muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/13259, Karar No: 2019/1086, Tarih: 23.01.2019

Dosyamızdaki eylem ve benzeri eylemlerde 142/1-a ve c meddeleri mi yoksa 142/2-h maddelerinin uygulanacağı hususunda Ceza Genel Kurulunun tekrar bir değerlendirme yapması gerektiği, belirttiğimiz gerekçelerden dolayı söz konusu kararının aksine bir sonuca ulaşağı kanaatindeyiz.

Ayrıca;

Yargılama konusu eylemde yaşanan ihtilaf subuttan ziyade fiilin hukuki nitelendirilmesi konusunda yaşanmaktadır.

Dosya muhtevasına göre; müştekiye ait olan ve kilitlenmeden cami avlusuna bırakılan bisikletin sanık E.A. Tarafından bulunduğu yerden alınmak suretiyle çalındığı konusunda bir tereddüt bulunmamaktadır. Her ne kadar müşteki bisikleti cami avlusuna kilitleyerek bıraktığını iddia etmiş ise de gerek sanığın kabulü ve gerekse kamera görüntüleri bu iddiayı teyit etmemektedir. Somut olayda yaşanan ihtilaf, suçun işlendiği yer ve şartların olayı kanundaki nitelikli hallerden hangisine sokacağı konusunda yaşanmaktadır.

6545 sayılı Kanunla TCK'nın 142/1-b maddesinin yürürlükten kaldırılmasından önce 142/1-a maddesinde düzenlenen kamu kurumu ve ibadet yerlerinin eklentilerinden yapılan hırsızlıklar, ilgili madde metninde eklentilerden bahsedilmediği gerekçesiyle, basit hırsızlık olarak nitelendirilirken, bina ve eklentilerinden yapılan hırsızlıkların cezası 142/2-h maddesi ile artırıldıktan sonra kamu kurumu ve ibadet yerlerinin bina vasfı dikkate alınmak suretiyle ve daha ağır cezayı gerektirdiği ileri sürülerek, uygulama buraların bina ve eklenti olduğu kabulü öne çıkartılarak yapılmıştır.

Halbuki 6545 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden öncede bina niteliğindeki ibadet yerlerinin eklentilerinden yapılan hırsızlıklar açısından aynı mantık çerçevesinden eski 142/1-b maddesinin uygulanmasında bir engel bulunmamaktayken ceza miktarının artırılmasından sonra bu fikri içtima kuralı gerekçe gösterilerek uygulama yapılması mantıken çelişkili bulunmaktadır.

Muhalefetimizin bir başka dayanağı ise, somut olaya uygulanması öngörülen 142/2-h maddesinin lafzının hadiseye uygun düşmediği hususuna dayanmaktadır.

Madde metninde eylemin “Herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında” işlenmesinden bahsedilmektedir.

Söz konusu nitelikli halin uygulanabilmesi açısından eşyanın herkesin girebileceği bir yerde bırakılması halinde kilitlenmek suretiyle veya bina içerisine yada eklentisine konularak muhafaza altına alınması öngörülmektedir. Bu düzenlemede özellikle muhafaza kavramı ön plana çıkartılmaktadır. Maddedeki düzenlemeye göre bu durum iki şekilde temin edilmektedir. Birincisi; kilitlenmek suretiyle, ikincisi ise; bina veya eklentilerin muhafaza edici özelliğinden yararlanılmak suretiyle.

Söz konusu nitelikli halin uygulanabilmesi açısından eşyanın herkesin girebileceği bir yerde bırakılması halinde kilitlenmek suretiyle veya bina içerisine yada eklentisine konularak muhafaza altına alınması öngörülmektedir. Bu düzenlemede özellikle muhafaza kavramı ön plana çıkartılmaktadır. Maddedeki düzenlemeye göre bu durum iki şekilde temin edilmektedir. Birincisi; kilitlenmek suretiyle, ikincisi ise; bina veya eklentilerin muhafaza edici özelliğinden yararlanılmak suretiyle.

Ülkemizde cami avluları herkesin izin almadan veya bildirimde bulunmadan serbestçe girebilecekleri yerlerdir. Buralar aynı zamanda bir binanın eklentisi niteliğinde olmalarına rağmen bildirimde bulunularak veya izin alınarak girilen özel bir evin avlusu niteliğinde olmadığından buraya bırakılan eşya açısından 142/2-h maddesinde öngörüldüğü manada muhafaza edici bir nitelik arz etmezler. Basitçe kapatılsa dahi özel bir evin avlusu, sadece kapısı örtülerek çıkılan bir binanın içerisi bir cami avlusundan daha fazla muhafaza edici nitelik taşırlar.

Bu nedenle bir kısım cami avlularında bisikletlerin bağlanabileceği özel yerler yapılmaktadır. Somut olayımızda böyle bir durumda söz konusu değildir.

Çoğunluk görüşü doğrultusunda uygulama yapılması halinde; cami avlusunda kilit altına alınan bisiklet ile alınmayanın çalınması arasında uygulama anlamında bir fark kalmayacaktır. Dükkan içerisinde serbestçe müşterilerin ilgisine sunulan malar ile ayni dükkan içerisindeki kilitli kasanın soyulması aynı madde konusu olacak, mal sahibinin malını koruma konusunda aldığı fazladan tedbirler bir anlam ifade etmeyecektir.

Girilmesi halinde ayrıca konut dokunulmazlığı suçunu oluşturan özel bir evin bahçesine konularak muhafaza altına alınan bir malın buradan alınması ile herkesin serbestçe girdiği ve özel bir evin bahçesi kadar masuniyeti olmayan bu nedenle herkesin gelip geçtiği bir yol üzerinden farkı bulunmayan cami avlusundan çalınan bisikletin oluşturduğu ihlalin ağırlığının denk tutulmasının adalete uygun düşmeyeceği,

Eylem’in 142/1-a maddesi kapsamında değerlendirilmez ise yukarıda izah edilen gerekçe çerçevesinde 142/2-h kapsamında mütalaa edilmesinin mümkün olamayacağı, bu durumda daha makul olan ilk derece mahkemesi kararının onanması gerektiği kanaati ile sayın çoğunluğun görüşüne muhalif olduğumuzu ifade ederiz.
Yargıtay — Esas No: 2013/19178, Karar No: 2014/7612, Tarih: 26.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/19178 E.  ,  2014/7612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/49593

MAHKEMESİ : Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2011

NUMARASI : 2008/865 (E) ve 2011/1009 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, mağdurun iddiası, sanığın savunması, doktor raporu ve dosya içeriğinden sanığın elde edilemeyen kesici aletle mağdur Ali'nin burnuna vurarak yaralama suçunu işlediği, mahkemenin kabulününde aynı doğrultuda olduğu anlaşıldığı halde, sanık hakkında beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1419, Karar No: 2015/5564, Tarih: 16.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/1419 E.  ,  2015/5564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: AKÇAABAT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/06/2013

NUMARASI : 2012/38-2013/234

Taraflar arasında görülen davada;Davacı; paydaşı olduğu paylı mülkiyete tâbi, tarla ve ev vasıflı, 448 parsel sayılı taşınmaza, kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakları bulunmayan davalıların hukuken korunmaya değer üstün hakları olmaksızın bir kısmını duvarla çevirmek ve tarım yapmak suretiyle müdahale ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesine ve muhdesatın yıkımına karar verilmesini istemiştir.Davalılar; çekişmeli taşınmazın paylı mülkiyet hükümlerine tâbi olduğunu, dava açılabilmesi için pay ve paydaş çoğunluğunun sağlanması gerektiğini, dava dışı diğer paydaşların kullanım biçimine rıza gösterdiklerini, dava dışı paydaşlarla aralarında niza bulunmadığını, taşınmazın paydaşları arasında kullanım biçiminin belirlendiğini, davacının kullanımına ayrılan bölüme bir tecavüzlerinin olmadığını, davacının ev yapmak suretiyle kullandığı bir bölümün bulunduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunun yetersiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece; paylı mülkiyete tâbi çaplı taşınmazda davalıların haklı ve geçerli bir neden olmaksızın tarım yapmak ve duvarla çevirmek suretiyle müdahale ettiklerinin keşfen sabit olduğu gerekçesiyle elatmanın önlenmesine ve muhdesatın yıkımına karar verilmiştir.Karar; davalılardan ...................., S.. Ç.., H.. S.., Z.. S.., İ.. S.., C.. S.., C.. S.. tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hâkimi ......... ...............’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, görevsiz mahkemece yapılan keşifte bir usulsüzlük görülmediği ve keşfin tekrarlanmasını haklı gösterecek bir sebep de bulunmadığından, mahkemece keşif ve alınan rapor doğrultusunda ve çap kaydına göre davanın kabul edilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalılardan ...................., S.. Ç.., H.. S.., Z.. S.., İ.. S.., C.. S.., C.. S..’in temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 673.62.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 16.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2370, Karar No: 2014/4378, Tarih: 03.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/2370 E.  ,  2014/4378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yersiz aylıkların tahsili amacıyla yapılan icra takibinde, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 67. maddesinin ikinci fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hüküm altına alınan şeyin tahammülüne göre, hüküm altına alınan tutarın yüzde kırkından aşağı olmamak üzere uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüştür. 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 02.07.2012 tarih, 6352 sayılı Kanunun 11. maddesiyle, bu fıkrada yer alan “yüzde kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiştir.

6352 sayılı Kanunun 38. maddesi ile İcra ve İflas Kanununa eklenen geçici 10. maddesinde; “Bu Kanunun ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edilir.” hükmü öngörülmüş olup, Geçici 10. maddesindeki “takip işlemleri” ibaresinin takip talebi olarak anlaşılması gerektiği gözetilerek, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden önce yapılmış olan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkar tazminatının asgari yüzde kırk, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden sonra yapılan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkar tazminatının asgari yüzde yirmi olarak uygulanması gerekmektedir.

Davaya konu somut olayda, davacının başlattığı icra takibinin tarihi 08.11.2010 olup, 6352 sayılı Kanunun 38. maddesi ile İcra ve İflas Kanununa eklenen geçici 10. maddesi uyarınca davacı lehine yüzde kırk icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken yüzde yirmi oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hüküm fıkrasında 2. bendinde yer alan “asıl alacak üzerinden %20 icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerinin reddine” ibaresinin silinerek yerine “asıl alacağın %40'ı oranında (3.638,38 TL) icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ibaresinin yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2063, Karar No: 2014/3058, Tarih: 20.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2063 E.  ,  2014/3058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki dava, mısır tohumu üretim sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi, Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 13. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9823, Karar No: 2012/667, Tarih: 18.01.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/9823 E.  ,  2012/667 K.**

**"İçtihat Metni"**

İzinsiz çoğaltılmış nüshaların açık alanda satılması suretiyle bağlantılı hakların ihlali ve bandrole tabi eserleri bandrolsüz çoğaltmak ve satmak suçundan sanıklar ... ve ... haklarında 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu uyarınca yapılan yargılaması sırasında, Hakim ve Savcılar Yüksek Kurulunun 24.03.2005 tarihli ve 188 sayılı kararına göre Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesi kurulmayan yerlerde bu davalara ikiden fazla asliye ceza mahkemesi bulunan yerlerde 3 numaralı asliye ceza mahkemesince bakılacağı yönündeki kararı nazara alınarak, Tekirdağ ilinde 10.11.2008 tarihinde 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kurulmuş olması karşısında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3, 4. ve 5. maddeleri gereğince mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine dair, Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2008 tarihli ve 2007/690 esas, 2008/712 sayılı kararını müteakip, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2010 tarihli ve 2009/246 esas, 2010/143 sayılı kararıyla mahkemenin görevsizliğine karar vermesi üzerine ortaya çıkan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyanın gönderildiği Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin 03.06.2010 tarihli ve 2010/638 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 19.07.2010 gün ve 47693 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 11.08.2010 gün ve KYB. 2010-183320 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5846 sayılı Kanun kapsamındaki ceza davalarına ikiden fazla asliye ceza mahkemesi olan yerlerde 3 nolu asliye ceza mahkemesinin bakacağına ilişkin Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 24.03.2005 tarih ve 188 sayılı kararını müteakip, Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 03.11.2008 tarihli ve 373 sayılı kararı ile faaliyete geçirilmiş olması karşısında, bu tarihten önce açılan davaların açıldıkları mahkemelerce sonuçlandırılmaları gerektiğinin yerleşik Yargıtay içtihatlarıyla kabul edilmiş olması karşısında, 28.08.2007 tarihinde açılan davanın Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesince sonuçlandırılması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yazılı emre dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden Tekirdağ 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 03.06.2010 tarihli ve 2010/638 D. İş sayılı kararının CMK.nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına 18.01.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8532, Karar No: 2010/393, Tarih: 25.01.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/8532 E.  ,  2010/393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın açık kimlikleri saptanamayan iki arkadaşının, yakınanlar ... ve ...’i nişanlısına laf atanlara benzedikleri ve yüzleştirecekleri gerekçesiyle beraberlerinde bir apartmanının bahçesine götürdükleri ve burada yağmaladıklarının anlaşılması karşısında; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçları yönünden zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür

Sanığın, suç tarihinde yanında yakalanamadığı için açık kimliği saptanamayan iki arkadaşı olduğu halde parkta oturmakta olan yakınan ... ve ... ile arkadaşlarının yanına geldikleri, sanığın ve yakalanamayan suç ortaklarının, mağdur ... ve arkadaşı ...’i yüzleştirecekleri gerekçesiyle gruptan uzaklaştırdıkları ve mağdur ... ile diğerlerinin yanında kalan sanığa “birbirleriyle konuşurlarsa indir aşağıya” demek suretiyle korkuttukları ve daha sonra yakınan ...’ın telefonunu ...’e vermesini sağladıktan sonra ...’den ve ...’den tehditle telefonlarını yağmaladıklarının anlaşılması karşısında; eylemin her bir yakınana karşı ayrı ayrı nitelikli yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, kanıtların değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde uygulama yapılması ,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından sanığın kazanılmış haklarının gözetilmesine, 25.01.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4013, Karar No: 2011/14688, Tarih: 31.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/4013 E.  ,  2011/14688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Sarıgöl Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/10/2009 tarih ve 2006/163-2009/95 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin üzüm bağlarının 2006 yılı mahsulünün 01.03.2006 tarihinden itibaren davalı tarafından sigorta teminatına alındığını, 8-9 Mart 2006 tarihinde don hasarına maruz kaldığını, davalıya yaptığı başvuruya rağmen hasarın teminat dışı olduğundan bahisle ödenmediğini, toplam zararının 20.584 YTL olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile olay tarihinden itibaren işleyecek mevduata uygulanan en yüksek faiz ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın teminat dışı olduğunu, Tarım Ürünleri Dolu Sigorta Genel Şartları A.6-6.1 maddesi uyarınca teminatın gözlerin uyanması ile başlayacağını, hasar olduğu bildirilen tarihlerde gözler uyanmadığı için teminat kapsamında bir hasar oluşmasının mümkün olmadığını, 15 Mart 2006 tarihinde en düşük sıcaklık + 3,7 derece olup sıfırın altına dahi inmediğini, bağların fenolojik olarak dinlenme döneminde olduğunu, vejetatif gelişmenin başlamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 8-9-10 Mart tarihlerinde Dadağlı Köyünde gözlerde uyanmanın başlamadığına ilişkin kesin bir kanıt olmaması, sıcaklığın 0 (sıfır) derecenin altına düştüğünün de sabit olması nedeniyle bilirkişi raporuna itibar edilerek raporda belirtildiği şekilde 19.132,16 TL'nın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 658,10 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 31.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6933, Karar No: 2014/8035, Tarih: 22.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/6933 E.  ,  2014/8035 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda; 11.09.2013 gün ve 2013/246 Esas, 2013/222 Karar sayılı kararıyla sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-c, 31/3, 168/3, 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 26 gün hapis cezası ile mahkumiyetine karar verildiği, kararın sanık savunmanı tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.11.2013 tarihli tebliğnamesi ile Dairemize gönderildiği, Dairemizin 24.03.2014 gün ve 2013/34749 Esas, 2014/4990 Karar sayılı kararıyla yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verildiği, sanığın suç ortağı Batuhan Gayrıanal hakkındaki kamu davasının tefrik edilerek aynı mahkemenin 2013/204 Esas, 2013/202 Karar ve 09.07.2013 tarihli kararıyla sanığın 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-c, 31/2, 62, 63. maddeleri uyarınca 4 yıl 7 ay hapis cezasıyla mahkumiyetine karar verildiği, bu kararın da sanık savunmanı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 17.03.2014 gün ve 2013/34753 Esas, 2014/4688 Karar sayılı ilamıyla “15.05.2013 tarihli olay, yakalama, rızaen teslim ve muhafaza altına” alma başlıklı tutanak içeriğine göre; yakınanın müracaatı üzerine sanığın yakalandığında, hakkındaki iddialar ve hakları okunduktan sonra, yakınandan aldığı 25 TL parayı cebinden çıkartarak kolluk görevlilerine teslim ettiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi ile uygulama yapılıp yapılamayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması” gerekçesi ile bozulmasına hükmedildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.04.2014 gün ve 6-2013/349648 sayılı itiraz yazıları ile itiraz yasa yoluna başvurulması üzerine,

Dosya Dairemize gönderilmekle okunarak gereği düşünüldü.

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

5271 sayılı CMK'nın 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.04.2014 gün ve 6 - 2013/349648 itiraz sayılı yazılarında özetle;