muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/19210, Karar No: 2020/6385, Tarih: 24.06.2020

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının 10.11.2009 tarihine karar davalılardan ... Uluslararası Havalimanı Yatırım Yapım ve İşletme A.Ş. şirketinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığı bu tarihte güvenlik işinin alt işverene verilmesi üzerine 11.11.2009 tarihinden itibaren davalılardan ... Koruma ve Güvenlik Hizmetleri A.Ş. şirketinde çalıştığı dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmıştır. Davacı işçi davaya konu işçilik alacaklarından her iki işverenin birlikte sorumlu tutulması gerektiğini ileri sürerek davaya konu işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiş, mahkemece davalılar arasında İş Kanunu'nun 6. maddesi doğrultusunda işyeri devri olduğu belirtildiği halde devreden işverenin sorumluluğunun aynı maddeye göre 2 yıl süre ile sınırlı olduğu belirtilerek ... Uluslararası Havalimanı Yatırım Yapım ve İşletme A.Ş. yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Yukarıda belirtilen ilke kararında açıklandığı üzere devreden işverenin kıdem tazminatından sorumluluğu devir tarihinden itibaren 2 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmayıp 1475 Sayılı Kanunun 14/2. maddesi uyarınca kendi çalıştırdığı süre ve devir tarihindeki ücret seviyesi ile sınırlı olarak sorumlu tutulmalıdır. Mahkemece devreden işverenin kıdem tazminatından sorumlu tutulmaması hatalıdır.

Öte yandan davacının 10.11.2009 tarihine kadar devreden ... Uluslararası Havalimanı Yatırım Yapım ve İşletme A.Ş. İşçisi olarak ve devir tarihinden itibaren de davalılar arasında asıl işveren alt işveren arasında bulunduğu anlaşılmakla, diğer işçilik alacakları bakımından davalılardan asıl işverenin devir tarihi sonrasında da diğer davalı işverenle birlikte İş Kanununun 2/6. maddesi uyarınca sorumlu olduğuna karar verilmelidir.

Davaya konu işçilik alacaklarının tamamından alt işveren sorumludur. Bu nedenle mahkemece kurulacak hükümde kıdem tazminatı dahil olmak üzere tamamından alt işveren ile asıl işveren müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11091, Karar No: 2017/11161, Tarih: 22.06.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/11091 E.  ,  2017/11161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının belirlenen ağır hedefleri tuttrması için baskı yapıldığını ve sadece son 2 yıldır yıllık 150 saat fazla mesai ücretinin aylara dağıtılarak ödendiğini, bu şekilde fazla mesai yaptığını, çalışma saatlerinin ortalama 08:00-20:30 olup, bazı günler 22:00/23:00 saatlerinin bile geçildiğini, öğle yemeği için yarım saatten az ara verildiğini, bunun dışında yoğun çalışıldığını ve bazı hafta sonlarında da çalışıldığını ileri sürerek fazla mesai ücreti alacağını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, tüm alacaklarını aldığını, fazla mesai talimatı verilmediğini, davacının yönetici olduğunu, iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, bordroları ihtirazi kayıtsız imzaladığını, davalıda haftalık çalışma saatinin 22/09/2003 tarihinden itibaren 40 saatten 42,5 saate çıkarıldığını, buna göre de çalışma saatlerinin 08:30-18:00 ayrımı olduğunu, kabul olmamakla birlikte bu duruma göre fazla süreler ile çalışma ve fazla çalışma olgusunun gözetilmesi gerektiğini, izinli sürelerin de mahsubu gerektiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, 31/12/2011 tarihinde imzalanan sulh sözleşmesi incelendiğinde; davacının fazla mesai haklarını saklı tutarak sözleşmeyi imzaladığı anlaşılmakla fazla mesai alacağı talep edebileceği, tüm dosya kapsamı ile davacının 02/12/1997-31/12/2011 tarihleri arasında davalı bankada çalıştığı, zamanaşımı itirazı nedeni ile 03/05/2007 tarihinden öncesine ait fazla mesai alacaklarının zamanaşımına uğraması sebebi ile talep edilemeyeceği, dosya kapsamına uygun 22/10/2014 tarihli bilirkişi raporunda belirlenen tespitlere göre hizmet sözleşmesine göre yıllık 270 saate kadar olan çalışmalar aylık ücrete dahil olduğundan 270 saati aşan haftalık 3,44 saatlik fazla mesai alacağı olduğu, fazla mesai tahakkuku yapılan aylar dışlandığında 4.674,60 TL fazla mesai alacağı olduğu, mazeretli ve raporlu olunan günler nedeni ile çalışılamayan günlerinde olabileceği dikkate alınarak takdiren %30 oranında indirim yapılmak sureti ile 3.272,22 TL fazla mesai alacağı olduğunun kabul edildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinin baş kısmında ve sonunda rakamla “1.000,00 TL” fazla mesai ücreti talep edilmiş, ama dava dilekçesinin sonundaki "1.000,00" rakamının yanında "onbin" şeklinde yazı ile yazılmıştır. Dava açılırken harcın 10.000,00 TL üzerinden alındığı anlaşılmaktadır. Islah dilekçesinde dava dilekçesi ile talep edilen miktar “10.000,00 TL” olarak belirtilmiştir. Bu durumda, kabule göre dava dilekçesinde talep edilen miktarın sadece 1.000,00 TL olarak değerlendirilmesi ile faiz başlangıcının da artan 2.272,00 TL için ıslah tarihinden itibaren yürütülmesi hatalıdır. Kabule göre, davacı lehine hükmedilen 3.272,22 TL fazla mesai ücreti alacağının tümüne dava tarihinden itibaren faiz yürütülmelidir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, şube açılış-kapanış saatlerine ilişkin imza çizelgelerinde bilirkişi raporunda kabul edilen çalışma saatlerinden daha uzun çalışma saatleri bulunmaktadır; örneğin, kapanış saati akşam saat 20:00 civarında olan günler sıklıkla mevcuttur. Dolayısı ile bu çizelgeler haftalık yani çalışılmayan günler dahil 7.şer günlük periyotlarda gün gün değerlendirilerek haftalık çalışma süresi bu şekilde bulunup haftalık çalışma süresine göre sonuca gidilmelidir. Bu şekilde belgeye göre hesaplanan fazla mesai alacağından bordrolardaki fazla mesai tahakkukları ödendikleri ispatlandığı ölçüde mahsup edilmelidir.

Çalışma saatlerini gösteren çizelgenin bulunmadığı dönemler bakımından, Mahkeme tarafından hali hazırda kabul edilmiş bulunan hesaplama yine kabul edilmeli, bordrosunda fazla mesai tahakkuku olan aylar ödemenin ispatlanması koşulu ile dışlanmalıdır.

4-Davalı vekili tarafından ıslaha karşı süresinde zamanaşımı savunması yapılmıştır. Dava dilekçesi ile talep edilen miktarın 10.000,00 TL. olarak kabul edilmesi gerektiği yukarda açıklandığından, ıslaha karşı zamanaşımı savunması neticeye etkili değil ise de, Mahkeme'nin yerinde olmayan kabulüne göre dava dilekçesinde 1.000,00 TL. talep edildiğinden hareketle kurulan hükümde ıslaha karşı zamanaşımı savunmasının kabule göre gözetilmemesi hatalıdır.

Diğer yandan, iş bu bozma üzerine yeniden yapılacak yargılama sonucunda kabul edilmesi gereken miktarın 10.000,00 TL.den fazla olduğunun ortaya çıkması halinde ıslaha karşı süresinde yapılan zamanaşımı savunmasının gözetilmesi gerekmektedir.

5-Fazla mesai ücretinin hesaplanmasında dosyada mevcut izin ve rapor gibi belgelerdeki çalışılmadığı savunulan sürelerin dışlanması gerekip gerekmediğinin irdelenmemesi hatalıdır.

6-Takdiri indirim hariç reddedilen miktara göre davalı lehine eksik vekalet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

Taraflar lehine hükmedilecek vekalet ücretleri, yeniden kurulacak hüküm tarihinde geçerli olacak Avukatlık Asgari Ücret tarifesine ve kabul ve red miktarlarına göre yeniden değerlendirilmelidir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, 22/06/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8509, Karar No: 2009/10623, Tarih: 24.06.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/8509 E.  ,  2009/10623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 121 ada 10 parsel sayılı 141306,06 m2 yüzölçümlü taşınmaz, ham ... ve tarla niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddi ile dava konusu taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, dosya arasında bulunan 30.06.2007 tarihli orman bilirkişi raporunda, çekişmeli parselin dört tarafında ormanlık alanların bulunduğu, eğiminin %20-40 olup ... muhafaza karakteri taşıdığı, memleket haritasında açıklık olarak gözüksede fiili durumun bunu teyid etmediği ve parselin eylemli tabii yetişmiş meşe ağaçları ile kaplı, orman sayılan yerlerden olduğunun bildirildiği, hükme esas alınan 09.05.2008 tarihli bilirkişi raporuna gore de, taşınmaz eğiminin %5lerden başlayıp %60 a kadar çıktığı, eğimin ortalama %20-25 olduğu, taşlık ve serpili halde ... türündeki bitkilerle ve yer yer meşe ağaçları ile kaplı olduğu, bu ağaçların yapraklarından hayvan yemi olarak yararlanıldığı açıklanmış, ancak raporun sonuç bölümünde taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu belirtilerek rapor içeriği ile çelişkiye düşülmüştür. Tespit sırasında sadece memleket haritasına dayalı inceleme yapılmış, memleket haritasında yeşil renkli görülen yerlerin orman, açık görülen yerlerin orman olmadığı bildirilmiştir. Taşınmazın eylemli durumu, eğimi ve konumu dikkate alınmamıştır. Taşınmazın eylemli olarak tabii yetişen meşe ağaçları ile kaplı olduğu bilirkişi raporları ile sabittir. Meşe ağacı tohumu, ağır tohumlu ağaçlar grubu içerisinde yer aldığı ve tohum kanatlarının olmaması nedeni ile uzak mesafelere rüzgar v.s. gibi etkenlerle taşınarak çalılık alanlar içerisinde çimlenip yetişmesi mümkün görülmemektedir. Dolayısı ile davalı taşınmaz üzerindeki meşenin daha önceki yıllarda tahrip edilmiş olduğu, ... fotoğraflarının bu senelerde çekilmiş olduğu, fakat daha sonraki yıllarda ... altında kalan kök ve yüzeyde bulunan gövde kesitlerinden çıkan kök ve sürgünlerinden yeniden bugün üzerinde görülen meşe ormanının meydana geldiği bilimsel bir gerçektir. Taşınmaz üzerinde meşe ağaçlarının yer aldığı, bu ağaçların yapraklarından hayvan yemi olarak yararlanıldığı, eğimin %12 den yüksek olduğu anlaşıldığına göre, 6831 Sayılı Yasanın 1/1 maddesi ve 15.07.2004 günü resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren orman kadastro yönetmeliğinin 26/j maddeleri gereğince taşınmazların orman olduğunun kabulü zorunludur. Hal böyle olunca, Orman Yönetiminin davasının kabulü gerekirken reddine karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde Orman Yönetimine iadesine 24.06.2009 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8602, Karar No: 2022/2198, Tarih: 10.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/8602 E.  ,  2022/2198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davası hakkında Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, plakası tespit edilemeyen araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada davacıların desteğinin öldüğünü açıklayıp davacı ... için 46.763,00 TL, davacı Mukaddes Varol için 9.076,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; talebin kabulü ile davacı ... için 46.763,00 TL, davacı Mukaddes Varol için 9.076,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmiş, anılan karara karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince davalı vekilinin itirazın reddine karar verilmiş, karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, kararın gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan kararın ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2.690,70 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 10/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3208, Karar No: 2015/15630, Tarih: 29.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/3208 E.  ,  2015/15630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, müdürlük fark ücret, ikramiye farkı ile ilave tediye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı oparasyon uzmanı (müdür yardımcısı) olarak görevlendirildiğini ancak müdür yardımcılığına denk düşen hakların verilmediğini belirterek maaş farkı, ikramiye farkı ve ilave tediye farkı alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı mühendis kadrosunda çalıştırılan ve ücreti ödenen davacının, geçici olmamasına rağmen operasyon uzmanı olarak uzun süre çalıştırıldığını, ancak ücret ve haklarının mühendislik kadrosunda gösterilerek ödendiğini fark alacak isteminde bulunmuştur. Dairemiz incelemesinde geçen emsal dosyalarda “müktesebi dışındaki bir işte görevlendirilen işçinin ücretinin ücretinde indirim yapılmamak kaydı ile fiilen yaptığı görev unvanının karşılığı ücretin ödenmesi gerektiği” kabul görmüştür. Davacının iş mevzuatına tabi olarak çalıştığı ve oparasyon uzmanı olarak görevini yürüttüğü anlaşıldığından, söz konusu operasyon uzmanı kadrosunun müdür yardımcılığı kadrosuna eşit olup olmadığı, ücretinde fark bulunup bulunmadığı araştırılarak eşit işe eşit ücret ilkesine gözönüne alınarak operasyon uzmanı kadrosu için öngörülen ücret ve eklerinin ödenmesi gerektiği dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/957, Karar No: 2021/3862, Tarih: 08.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/957 E.  ,  2021/3862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalılar vekili tarafından istenilmiş ise de, temyize konu edilen kararda dava değeri, duruşma sınırının altında olduğundan, duruşma isteğinin miktar yönünden reddiyle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz isteğinin incelmesinin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz dilekçesinden davalılar vekilinin tüm davalılar adına kararı temyiz ettiği ancak 24.05.2016 tarihli sayman mutemet alındısında tek bir davalının ismi yazılarak tek bir temyiz harcı yatırıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda sayman mutemet alındısında ismi yazmayan davalılar yönünden temyiz başvuru ve temyiz karar harcını yatırması için davalılara HUMK'nın 434/3. maddesi uyarınca muhtıra çıkarılması, sonucuna göre gerektiğinde aynı hüküm uyarınca mahkemece bir karar verilmesi için dosyanın mahalli mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan şekilde işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1820, Karar No: 2012/18946, Tarih: 04.06.2012

12. Hukuk Dairesi 2012/1820 E., 2012/18946 K.

**12. Hukuk Dairesi 2012/1820 E., 2012/18946 K.**

**- ÇEKLERDE ZAMANAŞIMI

- İCRANIN GERİ BIRAKILMASI

- ŞİKAYET**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 71 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 16 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 170 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 33 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 663 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 726 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 730 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Borçlunun İİK'nın 71. maddesine dayanan başvurusunda icra dairesindeki takibinin kesinleşmesinden sonraki dönemde takibin işlemsiz bırakıldığından bahisle takip konusu çeklerin zamanaşımına uğradığı ileri sürülmektedir.

TTK'nın 730. maddesinin göndermesi ile çekler hakkında uygulanması gereken aynı Kanun'un 663. maddesine göre, zamanaşımını kesen işlem her kim hakkında vaki olmuşsa ancak ona karşı hüküm ifade eder.

Somut olayda, borçluya ödeme emri tebliğ edilerek takip kesinleştikten sonra, 27.05.2010 ila 31.05.2011 tarihleri arasında borçlu hakkında zamanaşımını kesen hiçbir işlem yapılmadığı anlaşılmıştır. İcra takibinin diğer borçlusu hakkında yapılan zamanaşımını kesen işlemlerin şikayetçi borçlu yönün-den hüküm ifade etmesi de mümkün olmadığından, TTK'nın 726. maddesinde yazılı 6 aylık zamanaşımı süresi dolmuştur. O halde, mahkemece, müşteki borçlunun zamanaşımı şikayetinin kabul edilerek, İİK'nın 170/b maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanun'un 71/son maddesi yollaması ile 33/a maddesi gereğince hakkındaki icranın geri bırakılmasına karar verilmesi gerekirken şikayetin reddi isabetsizdir.

S o n u ç: Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK'nın 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 04.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.