muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/10903, Karar No: 2007/10726, Tarih: 19.09.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/10903 E.  ,  2007/10726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit istemine ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ile 3. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kambiyo senedine dayalı olarak açılan menfi tesbit istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 12/07/2006 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 3. Asliye Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19/09/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9892, Karar No: 2016/6447, Tarih: 14.04.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/9892 E.  ,  2016/6447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Katılanlar : 1-..., 2-...

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın Özel ...Hastanesinde kadın doğum uzmanı, ...nun pediatri uzmanı, sanık ...'ın anestezi uzmanı, sanıklar ... ve ...'ın ise ebe olarak görev yaptıkları, 1980 doğumlu ...’in 23/08/2012 tarihinde Özel .... Hastanesine miadında ağrılı gebe olarak yatırıldığı, ilk gebeliği olduğu, yapılan gebelik USG tetkikinde fetal kalp atışı pozitif olan 38 haftalık normal gebelik tespit edildiği, saat 8.30’da Dr. ... tarafından yapılan gebelik muayenesinin normal olması sebebiyle normal doğum kararı alındığı, indüksiyona başlandığı, saat 09.30'da NST tetkiki yapıldığı, saat 8.30’dan saat 11.30’a kadar her yarım saatte bir gebelik muayenesi ve ÇKS dinlendiği, ÇKS 150 ile 152 arasında seyir ettiği, saat 10.00’da NST tetkiki yapıldığı, reaktif olarak değerlendirildiği, saat 11.30’da tekrar gebelik muayenesinin yapıldığı, rahim ağzı açıklığın 4 cm tespit edildiği, saat 12.30’da epidural anestezi için kateter takıldığı, saat 13.30’da kollum açıklığı 5-6 cm, silinme %70 ÇKS:152 olduğu, su kesesi spontan açıldığı, suları berrak olduğu, saat 13.54’de NST çekildiği, reaktif olarak değerlendirildiği, saat 15.30’da yapılan gebelik muayenesinde rahim ağzı açıklık 8-9 cm, silinme tam, ÇKS:156 olduğu, saat 16.00’da kollum tam açık ÇKS:150 olduğu saat 16:15’de normal vajinal doğum ile 3060 gr. ağırlığında canlı bir bebek doğurtulduğu, doğan bebeğin muayenesinde genel durumu orta, ağlaması zayıf, rengi pembe olduğu, kardiyak nabzın:110 olduğu, yenidoğan refleksleri zayıf olarak alındığı, radyant ısıtıcı altında kurulandığı, başına pozisyon verildiği, taktil uyaran uygulanarak serbest oksijen başlandığı, 1. dk apgar 7 olarak saptandığı, ancak 2 dakika içinde kardiyak nabzın :100/dk altına düştüğü, oksijen kaynağına bağlı balon maske ile ventilasyona başlandığı, 30 saniye sonra kardiyak nabzın -60/dk altına düştüğü, spontan solunumu olmadığının görüldüğü, balon maske ile ventilasyona devam edilerek göğüs kompresyonuna başlandığı, renginin tamamen soluklaştığı perfüzyonunun

bozulduğu, tamamen hipotonikleştiği, 30 saniye sonra değerlendirmede kardiyak nabızın ve spontan solunumun olmadığının görüldüğü, ventilasyon ve göğüs kompresyonuna devam edildiği, ıntrakardiyak adrenalin 5 dk aralıklarla 2 kez uygulandığı, ancak hiç kardiyak atım ve solunum yanıtı alınamadığı, pupillerin ışıkla muayenesinde pupillerin fiks dilate olduğu ve ışık refleksi alınmadığının görüldüğü, kardiyopulmoner resusitasyona devam edildiği, ancak toplam 30 dakikalık resusitasyon uygulamasına rağmen hiç kardiyak atımı ve spontan solunumu olmayan, pupiller fiks dilate olan bebeğin saat 16:45'te exitus kabul edilerek resusitasyona son verildiği olayda,

İzmir Adli Tıp Grup Başkanlığı Morg İhtisas Dairesinin 27/12/2012 tarih ve 2012/5524/1456 sayılı otopsi raporunda; Beyincik alt ve üst yüzde subaraknoidal kanama benzeri kırmızı renk değişimi gözlendiği, beyin kesitlerinde sol lateral ventrikül çevresinde 1x2 cm ebadında intraparankimal kanamanın tespit edildiği belirtilmiş ise de, bu rapordan sonra düzenlenen Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu raporunda özetle, Otopsisinde dış muayenede sternum solunda 2 adet tıbbi müdahaleye bağlı ekimozsuz iğne izi dışında vücudunda travmatik lezyon tarif edilmediği, iç muayenede kafatası kemik kırığı, beyin kanaması, beyin parankim hasarı, iç organ ve büyük damar lezyonu saptanmadığına göre, bebeğin travmatik bir tesirle öldüğünün tıbbi delillerinin bulunmadığı, Otopsisinde alınan doku örneklerinin Kimya İhtisas Dairesinde yapılan incelenmesinde kanda aranan toksik maddelerin saptanmadığı bildirildiğine göre bebeğin zehirlenerek öldüğünün tıbbi delillerinin bulunmadığı, Adli dosyada mevcut tıbbi belgelere göre normal doğum kararının doğru olduğu, çekilen NST ve ÇKS takibi dikkate alındığında gebenin doğum eyleminde yakından ve sıkı takip edildiğinin anlaşıldığı, travayda çekilen NST’ler göre bebeğin intrauterin sıkıntıda olduğunu gösteren bulguların olmadığı, ebe doğum takibi ve gebe muayenesi yapabileceği, otopside iç organlarda tespit edilen makroskopik ve mikroskopik bulgulara göre bebeğin ölümünün amnios mayi aspirasyonu sonucu olduğu, amnios mayi aspirasyonunun ön görülemez önlenemez, bir tablo olduğu dikkate alındığında, Dr. ..., ebe ..., ebe ... ve doğum eylemine katılan tüm sağlık personeline atf-ı kabil kusurun bulunmadığının belirtilmesi ve otopsi raporunun irdelenmesi karşısında,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanıkların taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin eksik inceleme yapıldığına ve kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmün gerekçesinde sanıkların kusursuz olduğu kanaatine varılarak beraatlerine hükmedilmesine rağmen, hüküm fıkrasında "taksirle ölüme neden olma suçundan unsurları bulunmaması" gerekçesi ile beraatlerine karar verilmesi,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanıkların taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin eksik inceleme yapıldığına ve kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmün gerekçesinde sanıkların kusursuz olduğu kanaatine varılarak beraatlerine hükmedilmesine rağmen, hüküm fıkrasında "taksirle ölüme neden olma suçundan unsurları bulunmaması" gerekçesi ile beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 1. bendindeki "unsurları bulunmaması nedeniyle" ibaresinin “üzerlerine atılı suç açısından kusurlarının bulunmaması nedeniyle” şeklinde değiştirilmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14543, Karar No: 2013/15247, Tarih: 05.12.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/14543 E.  ,  2013/15247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 14.08.2007 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.05.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuş; diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davacının maliki olduğu 72 parsel sayılı taşınmaz lehine bilirkişilerin 24.03.2011 tarihli raporlarında belirtilen yerden geçit irtifakı tesisine şeklinde hüküm kurulmuştur.

Hükmü, davalı Hazine temsilcisi temyiz etmiştir.

Geçit kurulan yer kısmen kadastro çalışmaları sırasında “dere” olarak kadastro dışı bırakılan yerde kalmaktadır. Dere yatakları kural olarak Türk Medeni Kanununun 715. maddesi kapsamına giren devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir. Bu özelliği itibariyle de kamu malıdır. Kamu malı olan bir yerin, gerçek kişilerin yararlanmasına terki olanaklı değildir. Kısaca belirtmek gerekirse, dere yatağı üzerinden geçit kurulamaz. Kaldı ki, geçit davalarında amaç yol ihtiyacı içinde bulunan bir taşınmazın kesintisiz olarak genel yola ulaşımını sağlamaktır. Dere yatağı tapuya tescil edilmiş bir yer olmadığından, bu şekilde kurulan geçitle kesintisizlik ilkesi de ihlal edilmiş olur.

Mahkemece, geniş pafta getirtilmek suretiyle, yol ihtiyacı içinde olan 72 sayılı parsel için dere yatağı dışında bir yerden geçit alternatifleri araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9229, Karar No: 2025/5201, Tarih: 18.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/9229 E.  ,  2025/5201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2019 E., 2020/1185 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; hakkında verilen kararın hukuki dayanağı olmadığına, usul ve Yasaya aykırı olan hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında, somut olayda; sanığın eyleminin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu sözlerin nezaket dışı, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyet kararı verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,18.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2008, Karar No: 2013/2229, Tarih: 21.03.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/2008 E.  ,  2013/2229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “davalı Hazinenin, yerinde bulunmayan sair temyiz itirazlarının reddi gerektiği; ancak, çekişmeli 104 ada 22 parsel sayılı taşınmaz içinde, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile kazanılamayacak şekilde yaklaşık 60 m2 büyüklüğünde ... bloğunun bulunduğu, bu nedenle, bu bölümün belirlenmesi için uzman fen bilirkişisinden yeniden rapor alınması ve bu bölümün tespit gibi Hazine adına tesciline karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 104 ada 22 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile çekişmeli taşınmazın 29.02.2012 havale tarihli fen bilirkişinin rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 210,19 metrekare yüzölçümündeki bölümünün “blok kayalık” niteliğiyle tespit gibi davalı Hazine, (B) harfi ile gösterilen 232,26 metrekare yüzölçümündeki bölümün, 8 pay itibar edilerek 4/8 payının davacı ... Demir, 4/8 payının ise hisseleri oranında davacı ... mirasçıları adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve temyiz edenin sıfatına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 21.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3742, Karar No: 2018/12631, Tarih: 09.10.2018

**18. Ceza Dairesi         2018/3742 E.  ,  2018/12631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.06.2014 tarih ve 2014/15-157 esas, 2014/314 sayılı kararında açıklandığı üzere, Türk Ceza Kanununun "Konut dokunulmazlığının ihlali" başlıklı 116. maddesinin birinci fıkrası; "Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır", ikinci fıkrası ise; "Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi halinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur" şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin iş yeri dokunulmazlığının ihlalini düzenleyen ikinci fıkrasının gerekçesinde ise; "Birinci fıkrada tanımlanan fiillerin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan iş yeri ve eklentileri hakkında işlenmesi ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Bu fıkranın uygulanmasında, birinci fıkrada sözkonusu olan koşullar aranacaktır. Niteliği itibarıyla açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi alışılmış, mutat olan yerler dışında kalan yerlere rıza olmaksızın girilmesi bu suçu oluşturacaktır. Avukatlık bürosu ve özel muayenehane bu gibi izinle girilmesi gereken yerlere örnek olarak gösterilebilir. Keza herkesin herhangi bir koşulu yerine getirmeksizin girebileceği yerlere, söz gelimi süpermarketlere, dükkânlara, mağazalara, halka açık olmadıkları zamanlarda, mesela mesai saatleri dışında rıza hilafına girilmesi halinde de bu suç oluşacaktır. Zira hak sahipleri bu gibi yerlere isteyenin girmesi hususunda daha başlangıçta rızalarını örtülü olarak açıklamış sayılırlar" biçimindeki açıklamalara yer verilmiştir.

03/07/2017 tarihli bilirkişi raporunda suça konu yerin "dernek lokali ve bahçesinin lokal olarak işletildiği, çay, kahve ve meşrubat gibi içeceklerin satılıp tüketildiği, okey tavla ve kağıt oyunlarının eğlence amaçlı oynandığı, müşterilerin eğlence ve istirahatına ayrılmış alan" olduğunun belirtildiği, sanığın, açık olan ve müştekilerin içinde bulunduğu bir saatte girdiği bu lokalin, TCK'nın 116/2. maddesinde öngörülen “açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyeri” niteliğinde olmaması nedeniyle işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29179, Karar No: 2015/40242, Tarih: 04.05.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/29179 E.  ,  2015/40242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Özgürlüğü kısıtlama

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların, yüzüne yumrukla vurup cep telefonunu yağmaladıkları mağdurun burnunda kırık oluşacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiklerinin anlaşılması karşısında, aynı Yasanın 149/2. maddesi uyarınca ayrıca kasten yaralama suçundan da mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği halde, yerinde olmayan uygulama ile nitelikli yaralama suçundan uzlaşma nedeniyle düşme kararı verildiğinden,temyiz isteminin sadece yağma ve özgürlüğü kısıtlama suçlarıyla sınırlı olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Sanıklar tarafından mağdurdan yağmalanan cep telefonunun kovuşturma başlamadan iade edildiği anlaşılıp, mahkemece de “etkin pişmanlığın soruşturma aşamasında gerçekleştirildiği” kabul edildiği halde; 5237 sayılı TCK'nın 168/3. madde ve fıkrasının 2.cümlesi gereğince, cezadan 1/2'ye kadar indirim yapılması gerekirken, 2/3 oranında indirim yapılarak eksik hapis cezasına hükmedilmesi ve;

Sanık...'in adli sicil kaydındaki ... Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2004 gün ve 2003/1277 esas 2004/766 sayılı kararıyla verilmiş cezanın infaz edilip edilmediği, yerine getirilmiş ise, infaz tarihi araştırılıp, denetime olanak sağlanması bakımından bu ilamın onaylı örneği dosyaya getirtilerek sonucuna göre; 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesinin değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,