muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8588, Karar No: 2024/3123, Tarih: 13.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/8588 E.  ,  2024/3123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2656 Esas, 2023/1123 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/83 Esas, 2020/355 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalılar vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davalının adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davalının ödeme gücünden yoksun olduğuna ilişkin belge sunulmadığından adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

13.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17315, Karar No: 2007/17110, Tarih: 27.12.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/17315 E.  ,  2007/17110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki satışın iptali istemine ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ile 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, muvaza sebebine dayalı olarak açılan şirket hisse satışının iptali istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 03.08.2001 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya Sulh Hukuk Mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, ancak eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27/12/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2227, Karar No: 2018/14311, Tarih: 11.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/2227 E.  ,  2018/14311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVACI-DAVALI : ...

DAVALI-DAVACI : ...

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından; hükmün tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece verilen ilk hüküm Dairemizin 25.10.2016 tarih, 2016/4176 esas ve 2016/14076 karar sayılı kararı ile hükmün gerekçesiz olduğundan bahisle bozulmuş, ilamda temyiz sınırlaması yapılmamıştır. Mahkemece kurulan ilk hüküm yönünden kesinleşen bir bölüm bulunmamaktadır. Dairemizin bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda boşanma yönünden hükmün kesinleştiğinden bahisle yeniden hüküm kurulmadığı anlaşılmaktadır. Dairemizce, mahkemece verilen ilk hüküm bozulmakla, tamamen ortadan kalktığından boşanma ve fer'ileri yönünden yeniden hüküm kurulması gerekirken, boşanma kararının kesinleştiğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.12.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/4969, Karar No: 2014/7468, Tarih: 16.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4969 E.  ,  2014/7468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen ....09.2013 tarih ve 2011/321-2013/203 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 18.563 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici .../.... maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalının, Metis Yayınevi'ne ait ... adlı eserleri izinsiz ve sözleşmesiz olarak fotokopi yoluyla çoğaltıp satışa arz ettiğini, bu yolla FSEK 22'inci madde uyarınca çoğaltma ve ...'üncü madde uyarınca müvekkili meslek birliğinin yayma hakkını ihlal ettiğini, müvekkili yayınevi açısından da haksız rekabette bulunduğunu ileri sürerek meslek birliği müvekkili açısından FSEK 68’inci maddesi uyannca şimdilik 1.000,00 TL telif tazminatının, yayınevi müvekkili açısından da haksız rekabetin tespiti ile menini, 7.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu eserlerin fotokopi suretiyle çoğaltıp kitap haline getirilmesi ve piyasaya arzının söz konusu olmadığını, sadece öğrenciler ve öğretim görevlileri tarafından bırakılan kitapların öğrenim amacıyla istenilen bölümlerini fotokopi yoluyla çoğalttığını, kar amacı güdülmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının öğrencilerin getirdiği kitap nüshasından ve onun isteği üzerine söz konusu kitapları çoğalttığı, kâr amacıyla seri çoğaltım ve dağıtım yapmadığı, ele geçirilen fotokopilerden dava konusu kitaplardan “...adlı kitapların cüzi kısımlarının çoğaltılmış olması nedeniyle söz konusu çoğaltmanın mali hak sahibinin meşru haklarına zarar verecek nitelik ve boyuta ulaşmadığı, eserin çoğaltımının sadece bir nüshalık kısmi çoğaltmaya ilişkin olması nedeniyle bu çoğaltmanın eserden

normal yararlanmayı önlemeyeceği, çoğaltılmış fotokopilerin hiçbirinin birden fazla nüshaya ilişkin olmadığı, çoğaltmanın şahsi kullanım istisnası kapsamında kaldığı, bu nedenle bu kitaplar yönünden açılan davanın reddi gerektiği, “...” adlı kitabın ise kitap nüshasının tamamının ele geçirilmiş olması, kitap aslının çekim sırasında olay yerinde bulunmayışı nedeniyle, söz konusu eserden makul yararlanma sınırının aşılmış olduğu ve böylelikle davalı tarafın, bu eserin nüshalarını kendisinden talep eden kişilere pazarlamak suretiyle davacı tarafça takibi yapılan bu eser yönünden telif haklarını ihlal ettiği, arama sırasında sadece bir sureti ele geçirilen eser fotokopisinin kaç adet çoğaltıldığı ve hangi miktarda telif hakkının ihlal edildiğine ilişkin somut bir veriye ulaşılamadığı, TBK 50. maddesi çerçevesinde yapılan değerlendirme ile bilirkişi raporun da ifade olunduğu üzere FSEK 68. maddesi uyarınca, talep edilebilecek ... katı tazminat miktarının ise 1.004,64 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalı şirketin işyeri adresinde ele geçirilen “...” isimli eser fotokopisi yönünden davalı tarafın davacı taraf yetkisinde bulunan yayma ve çoğaltma hakkının ihlali mahiyetinde olduğunun tespitine, davalı tarafın ihlalinin durdurulmasına ve önlenmesine, davacı taraf lehine 1.004,64 TL maddi ve takdiren 1.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizi ile birlikte davalı taraftan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacılardan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10546, Karar No: 2025/5504, Tarih: 24.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/10546 E.  ,  2025/5504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1310 E., 2020/1472 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Düzeltilerek esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; paylaşımların kendisi tarafından yapılmadığına, paylaşımların hakaret içermediğine ve eleştiri niteliğinde olduğuna, paylaşımda herhangi bir isim geçmediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etme veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Ayrıca Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 01.03.2023 tarihli 2017/(Kapatılan)16-1162 E. ve 2023/123 K. sayılı kararında açıklandığı üzere Cumhurbaşkanına hakaret suçunun oluşabilmesi için hakaret ve sövme teşkil edecek herhangi bir eylemin Cumhurbaşkanına matufiyeti şarttır.

Somut olayda matufiyet şartının ne şekilde gerçekleştiği açıklanmadan ve sanığın eylemlerinin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, suça konu paylaşımların tüm içeriği gözetildiğinde siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşünülmeden, yetersiz gerekçeyle sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesi'ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,24.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23759, Karar No: 2014/10065, Tarih: 11.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/23759 E.  ,  2014/10065 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/95991

MAHKEMESİ : Yalova 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2012

NUMARASI : 2011/308 (E) ve 2012/100 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Dosyaya ibraz edilen sağlık kurulu raporuna göre orta derecede zihinsel, ruhsal davranış bozukluğu tanısı ile %70 özürlü olduğu belirtilen sanığa ceza tayin edilmesine engel olacak derecede akıl hastalığının bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu veya tam teşekküllü Ruh ve Sinir Hastalıkları hastanesinden rapor aldırılarak, akıl hastalığı olduğu doktor raporu ile tespit edilmesi halinde 5271 sayılı CMK'nin 150/2. maddesi gereğince sanığa zorunlu müdafii tarin edildikten sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/136, Karar No: 2011/273, Tarih: -

Hukuk Genel Kurulu 2011/21-136 E., 2011/273 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2011/21-136 E., 2011/273 K.**

**- ALACAK

- HAREKET TERAPİSİ CİHAZ BEDELİ**- 5510 S. SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU [ Madde 63 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 32 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 34 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 429 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "hareket terapisi cihaz bedeli" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 2.İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 23.07.2009 gün ve 2008/617 E., 2009/517 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 15.07.2010 gün ve 7124 E., 8570 K. sayılı ilamı ile;

(...1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurum'un aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacı sigortalının T4 Parapleji rahatsızlığı nedeniyle T.C. Sağlık Bakanlığı Kütahya Devlet Hastanesinin düzenlediği 13.07.2005 tarihli sağlık kurulu raporundaki görüş uyarınca alınan ayakta dik pozisyonlandırma cihazı (manuel kalkış, çemberden aktive motorlu sürüş)'nın bedeli olan 20.349.03 CHF'nin 25.11.2005 tarihinden ödeme tarihine kadar bu para birimi için geçerli ve bu para birimi üzerinden işleyecek yasal faizi ile birlikte ,ödeme tarihinde geçerli olacak T.C. Merkez Bankası CHF döviz satış kuru üzerinden karşılığı TL'nın davalı Kurum'dan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 26.11.2005 tarihinde kurumdan cihaz bedelinin ödenmesi için talepte bulunduğu,27.10.2005 tarihinde LAE M12 kodlu ayakta dik pozisyonlandırma cihazını 21.513.00TL'na 20.349.00 İsviçre Frangı karşılığı 10.11.2005 vadeli Satın aldığına dair faturanın olduğu,29.05.2007 tarihli Ankara Ticaret Odası yazısında cihazın bedelinin KDV hariç 21.787.57 TL olduğunun bildirildiği, cihaz bedelinin Kurumca ödenmediği,Kütahya Devlet Hastanesince 13.07.2005 tarihinde verilen rapora göre; davacının ayakta dik pozisyonlandırma cihazı, manüel kalkış, manüel sürüş fonksiyonlu araba( Hasta istihdam durumunda kognitif fonksiyonları kolaylaştırma amaçlı) kullanmasının uygun olduğuna karar verildiği, aynı hastanece 3.07.2005 tarihinde verilen rapora göre; davacının ayakta dik pozisyonlandırma cihazı, manüel kalkış ve çemberden aktive motorlu sürüş fonksiyonlu araba( istihdam durumunda ve kognitif fonksiyonları yeterli olan hastanın rehabilitasyon ve iş görmezliğin giderilmesi için) kullanmasının uygun olduğuna karar verildiği,19.06.2006 tarihinde Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Uzmanı Doç.Dr. H.... G.. ve Doç.Dr.B.... S....T.. tarafından hazırlanan rapora göre; davacının T4 omurilik yaralanması olduğu,ilgili cihazın hayati öneme haiz olmadığı,bu cihazın işlevini yapabilecek daha ekonomik ve daha basit yardımcı cihazların bulunduğunun bildirildiği,Adli Tıp 3.İhtisas Kurulunca verilen 25.12