muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1998, Karar No: 2019/12243, Tarih: 28.05.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/1998 E.  ,  2019/12243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde yurt içi tır şoförü olarak çalışırken ücretlerinin gerektiği gibi ödenmemesi üzerine iş sözleşmesini haklı olarak fesh ettiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım aylık ücret, gece çalışma ücreti, ara dinlenmesi ücreti, fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili şirkette 12.06.2012-05.07.2013 tarihleri arasında çalıştığını, şirketin 21,06,2013 günlü yönetim kurulu kararı ile lojistik faaliyetine son vererek envanterindeki araçları ... Port Lojistik A.Ş.ye devrettiğini ve bu devir ile birlikte tüm çalışanların da iş sözleşmeleri ve özlük hakları ile birlikte ... Port Lojistik A.Ş.ye devredildiği belirtilerek bu şirkette çalışmaya başladıklarını, daha sonra ... Port Lojistik A.Ş.nin Medlog Lojistik Gemicilik Tur. A.Ş. ile birleşmesi sonucu davacının en son dava dışı bu şirket nezdinde çalışmasını sürdürdüğünün kayıtlarla sabit olduğunu, davacının iş akdinin feshine ilişkin müvekkili şirkete keşide ettiği 22.07.2014 günlü ihtarnamenin müvekkili şirket çalışanı olmadığından herhangi bir hukuki değeri bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fesih ihtarnamesinin keşide ettiği 22/07/2014 tarihinde davalı şirket ile arasında hizmet ilişkisinin bulunmadığı ve hizmet ilişkisinin iş sözleşmesinin devredildiği ... Loj. A.Ş. ile birleştiği ve Medlog Loj. Gemicilik Turz. A.Ş. nezdinde sürdüğü bu nedenle davalı şirkete gönderilen 22/07/2014 tarihli fesih ihtarnamesinin hukuki bir değer taşımadığı ve ... Liman A.Ş. 'nin bu tarih itibariyle işveren sıfatı bulunmadığından davacının davalıdan feshe bağlı talep hakkı olmadığı gerekçesi ile davanın reddine, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

işyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece, yukarıda yazılı gerekçe ile dava red edilmiş ise de, dosyadaki bilgi ve belgelerden davalının devreden işveren olduğu anlaşıldığından, devreden işveren kıdem tazminatı dışındaki feshe bağlı ihbar ve yıllık izin alacağından sorumlu değilse de kıdem tazminatı ve feshe bağlı olmayan diğer alacaklardan yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde kendi dönemi ile itibariyle sorumludur.

Mahkemece, davalının devreden işveren olarak, davaya konu edilen kıdem tazminatı ile feshe bağlı olmayan alacaklara yönelik sorumluluğuna ilişkin değerlendirme yapılmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Hasım sıfatı yönünden davalının ... Port Liman İşletmeleri A.Ş. İle birleşmesi hususunda HMK.nın 124. Maddesi kapsamında değerlendirilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2149, Karar No: 2008/8412, Tarih: 16.09.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/2149 E.  ,  2008/8412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih :25.9.2007

No :135-384

Taraflar arasındaki abonelik başvurusunun kabulü davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı Bükücü Tekstil San.ve Tic.A.Ş’ne ait fabrikayı kiraladığını, abonelik başvurusu talebinin mal sahibi Bükücü Tekstil’in borçları nedeniyle reddedildiğini, bu red kararı ile müvekkilinin adeta Bükücü Tekstil A.Ş ile birlikte müşterek ve müteselsil borçlu yerine konulduğunu, oysa müvekkilinin tesislerin önceki borcundan iyiniyetli 3.şahıs olarak haberdar olmasının mümkün olmadığını ileri sürmüş ve müvekkilinin abonelik başvurusunun kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan kiralama işleminin borçtan kurtulmak kastıyla muvazaalı olarak yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 16.09.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12795, Karar No: 2019/12889, Tarih: 16.10.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/12795 E.  ,  2019/12889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan orman mühendisi bilirkişi raporunda dava konusu yerin kesinleşen orman sınırında olup orman sayılan yerlerden olduğunun belirtilmesi, fen bilirkişisi raporunda ise taşınmazın kadastro harici taşlık-kayalık yerler içerisinde kaldığının tespit edilmesi karşısında, bilirkişi raporları arasında bulunan çelişkinin giderilmesi amacıyla dava konusu yerde uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılarak dava konusu yerin vasfının belirlenerek orman olup olmadığı konusunda rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tespiti gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18250, Karar No: 2018/4655, Tarih: 17.04.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/18250 E.  ,  2018/4655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 06/06/2006 tarihli yazısında sanığın 29/12/2004 tarihinde psikotik bozukluk tanısıyla tedavi gördüğünün bildirilmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi uyarınca sanığın suç tarihi olan 22/03/2006 tarihi itibariyle işlediği hırsızlık suçları ile ilgili fiillerinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiilleriyle ilgili olarak davranışları yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp azalmadığı veya önemli derecede olmamakla birlikte fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan ya da tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden heyet raporu aldırılıp sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 17.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16561, Karar No: 2015/14767, Tarih: 07.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/16561 E.  ,  2015/14767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/249889

Mahkemesi : Çeşme(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 12/06/2014

Numarası : 2014/211-2014/387

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, idaresindeki plakasız motosiklet ile, akşam vakti farları yanmadığı halde seyir halinde iken, karşı şeritten gelen araç sürücüsü Zühtü’nün sola dönmek için manevra yaptığı sırada, motosikleti ile aracın sağ ön çamurluk kısmına çarparak yere düştüğü, sonrasında tanık Zühtü’nün sanığa bir şey olup olmadığını sorduğu ve kendisinin doktor olduğunu söyleyerek kıpırdamaması gerektiğini belirttiği, beyanlarında sanığın alkollü olduğuna dair dışa yansıyan bir davranışından sözetmediği, sanığın bir şeyi olmadığını söyledikten sonra koşarak olay yerinden uzaklaştığı ve olaydan 4,5 saat sonra yapılan ölçümde 0,15 promil alkollü olduğunun tespit edildiği olayda, kişiden kişiye farklılık göstermekle birlikte alkol oranının her saat ortalama 15 promil azaldığı da gözetilerek kaza anında alkol derecesi yaklaşık 0,90 promile tekabül eden sanığın, aldığı alkol miktarının 100 promilin altında olması ve, tanık Zühtü ve Hülya’nın ifadelerinde de, sanığın olay anında alkollü olduğuna dair bir beyanları bulunmadığı gözetilerek, sanığın olay anında güvenli sürüş yeteneğini kaybettiğine dair dosya kapsamından bir delil bulunmaması dikkate alındığında, mahkemece sanık hakkında beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamede bu nedenle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, mahalli Cumhuriyet savcısının, atılı suçun unsurlarının oluştuğuna ve mahkumiyet kararı verilmesi istemine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 07/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18138, Karar No: 2014/19326, Tarih: 02.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/18138 E.  ,  2014/19326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2013/669-2014/547

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; 20.09.2012 tarihinde meslek hastalığına bağlı olarak sürekli iş göremezlik oranının % 0’dan % 13,10'a yükselmesi nedeniyle % 13,10 oranındaki artan bölüm için, maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, Sosyal güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından

bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/796, Karar No: 2022/1628, Tarih: 14.02.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/796 E.  ,  2022/1628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

... .... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 25/11/2015 tarih ve 2014/709 Esas, 2015/881 Karar nolu kararının davalı ... tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, ... . Hukuk Dairesi’nin 23/06/2020 tarih, 2020/545 E.-2020/3120 K. sayılı kararıyla davalı ...’in adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin adı geçen davalı tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nun 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Sosyal hukuk devletinin bir gereği olarak kabul edilmiş olan adli yardım, ekonomik bakımdan yetersiz olan kimselere, yargı organları önünde haklarını arayabilmeleri veya savunma yapabilmeleri için parasal kolaylıklar sağlanması anlamına gelir. Bu anlamdaki kolaylıklar yargılama giderlerinden muafiyet ve ücretsiz hukuki yardım sağlanması yoluyla gerçekleştirilebilir (... H./ ... H.: ... ... Medeni ... Hukuku, ... III, ... 2017, s. 2410-2411).

Adli yardım 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardımın şartları “ödeme gücünden yoksun olma” ve “talebin açıkça dayanaktan yoksun olmaması”dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1).

Adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/...). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Somut olayda adli yardım talebine ilişkin temyiz dilekçesi ekinde herhangi bir belge sunulmadığı görülmektedir.

Açıklanan nedenle ... .... Hukuk Dairesi'nin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, davalı ...’in yerinde bulunmayan itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...’in yerinde görülmeyen itirazlarının HMK’nun 337/.... maddesi gereğince REDDİNE, 14/02/2022 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2830, Karar No: 2022/6914, Tarih: 12.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2830 E.  ,  2022/6914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27.12.2018 tarih ve 2018/108 E- 2018/483 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 25.12.2020 tarih ve 2019/670 E- 2020/1192 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili; ŞA-RA grup şirketleri bünyesindeki müvekkil şirketlerin ŞA-RA unvanını 30 yılı aşkın süredir tescilli, kesintisiz, yurt içi ve yurt dışında meşhur ve maruf kılarak kendi sektörlerinde tanınmış biçimde kullandıklarını, ŞA-RA Enerji İnşaat Ticaret ve Sanayi A.Ş.’nin ticaret siciline 1985 yılında tescil edildiğini, anılan şirketin 4 fabrikası ile enerji nakil hattı direkleri, aydınlatma ve bayrak direkleri, GSM kuleleri, oto korkuluk ve trafik güvenliği sistemleri, bağlantı elemanları ve hırdavat imalatı, enerji nakil hatları, trafo merkezleri, şehir şebekeleri vs. birçok alanda faaliyet gösterdiğini, “ŞA-RA” markasının 2001 yılından bu yana müvekkili şirketin tescilli markası olduğunu, tescilli markanın kapsamındaki özellikle 9. ve 40. sınıflardaki mal ve hizmetlerin davalı şirketin amaç ve konularıyla aynı bulunduğunu, “ŞA-RA Enerji İnşaat Ticaret ve Sanayi A.Ş.” markasının 2001/05397 sayıyla tescil edildiğini, “ŞA-RA” markasının Avrupa Birliği’nde de tescilli bulunduğunu, davalı şirketin ise 2012 yılında ticaret siciline tescil edildiğini, faaliyet alanının “elektrik, buhar ve ısı ihtiyacını karşılamak üzere proje geliştirmek, tesis kurmak ve bu tesislerde elektrik, buhar üretmek, üretilen elektrik ve buharı müşterilerine ait tesislere nakletmek, elektrik ve buhar enerjisi tesisleri kurmak, inşa etmek” gibi sektörler olduğunu, davalı şirketin ticaret unvanındaki belirleyici “SARA” ibaresinin, müvekkil şirketlerle aynı olduğu gibi, davalının faaliyet alanının da tescilli “ŞA-RA” markaları kapsamında korunan mal ve hizmetlerle benzerlik arz ettiğini, davalının ticaret unvanının bütünsel olarak açık biçimde iltibas yarattığını, davalının www.saraenerji.com.tr alan adının da müvekkil şirketin ticaret unvanı, markası ve www.sara.com.tr alan adıyla iltibasa yol açtığını ileri sürerek, davalı ... unvanındaki “SARA” ibaresinin, davalının ticaret unvanı ile ürün ve hizmetlerinde, reklamlarında, internet alan adında, vb. haksız kullanımının men’ine, davalı şirket unvanındaki “SARA” ibaresinin unvandan terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.