muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1017, Karar No: 2010/4439, Tarih: 30.09.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/1017 E.  ,  2010/4439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24.11.2009 gün ve 773/546 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, miras yoluyla intikal, taksim ve eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetlik nedenlerine dayanarak davalı Hazine üzerinde kayıtlı bulunan 218 ada 40 sayılı parselin tapu kaydının iptaliyle vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, taşınmazın taşlık ve kayalık bir yapıda olduğunu, zilyetlikle kazanılmasının mümkün bulunmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, teknik bilirkişi raporunda A harfiyle gösterilen 1805.23 m2 yerin tapu kaydının iptaliyle davacı adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kanunun 14.maddesine dayalı iptal ve tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece, koşulların oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de ulaşılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır.Yerel bilirkişi ve tanıklar ,dava konusu taşınmazın davacı ve miras bırakanı tarafından tarım arazisi olarak kullanıldığını ileri sürmeleri üzerine mahkemece yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak bilirkişi Ziraat Yüksek Mühendisi ... 09.10.2009 havale tarihli raporunda, dava konusu yerin % 35-40 eğimli, taşlık ve kayalık bir yapıda olduğunu, dozerle teraslama yapılmak suretiyle düzeltildiğini, yaklaşık 5-6 yıldır tarımsal amaçla kullanıldığını gerekçeli olarak açıklamıştır. Dosya içerisinde bulunan taşınmaza ait fotoğraflar da ziraatçi uzman bilirkişisinin raporunu doğrulamaktadır. Bu açıklamalar karşısında bilimsel verilere dayalı olarak düzenlenen ziraatçi uzman bilirkişi raporu üstün tutularak davanın reddine karar verilmesi gerekirken takdiri delil niteliğindeki yerel bilirkişi ve tanık beyanlarına itibar edilerek davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru ve isabetli görülmemiştir. İş araçları ile yapılan işlemde, imar ve ihya olarak kabul edilemez.

Davalı Hazine vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle ve HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5014, Karar No: 2012/7911, Tarih: 15.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/5014 E.  ,  2012/7911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada Eskişehir 1.Sulh Hukuk ve Samsun 2.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kısıtlının adresinin değiştiği gerekçesiyle verilen yetkisizlik kararından kaynaklanmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Eskişehir 1.Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının adresinin değiştiği gerekçesiyle yetkisizlik yönünde karar verilmiştir.

Samsun 2.Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kısıtlının ... adresinin ... Huzurevi Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinin adresi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Dosya kapsamından, kısıtlı ... ... 'nin 2004 yılında ... 2.Aile Mahkemesince vesayet altına alındığı, 21.04.2004 tarihinde Eskişehir Sulh Hukuk Mahkemesine devredildiği ve o zamandan beri aynı mahkemede takip edildiği ve Türk Medeni Kanununun 412. maddesi uyarınca yerleşim yerinin değişikliğine ilişkin her hangi bir izin verilmediği gibi adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri olan, "... Mahallesi, ... Sokak, NO;1/1 .../..." adresinin ise Samsun Huzurevi Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinin adresi olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda,Türk Medeni Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına ve aynı kanunun Kanununun 412. maddesi uyarınca yerleşim yerinin değişikliğine ilişkin her hangi bir izin verilmemesine göre uyuşmazlığın, ... 1.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Eskişehir 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/53099, Karar No: 2014/2782, Tarih: 03.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/53099 E.  ,  2014/2782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKHİSAR 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/11/2011

NUMARASI : 2009/121-2011/602

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ve dahili davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçilik alacaklarının tahsili talebi ile K.. S..’ den de bahsederek S.. Hamur Gıda San. İç ve Dış Pazarlama A.Ş. aleyhine dava açmış,

Davalı Şirket vekili davacının Şirketin işçisi olmadığını savunmuştur.

Mahkemece davacıya husumet tevcihinde yanılgı nedeni ile davayı K.. S..’e yöneltmesi için süre verilmiş, davacı davayı K.. S..’ e yöneltmiştir.

Mahkemenin karar başlığında Şirket davalı, K.. S.. ise dahili davalı olarak gösterilmiş ve kabul edilen hak ve alacakların “ davalıdan tahsiline” şeklinde hüküm kurulmuştur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, özellikle SSK. kayıtları ve fesih yazısından davacının talep tarihlerinde K.. S..’ e ait işyerinde çalıştığının anlaşılması üzerine dava açılırken husumet tevcihinde yanılgıya düşüldüğüne ve husumetin K.. S..’e tevcih edilmesine ilişkin Mahkeme’ nin usulü işlemi yerinde ise de, karar başlığında Şirketin davalı, K.. S..’ in dahili davalı gösterilmesi, karar gerekçesinde davacının işvereninin K.. S.. olduğunun açıklanmaması ve kabul edilen alacakların “ davalıdan tahsiline” şeklinde hüküm kurulması hatalıdır.

Mahkemece davacının hüküm altına alınan hak ve alacaklarından K.. S..’in sorumlu tutulması gerekirken doğru olarak saptanan husumet tevcihinde yanılgıyı gidermeye ilişkin usuli işleme aykırı bir biçimde karar başlığında davalı olarak gösterilen S.. Hamur Gıda San. İç ve Dış Pazarlama A.Ş.'nin sorumlu tutulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan istek harcının ilgiliye iadesine, 03.02.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17373, Karar No: 2017/4808, Tarih: 06.04.2017

**3. Hukuk Dairesi         2015/17373 E.  ,  2017/4808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının 663 sayılı Sağlık Bakanlığı ve Bağlı Kuruluşlarının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin geçici 4. maddesi gereğince şube müdürlüğü kadrosundaki görevinin sona erip, araştırmacı kadrosuna bulunduğu kadro derecesiyle atanmış sayıldığını, mevzuata göre davalının Kasım 2011 yılında araştırmacı kadrosuna geçtiğini, araştırmacı kadrosuna atanmış sayılan personelin önceki kadrosuna ilişkin en son ayda hesaplanan ücretinin dondurulmuş ve araştırmacı kadrosuna ilişkin aylık ve özlük haklarının veya sözleşme ücretlerinin önceki görevde aldığı haklarına erişinceye kadar aradaki farkın davalı personele fark tazminatı olarak ödendiğini, 663 sayılı KHK'ya göre davalının Ekim 2011 tarihindeki Şube Müdürlüğü kadrosu üzerinden almış olduğu maaş + döner sermaye ödeme tutarının net olmaması nedeniyle 663 sayılı KHK'ya göre işlem yapılamadığını, 2012/40 sayılı Genelge ile duruma açıklık getirilip Ekim 2011 maaş sabitlemesi yapılırken şube müdürleri için sabit ek ödeme tutarının 407,57 TL olarak belirlendiğini, bu nedenle Kasım 2011 tarihinden itibaren davalının şube müdürlüğü kadrosundan aldığı maaş + ek ödeme tutarının genelgeye göre yeniden hesaplandığını ve sabitlenmesi gereken tutarın belirlendiğini, Ekim 2011 tarihinden genelge tarihi olan Kasım 2012 tarihine kadar alması gereken ve almış olduğu miktarların karşılaştırıldığını ve fazla ödenen miktarların kişiye borç olarak tahakkuk ettirildiğini, genelgede araştırmacı kadrosunda bulunanların ek ödemesine açıklık getirerek net ek ödeme tutarının 407,57.TL olarak belirlendiğini, bu sebeplerle davalıya fazla ödeme yapıldığını, kurumun zarara uğradığını, davalıya zararı ödemesi için borç bildirim belgesinin tebliğ edildiğini, davalı tarafından rızaen ödeme yapılmadığını ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla fazla ödeme tutarı olan 5.028,04.TL'nin zararın gerçekleştiği tarihler esas alınarak hesaplanacak kanuni faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-HMK'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca hakim; çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Hâkim, kendisinin sahip olmadığı özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişiye başvurur. Bu nedenle, bilirkişinin kendisinden sorulan husus hakkında, özel ve teknik bir bilgiye sahip olması, başka bir deyişle o konuda uzmanlaşmış olması gerekir.

HMK’nun 281. maddesinde, tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilecekleri; mahkeme, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden ek rapor alabileceği; ayrıca gerçeğin ortaya çıkması için gerekli görürse, yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabileceği açıklanmıştır.

Bilirkişiler, raporlarını hazırlarken raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu aynı zamanda Yargıtay denetimine de elverişli olacak şekilde bilgi ve belgeye dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hüküm kurmaya dayanak yapılabilir.

Bilirkişi raporu kural olarak hâkimi bağlamaz. Hâkim, raporu serbestçe takdir eder. Hâkim, raporu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir. Bilirkişi raporları arasındaki çelişki varsa hâkim çelişkiyi gidermeden karar veremez.

Mahkemece, daha önce aldırılan 08.09.2014 ve 29.12.2014 havale tarihli bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi için 20.02.2015 havale tarihli bilirikişi raporu alınmış ve bu rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunun 2. sayfasında daha önce alınan 29.12.2014 havale tarihli bilirkişi raporundaki davalıya fazla ödeme yapılmadığı şeklindeki tespitin isabetli olduğu düşüncesinde olduğunu belirtmiş ancak raporun sonuç kısmında, ek ödemenin ödendiği varsayılarak hesaplama yaptığını belirterek, davalıya yapılan fazla ödemenin 2.734,92.TL olduğunu bildirmiştir.

Buna göre, hükme esas alınan bilirkişi raporu, kendi içerisinde çelişki içermekte olup, söz konusu çelişki giderilmemiş, ayrıca varsayıma dayalı olarak hesaplama yapılması nedeniyle, hüküm kurmaya ve denetime elverişsiz olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre, hükme esas alınan bilirkişi raporu, kendi içerisinde çelişki içermekte olup, söz konusu çelişki giderilmemiş, ayrıca varsayıma dayalı olarak hesaplama yapılması nedeniyle, hüküm kurmaya ve denetime elverişsiz olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilerek, dava dosyasının önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak, konusunda uzman üç kişilik bilirkişi kuruluna verilerek, dosyadaki raporlar arasındaki çelişkileri giderecek ve tarafların itirazlarını da karşılayacak şekilde, davaya konu bedelin dayanağı olan ilgili mevzuat hükümleri dikkate alınarak, davacı kurum tarafından istenebilecek bedelin hesaplattırılması suretiyle, hüküm kurmaya ve Yargıtay denetime elverişli bir rapor alınarak, hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, dosyada alınan bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden, kendi içerisinde dahi çelişki içeren ve varsayıma

dayalı hesaplama yaptığını belirten yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15326, Karar No: 2017/2580, Tarih: 02.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/15326 E.  ,  2017/2580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/11/2015 tarih ve 2015/158-2015/376 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, 5253 sayılı Dernekler Kanunu'nun 11 ve Dernekler Yönetmeliği'nin 42-47 maddelerinde belirtilen usul ve esaslar çerçevesinde dernekleri tarafından bastırılan alındı belgesi ciltlerinden 0351-0-400 sıra ve A seri nolu alındı belgesinin 0383 sıra nosuna kadar kullanıldığını, gelir gider defterine kullanılan yapraklardaki miktarların kaydedildiğini, belgenin geriye 16 boş sayfası olduğu halde kaybolduğunu, belgenin kaybolduğunun yeni kayıt yapılmak için arandığında anlaşıldığını, derneklerine ait seri (A) nolu 0351-0400 yaprak nolu 50 sahifeden oluşan dernek gelirleri alındı belgesi cildi için zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, talepte bulunan dernek temsilcisinin zayi olan belgelerin kaybolmaması için gerekli dikkat ve özeni göstermediğini, belgelerin tamamen talepte bulunanın hatası sonucunda kaybolduğunu, zayi belgesi verilebilmesi için 5253 sayılı Yasa'nın 32/k bendi gereği, belgelerin gerekli dikkat ve özenin gösterilmesine rağmen zayi olması şartının aranmakta olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacının bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12282, Karar No: 2025/7749, Tarih: 28.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12282 E.  ,  2025/7749 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/304 E., 2020/1211 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; paylaşımların ifade özgürlüğü kapsamında kaldığına, eleştiri amacında olduğuna, Anayasa ile düşünce hürriyetinin korunduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın bozularak beraatine karar verilmesi talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanık savunması, açık kaynak araştırma raporu ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine ve lehe hükümlerin uygulanmamasına ilişkin Mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığa yükletilen Cumhurbaşkanına hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Sonuç ceza 2 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası yerine 1 yıl 19 ay 15 gün hapis cezası olarak belirlenmiş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşıldığından, yapılan incelemede eleştiri yapılan husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Devrek 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın yazdığı sözlerin Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Devrek 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, sanığın yazdığı sözlerin Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturup oluşturmadığı noktasındadır.

Barışçıl ve özgür bir toplum hedefi ancak demokratik yönetim ilkelerinin egemen kılınması ile gerçekleşebilir. Bu kapsamda toplumların gelişmesi, insanlığın ilerlemesi ancak demokratik bir toplumda olanaklıdır.

Bir toplumun demokratik olup olmadığının tespiti hiç kuşkusuz tek parametre ile ölçülemez ancak bunlardan biri var ki olmazsa olmaz ölçütü olan ifade özgürlüğüdür. İfade özgürlüğünün olmadığı bir toplum demokratik toplum değildir.

Anayasa’nın “Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti” kenar başlıklı 26. maddesi

“Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar. Bu fıkra hükmü, radyo, televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayımların izin sistemine bağlanmasına engel değildir.

Bu hürriyetlerin kullanılması, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği, Cumhuriyetin temel nitelikleri ve Devletin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünün korunması, suçların önlenmesi, suçluların cezalandırılması, Devlet sırrı olarak usulünce belirtilmiş bilgilerin açıklanmaması, başkalarının şöhret veya haklarının, özel ve aile hayatlarının yahut kanunun öngördüğü meslek sırlarının korunması veya yargılama görevinin gereğine uygun olarak yerine getirilmesi amaçlarıyla sınırlanabilir.

AİHM’nin 07/12/1976 tarih 5493/12 başvuru nolu Handyside-Birleşik Krallık kararında belirttiği artık klasikleşen bir retorik ile söylersek “İfade özgürlüğü, toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişmesi için esaslı koşullardan biri olan demokratik toplumun ana temellerinden birini oluşturur. İfade özgürlüğü, 10. maddenin sınırları içinde, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız veya ilgilenmeye değmez görülen 'haber' ve 'düşünceler' için değil, ama ayrıca Devletin veya nüfusun bir bölümünün aleyhinde olan, onlara çarpıcı gelen, onları rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleridir; bunlar olmaksızın demokratik toplum olmaz. Bu demektir ki, başka şeyler bir yana, bu alanda getirilen her 'formalite', 'koşul', 'yasak' ve 'ceza', izlenen meşru amaçla orantılı olmalıdır.