muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/10023, Karar No: 2018/20796, Tarih: 02.10.2018

Somut uyuşmazlıkta; davacı, 23.02.2006 tarihinde ...Turizm Taşımacılık İnş. San. Tic. Ltd. Şti.nezdinde bilet kesme görevlisi olarak çalışmaya başlamış olup, dosya kapsamında yer alan 16.05.2011 tarihli devir sözleşmesi uyarınca davalı işyeri diğer davalı ...'a devredilmiştir. Davacının iş sözleşmesi 29.12.2011 tarihinde devralan işveren olan ... tarafından feshedilmiştir.

Her ne kadar Mahkemece, davacının yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarından devreden ...Turizm Taşımacılık İnş. San. Tic. Ltd. Şti. ile devralan ... müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmuşlar ise de; mahkemece verilen karar hatalıdır. Zira öncelikle, feshe bağlı haklardan olan kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işveren olan ...Turizm Taşımacılık İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'nin bu işçilik alacağından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır. Bu sebeple yıllık izin ücreti alacağı bakımından yalnızca son işveren ...'ın sorumlu olduğu kabul edilerek onun hakkında hüküm kurulması gerekirken, devreden şirket olan ...Turizm Taşımacılık İnş. San. Tic. Ltd. Şti. ve ...'ın müşterek ve müteselsilen sorumlu tutulmaları hatalı olmıuştur.

Ayrıca işyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ...Turizm Taşımacılık İnş. San. Tic. Ltd. Şti. ile devralan işveren ... müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. İşyerinin devir tarihi 16.05.2011, dava tarihi ise 09.02.2012 olduğundan devreden işveren ...Turizm Taşımacılık İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'nin fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarından müşterek ve müteselsilen sorumlu bulunduğu sabittir. Ancak devreden işverenin fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu süre devir tarihine kadar olan süredir. Yani, devreden ...Turizm Taşımacılık İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'nin zamanaşımı gözetilerek esas alınacak çalışma süresinden itibaren 16.05.2011 tarihine kadar doğmuş bulunan fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarından devralan ... ile müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu kabul edilmelidir. Devir tarihi olan 16.05.2011 tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işveren olan ...Turizm Taşımacılık İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'nin sorumluluğunun olmadığı açıktır. 16.05.2011 tarihinden sonraya ait fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından devralan işveren olan ... tek başına sorumlu olacaktır. Hal böyle olmakla birlikte, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda devreden işverenin devir tarihi olan 16.05.2011 tarihinden sonraki çalışma süresinde doğan fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından da müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Davalı işverenler bakımından yukarıda değinilen Yargıtay ilke kararı dikkate alınarak işçilik alacakları bakımından hüküm tesis edilmelidir. Bu sebeple yazılı gerekçeyle verilen mahkeme kararı hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde dahili davalıya iadesine, 02.10.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8450, Karar No: 2019/13784, Tarih: 19.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/8450 E.  ,  2019/13784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin davalı şirkette makine mühendisi olarak 20/12/2010-20/12/2011 tarihlerini kapsayacak şekilde sorumlu müdür olarak sıvılaştırılmış Petrol Gazları (LPG) Piyasası Otogaz İstasyonu Tip Sözleşmesini Yalova 4. Noterliği'nin 20/12/2010 tarih ve 09788 yevmiye ile imzaladıklarını, sözleşmenin yapıldığı tarihteki ücretinin KDV'siz brüt asgari ücret 760,50 TL olup, bu ücretin kendisine ödenmediğini iddia ederek şimdilik 5.000,00 TL ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davanın haksız ve yersiz olduğunu, davacının işyerinde her hangi bir çalışmasının bulunmadığını, davaya dayanak gösterilen sözleşmenin de hayata geçirilemediğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe :

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının davalı işveren nezdinde sorumlu müdür olarak çalışmak üzere sözleşme imzaladığı, davalı işyerine ait otogaz istasyonunun faaliyet gösterebilmesi için davacının niteliklerine sahip sorumlu müdür bulunmasının şart olduğu davacının işbu sözleşmeyi imzalayarak yasal sorumluluk altına girdiği ve bu nedenle hizmet verdiği süre içinde sözleşmede belirtilen ücrete hak kazanacağı anlaşılmakla davanın kabulü yerine reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2009/12118, Karar No: 2012/18351, Tarih: 30.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/12118 E.  ,  2012/18351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, hoşa gitmeyen fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle; sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10255, Karar No: 2016/9288, Tarih: 07.12.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/10255 E.  ,  2016/9288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıklar hakkında verilen beraat hükümleri müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle; dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suçtan doğrudan doğruya zarar gören müşteki ...’nun 5271 sayılı CMK'nın 260/1 maddesi uyarınca davaya katılma hakkı bulunduğu anlaşılmakla aynı Kanunun 237/2. maddesi uyarınca katılmasına karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık ...’in ....Engellileri Rehabilitasyon Merkezi Tic. Ltd.Şti nin sahibi, sanık ...’ın ise firmanın çalışanı oldukları, işitme cihazı almak maksadıyla firmalarına gelen sigortalılara düzenlenen faturalarda belirtilen cihazlardan farklı olanları vermek sureti ile katılan ... dolandırdıklarının iddia edildiği olayda, sanıkların atılı suçu işlediklerinin sabit olmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin beraat yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin suçun sübut ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükümlerin ONANMASINA, 07.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13769, Karar No: 2024/15872, Tarih: 05.12.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/13769 E.  ,  2024/15872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 30. İş Mahkemesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin ödeme gücünden yoksun olması ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmaması gerekir. Buna göre adli yardım talebinde bulunan kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

05.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28098, Karar No: 2013/11423, Tarih: 19.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/28098 E.  ,  2013/11423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

1) Akıl hastası olan sanık hakkında, TCK'nin 32/1. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi gerekirken, olayda uygulama yeri bulunmayan yaş küçüklüğüne ilişkin TCK'nin 31. Maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2) 5237 sayılı TCK'nin 57/1. mddesi uyarınca, akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerine hükmedilirken infazı kısıtlar nitelikte, sanığın ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde koruma ve tedavi altına alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/655, Karar No: 2018/7549, Tarih: 03.12.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/655 E.  ,  2018/7549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/11/2016 tarih ve 2014/549-2016/525 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin asıl davada davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, Kamboçya bayraklı Khudoznık Plastov isimli kuru yük gemisinin Rusya’dan İsrail’e gitmek üzere .../01/2016 tarihinde ... Boğazından geçerken saat ...:00 sıralarında mülkiyeti Maliye Hazinesine ait olan 1. derecede tarihi eser vasıflı ve tescilli Sait Halim Paşa Yalısı’na çarptığını, çarpma sonucu yalının iskele kısmında ve binanın üst tavan ve işlemeleri ile sair yerlerinde hasar meydana geldiğini, bilirkişi tarafından hasar miktarının 500.000 YTL +KDV olarak belirlendiğini ileri sürerek, 300.000 YTL’nin olay tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, 08/01/2007 tarihli ıslah dilekçesi ile bu talebini 500.000 + KDV'ye yükseltmiştir.

Asli Müdahil Göçtur Turizm Yatırım ve Ticaret A.Ş vekili, taşınmazı 49 yıllığına müstakil ve daimi nitelikte üst hakkı ile müvekkilinin devraldığını, taşınmazın çıplak mülkiyetinin maliki olan Hazinenin dava açamayacağını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 100.000 YTL hasar bedelinin gemi donatanı şirket ile gemi kaptanından tahsilini talep etmiş, asli müdahale davası hakkında verilen davanın açılmamış sayılmasına ilişki karar temyiz edilmediğinden kesinleşmiştir.

Asıl-birleşen davada davalılar vekili, olay nedeni ile iddia edildiği miktarda bir zararın meydana gelmediğini, zarar olsa dahi iddia edilen hasarın kaza ile arasındaki sebep sonuç ilişkisinin kanıtlanamadığını savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin Sait Halim Paşa Yalısı’na taşıtların vereceği hasarı teminat altına almak sureti ile yalıyı Maliye Hazinesi adına sigorta ettiğini, .../01/2016 tarihinde Khudoznık Plastov isimli kuru yük gemisinin boğazdan geçişi esnasında kaptanın kusurlu manevrası sonucu yalıya çarparak hasara sebebiyet verdiğini, 08/08/2006 tarihinde müvekkilinin sigortalısına 130.124 TL tazminat ödeyerek haklarına halef olduğunu ileri sürerek, 130.124 TL’nin 08/08/2006 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.