muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/985, Karar No: 2020/1006, Tarih: 12.06.2020

**19. Hukuk Dairesi         2020/985 E.  ,  2020/1006 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...,... Bankası A.Ş. vekili Av. ... ile davalılar 1- ... vekili Av. ... 2- ... 3- ... İnşaat Turz. ve Tic. Ltd. Şti., 4- ... vekili Av. ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi tarafından verilen 2019/284 esas ve 2019/1606 karar sayılı ve 23.12.2019 tarihli hükmün davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

1- İstinaf mahkemesi kararını adli yardım talepli olarak temyiz eden davalı şirket yönünden, HMK'nın 334. maddesinde adli yardımdan yararlanabilecek kişiler gerçek şahıslar, kamuya yararlı dernek ve vakıflar olarak belirtilmiştir. Somut olayda hükmü temyiz eden davalının ticari şirket olması nedeniyle mezkur yasa hükmü uyarınca adli yardımdan yararlanması mümkün görülmediğinden davalı şirket vekilinin adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- İstinaf mahkemesi kararını adli yardım talepli olarak temyiz eden davalı ... ... yönünden, ilk derece mahkemesi kararı üzerine istinaf kanun yoluna başvurunca istinaf mahkemesince üzerine kayıtlı olan taşınmazların dökümünün çıkarıldığı, bu sebeple adli yardım talebinin istinaf mahkemesince reddedildiği, bu davalının ikinci kez adli yardım talebinde bulunduğu, ancak durumunun daha da kötüleştiği yönünde bir açıklama yapılmadığı gibi adli yardım koşullarının gerçekleşmediği, bu durumda adli yardımdan yararlanması mümkün görülmediğinden davalı ... vekilinin adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

3- İstinaf mahkemesi kararını adli yardım talepli olarak temyiz eden davalı ... ... yönünden, davalının mali durumunu gösterir nitelikte yeterli belge sunmadığı görüldüğünden davalı vekilinin yapmış olduğu adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

4- Hükmün temyizi sırasında temyiz yoluna başvurma harcı ile karar harcı yatırılmadığından, hükmü temyiz eden davalılar vekiline Dairemiz adli yardım talebinin reddi kararının tebliği ile ret kararına karşı itiraz süresi de beklenerek itiraz edilmezse veya itirazın Yargıtay 20. Hukuk Dairesi tarafından reddi halinde 492 sayılı Harçlar Kanunu’na göre yatırılması gereken harcın yatırılması için HMK’nın 366. maddesi yollamasıyla 344. maddesi gereğince muhtıra tebliğ edilerek sonucuna göre işlem yapılması için dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1), (2) ve (3) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin adli yardım taleplerinin reddine; Dairemizin bu kararına karşı tebliğden itibaren bir hafta içinde Yargıtay 20. Hukuk Dairesi nezdinde itiraz edilebileceğine, (4) no’lu bentte açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRiLMESİNE, 12.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6629, Karar No: 2015/8849, Tarih: 29.04.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/6629 E.  ,  2015/8849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 09.09.2014 Tarihli Ek Karar

NUMARASI : 2012/83-2012/1020

Taraflar arasındaki “evliliğin mutlak butlan sebebiyle iptali” davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen 09.09.2014 tarihli ek karar, davalılardan Y.. Ö.. tarafından temyiz edilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; davalı ile davacıların mirasbırakanı (babaları) Y..İ.. arasında 21.12.2011 tarihinde aktedilen evliliğin “akit tarihinde Y.. İ..'in akıl hastası olduğu, evlenme ehliyetinin bulunmadığı” kabul edilerek, mutlak butlan (TMK m. 145) sebebiyle iptaline karar verilmiş, bu karar Yargıtayca 7.10.2013 tarihinde onanmış, davalının karar düzeltme talebinin reddiyle, iptal kararı 14.05.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

Kararın kesinleşmesinden sonra, Y.. İ..'in mirasçıları olan davacılar İ.. G.. ve S.. N. A..vekilleri, 02.07.2014 tarihinde mahkemeye verdikleri dilekçe ile; mutlak butlanına karar verilen evlenme sırasında, davalının iyiniyetli olmadığını, dolayısıyla Türk Medeni Kanununun 159. maddesi gereğince yasal mirasçı olamayacağını, butlan kararının davalının mirasçı olup olmadığı hususunda duraksama doğurduğunu ileri sürerek, davalının mirasçı olamayacağına karar verilmesini istemişlerdir. Dilekçe diğer mirasçılara ve davalıya tebliğ edilmiş, davalı Yüksel vekili, butlan kararında müvekkilinin iyiniyetinin tartışılmadığını, davacıların veraset ilamının iptali davası açması gerektiğini ileri sürerek talebin reddini istemiş, mahkemece de; 09.09.2014 tarihinde verilen ek kararla; davalı Yüksel'in evlenme sırasında iyiniyetli olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle Türk Medeni Kanununun 159/2. maddesi gereğince mirasçı olamayacağının tespitine karar verilmiştir.

Hakim, olayların davacı tarafından yapılan hukuki nitelendirmesi ile bağlı olmayıp, olay ve olguların hukuki tavsifini kendisi belirler (HMK m. 33) Davacılar, evliliğin mutlak butlan sebebiyle iptaline ilişkin kararın “davalı sağ eşin mirasçı olup olmayacağı konusunda duraksama doğurduğunu ve icrasında tereddüt hasıl ettiğini” ileri sürerek, davalının mirasçı olamayacağı yönünde karar verilmesini istediklerine göre; istek, bu haliyle evliliğin mutlak butlanına ilişkin kesinleşmiş hükmün tavzihi (HMK m. 305) niteliğindedir. Verilen butlan hükmü, yenilik doğurucu (inşai nitelikte) bir hüküm olup, hükümde icrası gereken bir husus ve çelişki mevcut değildir. Tavzihle açıklığa kavuşturulacak müphem bir husus bulunmamaktadır. Mahkemece verilen ek karar, evliliğin mutlak butlan sebebiyle iptali kararını genişletme ve hükme yeni bir hüküm ilavesi niteliğindedir. Oysa tavzihle, hüküm genişletilemez, hükme ilave yapılamaz ve değiştirilemez (HMK m. 305/2) Başka bir ifade ile tavzihle kesin hükmün şümulü genişletilemez. Bu husus gözetilmeden, isteğin reddi yerine yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen 9.9.2014 tarihli ek kararın yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 29.04.2015 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/27280, Karar No: 2018/7287, Tarih: 02.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2016/27280 E.  ,  2018/7287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar avukatları istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ....’de üretilen ekmekleri bayilere dağıtma işinde muavin olarak çalıştığını, aylık net ücretinin 1.100 TL olduğunu, müvekkilinin sabah 04.30 da işyerine geldiğini ve saat 17.00 ye kadar sürekli dağıtım işinde olduğunu, çalışma sırasında yemek ve çay molası verilmediğini, müvekkilinin yemeğini araç üzerinde dağıtım yaptığı sırada yediğini, haftada 6 gün bu şekilde çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmesi amacıyla davalı işverenlere ... 40. Noterliğinin 08.10.2014 tarih ve 26080 nolu İhtarnamesiyle ihtar gönderdiğini, ihtarnamenin 10.10.2014 tarihinde tebliğ edildiğini ancak herhangi bir ödeme yapılmadığını, üstelik davalılardan ....’nin işten çıkarma tehdidi içeren cevap gönderdiğini iddia ederek, fazla mesai ücreti alacağının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı .... vekili, davacının vardiyalı olarak çalıştığını, diğer davalı ... Turizm Seyahat İnş. Tic. A.Ş. ile aralarında akdedilen sözleşme ile müvekkil şirketlerince üretilen ekmeklerin dağıtım işinin günde 3 vardiya şekline gerçekleştirileceği ve işin bu şekilde yürütüleceğinin sabit olduğunu, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığınca 15.07.2014 ve 16.07.2014 tarihlerinde yapılan denetim sonucunda düzenlenen raporda; idari personel olarak çalışanların haftanın 6 günü 09.00-17.00 arası yarım saat ara dinlenmesi vererek çalıştığı, gece döneminde çalışan şoför ve muavinlerin haftanın 6 günü 22.00-06.00 arası yarım saat ara dinlenme vererek çalıştığı, gündüz döneminde çalışan şoför ve muavinlerin ortalama 05.00-17.00 arası çalıştıkları, bu süre içinde 3-4 servis yaptıkları ve servisler arasında ortalama 2 saat dinlendikleri, tüm çalışanların haftanın 1 günü izin kullandıklarının tespit edildiğini, hal böyle olunca davacının iddia ettiği fazla mesainin olmadığını, ortalama servisler arası 2 saat dinlenme bulunduğunu, davacının aldığı ücretin ihale şartnamesinde belirtilen ücret olup bunun haricinde bir ücret ödenmediğini, ücretin bordro ve banka kayıtları ile sabit olduğunu, bordroların ihtirazı kayıt olmaksızın imzalandığını, yapılan işin niteliği gereği fazla çalışma olmadığını, davacıya istisnai hallerde yaptığı bütün fazla mesai ücretlerinin ödendiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Turizm Seyahat İnş. Tic. A.Ş. vekili, yetki ve zamanaşımı itirazlarında bulunarak, davacının diğer davalı .... ile aralarında imzalanan “... Fabrikası Normal Ekmek ve Çeşit Ekmek Dağıtım Hizmeti Alımına İlişkin İhale Sözleşmesi” çerçevesinde muavin olarak çalıştığını, müvekkil şirketleri ile diğer davalı .... arasında 4857 sayılı Yasanın 2/6. maddesi uyarınca asıl-alt işveren ilişkisi kurulduğunu, davacının asıl işvereninin .... olduğunu, asıl işverenin alt işverenle birlikte işçinin kanundan ve sözleşmeden doğan haklarından sorumlu olduğunu, işin niteliği ile ihale şartnamesi ve sözleşmesi gereği her türlü kontrol, gözetim ve yaptırım yetkisinin asıl işveren olan diğer davalıya ait olduğunu, davacının aldığı aylık ücretin iş sözleşmesi, bordro ve banka kayıtları ile sabit olduğunu, işin nasıl yapılacağının, işçi ücretlerinin ve çalışma saatlerinin ihale sözleşmesi ve şartnamede belirlendiğini, ihale sözleşmesi ve eklerinde fazla mesai öngörülmediğini, fazla mesaiye gerek kalmayacak şekilde ihale sözleşmesi oluşturulduğunu, işçilerin günlük iş süreleri içinde ara vermeksizin çalışmalarının mümkün olmadığını, davacının uzun ara dinlenmeli çalıştığını, ara dinlenmeler için ücret ödenmesinin söz konusu olmadığını, davacının ilk servisi yaptığı saatin 05.30-08.00 arası olduğunu, 09.30-11.00 arası ikinci servisi yaptığını, 13.30-15.30 saatleri arasında üçüncü servisi yaptığını, 15.30 itibariyle çalışmasının sona erdiğini, 08.00-09.30 arası 1. ara dinlenme verildiğini ve burada 1 saat kahvaltı molası verildiğini, 11.30-13.30 arası ikinci ara dinlenme verildiğini ve burada da 1 saat öğle yemeği molası verildiğini, bu şekilde günde toplam 3,5 saat ara dinlenme olduğunu, Halk Ekmek büfelerinde 07.00 de ekmek satışına başlandığını, en geç 19.00 a kadar ekmek satıldığını, yapılan işin niteliği gereği fazla mesai yapılmadığını, davacının fazla mesai ücreti ödemesi aldığını, aylık ücretlerini ihtirazı kayıt ileri sürmeksizin tahsil ettiğini, bordro ile tahakkuk ettirilen fazla mesai ücretinin ödendiğinin banka kaydı ile doğrulanması halinde bu ayların dışlanmasının Yargıtay kararları gereği olduğunu, mahkemenin aksi kanaatte olması halinde 270 saatlik fazla çalışmanın mahsup edilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı 04.30 ile 17.00 saatleri arasında haftada 6 gün toplam 66 saat çalıştığını, fazla mesaisinin haftalık 21 saat olduğunu tanık beyanlarıyla ispatlamıştır. Dairemizin fazla çalışmanın günlük 3 saatten fazla olamayacağına ilişkin bir içtihadı yoktur. Olmayan içtihada atıfla 21 saat olarak ispatlanan fazla mesainin 18 saate çekilmesi hatalıdır.

3-Davacı vekili davalı işverenlere gönderdiği 08.10.2014 tarihli ihtarname ile davacının ödenmeyen fazla mesailerinin 7 gün içinde ödenmesini talep etmiş, bu ihtarname davalılara 10.10.2014 tarihinde tebliğ olmuştur. Buna göre davalı işverenler fazla mesai alacağı bakımından 18.10.2014 tarihi itibariyle temerrüde düşürülmüş olup, faiz başlangıcının temerrüt tarihi olması gerekirken dava-ıslah ayrımı yapılarak faize hükmedilmesi ayrıca hatalıdır.

4-6100 sayılı HMK’nın 297. maddesine göre, tarafların yargılama sebebiyle yaptıkları masrafın ne kadar olduğu, bunun ne kadarının harç ne kadarının diğer masraflar olduğu, masraflardan kimin ne kadarından sorumlu olacağı hükümde tek tek açıklanmalı ve aynı Kanun’un 332. maddesi uyarınca hükümde yargılama giderlerinin dökümü yapılmalıdır.

Mahkemece, yargılama giderine ilişkin kurulan hükümde taraflarca ne tür ve toplamda ne kadar yargılama gideri yapıldığının denetime elverişli şekilde açıklanmaması ve dökümünün yapılmaması usul ve yasaya aykırıdır.

5-Davacının çalışma saatleri içerisinde ne kadar ara dinlenmesi kullandığı uyuşmazlık konusudur.

Davalı taraf, işyerinde Bölge Çalışma Müdürlüğü iş müfettişi tarafından yapılan denetim sonucunda bilirkişi ve mahkemenin kabul ettiği 1,5 saatten daha fazla ara dinlenmesi tespiti yapıldığını ve buna ilişkin olarak rapor düzenlendiğini savunmaktadır. Öncelikle hakimin davayı aydınlatma görevi kapsamında sözü edilen Bölge Çalışma Müdürlüğü raporu getirtilerek, ara dinlenmesinin 1,5 saatten fazla olup olmadığı hususu bu rapordaki verilerle birlikte yeniden değerlendirilmeli, ara dinlenmesinin 1,5 saatten fazla olduğu sonucuna ulaşılırsa buna göre, böyle bir sonuca ulaşılamaz ise şimdiki gibi ara dinlenmesi 1,5 saat kabul edilerek sonuca gidilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 02/04/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1991, Karar No: 2014/4763, Tarih: 29.04.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/1991 E.  ,  2014/4763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/297425

MAHKEMESİ : Şırnak Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/05/2012

NUMARASI : 2009/402 Esas, 2012/181 Karar

SUÇ : Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olmak, rüşvet alma, rüşvet verme

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Suç işlemek amacıyla örgüt kurmak suçundan açılan davada doğrudan zarar görmeyen Hazinenin davaya katılması mümkün olmayıp bu suçlar yönünden verilen hükmü temyiz etme yetkisi olmadığından, Hazine vekilinin bu suçtan kurulan beraet hükümlerine yönelik temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, incelemenin rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

A.. Y.., A.. Y.., A.. E.., C.. B.., C.. A.., E.. O.., F.. A.., F.. T.., G.. A.., H.. Ç.., H.. M.., K.. T.., M.. T.., M.. D.., M.. Ş.., M.. N.., M.. M.., M.. Y.., M.. O.., M.. N.., M.. A.., N.. A.., N.. T.., Ö.. A.., R.. M.., R.. O.., R.. A.., S.. K.., S.. P.., S.. T.., S.. O.., S.. T.., S.. A.., Ş.. Y.., Ş.. K.., V.. M.., Y.. T.., Y.. D.. hakkında verilen beraet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaati karşısında tebliğnamedeki kısmen bozma isteyen düşünceye iştirak edilmediği gibi katılan vekilinin temyiz itirazları da yerinde görülmediğinden reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar Y.. U.., E.. T.., İ.. Y.., D.. Y.., A.. G.., M.. K.., S.. Ç.., A.. A.., F.. Ç.., C.. A.., M.. S.. hakkında verilen mahkumiyet ve A.. K.., A.. Y.., B.. B.., H.. D.., M.. S.., M.. A.., N.. Ö.., Ö.. İ.., R.. Ö.., R.. B.., R.. Ö.., S.. M.., S.. Ö.., Ş.. D.., Z.. Ç.. hakkında verilen beraet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Sanıklardan Y.. U..'un Habur Gümrük Kapısında Tasfiye İşleri (TASİŞ) Şube Müdürü, E.. T..'ın şef, D.. Y.. ve İ.. Y..'ın ambar memuru; M.. A..'nun geçici işçi; M.. S.., R.. B.., R.. Ö.., H.. B.. ve Birol Baltıçı'nın ise pompa sorumluları olarak görev yaptıkları, Irak’tan gelerek Habur Gümrük Sahasına giren araçların işlemlerinin yapılabilmesi için giriş noktasında Gümrük Muhafaza İdaresince, Habur Gümrük Sahası İşlem Takip Fişi düzenlediği, bu fişle birlikte muayene ve diğer gümrük işlemlerinin yapıldığı, muayene esnasında orijinal yakıt depoları haricinde el konulması gereken fazla yakıt tespit edilmesi halinde, bu fazla miktar işlem takip fişinin arkasına not düşülerek araçların TASİŞ'e yönlendirildiği burada araçların yakıt deposunda bulunan fazla yakıtın sayaç yardımıyla çekilerek TASİŞ personeli tarafından işlem takip fişinin arkasına "alındı" şerhi düşülmek suretiyle imzalandığı, bu aşamadan sonra işlem takip fişiyle birlikte sayaç fişinin bir nüshasının Gümrük İdaresinde görevli muayene memuruna ibraz edildiği ve işlemleri tamamlanan aracın gümrük sahasını terk ederek yurda giriş yaptığı, bu şekilde işlemesi gereken süreçle ilgili olarak; Y.. U.. ve E.. T..'ın bilgisi dahilinde N.. Ö..'in talimat ve yönlendirmesiyle A.. Y.., S.. M.. ve onlara bağlı olarak çalışan Ş.. D.., R.. Ö.., H.. D.., Z.. Ç.., A.. K.. ve S.. Ö..'in gümrük sahası içinde, getirdikleri fazla akaryakıt nedeniyle Gümrük Muhafaza İdaresince boşaltma yazılan araç sahipleriyle irtibata geçerek TASİŞ görevlilerine iletilmek üzere verilen rüşvet karşılığında araçların ambar memurları D.. Y.., İ.. Y.. ile pompada çalışan M.. S.., R.. B.., R.. Ö.., H.. B.., B.. B..'ya yönlendirildiği, pompaya gelen araçlardan, alınan rüşvete karşılık olarak boşaltma yapılmadığı ya da yazılan miktardan çok daha az boşaltma yapıldığı halde, daha önce normal şekilde gelen araçlardan pompaların ayarlanması suretiyle %10 oranında fazla yakıt çekilerek oluşturulan depo fazlası akaryakıtı, bu araçlardan çekilmiş gibi göstermek, gerekli evrakları tanzim etmek suretiyle araçların gümrük sahasını terk etmelerini sağlamaları şeklinde geliştiği anlaşılan olaylarda; dosya kapsamı, olay ve yakalama tutanakları, mahkeme kararına dayalı telefon görüşme içerikleri, olayların oluş biçimi karşısında Y.. U.., E.. T.., D.. Y.., İ.. Y.., M.. S.., R.. B.., R.. Ö.., B.. B.., M.. A..’nun zincirleme şekilde rüşvet alma; N.. Ö.., S.. M.., A.. Y.., Ş.. D.., R.. Ö.., H.. D.., Z.. Ç.., A.. K.., S.. Ö..’in ise zincirleme şekilde rüşvet verme suçuna aracılık etme fiillerinden cezalandırılmaları gerektiği nazara alınmadan, oluşa, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu beraet kararları verilmesi,

Araç işletmecisi Ö.. İ..'ın 24/03/2006 tarihinde Irak'tan aracıyla giriş yaptığı, deposunda bulunan fazla akaryakıt nedeniyle 300 lt. boşaltma yazıldığı, Sani ile telefonla görüşerek aracın geçişini sağlaması için 130 ABD doları para verdiği, TASİŞ görevlilerince depodan yakıt boşaltılmış gibi evraklar tanzim edilerek gümrük sahasını terk ettikten sonra yolda kontrol yapan Jandarma görevlilerince yakalandığı, sanığın tespit edilen telefon görüşmesinin içeriğini kabul ettiği anlaşıldığı halde, rüşvet verme suçundan mahkumiyeti yerine dosya kapsamına oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle beraeti yoluna gidilmesi,

Koruma ve güvenlik görevlisi olan sanıklar F.. Ç.. ve C.. A..'un savunmaları, diğer sanıklar arasında gerçekleşen telefon görüşmelerinin içeriği, Fikret'in evinde yapılan aramada el konulan belgeler, yapılan yolsuzlukları tutanak tutarak üstlerine bildirmeleri, araçlarda tespiti yapılan fazla akaryakıtın çekildiği pompalarda değil, el konulan akaryakıtın kamu kurumlarına dağıtımının yapıldığı pompalarda görev almaları; güvenlik görevlisi olan diğer sanıklar A.. G.., M.. K.., S..

Ç.., A.. A.. ve M.. S..'nın rüşvet veren ve bunların aracılığını yapan, ayakçı olarak tabir edilen kişilerle doğrudan irtibat ve görüşmelerinin bulunmadığı gözetilmeden, üçüncü kişiler arasında gerçekleşen rüşvet ilişkilerine ilişkin görüşmelerin yapıldığı tarihlerde görevli oldukları şeklindeki oluşa uygun düşmeyen yetersiz gerekçelerle bu kişilerin mahkumiyetlerine hükmedilmesi,

Mahkumiyet kararları verilen sanıkların bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik tarihlerde birden fazla olmak üzere bu suçları işledikleri kabul edilmesine rağmen TCK'nın 43/1. maddesi uygulanmayarak eksik cezalar tayin edilmesi,

Suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlediği kabul edilen sanıklar Y.. U.., E.. T.., İ.. Y.., D.. Y.., A.. G.., M.. K.., S.. Ç.., A.. A.., F.. Ç.., C.. A.., M.. S.. hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Hacı Başci hakkında rüşvet alma suçundan açılan kamu davası ile ilgili olarak hüküm kurulmaması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin, sanıklar ve sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.