muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8984, Karar No: 2013/7276, Tarih: 20.05.2013

Zorunlu trafik sigortasında sigortacının sigorta sözleşmesinin gereği olarak zarar görene karşı sorumluluğundan söz edebilmek için işleten, motorlu aracın işletilmesinden KTK.85/1 maddesine göre (tehlike sorumluluğu) sorumlu olmalıdır. İşletenin sorumluluğunun bulunmadığı durumda sigortacının sorumluluğu da söz konusu değildir (Çetin Aşçıoğlu- Trafik Kazasından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları 2008 baskı Sayfa 134).

Sorumluluk sigortası türlerinden biri olan Karayolları Motorlu Araçlar ZMSS.de sigorta ettiren durumunda olan işleten ve onun gibilerin, motorlu araçların neden oldukları zararlardan dolayı kendilerine düşen hukuki sorumluluğu sigortacı belirli limite kadar karşılamakla yükümlü olup, sigortacının sorumluluğu işletenin hukuki sorumluluğu ile eş değerdir. Sigortacı ondan fazlasından sorumlu değildir. Zira bir meblağ sigortası olmayan sorumluluk sigortası sadece olaydan zarar görenlerin gerçek zararlarını giderme ve zarardan sorumlu olan işleten ve onun gibilerin mal

varlığındaki bu tazminat ödemesi nedeniyle oluşacak eksilmeyi önleme amacına yönelik bir pasif sigorta türüdür. Oluşan bir trafik kazası sonucu ölen işleten- sürücünün desteğinden yoksun kalan hak sahiplerinin sorumluluk sigortacısına karşı yöneltebilecekleri yansıma yolu ile oluşan zarar işletene karşı ileri sürülebilecek tutardan fazla ve ayrı olması mümkün değildir.

İşletenin trafik kazası sonucu ölümü durumunda kusurlu olsa dahi kendisinin desteğinden yoksun kalanlara tazminat yükümlülüğü doğmayacaktır (Işıl Ulaş, Uygulamalı Zarar Sigortaları Hukuku 8.baskı sayfa 941).

Sorumluluk sigortalarında destekten yoksun kalanın sigortacıya karşı doğrudan doğruya bir talep hakkı bulunmamaktadır. Zira bu tür sigortalarda sigorta ettiren kendi mamelekinde vukua gelecek muhtemel bir azalmayı teminat altına almaktadır. Burada riziko, sigorta ettirenin mamelekinde vukua gelecek eksilme ihtimalidir. Zarar gören lehine şart koşulan kimse durumunda olmadığından 3.şahsın sigortacıya karşı bir talep hakkı yoktur (Gürsoy-Sigorta Hukuku sayfa 154, Bozer- Sigorta sayfa 255, Tekinay-sayfa 106, Karayalçın-İşletme Kazaları sayfa 65).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı araç sürücüsünün araçla geçirdiği ve 6/8 oranında kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine sürücünün desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından hem kendi aracının ZMSS.ini hemde olayda 2/8 oranında kusurlu bulunan karşı araç ZMSS.ini düzenleyen davalı aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun 1 nolu bozma gerekçesine katılamıyorum.

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun 1 nolu bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Olayda destek 6/8 oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların 6/8 kusur oranı yönünden desteğin sürücüsü olduğu, araç ZMSS.ini düzenleyen davalıdan tazminat talepleri TBK 52/1 maddesi gereğince kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı ... şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında desteğin sürücüsü olduğu araçtaki 6/8 kusur oranı yönünden kendi ZMSS.inden davacıların tazminat talebinde bulunmaları mümkün bulunmadığından, 2 nolu bozma gereğince karşı aracın 2/8 kusur oranı yönünden inceleme yapılmak üzere kararın bozulması gerekirken 1 nolu gerekçe ile de bozma yapılmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.

Karşı Oy

...
Yargıtay — Esas No: 2006/14976, Karar No: 2007/12197, Tarih: 10.10.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/14976 E.  ,  2007/12197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şerhin silinmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar ... ve ... Köksoy, 03.04.2003 günlü dava dilekçesi ile 1956 yılında yapılan kadastro tespitinde Nisan 1953 tarih 468 numaralı tapu kaydı uygulanarak ... adına paylı olarak tespit ve tescil edilen ... Köyü 5 pafta 158 sayılı parseldeki ... ’a ait 2/3 payı 30.10.1991 tarihinde tapudan satın aldıklarını, taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında bulunduğu halde aplikasyon uygulaması sonucu orman sınırı içinde gösterilerek tapu kaydının beyanlar hanesine “bu parselin ormanla ilişkisi vardır” şerhi konulduğunu bildirerek iptalini istemişlerdir. Mahkemece davanın kabulüne, tapu kaydının beyanlar hanesinde bulunan şerhin silinmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman sınırı içindeki tapu kaydı üzerine konulan orman şerhinin iptaline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 3116 Sayılı Yasaya göre 1939 yılında orman kadastrosu yapılmış 12.02.1985 tarihinde 2896 Sayılı Yasaya göre aplikasyon ve 2/B madde uygulamaları yapılmış ise de askı ilanı yapılmadığından, aynı komisyon tarafından 26.03.1987 tarihli işe başlama tutanağı ile aplikasyon ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B uygulaması yapılarak bu iki çalışma 15.06.1988 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

Mahkemece dava konusu taşınmazın 3116 Sayılı Yasaya göre 1939 yılında yapılan orman kadastrosunda orman sınırları dışında bulunduğu halde, 1985 yılında yapılan aplikasyonda hatalı uygulama sonucu orman sınırları içine alındığı gerekçesiyle davacı gerçek kişilerin davasının kabulüne karar verilmiştir. Ne var ki;

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu ... Köyünde 1939 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman kadastrosuna ilişkin tahdit tutanağında aynen “… 7- Yolların telakkisindeki (40) numaradan Cenube dönerek Davutpaşa ormanı yanından sırt ... yol ile ... eski dekovil istasyonunda (46) numaraya varır.

Bu tahdidin içinde, Davutpaşa ve Belgrat devlet ormanı, dışında ... nahiyesi mezruh arazileri vardır.

8- ... İstasyonundan orman kenarı ve dekovil hattından gidilerek Beylik değirmende (50) numaraya varır.

Bu tahdidin içinde Davutpaşa ormanında tapusuz bir mandıra devlet ormanı gibi kabul edilmiştir….),

Bu tahdidin içinde, Davutpaşa ve Belgrat devlet ormanı, dışında ... nahiyesi mezruh arazileri vardır.

8- ... İstasyonundan orman kenarı ve dekovil hattından gidilerek Beylik değirmende (50) numaraya varır.

Bu tahdidin içinde Davutpaşa ormanında tapusuz bir mandıra devlet ormanı gibi kabul edilmiştir….),

Aplikasyon ve 2896 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulamasına ilişkin 17.7.1985 tarihli aplikasyon tutanağında ise 1939 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidindeki ölçü, mesafe ve açılara uyulduğu belirtilerek “…Buradan 220 semt açısı ve 200 m mesafe ile sağımız orman solumuz Hazine arazisi olarak ilerlenerek 643 nolu tapulama parseli ile 646 ve 647 nolu tapulama parsellerinin birleştiği noktada O.S. 44 ağaç kazık ile ihya edildi.

Buradan 102 semt ve 75 m. mesafe ile sağ taraf devlet ormanı sol taraf 646, 645 ve 644 nolu tapulama parselleri olarak ilerlenerek orman olarak tapuda kayıtlı olan 643 nolu tapulama parselinin güneydoğu köşesinde 45 nolu O.S. noktası ağaç kazık ile tespit ve ihya edildi.

Buradan 251 semt ve 275 m. mesafe ile sağımız devlet ormanı olarak ... Deresini takiben ilerlenerek İstanbul Şosesi kenarında şimdi yıkılmış olan eski dekovil istasyonunun yerinde O.S. 46 ağaç kazık ile tespit ve ihya edildi.

Buradan tutanak, harita ve ölçü değerlerine bağlı kalınarak ve İstanbul Şosesini kuzey yönünde takiben sağımız devlet ormanı, solumuz İstanbul Şosesi ve mezru arazi olarak ilerlenerek O.S. 47, 48 ve 49 geçilerek Beylik değirmeninde yol kenarında 50 nolu O.S. noktasının yeri tespit ve ihya edildi.

Buradan 11 semt ve 250 m. mesafe ile sağımız devlet ormanı, solumuz Abbas ... Altın’a ait 150 ve 149 nolu tapulama parsellerinden ilerlenerek, 149 nolu parselin kuzeydoğu köşesinde O.S. 51 tespit ve ihya edildi…” denilmektedir.

Buradan 11 semt ve 250 m. mesafe ile sağımız devlet ormanı, solumuz Abbas ... Altın’a ait 150 ve 149 nolu tapulama parsellerinden ilerlenerek, 149 nolu parselin kuzeydoğu köşesinde O.S. 51 tespit ve ihya edildi…” denilmektedir.

... Kadastro (Asliye 1. Hukuk) Mahkemesinin 1988/1900 sayılı dosyasında davacı ... ... ve arkadaşları tarafından iskan kayıtlarına dayanılarak ... aleyhine açılan orman kadastrosuna itiraz davasının 23.06.1994 gün ve 1994/428 sayılı karar ile reddine karar verildiği, bu dosyada dinlenen orman bilirkişisi Prof. Dr. ... Özhan’ın ve yine ... Tığrak ve arkadaşları tarafından iskan kayıtlarına dayanılarak ... ve Orman Bakanlığı aleyhine Asliye 1. Hukuk Mahkemesinde açılan elatmanın önlenmesi ve çekişmenin giderilmesi davası sonunda verilen ve kesinleşen davanın reddine ilişkin 29.06.1993 gün ve 1988/1037-431 sayılı kararının dayanağı ormancı bilirkişiler Prof. Dr. ... Özhan ve Prof. Dr. ... Kantay’ın birlikte düzenledikleri raporlarda 46, 47, 48, 49 ve 50 numaralı orman sınır noktalarını İstanbul Şosesi (eski dekovil yolu) üzerinde gösterildiği, yine ... Asliye 1. Hukuk Mahkemesinin 1988/1057 sayılı dosyasında ... Tığrak ve arkadaşları tarafından iskan kayıtlarına dayanılarak ... ve Orman Bakanlığı aleyhine taşınmazın bitişiğindeki 180 sayılı parsele yönelik açılan elatmanın önlenmesi ve çekişmenin giderilmesi davasının 29.06.1993 gün ve 1993/431 sayılı karar ile taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları içinde bulunduğu nedeniyle davanın reddine karar verildiği,

... 2. Sulh Ceza Mahkemesinde 6831 Sayılı Yasaya muhalefet suçundan yargılanan ve mahkumiyetine karar verilen Seyfullah ...’a ait 07.09.1999 gün ve 1998/200-876 sayılı kesinleşen kararın gerekçesinde “… Suça konu yerin bulunduğu ... 176-181 sayılı parsellerin, 3116 Sayılı Yasaya göre 1939 yılında yapılan orman kadastrosu ile 1985 yılında yapılan aplikasyon çalışmalarında Belgrat Muhafaza Ormanı sınırları içerisinde kaldığı, keza getirtilip incelenen ... 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 1992/802-1998/251 sayılı dosyasındaki suça konu yerin 158 sayılı parsel (temyize konu) içinde kalıp, davaya konu 176-181 sayılı parselleri takip eden parsel olduğu, bahsi geçen 158 sayılı parselin de tümü ile kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde kaldığı, suça konu yeri kapsayan 176-181 sayılı parsellerin batı sınırını oluşturan eski dekovil hattının iptal edilerek halen İstanbul-... Şosesi olarak kullanılmakta olduğu ve bu şosenin orman tahdit sınırını oluşturduğu…”nun belirtildiği,

Temyize konu davanın davacısı ... Köksoy aleyhine 6831 Sayılı Yasaya aykırılık suçundan ... 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 1992/802 Esasında açılan ve 5 yıllık zamanaşımı süresi dolduğu gerekçesiyle T.C.Y.’nın 102/4. maddesi gereğince ortadan kaldırılmasına ilişkin 06.05.1998 gün ve 1998/251 sayılı kesinleşen dosyada, 12.04.1993 tarihli ilk keşifte dinlenen orman bilirkişi ... ile ... bilirkişi ... ... tarafından düzenlenen krokili raporda, dava konusu 158 sayılı parselin 1939 yılında 3116 Sayılı Yasaya

göre yapılan orman kadastrosunda dekovil hattı olarak belirtilen yerin bugün ....olarak kullanıldığını, buna göre dava konusu 158 sayılı parselin kesinleşen orman kadastrosu sınırları içerisinde bulunduğunun açıklandığı, 15.11.1995 tarihinde 2. kez yapılan keşifte, aynı orman bilirkişisi ... ile ... bilirkişi . ... tarafından düzenlenen raporda da, taşınmazın kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında bulunduğunun bildirildiği, 01.05.1997 tarihli 3. keşifte dinlenen orman bilirkişiler Doç. Dr. ... Yeşil, Orman Yüksek Mühendisi ... ... ile ... Bilirkişi ... Özhan tarafından düzenlenen raporda ise, taşınmazın 1939 yılında yapılan orman tahdidinde tamamen Belgrat Devlet Ormanı içinde bulunduğu, 1988 yılında yapılan aplikasyon çalışmasında da buna uyulduğunun açıklandığı görülmektedir.

Yukarıda belirtilen dava dosyaları, bilirkişi raporları, tahdit ve aplikasyon tutanakları karşısında dava konusu taşınmazın 1939 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman kadastrosunda dekovil hattı güzergahı üzerinde işaretlenen 46, 47, 48, 49 ve 50 numaralı orman sınır noktalarının doğusunda ve 1950 yılında Bakanlar Kurulu Kararı ile muhafaza ormanı statüsüne alınan Belgrat Devlet Ormanı sınırları içerisinde bulunduğu, 1985 yılında yapılan aplikasyon ve 2896 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulamasında 1939 yapılan orman tahdidindeki açı, mesafe ve ölçülere uyulmak suretiyle 46, 47, 48, 49 ve 50 numaralı orman sınır noktalarının 1939 yılı orman kadastrosunda belirtilen aynı yerde ve İstanbul Şosesi üzerinde işaretlendiği, dekovil hattı güzergahının daha sonra İstanbul Şosesi olarak kullanıldığı, bu nedenle 1985 yılında yapılan aplikasyon çalışmalarında 1939 yılında yapılan orman kadastrosuna uyulduğu ve herhangi bir hatanın bulunmadığı ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları içerisinde iken 1953 yılında iskan yoluyla oluşturulan tapu kaydının hukuki değerinin bulunmadığı, tapuda ham ... ve bahçe niteliği ile Hazine adına kayıtlı olan 176, 180 ve 181 sayılı parsellere yönelik ... tarafından kesinleşen orman kadastro sınırları içinde bulunduğu nedeniyle her zaman dava açılabileceği anlaşıldığına göre davacı gerçek kişilerin davalarının reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 10/10/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2379, Karar No: 2010/7873, Tarih: 05.07.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/2379 E.  ,  2010/7873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, hukuksal nitelikçe hasılat kirası hükümlerine tabi ticari araç kiralama sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi, Yüksek Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 14. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 05.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15054, Karar No: 2014/11564, Tarih: 06.05.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/15054 E.  ,  2014/11564 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/49843

MAHKEMESİ : Kumluca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2012

NUMARASI : 2009/221 (E) ve 2012/396 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme, kasten yaralama ve mala zarar verme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; 03.06.2008 günü sanık S.. S.. ile katılan Y.. Y.. arasında çıkan tartışma sebebiyle oluşan husumet sonrası, sanık S.. S..’nin katılan Y.. Y.., katılanın kardeşi sanık N.. Y.. ve Y.. Z..'i hedef alarak 25 metre mesafeden av tüfeği ile ateş etmesi so- nucu sanık N.. Y..’nu göğüs ve baş, Y.. Z..'nin baş bölgesinden yaralaması; bu olayın da etkisiyle 11.07.2008 günü sanık N.. Y..’nun yasak nitelikte ateşli silah ile sanık S.. S..’nin bulunduğu aracı hedef alarak 7 kez ateş etmesi ve aracın isabet alması şeklinde gerçekleşen eylemlerin, taraflar arasındaki husumet, atış me- safesi, hedef alınan vücut bölgesi ile silahların niteliği dikkate alındığında adam öldürme- ye teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin kanıtları değerlendirme ve yargı- lama yapma görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa- nın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 ve 326. maddeleri gereğince ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı tutularak (BOZULMA- SINA), 06.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2403, Karar No: 2013/5996, Tarih: 09.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/2403 E.  ,  2013/5996 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar Muratpaşa Belediyesi ve ...'in tüm, diğer davalı Necimbey Ltd. Şti'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçi, işyerinin devrinden sonra devralan işverenin hiçbir sebep göstermeden iş sözleşmesini feshettiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı, izin, genel tatil ve servis ücreti alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, feshin haklı sebebe dayanmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücreti ile genel tatil ücret alacağının tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun altıncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.