muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14716, Karar No: 2023/122, Tarih: 11.01.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davasının kabulü ile; davacının 29.07.1994-03.10.2000 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun kapsamınca Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili, kararın müvekkili kurumun aleyhine olan kısımlarının usul ve yasaya aykırı olduğunu, ayrıca müvekkili kurum lehine vekalet ücreti ile yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davada 1479 sayılı Kanun kapsamında, 11.04.2001 varide tarihli işlemle 04.10.2000 tarihinden itibaren sigortalı olarak tescil edilen davacının, 29.07.1994-03.10.2000 döneminin tamamında vergiye kayıtlı olduğu, davacının Karayolu ile Şehirlerarası Yük Taşımacılığı işinden dolayı 29.07.1994 - 22.09.1997 tarihleri arasında Derinkuyu Mal Müdürlüğü, 15.09.1997 - 19.08.2005 ve 19.08.2005 - 27.10.2010 tarihleri arasında Pendik Vergi Dairesi Müdürlüğünde vergi mükellefiyeti bulunduğu, 11.04.2001 tarihinde davalı Kurum tarafından 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur tescilinin yapıldığı, davacının sigortalılık kayıt ve tescili 4956 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihinden çok önce yapıldığından hakkında geçici 18 inci maddenin uygulanması imkanı bulunmadığı, sigortalılığın 3165 sayılı Kanun çerçevesinde gerçek veya götürü usulde gelir vergisi mükellefiyeti, esnaf ve sanatkarlar siciline kaydı veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlılık durumu değerlendirilerek belirlenmesi gerektiği, ancak davalı kurum tarafından davacının sigortalılığının 04.10.2000 tarihinden başlatılarak hakkında tescil tarihinde yürürlükte olmayan geçici 18 inci madde uyarınca işlem yapıldığı, 619 sayılı KHK. Geçici 1. maddesi ile bu KHK'nın yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmayan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri bu KHK'nın yürürlüğe girdiği tarihte başlayacağı hükmü getirilmiş ise de; 619 sayılı KHK Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilerek iptal kararı 08.08.2001 tarihi itibariyle yürürlüğe girdiğinden davacının zorunlu Bağ-Kur sigortalılığını engelleyen bir düzenlemenin de mevcut olmadığı kararın vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 14.02.1994-03.10.2000 döneminde 1479 sayılı Kanuna tabi Bağ-Kur sigortalısı olduğunun, 01.03.2020 den itibaren aylığa hak kazandığının tespitine, aylıklarının faizleriyle ödenmesine ve aksi Kurum işleminin iptaline karar verilmesi talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 1479 sayılı Kanun'un 24, 25, geçici 10 uncu maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalı kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/18312, Karar No: 2016/12274, Tarih: 02.06.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/18312 E.  ,  2016/12274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın olay günü ikametine gelen ve mağdurun oğlu olan şahsın kendisini sorduktan sonra küfürlü konuşup gittiğini öğrenmesi üzerine, bu olayı sormak için mağdurun ikametine gittiği ve kapı açılmayınca bir anlık sinirle kapıyı tekmeleyip ikametten ayrıldığına yönelik savunmasının aksine, bahse konu ikamete meşru kabul edilemeyecek bir amaç için gittiğine ilişkin dosya kapsamında her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan beraati yerine düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02.06.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10108, Karar No: 2012/11891, Tarih: 30.04.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/10108 E.  ,  2012/11891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan kiracılığın tespiti isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 30.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5203, Karar No: 2019/8327, Tarih: 07.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/5203 E.  ,  2019/8327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, müsadere talebinin reddine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Asıl dava ile birlikte karara bağlanan müsadere istemleri hakkındaki kararlar, asıl dava usulüne tabi olduğu gibi, TCK’nın 54. maddesine göre verilen müsadere kararı da temyiz yasa yoluna tabi olup, sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından verilen önceki mahkûmiyet kararının, Dairemizin 30.09.2014 tarihli ilamı ile sadece müsadere hükmü yönünden bozulmuş olsa dahi, tamamen ortadan kalktığı gözetilerek yerel mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde CMK’nın 230 – 232. maddelerine uygun olarak her iki suç yönünden yeniden hüküm kurulması gerekirken, bozma ilamına yanlış anlam yüklenerek, “kararın ... plaka sayılı aracın müsaderesi yönünden bozulduğu ve bu haliyle sanığın hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından aldığı cezaların kesinleşmiş olduğundan” bahisle anılan suçlar yönünden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına ve aracın müsaderesine yönelik talebin reddine dair yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11683, Karar No: 2015/528, Tarih: 08.01.2015

**5. Ceza Dairesi         2014/11683 E.  ,  2015/528 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2014/212850

Hükümlü M.. Ö..'un müddetnameye itirazı üzerine yapılan inceleme sırasında; Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Yalova Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine, 5275 sayılı Yasanın 98/1. maddesi hükmüne ve Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin 21/05/2014 gün ve 2009/14 E. 2009/212 Ek Karar sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2152, Karar No: 2016/9760, Tarih: 21.12.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/2152 E.  ,  2016/9760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : 1-TCK’nın 142/1-a,31/3,62

2-TCK’nın 152/1-a,168/2,31/3,62,50/1,52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk hakkında daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, suça sürüklenen çocuğun denetim ihlaline sebebiyet vermesinden dolayı, açıklanmasına dair verilen hükümlerin suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun, yanında başkaları olduğu halde ... Köyü İlköğretim Okulu’nun camını kırarak içeri girdiği, öğretmen ve müdür odalarının kapılarını da kırarak, okulda bulunan spor malzemeleri ile müdür ve öğretmenlerin şahsi eşyalarından bir kısmını alarak ayrıldığı, böylece suça sürüklenen çocuğun nitelikli hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarını işlediği iddia edilen olayda mahkemenin önceki hükmün açıklanmasına dair kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin hükümlerin usul ve yasaya aykırı olduğu nedenine dayanan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/37256, Karar No: 2013/28063, Tarih: 04.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/37256 E.  ,  2013/28063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılara ait iş yerinde kantin görevlisi olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız olarak fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile hafta tatili alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, söz konusu kantinin. ne ait olduğunu, ... şirketinin husumeti bulunmadığını, davacının 10/09/2001-14/06/2002 arası davalı ...'ın yanında çalıştığını, ibraname verip ayrıldığını, ... şirketi nezdinde de sezonluk çalıştığını, ayrıca ibraneme verdiğini, mevsmlik işçi çalıştırmanın bu iş yeri için yasal olmadığından davacının işine son verildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının, davalı iş yerlerinde 01/01/2000 ile 16/06/2006 tarihleri arasında kesintisiz işçi olarak çalıştığı, haksız olarak işten çıkarıldığı, davalı ... Pazarlama şirketi tasfiye halinde olduğundan, tasfiye memurunun davalı olarak gösterildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılardan ... Pazarlama İnşaat ve Hizmet Organizasyonu Sanayi ve Ticaret Ltd. Şirketi ile ... ... Sağlık Eğitim ve Turizm İşletmeleri Anonim Şirketinin tüm, davalı ... 'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda işyeri devri esaslarına göre çalıştığı anlaşılan davacının yukarıdaki ilke kararında belirtildiği üzere ihbar tazminatından son işveren ... Pazarlama İnşaat ve Hizmet Organizasyonu Sanayi ve Ticaret Ltd. Şirketi ile asıl işveren ... ... Sağlık Eğitim ve Turizm İşletmeleri Anonim Şirketinin sorumlu olduğu, devreden işveren ...'ın ihbar tazminatından sorumlu olmadığı gözetilmeden ihbar tazminatından tüm davalıların sorumlu tutulması hatalıdır.

3- Davacının hafta tatili alacağından yine tüm davalıların sorumluluğuna gidilmiş ise de yukarıdaki ilke kararında belirtildiği üzere devreden işveren ...'ın bu kalemden sorumluluğunun kendi dönemi ile ve o tarihlerdeki ücretlerle sınırlı olacağı düşünülmeden, yazılı şekilde karar verilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3501, Karar No: 2017/3529, Tarih: 14.07.2017

**10. Ceza Dairesi         2016/3501 E.  ,  2017/3529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 29.11.2016 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan şüpheli ... hakkında açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama sonucunda, karar verilmesine yer olmadığına dair Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 11/05/2016 tarihli ve 2015/803 esas, 2016/438 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 19.12.2016 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli hakkında, 18.02.2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği; ayrıca tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alınması, kabul edilmesi veya bulundurulması, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edildiği,

2- Şüphelinin Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından yapılan tebligata rağmen 10 gün içinde başvurmadığı gerekçesi ile şüpheli hakkındaki kamu davasının ertelenmesi kararı kaldırılarak, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca cezalandırılması isteğiyle sanık hakkında kamu davası açıldığı,

3- Ankara 23. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 11/05/2016 tarihli ve 2015/803 esas, 2016/438 sayılı kararı ile "...Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce çıkartılan davet yazısına 10 günlük süre içerisinde icabet etmemesinin tek başına ısrar olarak değerlendirilemeyeceği..." gerekçesiyle, “herhangi bir karar verilmesine yer olmadığına” karar verildiği ve kararın yasa yoluna başvurulmadan kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi: