muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11527, Karar No: 2012/21280, Tarih: 20.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/11527 E.  ,  2012/21280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasasının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d) İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek / Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlünün sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye - 23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşma- dığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14999, Karar No: 2010/12526, Tarih: 06.12.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/14999 E.  ,  2010/12526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26.09.2008 tarih ve 2006/53-2008/522 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin DPT ve Başbakanlık Dış Ticaret Müşteşarlığı ile imzaladığı imtiyaz sözleşmesi ile Antalya Serbest Bölgesi’ndeki hizmetleri yürütme hakkına sahip olduğunu, Kepez Elektrik A.Ş. ile Antalya Serbest Bölge Müdürlüğü arasında imzalanan 09.06.1987 tarihli sözleşme uyarınca Kepez A.Ş. tarafından trafo merkezinin inşa edileceği ve 154 KW’lık Kepez- Kemer Enterkonnekte Sistemine bağlantısını yapacağı, aynı sözleşme ile Serbest Bölge Müdürlüğü’nün trafo merkezi ile serbest bölge girişine kadar 31,5 kw lık hattı inşa edeceğinin kararlaştırıldığını, serbest bölge müdürlüğünün trafo merkezinin planlanan yeri ile serbest bölge arasında kalan enerji nakil hattını inşa ettiğini, imar planı değişikliği nedeni ile trafo merkezinin ilk planlanan yerden 7 direk mesafesi daha geriye inşa edildiğini, 7 direk hattının bedelinin Kepez Elektrik A.Ş.’ye ödendiğini, 7 direkli hattın mülkiyeti sözleşme uyarınca Serbest Bölge Müdürlüğü’ne ait ise de bu hatların kullanım hakkının müvekkiline ait olduğunu, sözleşmenin 10.3. maddesi uyarınca Kepez Elektrik A.Ş.’nin müdürlüğün yaptırdığı fiderler üzerinden başka müşterilere enerji vermeyeceğinin kararlaştırıldığını, ancak davalı AKEDAŞ’ın 7 numaralı direği bir saplama bağlantısını yaparak Eskisarıçınar Köyü’ne bu hat üzerinden elektrik verdiğini, müvekkilinin uyarılarına rağmen sökülmediğini ileri sürerek, trafo ile Serbest Bölge girişi alanında kalan 7 direkli enerji nakil hattı tesisinin kullanım hakkının münhasarın ASBAŞ’a ait olduğunun tespitine ve bu hatta bulunan 7. direğe yapılan saplamanın fiziken kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın husumetten reddi gerektiğini, davacı ASBAŞ’ın Antalya Serbest Bölge Müdürlüğü’nden aldığı bir yetki belgesini dosyaya sunmadığını, 7 nolu direğe yapılan saplamanın kaldırılması talebinin konusuz kaldığını, bu saplamanın kaldırıldığını, Kepez Elektrik A.Ş.’nin bedeli karşılığı 7 direkli hattı tesis ettiğini, bedelinin serbest bölge müdürlüğünce ödenmesinin hattın mülkiyetinin müdürlüğe ait olmasını gerektirmeyeceğini, sözleşmenin 10.1.maddesinde Kepez tarafından yapılan tesislerin mülkiyetinin Kepez’e ait olacağının belirtildiğini, sözleşmenin bu hükmü uyarınca 7 direkli hattın mülkiyetinin Kepez’e ve dolayısı ile müvekkiline ait olduğunu, hattın bakımının müvekkili tarafından yapıldığını, davacının zarara uğramasının söz konusu olmadığını, mevcut hattın kullanılan kapasitenin 3 katı daha enerji talebini karşılayacak düzeyde olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, Kepez Elektrik A.Ş. ile Antalya Serbest Bölge Müdürlüğü arasında imzalanan 09.06.1987 tarihli Antalya Serbest Bölge Enerji Sözleşmesi’nin 10.2. maddesine göre dava konusu enerji nakil hattının mülkiyetinin Antalya Serbest Bölge Müdürlüğü’ne ait olduğu, söz konusu enerji nakil hattının inşa bedelinin Antalya Serbest Bölge Müdürlüğü’nce Kepez Elektrik A.Ş.’ye ödendiği, imtiyaz sözleşmesi ile serbest bölge işletmeciliğini devralan davacının Serbest Bölge Müdürlüğü’nün taraf olduğu sözleşmelerin halefi bulunduğu, davalının da Kepez Elektrik A.Ş.’nin halefi olduğu, dava konusu hattın kullanım hakkının halefiyet nedeni ile davacıda bulunduğu, davalının davacının izni olmadan bu hat üzerinden kendi abonelerine besleme yapmasının yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile trafo ile Antalya Serbest Bölge girişi arasında kalan 7 direkli enerji nakil hattının kullanım hakkının davacının Devlet Planlama Teşkilatı ile yapmış olduğu sözleşme uyarınca davacıya ait olduğunun tespiti ile davalı tarafından bu enerji nakil hattının 7. direğine yapılan saplamanın kaldırılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6738, Karar No: 2020/180, Tarih: 15.01.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/6738 E.  ,  2020/180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma üzerine ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tüm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 29.07.2005 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu vefat eden sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan ödeme ve masraflardan oluşan Kurum zararının davalılardan tahsilini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanundur.

Mahkemece Dairemizce verilen bozma kararına uyulmuş ise de, bozma gereğinin tam olarak yerine getirildiğinden bahsedilmesi mümkün değildir. Bozma sonrası yapılan yargılamada 07.11.2018 tarihli 2018/5065E-2018/9100K sayılı bozma ilamında açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, bozma ilamına ve oluşa uygun olmayan bilirkişi raporu doğrultusunda yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiştir.

Mahkemenin, Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine, o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlayacağımız bu olgu; mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirdiği gibi, mahkemenin kararını bozmuş olan Yargıtay Hukuk Dairesince; sonradan, ilk bozma kararı ile benimsemiş olduğu esaslara usuli kazanılmış hakka aykırı bir şekilde, ikinci bir bozma kararı verilememektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, Hukuk Genel Kurulu’nun 12.07.2006 gün, 2006/9-508 E., 2006/521 sayılı Kararı).

Mahkemenin, Yargıtay’ın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usuli kazanılmış hak gerçekleşebilir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Usuli Müktesep Hak (Usule İlişkin Kazanılmış Hak) Dr. A. Recai Seçkin’e Armağan, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları No. 351 Ankara, 1974, sayfa 395 vd.)

Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur. (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK).

Dairemizin 07.11.2018 tarihli bozma ilamında:

Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur. (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK).

Dairemizin 07.11.2018 tarihli bozma ilamında:

"Yargılama ve inceleme konusu dosyada; davalı ... nezdindeki asıl işi gece bekçiliği olan sigortalı Yalçın Yelken’in olay tarihinde, davalı ... tarafından yaylada organize edilen etkinlik için sabah saatlerinde ses sistemini kurma işinde görevlendirildiği, öğlen saatlerinde etkinlik devam ederken, serinlemek amacıyla yayladaki gölete girdiği ve bu sırada boğulduğu şeklinde gerçekleşen ölüm olayında, müteveffa sigortalının kimsenin etkisi veya işveren talimatı olmadan kendi keyfiyeti nedeniyle göle girmesi ile ölüm olayının meydana gelmesinde baskın kusurlu olduğu, dolayısıyla karara esas alınan 02.07.2015 ve 23.10.2015 tarihli raporlarda iş güvenliği ve sağlığı konusunda işveren yönünden kusur yükümlülük ve sorumluluk durumlarının somut şekilde ortaya koyulamadığı ve olayın oluş şekline göre raporlarda izafe edilen %70 kusur oranının hakkaniyete uygun düşmediği anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklanan hukuki ve maddi olgular ışığında mahkemece meydana gelen söz konusu olayla ilgili olarak yapılan ceza soruşturması ve yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılmalı, varsa ceza dosyası ve hak sahipleri tarafından açılan tazminat dosyası celp edilmeli ve olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden ilgili dosyalar da gözetilerek, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, buna göre davada kusurlu olan tarafların kusur oran ve durumlarını ayrıştırarak, somut ve net şekilde ortaya koyan, oluşa uygun nitelikte kusur raporu alınarak, elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir." şeklinde kazalı müteveffa sigortalının olayın oluşunda baskın kusurunun olduğuna ve kusur oran ve aidiyetlerinin bu bağlamda değerlendirilip belirlenmesi gerektiğine dair açıklama yapılmıştır.

İncelemeye konu somut olayda hak sahipleri tarafından açılan tazminat davasına ilişkin Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'nin 28.02.2017 tarihli 2016/1108E-2017/1492K sayılı bozma ilamında da ölüm olayının gerçekleşmesinde müteveffa sigortalının ağır kusurlu bulunması ve dairemizin 07.11.2018 tarihli 2018/5065E-2018/9100K sayılı bozma ilamında baskın kusurun müteveffa sigortalıda olduğunun belirtilmesi karşısında, bozma ilkelerine ve oluşa uygun şekilde kusur oran ve aidiyetleri belirlenmemiş bilirkişi raporunun uygunluğunu denetleme yükümlülüğü ve görevi gereği mevcut raporda belirlenen kusur oranlarının bozmaya uygun olmadığı değerlendirilmek suretiyle mahkemece yeniden uzman kişilerden oluşan kusur heyet raporu alınarak elde edilecek sonuca göre karar verilmesi gerektiği gözetilerek karar verilmelidir.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15.01.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25215, Karar No: 2014/10828, Tarih: 17.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/25215 E.  ,  2014/10828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/128584

MAHKEMESİ : İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2012

NUMARASI : 2012/36 (E) ve 2012/118 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında Karşıyaka Devlet Hastanesince hazırlanan 28.11.2011 tarihli raporlarda sanığa mental retardasyon tanısı konulduğu, ancak sanığın TCK'nin 32. maddesi anlamında tam ya da kısmi olarak cezai ehliyeti bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden veya Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Kurul rapor alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6611, Karar No: 2020/13132, Tarih: 20.10.2020

**19. Ceza Dairesi         2018/6611 E.  ,  2020/13132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Dosya kapsamında yer alan ihbarcı tanık ...'nın beyanında "sanığı ağaç keserken gördüğünü hatta kendisi ile beraber bulunan annesinin,kardeşinin,babasının ve dedesinin de gördüğünü ayrıca sanığın ağaçları kestikten sonra yaktığına ve orada temizlik yaptığına ilişkin fotoğrafları çekerek BİMER 'e gönderdiğine" dair beyanına göre bu fotoğraflara ulaşılarak, tutanak mümziilerine olay yerine gittiklerinde sanığın orada olup olmadığı sanığı ne şekilde gördükleri hususunda dinlenilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik incelme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması, Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/164, Karar No: 2007/275, Tarih: 11.12.2007

Ceza Genel Kurulu 2007/4.MD-164 E., 2007/275 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/4.MD-164 E., 2007/275 K.**

**- GÖREVLİYE SÖVME SUÇU**- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 6 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 5 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 266 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık N.... U.... Ş....'nın bozmaya uyulmak suretiyle mağdur Ö... S.... U.'a sövme suçundan 765 sayılı TCY'nın 266/1, 251, 272, 59/2, 647 sayılı Yasanın 4, 5 ve 6. maddeleri uyarınca 299 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının taksitlendirilmesine ve ertelenmesine ilişkin olarak Yargıtay 4. Ceza Dairesinden verilen 24.05.2007 gün ve 10-23 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "onama" istekli 25.06.2007 günlü tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Burdur Ağır Ceza Mahkemesi üyesi sanık N.... U.... Ş....'nın, 23.09.2004 tarihinde naip hakim sıfatıyla keşfe gittiğinde, talimatı ve sözlü bildirimi olmaksızın tutanak başlığı ile içeriğindeki bir kısım söz ve kavramları kendisine göre yazan zabıt katibi mağdur Ö...'e "aptal herif, size laf söyleyince çarşafa dolanıyorsunuz" diyerek aşağıladığı, sanıkla kısa süre birlikte görev yapan ve suç atması için kabul edilebilir bir neden bulunmayan mağdur Ö... S.... U.'un aşamalarda değişmeyen istikrarlı anlatımları, sanığın adalet başmüfettişine verdiği 20.12.2004 tarihli yazılı savunmasında dile getirdiği, "ağır ceza katibi Ö... S.... U.'a, şişko, adam gibi yaz diyerek kırıcı davrandığına, bunun da yaşadığı olağandışı stres ve koşullardan kaynaklandığına" dair ve yine 11.05.2006 tarihli savunma dilekçesinde geçen, "katip Ö... S.... U.'u fırçaladığına, sert şekilde uyardığına" ilişkin kaçamaklı ikrarı, tanıklar F.... Ö..., H.... K... ve M..... K......'ün ifadeleriyle kanıtlanmış bulunmaktadır.

Sanığın uyarı sınırlarını aşan sözlerinin kamu görevlisi olan mağduru aşağılayıcı nitelikte olması nedeniyle görevliye sövme suçu tüm unsurları itibariyle oluştuğundan, ayrıca mağdurun keşif tutanağının başlığı ile içeriğinde, naip hakim tarafından söylenmeyen bir kısım söz ve tabirleri kullanmış olması da, görev sınırını aşan ve cezadan indirimi gerektiren keyfi bir davranış olarak değerlendirildiğinden, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Sanığın temyiz itirazlarının REDDİNE,

2- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin bozmaya uyulmak suretiyle verilen 24.05.2007 gün ve 10-23 sayılı kararının ONANMASINA,

3- Dosyanın yerine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 11.12.2007 günü oybirliği ile karar verildi.