muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12530, Karar No: 2014/6609, Tarih: 17.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/12530 E.  ,  2014/6609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2b, 22/3, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 21.00 sırasında, sanığın idaresindeki otomobil ile seyrederken ... ... Yüksek Okulu önüne geldiğinde, seyrine göre sağından soluna doğru karşıya geçmekte olan yaya ...'a yolun solundaki kaldırıma 15-20 cm mesafe kala çarptıktan sonra, durmaksızın olay mahallinden ayrıldığı, güvenlik görevlilerinin araştırması sonucunda 2 saat sonra kullandığı araç ile birlikte yakalandığı esnada alkolmetre ile yapılan ölçümde 225 promil alkollü olduğu ve aracının da sağ ön far kısmında hasar bulunduğunun tespit edildiği olayda; hayati fonksiyonlarını orta (2.) dereceden etkileyen sağ femur ve tibia plato kırıkları oluşacak şekilde yaralanan mağdur ...'ın, 09.08.2012 tarihli dilekçe ile sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçmesinin, bilinçli taksir halinde nitelikli yaralanmaların şikayete bağlı olmadığından sonuca etkili görülmemiş olup, mahkemece keşif yapılarak trafik bilirkişisinden rapor alınmaması ise; alkollü şekilde meskûn mahalde araç kullanan sanığın, karşıya geçişini tamamlamak üzere olan yayaya, geçişini tamamlamak üzereyken sol şerit üzerinde çarptığı dikkate alındığında, olayın meydana gelmesinde tali derecede kusurlu olduğu, mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; temel cezada önce bilinçli taksir nedeniyle TCK'nın 22/3. maddesi gereğince artırım yapıldıktan sonra, aynı Kanun'un 89/2-b maddesinin uygulanması gerektiğinin nazara alınmaması da, tayin olunan ceza miktarının değişmemesi nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, müştekinin şikayetten vazgeçmesi nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine, cezanın haksız ve fazla olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5936, Karar No: 2016/20661, Tarih: 15.12.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/5936 E.  ,  2016/20661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Katılanın burnunda kemik kırığı ve yüzünde sabit iz oluşacak şekilde yaralanmasına neden olmak suretiyle TCK'nin 87/1-c ve 87/3. maddelerince birden fazla nitelikli hal ihlali ile üzerine atılı suçu işleyen sanık hakkında, TCK'nin 86/1. maddesince temel cezaya hükmedilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) TCK'nin 86/1, 87/1-c maddesine göre belirlenen hapis cezasının TCK'nin 87/1-c-son maddesine göre 3 yılın altında kalması nedeniyle 3 yıla çıkarılması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Kemik kırığına ve sabit ize neden olacak şekilde katılanı yaralamak suretiyle TCK'nin 87/1-c ve 87/3 maddelerine göre birden fazla nitelikli hal ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında TCK'nin 86/1, 87/1-c, 87/1-son maddeleri gereğince ceza tayini gerekirken bu maddelere göre belirlenen cezasından ayrıca TCK'nin 87/3. maddesine göre artırım yapılması,

d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, CMUK'un 326/son maddesi gereği sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2011/662, Karar No: 2013/131, Tarih: 08.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/662 E.  ,  2013/131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/02/2010 tarih ve 2008/135-2010/9 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 08/01/2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan asıl davada davacı-karşı davada davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili şirketin “...”, “...+şekil”,“...” ibareli markaların tanınmışlığından yararlanmak için “...” ibareli markayı kullandığını, aynı zamanda marka tescil başvurusunda bulunduğunu, davalının amacının haksız avantaj sağlamak olduğunu ileri sürerek, davalının eylemlerinin marka tecavüzü ve haksız rekabet oluşturduğunun tespitini, önlenmesini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin tek başına peynir sektöründe tanınmış bir şirket olduğunu, adına tescil edilen markanın "...-..." kelimelerinden oluştuğunu, markalar arasında iltibasın bulunmadığını, zira markanın bir bütün olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı vekili, davalının "..." kelimesini marka olarak sahiplenmesinin 556 sayılı KHK.nın 7 nci maddesine aykırılık teşkil ettiğini, anılan ibarenin renk ismi olduğunu ve doğada sınırlı sayıda bulunduğunu iddia ederek, davalı adına tescilli "..." ibaresini taşır markaların hükümsüzlüğünü istemiştir.

Birleşen davada davalı vekili,davanın beş yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, davacının kötüniyetli olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, asıl davada davalının “...+şekil” ibareli markasını davacının önceki tarihli ve tanınmış markaları nedeni ile kullanamayacağı, böyle bir kullanımın iltibasa neden olacağı, “...” ibaresinin, peynir için tasvir edici olmadığına dair kesinleşmiş kararlar bulunduğu, “sürülebilir krem peyniri” ürünü ile ilgili olarak, “...” biçimindeki marka tescil başvurusu ve bunun ambalajdaki kullanım biçiminin, davacıya ait markalara tecavüz oluşturduğu, açılan hükümsüzlük davasının, 5 yıllık dava açma süresi geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle asıl davanın kabulüne, birleşen davanın ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı/birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, asıl davada davalı/birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin asıl davada davalı-birleşen davada davacı (... )'den alınarak asıl davada davacı karşı davada davalı (...)'ne verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 31,45 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5444, Karar No: 2012/23378, Tarih: 04.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/5444 E.  ,  2012/23378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasasının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş ... hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d) İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek / Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için ... koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli ... ... – Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, organize ettiği açık hava toplantısında güvenlik görevlileri ile topluluk arasında herhangi bir gerginliğin meydana gelmemesi için posterin indirilemeyeceğini, suç varsa yasal işlem yapılmasını söyleyen sanığın, yasadışı posterin indirilmesini engelleme kastıyla hareket ettiğine ilişkin sanık ...'ın savunmasının aksine mahkumiyete yeterli kanıt bulunmaması ve sanık ... tarafından okunan bildiride, şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü

nitelikte bulunmayan, bir hükümlü hakkında ''sayın'' denilerek kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya - 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye - 23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

2Uygulamaya göre de;

Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle gözetilerek, koşullarının varlığı halinde sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Sonuç: Açıklanan nedenlerle; sanık ... ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19310, Karar No: 2023/26068, Tarih: 20.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/19310 E.  ,  2023/26068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/357 E., 2016/502 K.

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Düşürülme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun(5237 sayılı Kanun) 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşürülme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, sanığın mağdura gönderdiği kabul edilen mesajların kendisinin ve yakınlarının cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit niteliğinde olduğu ve bir bütün halinde 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde eylemin hakaret ve basit tehdit suçlarını oluşturduğundan bahisle şikayettten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmesi usul ve Yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, mağdurun telefonuna "Artık bitti ... hayatını düzelticem senin :).", "Senin bacini anani si..cem.", "Senin varya bittin lan senin a.... kayicam karini kızını si..cem senin." , " Senin a.... koyucam git şimdi karalola kızını si..cem senin yaz unuda.", "Bunca yıldır yaptığın en büyük yanlışı yaptın ... benim gibi bi düşman kazandın bu lafımı unutma bu geceden sonra ensende nefesimi her gece hissedeceksin bi gun kabusun olucam ve ruyadan hiç kalkamayacaksin benim adımı unutma bu gune kadar kimse bana bu kelimeyi kullanamadi ama suna inan seni öyle bir si..cem ki 41 senedir sakladiğin o g.tünün üstüne bir daha oturamayacaksın.", Sen varya ya..a yedin aslanim ne dersen de ne yazdirirsan yazdir ...ye bak sana neler oluyorrr." şeklinde mesajlar göndererek tehdit ve hakaret suçlarını işlediği iddiasıyla açılan davada, Yerel Mahkemece atılı suçların şikâyete tabi olduğu ve mağdurun şikâyetten vazgeçtiği gerekçesiyle düşme kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelenmesinde; sanığın, mağdurun telefonuna gönderdiği kabul edilen mesajların kendisinin ve yakınlarının cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit niteliğinde olduğu ve bir bütün halinde 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde eylemin hakaret ve basit tehdit suçlarını oluşturduğundan bahisle şikayettten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmesi,

2. Kabule göre de; 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının ''düşmesine'' yerine ''düşürülmesine'' karar verilmesi, nedenleriyle karar hukuka bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemece verilen karara yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanunun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31294, Karar No: 2016/23713, Tarih: 21.12.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/31294 E.  ,  2016/23713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Mahkemece uyma kararı verilen Yargıtay bozma ilâmında, sanığın cezai ehliyeti olup olmadığının tespiti bakımından, Adli Tıp Kurumunun ilgili İhtisas Dairesi, Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi veya Üniversite Hastanelerinin ilgili bilim dalından heyet raporu alınması gerektiği belirtildiği halde, bozma öncesinde olduğu gibi, aynı Adli Tıp Şube Müdürlüğünden rapor alınarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.