muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/54967, Karar No: 2019/6883, Tarih: 15.04.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/54967 E.  ,  2019/6883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A)Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yalnızca itiraz yolu açık, dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık ...'un temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

B)Sanık hakkında silahla tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Mağdur ...'ın abisi olan mağdur sanık ...'ın sanık ...'un evden gitmesini istemesi üzerine taraflar arasında tartışma meydana geldiği ve bu tartışma sırasında mağdur sanık ...'ın sanık ...'u adli muayene raporunda belirtildiği üzere burnunda kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralaması sonrasında, sanık ...'un cebinden çıkarmış olduğu ele geçirilen bıçakla mağdurlar ..., ... ve Zahide Maman'a yönelik olarak "sizi öldürürüm" dediğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2)Anayasa Mahkemesi’nin karar tarihinden sonra 24/11/2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararın uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6602, Karar No: 2008/9102, Tarih: 30.06.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/6602 E.  ,  2008/9102 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... 2-... vekili avukat ... ile ... Halı Teks. San. Tic. Ltd. Şti. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24.9.2007 gün ve 231-370 sayılı hükmün davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Dairemizin 24.3.2008 tarih 2007/14950-2008/4023 sayılı kararı ile ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/175-2005/416 sayılı dosyasının eklenerek gönderilmesi için, dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verildiği halde, bu eksiklik giderilmeden dosya geri gönderilmiştir. Gerekli dikkat ve özen gösterilerek, Dairemizin önceki kararının yerine getirilmesi için dosyanın yeniden mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18022, Karar No: 2012/21275, Tarih: 20.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/18022 E.  ,  2012/21275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka/Polonya–27 Mayıs 2003, Korku/Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23862, Karar No: 2016/6702, Tarih: 15.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/23862 E.  ,  2016/6702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında düzenlenen Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığına ait 19.04.2013 tarihli iddianamede sanık hakkında annesi olan müştekiyi 15.05.2012 ve 21.05.2012 tarihlerinde iki kez yaraladığı belirtilip kamu davası açıldığı halde sanık hakkında bir mahkumiyet hükmü kurularak ve bu mahkumiyet hükmünün de sanığın hangi tarihli eylemi nedeniyle olduğunun denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmemesi suretiyle hükmün karıştırılması,

2) Sanığın soruşturma aşamasında alınan 21.05.2012 tarihli ifadesinde şizofren hastası olduğunu beyan ettiği, müşteki anneninde aynı tarihli soruşturma ifadesinde oğlunun ruh sağlığının bozuk olduğunu beyan ettiği, sanığın kovuşturma aşamasında alınan 30.09.2013 tarihli beyanında hiçbir şey hatırlamadığını, Elazığ ve Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanelerinde tedavi gördüğünü ifade ettiği, bu nedenle sanığın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususunda rapor aldırılması amacıyla Tekirdağ Sulh Ceza Mahkemesine talimat yazıldığı, sanığın Tekirdağ Devlet Hastanesine sevk edilerek Psikiyatri Uzmanı tarafından muayene edildiği, muayene sonucu düzenlenen tek hekimli 23.12.2013 tarihli raporun aldırıldığı, raporda “...hastalıkla ilgili tıbbi verilerin yetersiz olması nedeniyle suç tarihi itibariyle ilgili olarak tıbbi kanaat belirtilemediği” ifade edilmesine göre sanığın tedavi olduğunu söylediği ve Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanelerinden sanığın hastanelerinde tedavi olup olmadığı sorularak olmuş ise teşhis ve tedaviyi gösteren tüm tedavi evrakları temin edilerek sanığın tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesine veya Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas kuruluna sevki ile suç tarihi itibariyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususunda

rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Sanık hakkında hüküm kurulurken temel cezayı belirleyen kanun maddesinin kararda gösterilmemesi ve müştekinin “anne” yerine “eş” olarak hatalı gösterilmesi,

rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Sanık hakkında hüküm kurulurken temel cezayı belirleyen kanun maddesinin kararda gösterilmemesi ve müştekinin “anne” yerine “eş” olarak hatalı gösterilmesi,

4) Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,yine Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16832, Karar No: 2013/13935, Tarih: 01.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16832 E.  ,  2013/13935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/06/2012 tarih ve 2009/481-2012/338 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili; davacıların murisi olan...'in 1972 yılında "Kayseri Uleması" isimli bir kitap yazarak yayımladığını, davalı ...'un ise eser sahibi olan...'in veya onun mirasçılarının izni ve rızası olmaksızın söz konusu kitaptan intihal yapmak suretiyle "Kayseri'nin Manevi Işıkları" isimli bir kitap hazırladığını ve bu bu kitabı 2006 senesi ve sonrasında üç defa bastırarak yayımladığını, davalının yayımladığı kitaplar için Kültür Bakanlığı'na başvurarak bandrol aldığını, bu kitapların Kayseri'de ve Türkiye'nin şehirlerinde bulunan kitapevlerinde tanesinin 10,00 TL'den satışa sunulduğunu ve müvekkili ...'in bu kitabı para vererek kitapevinden satın aldığını, davalının eyleminin alıntı yapmanın ötesinde intihal niteliğinde olup her iki kitabın Osmanlıca bazı kelimeler yerine bunların güncel Türkçe karşılıklarının kullanılmasının, önsözlerinin farklı olması ve başkaca bazı çok küçük değişiklikler dışında birbirinin aynısı olduğunu, Kayseri 3.Asliye Ceza Mahkemesi'nce davalıya eylemi nedeniyle 6.000 TL adli para cezası verilerek hükmün açıklanmasının geri bırakıldığını, davacıların, davalının bu eyleminin sonucu maddi ve manevi olarak zarara uğradıklarını, iddia ederek 6.000 TL manevi tazminatın ve fazlaya dair tüm talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 500,00 TL maddi tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacılara verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya konu olan bu eserin muris...'in rızası dahilinde ele aldığını ve bu kitabı yeniden derlediğini, muris...'in ölmeden önce yanına İsmail Koçak ve Mustafa Danacı isimli arkadaşları ile ziyaretine gittiklerinde bir kitap derleyeceğini, bunun için kendisinin hazırladığı "Kayseri Uleması" adlı kitabından faydalanıp faydalanmayacağı hususunu sorduklarında kendisinin faydalanabileceğini, bu kitabı anonim olarak hazırladığını ve 14 kaynak kitaptan faydalandığını ve bu kitap sahiplerinin hiçbirinin rızasını almadığını bu işi Allah rızası için faydalanarak kendi kitabını oluşturduğunu şahitlerin huzurunda beyan ettiğini, almış olduğu izin doğrultusunda kitabın orjinalini bozmadan kaynak olarak yazdığını ve 2006 yılında kar amacı gütmeksizin bandrollü 5000 adet tek baskı olarak yayınlattığını, kâr amacı gütmüş olsaydı kitabın ikinci ve üçüncü baskılarını da yapabileceğini, davacı vekilinin kitabın baskısını ikinci ve üçüncü defa bastırarak 10 TL ücret karşılığında satıldığına dair beyanlarının gerçek ile bir ilgisinin olmadığını, basılan 5000 adet kitabın 2500 adetini yüksek öğrenim öğrenci yurtlarına ve kuran kurslarına tutanak tutulmak sureti ile bağışladığını,kalan 2500 adet kitabın ise isimlerini bildirdiği kitapçılarda imza günleri düzenlenerek halka ücretsiz olarak dağıtıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia,savunma,bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacıların miras bırakanı... tarafından yayınlanan "Kayseri Uleması" isimli kitabın davalı tarafça "Kayserinin Manevi Işıkları" ismi ile davalı tarafça kısmen çok küçük çıkarmalar ve değişikler yapılmak suretiyle ve yine Osmanlıca kelimelerin bazılarının Türkçeleştirilerek birebir olarak davalı adı ile yayınlandığı, davacının murislerinin adının yer almadığı, böylece davacıların FSEK gereği davalıdan maddi ve manevi tazminat talep etme hakkının doğduğu, gerekçesiyle davacıların maddi tazminat taleplerinin kabulü ile, 13.800,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan tahsili ile davacılara verilmesine,tarafların sosyal ve ekonomik durumları nazara alınarak manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile, her bir davacı için 1.000,00 TL olmak üzere toplam 3.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan tahsili ile davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 897,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2522, Karar No: 2024/5555, Tarih: 25.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/2522 E.  ,  2024/5555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/193 E., 2023/1816 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/37 E., 2022/694 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı hastanede çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken bireysel iş sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek 01.01.2020-01.11.2020 tarihleri arasındaki ödenmeyen ücret farkı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesi dikkate alınarak ücretin belirlendiğini, hukuka aykırı bir uygulamanın söz konusu olmadığını, bireysel iş sözleşmelerinde kararlaştırılan oranların yalnızca sözleşmenin imzalandığı yıl için geçerli olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmelerinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri