muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9971, Karar No: 2015/5807, Tarih: 15.06.2015

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, davanın kısmen kabul kısmen reddine, 155 ada 33, 34 ve 39 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi davalı R.. C.. adına; 155 ada 31 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile 20/05/2014 havale tarihli bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 9919,35 m2 kısmının kayalık vasfıyla tespit harici bırakılmasına, (B) harfi ile gösterilen 2854,54 m2 ve (C) harfi ile gösterilen 8409,16 m2 bölümlerinin davalı R.. C.. adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından reddedilen bölümlere yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Yörede 1966 yılında kesinleşen Çomakdağ serisine ait orman kadastro çalışması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosuna, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucunda çekişmeli taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen davalı yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlendiğine ve çevre taşınmazların gerçek kişiler adına tespit edilip kesinleştiği, komşu 155 ada 32 ve 38 sayılı parsellerin Mehmet Cengiz adına tescili yolunda verilen kararların, Dairenin 2012/13840 sayılı dosyasında onandığı gözönünde bulundurularak yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen Hazinenin temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 15/06/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10923, Karar No: 2012/18760, Tarih: 10.12.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/10923 E.  ,  2012/18760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleştirilen alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; 03.10.2006 tarihli satış sözleşmesi gereğince, davalı şirketin müvekkili şirketten dondurulmuş balık aldığını, malların teslim edilmesine rağmen bakiye alacağın ödenmediğini ileri sürerek fazlaya ait hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000 Euro'luk kısmının Euro olarak aynen veya fiili ödeme tarihindeki YTL kuru karşılığında YTL olarak mal tesliminden 60 gün sonra işleyecek ticari reeskont faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Birleşen ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2010/226 E. sayılı davasında davacı vekili; ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2007/302 E. sayılı dosyasında davalı şirket aleyhine hamsi satışından kaynaklanan alacaklarının tahsili amacıyla fazlaya dair haklarını saklı tutarak açtıkları kısmi davanın kabulüne karar verildiğini ve bu kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiğini, eldeki bu dava ile de saklı tuttukları bakiye 21.624 Euro tutarındaki alacaklarının dava tarihinden itibaren 1 yıl vadeli Euro hesaplarına Devlet Bankalarınca uygulanan yabancı para faizi uygulanmak koşulu ile tahsil tarihindeki TC Merkez Bankası efektif satış kuru karşılığı TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Birleşen ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2010/226 E. sayılı davasında davalı vekili; davacının gönderdiği malın ayıplı olduğunun, Almanya’da yaptırdıkları bilirkişi tespiti ve raporu ile ortaya çıktığını, malın bozuk olduğunun bildirilmesi üzerine davacı şirket çalışanının Almanya'ya geldiğini, cari hesap şeklinde çalışan müvekkiline 80.000 Euro cari hesap borcunu ödemesini müteakip, dava konusu bozuk hamsilerin iade alınacağının taahhüt edildiğini, ancak taahhüde uyulmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.Mahkemece toplanan deliller ve dosya kapsamına göre; davalının muayene ve ayıp ihbar mükellefiyetini süresi içinde yerine getirmediği, satılan ürünleri zımnen kabul etmiş sayılacağı hususunun; tarafları, müddeabihi aynı olan ve Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 05.11.2008 tarih, 2007/302 E.-2008/506 K. sayılı kararı ile ortaya çıktığı, usulüne uygun tutulan davacı defterlerine göre davacının asıl ve birleşen dava miktarınca alacaklı bulunduğu, esasen teslim edilen malın miktarı ve bedeli hususunda çekişme bulunmadığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm asıl ve birleşen dava davalısı vekilince temyiz edilmiştir.1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin birleşen davada verilen hükme yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir. 2-Asıl davada talep edilen alacak hakkında ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 05.11.2008 tarih, 2007/302 E.-2008/506 K

.1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin birleşen davada verilen hükme yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir. 2-Asıl davada talep edilen alacak hakkında ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 05.11.2008 tarih, 2007/302 E.-2008/506 K. sayılı kararı ile hüküm oluşturulmuş ve bu hüküm Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiş olup, tarafları, sebebi ve dava konusu aynı olan asıl dava yönünden kesin hüküm bulunduğundan asıl davanın kesin hüküm nedeniyle reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) no.lu bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin birleşen davada verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) no.lu bentte açıklanan nedenle asıl dava yönünden verilen hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3483, Karar No: 2013/9999, Tarih: 29.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/3483 E.  ,  2013/9999 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1- ... 2- ... 3- ... 4- ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında Pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 18.12.2012 gün ve 2010/605 E. - 2012/798 K. Sayılı hükmün davalı vekilince temyiz edilmiş, davacı ... vekilince de temyize cevapla birlikte her ne kadar duruşma talep edilmişse de, tebligat gideri yokluğundan bu istemin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Heyetçe incelenmesine gerek görülen Kartal 3. Aile Mahkemesi'nin 2004/999 Esas, 2005/802 Karar sayılı, Kartal 2.Aile Mahkemesi'nin 2006/605 Esas, Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2010/1434 Esas Sayılı, Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/14034 Esas sayılı dosyalarının asıllarının veya tüm sayfalarını içeren onaylı örneklerinin eklenip birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 29.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10761, Karar No: 2015/6755, Tarih: 09.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/10761 E.  ,  2015/6755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 7. İş Mahkemesi

Tarihi : 19/03/2014

Numarası : 2013/417-2014/140

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı K.. M..nün tüm, davalı İl özel idaresinin aşağıdaki benin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının kadroya geçmeden evvel mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemlerin dikkate alınmaksızın intibakının hatalı olarak yapıldığını belirterek mevsimlik çalışma sürelerinin kıdem süresi hesabında nazara alınarak olması gereken kademe ve derecesinin tespiti ile hatalı intibat yapılması sebebiyle eksik ödenen bir kısım işçilik ücretlerinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar özetle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Dosya kapsamına göre davacının 6111 sayılı Kanuna göre İzmir Karayolları 2. Bölge Müdürlüğüne devredildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece 6111 sayılı Kanunun 166/6. maddesindeki “Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır” düzenlemesine dayanılarak dava konusu edilen alacaklar bakımından devre kadar olan kısmından davalı İl Özel İdaresi, devirden sonraki kısmından ise davalı Karayolları sorumlu tutulmuştur.

İş Kanunun 6. maddesindeki düzenleme karşısında devir tarihine kadar doğmuş bulunan alacaklardan devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup İş Kanununun açık düzenlemesi karşısında 6111 sayılı Kanun işverenler arasındaki iç ilişki bakımından sonuç doğurur. Şu halde devirden önceki doğmuş alacaklardan davalıların müştereken müteselsilen sorumlu tutulması gerekirken aksine uygulama ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı İl Özel İdaresi Başkanlığına iadesine, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27834, Karar No: 2016/6941, Tarih: 27.04.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/27834 E.  ,  2016/6941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.04.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın sevk ve idaresinde bulunan renoult marka araçta yapılan aramada, aracın ön koltuklarının altında tutanakta miktarı belirtilmeyen telefon sarj cihazı, bataryası, kulaklık ve telefon kapağı bulunması üzerine detaylı aramaya geçildiği ve bu aramada yine ön farlarının arka kısmında oluşturulduğu kabul edilen bölümdede aynı malzemelerden bulunduğu ancak miktarın açıkça ayrı ayrı tutanak altına alınmadığı ve toplamda 500 adet telefon sarj cihazı, 490 adet telefon bataryası,45 adet telefon kapağı ve 50 adet telefon kulaklığı bulunduğu, kaçak eşyaların gümrüklenmiş değerinin 1.573 TL Gümrük vergilerinin 267 TL aracın değeri ise belirlenmemiştir.

Araç sanığa aittir.

Mahkeme arac hakkında, zula olduğu gerekçesi ile 5607 sayılı kanunun 13/1-a maddesi gereğince müsaderesine ve Daire Sayın Çoğunluğu ise hükmün onanmasına karar vermiştir.

Aracın müsaderesine katılmıyorum. Zira,

1-Öncelikle far boşluğu aracın doğal boşluğu olup zula özelliğini taşımamaktadır. Bu nedenle müsadere kararı verebilmek için aracın değeri ile yakalan tüm kaçak eşyaların değeri arasındaki hakkaniyet değerlendirilmesinin yapılması gerekmektedir. Aracın değeri belli olmadığından öncelikle bu eksikliğin giderilmesi ve belirlenecek olan bu değer ile kaçak eşyalar arasında hakkaniyet değerlendirilmesi yapılarak müsadere veya iade kararı verilmelidir.

2- Diğer yönden, far boşluğunun zula olduğunu kabul ettiğimizde ise müsadere kararı verebilmek için yine aracın değerinin belirlenmesi ve far boşluğunda yakalan kaçak eşyaların değeri arasında hakkaniyet değerlendirilmesinin yapılması gerekmektedir. Aracın değeri belli olmadığından ve zulada yakalan eşya miktarı belli olmadığından öncelikle bu eksikliğin giderilmesi ve belirlenecek olan bu değerler ile kaçak eşyalar ile aracın değeri arasında hakkaniyet değerlendirilmesi yapılarak müsadere veya iade kararı verilmelidir.

Bu gerekçeler ile aracın müsaderesine dair kararı onayan Sayın Çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2006/1066, Karar No: 2006/2214, Tarih: 16.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/1066 E.  ,  2006/2214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde projeye aykırılıkların eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yargıtay uygulamalarına göre yönetim planında yasaklayıcı ve sınırlayıcı bir hüküm bulunmadıkça anayapının ya da bağımsız bölüm ve eklentilerinin kapı ve pencerelerinin ahşap doğramaları orjinal rengine ve formuna (boyut ve biçimine) uygun olmak koşulu ile PVC/ sert plastik ya da alüminyum ve benzeri malzemelerden oluşan doğramalarla değiştirilebilir. Somut olayda yönetim planının 6.maddesinin F bendinde “tatil konutu malikleri doğrama ve bina şekil ve renklerini değiştiremez” hükmüne yer verilmiş, malzemenin cinsi ve niteliği konusunda bir yasaklama getirilmemiştir. Buna göre pencere ve kapı doğramalarının şekil ve renkleri değiştirilmemesi koşuluyla orjinalinden farklı doğrama malzemeleri kullanılabilecektir. Dosyada toplanan bilgi ve belgelerden özellikle bilirkişi raporu içeriğinden dava konusu edilen alüminyum ve PVC malzeme ile değiştirildiği ileri sürülen kapı ve pencerelerinin önceki orjinal rengine ve formuna uygun olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Bu durum karşısında mahkemece bilirkişiden sözü edilen hususlara açıklık getiren ek rapor alınması veya gerektiğinde yerinde yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılması suretiyle dava konusu kapı ve pencere doğramalarının yukarıda sözü edilen Yargıtay uygulamalarındaki esaslara uygun olup olmadığı saptandıktan sonra oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken yetersiz araştırma ve eksik inceleme sonucu alüminyum ve PVC malzeme ile değiştirilen kapı ve pencere doğramalarının da kaldırılması yolunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7429, Karar No: 2014/5407, Tarih: 19.02.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/7429 E.  ,  2014/5407 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/153204

MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2013

NUMARASI : 2012/786 (E) ve 2013/203 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde tedavi gördüğüne dair savunması ile hakkında Manisa ve Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen ve sanık hakkında kleptomanı teşhisi ile TCK'nın 32/1.maddesi kapsamında olduğunu belirten 26/03/2010 tarihli rapor ile yine sanığın tam ehliyetli olduğunu belirtir dosya kapsamındaki diğer raporlar arasında çelişkinin bulunması karşısında; öncelikle sanığa ait bütün tedavi evrakları ve raporlar başka bir Üniversite hastanesine yada Adli Tıp Kurumu Başkanlığına gönderilerek dosya kapsamındaki tüm raporlar arasındaki çelişki giderilmek suretiyle, TCK’nın 32. maddesi ışığında, suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme (irade) yeteneğinde önemli derecede azalma olup olmadığının araştırılarak bu hususun düzenlenecek raporla saptanarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık H.. K..'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 19.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.