muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1753, Karar No: 2021/1420, Tarih: 18.02.2021

Davalı Kurum vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, tarafların markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davaya konu başvuru işaretin, davacı markalarıyla işaretsel olarak benzer olduğu, davalının marka başvurusu kapsamında bulunan 35/6. sınıf kapsamındaki bir kısım hizmetlerin davacının 29, 30, 31 ve 32. sınıflarda yer alan mallar ile ilişkili/benzer olduğu, bu hizmetler yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas tehlikesinin bulunduğu, davacı markalarının 556 sayılı KHK'nın 8/4 maddesi gereği tanınmış marka olduğu iddiasının ispat edilemediği, başvurunun kötüniyetli olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile TPMK YİDK'nın 2016-M-2840 sayılı kararının davacı itirazının reddi ile ilgili kısım yönünden kısmen 35/06 grupta yer alan "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için et balık kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri kuru bakliyat hazır çorbalar bulyonlar zeytin zeytin ezmeleri süt ve süt ürünleri (tereyağ dahil) yenilebilir bitkisel yağlar kurutulmuş konservelenmiş dondurulmuş pişirilmiş tütsülenmiş salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler salçalar kuruyemişler fındık ve fıstık ezmeleri tahin yumurtalar yumurta tozları patates cipsleri kahve kakao kahve veya kakao esaslı içecekler çikolata esaslı içecekler makarnalar mantılar erişteler pastacılık ve fırıncılık mamülleri tatlılar bal arı sütü propolis yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler vanilya baharatlar domates sosları dahil olmak üzere soslar mayalar kabartma tozları her türlü un irmikler nişastalar toz şeker kesme şeker pudra şekeri çaylar buzlu çaylar şekerlemeler çikolatalar bisküviler krakerler gofretler sakızlar dondurmalar yenilebilir buzlar tuz hububat (tahıl) ve mamülleri pekmez tarım ürünleri bahçecilik ürünleri ve tohumlar ormancılık ürünleri canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar dahil) canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar hayvan yemleri malt (insan tükemi için olmayan) biralar bira yapımında kullanılan preparatlar maden suları kaynak suları sofra suları sodalar sebze ve meyve suları bunların konsantreleri ve özleri meşrubatlar enerji içecekleri alkolsüz alkollü içecekler (biralar hariç) mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)." yönünden iptaline, davalı adına kayıtlı 2014/74950 sayılı "pratigo" ibareli markanın belirtilen mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı kurum vekili istinaf etmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı kurum vekili istinaf etmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi'nce tüm dosya kapsamına göre, istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı kurum vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ve davalı TPMK vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalı TPMK'dan ayrı ayrı alınmasına, 18.02.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10016, Karar No: 2016/11145, Tarih: 24.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/10016 E.  ,  2016/11145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2007 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında ... köyünde bulunan 104 ada 1 parsel sayılı taşınmaz, 4561852 m2 yüzölçümü ve orman vasfı ile Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacılar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın kısmen adlarına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu; davanın kabulüne 104 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 6.6.2014 tarihli fen bilirkişi raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen 8003 m2'lik kısmının tapu kaydının iptali ile 1/4’er paylarla davacılar adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi uyarınca yapılarak 2007 yılında kesinleşmiştir.

Mahkemece davacı yararına kazandırıcı zamanşımı zilyetliği yolu ile taşınmaz edinme koşulları oluştuğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmişse de; delillerin değerlendirilmesinde hataya düşülmüştür.

Şöyle ki; keşif sonucu düzenlenen 13/06/2014 tarihli ziraat bilirkişi raporunda; ”...dava konusu taşınmazın çok dik eğime sahip olduğu, şiddetli erozyon tehlikesi, toprak işlemeyi engelleyecek kadar taşlık kayalık olduğu, yörede tarımı yapılan kültür bitkileri yetiştiriciliği yapılamayacağı, mera ya da orman olarak kullanımının uygun olduğu özel mülke konu olabilecek yerlerden olmadığı, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu” belirtilmiş olmasına karşın, mahkemece orman bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz için tarım arazileri ile bütünlük içinde olduğunun belirtildiği bu raporun mahalli bilirkişi beyanları ile uyumlu olduğu gerekçe gösterilerek dava kabul edilmiştir. Ancak dosya içerisinde dava konusu taşınmaza ait fotoğraflar incelendiğinde bu fotoğrafların ziraat bilirkişi raporu ile uyumlu olup, taşınmazın yüksek eğimli ve taşlık kayalık halde olduğu imar ve ihya edilmediği kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yolu ile edinilmesinin mümkün olmadığı anlaşılmakla, bu fotoğraflarla uyumlu ziraat bilirkişi raporuna dayanarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken aksi düşünce ile hüküm kurulması doğru değildir. Açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile usûl ve kanuna aykırı hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 24/11/2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/153, Karar No: 2008/139, Tarih: 20.02.2008

Hukuk Genel Kurulu 2008/4-153 E., 2008/139 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2008/4-153 E., 2008/139 K.**

**- AİLE MAHKEMELERİ

- EV BAŞKANININ SORUMLULUĞU

- GÖREV**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 369 ]

- 4787 S. AİLE MAHKEMELERİNİN KURULUŞ, GÖREV VE YARGILAMA... [ Madde 1 ]

- 4787 S. AİLE MAHKEMELERİNİN KURULUŞ, GÖREV VE YARGILAMA... [ Madde 4 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; (Kemalpaşa Asliye İkinci Hukuk Mahkemesi)'nce (Aile Mahkemesi sıfatıyla) görevsizliğe dair verilen 07.02.2007 gün ve 2005/214-2007/19 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay Dördüncü Hukuk Dairesi'nin 21.06.2007 gün ve 2007/6255-8450 sayılı İlamı ile;

"Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan zararın tazminine ilişkindir. Mahkemece görevsizlik kararı verilmiş, karan davacı temyiz etmiştir.

Davacı idare, Aile Mahkemesi'nde açtığı bu dava ile, davalı küçük F.....'nın orman yangınına sebep olması nedeniyle uğranılan zararın velayeten ve ev başkanının sorumluluğu ilkeleri gereğince tahsilini istemiştir. Yerel mahkeme, davanın "aile hukuku" ile ilgili bulunmadığı gerekçesiyle Aile Mahkemesi tarafından görülemeyeceğinden, genel mahkemede bakılmak üzere görevsizlik kararı vermiştir.

"Ev başkanı"nın sorumluluğunun yasal dayanağı Türk Medeni Kanunu'nun 369. maddesinde bulunmaktadır. Bu madde yasanın ikinci kitabında yer alır. 4787 sayılı "Aile Mahkemesinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun"un 4. maddesinde; Türk Medeni Kanunu'nun ikinci kitabından doğan dava ve işlerin Aile Mahkemesinde çözümleneceği belirtilmektedir. Somut olay İtibariyle de, TMK'nın 369. maddesine uygulanması söz konusu olacağından, davanın Aile Mahkemesi'nde görülmesi gerekirken, yasal düzenlemeyi gözardı ederek görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir." gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmişrjr.

Temyiz Eden; Davacı vekili

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, küçüğün ve annesinin haksız eyleminden kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 369. maddesine dayanılarak ev başkanı sıfatıyla küçüğün annesi ve babası aleyhine, kendi adlanna asaleten, küçük adına velayeten açılmıştır.

05.03.1991 doğumlu küçük F..... ve annesi F....., davacının iddiasına göre 24.03.2004 tarihinde Kemalpaşa Serisi, Damlacık Köyü, Sülüklü Dağ, 18 Nolu Bölme, Dalaklı mevkiinde 6 dönüm ağaçlandırma sahasının yanmasına neden olmuşlar; haklarında suç tutanağı düzenlenmiştir.

05.03.1991 doğumlu küçük F..... ve annesi F....., davacının iddiasına göre 24.03.2004 tarihinde Kemalpaşa Serisi, Damlacık Köyü, Sülüklü Dağ, 18 Nolu Bölme, Dalaklı mevkiinde 6 dönüm ağaçlandırma sahasının yanmasına neden olmuşlar; haklarında suç tutanağı düzenlenmiştir.

Anne F..... hakkında Kemalpaşa Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2004/200 esas sayılı dosyasında "küçük kızına orman alanı kenarında ateş yakıp yemek ve çay yapması talimatını vermek suretiyle tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu orman yangınına neden olmak" suçundan, küçük F..... hakkında da İzmir Üçüncü Çocuk Mahkemesi'nin 2004/1308 esas sayılı dosyasında "tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu orman yangınına neden olmak" suçundan kamu davaları açılmıştır.

Davacı İdare, "Aile Mahkemesi" sıfatıyla Asliye Hukuk Mahkemesi'ne açtığı eldeki dava ile de yangın nedeni ile uğradığı 1.882.780.000 TL fidan zararı, 1.159.200.000 TL ağaçlandırma masrafı, 259.312.880 TL yangın söndürme masrafı olmak üzere toplam 3.301.292.880 TL (3.301,30 YTL) idare zararının tazminini İstemiş; husumeti Türk Medeni Kanunu'nun 369. maddesi gereğince ev başkanının sorumluluğu ilkelerine dayanarak küçüğe velayeten ve kendi adlarına asaleten anne ve babaya yöneltmiştir.

Davalı taraf, yanan yerin orman ve ağaçlandırma sahası olmadığını, makilik alan olduğunu savunmuş, davanın reddini istemiştir.

Aile Mahkemesi sıfatıyla davaya bakan Asliye Hukuk Mahkemesi'nce, önce ceza davalarının sonuçlan beklenmiş; daha sonra davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılamayacağı, değere göre Sulh Hukuk Mahkemesi'nin görevli olduğu belirtilerek görevsizlik kararıyla dosyanın Kemalpaşa Sulh Hukuk Mah-kemesî'ne gönderilmesine karar verilmiş; kararı davacı idare vekili temyiz etmiştir.

Özel Daire'ce karar; "Ev başkanının sorumluluğunun yasal dayanağı Türk Medeni Kanunu'nun 369. maddesinde bulunmaktadır. Bu madde Yasa'nın ikinci kitabında yer alır. 4787 sayılı Aile Mahkemesi'nin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4. maddesinde; Türk Medeni Kanunu'nun ikinci kitabından doğan dava ve işlerin Aile Mahkemesi'nde çözümleneceği belirtilmektedir. Somut olay itibariyle de TMK'nın 369. maddesine uygulanması söz konusu olacağından, davanın Aile Mahkemesi'nde görülmesi gerekirken, yasal düzenlemeyi gözardı ederek görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir." gerekçesiyle oybirliği ile bozulmuş, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hükmü temyize davacı idare vekili getirmektedir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; uyuşmazlığın niteliğine göre mahkemenin görevi noktasında olup; davaya bakmaya görevli mahkemenin Aile Mahkemesi mi, yoksa değer ölçütüne göre Sulh Hukuk Mahkemesi mi olduğunun çözümü gerekmektedir.

Dava "Ev başkanının sorumluluğu"™

™ dayanılarak açılmış olup, bu sorumluluğun dayanağını teşkil eden yasal düzenleme 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun Aile Hukuku'na ilişkin ikinci kitabında yer almaktadır.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; uyuşmazlığın niteliğine göre mahkemenin görevi noktasında olup; davaya bakmaya görevli mahkemenin Aile Mahkemesi mi, yoksa değer ölçütüne göre Sulh Hukuk Mahkemesi mi olduğunun çözümü gerekmektedir.

Dava "Ev başkanının sorumluluğu"™

™ dayanılarak açılmış olup, bu sorumluluğun dayanağını teşkil eden yasal düzenleme 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun Aile Hukuku'na ilişkin ikinci kitabında yer almaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun "Sorumluluk" başlığını taşıyan 369. maddesinde aynen;

"Ev başkanı, ev halkından olan küçüğün, kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur.

Ev başkanı, ev halkından akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunanların kendilerini ya da başkalarını tehlikeye veya zarara düşürmemeleri için gerekli Önlemleri almakla yükümlüdür.

Zorunluluk halinde gerekli önlemlerin alınmasını yetkili makamdan ister."

Hükmünü içermektedir.

Maddenin gerekçesinde ise;

"Yürürlükteki Kanun'un 320. maddesini karşılayan ve İsviçre Medeni Kanunu'nun 333. maddesiyle onu örnek alan 1984 tarihli Öntasarı'nın 301. maddesinden kısmen değiştirilmek suretiyle alınan bu maddede, ev başkanının ev halkından olan küçük, kısıtlı, akıl hastası ya da akıl zayıfı olan kişilerin başkalarına verdikleri zararlardan dolayı sorumluluğu düzenlenmektedir. Madde, ev başkanının sorumluluktan kurtulması için ona "durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini" kanıtlama olanağını da tanımaktadır. Böylece, ev başkanının sorumluluğu ile Borçlar Kanunu 55 ve 56. maddelerinde düzenlenen sorumluluklar arasında da bir uyum sağlanmış olmaktadır."

Denilmektedir.

Görüldüğü üzere, ev başkanı, ev halkından olan küçüğün, kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur.

Maddenin açık ifadesinden de anlaşıldığı gibi, üçüncü kişilere verdikleri zararla ev başkanını sorumluluk altına sokanlar; küçük, kısıtlı ve akıl hastalığı veya akıl zayıflığı olan kimselerdir. Eş söyleyişle, ev başkanının MK 369/1'den doğan bu sorumluluğu, her şeyden önce şahıs itibariyle sınırlı olup, sadece ve kısıtlıların haksız davranışları ile başkalarına verdikleri zararlardan sorumludur.

Hemen belirtmelidir ki, bu düzenleme hukuk sistemimiz içinde başkasının eyleminden sorumluluğu düzenleyen ayrık hükümlerden birisidir.

Hemen belirtmelidir ki, bu düzenleme hukuk sistemimiz içinde başkasının eyleminden sorumluluğu düzenleyen ayrık hükümlerden birisidir.

Hukuk düzeni, ev başkanını koruyucu ve güvenilir kişi; küçükleri, kısıtlıları, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunanları da korunmaya ve gözetime muhtaç kimseler olarak kabul etmiş, söz konusu istisnai düzenlemeye de Aile Hukuku'na ilişkin hükümler arasında özel olarak yer vermiştir. Zira, ev başkanlığı, aile halinde birlikte yaşayanların idare edilmesine, öncelikle aile üyeleri arasında bir düzenin kurulmasına, bunların yararına olarak birliğin korunmasına hizmet eder. Bununla beraber ev başkanlığı kurumuyla güdülen asıl amaç, gözetime muhtaç aile üyelerine karşı zarara uğramış olan üçüncü kişileri de korumaktır. Yani ev başkanlığı yalnız yetkiler veren bir kurum olmayıp, aynı zamanda görev ve sorumluluklar da yükleyen bir kurumdur.

Bu nedenledir ki, ev başkanı özen ve gözetim görevini yerine getirmemesinden dolayı üçüncü kişilerin uğradığı zararı tazminle sorumludur ve bu sorumluluk hukuksal nitelikçe kusursuz sorumluluktur. Dolayısıyla, ev başkanının bu sorumluluktan kurtulabilmesi ancak, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle küçüğü gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmesi ile mümkündür.

Tüm bu açıklamalar göstermektedir ki, ev başkanının sorumluluğu yasal dayanağını Türk Medeni Kanunu'nun Aile Hukuku'nu düzenleyen ikinci kitabında yer alan 369. maddeden almakta; aynı zamanda hukuksal nitelikçe de Aile Hukuku hükümleriyle sıkı sıkıya bağlantılı bulunmaktadır.

Sorumluluğun kaynağı böylece ortaya konulduktan sonra, yargılama yöntemi ve dolayısıyla da göreve ilişkin düzenlemeler irdelenmelidir.

Aile Mahkemelerinin kuruluşu, görevi ve yargılama usulleri; 4787 sayılı "Aile Mahkemesi'nin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun" ile düzenlenmiş ve Kanun'un 1. maddesinde "Amaç ve Kapsam" başlığı altında;

"Bu Kanunun amacı. Aile Mahkemelerinin kuruluş, görev ve yargılama usullerini düzenlemektir.

Bu Kanun, Aile Hukuku'ndan doğan dava ve işleri görmek üzere kurulan Aile Mahkemelerine dair hükümleri kapsar."

Hükmüne;

Yine 4. maddesinde de "Aile Mahkemelerinin Görevleri" başlığı altında;

"Aile Mahkemeleri, aşağıdaki dava ve işleri görürler:

1-22.11.2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (Ek ibare: 14.04.2004-5133 S.K. 2. madde) Üçüncü Kısım hariç olmak üzere İkinci Kitabı İle 03.12.2001 tarihli ve 4722 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a göre Aile Hukuku'ndan doğan dava ve işler,

2-20.05.1982 tarihli ve 2675 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'a göre Aile Hukuku'na İlişkin yabancı mahkeme kararlarının tanıma ve tenfizi,

3-Kanunlarla verilen diğer görevler."

Düzenlemesine yer verilmiştir.

Maddede hariç tutulan Üçüncü Kısım ise, Kanun'un 396 İla 494. maddelerini içermektedir.

2-20.05.1982 tarihli ve 2675 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'a göre Aile Hukuku'na İlişkin yabancı mahkeme kararlarının tanıma ve tenfizi,

3-Kanunlarla verilen diğer görevler."

Düzenlemesine yer verilmiştir.

Maddede hariç tutulan Üçüncü Kısım ise, Kanun'un 396 İla 494. maddelerini içermektedir.

Diğer taraftan, 4722 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun hükümleri arasında 4721 sayılı Kanun'un 369. maddesine dayalı davaların Aile Mahkemelerinde görülmesini ve yukarıda agklanan yasal hükümlerin uygulanmasını engelleyen ayrık bir düzenleme de bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; 4721 sayılı Kanun'un 369. maddesi, Kanun'un ikinci kitabının İkinci kısmında yer almakla, bu maddeye dayalı Aile Hukuku'ndan doğan uyuşmazlıkların çözümü de "Aile Mahkemelerinin görev alanına girmektedir.

Nitekim, eldeki dava da 4721 sayılı Kanun'un 369. maddesine dayalı olup. Aile Mahkemesi sıfatıyla Asliye Hukuk Mahkemesi'ne açılmıştır.

O halde, mahkemece işin esasına girilerek uyuşmazlığın karara bağlanması gerekirken, yasal olmayan gerekçelerle görevsizlik karan verilmesi ve aynı ilkelere işaret eden bozma kararına uyulmayarak önceki kararda dire-nilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

Sonuç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı HUMK'nın 429. maddesi gereğince (BOZULMASINA), istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 20.02.2008 gününde, oybirliği İle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9647, Karar No: 2012/15883, Tarih: 06.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/9647 E.  ,  2012/15883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/09/2010

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, davacının davalı şirkete ait otel işletmesinde genel müdür yardımcısı  olarak  çalıştığını, dolayısıyla işveren vekili olduğunu, bu sebeple iş güvencesi hükümlerinin uygulanamayacağını belirtilerek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı işverence temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri her şeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18. madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve  işten  çıkarma  yetkisini  haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi  işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18. maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir.