muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4288, Karar No: 2016/7373, Tarih: 02.06.2016

Mahkemece, haberin genel iddialar üzerine hazırlandığı, halen yürütülen soruşturma kapsamında davacı hakkında paralel yapılanma içinde olduğuna yönelik bir iddianın olmadığı, söz konusu haberin, davacıyı toplumun belirli kesiminde hedef gösterir nitelikte olduğu, basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği fotoğraf ve bilgilerin de kullanıldığı, davacının kişilik haklarının ihlal edildiği kanaatine varılarak istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu haber bütün olarak değerlendirildiğinde, Ülkemiz gündeminde olan ve bu yönüyle güncel nitelikte kabul edilen, toplumun tüm kesimlerince ilgiyle takip edilen ve paralel devlet yapılanması olarak bilinen konu ile ilgili olduğu, haberde bahsi geçen .. hakkında .. ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmaya engellemeye teşebbüs ile örgüt kurmak ve yönetmek suçlarından soruşturma yürütüldüğü anlaşılmaktadır. Böylesine hassas bir konu ile ilgili tüm bilgilerin kamuoyuyla paylaşılmasında kamusal yarar bulunduğunda kuşku bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle dava konusu haber bütün olarak ele alınmalı ve içeriğin toplumsal ilgi ve kamu yararını haiz olduğu kabul edilmelidir. Mahkemece kişilik haklarının ihlal edildiği sonucuna varılmış ise de, .. benzer olaylarda vermiş olduğu kararlarda basın özgürlüğü kapsamında belli ölçüde abartıya ve hatta tahrik yoluna başvurmanın mümkün olduğuna (Prager ve Oberschlick v. Avusturya, 26 Nisan 1995, § 38, A serisi, No. 313) işaret edilmekte, ayrıca özel hayata yapılan müdahalenin ortaya çıkacak kamu yararından daha ağır basacak kadar ciddi olmadığı durumlarda gazetenin basın özgürlüğünün korunması gerektiğini (Haldimann ve diğerleri-İsviçre ) ifade etmektedir.

Şu durumda, dava konusu haberin güncel ve toplumun her kesiminin ilgisini çeken, üstün nitelikte kamusal yarar taşıyan bir konuya ilişkin olması gözetilerek basının haber verme hakkı toplumun da haber alma hakkı kapsamında kaldığının kabulü ile istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalıların tazminat ile sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/06/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 02/06/2016
Yargıtay — Esas No: 2016/13277, Karar No: 2017/15106, Tarih: 13.11.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/13277 E.  ,  2017/15106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

K A R A R

İncelenmesi gerekli bulunduğundan;

Davalı alacaklının dava konusu haciz tutanağına geçen beyanında bahsettiği ve borçluya haciz adresinde teslim edildiğini iddia ettiği dondurulmuş gıdalara ilişkin fatura ve sevk irsaliyesinin davalı alacaklıdan sorularak buna ilişkin bilgi ve belgelerin temin edilip eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13904, Karar No: 2023/21704, Tarih: 27.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/13904 E.  ,  2023/21704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/705., 2016/85 K.

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, ceza verilmesine yer olmadığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Karar vermeye yer olmadığı, onama

Sanık ... müdafiinin temyiz dilekçeleri içeriğinden yalnızca sanık sıfatıyla temyiz isteminde bulunduğu belirlenmekle sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan beraat hükmü inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, aynı Kanun'un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanunun 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile

A. Sanık ... Hakkında

1. Kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun(5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 29, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten hükmolunan 1.500,00 TL adlî para cezasının 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

2. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına,

B. Sanık ... Hakkında

Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına,

Kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Katılan Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Kararın Kanun ve hukuka aykırı olduğu, tanık beyanları dikkate alındığında katılan sanık ...'ın komşuluk ilişkilerinde sürekli gerginlik yaratan taraf olduğu, bu nedenle sanık ... hakkında beraat, sanık ... hakkında ise mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine vesaire;

B.Sanık ... Müdafinin Temyiz Sebepleri

Kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Katılan Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Kararın Kanun ve hukuka aykırı olduğu, tanık beyanları dikkate alındığında katılan sanık ...'ın komşuluk ilişkilerinde sürekli gerginlik yaratan taraf olduğu, bu nedenle sanık ... hakkında beraat, sanık ... hakkında ise mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine vesaire;

B.Sanık ... Müdafinin Temyiz Sebepleri

Sanığın üzerine atılı suçları işlemediği, aksine haksız fiillere maruz kaldığı, kararın eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle kurulduğu, kasten yaralama suçunu işlediğine dair hiçbir delil ve tanık bulunmadığı, kararın hukuka aykırı olup usul ve esastan bozulması gerektiğine vesaire;

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Taraflar komşu olup aralarında husumet bulunduğu, olay günü aralarında çıkan tartışmada sanık ...'ın katılan ...'e hitaben, "Kocan yetmiyorsa, eşimi göndereyim o..." diyerek hakarette bulunduğu ve tokat vurmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaraladığı, sanık ...'nin de katılan ...'a hitaben "Sokak karısı, çingene." diyerek hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada, Yerel Mahkeme tüm dosya kapsamından, sanık ...'ın kasten yaralama suçunu işlediği sabit kabul edilerek hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, her iki sanığın hakaret suçunun karşılıklı işlendiği kabul edilerek haklarında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı, aynı Kanun'un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz." şeklindeki düzenleme dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanıklar ... ve ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

1. Katılan sanıkların savunmaları, tanıkların beyanları, olayın meydana geliş şekli ve tüm dosya kapsamı bütün olarak değerlendirildiğinde; hakaret suçunun karşılıklı işlendiğine dair Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan sanık ... müdafii ile sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

A.Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) numaralı bendinde açıklanan nedenle sanık müdafinin kanun yolu başvurusu itiraz merciince incelenmek üzere esası incelenmeyen dava dosyasının, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle Mahkemesine İADESİNE,

V. KARAR

A.Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) numaralı bendinde açıklanan nedenle sanık müdafinin kanun yolu başvurusu itiraz merciince incelenmek üzere esası incelenmeyen dava dosyasının, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle Mahkemesine İADESİNE,

B. Sanıklar ... ve ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan sanık ... müdafii ile sanık ... müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/681, Karar No: 2015/369, Tarih: 03.11.2015

**Ceza Genel Kurulu         2014/681 E.  ,  2015/369 K.**

* HAKKI OLMAYAN YERE TECAVÜZ SUÇU

* YENİ VE DEĞİŞİK GEREKÇE İLE DİRENME

* DİRENME KARARININ ÖZEL DAİRECE İNCELENMESİ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 154

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 50

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 52

**"İçtihat Metni"**

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanık D.. Y..'ın 5237 sayılı TCK'nun 154/2. maddesi yollamasıyla 154/1, 62, 50/1-a, 52/2 ve 52/4. maddeleri uyarınca 3.080 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye ilişkin, Küre Asliye Ceza Mahkemesince verilen 14.11.2012 gün ve 43-13 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 13.02.2014 gün ve 12146-3170 sayı ile;

“Oluşa ve dosya kapsamına, mahkemece yapılan keşif, bilirkişilerin rapor ve krokilerine göre sanığın tel ile çevirdiği taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu anlaşılmakla, suçtan zarar gören orman idaresi de davadan haberdar edilip, sanığa ek savunma verilerek, 6831 sayılı Orman Kanununun 93. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Küre Asliye Ceza Mahkemesi ise 28.05.2014 gün ve 22-35 sayı ile;

Küre Asliye Ceza Mahkemesi ise 28.05.2014 gün ve 22-35 sayı ile;

"...Dosya arasındaki 22.05.2012 havale tarihli bilirkişi raporunun ekindeki krokide tecavüz konusu kazıkların 638 nolu parseldeki köy yolunda olduğunun gösterilmesi, Küre İlçe Jandarma Komutanlığı tarafından tutulan 23.08.2011 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağında '...yolun köy içi ulaşım için kullanılan yaklaşık 4-5 metre genişliğinde genişliğinde stabilize yol olduğu...' bildirilmesi, tutanağın ekindeki krokide D.. Y..'a ait arazinin köy yolu ile sınırında tecavüz konusu kazıkların olduğunun, dava konusu köy yolunun D.. Y..'ın arazisi ile çamlık sırtın ortasında olduğunun gösterilmesi, dosya arasındaki 18.06.2012 tarihli K.. K.. İlçe Özel İdare Müdürü'nün yazısında '...Maraş Çeşmesi İpsinne Mahallesi arasında bulunan yolun Kastamonu İl Özel İdaresi Genel Sekreterliği tarafından hazırlanan Küre Köy Yolları Haritasında yol ağında olduğunun...' bildirilmesi, yazının ekindeki Kastamonu-Küre köy yolları haritasında bahsi geçen yolun gösterilmesi, Küre Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.11.2011 tarihli iddianamesinde '...kazıkların 101 ada 638 parsel nolu orman parsel içinde kaldığının tespit edildiği, 1.. ada 6.. parsel sayılı taşınmazın köy yolunun geçtiği taşınmaz olduğu, bu suretle şüphelinin köy tüzel kişiliğine ait olan ve öteden beri köylünün ortak kullanımında olan köy yoluna kazık çakmak suretiyle yolu daraltarak köy yoluna tecavüz suçunu işlediğinin...' bildirilmesi karşısında dava konusu kazıkların çakıldığı köy yolunun öteden beri köylünün ortak kullanımında olan köy yolu olduğu ve köylülerce böyle bilindiği anlaşılmış, orman parseli olarak bilinmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.07.2007 tarih ve 148-176 karar sayılı ilamındaki '...oturduğu köyün merası olarak kullanıldığını bildiği yere, sahip olduğu fazla fidanları dikmesi biçimindeki gerçekleşen olayda, orman işgal ve faydalanma kastı ile hareket ettiği söylenemeyeceği...' şeklindeki açıklama ışığında sanığın mevcut dosyamız kapsamında orman alanını sahiplenme amacında olmadığı ve suça konu yerin köy yolu olarak kullanıldığını bildiği, dolayısıyla orman işgal ve faydalanma kastı ile hareket ettiği söylenemeyeceği" gerekçesiyle direnerek sanığın ilk hükümde olduğu gibi hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılmasına karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.09.2014 gün ve 255674 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suç niteliğinin belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle direnme kararının yeni hüküm niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suç niteliğinin belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle direnme kararının yeni hüküm niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçelerle veya sonradan yürürlüğe girip lehe hükümler içermekle uygulanması gereken yeni kanun normlarına dayanarak hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay’ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçelerle veya sonradan yürürlüğe girip lehe hükümler içermekle uygulanması gereken yeni kanun normlarına dayanarak hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay’ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılmasına ilişkin verilen ilk hüküm Özel Dairece; eylemin orman alanını işgal ve faydalanma suçunu oluşturacağının gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmuş, yerel mahkemece önceki kararda yer almayan "...Dosya arasındaki 22.05.2012 havale tarihli bilirkişi raporunun ekindeki krokide tecavüz konusu kazıkların 6.. nolu parseldeki köy yolunda olduğunun gösterilmesi, Küre İlçe Jandarma Komutanlığı tarafından tutulan 23.08.2011 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağında '...yolun köy içi ulaşım için kullanılan yaklaşık 4-5 metre genişliğinde genişliğinde stabilize yol olduğu...' bildirilmesi, tutanağın ekindeki krokide D.. Y..'a ait arazinin köy yolu ile sınırında tecavüz konusu kazıkların olduğunun, dava konusu köy yolunun D.. Y..'ın arazisi ile çamlık sırtın ortasında olduğunun gösterilmesi, dosya arasındaki 18.06.2012 tarihli K.. K.. İlçe Özel İdare Müdürü'nün yazısında '...Maraş Çeşmesi İpsinne Mahallesi arasında bulunan yolun Kastamonu İl Özel İdaresi Genel Sekreterliği tarafından hazırlanan Küre Köy Yolları Haritasında yol ağında olduğunun...' bildirilmesi, yazının ekindeki Kastamonu-Küre köy yolları haritasında bahsi geçen yolun gösterilmesi, Küre Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.11.2011 tarihli iddianamesinde '...kazıkların 1.. ada 6.. parsel nolu orman parsel içinde kaldığının tespit edildiği, 101 ada 638 parsel sayılı taşınmazın köy yolunun geçtiği taşınmaz olduğu, bu suretle şüphelinin köy tüzel kişiliğine ait olan ve öteden beri köylünün ortak kullanımında olan köy yoluna kazık çakmak suretiyle yolu daraltarak köy yoluna tecavüz suçunu işlediğinin...' bildirilmesi karşısında dava konusu kazıkların çakıldığı köy yolunun öteden beri köylünün ortak kullanımında olan köy yolu olduğu ve köylülerce böyle bilindiği anlaşılmış, orman parseli olarak bilinmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.07.2007 tarih ve 148-176 karar sayılı ilamındaki '...oturduğu köyün merası olarak kullanıldığını bildiği yere, sahip olduğu fazla fidanları dikmesi biçimindeki gerçekleşen olayda, orman işgal ve faydalanma kastı ile hareket ettiği söylenemeyeceği...' şeklindeki açıklama ışığında sanığın mevcut dosyamız kapsamında orman alanını sahiplenme amacında olmadığı ve suça konu yerin köy yolu olarak kullanıldığını bildiği, dolayısıyla orman işgal ve faydalanma kastı ile hareket ettiği söylenemeyeceği" şeklindeki yeni ve değişik gerekçeyle direnilmiştir.

Bu nedenle, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı niteliğinde olmayıp ilk hükümde yer almayan yeni ve değişik gerekçeyle hüküm kurulmuş olması nedeniyle yeni hüküm niteliğindedir. Özel Daire denetiminden geçmeyen bu yeni gerekçenin ilk kez ve doğrudan Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmesine imkân bulunmamaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp, yeni hüküm niteliğinde bulunduğundan dosyanın temyiz incelenmesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

Küre Asliye Ceza Mahkemesince verilen 28.05.2014 gün ve 22-35 sayılı direnme kararı yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.11.2015 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.