muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16312, Karar No: 2013/16988, Tarih: 18.12.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/16312 E.  ,  2013/16988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi(icra)

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı vekili, davalı borçlu hakkında, kira bedelinin tahsili için başlattığı tahliye istekli icra takibinin itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine icra mahkemesinden kiralananın tahliyesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 11.10.2003 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralanandan arazi olarak bahsedilmiş, tapu kaydından da fındıklık şeklinde yazılmışsa da kiralananın niteliği tam olarak anlaşılamamaktadır. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle kiralananın niteliği ve buna göre uygulanacak yasa maddesinin belirlenmesi gerekir. Bu durumda mahkemece kiralanana uygulanacak yasa maddesinin tayini bakımından kira sözleşmesinin hasılat (ürün) kirası olup olmadığının araştırılarak, hasılat (ürün) kirası olması halinde Türk Borçlar Kanunu'nun 362.maddesi gereğince, davalı kiracıya 60 günlük ödeme süresi içeren ödeme emrinin tebliğ ettirilmesinin gerektiği gözetilmelidir. Mahkemece bu araştırmalar yapılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13127, Karar No: 2014/10173, Tarih: 25.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/13127 E.  ,  2014/10173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2013/280-2013/424

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı firmada 20/09/2012 tarihinden iş akdinin haksız olarak feshedildiği 03/04/2013 tarihine kadar genel müdür yardımcısı olarak çalıştığını, müvekkilinin işyerinde faydalı olabilmek için tüm özverisi ile çalıştığı halde davalı şirketin Yönetim Kurulu Başkanı olan Nuri Kaplan'ın 29/03/2013 tarihinde davacıyı odasına çağırarak ortada hiçbir geçerli neden olmadığı halde iş akdini tek taraflı olarak feshettiğini ve 01 Nisan 2013 tarihinde şirkete gelerek prosedürleri tamamlaması gerektiğini bildirdiğini, belirtilen tarihte işyerine giden müvekkilinin zimmetindeki eşyaları teslim ettiğini ancak yönetim kurulu başkanının bu kez davacıdan istifasını istediğini, davacının istifayı kabul etmemesi üzerine işe devam etmesini söylediğini, 02/04/2013 tarihinde davacının savunmasının istendiğini ve daha 2 günlük savunma süresi dolmadan 03/04/2013 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, yapılan feshin hukuka aykırı olduğu gibi şekil şartlarına da uyulmadığını belirterek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine, çalışmadığı süre için 4 aylık ücretinin ödenmesine, işe iade kararına uyulmaması halinde ise 8 aylık ücreti tutarında tazminat ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, açılan davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, çünkü iş yerinde günel müdür yardımcısı olarak çalışan davacının iş güvencesi hükümlerine tabi olmaması nedeniyle işe iade davası açmasının hukuken mümkün olmadığını, ayrıca feshin de haklı ve geçerli nedene dayandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, açılan davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, çünkü iş yerinde günel müdür yardımcısı olarak çalışan davacının iş güvencesi hükümlerine tabi olmaması nedeniyle işe iade davası açmasının hukuken mümkün olmadığını, ayrıca feshin de haklı ve geçerli nedene dayandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı işveren vekili tarafından dosyaya sunulan ve görev tanımını belirleyen 13/02/2012 tarihli karara göre; genel müdür yardımcısı olan davacının, genel müdüre karşı sorumlu olup şirketi diğer kurum ve kuruluşlara karşı yönetimin verdiği yetkiler dahilinde temsil yetkisine sahip olduğu, ayrıca, operasyonel konularda genel müdürün verdiği yetki çerçevesinde çalışacak olup teknik konularda ise her türlü konuda tam yetkili olduğu, ilgili karar gereğince, genel müdür yardımcısının olmadığı durumlarda yetki ve sorumlulukları sadece genel müdür tarafından yerine getirilebileceği, davacının çalıştığı işyeri, fabrika niteliğinde olmayıp işletme bazında olduğu, davacının ise genel müdür yardımcısı olup işletmenin bütününü sevk ve idare eden konumunda olduğu, bu nedenle, işe alma ve işten çıkarma yetkisinin aranmayacağı, bu hususta, tanık dinlenmesinin davanın

sonucuna bir etkisi olmayacağı gibi başkaca bir araştırmaya da gerek olmadığı, belirtilen nedenler karşısında, davacının 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18/son maddesi hükmüne göre iş güvencesi hükümleri kapsamında olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel müdür veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir. (26.05.2008 gün ve 2007/35929 Esas, 2008/12484 Karar).

Somut olayda, yerel mahkemece davacının işveren vekili olması nedeniyle işe iade istemi reddedilmiş ise de yerel mahkemece yeterli araştırma yapılmamıştır.

Yerel mahkemece yapılması gereken tarafların delillerinin toplanması, toplanan delillere göre davacının görev tanımının belirlenmesi ve buna göre davacının işveren vekili olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre karar vermektedir. Eksik inceleme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/596, Karar No: 2019/2538, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/596 E.  ,  2019/2538 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5233, Karar No: 2013/1984, Tarih: 18.03.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/5233 E.  ,  2013/1984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Görevi ihmal suçundan mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

... Emniyet Müdürlüğünde polis memuru olan sanığın 1996 tarihinden itibaren eğitim şube müdürlüğü atış poligonunda eğitmen ve eğitim atışlarında kullanılan zimmetle devraldığı mermilerin depo sorumlusu olarak görev yaptığı, 08/03/2006 tarihinde yapılan denetim ve depo sayımı neticesinde komisyonca düzenlenen rapora göre, toplam 27.229 adet merminin eksik olduğunun tespit edildiği, sanığın bu eksikliğin ilk göreve başlarken zimmeti saymadan alması, personel yetersizliği, stok takip sistemi olmaması ve kendisinin raporlu olduğu dönemlerde başkalarının görev yapmasından kaynaklandığını savunduğu, ancak soruşturma aşamasındaki ifadesinde ise 2005 yılındaki sayımda mermilerin tam olduğunu beyan ettiği, Mahkemece sanığın sorumluluğu görev yaptığı on yıllık süreye yayılarak ve sanığın kayıtları düzenli tutmaması da lehine yorumlanarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de; suça konu mermi açığının 2005 yılındaki teftişten sonra mı tüm görev süresince mi gerçekleştiğinin tespiti yönünde, öncelikle sayım tutanakları dışında önceki yıllara ilişkin teftiş raporları olup olmadığı araştırılarak, önceki yıllarda sayım komisyonunda görev yapanların tanık sıfatıyla beyanları alınarak, sayımların eksiklikleri ortaya çıkarabilecek derecede ciddiyetle yapılıp yapılmadığı, başka bir anlatımla fiilen depoda sayım yapılıp yapılmadığı, tutnakların güvene dayalı olarak formalite gereği düzenlenip düzenlenmedikleri, depo mevcudu ile sarf edilen ve sanığa zimmetle teslim edilen miktarların karşılaştırılmasının yapılıp yapılmadığı, sanığın izinli ve mazeretli olarak görevinden ayrı kaldığı sürelerin ve bu sürelerde sanıktan başka depo sorumluğu verilen kişilerin ve sorumluluk sürelerinin araştırılması, depoya mermilerin mühürlü kasalarda gönderildiği ve sanık tarafından tutulan deftere kaydının yapıldığı, her kasadaki mermilerin kullanımı sonrasında, kullanılan miktar tutanak altına alındığından, her kasada çıkacak eksikliğin anında tespitinin mümkün olup olmadığı araştırılarak sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanık haklarında tayin olunan hapis cezasının kısa süreli olduğu ve ertelendiği halde 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesinin hükmüne aykırı olarak 53/1-2-3. maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanık haklarında tayin olunan hapis cezasının kısa süreli olduğu ve ertelendiği halde 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesinin hükmüne aykırı olarak 53/1-2-3. maddesi gereğince hak yoksunluğuna karar verilmesi,

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının hak ve orantılılık kuralları gözetilerek belirlenmesi gerekirken, sanığın eylemlerinin süresi ve oluşan zararın miktarına göre temel cezanın asgari hadden uzaklaşmadan belirlenmesi,

Hükümden sonra 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanunun 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 18/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/57, Karar No: 2024/8487, Tarih: 02.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/57 E.  ,  2024/8487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1226 Esas, 2023/1201 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/66 E., 2020/38 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2017/46582 sayılı "..." ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, davalı gerçek kişinin 87656 tescil numaralı "..." ibareli markasına dayalı olarak müvekkili başvurusuna itiraz ettiğini, davalı Kurum tarafından bu itirazın kabul edilerek müvekkili başvurusunun reddine karar verildiğini, müvekkilinin başvurusunun 03. sınıf emtiayı kapsadığını ve başvuru sonrasında genel anlamda kişisel bakım ve güzellik ürünlerinin zaten başvuru kapsamından çıkartıldığını, müvekkilinin başvurusunda kalan sair malların ise kişisel bakım ve güzellik ürünleri ile bir ilgisinin bulunmadığını, müvekkili markasındaki aşındırıcı ürünler, cilalar gibi ürünlerin hırdavat sektörü ile ilgili bulunduğunu, temizlik ürünleri, deterjanlar ve çamaşır suyu gibi ürünlerin daha çok marketlerde satılan ürünler olduklarını, itiraz sahibinin sadece şampuan ve losyon satışı yaptığını, müvekkili markası ile davalı yan markasının benzer olmadığını ileri sürerek 2018-M-9217 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı gerçek kişi vekili cevap dilekçesinde; markalar arasında karıştırılma ihtimali olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı gerçek kişi vekili cevap dilekçesinde; markalar arasında karıştırılma ihtimali olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu 2017/46582 sayılı marka başvurusu kapsamında yer alan "Beyazlatma ve temizlik amaçlı maddeler: deterjanlar, çamaşır suları, çamaşır yumuşatıcıları, leke çıkarıcılar, bulaşık yıkama maddeleri. Diş bakımı ürünleri: diş macunları, diş parlatma ve beyazlatma maddeleri, tıbbi amaçlı olmayan ağız gargaraları. ponza taşları" emtiası ile davalı yanın ret gerekçesi markası kapsamında yer alan emtia arasında benzerlik bulunduğu, bunun dışında kalan "aşındırıcı ürünler, zımpara bezleri, zımpara kağıtları, aşındırıcı pastalar, deri vinil metal ve ahşap için parlatma ve bakım ürünleri, cilalar, bakım kremleri, cilalama amaçlı vaks" emtiası bakımından ise bir emtia benzerliği ilişkisinin mevcut olmadığı, taraf markalarını oluşturan işaretler arasında görsel ve işitsel olarak yoğun bir benzerlik bulunduğu, dolayısıyla işaretler arasında bütünsel anlamda, benzerliği tespit olunan yukarıdaki mallar yönünden SMK'nın 6/1 maddesi koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'in 31.10.2018 tarih, 2018-M-9217 sayılı kararının "aşındırıcı ürünler, zımpara bezleri, zımpara kağıtları, aşındırıcı pastalar, deri vinil metal ve ahşap için parlatma ve bakım ürünleri, cilalar, bakım kremleri, cilalama amaçlı vaks" emtiası yönünden iptaline, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir. Bu karara karşı davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş ve karar davalı TÜRKPATENT vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, TÜRKPATENT YİDK kararının iptali talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı TÜRKPATENT vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 02.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12018, Karar No: 2017/9112, Tarih: 19.06.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/12018 E.  ,  2017/9112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanığın temyiz dilekçesinde, mağdurun burnundaki kırığın suç tarihinden önce başka bir olay nedeniyle oluştuğunu, Dinar Asliye Ceza Mahkemesi'nde bu olayla ilgili dosya bulunduğunu iddia etmesi, hükme esas alınan 30/07/2012 tarihli uzman hekim raporunda kemik kırığının önceden var olup olmadığının belirlenemediğinin bildirilmesine göre; mağdurun iddia edildiği gibi başka bir olayla ilgili yaralanma dosyasının bulunup bulunmadığının araştırılması ve mağdura ait tüm tedavi evrakları ile grafilerinin temin edilip dosyanın örneği ile birlikte gönderilmek suretiyle, mağdurdaki burun kırığı ile sanığın eylemi arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu'ndan adli rapor alınmasının ardından sanığın hukuki durumunun belirlenmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6369, Karar No: 2017/14115, Tarih: 30.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/6369 E.  ,  2017/14115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı ... Vekili, dava konusu 50 parsel sayılı taşınmazın tarla niteliği ile davalı adına tescil edildiğini, bu yerin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer olduğunu, taşlık, kayalık ve fundalık niteliğinde olduğunu, bu nedenle tescil harici bırakılması gerektiğini, bu tip yerlere karşı açılan davalar için 10 yıllık hak düşürücü sürenin uygulanmadığını, delillerin kaybolmaması için ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde taşınmazın taşlık, kumluk fundalık niteliğinde olduğuna dair delil tespiti yapıldığını, bu nedenle tapunun iptali ile tescil harici bırakılmasını talep etmiştir.

Davalı ... adına, tebliğe çıkarılan dava dilekçesi 15.05.2007 tarihinde aynı çatı altında yeğen..... hükmün de aynı biçimde 24.04.2009 tarihinde yine aynı çatı altında yeğen......çi’ye tebliğ edildiği belirlenmiştir.

Mahkemece 07.02.2008 tarih, 2007/375esas ve 2008/29 karar sayılı ilk kararında ; davanın kabulüyle, dava konusu 50 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile bu yerin taşlık, kayalık ve fundalık niteliğiyle tescil harici bırakılmasına karar verilmiştir. Hüküm, davalı vekili tarafından eski hale getirme taleplerinin kabulü istemi üzerine gelmiştir.

Yargıtay 8. Hukuk Dairesi 06.06.2012 tarih, 2012/4041 esas ve 2012/5403 karar sayılı ilamıyla “talebin temyiz niteliğinde olduğunun kabulü gerektiği ,davalıya yapılan tebligatların usulsüz olduğu, bu halde taraf teşkili sağlanmadan hüküm kurulmasının doğru olmadığı “gerekçesiyle yerel mahkemece verilen karar bozulmuştur.

Bozma üzerine mahkemece; “ davacı tarafından alınan delil tespitine ilşkin kararda yapılan keşif, ve bozma sonrası yapılan keşifte taşınmazın çalılık olduğu ancak toprak sürülmüşse de özel mülkiyete konu olamayacağı, sonradan yapılan çalışmanın hükme etki edemeyeceği, imar ihya yapıldığı varsayılsa dahi 20 yıllık zilyetlik şartının gerçekleşmediği ayrıca kadastro tespitine karşı ... Hazinesince yapılan itiraz üzerine ...... Kadastro Mahkemesinin 26.01.1959 tarih , 1957/3913esas ve 1959/23 karar sayılı ilamıyla 50 parselin imar ihya edildiği gerekçesiyle itirazın reddine karar verildiği bu kararın Yargıtayca onandığı tespit edilmişse de tapuya tescili mümkün olmayan taşınmazlar hakkında şahıslar lehine verilen bu çeşit kararların kazanılmış hak oluşturmayacağı , taşınmazın imar ihya edilmiş olsaydı hali hazırdaki duruma gelmeyeceği “gerekçesiyle ... tarafından açılan davanın kabulü ile 50 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile bu yerin taşlık, kayalık, fundalık,niteliği ile tescil harici bırakılmasına karar verilmiştir. Hüküm ; davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.