muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13653, Karar No: 2015/9896, Tarih: 16.11.2015

Davacı vekili dava dilekçesinde; Davacı ile önceki malik ........ A.Ş. arasında 24.07.1998 tarihli, 10 yıl müddetli, yıllık 100 TL bedelli, mesire yeri olarak kullanılmak üzere tarla ile ilgili kira sözleşmesi yapıldığını, davaya konu kiralananın ... Turizm Tic. Ve San. A.Ş borçları yüzünden dava dışı .... tarafından icra marifetiyle alındığını, daha sonra taşınmazın TMSF'ye devredildiğini, TMSF ile davalı S.. A.. arasında 24.09.2014 tarihinde taşınmaz satış vaadi sözleşmesi imzalanıp akabinde taşınmazın 13.07.2005 tarihinde ... A.Ş. Adına tapuda tescil edildiğini, bu arada Karadeniz sahil yolu kapsamında taşınmazın bir kısmının kamulaştırıldığını, kalan kısmın 06.03.2007 tarihinde ... A.Ş. Adına tapuda tescil edildiğini, davalı .... Turizm Tic. Ve San.Turizm Tic. Ve San. A.Ş. Nin kendisi adına tescil edilen kısmı 01.06.2007 tarihinde diğer davalı K.. B..'a kiraladığını ve bu tarihten sonra kendisini taşınmaza sokmadıklarını bunun üzerine her iki davalıya karşı zilyetliğe dayalı el atmanın önlenmesi davası açtığını, mahkemece her iki davalının müdahalesinin men'ine karar verildiğini, kararın 02.02.2010 tarihinde Yargıtay'ın ilgili dairesince onanıp kesinleştiğini, bu nedenle müdahalenin başladığı tarihten sözleşme sonuna kadar iki sezon boyunca mevcut tesisi kullanamadığını, plaj giriş ücreti, alanın kapasitesi itibarı ilen en az (37) çadırın aylık 350 TL den (4) aylık ücreti, plaja gelene satılacak köfte meşrubat vs. gibi şeylerden elde edilecek karlardan mahrum kaldığını, belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 20.000 TL nin müdahalenin başladığı tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiş, davalı şirket vekili cevap dilekçesinde, davacının sunduğu kira sözleşmesinin sahte olduğunu, taşınmazı TMSF den aldığını, ilk kiraya verenle halef - selef ilişkisi bulunmadığını, davacının kiracılığını satın alma tarihinde bilmediğini belirterek davanın reddini savunmuş, mahkemece alınan bilirkişi raporunda, kiralananın 13.07.2005 ile 24.07.2008 tarihleri arasında elde etmesi muhtemel gelirin 91.810 TL olduğunu bildirilmiş, mahkemece K.. B.. hakkındaki davanın reddine, diğer davalı hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan Giresun 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/277 esas, 2007/532 karar sayılı dosyasına göre davacının ... Turizm Tic. Ve San. A.Ş. den kiraladığı ve sonrasında bir kısmı kamulaştırılan kiralanana yönelik müdahale için her iki davalıya karşı kamulaştırmadan arta kalan kısım için el atmanın önlenmesi davası açtığı, mahkemece her iki davalı yönünden davanın kabulüne karar verildiği, karar içeriğinden ve dosya kapsamından davacının kiralananı 2004 -2005 ve 2006 yıllarında kullandığı, yine mahkeme kararının Yargıtay'ca 02.02.2010 tarihine onandığı, onama kararının taraflara tebliğ edildiği karar düzeltme yoluna gidilmediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Yine davaya konu kiralananın kamulaştırmadan arta kalan kısmının davalı şirket adına 06.03.2007 tarihinde tescil edildiği, davalı şirketin diğer davalıya 01.06.2007 tarihinde taşınmazı kiraladığı uyuşmazlık konusu değildir. Bundan ayrı TMSF nin davaya konu kısım için (kamulaştırmadan sonra 907 ada 3 parsel adını alan) davalı şirkete karşı tapu iptali tescil davası açtığı, mahkemece 18.06.2010 tarihli karar ile davalı şirket adına olan tapu kaydının iptali ile taşınmazın TMSF adına tesciline karar verildiği, bu kararında 23.12.2011 tarihinde kesinleştiği görülmüştür. Öncelikle dava erken fesih nedeniyle kiracının yoksun kaldığı kar istemine ilişkin olup hükme esas alınan bilirkişi raporunda 13.07.2005 ile 24.07.2008 tarihleri arasında yoksun kalınan kar hesaplanmıştır. El Atmanın Önlenmesi davasının içeriğine göre ise davacının bu taşınmazı 2004-2005 ve 2006 yıllarında kullandığı sabittir. Bu yüzden fesih tarihinin taşınmazın davalı şirket tarafından diğer davalı K.. B..'a kiralandığı 01.06.2007 tarihi olarak kabul edilmesi gerekmektedir. Davalı kiraya verenin kira süresi sona ermeden, kira sözleşmesini tek taraflı olarak feshetmesi halinde davacı kiracının erken fesihten kaynaklanan zararlarının karşılamak zorundadır. Buna karşın davacı kiracının da kendi üzerine düşen görevi yapması ve yeniden aynı nitelikte ve şartlarda bir yer kiralamak konusunda gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi, TBK’nun 114. maddesinin (mülga BK 98) yollaması ile aynı Kanunun 52. maddesi (mülga BK 44) hükmü gereğidir. Bu durumda davacının zararı, aynı nitelikteki yeri, aynı şartlarda, ne kadar süre de kiralayabileceği, süre belirlenip bu süreyle sınırlı olmak üzere yoksun kalınan kardan ibarettir. Mahkemece, mahallinde keşif yapılıp, uzman bilirkişi aracılığıyla kiracının gereken çabayı göstermesi halinde kiralanana benzer bir yeri aynı koşullarla, yeniden hangi süre içerisinde kirayalabileceği süre belirlenip Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla saptanmalıdır. Yukarıda belirtilen nedenlerle fesih tarihi 01.06.2007 olarak belirlenip bu tarihten sonra yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde inceleme yapılarak davacının yoksun kaldığı karın belirlenecek süreyle sınırlı olmak üzere saptanması gerekmektedir

. Yukarıda belirtilen nedenlerle fesih tarihi 01.06.2007 olarak belirlenip bu tarihten sonra yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde inceleme yapılarak davacının yoksun kaldığı karın belirlenecek süreyle sınırlı olmak üzere saptanması gerekmektedir. Ayrıca hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının iddia ettiği 37 çadırın hepsinin birden sürekli olarak kiraya verilebileceği varsayılarak hesaplama yapılması doğru olmadığı gibi davacının önceki dönemde elde ettiği gelirlere ilişkin hiçbir belge getirtilmeden tanık beyanarındaki subjektif veriler üzerinden zarar hesabı yapılması da doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12571, Karar No: 2025/5363, Tarih: 20.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12571 E.  ,  2025/5363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1424 E. 2021/120 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince beraat hükmü kaldırılarak mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; beraat kararı verilmesine, kast unsuru bulunmadığına, kararın hukuka aykırı olduğuna yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin olarak sanık savunması, ekran çıktıları, kovuşturma izni kararı tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği yönünde Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanığa yükletilen Cumhurbaşkanına hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Kısa süreli olmayan 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 50/1. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlara çevrilemeyeceği gözetilmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı, anlaşıldığından sair temyiz sebepleri yönünden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,20.03.2025 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın yazdığı sözlerin Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,20.03.2025 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın yazdığı sözlerin Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

Anayasa’nın “Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti” kenar başlıklı 26. maddesi

“Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü, radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayımların izin sistemine bağlanmasına engel değildir.

Bu hürriyetlerin kullanılması, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabilir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.

AİHS 10. md ile güvence altına alınan ifade özgürlüğün sınırsız olmadığı 10/2. madde de belirlenen gerekçelerle sınırlandırılabileceği hüküm altına alınmıştır. Sözleşmede yer alan bu düzenleme AİHS içtihatları ile açıklığa kavuşturularak Avrupa kamu düzeninin yaşam ve hukuk pratiğinin vazgeçilmezi haline getirilmiştir.

AİHM’nin ifade özgürlüğüne yönelik müdahalelerde uyguladığı testi dosyamızdaki somut olaya ilişkin olması nedeniyle sadece başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ile sınırlı tutarak değerlendireceğiz.

Başkalarının şöhretini ve haklarını koruma amacıyla ifade özgürlüğünün kısıtlanması ulusal otoritelerin öteki gerekçelerden daha fazla öne sürdüğü “meşru amaç” olagelmiştir. Bundan dolayıdır ki, AİHM, bu alanda ifade özgürlüğüne tanınan yüksek korumayı kapsayan geniş çaplı bir içtihat geliştirmiştir.

Bu alandaki temel tartışma konusu, ifade özgürlüğünün kullanılması ile kişilik haklarına yönelik saldırı arasındaki sınırın nasıl ve hangi ölçütlere göre saptanacağı ile ilgilidir. Kişilik hakkının korunma gerekçesiyle ifade özgürlüğü kullanılamaz bir hale getirilmemelidir. Kişilik Haklarının Korunması Sözleşme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan bir haktır. AİHM’in Sözleşme’nin 8. ile 10. maddeleri arasında bir çatışma olduğunda, başka bir anlatımla terazide bir yanda “kişilik hakları”, diğer yanda “ifade özgürlüğü” bulunduğu durumlarda, tercihini daha çok ifade özgürlüğünden yana kullandığı söylenebilir. Bu nedenle kişilik hakkının korunması ile ifade özgürlüğü arasındaki dengeyi iyi sağlamak gerekmektedir. Özellikle siyasetçilerin ve devlet görevlilerinin kişilik hakları ve şöhretleri söz konusu olduğunda bu dengede ifade özgürlüğünün ağır bastığına kuşku yoktur.

Ancak müstehcen, saldırgan, aşağılayıcı, onur kırıcı, şiddeti teşvik eden veya nefret içeren söz ve yazı ile hakaret, sövme, kötüleme, iftira, sırf ar ve hayâ duygularını incitmeyi amaçlayan düşünce açıklamaları hukukun koruma alanı dışında kalırlar.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

AİHM’nin içtihatlarında kabul edilebilir eleştirinin sınırı bakımından bir hiyerarşi oluşturduğu söylenebilir. Buna göre kabul edilebilir eleştirinin sınırı en geniş anlamda bir siyasal organ söz konusu olduğunda geçerli olmakta, bunu sırası ile politikacılar, kamu görevlileri ve sıradan vatandaşlar takip etmektedir.

Dabrowski/Polonya davasında, bir gazeteci yerel bir siyasetçi ile ilgili devam etmekte olan ceza yargılamasına dair yazdığı yazıların gazetede yayınlanmasının ardından hakaret suçundan mahkûm olmuştur. Başvuran, hakaret ettiği iddia edilen belediye başkanının, hırsızlık suçundan ceza almasının ardından 'soyguncu belediye başkanı' olarak tanımlamıştır. AİHM, bu başvuruda, 10 uncu maddenin ihlal edildiğine karar verirken, gazetecinin bir dereceye kadar abartma hakkına sahip olmasına ve belediye başkanının kamuya mal olmuş bir kişi olarak, bazıları olgusal temelden yoksun olmayan değer yargısı olarak değerlendirilebilecek eleştirilere karşı, daha fazla hoşgörü göstermek zorunda olmasına özel bir ağırlık vermiştir. (Dabrowski /Polonya, 18235/02, 19/12/2006)

AİHM siyasetçiler bakımından ilkelerini koyduğu ve bu konuda geniş değerlendirmelerde bulunduğu ilk dava Lingens/Avusturya kararıdır. Söz konusu olayda, Avusturya’da 1975 yılında yapılan seçimlerden sonra, bir gazeteci olan başvuran Lingens, geçmişinde Nazi faaliyetleri bulunan bir siyasetçi ile koalisyon kuracağını açıklayan Federal Şansölye Bruno Kereiski’yi eleştiren yazılarında, “ahlaksızca”, “yüz kızartıcı”, “en adi türden fırsatçılık” ifadelerine yer vermiştir. Başvuranın para cezasına mahkum olduğu bu davada AİHM, politikacıların kendilerine yöneltilen ağır eleştirilere tahammül etmek durumunda olduğunu vurgulamış ve ifade özgürlüğünün ihlal edildiği sonucuna varmıştır. AİHM, içtihatlarını tekrar ederek, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesine dayanmış ve mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğuna hükmetmiştir. Hararetli siyasi tartışmaların yaşandığı bir arka plan ışığında, başvurucunun açıklamaları, saldırgan olmakla birlikte hakaret niteliğinde görülmemiştir (Lingens/Avusturya, 9815/82, 08/07/1986)

AİHM Lingens/Avusturya kararının ardından aynı ilkeleri Oberschlick/Avusturya kararında da tekrar etmiştir. Bu kararda da; bir siyasi parti liderinin İkinci Dünya Savaşına katılan askerler ile ilgili olarak yapmış olduğu açıklamalar sonrasında gazeteci olan başvuran tarafından “ahmak/aptal” şeklinde ifadeler kullanması nedeniyle, başvuran hakkında başlatılan ceza davası sonucunda mahkumiyetine karar verilmiştir. AİHM, siyasetçilerin eleştirilere özel kişilerden daha fazla hoşgörü göstermesi gerektiği ilkesini yineleyerek mahkûmiyetin ifade özgürlüğüne orantısız bir müdahale oluşturduğunu bu sebeple de başvuran hakkında ifade özgürlüğünün ihlal edildiğine karar vermiştir (Oberschlick/Avusturya, 20834/92, 01/07/1997).

Siyasetçiler/politikacılar için ortaya koyduğu ilkelerin aynısını AİHM, hükümet politikaları için yapılan eleştiriler ve yorumlar için de kabul etmiştir. Bu kapsamda Castells/İspanya kararında AİHM hükümet politikalarına karşı yapılan eleştiri ve yorumların siyasetçilerden bile daha geniş olduğuna vurgu yapmıştır. AİHM kararında hükümetin eylem ve işlemlerinin sadece yasama ve yargı organları tarafından değil aynı zamanda gazeteciler ve kamuoyu tarafından da takip edilmekte ve eleştirilmekte olduğunu belirtmiştir. Bu itibarla, hükümetlerin söz konusu eleştirilere yönelik başka yollardan cevap verme hakkının bulunduğuna dikkat çeken AİHM, ceza yaptırımlarına yönelik makul ve aşırıya kaçmayan tedbirleri alabileceğine hükmetmiştir. (Castells/İspanya, 11798/85, 23/04/1992)

Eon/Fransa davasında AİHM, bir siyasî eylemcinin, 2008 yılında Fransa Cumhurbaşkanı‘nın ziyareti sırasında, Cumhurbaşkanı korteji geçmek üzereyken, üzerinde “Defol git, salak herif” yazılı bir pankart açarak Fransa Cumhurbaşkanı’na hakaret etmekten hüküm giymesini incelemiştir. AİHM, bu içtihadında yerginin, pek çok kez, özünde var olan abartma ve saptırma vasıfları yoluyla, doğal olarak kışkırtmayı ve galeyana getirmeyi amaçlayan bir sanatsal ifade ve toplumsal eleştiri biçimi olduğunu belirttikten sonra, ceza verilmesinin, güncel konular hakkında yergi niteliğinde ortaya konulan ifade biçimleri üzerinde bir soğutma etkisi yapmasının mümkün olduğu ifade edilmiştir. Bu tür ifade biçimlerinin kendisi, kamu menfaatini ilgilendiren sorunların serbestçe tartışılmasında oldukça önemli bir rol oynayabilmektedir ki; serbest tartışma olmadan demokratik toplum mümkün olamaz. (Eon/ Fransa, 26118/10, 14/03/2013)

Yukarıda belirtilen AİHM kararlarında vurgulandığı üzere ifade özgürlüğüne getirilen sınırlamanın siyasetçilere yönelik eylemlerde meşru bir amaca yönelik olması yetmez ayrıca bu sınırlamanın demokratik toplumda gerekli olduğunun da ispatlanması gerekir. Bunun sınırları ise müdahalenin zorlayıcı bir toplumsal talebe dayanması ile ölçülü olması zorunluluğudur.

Sanığın cezalandırılmasına dayanak yapılan sözler bağlam bütünlüğünden koparılmadan değerlendirildiğinde tek başına Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturacak nitelikte olmayıp bir değer yargısı niteliğindedir. Somut olgu isnadı içermeyen değer yargısı niteliğindeki bir sözden dolayı sanığın cezalandırılmasının ifade özgürlüğüyle örtüşmediği kanaatindeyim. Ayrıca sanığın cezalandırılmasını gerektiren demokratik toplumda acil bir toplumsal ihtiyacın varlığından söz edilemez. Yine yazılan söz karşılığı verilen cezanın orantılı olduğu da söylenemez. Bu yönüyle ifade özgürlüğüne yönelen bu sınırlamanın demokratik toplum gereklerine uygun olmadığı düşüncesiyle sanığın beraati yerine mahkumiyet karanını onanması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2013/3972, Karar No: 2013/5544, Tarih: 07.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/3972 E.  ,  2013/5544 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek keşide etmek suçundan sanık ...'ın, 5941 sayılı Çek Kanununun 5/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 52/2. maddeleri uyarınca 4.400,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.07.2011 tarihli ve 2011/779 Esas, 2011/1763 sayılı Kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükümden sonra yürürlüğe giren 6273 sayılı Kanunla 5941 sayılı Çek Kanununda yapılan değişiklikle yaptırımın idarî yaptırıma dönüştüğünden bahisle dosyanın iade edilmesini müteakip ... Özel Eğitim ... Hizmetleri ve Rehabilitasyon Kursu Ticaret ve Limited Şirketi hakkında 5941 sayılı Kanunun 6273 sayılı Kanun ile değişik 5/1. maddesi gereğince çek düzenleme ve çek hesabı açma yasağı uygulanmasına ilişkin ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 30.04.2012 tarihli ve 2012/733 Esas, 2012/1501 sayılı Kararının;

Sanık ... hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 24.03.2011 tarihli iddianamede, karşılıksız çek keşide etmek suçundan 5941 sayılı Kanunun 5/1. maddesi gereğince sanığın cezalandırılması talep edildiği halde, iddianamede gösterilen sanık hakkında hüküm kurulmamış olmasının, mahallinde zamanaşımı süresi içerisinde mahkemesince verilecek bir kararla giderilebilecek bir eksiklik olduğu düşünülerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 225/1. maddesi gereğince, hükmün ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilebileceği cihetle, çek hesabı sahibi tüzel kişi hakkında iddianamede bir talep olmaması karşısında, tüzel kişi hakkında mahkemece re'sen İdari yaptırım kararı verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde tüzel kişi hakkında yaptırım kararı verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek ... Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 08.03.2013 gün ve 94660652-105-01-0379-2013/4016/16694 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nın 225/1. maddesinde yer alan "hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir” şeklindeki kanuni düzenlemeye aykırı olarak iddianamede dava açılmayan kabahatli ... Özel Eğitim ... Hizmetleri ve Rehabilitasyon Kursu Ticaret ve Limited Şirketi hakkında çek düzenleme ve çek hesabı açma yasağı uygulanmasına karar verilmesi,

5271 sayılı CMK.nın 225/1. maddesinde yer alan "hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir” şeklindeki kanuni düzenlemeye aykırı olarak iddianamede dava açılmayan kabahatli ... Özel Eğitim ... Hizmetleri ve Rehabilitasyon Kursu Ticaret ve Limited Şirketi hakkında çek düzenleme ve çek hesabı açma yasağı uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, bu itibarla kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriğinin yerinde olduğu görülmekle, ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 30.04.2012 gün, 2012/733 Esas ve 2012/1501 Karar sayılı Kararının CMK.nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı kanun maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak; Çek hesabı sahibi tüzel kişi ... Özel Eğitim ... Hizmetleri ve Rehabilitasyon Kursu Ticaret ve Limited Şirketi'nin çek düzenleme ve çek hesabı açmaktan yasaklanmasına ilişkin 30.04.2012 gün, 2012/733 Esas ve 2012/1501 Karar sayılı kararın KALDIRILMASINA ve dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.