muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/14238, Karar No: 2010/12095, Tarih: 29.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/14238 E.  ,  2010/12095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Van 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.03.2009 tarih ve 2008/19-2009/131 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların davalıya ait halk otobüsü ile onun adına tahsisli hattın müvekkiline devri konusunda 26.02.2008 tarihli sözleşme ile anlaştıklarını, otobüsün devrinin sağlandığını, durumun belediyeye bildirildiğini, devir işlemlerinin yapılması için aynı gün başvurunun kayda girdiğini, davalının bedelin tamamını aldığını, işlemlerin devamı sırasında encümen kararı alınmadan sözleşmeden vazgeçtiğini bildirmesi üzerine belediyenin işlem yapmadığını, davalının vazgeçmesinin yerinde olmadığını, sözleşmenin geçerli bulunduğunu ileri sürerek, davalı adına kayıtlı 52 numaralı otobüs hattının devir sözleşmesinin geçerliliğinin ve devrin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, devir sözleşmesinin geçerli olmadığını, mevzuat gereğince davacının belirlenen süre içinde hat devir ücretini belediyeye yatırmadığını, temerrüde düştüğünü, müvekkilinin durumu belediyeye bildirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, tarafların davalıya ait halk otobüsünün davacıya devri konusunda 26.02.2008 tarihinde anlaştıkları, bedelin davalı tarafından alındığı, dava dışı belediye işletme sözleşmesi hükmünü göre, hattı devredenin yazılı talebi, devir ücretinin yatırılması ve alan tarafından taahhütname verilmesi halinde devrin mümkün olduğunun hükme bağlandığı, devir ücretinin yatırılması için süre öngörülmediği, dinlenen tanık beyanlarına göre davacının devir ücretini taksitli yatırmak istediği, dava dışı belediyenin bunu kabul ettiği, bu sırada davalının devirden vazgeçtiğini açıkladığı, yargılama sırasında da davacı tarafından bu bedelin yatırıldığı, sözleşmenin geçerli şekilde kurulduğu, davalının haklı neden göstermeden sözleşmeden dönemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne, taraflar arasındaki hattın devri ile ilgili davalı tarafça çıkarılan muarazanın giderilmesine, hattın devrinin gerçekleştiğinin tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 320,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 29.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25226, Karar No: 2014/6834, Tarih: 25.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2012/25226 E.  ,  2014/6834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Emirdağ Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :06.06.2012

NUMARASI :Esas no:2012/130 Karar no:2012/207

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 25.03.2014 günü temyiz eden davalı-karşı davacı İ.. Y.. vekili Av.geldi. Karşı taraf davacı-karşı davalı Y.. Y.. gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece karşılıklı olarak açılan her iki boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve koca yararına manevi tazminat verilmesine dair önceki hüküm, davacı-karşı davalı kadın tarafından, kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmiş, davacı-karşı davalı kadının davasında verilen boşanma hükmü ile diğer yönler temyize konu edilmediğinden 17.11.2010 tarihinde kesinleşmiştir. Hüküm kocanın boşanma davasının ve manevi tazminat talebinin reddi gerektiği, davacı-davalı kadın yararına maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur. Mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda bozulan hususlara ilişkin olarak yeniden hüküm kurulması gerekirken, bozma kapsamı dışına çıkılarak ilk temyizin şümulü dışında kalarak usulen kesinleşen davacı-davalı kadının boşanma davası, tedbir nafakası, vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden yeniden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır. Ancak bu yanlışlıklar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümlerinin düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir(HUMK.md.438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeplerle gerekçeli kararın hüküm bölümünün 2.bendinde yer alan "Davacı-karşı davalı'nın açmış olduğu boşanma davasının kabulü ile, ESKİŞEHİR İli, MAHMUDİYE İlçesi....,Köyü köyü/mah.Cilt .. hane . BSN:.de nüfusa kayıtlı, CEYLAN ve ATİKE'den olma, 10.06.1983 doğumlu davacı-karşı davalı Y.. Y.. ile aynı hane BSN:34'de nüfusa kayıtlı E.. ve RUKİYE'den olma 23.01.1981 doğumlu davalı İ.. Y..'nın evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile Türk Medeni Kanununun 166/1. maddeleri uyarınca BOŞANMALARINA" cümlesinin hükümden çıkartılmasına yerine "Kesinleşen yönlerden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına" cümlesinin yazılmasına, yine aynı gerekçelerle 2-b) bendinin tamamının hükümden çıkartılmasına yerine "Davacı-davalı kadın yararına boşanma kararının kesinleşme tarihinden itibaren 200 TL yoksulluk nafakasının davalı-davacı kocadan alınarak davacı-davalı kadına verilmesine" cümlesinin yazılmasına, yine sırasıyla 3., 5. ve 7. bentlerin hükümden çıkartılmasına, 7. bent olarak "Davacı-davalı kadın tarafından bozmadan sonra yapılan 165,85 TL yargılama giderinin davalı-karşı davacıdan alınarak, davacı-karşı davalı kadına verilmesine" cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu bölümlerinin düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 1100 TL. vekalet ücretinin Yeliz'den alınıp İbrahim'e verilmesine, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.25.03.2014(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/5525, Karar No: 2012/19841, Tarih: 11.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/5525 E.  ,  2012/19841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3091 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Hassa ilçesi, Tirek köyü sınırları içerisinde bulunan ve kadastro çalış- maları sırasında taşlık, kayalık vasfıyla tescil dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer olduğu anlaşılan suça konu taşınmazın TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, yöreyi iyi bilen tarafsız bilirkişi ve tanıklardan sorulup, ziraat bilirkişisinden de rapor alınarak, tereddüde yer vermeyecek şekilde kesin olarak saptanıp sonucuna göre hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanık hakkında 3091 sayılı Yasaya aykırılık suçudan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, CMK.nun 225/1. maddesine aykırı davranılarak yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeblerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 11.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13123, Karar No: 2025/6817, Tarih: 15.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/13123 E.  ,  2025/6817 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/842 E., 2021/365 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın paylaşımlarının ifade özrgürlüğü kapsamında olduğuna, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe olan hükümlerin uygulanmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslararası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslararası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasa'nın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, suça konu paylaşımların tüm içerği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla Cumhurbaşkanına hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2. Kabule göre de;

Sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına esas alınan hüküm 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 305. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan, sanığın adli sicil kaydında yer alan Vize Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2014 tarih, 2014/32 Esas, 2014/161 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması ve mükerrir olan sanık hakkında aleyhe temyiz bulunmadığından koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın kesin nitelikte olan hüküm esas alınarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Vize Asliye Ceza Mahkemesine Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,15.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14884, Karar No: 2015/21418, Tarih: 16.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/14884 E.  ,  2015/21418 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılması ve taşınmazın tapu kaydına aile konutu şerhi konulması istemlerine ilişkindir. Davacı malik olmayan eş, aile konutu niteliğinde bulunan taşınmazın, malik olan davalı eş tarafından “açık rızası bulunmadan" davalı banka lehine ipotek ettirildiğini ileri sürerek, aile konutu üzerine konulan ipoteğin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir. Davalı banka, dava konusu taşınmazın tapu kaydında aile konutu olduğuna dair bir şerhin bulunmadığını, bankanın iyiniyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece yapılan yargılama neticesinde; taşınmazın tapu kaydında aile konutu olduğuna dair bir şerhin bulunmadığı, davalı bankanın kötüniyetinin kanıtlanamadığı ve bankanın ipotek aldığı taşınmazın aile konutu olduğunu araştırma yükümlülüğü bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu “emsal davalarda" gerekçesi aşağıya “aynen” alınan 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar ve 15.04.2015 günlü kararı ile “yeni bir uygulamaya” geçmiştir. Hukuk Genel Kurulunun benzer davalarda da sürdürülen yeni uygulaması Dairemiz tarafından da benimsenmiş olup Dairemiz emsal bütün davalarda Hukuk Genel Kurulunun aşağıdaki görüşlerine aynen katılmaktadır.

Emsal Hukuk Genel Kurulu kararında yer alan yerel mahkemenin “direnme gerekçesinde” açıkça belirtildiği üzere Türk Medeni Kanununun madde 194 hükmü ile eşlerin fiil ehliyetine getirilen sınırlama aile konutuna şerhin konulması ya da konulmaması koşuluna bağlanmadığı gibi işlem tarafı olan üçüncü kişinin iyiniyetli olup olmamasının da herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.” Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “konulmuş olmasa da” eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa dahi aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh “kurucu” değil “açıklayıcı” şerh özelliğini taşımaktadır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “emredici” niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem için verilebilir.

.../...

Türk Medeni Kanununun madde 193. hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanununun madde 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin korunması” amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin "açık rızası bulunmadıkça” aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunun ipotek edilmesi gibi “tek başına” bir ayni hakla sınırlandıramaz. Bu sınırlandırma “ancak diğer eşin açık rızası alınarak” yapılabilir.

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin “açık” olması gerekir ....

Her ne kadar ipotek doğrudan doğruya aile konutundan faydalanma ve oturma hakkını engellemiyorsa da, hak sahibi eşin kötüniyetli ve muvazaalı işlemleri ile aile konutunun elden çıkarılma tehlikesi nedeniyle ipotek işlemine diğer eşin “açık rızası” şarttır. Somut olayda, davalı eş dava konusu aile konutu üzerinde diğer davalı banka lehine ipotek tesis etmiş, bu işlem sırasında davacı kadınının muvafakatı alınmamıştır.

Yukarıda açıklanan kurallar çerçevesinde eşin “açık rızası” alınmadan yapılan işlemin Hukuk Genel Kurulunca da açıkça ifade edildiği üzere “geçerli olduğunu” kabul etmek imkansızdır. Eş söyleyişle eşin “açık rızası alınmadan” yapılan işlemin “geçersiz olduğunu” kabul etmek zorunludur. Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Genel Kurulunca benimsenen yukarıda açıklanan yasal düzenleme ve ilkelere uygun değerlendirme yapılarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.11.2015 (Pzt.)...
Yargıtay — Esas No: 2019/459, Karar No: 2019/2939, Tarih: 14.02.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/459 E.  ,  2019/2939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına, akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın suç tarihi itibariyle ve halen TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespiti gerekirken;... Adli Tıp Şube Müdürlüğünde görevli Adli Tıp uzmanı olan tek hekim tarafından düzenlenen rapor ile yetinilerek, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 14.02.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5474, Karar No: 2024/4594, Tarih: 16.10.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/5474 E.  ,  2024/4594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/3033 E., 2023/1890 K.

DAVACILAR : ... vekili Avukat ..., vd.

DAVALILAR : ..., ... vekili Avukat ... vd.

DAVA TARİHİ : 20.05.2016

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/236 E., 2021/47 K.

Taraflar arasındaki tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın bir kısım davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı bir kısım davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA