muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6291, Karar No: 2012/23377, Tarih: 04.07.2012

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında "sayın" denilerek kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye – 23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle; sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3294, Karar No: 2025/201, Tarih: 22.01.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/3294 E.  ,  2025/201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/28 E., 2024/159 K.

KARAR : Kısmen Kabul

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 nci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtay'a aittir.

Adli yardım, 6100 sayılı Kanun'un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mâli durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın somut bir gerekçeye dayanmayan adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun'un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 7. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 344 ncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi gerekir.

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi gerekir.

SONUÇ

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemler yerine getirilmek üzere dosyanın hükmü veren Menemen 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE,

22.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24475, Karar No: 2015/1226, Tarih: 29.01.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/24475 E.  ,  2015/1226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Amasya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/08/2014

NUMARASI : 2014/91-2014/438

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin aşağıdaki husus haricindeki sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkindir. Ancak:

Davacılar H.. S.. ve S.. S.. dava konusu taşınmazda paydaş olup, payları oranında taşınmazın terkinine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değilse de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4. bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Amasya ili Merkez ilçesi Yeşilöz köyü 369 parselin ifrazından oluşan 2524 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının davacılar H.. S.. ve S.. S..'in payları oranında tapusunun iptali ile yol olarak tapudan terkinine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/38033, Karar No: 2013/12432, Tarih: 18.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/38033 E.  ,  2013/12432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bîr yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddi ve maddi olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

(Süzen, v. Zehnacker Krankenhausservice, Case 13/95, 1997, ECR 1-1259. ; Spijkers v. Benedik, Case 24/85, 1986, ECR 1119.)

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz baklan gibi maddi olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir. (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

(Süzen, v. Zehnacker Krankenhausservice, Case 13/95, 1997, ECR 1-1259. ; Spijkers v. Benedik, Case 24/85, 1986, ECR 1119.)

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz baklan gibi maddi olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir. (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddi ve maddi olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak işlem görmelidir.

Devirden sonra işyerinin ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, işyerinde yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddi olmayan varlıkların devredilip devredilmediği, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun devredilip devredilmediği, müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyet arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

İş Kanununun 6. maddesinde yazılı olan "hukuki işleme dayalı" ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı sözlü bir anlaşma hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Belirtilen işlemde, işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmiş olmaktadır. Bununla birlikte tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri olarak değerlendirilmelidir ( Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı zamanda işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkanı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre İşyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir ( Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 B, 2008/ 28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre İşyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir ( Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 B, 2008/ 28944 K.).

Genel olarak yapılan bu açıklamaların ardından İş Hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı yasanın 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren İçin 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden İşverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen İşçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Somut olayda; davacı işçi davaya ihbar olunan Bakanlığa ait işyerinde çaycı olarak çalıştığını, 02.06.2007 tarihinde iş sözleşmesinin sebepsiz feshedildiğini iddia ederek sadece alt işverene karşı açtığı davada bir kısım işçilik alacaklarının tahsili talebinde bulunmuştur.

Davalı alt işveren iş sözleşmesini kendilerinin feshetmediğini, ihalenin sona ermesi nedeniyle ayrıldıklarını ve davacının aynı iş yerinde, aralıksız, ihaleyi yeni alan firmada çalışmaya devam ettiğini savunmuştur.

Mahkemece ihale bitimi nedeniyle fesih olduğu kabul edilerek kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağı hüküm altına alınmıştır.

Davalı alt işveren iş sözleşmesini kendilerinin feshetmediğini, ihalenin sona ermesi nedeniyle ayrıldıklarını ve davacının aynı iş yerinde, aralıksız, ihaleyi yeni alan firmada çalışmaya devam ettiğini savunmuştur.

Mahkemece ihale bitimi nedeniyle fesih olduğu kabul edilerek kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağı hüküm altına alınmıştır.

SGK kaydından davacının 02.06.2007 tarihinde çıkışı yapıldıktan sonra aynı iş yerine başka bir alt işveren nezdinde çalışmaya başladığı SGK hizmet döküm cetvelinden anlaşılmaktadır. Davacı hakkında yapılmış bir fesih işlemi bulunmayıp, aynı yer ve işte aralıksız çalışmaya devam etmiştir. Sadece SGK gereği giriş çıkış yapılması fesih niteliğinde değildir. Böyle olunca feshe bağlı kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağı isteklerinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3-Yazılı puantajlara ve davalı tanık ifadelerinden iş yerinde haftada 6 gün çalışma olduğu belli olmasına rağmen, birbiri ile örtüşmeyen ve kendilerinin de aynı nedenle dava açma ihtimali olması nedeniyle tanıklıkta yararı olan davacı tanık ifadelerine itibar edilerek hafta tatili alacağının reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23023, Karar No: 2014/2138, Tarih: 19.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/23023 E.  ,  2014/2138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2013/367312

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun Ek/2. maddesine aykırılıktan A.. Y.. hakkında İstanbul İl Emniyet Müdürlüğü Sivil Trafik Ekipler Amirliğinin 26/09/2012 tarihli ve GO 175868 sayılı idari para cezası karar tutanağı ile verilen 1.950,00 Türk lirası İdarî para cezasına ve İstanbul İl Emniyet Müdürlüğü C Bölgesi Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün aynı tarih ve 0206350 sayılı araç trafikten men tutağı ile uygulanan 34.... plaka sayılı aracın geçici olarak trafikten men’i kararlarına yapılan başvurunun kabulü ile idari yaptırım kararının kaldırılmasına ve aracın ruhsat sahibine iadesine dair Pendik 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 04/10/2012 tarihli ve 2012/1004 değişik iş sayılı kararına yapılan itirazın reddine ilişkin Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/01/2013 tarihli ve 2013/17 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 18/1/2013 gün ve 69654 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/11/2013 gün ve KYB. 2013-367312 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Muterize ücret karşılığı yolcu taşımacılığı yapma eyleminden dolayı idare tarafından uygulanan idari para cezasını müteakip, aracın trafikten geçici olarak menine de yine idare tarafından karar verilmiş olunması karşısında, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 27/8. maddesinde yer alan, “İdari yaptırım kararının verildiği işlem kapsamında aynı kişi ile ilgili olarak idari yargının görev alanına giren kararların da verilmiş olması halinde; idari yaptırım kararına ilişkin hukuka aykırılık iddiaları bu işlemin iptali talebiyle birlikte İdarî yargı merciinde görülür.” şeklindeki düzenleme dikkate alındığında aracın trafikten geçici olarak menine ilişkin davaya bakma görevinin idare mahkemesine ait olduğu, mahkemesince görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden merciince itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.01.2013 gün ve 2013/17 D.iş sayılı kararının, CMK.nun 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, 19/02/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3833, Karar No: 2023/9243, Tarih: 30.10.2023

**10. Ceza Dairesi         2018/3833 E.  ,  2023/9243 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : 1- Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükmün onanması (Sanıklar Adil Kemal, Bilgin, Burhan, Bülent Özgür, Ercan, Ramazan, Yıldırım hk.)

2- Bozma (Sanık ... hk.)

İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında bozma üzerine verilen kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci

maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu madesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 inci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 2012/56 Esas, 2013/34 Karar sayılı kararıyla sanık ...'in de içinde bulunduğu dosyada mahkûmiyet kararı verilmiş, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2015/469 Esas ve 2015/4410 sayılı bozma kararına uyularak sanık ...'ın dosyası tefrik edilerek birleştirmek üzere İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/52 Esas sayılı dosyasına gönderilmiş, İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesinin kapatılması üzerine mahkemece görevsizlik kararı verilmek suretiyle yargılamaya İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/142 Esas sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

A. İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.06.2017 tarihli ve 2014/142 Esas, 2017/189 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesi, 62 inci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 7 yıl 8 ay 22 gün hapis ve 120,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 23.01.2018 tarihli ve 2017/2176 Esas, 2018/122 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün incelemesinin Yargıtay Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden bahisle dosya mahalline iade edilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; hükmün ... haricindeki tüm sanıklar yönünden onanması, ... yönünden bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Şüpheden uzak ve kesin delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,