle muhafaza edildiğini, boşanmadan sonra koleksiyonun parçalanıp başka yere taşınmaması için murisin istek ve kabulü ile aynı mekanda muhafaza edildiğini, boşanma kararının 2002 yılında kesinleşmesinden intifa hakkı tesisine kadar geçen sürede aynı mekânda koleksiyonu korumak amacıyla murisin bila bedel oturduğunu, daha sonra tahliye edilme ihtimalinden son derece rahatsız olan murisin ısrarlı talebi üzerine intifa hakkı tesis edildiğini, işlemin tamamlanması için tapuda harca esas olmak üzere usulen bir bedel gösterildiğini, bu bedelin müvekkiline hiçbir zaman ödenmediğini, böylece boşanmadan sonra da koleksiyon üzerinde taraflar arasında 1/2 mülkiyetin devam ettiğini, murisin ölümünden sonra davalının kötüniyetle davacıya haber vermeden koleksiyonu 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansına satmak istediğini haber alan müvekkilinin koleksiyonun satışını durdurduğunu ve izale-i şuyuu davası açtığını, işbu davanın mülkiyetin tespiti amacıyla açıldığını ileri sürerek, 655 adet yöresel çalgı ile el yazması kitap ve belgelerden oluşan kütüphane dahil çalgı koleksiyonunun 1/2 mülkiyetinin müvekkiline ait olduğunun tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin babası muris....'ün 18.10.2009 tarihinde vefat ettiğini, davalının babasının ölümünden sonra çalgı koleksiyonunu muhafaza etmek için davacının gayrimenkul sahibi olduğu adresteki taşınmazı kiraladığını, davacının muristen boşanırken çalgı koleksiyonu ile ilgili hiçbir talebinin bulunmadığını, diğer yandan 05.12.1992 tarihinde yapılan anlaşma gereğince davacının Kadıköy adresindeki eşyaların sahibinin muris .... olduğunu kabul ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III.MAHKEME KARARI

III.MAHKEME KARARI

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan değerlendirme ve tanık beyanlarına göre; 05.12.1992 tarihli özel anlaşma başlıklı belgenin düzenlenme nedeni olan boşanma davası feragatle sonuçlanmış ise de davadan da anlaşıldığı üzere tarafların boşanma süreci yaşadıkları ve mütevaffa .... ile müteveffa (davacı) ...'nin evli oldukları dönem içerisinde birlikte yaşamadıklarına, davacı (müteveffa)nın koleksiyondan hak talep etmeyeceği hususunda anlaştıklarına yönelik tanık beyanları da bulunduğu, yine incelenen koleksiyon içeriğinden davacı (müteveffa) ...'nin koleksiyonda bulunan eşyalara karşı özel ilgisinin bulunduğuna yönelik de tanık beyanı bulunmadığı, davacı tanıklarının ise koleksiyonu tarafların birlikte oluşturduklarına yönelik genel beyanlarının bulunduğu ve bu beyanların müteveffa ...'nin ilgi alanları ile ilişkilendirilerek somutlaştırılamadığı, tamamı özel ilgi alanı ile ilgili olan koleksiyonun davacı (....) ile ....'ün birlikte oluşturduklarına yönelik iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının eski eşi (dava dışı ....) muris ile davacının birlikte edindikleri iddia edilen çalgı koleksiyonunun 1/2 mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Davacının, eski eşi muris ile birlikte oluşturdukları çalgı koleksiyonunun 1/2 mülkiyetinin tespitini talep ettiği davada, mahkemece, 05.12.1992 tarihli Özel Anlaşma ile bu adresteki eşyaların murise bırakıldığının belirtildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı tarafça temyizi üzerine Dairemizin 26.02.2027 tarih, 2016/6867 E., 2017/535 K. sayılı kararıyla; 05.12.1992 tarihli özel anlaşma başlıklı belge düzenlenme nedeni olan boşanma davası feragatle sonuçlanmasına rağmen delil olarak kabul edilerek, dosya içerisinde mevcut sair taraf delilleri değerlendirilip tartışılmaksızın davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma ilamı sonrası Mahkemece tarafların tanıkları dinlenmiş ve davacının koleksiyonu birlikte oluşturduklarını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dairemiz bozma ilamında ifade edildiği üzere, 05.12.1992 tarihli özel anlaşma başlıklı belgeye itibar edilmesi doğru olmamakla birlikte dosyada davacı tarafından sunulmuş çok sayıda yazılı delil bulunmakta olup, mahkemece söz konusu delillerin de değerlendirilmesi gerekmektedir. Ancak mahkeme kararının gerekçesinde davacı delillerinin incelenip değerlendirildiğine ve neden itibar edilmediğine dair herhangi bir gerekçeye yer verilmemiştir.

Davacı tarafça dosyaya sunulan, .... tarafından 11.02.1993 tarihli davacı ... ’e yazılan imzalı mektup, ....tarafından verilen 29.08.1990 tarihli vekâletname, 1960 tereke dosyası, murisin davacıya olan mektupları, Karagöz kitabının önsözü ve başkaca çok sayıda belge mahkemece incelenmemiştir.

Davacı tarafça dosyaya sunulan, .... tarafından 11.02.1993 tarihli davacı ... ’e yazılan imzalı mektup, ....tarafından verilen 29.08.1990 tarihli vekâletname, 1960 tereke dosyası, murisin davacıya olan mektupları, Karagöz kitabının önsözü ve başkaca çok sayıda belge mahkemece incelenmemiştir.

Dosya kapsamında örneği bulunan .... imzalı 1990 tarihli umumi vekâletnamede "...Sulh ve ibraya davadan ve temyizden feragata davayı kabule keza yine 1/2 hissesine sahip olduğum Çalgı Koleksiyonundaki hissemin tamamını dilediği zamanlarda dilediği bedel ve şartlarla Kültür Bakanlığı'na veya üçüncü şahıslara, kurum ve kuruluşlara satmaya, satış bedellerini ahzu kabza,... ve imzalamaya bu husustan dolayı tam bir yetki ile temsile,", yine 1993 tarihli mektup metninde "...Yarı hissesi bana ait olan bu evimdeki hissemi sana vereyim sen de sana ait olan birlikte oturduğumuz .....'i efendi N.19 daire 3'ü ölene kadar oturmam için intifa hakkını bana ver. Bunu niçin istiyorum. Binbir emek ve masrafla meydana getirdiğimiz yarı yarıya sahip olduğumuz müşterek kütüphane ve çalgılarımızın yerlerinden sökülüp nakliyesinde zarar göreceğinden satışlarında zorluk ve imkansızlık yaşarız. Bunda ikimiz de zarar görürüz. Satışta teşhir çok mühimdir..." ifadelerinin yer aldığı;.... imzalı bu belgelerde açıkça koleksiyonunun 1/2'sinin davacıya ait olduğunu ikrar ettiği, vekâletnamenin kullanılmaması ya da sonradan iptal edilmiş olmasının ikrarı ortadan kaldırmayacağı, karı-kocanın koleksiyonda müşterek malik ve zilyet oldukları anlaşılmaktadır. Dinlenen davacı tanıklarının beyanları da, koleksiyonun yıllar içinde davacı ve muris ... tarafından birlikte oluşturulduğu yönündedir. Aynı zamanda davacının memur olarak çalıştığı, ekonomik durumu ve mülkiyetinde bulunan satışa konu ettiği taşınmazları ile de koleksiyonun oluşturulmasında maddi katkı sağlama yeterliliğine sahip olduğu anlaşılmaktadır.

4722 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (4722 sayılı Kanun) 10. maddesine göre; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı TMK) yürürlüğe girdiği tarihten önce evlenmiş olan eşler arasında bu tarihe kadar tâbi oldukları mal rejimi devam eder. Eşler, Kanun’un yürürlüğe girdiği tarihten başlayarak bir yıl içinde başka bir mal rejimi seçmedikleri takdirde, bu tarihten geçerli olmak üzere yasal mal rejimi olan edinilmiş mallara katılma rejimini seçmiş sayılırlar. 4721 sayılı TMK'nın 179. maddesinde mal rejiminin tasfiyesinde eşlerin bağlı olduğu rejime ilişkin hükümlerin uygulanacağı açıklanmıştır. Bu düzenleme gereğince 4721 sayılı TMK'nın yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihinde evli olan eşlerin, önceki dönemde edindikleri mallarının tasfiyesi 743 sayılı Medeni Kanun (743 sayılı MK) hükümlerine göre, bu tarihten sonra edinilen malların tasfiyesi ise 4721 sayılı TMK hükümlerine göre yapılmalıdır.

743 sayılı MK'da mal rejiminin tasfiyesine ilişkin düzenleme bulunmadığından, eşlerin yaptıkları katkının karşılığını evlilik sona erdiğinde alabilmeleri 818 sayılı Borçlar Kanunu'ndan yararlanmak suretiyle Yargıtay içtihatlarıyla geliştirilen "katkı payı alacağı kavramı" ile mümkün kılınmıştır. Katkı payı alacağı, 743 sayılı MK gereği mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde evlilik birliği devam ederken bir eşe ait mal varlığının edinilmesine, iyileştirilmesine veya korunmasına diğer eşin para ya da para ile ölçülebilen maddi veya hizmet değeriyle katkısının karşılığı olmak üzere hesaplanan mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklı alacak türüdür. Kural olarak katkıda bulunan eş, diğer eşten katkısının karşılığı olarak sadece alacak isteğinde bulunabilir, ayın talep edemez.

Tüm bu açıklamalardan sonra, davacı tarafça dayanılan deliller, yukarıda ifade edilen 1990 tarihli vekâletname, 1993 tarihli muris imzalı mektup ve tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde, davacı ... ile muris...'ün evlilik birliği içerisindeyken müşterek çaba ve sermaye ile koleksiyonu birlikte edindikleri anlaşılmakla; Mahkemece, tarafların 2002 yılında boşandıkları, koleksiyonun 743 sayılı MK döneminde oluşturulduğu gözetilerek, davacının ancak koleksiyonun güncel rayiç değeri üzerinden 1/2 oranındaki katkı payı alacağını talep edebileceği, mahkemece bu yönde değerlendirme yapılması gerekirken yazılı gerekçelerle ve eksik inceleme sonucunda davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

V.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının BOZULMASINA, dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 28.000,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istekleri halinde ilgililere iadesine, 18.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/21250, Karar No: 2010/4460, Tarih: 19.04.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/21250 E.  ,  2010/4460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, diğer arkadaşları ... ve ... ile birlikte, yürümekte olan yakınana ‘kızlara laf atmışsın’ diyerek konuşmak için araçlarına davet edip bir süre beraber ilerledikten sonra, rehberini kontrol etmek bahanesiyle cep telefonunu aldıkları ve yakınanı laf atılan kızla yüzleştireceklerinden bahisle bir bina içerisine göndererek, olay yerinden ayrıldıklarının anlaşılması, yakınanın zilyetliği devretme amacıyla hareket etmeksizin telefonu sanıklara vermesi ve olayda yağma suçunun unsurları olan tehdit ve cebire de başvurulmaması karşısında; sanığın eyleminin bir bütün halinde 5237 sayılı TCK.nun 141/1. (765 sayılı TCK.nun 491/ilk) maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3236, Karar No: 2022/2288, Tarih: 23.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3236 E.  ,  2022/2288 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Hüküm : 1. Sanık ... hakkında; TCK'nın 85/1. maddesi gereğince mahkumiyet

2. Sanık ... hakkında; TCK'nın 85/1. maddesi gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'nin mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık ... tarafından, sanık ...'nün mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; sanık ...'nin Gaziantep ili, Nizip ilçesi, Osmangazi Mahallesi'nde faaliyet gösteren ... Rehabilitasyon merkezinin kurucusu olduğu, sanık ...'nün ise bu merkezin müdürü olduğu, 16/06/2010 günü özürlü rapor tarihi geçmiş olan ve okula kaydı bulunmayan 2006 doğumlu ...'in, ... Rehabilitasyon merkezinin 1. katındaki odada bulunduğu esnada aynı yerde zihinsel engelli olan ve Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/226 esas 2013/390 sayılı kararı ile hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilen 1996 doğumlu ... tarafından odanın güneye bakan penceresinden aşağıya atması şeklinde meydana gelen ve ...'in kafatası kırıkları ile birlikte beyin doku hasarı ve beyin kanaması sonucunda öldüğü,

16/06/2010 tarihli olay yeri inceleme tutanağı ile rehabilitasyon merkezinin 3 katlı bir betonarme bir bina olduğu, çevresinin beton bahçe duvarı ile çevrili olduğu, bina ile bahçe duvarı arasındaki zeminin beton olduğu, binanın pimapen olan pencerelerinde korkuluk olmadığı, pencere ile zemin arasında 5.70 metre mesafe olduğu tespit edildiği,

Soruşturma aşamasında keşfe binaen inşaat mühendisi tarafından tanzim edilen 04/04/2011 tarihli bilirkişi raporunda; sanık ...'nün, raporu ve okulda kaydı bulunmayan çocuğun okula getirilip eğitim almasından haberdar olmaması, görevli öğretmeni denetlememesi ve öğretmenin zamanında derse girmesini sağlamaması sebebiyle asli kusurlu olduğu, sanık ...'nin ise kurucusu olduğu rehabilitasyon merkezinde bedensel, zihinsel ve işitme engelli çocuklara eğitimin verilmesine rağmen gerekli güvenlik önlemleri almaması sebebiyle asli kusurlu olduğu belirtildiği,

İş güvenliği uzmanı, eğitimci ve hukukçudan oluşan üç kişilik bilirkişi heyeti tarafından tanzim edilen 20/08/2014 tarihli rapor ile iş güvenliği uzmanı, eğitim uzmanı ve hukukçudan oluşan üç kişilik bilirkişi heyeti tarafından tanzim edilen 14/12/2015 tarihli raporda; okulun fiziki mekanlarındaki gerekli tedbirlerin alınmaması (pencerelerde korkuluk demirlerinin olmaması), rapor tarihi geçmiş ve kaydı olmayan çocukların rehabilitasyon merkezine giriş çıkışındaki kontrollerinin yapılmaması sebebiyle sanık ...'nün asli kusurlu olduğu, sanık ...'nin ise tali kusurlu olduğu belirtildiği olayda, yerel mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafinin kusur durumuna, ceza miktarına, lehe hükümlerin uygulanmamasına ve sair nedenlere ilişkin, sanık ...'nin ise kusur durumuna, eksik incelemeye ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 23/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.