muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1943, Karar No: 2015/1131, Tarih: 01.04.2015

Kanun koyucunun 1475 sayılı İş Kanunu’nun 14.maddesi ile işçinin kıdem tazminatını bertaraf etmek istemediğini, özel bir okulda belirli süreli iş sözleşmesi ile yıllarca öğretmen olarak çalışmış bir kimsenin kıdem tazminatından mahrum edilemeyeceğini söylemek isabetli bir değerlendirme değildir. Kıdem tazminatına hangi durumlarda hak kazanılacağı anılan Kanunun 14. maddesinde açık ve sınırlı olarak sayılmıştır. Kıdem tazminatının verileceği haller arasında belirli süreli iş sözleşmesinin kendiliğinden sona ermesi durumu yoktur. Tarafların serbest iradeleri ile belirli süreli iş sözleşmesi yapması ve sözleşmenin süre bitimi ile sona ermesi durumunda kıdem tazminatına hak kazanılamayacağı açıktır. Yukarıda da ifade edildiği gibi, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 14.maddesinde kıdem tazminatına hak kazandıran sona erme halleri tahdidi olarak sayılmış olup, bunların arasında "belirli süreli sözleşmenin süresinin bitimi" yer almamaktadır. Yargıtay 9.Hukuk Dairesi, sözleşmenin yenilenmeyeceğinin önceden bir ihbar şartına bağlanması durumunda işverenin yenilememe ihbarında bulunmasını fesih bildirimi olarak değerlendirerek kıdem tazminatına hükmedilmesi gerektiğine ilişkin başlattığı uygulama istikrar kazanmış, böylece bu hususta ortaya çıkan sorun kısmen çözüme kavuşturulmuştur. Öğretide yenilememe beyanının süre bitiminin hatırlatılması olduğu, fesih bildirimi olarak nitelendirilmesinin doğru olmadığı, haklı olarak ifade edilmekle birlikte, Yargıtay'ın bu güne kadar işverenin yenilememe beyanını bir fesih olarak değerlendirmesi dahi 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesinin emredici hükmüne hassasiyet gösterdiği şeklinde yorumlanabilir.

Kanun tarafından verilmeyen bir hakkın işçinin korunması ve işçi lehine yorum gibi ilkelerle verilmesi hukuka ve hakkaniyete uygun bir değerlendirme değildir. Çünkü kanunun vermediği bir hakkı yorum yoluyla vermek ve tahdidi olarak sayılmış olan hususları işçi lehine de olsa genişletmek mümkün değildir. Klasik yorum teorisine göre, her hukuki durum için uygulanabilir bir hukuk kuralı mevcuttur. Bu kural açık olmadığı zaman hâkim, kanun koyucunun iradesini araştırıp bulmalıdır. Hâkim gizli de olsa orada daha önceden var olan kuralın anlamını gün ışığına çıkarmalıdır. Dolayısıyla klasik teoriye göre, hâkimin görevi sadece kanunu uygulamaktır; çünkü hâkim yaratıcı değil, yorumcu ve uygulayıcıdır. Hâkim, kanun koyucunun kastını, amacını ve kanunun açık olan lafzını bir kenara bırakıp, kanunun özü ile ruhundan bağımsız ve bilimsel temellerden yoksun bir anlam ortaya koyamaz.

Sözleşme bazen tarafların iradesi dışında kanun hükmü gereğince belirli süreli yapılmak zorundadır. Kanuni düzenlemeden kaynaklandığında objektif koşulların bulunup bulunmadığına bakılamayacağı; zincirleme yapılan sözleşmelerin belirli süreli olma özelliklerini korudukları kabul edilmektedir. Yerleşik Yargıtay uygulaması 5580 Sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 9. maddesinde yer alan düzenlemenin belirli süreli sözleşme yapma zorunluluğunu öngördüğü yönündedir. Anılan hükme göre "Kurumlarda çalışan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler ile kurucu veya kurucu temsilcisi arasında yapılacak iş sözleşmesi, en az bir takvim yılı süreli olmak üzere yönetmelikle belirtilen esaslara göre yazılı olarak yapılır. Mazeretleri nedeniyle kurumdan ayrılan öğretmen ve öğreticilerin yerine alınacak olanlar ile devredilen kurumların yönetici, öğretmen ve öğreticileri ile bir yıldan daha az bir süre için de iş sözleşmesi yapılabilir...".

5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 9.maddesinde yer alan "en az bir yıllık" ifadesi ile amaçlananın asgari süreli sözleşme olduğu; süre bitiminin fesih mahiyetinde değerlendirilmesi gerektiği, bu durumda kıdem tazminatı hakkının doğacağı şeklinde ifade edilen görüş, sözleşmenin belirli süreli olduğu konusunda daire ile mahkeme arasında herhangi bir uyuşmazlık bulunmadığı için değerlendirme dışındadır. Öğretmen olan davacı işçi ile işveren arasında yapılan iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak nitelendirilmesi halinde kıdem tazminatına hak kazanılacağı tereddütsüzdür. Somut olayda davacı öğretmen ile işveren arasında yapılan iş sözleşmesi belirli süreli kabul edildiğine göre belirli süreli sözleşmenin niteliği göz önünde bulundurularak değerlendirme yapılmalıdır.

Özel öğretim kurumlarında çalışan öğretmenlerin işverenle yaptığı iş sözleşmesini asgari belirsiz süreli iş sözleşmesi kabul etmek de mümkün değildir. Taraflar, kanundaki sınırlamalara tabi olarak iş sözleşmesinin alt (asgari) ve üst (azami) sınırını belirlemekte özgürdür. Asgari süreli iş sözleşmesinde taraflar sözleşmenin en az ne kadar süreceği konusunda mutabık kalmaktadır. Bu tür sözleşmelerde işverenin amacı, nitelikli personelini belirlenen süre için muhafaza etmek, iş planlamasını yapmak ve planlanan işin riske girmesine engel olmak; işçi açısından ise belirlenen süre iş garantisi ile rahat bir şekilde çalışmaktır. Asgari süreli iş sözleşmesinde sürenin ne olması gerektiği tarafların özgür iradesine dayanmaktadır. Özel öğretim kurumlarında çalışan öğretmenlerin iş sözleşmesinin asgari süresi ise tarafların özgür iradesine değil 5580 sayılı Kanun’un 9. maddesine yani yasaya dayanmamaktadır. Asgari süreli iş sözleşmesinin süresinden önce feshi söz konusu olmasa da bu sürenin bitiminde sözleşmenin yenilenmesi iradesine gerek yoktur. Asgari sürenin geçmesi ile taraflardan herhangi biri fesih hakkını kullanabilir. Bu durumda sözleşmeyi feshedenin haklı bir nedeni yoksa kıdem tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar. Sözleşmede, asgari sürenin yanında azami sürenin de belirlenmiş olması durumunda belirli süreli sözleşme olarak kabulü gerekir. Özel öğretim kurumlarında çalışan öğretmenlerin işveren ile yaptığı sözleşmede asgari çalışma süresi ile azami çalışma süresi belirtilmekte ve bu süreler milli eğitim müdürlüğü tarafından onaylanmakta, söz konusu onay yazısı üzerine işçi, öğretmenlik görevi yapabilmektedir. Milli eğitim müdürlüğü tarafından verilen onaylarda sözleşmenin bitim süresi kesin bir şekilde belirlenmekte ve bir yıllık süre için düzenlenen sözleşmeler açısından “onay tarihinden itibaren bir yıl” veya “uzatma talebinin kabulünden itibaren bir yıl” denilmektedir. Tüm bunlara rağmen söz konusu koşullarda belirli süreli olarak yapılan sözleşmenin asgari belirli veya asgari belirsiz süreli iş sözleşmesi olarak nitelemek tarafların ve kanun koyucunun iradesi ile özel öğretim kurumlarının amacına aykırıdır.

Somut olayla ilgili olarak yerel mahkemece, davacının davalı işyerinde belirli süreli hizmet akdi ile çalışmakta iken iş akdinin yeni dönem için haklı bir neden olmaksızın davalı yanca yenilenmediği ve akdi yenilememede davalı yanın haklı nedenlerinin varlığının kanıtlanmadığı, bu yönüyle belirli süreli hizmet akdinin işverence sona erdirildiğinin kabulü ile davacının kıdem tazminatı talep koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi kanuna ve hukuka açık bir aykırılıktır. İşverenin, belirli süreli iş sözleşmesini süresinden önce sona erdirmek istemesi halinde haklı neden ileri sürmesi, haklı bir neden ileri sürememiş veya sürüp de bunu ispat edememiş olması halinde kıdem tazminatı ödemesi gerekir. Belirli süreli iş sözleşmesi, sürenin bitimi ile kendiliğinden sona erer ve bunun için işveren tarafından haklı bir neden ileri sürülmesi gerekli değildir. Sözleşme sona ermeden önce davalı işverence sözleşmenin yenilenmeyeceği yönünde herhangi bir beyanda bulunulmamıştır.

Yukarıda belirtildiği gibi, mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun yürürlükteki 14.maddesinde kıdem tazminatına hak kazandıran ve tahdidi olarak sayılan sona erme halleri arasında "belirli süreli sözleşmenin süresinin bitimi" belirtilmemiştir. Kanun koyucu tarafından belirli süreli sözleşmelerin sözleşme süresince işçiye nisbi bir iş güvencesi sağladığı düşüncesi ile kıdem tazminatına hak kazandıran sona erme sebepleri arasında süre bitimine bilinçli olarak yer verilmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle burada bir boşluktan söz edilemez. 4857 sayılı İş Kanunu'nun yürürlüğe girdiği 10.06.2003 tarihinden önce 1475 sayılı İş Kanunu'nun 98. maddesinde 14.maddede belirtilen esaslara aykırı olarak kıdem tazminatı ödeyen işverenler için hapis ve para cezası öngörüldüğü için kıdem tazminatına ilişkin hükümler mutlak emredici nitelikte kabul edilmekteydi. 4857 sayılı İş Kanunu'nda benzer bir cezai hükme yer verilmemiş olması 14.madde esaslarını mutlak emredici olmaktan çıkarsa bile maddede belirtilmeyen bir sona erme sebebine dayanılarak kıdem tazminatı talep edilmesi mümkün değildir. Hükmün mutlak emredici olmaktan çıkması karşısında tarafların süre bitimi halinde kıdem tazminatı ödeneceğini kararlaştırabilmeleri mümkün ise de, somut olayda bu yönde bir sözleşme hükmü bulunmamaktadır.

Hukuk Genel Kurulu’nun 30.05.2014 tarih ve 2014/22-391-710 sayılı kararında da belirtildiği üzere "belirli süreli iş sözleşmesinin sürenin bitimi ile sona ermesi durumunda; sözleşmenin sürenin bitimi ile kendiliğinden sona ermesi hali 14. maddede sayılan sona erme biçimlerinden olmadığından, diğer bir ifade ile belirli süreli iş sözleşmesi sürenin sonunda herhangi bir fesih bildirimine gerek olmaksızın kendiliğinden sona ereceğinden; işveren tarafından yapılmış bir fesih söz konusu olmadığı için, işçinin kıdem tazminatına hak kazanması mümkün değildir." Hukuk Genel Kurulu’nun 18.09.1996 gün ve 1996/9-489-594 sayılı kararı da aynı doğrultudadır. Sayın çoğunluğun görüşü doğrultusunda verilen onama kararı ile 1475 sayılı Kanunu'nun 14.maddesinde tahdidi olarak belirtilen sona erme halleri arasına "belirli süreli iş sözleşmesinin süresinin bitimi" de eklenmiş olmaktadır ki, bu sonucun kanun koyucunun iradesine aykırı olduğu açıktır. Hukukta yorum yoluyla istisnaların çoğaltılması ve genişletilmesi söz konusu olamaz. Hâkimin görevi kanun maddesini, lafzı, özü ve ruhuyla bilimsel yöntemlerle yorumlamak olup, kanun koyucunun yerine geçmek olamaz.

Yukarıda belirtilen nedenlerden dolayı direnme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/11315, Karar No: 2013/5766, Tarih: 08.04.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/11315 E.  ,  2013/5766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memurun resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Beraat

Suç tarihinde Balıkesir Cumhuriyet Anadolu Lisesinde öğretmen olarak görev yapan şikayetçi ...'un 24.04.2005 tarihinde aynı okulda yapılan motorlu taşıt sürücü adayı sınavında görev almadığı halde aynı okulda müdür olarak görev yapan sanık ... ile müdür yardımcısı olan sanık ... ile İl Milli Eğitim Müdürlüğünde mutamet olan sanık ...'in 24.04.2005 tarihli ücret bordrolarını şikayetçi sınavda görev almış gibi onun adına imzalayarak sahte düzenledikleri iddiasından ibaret somut olayda; sanıklara yüklenen "memurun resmi belgede sahteciliği" suçundan doğrudan doğruya zarar görmeyen şikayetçi ...'un kamu davasına katılma hakkı bulunmadığı, usulsüz verildiğinden dolayı hukuken geçersiz olan katılma kararının anılan suçtan verilen hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceğinden şikayetçinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 08.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

S.T
Yargıtay — Esas No: 2014/4901, Karar No: 2014/14939, Tarih: 27.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/4901 E.  ,  2014/14939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 04.11.2013 gün ve 2013/11680 Esas - 2013/18386 Karar sayılı ilama karşı taraf vekillerince verilen dilekçeler ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

Kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkin davanın kabulüne dair mahkemece verilen karar, davalı idare vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuş, bu karara karşı taraf vekillerince karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

6446 sayılı Elektrik Piyası Kanununun 19. maddesi ile işletme hakkı devir sözleşmesinin 7. maddesinin ilgili bentleri uyarınca husumetin TEDAŞ'a yöneltilmesi gerekir. Bu nedene, TEDAŞ'ın davaya dahil edilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulduğu, bu kez yapılan incelmede anlaşılmakla taraf vekillerinin karar düzeltme talebinin kabulüyle Dairemizin 04.11.2013 gün 2013/11680-18386 sayılı bozma ilamının kaldırılmasına,

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı idare ile davacılardan peşin alınan karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine, davalı idareden peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7537, Karar No: 2018/543, Tarih: 25.01.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/7537 E.  ,  2018/543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerinde sigortalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum ile Milli Eğitim Bakanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 03/05/2005-16/10/2005 ve 01/11/2005-06/04/2009 tarihleri arasında davalı işverenlere ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacı ... kızı ... TC Kimlik Numaralı ...'in davalı ve dahili davalılara ait ... sicil numaralı iş yerinde 03/05/2005-16/10/2005 ve 01/11/2005-06/04/2009 tarihleri arasında asgari ücret ile çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 18/10/2005-01/11/2005 tarihleri arasında davalılardan ... İnş. Taah. ...... Ltd. Şti.'ye ait ... sicil numaralı işyerinden hizmet bildirimlerinin yapıldığı, davacının Kuruma verdiği 12/09/2005 tarihli şikayet dilekçesinde davalı işyerinde 15/06/2005 tarihinde çalışmaya başlamasına rağmen sigortasının yapılmadığını beyan ettiği, davalı işyerinde 17/10/2005 tarihinde Kurum tarafından gerçekleştirilen denetim esnasında sigortasız çalıştırıldığı anlaşılan iki kişinin tespitinin yapıldığı, davacının bu denetim esnasında imzaladığı Durum Tespit Tutanağında 17/10/2005 tarihinde çalışmaya başladığını beyan ettiği, yapılan tespite göre davacı adına 17/10/2005 tarihinde 1 günlük daha hizmet bildiriminin yapıldığı, ... İnş. Taah. ...... Ltd. Şti.'ye ait ... sicil numaralı işyerinin 15/06/2005 tarihinde kanun kapsamına alındığı, ... İnş. Taah. ...... Ltd. Şti.'ye ait ... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinin 10/08/2008 tarihli Valilik onayı ile ... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi olarak diğer davalı şirket olan ... ..... Ltd. Şti.'ye devredildiği, tanık beyanlarından tanıkların çalıştığı dönemde davacının davalı işyerinde çalıştığı, tanıklardan ...'ın 17/10/2006 tarihinden itibaren davalı işyerinde çalışmalarının bulunduğu, buna göre davacının 17/10/2006 tarihinden sonraki çalışmalarının sabit olduğu anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliğinin kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliğinin kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Somut olayda, davacının davalı şirketlere ait olan ve özel eğitim veren bir okul niteliğinde bulunan işyerinde çalıştığı anlaşıldığından Milli Eğitim Bakanlığına husumet yöneltilerek aleyhine olacak şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur. Ayrıca, davacının çalıştığı okul işyerinin ilk olarak davalılardan ... İnş. Taah. ...... Ltd. Şti.'ye ait olduğu, 10/08/2008 tarihli Valilik onayı ile ... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi olarak diğer davalı şirket olan ... ..... Ltd. Şti.'ye devredildiği anlaşıldığından dava konusu ettiği dönem boyunca hangi tarihler arasında hangi işveren yanında çalıştığını açıklar şekilde infaza elverişli bir hüküm kurulmaması da doğru olmamıştır.

Bununla birlikte, davacının 17/10/2005 tarihinde davalı işyerinde yapılan fiili denetim esnasında imzaladığı Durum Tespit Tutanağında 17/10/2005 tarihinde çalışmaya başladığını beyan etmesi sebebiyle bu beyanın davacı açısından bağlayıcı olduğunu da gözönünde bulundurmak ve dosya kapsamında alınan tanık beyanlarından 16/10/2006 tarihinden sonraki çalışmalarının sabit olduğu anlaşılmakta ise de bu tarihten önceki çalışmalarının tespiti bakımından daha başka tanıkların beyanlarının alınması gerekmektedir.

Yapılacak iş, davalı ... yönünden husumet nedeniyle davanın reddine karar vermek, diğer davalılar yönünden ise davacının 17/10/2005 tarihinde işyerinde çalışmaya başladığına yönelik fiili denetim esnasındaki imzalı beyanını da dikkate alarak 16/10/2006 tarihinden önceki dönem bakımından bu dönemin bordrolarında kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, davalı şirketler arasında işyerinin devredilmesi durumu söz konusu olduğundan davacının hangi tarihler arasında hangi işveren yanında çalıştığını belirten infaza elverişli ve açık bir hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı ... vekili ile davalı SGK vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4098, Karar No: 2015/4363, Tarih: 30.03.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/4098 E.  ,  2015/4363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine TCK'nın 191/1, 53, 54, 63. madde ve fıkraları uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kayseri 1. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından 21.01.2009 tarihinde istinabe ile alınan savunmasında, psikolojik rahatsızlıkları bulunduğu ve bundan dolayı Adana Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde tedavi gördüğünü belirtmesi, Melikgazi İlçe Jandarma Komutanlığının 29.04.2011 tarihli cevabi yazısında, fiziksel engelli bulunmadığının, ancak çalışmasını engelleyecek nitelikte zihinsel rahatsızlığı olduğunun bildirilmesi ve Kayseri 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.08.2010 tarihli kararıyla, rahatsızlığı nedeniyle kısıtlanmış olması karşısında, sanığın TCK'nın 32. maddesi hükümlerinin uygulanmasını gerektiren bir rahatsızlığı bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın vasisinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin CMUK'nın 231. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12, Karar No: 2020/249, Tarih: 05.03.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2019/12 E.  ,  2020/249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 19. İş Mahkemesince verilen davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine ilişkin karar davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü.

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalının yurtdışında bulunan işyerlerinde 06.04.2007-27.06.2010 ve 08.09.2010-27.10.2011 tarihleri arasında net 1.750,00 ABD Doları ücretle teknik ressam olarak çalıştığını, çalışma saatlerinin haftanın her günü 07.00-21.00 saatleri arasında olduğunu ileri sürerek fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Dosya kapsamında cevap dilekçesi bulunmamaktadır.

Mahkeme Kararı:

6. Ankara 19. İş Mahkemesinin 13.04.2016 tarihli ve 2016/239 E., 2016/373 K. sayılı kararı ile; dava konusu fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının belirlenebilir nitelikte olduğu, hâl böyle olunca belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Ankara 19. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 13.10.2016 tarihli ve 2016/18580 E., 2016/23301 K. sayılı kararı ile; "dava dilekçesine göre, fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili alacakları yönünden davanın açık olarak belirsiz alacak davası niteliğinde açıldığı, dava konusu alacaklar yönünden, davacının haftada kaç saat fazla çalışma yaptığını, hangi genel ve hafta tatillerinde çalıştığını belirleyebilmekte ise de, hâkimin hesaplanan miktardan hangi oranda indirim yapacağını bilebilecek durumda olmadığından, anılan alacakların belirsiz alacak davasına konu edilebileceği, şu hâlde, davanın esasının incelenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisinin hatalı olduğu" gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı :