muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/429, Karar No: 2018/68, Tarih: 27.02.2018

Medeni hukuk ve ceza hukuku açısından, eşyayı yukarıdaki şekilde tanımladıktan ve TCK'nun 142/1-e maddesindeki tanımları açıkladıktan sonra uyuşmazlığa konu âdet, tahsis ya da kullanım gereği açığa bırakılan eşya tabirinin doktrinde nasıl tanımlandığı ve bu tanımların Yargıtay içtihatlarında nasıl karşılık bulduğunun açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Mustafa Emrah Şeyhanlıoğlu, Doç. Dr. Muharrem Özen danışmanlığındaki yüksek lisans tezinde;

'Bu yasa maddesinde geçen eşya kavramından, cansız, hizmet ve endüstri araç ve gereçleri anlaşılmalıdır. Bu nedenle insanlar tarafından işlenmemiş, doğada kendiliğinden yetişen sıvılar, gazlar ve hayvanlarla bunların ürünleri eşya kavramına dahil değildir. Açıkta bırakılma deyiminden; eşyanın, denetim ve gözetimden uzak, önlem alınmaksızın, herkesin girebileceği bir yerde bırakılması anlaşılmalıdır. Yasa metninden de anlaşılacağı üzere bu nitelikli hâlin oluşması için hırsızlık suçuna konu olan eşyanın âdet, tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış olması gerekmektedir. Dolayısıyla bu nedenlerden bağımsız bir şekilde açıkta bırakılan eşyanın çalınması durumunda bu nitelikli hâl oluşmayacaktır. Bu düzenleme kapsamında âdet kavramını, kamu düzeni ve yasalara aykırı olmayan ve bunlara uygunluk nedeniyle yasalarca korunabilir nitelikte genelleşmiş ve süreklilik kazanarak alışkanlık oluşturmuş davranış şekilleri olarak tanımlayabiliriz. Bu âdet tüm ülkede geçerli olabileceği gibi sadece bir bölgede de geçerli olabilir. Hayrat olarak yapılan çeşmeler ve bunların taşlarının ya da açıkta bırakılmış zirai mahsullerin çalınması örneklerinde olduğu gibi âdet gereği açıkta bırakılmış eşyalar hakkında işlenen hırsızlık suçları nitelikli hâller arasında yer almaktadır. Yine âdet gereği olmasa da çelenkler, yol kenarına yığılan taş ve çakıllar gibi tahsis ve kullanımları gereği açıkta bırakılmış olan eşyalar hakkında işlenen hırsızlık suçları da bu nitelikli hâli oluşturacaktır.

Mehmet Nacak, Yrd. Doç. Dr. Behiye Eker Kazancı danışmanlığındaki yüksek lisans tezinde;

'Âdet, tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılan eşyanın çalınması bir takım engellerle önlenmeye çalışılmış ise söz konusu nitelikli hâlin oluşmayacağını belirtebiliriz. Eşya âdet, tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış ve fakat eşya sahibi veya zilyedi tarafından koruma altında ise veya eşya zemine sıkı şekilde bağlanmış ise bu nitelikli hâlin oluşmayacağı ileri sürülmüştür. Örneğin, kullanımı gereği açıkta bırakılan arı kovanları, sahibi tarafından nöbet tutularak korunuyorsa artık açıkta bırakılmış bir eşyadan söz edilemeyeceğinden söz konusu nitelikli hâlin oluşmayacağı kanaatindeyiz. Nitekim bu durumda suçun işlenmesinde herhangi bir kolaylık da söz konusu değildir. Eşya geçici bir süreliğine denetimsiz olarak açıkta bırakılmış ise yine 142/1-e maddesi gereğince cezalandırma yapılamayacaktır.

Eşyanın âdet, tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılma hâlinin devam ettiği esnada çalınması gerekmektedir.'

Eşyanın âdet, tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılma hâlinin devam ettiği esnada çalınması gerekmektedir.'

Yargıtay 4. Ceza Dairesi Onursal Başkanı Osman Yaşar-Yargıtay 4. Ceza Dairesi Üyesi Hasan Tahsin Gökcan -Yargıtay Tetkik Hâkimi Mustafa Artuç;

'1-) Suça konu eşya açıkta bırakılan bir eşya değilse, herkesin rahatlıkla girip çıkamayacağı bir yerde bırakılmışsa,

2-) Eşyanın açıkta bırakılması âdet, tahsis veya kullanımları gereği zorunlu değilse,

3-) Eşyanın bırakıldığı yerde ayrıca eşyayı korumak ve gözetmek üzere görevlendirilen bir kişi varsa ya da zilyet kendisi eşyayı koruyup gözetliyorsa,

4-) Eşyanın toprağa veya zemine bağlanması nedeniyle çalınması zorlaştırılmış ise,

5-) Eşyanın ebat ve ağırlığı gereği çalınması normalin üstünde bir güç ve teknik gerektiriyorsa,

6-) Eşya geçici bir süre için denetimsiz olarak açık bir yerde bırakılmışsa,

Bu nitelikli hâl uygulanmayacaktır.

Doktrinde bu nitelikli hâlin uygulanmasına ilişkin eşyalara örnek olarak, tarlada toplandıktan sonra bırakılan ürünler, elektrik direkleri, çeşmeler, demir yollarındaki raylar, elektrik lambaları, deniz kıyısında bırakılan kayıklar, ağlar, yerleşim merkezindeki cadde ve sokaklara park edilen yük ve yolcu taşıma araçları, trafik işaret ve lambaları, tarlalarda bırakılan tarım araçları, çapa, pulluk, traktör, su pompası, tohum ekme ve biçme makinesi, biçilmiş ürün, çapa, kazma, bel, su pompası, tohum ekme ve biçme makinesi, biçilmiş ürün, yaba, saban, cami önünde bu maksatla yapılmış raflara bırakılan ayakkabılar, anıtlara bırakılan çelenkler, yol kenarlarına yığılan taş ve çakıllar gösterilmiştir.

Burada sözü edilen eşya cansız, hizmet ve endüstride kullanılan araç ve gereçlerdir. İnsanlar tarafından henüz kullanılmamış, henüz işlenmemiş, bitkilerle, doğada kendiliğinden yetişen şeyler, sıvı ve gazlar, hayvanlar ve bunların ürünleri buradaki eşya kavramına dahil değildir.

Prof. Dr. Mahmut Koca- Prof. Dr. İlhan Üzülmez;

'Bu nitelikli hâl, ancak hizmet veya endüstride kullanılan araç ve gereçler hakkında uygulanabilir. İnsanlar tarafından henüz işlenmemiş, doğada kendiliğinden yetişen şeylerle, sıvı, gaz ve hayvanlar ile bunların ürünlerinin bu nitelikle hâlin konusunu oluşturamayacağı kabul edilmektedir.'

Yukarıdaki genel tanımların ışığı altında somut olayımıza baktığımızda; suça konu köpeğin tahsis gereği açıkta bırakılan eşyalardan sayılamayacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

'Bu nitelikli hâl, ancak hizmet veya endüstride kullanılan araç ve gereçler hakkında uygulanabilir. İnsanlar tarafından henüz işlenmemiş, doğada kendiliğinden yetişen şeylerle, sıvı, gaz ve hayvanlar ile bunların ürünlerinin bu nitelikle hâlin konusunu oluşturamayacağı kabul edilmektedir.'

Yukarıdaki genel tanımların ışığı altında somut olayımıza baktığımızda; suça konu köpeğin tahsis gereği açıkta bırakılan eşyalardan sayılamayacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Âdet gereği açıkta bırakılan eşyalardan sayılması da mümkün değildir. Zira bir şeyin âdet gereği açıkta bırakılması için hiç değilse toplumda büyük bir çoğunluğun aynı davranışı sergilemesi gerekmektedir. Oysa genel olarak köpeklerin somut olayımızda olduğu gibi çoban nezaretinde otlatılan sürüyü, son derece hassas koku alma hissiyle tehlikeyi önceden sezerek çobanı uyarmak ya da vuku bulacak saldırılara karşı bizzat mücadele etmek suretiyle korumak için kullanıldıkları bilinmektedir. Ne kadar eğitilmiş olursa olsun, pek çok ailenin en önemli belki de tek geçim kaynağı olan sürünün, sadece köpeğin gözetimine terk edilmesinin toplumun çok büyük bir kesimi tarafından sergilenen bir davranış biçimi olamayacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Çok nadiren gerçekleşen bir durumun âdet olarak sayılması 'âdet'in genel tanımına uymadığı gibi hukuk sistemi içerisinde üstlendiği role de aykırıdır.

Kullanımları gereği açıkta bırakılan eşyalara verilen örneklerde görüldüğü üzere, bu türdeki eşyaların başka bir şekilde muhafaza altına alınma olanağı yoktur. Açıkta bırakılması zorunludur. Yargılamaya konu edilen eylemde açıkta bırakılan köpek için böyle bir zorunluluktan söz edilemez. Zira köpeğin somut olayımızda olduğu gibi çoban nezaretinde muhafaza altına alınması her zaman mümkün olabileceği gibi bir an için suça konu köpeğin âdet veya tahsis ya da kullanım gereği açıkta bırakılabileceği kabul edilse dahi TCK'nun 142/1-e maddesindeki hırsızlık suçuna, ancak kendi başlarına hareket kabiliyeti olmayan ve tamamen insan iradesine bağlı olarak bir amaç doğrultusunda kullanılan eşyaların konu edilebileceğinin anılan madde içeriğinden ve örnek olarak gösterilen eşyaların özelliğinden anlaşılmış olması nedeniyle, eşyanın sözlükteki ve eşya hukukundaki tanımından yola çıkıldığında, ne kadar eğitilmiş olursa olsun hareketleri tam olarak insan iradesi ile sınırlandırılamayan canlı hayvanın uyuşmazlığa konu madde kapsamındaki eşya kavramına girmeyeceği kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesinde sadece âdet, tahsis ya da kullanımları gereği açıkta bırakılan eşyaların çalınması hırsızlık olarak tanımlanırken, aynı Kanunun 141. maddesinde ise zilyedin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malın, kendisine ya da başkasına yarar sağlamak maksadıyla alınması hırsızlık olarak tanımlanmıştır. TCK'nun 141. maddesinde 'mal' tabirinin kullanılmasına karşın, TCK'nun 142/1-e maddesinde 'eşya' tabirine yer verilmiştir. Eşya tabiri ile mal tabirinin aynı anlamda kullanılıp kullanılmadığı tartışmalı olduğu gibi ayrıca kullanım gereği açıkta bırakılan eşyanın başka birisinin ya da zilyedin korumasına terk edilmesi durumunda artık açıkta bırakılan eşyadan söz edilip edilemeyeceği de sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlığın temelini teşkil etmektedir.

Yukarıda özet olarak açıklanan tanımların ışığında sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlığın 'kanunsuz suç ve ceza olmaz' kuralının sınırları içerisinde kalmak kaydıyla ceza hukukunun izin verdiği ölçüde yorum kuralları ile bağdaştırmak suretiyle çözümü gerekmektedir.

5237 Sayılı TCK'nun ikinci maddesinde özet olarak 'Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez. Kanunda yazılı cezalardan başka bir ceza ile de kimse cezalandırılamaz' denilerek kanunilik ilkesi özelikle vurgulanmak istenmiştir.

'Kanunsuz suç ve ceza olmaz' kuralı Türk Ceza Hukukunda, devlet ve yargıç karşısında bireylerin 'kamu hakları'nın güvencesidir.

Öğretide değerini koruyan bu kural, Anayasamızın (Madde 38) ilkeleri arasına girmiş ve 5237 sayılı TCK'nun ikinci maddesinde de açık bir şekilde ifade edilmiştir. Bu hükmün ikinci maddede yer alması bile, kurala verilen önemi gösterir.

Kanunun ikinci maddesindeki 'açıkça' kelimesi Türk Ceza Hukukunda 'kıyaslama'nın yasaklandığını gösterir.

Kanunsuz ceza olamayacağından, suçun cezasının belirlenmiş olması suçluların cezalandırılmasında şarttır.

Bir fiili suç saymak ve cezalandırmak yetkisinin yalnız kanuna tanınması bireylere özgürlüklerinin sınırı hakkında bilgi verir. Bireyin, nelerin ne kadar yasak olduğunu bilmeye hakkı vardır. Bu hakkını kullanan birey yasak olanı yapmaktan çekinmek, yasak olmayanı yaparken de korkusuz hareket etmek imkanını kazanır. Kanun kuralına gerçek anlamını kanun koyucunun iradesi verir. Kanunun iradesi kanun koyucunun subjektif iradesi değildir. Yazılı formül içinde ifade edilmiş objektif irade, kanunun iradesini oluşturur. Kanunun iradesini gösteren formül zorunlu olarak genel ve soyut olacağından, kuralın önce içeriğini ve anlamını belirtmeden, iradenin somut olaylara uygulanmasına imkân yoktur. Pozitif hukuk, yorum faaliyetlerinin sınırını oluşturur.

5237 sayılı TCK'nun 141. maddesinin uygulanabilmesi için başkasına ait açıkta bırakılan eşyaların zilyedin rızası olmaksızın alınması aranırken, 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesindeki suçun uygulama alanı 'âdet' veya 'tahsis' ya da 'kullanımları gereği' açıkta bırakılan eşyaların alınması kavramları ile oldukça sınırlandırılmıştır.

5237 sayılı TCK'nun 141. maddesinin uygulanabilmesi için başkasına ait açıkta bırakılan eşyaların zilyedin rızası olmaksızın alınması aranırken, 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesindeki suçun uygulama alanı 'âdet' veya 'tahsis' ya da 'kullanımları gereği' açıkta bırakılan eşyaların alınması kavramları ile oldukça sınırlandırılmıştır.

5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesinin uygulanabilmesi için yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklanan koşullar açıkça aranırken, genel hırsızlık tanımında yer bulan çoban nezaretindeki köpeği bu maddeye dahil etmek, Türk Ceza Hukukunun kabul etmediği kıyas yöntemini hem de sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde ceza hukukuna dahil etmek olur ki, bunun kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı açıktır. Zira kanun koyucu, genel gerekçede iradesini açıkça ortaya koymuştur. Özellikle sanık aleyhine getirilen hükümlerin hiçbir tereddüde yer vermeyecek şekilde kanunda açıkça belirtilmesi gerekir. Bu kural, Türk Ceza Kanunun ikinci maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan suçların kanuniliği prensibinin doğal bir sonucudur.

İtiraza konu uyuşmazlığın daha iyi anlaşılabilmesi için Ceza Kanunumuzun amacı bakımından da somut olayın irdelenmesi gerekmektedir.

Çağdaş ceza hukukunun ve bunun ifadesini oluşturan ceza kanununun amacı hukuk devleti, kusur ve hümanizm gibi evrensel ilkelere dayalı olarak, insan onurunu, bireyin hak ve özgürlüklerini korumak, suçluyu sosyalleştirip tekrar topluma kazandırmak ve aynı zamanda bireyi ve toplumu suça karşı korumaktır.

5237 sayılı TCK'nun birinci maddesinde Ceza Kanununun amacı; 'Kişi hak ve özgürlüklerini, kamu düzen ve güvenliğini, hukuk devletini, kamu sağlığını ve çevreyi, toplum barışını korumak, suç işlenmesini önlemektir' şeklinde açıklanmıştır. Görüldüğü gibi suç işlenmesini önlemek Ceza Kanununun en önemli amaçlarından biridir. Toplumsal barışın sağlanabilmesi için suçun işlenmesini önlemeyi en temel amaç olarak benimseyen kanun koyucu, zaman zaman kolayca işlenen suçları ağır yaptırımlara bağlayarak, zaman zaman da failin göze aldığı risklere, bir başka deyişle suç işlemekteki cesaretine göre eylemin niteliğini belirleyerek orantılı yaptırımlarla suçun önlenmesini hedeflemiştir. Birinci duruma örnek olarak, açıkta ve derme çatma yapılarda bırakılan hayvanların çalınmasını düzenleyen ve ağırlatıcı bir hükme yer veren TCK'nun 142/2-g maddesi; ikinci duruma örnek olarak da özel beceriyle kişilerin üzerindeki eşyanın alınmasını düzenleyen TCK'nun 142/2-b maddesi gösterilebilir. Birinci durumda eylemin kolayca işlenmesi, ikinci durumda ise failin tehlikeli hâli ağırlatıcı neden olarak öngörülerek bir anlamda mağdurların bu suçlara maruz kalma riski önlenmek, bunun başarılamaması hâlinde ise kısmen de olsa azaltılmak istenmiştir.

TCK'nun 142/1-e maddesindeki 'âdet, tahsis ya da kullanımları gereği açıkta bırakılan eşya' sözcüğüne genişletici yorumla çok geniş anlam yüklenmesi kanun koyucunun iradesine ve ceza hukukunun en temel değerlerden birisi olarak benimsenen hakkaniyet ilkesine aykırı olacağı gibi Yüksek Yargıtayın uzun yıllardan beri oluşturduğu içtihatlarda benimsenen temel ilkelere de aykırı olacaktır.

Kanun koyucu adaletin gerçekleştirilmesi için hakkaniyet ilkesini kabul etmiştir. (5237 sayılı TCK'nun 3, MK'nun 4, BK'nun 44. maddeleri)

Adalet de hakkaniyet de ahlaka yöneliktir, ancak ikisi arasındaki düşünce farklıdır. Adalet hukuk kurallarına egemen en yüksek ahlaki düşünceyi ifade ederken, hakkaniyet somut olayın özelliklerini göz önünde tutarak adalete ulaşmak için başvurulan yollardan biridir. (somut olay adaleti)

Hakkaniyet adil olmayan kuralın değil, adil olmayan sonuçların değiştirilmesi amacına hizmet eder.

Kaldı ki âdet, tahsis ya da kullanım gereği açık bırakılan eşyayı çalmayı göze alan failin, örf ve âdete uygun olarak toplum içerisinde yaşamakta iken etrafındaki büyük çoğunluğun sergilediği davranışları sergilemek isteyen bireyin hissetmesi gereken huzur ve güven duygusuna yaptığı saldırı ile çobanın ayrılmasını fırsat bilen failin, bireyin iç dünyasındaki huzur ve güven ortamına yaptığı saldırı aynı ağırlıkta değildir. Toplumsal barışın sağlanabilmesi için suçun işlenmesini önlemeyi en temel amaç olarak benimseyen kanun koyucunun, amaçlarından biri de toplumu oluşturan ve barış esasına dayalı bir hukuk toplumunda yaşama hakkına sahip olan mağdurun olabildiğince az zarar görmesinin sağlanmasıdır. Zira suçun maddi unsurlarından birini mağdur oluşturmaktadır. Bir taraftan genel anlamda hırsızlık suçunu TCK'nun 141/1. maddesi ile müeyyide altına alırken genel tanımlar kullanan kanun koyucunun, diğer taraftan bazı eşyaların belli bir şekilde kullanılmasındaki zorunluluktan ya da oluşan yaygın kanaatten kaynaklanan davranışların, huzur ve güven içerisinde sergilenebilmesini sağlayabilmek için daha ağır müeyyide içeren TCK'nun 142/1-e maddesini düzenlerken, bazı terimleri unuttuğundan ya da başka anlamda kullandığından söz etmek mümkün değildir. Hele hele başka anlamda kullanıldığı kabul edilen terimlerin (eşya) somut olayımızda olduğu gibi sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde kıyas yolu ile genişletilmesine hiçbir çağdaş hukuk sisteminin izin vermesi beklenemez.

Doktrinde kabul edilen görüşlerden sonra Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlığın daha iyi anlaşılabilmesi için benzer olaylardaki yerleşik uygulamaların irdelenmesi gerekmektedir.

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 29.04.2014 gün ve 2014/8508 karar sayılı ilamı;

Doktrinde kabul edilen görüşlerden sonra Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlığın daha iyi anlaşılabilmesi için benzer olaylardaki yerleşik uygulamaların irdelenmesi gerekmektedir.

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 29.04.2014 gün ve 2014/8508 karar sayılı ilamı;

'Gece bekçisi olmadığı gibi başkaca korunması olanaklı bulunmayan inşaat hâlindeki yere, elektrik tesisatı için bir gün önce bırakılan makaraya sarılı yeraltı kablolarının çalınması şeklindeki eylemin TCK'nun 142/1-e maddesinde yazılı suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Yasanın 141/1. maddesiyle uygulama yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.'

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 13.06.2013 gün ve 2013/15840 karar sayılı ilamı;

'Katılanın ifadelerinde trafosunun başında sürekli bekçi olduğunu belirtmesi karşısında, hırsızlığa konu trafonun bu iş için görevlendirilen bir bekçi tarafından korunması hâlinde âdet veya tahsis ya da kullanım gereği açıkta bırakılmış eşya olarak kabul edilemeyeceği, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nun 141/1. maddesine uyan suçu oluşturacağı gözetilmeden aynı Yasanın 142/1-e maddesinde yazılı suçu oluşturduğundan bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması,'

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.05.2013 gün ve 2013/10607 karar sayılı ilamı;

'Bekçisi bulunmayan, etrafı tel örgüyle çevrili, tamamlanmamış ve inşaat hâlindeki binanın çatısında bulunan sacları alıp araca yükleyen ve kesintisiz takip sonucu yakalanan sanıkların eyleminin âdet ve tahsis gereği açıkta bırakılan eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesi yerine aynı Yasanın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.'

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 20.11.2013 gün ve 2013/23053 karar sayılı ilamı;

'Gece bekçisi bulunmayan, etrafı duvar ile çevrili, kapısı olan inşaat alanına bırakılan yaklaşık 350 kilogram ağırlığında, 85 metre uzunluğunda, kullanılmamış yeraltı elektrik kablosunu hırsızlayan sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeden aynı Yasanın 141. maddesinden uygulama yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.'

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 28.02.2013 gün ve 2013/4133 karar sayılı ilamı;

'Suça sürüklenen çocuğun, pazar yerinde, yakınanın bekçiliğini yaptığı kendisine ait tezgâhın üzerindeki brandayı kaldırarak, altındaki suça konu eşyaları almak suretiyle gerçekleştirdiği hırsızlık olayında, eylemin 5237 sayılı TCK’nun 141/1. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, aynı Yasanın 142/1-e maddesi gereğince uygulama yapılması,'

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 20.12.2012 gün ve 2012/27727 karar sayılı ilamı;

'Suça sürüklenen çocuğun, pazar yerinde, yakınanın bekçiliğini yaptığı kendisine ait tezgâhın üzerindeki brandayı kaldırarak, altındaki suça konu eşyaları almak suretiyle gerçekleştirdiği hırsızlık olayında, eylemin 5237 sayılı TCK’nun 141/1. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, aynı Yasanın 142/1-e maddesi gereğince uygulama yapılması,'

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 20.12.2012 gün ve 2012/27727 karar sayılı ilamı;

'Oluş, kabul ve dosya içeriğine göre, sanığın kaçan diğer iki kişi ile birlikte şikâyetçiye ait temelleri yeni kazılmış, bekçisi ya da etrafında muhafazası bulunmayan inşaat sahasından kalıplık demir direkleri çalmaya teşebbüs etmesi eylemi 5237 sayılı TCK’nun 142/1-e maddesine uyduğundan tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.'

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 03.10.2012 gün ve 2012/42606 karar sayılı ilamı;

'Katılanın, ikametinin karşısında bulunan inşaatı kontrol altında tutup, bekçi de bulundurması karşısında, inşaattaki kalıp demirlerinin âdet veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış olduğundan söz edilemeyeceği gözetilmeden, TCK'nun 141/1 maddesi kapsamında kalan eylem nedeniyle unsurları bulunmayan aynı Yasanın 142/1-e maddesi uyarınca hüküm kurulması,'

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 22.04.2015 gün ve 2015/1097 karar sayılı ilamı;

'Suça sürüklenen çocuk Fırat Parmanbek’in, bekçisi ve koruması olmayan inşaat alanından, inşaatta kullanılmak üzere hazırlanmış panoyu çalması şeklindeki eyleminin TCK'nun 142/1-e maddesinde tanımlanan âdet, tahsis ve kullanımları gereği açıkta bırakılan eşya hakkında hırsızlık suçuna uyduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından, adli sicil kaydındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar yönünden mahkemesine ihbarda bulunulmaması mahallinde giderilmesi olanaklı görüldüğünden bozma yapılmamıştır.'

Yargıtay Yüksek 13. Ceza Dairesinin 16.05.2016 gün ve 2016/9014 karar sayılı ilamı;

'Bekçisi bulunan inşaat hâlindeki binaya döşenmiş hâlde bulunan kalıpların çalınması şeklindeki eylemin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesi kapsamında kaldığının anlaşılması karşısında tebliğnamdeki bu yönde bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.'

Yargıtay Yüksek 13. Ceza Dairesinin 08.11.2017 gün ve 2017/12360 karar sayılı ilamı;

'Sanıkların, müştekinin bekçisi olduğu inşaatta kullanılmak üzere toprağa gömülü hâlde bulunan demirleri çalması şeklinde gerçekleşen eylemlerinin TCK'nun 142/1-e maddesinde tanımlanan tahsis ve kullanımları gereği açıkta bırakılan eşya hakkında hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde aynı Yasanın 141. maddesi ile hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.'