muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5428, Karar No: 2012/5130, Tarih: 20.06.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/5428 E.  ,  2012/5130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten yaralama

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 81, 29, 53, 58. maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası; 5237 sayılı TCK.nun 86/1, 86/3-e, 53, 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası; 5237 sayılı TCK.nun 86/1, 86/3-e, 53, 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-) Oluşa ve dosya içeriğine göre; mağdur ...'nin maktulün gelini, mağdur ...'un ise maktulün gayri resmi eşi olduğu, maktulün kendi evi ile sanığın evi arasındaki yola, sınırı belirlemek üzere çaktığı kazığı sanığın sökmesi nedeniyle, maktulün sanığa küfür ettiği, bunun üzerine sinirlenen sanığın av tüfeği ile yanında mağdurların bulunduğu sırada maktulün bacaklarına doğru bilerek ve isteyerek 10 metre mesafeden ateş ederek mağdurları basit tıbbi müdahale ile giderilemez şekilde yaraladığı, maktulün de yaralanarak yere oturduğu, devamında 6-7 metre mesafeden maktule bir el daha ateş ederek öldürdüğü olayda, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23.11.2010 tarih ve 2010/1-171 esas, 232 karar sayılı kararında belirtildiği üzere mağdurların da isabet almasının günlük hayat tecrübelerine göre muhakkak olması karşısında, diğer bazı sonuçlar açısından da doğrudan kast ile hareket ettiğinin kabulü gerekeceğinden, mahkemenin 5237 sayılı TCK.nun 21/2 maddesini uygulamamasında isabetsizlik görülmemiş, tebliğnamede sanık hakkında mağdurları yaralama suçlarının olası kastla işlendiği yönünde bozma öneren düşünce benimsenmemiştir.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın öldürme, mağdurlar ... ve Hatun'u kasten yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, öldürme suçunda tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebebin derecesi, kasten yaralama suçlarında tahrike ve tüm suçlarda takdire ilişen cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin tahrikin ağır olduğuna, 5237 sayılı TCK.nun 44 ve 62. maddelerinin uygulanması gerektiğine, suç niteliğine, sair nedenlere yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye kısmen uygun olarak ONANMASINA, 21/06/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40737, Karar No: 2018/5074, Tarih: 25.04.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/40737 E.  ,  2018/5074 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-... vekili avukat ..., 2-... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14/03/2013 gün ve 2012/79-2013/86 sayılı hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için gerekli görülen, .... Cumhuriyet Başsavcılı'nın 2012/524 Esas sayılı dosyasında sahtecilik şikayeti yönünden kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ancak itiraz üzerine .... Sulh Ceza hakimliğince bir takım hususlarda ek araştırma yapılması için kararın yeniden ... Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği anlaşıldığından ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nca gerekli işlemlerin yapılıp yapılmadığı, bu işlemlere bağlı olarak kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılıp kaldırılmadığı, kaldırıldı ise soruşturma aşaması tamamlanarak iddianame düzenlenip düzenlenmediği, düzenlendi ise kovuşturma aşamasına geçilip geçilmediğine dair tüm evrakların özellikle de sahtecilik incelmesine konu raporların içerisinde yer aldığı dosyanın aslı yada sıralı onaylı örneğinin celbi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle gereği gibi işlem yapılması için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15520, Karar No: 2019/13433, Tarih: 19.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/15520 E.  ,  2019/13433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ... (Elektrik Üretim Anonim Şirketi Genel Müdürlüğü)'a ait ... Elektrik Üretim Santralinde işçi olarak çalıştığını, özelleştirme kapsamında iş akdinin 04.06.2013 tarihinde sonlandırıldığını, kıdem ve ihbar tazminatlarının ödenmediğini, çalıştığı süre boyunca her gün fazla mesai yaptırıldığını, resmi ve dini bayramlarda çalıştığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Elektrik Üretim Anonim Şirketi vekili, davacının işyerini devaralan ... Elektrik Üretim AŞ.'de çalışmaya devam ettiğini, iş akdinin feshinin söz konusu olmadığını, aksinin kabulü halinde dahi müvekkilinin anahtar teslimi suretiyle işin yapımını yüklenici firmaya bıraktığını, alacaklardan sorumluluğunun bulunmadığını, davacının talep konusu alacaklarının ödendiğini ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Tem. Yem. Otom. Nak. San. Ltd. Şti. vekili, işin belirli süreli olduğunu, önceki dönemlerden sorumlu tutulamayacağını, davacının yıllık izinlerini kullandığını, talep konusu alacaklarının ödendiğini ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işyeri devri olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. mülga 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı iddiası, tanık beyanları, hizmet döküm cetveli, işe giriş bildirgeleri ve sosyal güvenlik kayıtları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının 05.04.2012 tarihinden itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş.’de taşeron firma nezdinde çalıştığı, son dönem çalışmasının 05.04.2012-04.06.2013 tarihleri arasında davalı ... Tem. Yem. Ltd. Şti. nezdinde geçtiği, davacının çalıştığı ilgili santral işletmesinin 19.12.2012 tarihli Özelleştirme Yüksek Kurulu kararı ile 04.06.2013 tarihinden itibaren 49 yıllığına ... Enerji Üretim A.Ş.'ye işletim hakkı devir sözleşmesi ile devredildiği ve davacının da 12.06.2013 tarihinden itibaren yeni işveren ... Enerji Üretim A.Ş. nezdinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının işyeri devri nedeniyle ... Elektrik Üretim A.Ş.'de çalışmaya başladığı, işyeri devrinin iş akdinin feshi anlamına gelmediği, bu sebeple feshe bağlı hakların istenmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacağının reddine karar verilmiştir. Ancak dosyada yer alan davalı şirket ... Tem. Yem. Otom. Nak. San. Ltd. Şti. ile diğer davalı davalı Elektrik Üretim A.Ş. arasında imzalanmış olan 03.06.2013 tarihli protokolde, ilgili işyerinde bakım-onarım ve işletme hizmetlerinde çalışan 6 kişi olan teknik personel ile yine santral üretiminde çalışan 4 kişinin işlerine 04.06.2013 tarihinde son verilmesi; sözleşme ve eklerinde belirtilen lokal, misafirhane, idare binası, telefon santrali, bahçe işleri, kalorifer ve site temizliğinde çalışan 9 personel ile idare binasında çalışan bir personelin hizmetine ihtiyaç duyulduğundan işlerine devam etmeleri kararlaştırılmış olup; bu protokolün mahkemece değerlendirilmediği anlaşılmaktadır. Söz konusu protokol eklerinin de kapsama alınarak, davacının isminin bahse konu iş sözleşmesi feshedilen işçiler arasında olup olmadığı araştırılarak, iş sözleşmesinin feshedildiğinin anlaşılması halinde feshe bağlı alacakların hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 19.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4342, Karar No: 2019/683, Tarih: 25.02.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/4342 E.  ,  2019/683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı; kooperatifte 30/05/2013 tarihinden ... akdinin feshedildiği 14/06/2015 tarihine kadar murahhas müdür olarak çalıştığını, kooperatifin 01/01/2014-14/06/2015 tarihleri arasındaki maaş ödemelerini yapmadığını, kooperatiften aylık 1.500,00 TL. maaş aldığını, kooperatifin ... akdini feshederken tarafına kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarını ödemediğini belirterek 27.000,00 TL. maaş, 900,00 TL. kıdem tazminatı, 900,00 TL. ihbar tazminatı alacağının 14/06/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacı ile müvekkili arasında ... sözleşmesi bulunmadığını, davacının kooperatifteki hissesini devrettiğini, bu nedenle davacının fazla yaptığını iddia ettiği ödemelerin iadesini talep hakkının bulunmadığını, fazla yaptığı ödemenin olmadığını, davacının hissesini devretmesi nedeniyle kooperatif üyesi sıfatının kalmadığını, davacının ... akdine son verilmesi yönünde karar alınmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacının davalı kooperatifte murahhas müdür olarak görev yaptığını, davacı ile davalı arasında hizmet akdinin bulunmadığı, bunun yerine vekalet sözleşmesinin bulunduğu, 1163 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde yönetim kurulu üyelerinin belirlenen aylık ücret, huzur hakkı, ristum ve yolluk dışında hiçbir ad altında başkaca ödeme yapılamaz amir hükmü bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kooperatife karşı açılan alacak davasıdır.

Mahkemece davacının taleplerinin işçilik haklarına bağlı alacaklar olduğu yaptığı işin vekalet görevine ilişkin olduğu gerekçesi ile dava reddedilmiş ise de davacının kooperatifte murahhas müdür olarak görev yaptığı bir kısım yetkinin yanında imza yetkisine de sahip olduğu anlaşılmaktadır.

Her ne kadar davacı işçilik alacaklarına dayalı belirtilen kıdem tazminatı, ihbar tazminatı vs. gibi alacakları talep edemese de kooperatif tarafından verilen müdürlük görevini yaptığı anlaşıldığına göre yapılan müdürlük görevinin bir ücreti gerektirdiği düşünülmelidir. Bu nedenle mahkemece ilgili genel kurul, yönetim kurulu kararları ve diğer ilgili kayıtlar incelenerek davacının bir hizmet ifa ettiği gözetilerek müdür olarak görev yaptığı süre için talep edebileceği ücretin gerektiğinde bilirkişi marifeti ile belirlenip sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 25.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12616, Karar No: 2025/5700, Tarih: 25.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12616 E.  ,  2025/5700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/37 E., 2021/320 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: :

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hükme yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanığın paylaşımlarının ifade özrgürlüğü kapsamında olduğuna, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe olan hükümlerin uygulanmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda, sanığın 12.04.2018 tarihinde yapmış olduğu paylaşım hakaret içermekte ise de, 17.05.2018 tarihli paylaşımında geçen sözlerin rahatsız edici ve sarsıcı ağır eleştiri niteliğinde olduğu, 03.11.2018 tarihli paylaşımının ise duraksamaya yol açmayacak bir şekilde katılana yönelik olduğunun anlaşılamaması karşısında matufiyet şartının olayda gerçekleşmediği dikkate alındığında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesinin tatbiki,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,25.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4278, Karar No: 2012/11053, Tarih: 26.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/4278 E.  ,  2012/11053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Kadıköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/12/2010 gün ve 2009/177-2010/1157 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davalı Penta Pendik Tarım Ürünleri San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin Ticaret sicilinde kayıtlı adresi Doğu Mah. ..... Pendik İstanbul olduğu halde, mahkeme kararı adı geçen davalı şirkete aynı adres 4/C numarada tebligat yapılamadığından bahisle T.K'nun 35. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Bu durumda, davalının ticaret sicilde kayıtlı adresine usulüne uygun tebligat yapılmadığı anlaşıldığından mahkeme kararının davalı şirketin ticaret sicilinde kayıtlı adresinin bulunduğu 4/B numarasına tebliğ edilerek temyiz süresi beklendikten sonra, herhalukârda davacı tarafın temyizinin incelenmek üzere dosyanın mahkemesine geri çerilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın eksikliğin ikmalinden sonra Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.