muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2186, Karar No: 2009/7464, Tarih: 20.04.2009

Ne var ki 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 193 hükmünde yer alan “Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça” ifadesine dayanılarak 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 hükmü ile eşlerden birinin aile konutu ile ilgili sadece aşağıdaki işlemlerle sınırlı olarak “fiil ehliyeti sınırlandırılmıştır”;

-Aile konutuna ile ilgili kira sözleşmesinin feshedilmesi,

-Aile konutunun devredilmesi,

-Aile konutu üzerindeki hakların sınırlanması.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 hükmünde yer alan tapu kütüğünü kilitleme “kendiliğinden” gerçekleşmişken 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 199 hükmünde bir “hakim kararı” gereklidir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 hükmü ile eşlerin “fiil ehliyetinin sınırlandırılması” gerçeği ve gerekçesi “...Madde eşlerin aile konutlarıyla ilgili hukukî işlemlerde eşlerin serbestliği ilkesine istisna getirmiş ve böylece aile konutu ile ilgili bazı hukukî işlemlerin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kabul edilmiştir. Aile konutu eşlerin bütün yaşam faaliyetlerini gerçekleştirdiği, yaşantısına buna göre yön verdiği, acı ve tatlı günleri içinde yaşadığı, anılarla dolu bir alandır. Bu nedenle bu denli önemli bir malvarlığıyla ilgili olarak eşlerin tek başlarına hukukî işlemleri yapması diğer eşin önemli yararlarını etkileyebilir. Bunun sonucu olarak madde, konutla ilgili kira sözleşmesinin feshini, bu konutun başkalarına devrini ya da konut üzerindeki hakları ve buna benzer diğer hukukî işlemlerle tamamen ya da kısmen sınırlanmasını diğer eşin rızasına bağlamıştır....” sözleriyle ifade edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 194 f. I hükmü ile eşlerin “fiil ehliyetinin sınırlandırılması” ise “Eşlerden biri, ‘diğer eşin açık rızası bulunmadıkça,’ aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.” sözleriyle biçimlendirilmiştir.

“Fiil ehliyeti sınırlamasına” yönelik düşüncemiz aynı zamanda İsviçre öğretisindeki “çoğunluk görüşü” olduğu gibi Türkiye öğretisinde de kabul gören bir düşüncedir. (TUOR/SCHNYDER/SCHMID/RUMO-JUNGO, s. 205, HEGNAUER/BREİTSCHMİD, N. 17.17, s. 183, HAUSHEER/GEİSER/KOBEL, N. 08.103. s. 89, ÖZTAN, s. 205-206.) Amaç aileyi bir bütün olarak korumaktır. (HAUSHEER/REUSSER/GEİSER, Art. 169, nr.37a, HASANBÖHLER, Art.169, nr.11, AKINTÜRK, s. 352-354, ÖZTAN, s. 205-206.)

“Fiil ehliyeti sınırlamasına” yönelik düşüncemiz aynı zamanda İsviçre öğretisindeki “çoğunluk görüşü” olduğu gibi Türkiye öğretisinde de kabul gören bir düşüncedir. (TUOR/SCHNYDER/SCHMID/RUMO-JUNGO, s. 205, HEGNAUER/BREİTSCHMİD, N. 17.17, s. 183, HAUSHEER/GEİSER/KOBEL, N. 08.103. s. 89, ÖZTAN, s. 205-206.) Amaç aileyi bir bütün olarak korumaktır. (HAUSHEER/REUSSER/GEİSER, Art. 169, nr.37a, HASANBÖHLER, Art.169, nr.11, AKINTÜRK, s. 352-354, ÖZTAN, s. 205-206.)

Eşlerin “fiil ehliyetinin sınırlandırılması” olgusu ‘diğer eşin açık rızası bulunmadıkça,’ vurgusu ile seslendirilmiştir. Başka bir anlatımla 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 194 f. I hükmü ile aile konutunun başkalarına devri “diğer eşin açık rızasına” bağlanmıştır. Böylece aile konutu olarak özgülenen taşınmazın mülkiyetinin devri diğer eşin “rızasına bağlı” bir hukuki işlem olarak kabul edilmiştir.(Şükran ŞIPKA, Aile Konutu İle İlgili İşlemlerde Diğer Eşin Rızası (TMK. m. 194), Doçentlik başvuru eseri, İstanbul-2004, s. 137, Bilge ÖZTAN, Aile Hukuku, Ankara-2004, s. 207, Ahmet M. KILIÇOĞLU, Türk Medenî Kanunu’nda Diğer Eşin Rızasına Bağlı Hukuksal İşlemler ve Yasal Alım Hakkı, Ankara-2002, s.18)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun m. 194 f. I hükmü ile aile konutunun başkalarına devri diğer eşin “rızasına” değil de “açık rızasına” bağlanmıştır. Rızanın sözlü olarak verilmesi yeterli görülse idi “rızasına” deyişi maksadı anlatmaya yeter de artardı bile. Oysa özellikle “açık rıza” deyişiyle maksadın farklı olduğu gösterilmiştir. Biz bu sebeple “açık rıza” deyişini rızanın “resmi şekilde” olarak alınması olarak daha önce yorumlamıştık. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 564, GENÇCAN-TMK, s. 1095) Nitekim İsviçre Tapu Tüzüğü (GBV) Art. 13a hükmü ile ZGB m. 169 gerekçesinde “yazılı rıza” deyişi varken İsviçre tapu uygulamasında da yazılı şeklin “resmi makam” tarafından onaylanması aranmaktadır. (SCHMID, s. 609, ŞIPKA, s.143)

Rıza alınmadan yapılan işlemin ise “kesin hükümsüz” (GENÇCAN-TMK, s. 1096,3036; GENÇCAN-Boşanma-2, s. 565) olduğu hemen hemen bütün bilimsel görüşlerde ve uygulamada kabul edilmektedir. (ŞIPKA, s. 153)

Kesin hükümsüzlük;

-Rızası alınmayan eş tarafından “her zaman” ileri sürülebilir (ŞIPKA, s. 145)

-Hakim tarafından re’sen dikkate alınmalıdır (BRAEM/HASENBÖHLER, Zürcher Komm. Art. 169, N. 70, BERGER, S.75, ŞIPKA, S. 145, KILIÇOĞLU, s. 6)

-Bunun için dava açmaya bile gerek yoktur. (DESCHENAUX/STEINAUER, s. 107, BRAEM/HASENBÖHLER, Zürcher Komm. Art. 169, N. 70, GROSSEN, s. 106, RUOSSS, s. 85, TRAUFFER, s. 75, WESSNER, s. 95, ŞIPKA, s. 145)

Sonradan verilen rıza ise ex tunc (geçmişe etkili) olarak hüküm ve sonuç doğurur. Başka bir anlatımla işlemi “geçerli” hale getirir. (DURAL/ÖĞÜZ/GÜMÜŞ, s. 213, ÖZTAN, s. 207)

-Bunun için dava açmaya bile gerek yoktur. (DESCHENAUX/STEINAUER, s. 107, BRAEM/HASENBÖHLER, Zürcher Komm. Art. 169, N. 70, GROSSEN, s. 106, RUOSSS, s. 85, TRAUFFER, s. 75, WESSNER, s. 95, ŞIPKA, s. 145)

Sonradan verilen rıza ise ex tunc (geçmişe etkili) olarak hüküm ve sonuç doğurur. Başka bir anlatımla işlemi “geçerli” hale getirir. (DURAL/ÖĞÜZ/GÜMÜŞ, s. 213, ÖZTAN, s. 207)

Rızası alınmayan malik olmayan eşin kararını bildirmesi için kendisine “işlem tarafı üçüncü kişi” tarafından BK. m. 38 hükmüne göre uygun bir mehil verilebilir. İşlem tarafı üçüncü kişi tarafından tanınan sürede rızası alınmayan eş tarafından bir icazet verilmediği takdirde “askıda olan hükümsüzlük” artık “kesin hükümsüzlüğe” dönüşür. (DURAL/ÖĞÜZ/GÜMÜŞ, s. 213, KILIÇOĞLU, s. 22, ŞIPKA, 149)

Bütün bu sebeplerle İsviçre Hukukunda üçüncü kişinin iyiniyeti “hiçbir şekilde” korunmaz. (DURAL/ÖĞÜZ/GÜMÜŞ, s. 214) Zaten “geçersiz olan” bir sözleşmeye dayanan iyiniyetle bir hak kazanımı da söz konusu olamaz. (ŞIPKA, s. 161)

Diğer eşin izni ve hakimin yetkilendirmesi olmaksızın işlem tarafı üçüncü kişi adına yapılacak tescil “yolsuz bir tescil” olup eşlerden biri tarafından açılacak olan tapu kütüğünün düzeltilmesi davası (TMK m. 1025 f. I) ile düzeltilmesi her zaman istenebilir. (DURAL/ÖĞÜZ/GÜMÜŞ, s. 215) Başka bir anlatımla rıza alınmadan yapılan hukuki işlem “geçersiz” olup rızası alınmayan eş bunun “iptalini” talep edebilecektir. (KILIÇOĞLU, s. 22)

İşlem tarafı üçüncü kişinin oluşan zararı ise culpa in contrahendo sorumluluğu kapsamında malik olan eşten istenebilir.

Karşı oyumuzun yer aldığı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararının (YHGK, 4.10.2006, E:2006/2-591, K:2006/624) yayınlanmasından sonra “Hâkim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır” hükmü (TMK m. 1 f. III) uyarınca tarafımdan bilimsel görüşler de izlenmiştir.

Karşı oyumuzdan “sonra yayınlanan eserlerde” Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararına karşı bilimsel öğretide aşağıdaki görüşlerin sergilendiğini belirledik.

GÜMÜŞ “TMK 194 öngördüğü şerh imkanı dışında, işlem tarafı üçüncü kişilerin TMK 1023’ten farklı olarak tescilin (kaydın) yolsuzluğu dışında salt tapu kütüğüne kayıtlı taşınmazın aile konutu niteliğine yönelik iyiniyetini koruyan bir hüküm içermemektedir.” düşüncesindedir. (Mustafa Alper GÜMÜŞ, Teoride ve Uygulamada Evliliğin Genel Hükümleri ve Mal Rejimleri, İstanbul-2008- s. 104)

GÜMÜŞ’E göre, “Sonuçta söz konusu YHGK kararı en kısa dönülmesi gereken isabetsiz bir sonucu yansıtır” (GÜMÜŞ, s. 104)

GÜMÜŞ’E göre, “Sonuçta söz konusu YHGK kararı en kısa dönülmesi gereken isabetsiz bir sonucu yansıtır” (GÜMÜŞ, s. 104)

Görüşümüz SEROZAN tarafından da aynen benimsenmiştir: “Ne denli çok yinelense az sayılabilir; eşin oluru alınmadan yapılan aile konutunun devri işlemi, devralan kişi ister iyi niyetli olsun ister kötü niyetli olsun, her halde kesin hükümsüzdür. Hele Yargıtay’ın MK 194 kuralına ilişkin antisosyal kararı ışığında yeni rejimin derhal yürürlüğünü bir devrim diye nitelemek büsbütün şaşırtıcıdır” (Rona SEROZAN, “ Aile Konutunun Şerhine Değişik Bir Yaklaşım”, Prof. Dr. Ali Naim İnan’a Armağan, Ankara-2009, s. 593).

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları dışındaki diğer yargı kararlarını uygulama zorunluluğu olmadığından (Serap HELVACI/Fulya ERLÜLE, Medeni Hukuk, İstanbul-2007, s. 24) Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında (YHGK, 4.10.2006, E:2006/2-591, K:2006/624) bulunan karşı oyumu bilimsel öğretide verilen desteğin doğal bir sonucu olarak aynı inançla sürdürmekteyim.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun sistematiği, Kaynak Kanun uygulaması, gerek Türkiye ve gerekse İsviçre öğretisindeki “baskın görüşler” dikkatle incelendiğinde değerli çoğunluk görüşüne katılabilmem olanaklı değildir.

Açıklanan sebeplerle yerel mahkeme kararının “belirttiğim gerekçelerle” bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılma olanağım bulunmamaktadır. ÜYE
Yargıtay — Esas No: 2009/6788, Karar No: 2010/4713, Tarih: 19.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/6788 E.  ,  2010/4713 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya çanta sattığını, hem çanta bedelinin hem de açık hesaptan kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alınan çantaların 12.5.2006 tarihli iade faturası ile iade edildiğini, müvekkilinin ayrıca açık hesap borcu da bulunmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının açık hesap alacağı olduğu, davalının çantaların iade edildiğini yazılı delillerle kanıtlayamadığı, hatırlatılması üzerine her iki tarafın yemin teklif hakkını kullandıkları, davacı temsilcisinin yeminden kaçındığı böylelikle dava konusu çantaların davacıya iade edildiğinin kabulü gerektiği, davalının ise açık hesap borcu olmadığı yolunda yemini yerine getirdiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3425, Karar No: 2015/6199, Tarih: 05.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3425 E.  ,  2015/6199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/121649

MAHKEMESİ : Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2012

NUMARASI : 2011/128 (E) ve 2012/81 (K)

SUÇ : Dolondırıcılık, sahtecilik

SUÇ TARİHİ : 10/06/2010

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel eğitim ve rehabilitasyon merkezinin kurucu müdürü ve sahibi olan sanığın, merkezde eğitim gören bazı öğrencilerin rapor asıllarına ilaveler yapıp katılan kurumu zarara uğratmak suretiyle sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarını işlediğinin iddia olunduğu olayda; sanığın, kurumu fiilen yöneten ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen diğer sanık M.. Ö..'nin eylemine iştirak ederek atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediği gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5328, Karar No: 2022/6445, Tarih: 05.09.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/5328 E.  ,  2022/6445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Davanın TCK'nin 66/1-e ve CMK'nin 223/8. maddeleri uyarınca davanın düşmesine

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun gerektirdiği cezanın kanunda belirtilen türü ve üst haddine göre; TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan zamanaşımı süresine tabi olduğu,

Mahkemece sanığın savunmasının 07/12/2009 tarihinde alınmasıyla olağan zamanaşımı süresinin kesilerek yeniden işlemeye başladığı, 31/05/2010 tarih ve 2009/369 Esas, 2010/180 Karar sayılı karar ile beraat kararı verildiği, anılan kararın Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 25/03/2015 tarih ve 2012/24231 Esas, 2015/38781 Karar sayılı ilamı ile bozulmasını takiben 26/10/2015 tarih ve 2015/157 Esas, 2015/323 Karar sayılı karar ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve kararın 03/11/2015 tarihinde kesinleştiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 03/11/2015 tarihi itibariyle duran zamanaşımının denetim süresi içinde ikinci suçun işlenmesiyle 19/03/2018 tarihinde yeniden işlemeye başladığı, sanık hakkında 13/02/2020 tarih ve 2020/14 Esas, 2020/71 Karar sayılı mahkumiyet kararı ile birlikte 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin yeniden kesildiği, anılan karar tarihinden itibaren sürenin yeniden işlemeye başladığı, 13/02/2020 tarihli kararın Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 24/06/2021 tarihli ve 2020/3133 Esas, 2021/12280 karar sayılı ilamı ile bozulmasını takiben yeniden yapılan yargılama sonucunda 15/02/2022 tarihli zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verildiği ancak 8 yıllık olağan zamanaşımı süresi dolmadığı halde yazılı şekilde düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05.09.2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2009, Karar No: 2012/3987, Tarih: 06.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/2009 E.  ,  2012/3987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor değer biçme yöntemi bakımından yasa hükümlerine uygundur.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)İrtifak hakkı bedeli, dava konusu taşınmazın geometrik durumu, yüzölçümü, enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak taşınmazın tüm değerinde meydana gelecek değer düşüklüğü karşılığıdır.

Bu hesaplama işlemi yapılırken taşınmazın üzerinden geçen enerji nakil hattının izdüşümü m2 olarak belirlenip, ölçekli krokide gösterilerek tapudaki tüm yüzölçümü ile irtifak izdüşüm alanı karşılaştırılmak suretiyle irtifak hakkı nedeniyle taşınmazın tümündeki değer azalış oranının tespit edilmesi gerekirken, taşınmazın tüm değerinin bulunması için yapılan hesaplamada yüzölçümünden Düzenleme Ortaklık Payı kesildikten sonra kalan miktar esas alınmak suretiyle oranlama yapılarak fazla bedele hükmedilmesi,

2-Dava konusu taşınmazın geometrik durumu, yüzölçümü, enerji nakil hattı güzergahı gözönüne alınarak irtifak nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin yüzde birbuçuğunu geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12953, Karar No: 2012/7375, Tarih: 15.03.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/12953 E.  ,  2012/7375 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62. maddeleri uyarınca; mahkûmiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar ..., ..., ..., ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, eksik incelemeye, cezanın paraya çevrilip ertelenmesi gerektiğine ilişkin, katılanlar ..., ..., ..., .... vekilinin, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenleme karşısında; suçun niteliği, hükmolunan cezanın süresi gözetilip dosyada bulunan adli sicil kaydı da değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin ve katılanlar Mukaddes, Dilek, Alper, Adem Özen vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19446, Karar No: 2016/2316, Tarih: 10.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/19446 E.  ,  2016/2316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın “biz karakolda İsmail’le aramızda tartıştık polis memurları bizi ayırdı, daha sonra bahçede otururken Taner adlı polis memuru gelip bana tekme vurup kelepçe takmaya çalıştı, ben "ne yapıyorsun böyle yapılır mı" deyince birkaç polis memuru daha geldi, Taner adlı polis bana vurdu ben bunun üzerine gerildim, başka polisler gelip beni yere attılar biber gazı sıktılar darp ettiler, Hayati adlı polis memurları ile ismini bilmediğim bir sivil memur beni nezarethaneye götürdü, Hayati adlı polis benim burnuma kafa attı” şeklindeki savunması, dosyadaki diğer sanıklardan ...’in “polis Taner geldi oğlum Taner’in üzerine çullandı, kelepçe takmak istedi, daha sonra Hayati adlı polis geldi oğlumu yere attılar ve zorla kelepçe taktılar karakolun içine doğru giderken de sivil olan bir polis memuru oğlum Taner’e kafa attı daha sonra hepimizi nezarete aldılar” ve sanık ...’nın “polisler araya girip kavgayı ayırdı daha sonra niye kavga olduğunu sorup Taner'i kelepçelemek istediler ve Taner’i yere attılar” şeklindeki beyanları ile sanığın burun kemiği ucunda ayrılmamış kırık hattı nedeniyle BTM ile düzelemeyecek şekilde yaralandığına ilişkin adli rapor karşısında, olayın başlangıcı ve gelişimi değerlendirilip sonucuna göre TCK’nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6639, Karar No: 2013/609, Tarih: 29.01.2013

**1. Ceza Dairesi         2009/6639 E.  ,  2013/609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 Sayılı Yasaya Aykırılık

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Adli Tıp raporu ile ... Üniversitesi ... Tıp Fakültesi Hastanesinin epikriz raporlarında belirtildiği üzere, mağdurun yere paralel yapılan bir atış sonucu yaralandığı anlaşılmakla, tebliğnamenin savunma ile uyumluluk gösteren, sanığa ait tabancanın yere düşmesi ile patlayabileceğine dair ekspertiz raporunun karar yerinde yeterince tartışıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğine ilişkin bozma öneren düşüncesi benimsenmemiştir.

2- Dosya kapsamına göre, kahvehane ortamında mağdurun sanığa laf atmasıyla çıkan tartışma ve akabinde gelişen kavga sırasında, sanığın yakın mesafeden mağdurun yüz bölgesine doğru tabancasıyla bir el ateş ettiği, sol çene bölgesinden giren mermi çekirdeğinin, mağdurun çene kemiğini üçüncü derecede kırıp, yüzde sabit ize neden olarak, sol kulak arka bölgeden çıktığı olayda,

a) 9 ile 15 yıl aralığında hapis cezası öngören TCK'nun 35. maddesinin uygulanması sırasında, mağdurda meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirildiğinde, makul bir ceza yerine, teşebbüsün derecesinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde daha az vahamet bulunan olaylarda uygulama olanağı bulunan 9 yıl hapis cezasına hükmetmek

b) ¼ ile ¾ aralığında ceza indirimi öngören TCK.nun 29. Maddesinin uygulanması sırasında, mağdurdan kaynaklanan ve tartışma sırasındaki hakaretten ibaret eylemi nedeniyle ve haksız tahrik oluşturan davranışların ulaştığı boyut dikkate alındığında, asgari düzeyde bir indirim yapılması yerine, haksız tahrikin derecesinde yanılgıya düşülerek, daha vahim olan olaylarda uygulama olanağı bulunan, tayin edilen cezadan ½ oranında indirim yapmak,

c) "Öldürmeye teşebbüs" suçundan hüküm kurulurken, temel cezanın tayin edilip, haksız tahrik nedeniyle yapılan indirim sonucu bulunan 4 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden, TCK'nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 3 yıl 9 ay hapis cezasına hükmedilmesi yerine, 3 yıl 8 ay hapis cezasına hükmetmek,

Suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın "öldürmeye teşebbüs" ve "6136 sayılı Kanuna muhalefet" suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, eleştiri nedeni saklı kalmak kaydı ile cezayı azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suçun niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin,tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA 29/01/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.