muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5805, Karar No: 2024/3387, Tarih: 10.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/5805 E.  ,  2024/3387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/701 değişik iş

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlâl etme, mala zarar verme ve hükümlü veya tutuklunun kaçması suçlarından Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğinin 05.02.2021 tarihli ve 2021/984 Esas, 2021/1014 Karar sayılı içtima kararı ile 49 yıl 101 ay 80 gün hapis cezasına hükümlü ...'ın, bu cezasının infazı sırasında açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinde bulunması üzerine, hükümlünün yasal şartları taşımadığı gerekçesiyle açık ceza infaz kurumuna ayrılmasının uygun olmadığına dair Eskişehir H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 21.12.2021 tarihli ve 2021/14739 sayılı kararına karşı yapılan şikâyetin kabulü ile anılan kararın iptaline ilişkin Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğinin 15.02.2022 tarihli ve 2022/37 Esas, 2022/1727 Karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair mercii Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.04.2022 tarihli ve 2022/701 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 94660652-105-26-16211-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve 2023/61270 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve 2023/61270 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 94660652-105-26-16211-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve 2023/61270 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve 2023/61270 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, hükümlünün 18 yaşından önce işlemiş olduğu suçlar sebebiyle çocuk eğitimevi yerine kapalı ceza infaz kurumunda cezasının infazına başlanması sebebiyle lehine hükümlerden yararlanarak açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinde bulunması üzerine, Eskişehir H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığınca yapılan değerlendirme neticesinde, hükümlünün 18 yaşından sonra işlemiş olduğu suçlar sebebiyle aldığı cezalara ilişkin infazı devam eden mahkûmiyetlerinin olduğu, kapalı ceza infaz kurumunda geçirmesi gereken sürenin henüz tamamlanmadığı, koşullu salıverilme tarihine beş yıldan fazla süre olduğundan bahisle açık ceza infaz kurumuna ayrılmasının uygun olmadığı gerekçesi ile talebinin reddine karar verildiği, hükümlünün anılan karara yönelik şikâyeti sebebiyle Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğince yapılan inceleme sonunda, hükümlünün içtima kararı kapsamında yer alan ve 18 yaşını doldurmadan önce işlediği cezalarını açık kurumda infaz etmesi gerektiği ancak firar etmiş olması sebebi ile kapalı kuruma iade edilmesi sonrası hakkında verilen disiplin cezasının infazından sonra yasal kaldırma süresi tamamlanmasını müteakip hükümlünün yeniden firar edip etmeyeceği yönünde değerlendirme yapılarak sonucuna göre açık kuruma ayrılıp ayrılmayacağı hususunda karar alınması gerekirken bu hususlar değerlendirilmeden hükümlünün açık kuruma ayrılma şartlarını taşımadığı yönünde değerlendirme yapılmasını kanuna aykırı görerek hükümlünün şikâyetinin kabulüne karar verildiği, Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğinin 15.02.2022 tarihli kararına karşı yapılan itirazın ise mercii Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.04.2022 tarihli kararı ile reddedildiğinin anlaşıldığı,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un;

"Çocuk kapalı ceza infaz kurumları" başlıklı 11 inci maddesinde "(1) Çocuk tutukluların ya da çocuk eğitimevlerinden disiplin veya diğer nedenlerle kapalı ceza infaz kurumlarına nakillerine karar verilen çocukların barındırıldıkları ve firara karşı engelleri olan iç ve dış güvenlik görevlileri bulunan, eğitim ve öğretime dayalı kurumlardır.

(2) Oniki-onsekiz yaş grubu çocuklar, cinsiyetleri ve fizikî gelişim durumları göz önüne alınarak bu kurumların ayrı ayrı bölümlerinde barındırılırlar.

"Çocuk kapalı ceza infaz kurumları" başlıklı 11 inci maddesinde "(1) Çocuk tutukluların ya da çocuk eğitimevlerinden disiplin veya diğer nedenlerle kapalı ceza infaz kurumlarına nakillerine karar verilen çocukların barındırıldıkları ve firara karşı engelleri olan iç ve dış güvenlik görevlileri bulunan, eğitim ve öğretime dayalı kurumlardır.

(2) Oniki-onsekiz yaş grubu çocuklar, cinsiyetleri ve fizikî gelişim durumları göz önüne alınarak bu kurumların ayrı ayrı bölümlerinde barındırılırlar.

(3) Bu hükümlüler, kendilerine özgü kurumun bulunmadığı hâllerde kapalı ceza infaz kurumlarının çocuklara ayrılan bölümlerine yerleştirilirler. Kurumlarda ayrı bölümlerin bulunmaması hâlinde, kız çocukları kadın kapalı ceza infaz kurumlarının bir bölümünde veya diğer kapalı ceza infaz kurumlarının kendilerine ayrılan bölümlerinde barındırılırlar.

(4) Bu kurumlarda çocuklara eğitim ve öğretim verilmesi ilkesine tam olarak uyulur.” şeklinde,

"Çocuk eğitimevleri" başlıklı 15 inci maddesinde "(1) Çocuk eğitimevleri; çocuk hükümlüler hakkında verilen cezaların, hükümlülerin eğitilmeleri, meslek edinmeleri ve yeniden toplumla bütünleştirilmeleri amaçları güdülerek yerine getirildiği tesislerdir. Bu kurumlarda firara karşı engel bulundurulmaz; kurum güvenliği iç güvenlik görevlilerinin gözetim ve sorumluluğunda sağlanır. (2) Kurum içinde veya dışında herhangi bir eğitim ve öğretim programına devam eden ve onsekiz yaşını dolduran çocukların, eğitim ve öğretimlerini tamamlayabilmeleri bakımından yirmibir yaşını bitirinceye kadar bu tesislerde kalmalarına izin verilebilir. (3) Haklarında tutuklama kararı bulunanlar ile 11 inci madde kapsamına girenler hariç olmak üzere, bu tesislerde bulunan çocuk hükümlüler kapalı ceza infaz kurumlarına gönderilmezler." şeklinde,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin "Çocuk eğitimevinden açık kuruma ayrılacak hükümlüler" başlıklı 7 nci maddesinde "(1) Çocuk eğitimevinde cezası infaz edildiği sırada eğitime devam etmeyenler on sekiz yaşını bitirdiklerinde, eğitime devam edenler ise yirmi bir yaşını bitirdiklerinde suç türüne bakılmaksızın açık kuruma gönderilir. (Ek cümle: RG-22/8/2015-29453) Açık kuruma gönderilenlerin on sekiz yaşını doldurmadan önce işlediği diğer suçların cezaları da açık kurumlarda infaz edilir." şeklinde düzenlemelerin yer aldığı,

Somut olayda, hükümlü ...'ın ilk defa ceza infaz kurumuna 19.04.2017 tarihinde Eskişehir H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'na çocuk hükümlü sıfatıyla alındığı, 07.05.2017 tarihi itibarıyla Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrıldığı, hükümlünün 18 yaşını doldurmuş olduğu 08.05.2017 tarihi öncesinde "Çocuk Eğitimevi" kurumu kapsamında infaz edilen cezasının bulunmadığı, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 04.01.2022 tarihli müddetnamesine göre koşullu salıverme tarihinin 16.04.2045 tarihi olduğunun anlaşılması karşısında, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 7 nci maddesine göre çocuk eğitimevinde bulunan çocuklardan eğitime devam etmeyenler on sekiz yaşını bitirdiklerinde, eğitime devam edenlerin ise yirmi bir yaşını bitirdiklerinde suç türüne bakılmaksızın açık kuruma gönderilecekleri, anılan düzenlemenin çocuk hükümlünün cezasının infazına çocuk eğitimevinde başlanması ve infazda bir kesinti olmaması hâlinde uygulanabileceği de nazara alındığında, bu yönden açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımadığı, hükümlünün Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğinin 23.06.2022 tarihli ve 2022/7071 Esas, 2022/7047 Karar sayılı içtima kararı ile 57 yıl 110 ay 96 gün hapis cezasına hükümlü olduğu, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 29.03.2021 tarihli müddetnamesine göre koşullu salıverilme tarihinin 12.04.2045 olduğu, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer alan, " 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 142, 148, 149, 188 ve 190 ıncı maddeleri ile 1/3/1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 403, 404, 491/3-4, 492, 493, 494, 495, 496, 497, 498 ve 499 uncu maddelerinden mahkûm olanların koşullu salıverilme tarihine beş yıldan az süre kalması şartı aranır" şeklindeki düzenlemeler de değerlendirildiğinde hükümlünün açığa ayrılma şartlarını taşımadığı anlaşılmakla hükümlü hakkında Eskişehir 1. İnfaz Hâkimliğince verilen karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 ncu maddesinin, (1), (2) ve (3) ncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin, “Çocuk eğitimevinden açık kuruma ayrılacak hükümlüler” başlıklı 7 nci maddesi;

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin, “Çocuk eğitimevinden açık kuruma ayrılacak hükümlüler” başlıklı 7 nci maddesi;

(1) Çocuk eğitimevinde cezası infaz edildiği sırada eğitime devam etmeyenler on sekiz yaşını bitirdiklerinde, eğitime devam edenler ise yirmi bir yaşını bitirdiklerinde suç türüne bakılmaksızın açık kuruma gönderilir. (Ek cümle:RG-22/8/2015-29453) Açık kuruma gönderilenlerin on sekiz yaşını doldurmadan önce işlediği diğer suçların cezaları da açık kurumlarda infaz edilir.”

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 08.05.1999 doğumlu olan hükümlünün, 18 yaşından küçük olduğu dönemde ve sonrasında işlediği içtimalı 49 yıl 101 ay 80 gün hapis cezasının infazı amacıyla düzenlenen 29.03.2021 tarihli ve 2019/2-5440 sayılı müddetnameye göre 21.12.2018 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı, şartla tahliye tarihinin 16.04.2045, bihakkın tahliye tarihinin 03.05.2059 olarak belirlendiği görülmektedir.

4. Hükümlünün işlediği bir suç nedeniyle tutuklanarak 11.03.2017 tarihinde Eskişehir H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna alındığı, tutuklama kararının infazına devam edildiği sırada kesinleşerek gelen 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezasının infazına aynı ceza infaz kurumunda 19.04.2017 tarihinde başlandığı, 20.04.2017 tarihli müddetnameye göre şartla tahliye tarihinin 06.09.2018, bihakkın tahliye tarihinin ise 24.01.2020 olarak tespit edildiği, 16.05.2017 tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmasına karar verildiği, bu kurumda cezasını infaz ettiği sırada İnfaz Hakimliğinin 25.05.2017 tarihli ve 2017/1147 Esas, 2017/1143 Karar sayılı kararı ile cezasının şartla tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği, hükümlünün işlediği başka bir suçtan tutuklanması nedeniyle 07.09.2017 tarihinde kapalı ceza infaz kurumuna mahkumiyet hükmünün infazı amacıyla tekrar alındığı ve 02.10.2017 tarihinde tekrar Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmasına karar verildiği, bu kurumda cezasını infaz ettiği sırada İnfaz Hakimliğinin 05.10.2017 tarihli ve 2017/2162 Esas, 2017/2154 Karar sayılı kararı ile cezasının şartla tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği ancak hükümlünün ikinci kez yükümlülük ihlali nedeniyle İnfaz Hakimliğinin 30.01.2018 tarihli ve 2017/2162 Esas, 2017/2154 Karar sayılı ek kararı ile hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verildiği, 06.02.2018 tarihinde mahkumiyet hükmünün infazına başlandığı, kesinleşerek gelen 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası nedeniyle içtima kararı alınıp, 17.09.2018 tarihinde düzenlenen müddetnameye göre şartla tahliye tarihi 13.03.2020, bihakkın tahliye tarihi 27.04.2022 olarak tespit edilen hükümlünün 02.10.2018 tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmasına karar verildiği, bu kurumda cezasını infaz ettiği sırada 09.12.2018 tarihinde firar ettiği, hakkında yakalama emri düzenlendiği ve 20.12.2018 tarihinde yakalanarak 21.12.2018 tarihinde kapalı ceza infaz kurumuna alındığı, hükümlünün firar ettiği tarihte infaza konu cezaları ile daha sonra kesinleşerek gelen cezalarının birlikte infaz edildiği sırada infaza konu tüm suçları işlediği tarihte 18 yaşından küçük olduğundan cezasını açık ceza infaz kurumunda çekmesi gerektiğinden bahisle Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmayı istediği, talebinin İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 21.12.2021 tarihli ve 2021/14739 sayılı kararı ile hükümlünün 18 yaşını doldurduktan sonra işlediği suçları nedeniyle kapalı ceza infaz kurumunda geçirilmesi gereken sürenin tamamlanmadığı, infaza konu cezaları arasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142 nci maddesinden verilen mahkumiyet hükümleri bulunması nedeniyle Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma

yönetmeliğinin 6. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince şartla tahliye tarihine beş yıldan az süre kalması durumunda açık ceza infaz kurumuna ayrılmayı hak edebileceği gerekçesiyle reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. 08.05.1999 doğumlu olan hükümlünün, 18 yaşını doldurmadan önce işlediği bir suç nedeniyle verilen ve kesinleşen cezasının infazı amacıyla Çocuk eğitimevinde kalmadığı, işlediği suç nedeniyle hakkında verilen tutuklama kararı bulunması nedeniyle Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunduğu sırada kesinleşerek gelen cezasının infazına 19.04.2017 tarihinde Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başlandığı anlaşılmakla, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 7. maddesinin uygulanma koşullarının somut olayda gerçekleşmediği dikkate alınarak hükümlünün talebinin reddi yerine kabulüne dair İnfaz Hakimliğince verilen karara karşı yapılan itirazın reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.04.2022 tarihli ve 2022/701 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 ncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6876, Karar No: 2014/8365, Tarih: 14.10.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/6876 E.  ,  2014/8365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Ret talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından 05.04.2012 havale tarihli dilekçe ile; "...Bu dosyada dava konusu olmayan davalıya ait olup ...'da kain taşınmazlarına ilişkin verilen ihtiyati haciz kararının mal kaçırma gayreti gerekçe gösterilerek verilmesi nedeniyle ihsası reyde bulunulduğu...” gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim ... (...)'nun, talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hâkim talebinin reddine ve ret talebinde bulunan tarafın HMK 42/4. maddesi uyarınca 1500.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 03.12.2013 gün 2013/9609 - 11068 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "...asliye hukuk mahkemesinde müstemiren 1/2 yetki ile görevlendirilen iki ayrı hâkim bulunduğu, bunlardan Hâkim ... yönünden reddi hâkim yoluna başvurulduğu, bu talebi merci sıfatıyla inceleme yetki ve görevinin H.M.K.'nun 40/2. maddesi uyarınca diğer hâkim'e ait olduğu, bu nedenle, Asliye 1. Ceza Mahkemesinin merci sıfatıyla reddi hâkim talebini inceleme görevi bulunmadığı, görevin kamu düzenine ilişkin olup re'sen gözetilmesi gerektiği ve mutlak bozma sebebi olduğuna..." değinilmiştir.

Asliye 1. Ceza Mahkemesi tarafından bozma kararına uyularak, talep incelenmek üzere HMK 40/2. maddesi gereğince belirlenen merciye gönderilmiş ve merci tarafından reddi hâkim talebinin reddine ve ret talebinde bulunan davalının HMK 42/4. maddesi gereğince 500.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, merci kararı davalı vekili Av. ... tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapıldığına göre, hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar HMK’nın 36. maddesinde sayılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 14/10/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26232, Karar No: 2013/2388, Tarih: 28.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/26232 E.  ,  2013/2388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/07/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi Sağlık Bakanlığı, tüzelkişiliği bulunmayan Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne gönderilen 30.05.2012 tarihli haciz ihbarnamesinin iptalini talep etmiş, mahkemece haciz ihbarnamesine karşı itirazların icra müdürlüğüne yapılması gerektiğinden bahisle hukuki yarar yokluğundan şikayetin reddine karar vermiştir.

İİK'nun 89. maddesine göre gönderilen 1. haciz ihbarnamesine itiraz edilmemiş olması, 3. kişinin şikayet yolu ile icra müdürünün yasaya uygun bulunmayan işleminin kaldırılmasını icra mahkemesi nezdinde talep etmesine engel değildir. Zira 3. kişinin İİK'nun 89/4 ve 338. maddeleri gereğince kendisinden tazminat istenmesi ve cezalandırılması yönünde talepte bulunulmasını önlemek için temelde yanlış olan memurluk işlemini iptalde hukuki yararı vardır.

Öncelikle tüzel kişiliği bulunmayan birime haciz ihbarnamesi gönderilmesi usulsüz olup, bu durum kamu düzenine aykırılık oluşturduğu için İİK'nun 16/2. maddesi gereğince şikayet süreye tabi değildir.

Somut olayda, 89/1 haciz ihbarnamesinin tüzel kişiliği bulunan ilgili bakanlık muhatap gösterilerek gönderilmesi yerine tüzel kişiliği bulunmayan Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne gönderilmesi doğru değildir. O halde mahkemece, şikayetin kabulü ile 89/1 haciz ihbarnamesinin iptaline karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6491, Karar No: 2022/1406, Tarih: 22.02.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/6491 E.  ,  2022/1406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Uygulama Kadastrosu

MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kamu düzeni ile sınırlı olmak üzere kabulüne karar verilmiş olup, bu kez davacı Hazine vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Uygulama kadastrosu sırasında, ... İli Merkez İlçe ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ve tapuda davacı Hazine adına kayıtlı bulunan eski 49 parsel sayılı 4.210,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 101 ada 151 parsel numarasıyla ve 4.200,02 metrekare yüzölçümlü olarak; kamu orta malı - mera vasfındaki eski 2242 parsel sayılı 788.000,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise, 101 ada 228 parsel numarasıyla ve 955.423,86 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı Hazine, uygulama kadastrosu sırasında kendisine ait taşınmazın sınırlarının yanlış belirlendiğini ve yanlışlığın 101 ada 228 parsel sayılı taşınmazdan kaynaklandığını ileri sürerek dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine, çekişmeli 101 ada 151 parsel sayılı taşınmazın uygulama tespiti gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hükmün davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince davacı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun kamu düzeni ile sınırlı olmak üzere kabulüne, ... Kadastro Mahkemesinin 2018/12 Esas, 2018/38 Karar sayılı hükmünün, HMK'nin 353/(1)-b.2 maddesi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine, davanın reddine, çekişmeli 101 ada 151 ve 228 parsel sayılı taşınmazların uygulama tespitleri gibi tesciline karar verilmiş ve ... bu karar davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.