muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/113, Karar No: 2024/8391, Tarih: 27.11.2024

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalı şirketin 43 üncü sınıftaki "..." ibareli başvurusu ile davacının "..." ibareli tescilli markaları arasında dava konusu başvurunun kapsamındaki 43 üncü sınıftaki "Yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri. Geçici konaklama hizmetleri, geçici konaklama ile ilgili rezervasyon hizmetleri, düğün salonu kiralama hizmetleri, konferans ve çeşitli toplantılar için yer sağlama hizmetleri." yönünden görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, işin uzmanı yahut dikkatli kişilerden oluşmayan, makul düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu markanın yukarıda belirtilen mal/hizmetler yönünden ayırdığı satın alma/yararlanma süresi içerisinde davalının "..." ibareli başvuru markasını gördüğünde bunun davacının "..." ibareli markalarından farklı bir marka olduğunu algılayamayacağı, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki iltibas-benzerlik- karıştırılma ihtimali koşulunun oluştuğu, davalının başvurusunun kapsamında yer alan 43/3 “Gündüz bakım (kreş) hizmetleri” ile 43/4 “Hayvanlar için geçici barınma sağlama hizmetlerinin” ise davacı markaları ile çok farklı sınıflar olduğu, bu hizmetler yönünden 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrası şartlarının davacı yararına oluşmadığı, zira davalı başvurusunun davacının tanınmışlığından haksız yarar sağlanabileceği, itibarına zarar verebileceği veya ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceğinin kanıtlanmadığı, davalının başvurusunun kötü niyetli yapıldığının ispatlanamadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı Kurum ve davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıya ait 2013/23294, 2007/27054, 2003/28613, 178193, 85204 sayılı "...", "... gold", "...", "... ...", "..." ibareli markanın, davalı şirketin 2019/43081 sayılı "..." ibareli başvurusu yönünden 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci ve beşinci hükümleri çerçevesinde tescil engeli olup olmadığı ve sonucuna göre 2020-M-9585 sayılı YİDK kararının hukuka uygun bulunup bulunmadığına ilişkindir.

Dava, YİDK marka kararı iptali ve hükümsüzlük istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

Dava, YİDK marka kararı iptali ve hükümsüzlük istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ile davalı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine, 27.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1061, Karar No: 2015/6552, Tarih: 07.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1061 E.  ,  2015/6552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 5. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/10/2014

NUMARASI : 2014/411-2014/277

Taraflar arasında görülen davada İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/10/2014 tarih ve 2014/411-2014/277 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili nezdinde sigortalı yumurta emtiasının İ.'den D.'ye sevkedilmek üzere gemiye yüklendiğini, ürünün küf izleri tespit edilmesi nedeniyle alıcı tarafından kabul edilmediğini, hasarın emtianın + 11 derecenin üzerinde taşınması nedeniyle gerçekleştiğini, 38.999,38 USD hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, anılan meblağın ödeme tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline atfedilebilecek bir kusur bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, emtianın konteynıra yükleyicinin sorumluluğunda yüklendiği, yüklenmeden önce malların ön soğutmasının yapılmadığı, konteynır içindeki sıcaklık + 11 derece ise de, emtianın kendi sıcaklığı ayrıca emtia arasında iyi bir havalandırma sistemi bulunmaması nedeniyle konteynırın iç sıcaklığının + 17 dereceye yükseldiği, davacının yüklemenin doğru yapıldığını ispatlayacak bir delilinin bulunmadığı, konteynırın ısı muhafaza görevi dışında soğutma işlevinin bulunmadığı, hasarın taşıyıcının kusurundan kaynaklandığının ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, nakliyat emtia sigorta poliçesine dayalı rücuen alacak istemine ilişkin olup, mahkemece hasarın taşıyıcının kusundan kaynaklanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişi kurulu raporunda yer alan, dava konusu yüklerin konteynıra yükleten tarafından yüklendiği, malların önceden yükleyici tarafından ön soğutmaya tabi tutulmadığı, böylelikle oluşan nemin küf oluşumuna sebebiyet verebileceği, taşıyanın yük zararından sorumlu olduğunu gösteren bir olgu tespit edilemediği yönündeki belirlemelere itibar edilerek hüküm kurulmuş ise de, gerek ekspertiz raporundan, gerekse bilirkişi raporundan emtianın gemide bulunduğu dönemde güç kesintisi nedeniyle konteynır sıcaklığının belli dönemlerde + 11 derecenin üzerine çıktığı anlaşılmaktadır. Yine bilirkişi raporunda soğukta muhafaza edilmesi gereken gıdalarda ürünlerin sekiyatından tüketiciye sunumuna kadar ki aşamalarda soğuk zincirin hiçbir şekilde kesintiye uğramadan uygulanması gerektiği, konteynırın limana girdiği 28.05.2012 tarihinde bozulma eğilimine girdiği, aralardaki bu değişimlerin var olan küf oluşumuna hızlandırıcı etki yaptığı, sıcaklığın küflerin gelişmesinde en önemli etken olduğu hususları da belirtilmiştir. Ancak mahkemece, güç kesintilerin müterafik kusur teşkil edip etmediği tartışılmamıştır. Bu itibarla, söz konusu kesintilerinin hasarın meydana gelmesine ve zararın artışına olan etkileri değerlendirilmek suretiyle, hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, anılan hususun gözardı edilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/771, Karar No: 2015/150, Tarih: 12.05.2015

**Ceza Genel Kurulu         2013/771 E.  ,  2015/150 K.**

* TAKSİRLE ÖLÜME NEDEN OLMA SUÇU

* DİKKAT VE ÖZEN YÜKÜMLÜLÜĞÜ

* ASLİ KUSUR

* TEMEL CEZANIN BELİRLENMESİ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 85

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 51

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 22

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 61

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 63

* ADLİ TIP KURUMU KANUNU (2659) Madde 23

**"İçtihat Metni"**

Taksirle ölüme neden olma suçundan sanığın, 5237 sayılı TCK'nun 85/1, 62, 51 ve 53/6. maddeleri uyarınca bir yıl sekiz ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine ve sürücü belgesinin altı ay süreyle geri alınmasına ilişkin, Ankara 27. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 28.02.2008 gün ve 478-253 sayılı hükmün, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 26.01.2012 gün ve 17406-1294 sayı ile;

"Sanık müdafiinin tüm, katılanlar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın olay tarihinde sevk ve idaresindeki minibüs ile iniş eğimli yolda seyrederken, kaldırım taşına, bir metre yüksekliğinde muhkem nitelikteki demirlere ve yaya kaldırımında yürümekte olan yayaya, ağaca ve işyerlerine çarparak durabildiği dikkate alındığında, aracın ön teker frenlerinin tutması, el frenini kullanma imkanı bulunması, olay yerinde fren hidrolik yağı kalıntılarının işaretlenmemiş olması birlikte değerlendirildiğinde, sevk ve idare hatasıyla olaya neden olduğu, bu nedenlerle tam kusurlu kabul edilmesi ve bu haliyle ceza tayininde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmeyerek, tali kusurlu kabul edilip eksik ceza tayini" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesi ise 11.07.2012 gün ve 903-1419 sayı ile;

"Sanığın kullandığı aracın ondört yolcu kapasiteli minibüs olduğu, teknik raporlarda arka fren sisteminin devre dışı kaldığının belirtildiği, yolun iniş eğimli olduğu, aracın freninin patlamasından önce mi yoksa sonra mı hızlandığının saptanamadığı, bu şüpheli durumdan sanığın istifade etmesi gerektiği, savunmaların aksinin ispatlanamadığı, dairenin daha önceki kararlarında mekanik olarak hızın tespit edilememesi kriterini koyarak, süratli gidip kazaya neden olmada bilinçli taksiri kabul etmediği, teknik arıza bulunmadan aracın bariyeri aşması veya birden fazla sabit nesneye zarar vermesi halinde asgari haddin üzerinde ceza verileceği, olaydaki gibi teknik arızanın mevcut olduğu durumlarda yayaya, ağaca ve demir parmaklığa çarpmasından sonra durabilmesinde asgari hadden ceza verilmesinin doğru bir yol olacağı, Ankara Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporunda sanığın ikinci derece kusurlu bulunduğu, kazada aracın arka fren sisteminin devre dışı kalmasının birinci derece etkili kabul edildiği" gerekçesiyle önceki hükmünde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.11.2013 tarih, 254088 sayı ve "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; taksirle ölüme neden olma suçundan sanığın asli kusurlu mu, yoksa tali kusurlu mu olduğu ile buna bağlı olarak iki seneden altı seneye kadar hapis cezasını gerektiren suçtan hakkında alt hadden ceza tayininin isabetli bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Olay tarihinde sevk ve idaresindeki ticari minibüs ile gündüz vakti, meskûn mahalde, tek yönlü, oniki metre genişliğinde, orta refüjle bölünmüş, zemini kuru, asfalt kaplama yolda seyir halinde bulunan sanığın, aracının arka frenlerinin arıza yapması neticesinde direksiyon hâkimiyetini kaybedip, karşı istikamete geçerek yolun kenarında bulunan demir bariyerlere ve ardından kaldırımda yürümekte olan yayaya çarparak ölümüne neden olduğu,

Kazada minibüste bulunan iki kişinin de basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaralandığı, ancak sanıktan şikâyetçi olmadıkları,

2001 model, otokar marka, ondört yolcu kapasiteli minibüs üzerinde inceleme yapan makine mühendisi bilirkişinin; aracın arka tekerlerine giden fren hidrolik deposunun boşalmış olduğunu, arka iki tekere taksimatla dağıtılan fren hidroliğinin sol arka tekerleğe giden metal borudaki delinme nedeniyle aktığını, arka fren sistemini çalıştıracak hidrolik yağının tekerlek merkezlerine gitmemesi neticesi fren yapılamayacağını, bu durumun "fren patlaması" olarak nitelendirildiğini, hava sistemi, ön düzen ve direksiyon sistemi ile ön teker fren sistemlerinin çalıştığını, ancak arka fren sisteminin devre dışı kaldığını, sol arka fren hidrolik borusunun delinmesi sonucu arka tekerleğe giden fren hidroliğinin tamamen boşaldığını ve arka frenlerin tutmaması nedeniyle kazanın sürücü hatasından değil teknik arızadan ileri geldiğini belirttiği,

Adli Tıp Kurumu Ankara Grup Başkanlığı raporunda; sanığın sevk ve idaresindeki minibüs ile meskûn mahalde seyri esnasında, hızını mahal şartlarına göre ayarlamayarak, arka frenlerinin tutmadığını fark ettiğinde, eğimli yolda inişe uygun vitesle inmesi, ön frenlerinin tuttuğu nazara alındığında, frenlemenin ön tekerler vasıtasıyla yapılabilmesi, arka tekerlerde bulunan ve park halinde iken sabitlemeye yarayan el freni ile aracı durdurmaya yönelik çaba sarfetmesi durumunda hızının azaltılabileceği, bu şartlarda çarpmanın şiddetinin düşürülmesi mümkün iken, bu hususlara özen göstermemiş olmasıyla, aracı hızından dolayı durduramayıp, kaldırımda bulunan yayaya ve akabinde dükkânlara çarpması neticesi meydana gelen olayda; dikkatsiz, tedbirsiz ve kurallara aykırı hareketleriyle ikinci derece kusurlu olduğu, ölenin yaya kaldırımında bulunduğu sırada minibüsün sadmesine maruz kaldığı, hatalı tutum ve davranışı bulunmadığından kusursuz olduğu, aracın sol arka fren hidrolik borusunun delinmesi neticesi arka tekerlere giden hidrolik yağının tamamen boşalması nedeniyle frenlerinin tutmamasının teknik arıza olup, olayın oluşumu üzerine birinci derecede etkili olduğunun kaydedildiği,

Anlaşılmaktadır.

Mağdur Z.. B..; olay tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki minibüste yolcu olarak bulunduğunu, yoğun trafikte kavşağa doğru yavaş şekilde ilerlediklerini, şoförün durup yolcu indirdiğini, ardından da hareket ettiğini, frene bastığında bir ses geldiğini, sanığın; "fren patladı, sıkı tutunun" dediğini, önlerinde bulunan araçlara çarpmamaya çalışırken direksiyon hâkimiyetini kaybettiğini, yolun karşısındaki kaldırıma çıkıp dükkân duvarlarına çarparak durduğunu, araçtan indiklerinde kaldırımın üzerinde minibüsün çarpması neticesi yaralanmış bir kişinin yatmakta olduğunu gördüklerini, kazada kendisinin de yaralandığını, ancak şikâyetçi olmadığını ifade etmiş,

Mağdur A.. Ö..; sanığın minibüsünde bulunduğunu, yoğun trafikte kavşağa doğru ilerlediklerini, sanığın yolcu indirip hareket ettikten sonra frene bastığını, frenlerden bir ses gelmesi üzerine; "fren patladı, sıkı tutunun" dediğini, öndeki araçlara çarpmamaya gayret ederken direksiyon hâkimiyetini kaybettiğini, karşı kaldırıma çıkıp işyerlerine vurarak durduğunu, araçtan indiklerinde bir şahsın yaralı vaziyette yerde yatmakta olduğunu gördüğünü, kazada kendisinin de yaralandığını, ancak şikâyetçi olmadığını beyan etmiş,Tanık K..; trafik polisi olarak görev yaptığını, sanığın aracının çarptığı yerde bir metre yüksekliğinde demir bariyerler bulunduğunu, minibüsün çarpması neticesinde bariyerin devrildiğini, bu nedenle olay öncesi yol şartlarına göre aşırı hızlı olduğu kanaatini taşıdığını belirtmiş,Sanık kollukta; sevk ve idaresindeki minibüsle seyir halinde olduğunu, olay yerinde yolcu indirdikten sonra yoğun trafikte yavaş bir şekilde ilerlemeye başladığını, rampadan sağa dönmesi gerektiğini, yavaşlamak amacıyla frene bastığında arka tekerden hava boşalma sesi geldiğini, yolcuları tutunmaları konusunda uyardığını, aracı durdurabilmek maksadıyla vitesi küçülttüğünü, önde bulunan araçlara çarpmamak için sola kaçmak istediğini, hava takviyeli el frenini çekip kontağı kapattığını, buna rağmen minibüsün durmadığını, hava takviyeli hidrolik sistemli direksiyon olduğu için dönüşte zorlandığını, dönemeyeceğini anladığı esnada kazanın meydana geldiğini, karşı şeride geçtiğini ve demir korkulukları yıktığını, kaldırımda bulunan ağaca çarptıktan sonra işyerlerinin camlarına vurduğunu, bu sırada kaldırımda yürüyen şahsın demir korkuluğun çarpması sonucu yere düştüğünü, kendisini hastaneye kaldırdıklarını, olayı müteakip trafik görevlilerine gerekli belgeleri verdiğini, kazadan dolayı şoka girdiğini, polisin uyarısı üzerine karakola geldiğini, kazanın aracın frenlerinin patlamasından kaynaklandığını, herhangi bir zarara sebebiyet vermemek ve aracı durdurabilmek için elinden gelen tüm çabayı gösterdiğini, buna rağmen aracı durduramadığını, olayda herhangi bir kusuru bulunmadığını,

Cumhuriyet savcılığında; olay mahallinde yolcu indirip hareket ettiği sırada aracında bir titreme hissettiğini, frenlerin boşaldığını anladığını, vites küçültüp sağa dönmek istediğini, süspansiyonlu olduğundan vites ve direksiyon aksamının kitlendiğini, kaldırımda yürümekte olan şahsa çarptığını, minibüsü bir hafta önce bakıma götürdüğünü, fren sisteminin hidrolik ve hava takviyeli olduğunu, hava barının hidroliğe yüksek basınç yapması nedeniyle sibobun kendiliğinden açılıp kapandığını, bütün tedbirleri almasına rağmen kazaya engel olamadığını, sağa dönmek istediği sırada karşı şeride geçip yolun kenarındaki demir korkuluklara vurarak durabildiğini, ölene kendisinin değil demir korkulukların çarpmış olabileceğini,

Sorguda; rampayı indiği sırada fren hidrolik sisteminde arıza meydana geldiğini ve aracın kontrolden çıktığını, korkuluğa çarparak durmayı düşündüğünü, korkuluğun arkasında bulunan yayanın çarpmanın etkisiyle yaralandığını, kazada bir kusuru olmadığını,

Duruşmada ise; olay günü şoförü olduğu hava takviyeli frene sahip minibüs ile ikinci vitesle seyir halinde bulunduğunu, iniş eğimli yolda frene bastığında tutmadığını fark ettiğini, hızının otuz kırk kilometre civarında olduğunu, arka tekerleği kilitlemesi için kontağı kapatıp aracı birinci vitese aldığını, yolun ikiye ayrıldığını, sağ tarafı riskli gördüğünü, o nedenle sola yöneldiğini, ancak yolun kenarında bulunan bariyerlere çarpmasına engel olamadığını, aracın motorunu durdurduğu için direksiyonu çevirmesinin zorlaştığını, çarptığı korkulukların yaya kaldırımda bulunan şahsa vurması neticesinde öldüğünü savunmuştur.

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılması bakımından, öncelikle taksir ve unsurları üzerinde durulması gerekmektedir.

Kural olarak suç yalnızca kastla işlenebilir. Ancak kanunda açıkça gösterilen hallerde taksirle de işlenebileceği kabul edilmiştir. Failin cezalandırılabilmesi için, kanunda açık bir düzenleme bulunmasının zorunlu olduğu istisnai bir kusurluluk şekli olan taksir, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 22/2. maddesinde; "dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla bir davranışın, suçun yasal tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesi" şeklinde açıklanmıştır.

Arapça "kusur" kökünden türetilmiş bulunan taksir; kısaltma, bir işi eksik yapma, bir şeyi yapabilirken çekinip yapmama, kusur etme, kabahat ve günah anlamlarına gelmektedir. (Kayıhan İçel, Ceza Hukukunda Taksirden Doğan Sübjektif Sorumluluk, Cezaevi Matbaası, İstanbul 1967, s. 22) Hukuki anlamda ise; neticenin fail tarafından öngörülebilir olduğu halde öngörülmemesi şeklinde ortaya çıkabileceği gibi, öngörüldüğü halde istenmemesi biçiminde de gerçekleşebileceği ifade edilmektedir. (Mehmet Emin Artuk-Ahmet Gökcen-Ahmet Caner Yenidünya, Türk Ceza Kanunu Şerhi, Adalet Yayınevi, Ankara 2014, 2. Baskı, c. 1, s. 590)

Öğreti ve yargısal kararlarda da; "failin suç tipindeki neticeye yönelik kast içerisinde olmadan, fakat zorunlu olduğu özeni gösterdiği takdirde neticenin meydana gelmesi mümkün bulunmayan hallerde, tespit edilmiş suç tipini hukuka aykırı olarak ihlal etmesi; bir kimsenin dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle, istemediği ve fakat öngörülebilir bir neticeyi gerçekleştirmesi" biçiminde tanımlanmıştır. (Ayhan Önder, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayınevi, İstanbul 1992, c. 2, s. 336; Turan Tufan Yüce, Türk Ceza Hukuku Temel Kavramları, Turhan Kitapevi, Ankara 1984, s. 59; Faruk Erem, Türk Ceza Kanunu Şerhi, Seçkin Yayınevi, Ankara 1993, c. 1, s. 508; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayınevi, Ankara 2014, 7. Baskı, s. 172; Mehmet Emin Artuk-Ahmet Gökcen-Ahmet Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, Ankara 2014, 8. Baskı, s. 318; Hamide Zafer, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayınevi, İstanbul 2015, 4. Baskı, s. 254; Hakan Hakeri, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, Ankara 2014, 17. Baskı, s. 232)

Suçun manevi unsurlarından olan kast gibi taksirde de birlikte yaşamanın getirdiği kurallara uyulmaması söz konusudur. Toplumsal hayatta belli faaliyetlerde bulunan kişilerin başkalarına zarar vermemek için bir takım önlemler alma ve bazı davranış kurallarına uyma zorunlulukları bulunmaktadır. Bu kurallar birlikte yaşama mecburiyetinden doğabileceği gibi, Devletin müdahalesiyle de ortaya çıkabilmektedir. Taksirli suç, bu kuralların ihlal edilmesi sonucu belirir. Taksirli suçta fail; dikkatli, tedbirli ve öngörülü davranmamış olduğu için ceza yaptırımı ile karşılaşır. Bu bakımdan sorumluluğun nedeni, öngörebilme imkân ve ödevinin varlığına rağmen, sonuca iradi bir hareketle sebep olmaktan kaynaklanmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.11.2014 gün ve 179-499; 18.02.2014 gün ve 10- 80; 25.03.2008 gün ve 43-62; 01.02.2005 gün ve 213-3; 23.03.2004 gün ve 12-68; 09.10.2001 gün ve 181-204 ile 21.10.1997 gün ve 99-202 sayılı kararlarında açıkça vurgulandığı ve öğreti ile uygulamada da kabul edildiği üzere taksirin unsurları;

1- Taksirle işlenebilen bir suç olması,

2- Hareketin iradiliği,

3- Neticenin iradi olmaması,

4- Hareketle netice arasında nedensellik bağının bulunması,

5- Sonucun öngörülebilir olmasına rağmen öngörülmemiş olması,

Şeklinde kabul edilmektedir.

Taksirli suçlarda da gerek icrai, gerekse ihmali hareketlerin iradi ve meydana gelen sonucun öngörülebilir olması, bunun yanında hareketle netice arasında illiyet bağı bulunması gerekmektedir. Olayda iradi bir davranışın bulunmaması halinde taksirden sözedilemeyecek, öngörülemeyen neticenin gerçekleşmesi durumunda da failin taksirli suçtan sorumluluğuna gidilemeyecektir.