muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7676, Karar No: 2012/21272, Tarih: 20.06.2012

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka/Polonya–27 Mayıs 2003, Korku/Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/118, Karar No: 2007/122, Tarih: 05.06.2007

Ceza Genel Kurulu 2007/YYB-118 E., 2007/122 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/YYB-118 E., 2007/122 K.**

**- İDARİ PARA CEZASI

- SALAHİYETDAR MAKAM**- 5307 S. SIVILAŞTIRILMIŞ PETROL GAZLARI (LPG) PİYASASI K... [ Madde 8 ]

- 5307 S. SIVILAŞTIRILMIŞ PETROL GAZLARI (LPG) PİYASASI K... [ Madde 16 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 64 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 65 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanığın TTK'nın 64/1 ve 65. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında;

Gazipaşa Asliye Ceza Mahkemesi; 12.10.2005 gün ve 154-382 sayı ile;

13.3.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5307 sayılı Sıvılaştırılmış Petrol Gazları (LPG) Piyasası Kanunu ve Elektrik Piyasası Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi sevki ve 16. maddesi uyarınca eylemin idari para cezasını gerektirir hale dönüştürüldüğünü, idari para cezasını uygulamaya yetkili EPDK'nın görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek dosya, Enerji Piyasası Düzenleme Kuruluna gönderilmiş, gönderilen dosya Kurul yerine daire başkanının 26.12.2006 gün ve 4657 sayılı yazısı ile; mahkemesine iade edilmiştir.

Dosya görev uyuşmazlığının çözümü için, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanığa yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Gazipaşa Asliye Ceza Mahkemesinin mi yoksa, Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunun mu görevli olduğunun belirlenmesi hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında ilke ve gerekçeleri belirlendiği üzere;

1- Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri, Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu ve benzeri kuruluşlar yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş olmaları nedeniyle, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

2- 4628 sayılı Yasanın 5. maddesinde Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunun oluşumu düzenlenmiş olup, 5307 sayılı Yasanın 20. maddesiyle anılan Yasaya eklenen 5/C maddesinde ise, Kurulun sıvılaştırılmış petrol gazları (LPG) piyasası ilgili görevlerine yer verilmiştir. Maddenin son fıkrasında, "Sıvılaştırılmış Petrol Gazları (LPG) Piyasası Kanunu ve Elektrik Piyasası Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun hükümlerine, çıkarılan yönetmelik hükümlerine, Kurul tarafından onaylanan tarife ve yönetmeliklere, lisans hüküm ve şartlarına, teknik düzenlemelere ve Kurul kararlarına aykırı davranıldığı durumlarda idarî para cezası vermek, lisansları iptal etmek." Kurulun görevleri arasında sayılmıştır. Hal böyle iken Mahkemenin görevsizlik kararı üzerine, yaptırım uygulama bakımından kısmen kaza yetkisi verilmiş bulunan makamlardan olan Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunca karar verilmesi yerine, Daire başkanı yazısıyla gönderilen dosyada, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca henüz usulünce verilmiş bir karşı görevsizlik kararı olmadığından, bu aşamada Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlıktan söz edebilmek olanağı bulunmamaktadır.

Bu itibarla, gereğinin yerine getirilmesini ve görevsizlik kararının Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'nca verilebilmesini temin için dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Gazipaşa Asliye Ceza Mahkemesi'nin görevsizlik kararına karşı kaza yetkisini haiz Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu tarafından verilen ve selbi görev uyuşmazlığı oluşturan bir karar bulunmaması nedeniyle, bu aşamada Yargıtay Ceza Genel Kurulunca, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca çözümü gereken bir görev uyuşmazlığından söz edilemeyeceğinden, dosyanın incelenmeksizin Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu'na iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 05.06.2007 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4408, Karar No: 2014/4487, Tarih: 09.06.2014

**10. Ceza Dairesi         2014/4408 E.  ,  2014/4487 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan hükümlü ... hakkındaki hükmün infaz aşamasında Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 22.01.2014 tarihinde 2014/118 değişik sayı ile verilen itirazın kabulü ile hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin kararının onanması kararının kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 12.05.2014 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen dosyadan;

a) Hükümlü ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan dolayı, Nazilli Ağır Ceza Mahkemesi'nce 24.01.2008 tarihinde 2007/281 esas ve 2008/16 karar sayı ile 5237 sayılı TCK'nın 188/3, 62 ve 52. maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis ve 1.660 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına hükmolunduğu,

b) Hükümlünün, Nazilli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda cezasını infaz ettiği sırada, talebi üzerine, 29.11.2013 tarihinde Nazilli/Sultanhisar Açık Ceza İnfaz Kurumu'na sevk edildiği,

c) Nazilli/Sultanhisar Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İşyurdu Yönetim Kurulu Başkanlığı'nca 08.01.2014 tarihinde 2014/8 sayı ile hükümlünün Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2006/543 esas sayılı dosyasına konu, cezasının üst sınırı 7 yıldan az olmayan yağma suçundan dolayı Yargıtay'da dosyasının bulunduğu gerekçesiyle Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 12. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendi uyarınca “kapalı ceza infaz kurumuna iadesine” karar verildiği,

d) Belirtilen kararın onaya sunulması üzerine, Nazilli İnfaz Hakimliği'nce 13.01.2014 tarihinde 2014/84 esas ve 2014/84 karar sayı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesinin 7. fıkrasının (b) bendinin Anayasa Mahkemesi'nce iptal edildiği, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 12. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinin uygulanması durumunda, açık ceza infaz kurumuna ayrılarak denetimli serbestlik tedbirinden faydalanan hükümlü ile açık ceza infaz kurumunda bulunurken hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılan hükümlü arasında adaletsizlik olacağı gerekçesiyle “onama talebinin reddine” karar verildiği,

e) Cumhuriyet savcısının belirtilen karara itiraz etmesi üzerine, Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 22.01.2014 tarihinde 2014/118 değişik iş sayı ile Anayasa Mahkemesi'nce iptaline karar verilen 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesindeki düzenlemenin, denetimli serbestlik tedbiri uygulanmaya başlanan hükümlüler açısından sonuç doğuracağı, hükümlünün ise açık ceza infaz kurumunda bulunmakta iken hakkında üst sınırı 7 yıldan fazla olan bir suçtan yapılan yargılama sonucunda 5275 sayılı Kanun'un 14. maddesi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iade edildiği ve Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 8/2-b maddesi uyarınca açık ceza infaz kurumuna ayrılma hakkı bulunmadığı, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesinde düzenlenen şartlar oluşmadığından Anayasa Mahkemesi'nce iptaline karar verilen düzenlemeden yararlanamayacağı gerekçesiyle itirazın kabulü ile Nazilli İnfaz Hakimliği'nin 13.01.2014 tarih ve 2014/84 esas sayılı kararının kaldırılmasına, hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin Nazilli/Sultanhisar Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İşyurdu Yönetim Kurulu Başkanlığı'nın 08.01.2014 tarihli ve 2014/8 sayılı kararının onanmasına karar verildiği

Anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, «Dosya kapsamına göre; hükümlünün Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti yapmak suçundan 4 yıl 2 ay hapis cezasını infaz etmekte iken, Kanunda üst sınırı 7 yıldan az ceza öngörülmeyen nitelikli yağma suçundan söz konusu sanığın beraatine dair Nazilli Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22/03/2011 tarihli, 2006/543 esas, 2011/70 sayılı kararının henüz kesinleşmediği, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 14/2. maddesine göre, Hükümlülerin açık cezaevlerine ayrılmalarına ilişkin esas ve usûller yönetmelikte gösterilir. Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nin 8. maddesinin 2. fıkrasının (f) bendine göre, haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar, kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kuruma iade edilmesinin gerektiği ve dolayısı ile madde metnindeki ifadenin sanık lehine olan mefhumu muhalifinden üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş beraat kararı bulunması hâlinde kapalı kuruma iade edilmesinin gerekmediğinin anlaşılmasına göre; hükümlü açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken Kanunda üst sınırı 7 yıldan az ceza öngörülmeyen başka bir suçtan beraat kararı verildiği ve bu kararın kesinleşmediği gözetilmeden yazılı şekilde kurumun kapalı infaz kurumuna iadesine ilişkin onama kararında isabet görülmemiştir.» denilerek, Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22.01.2014 tarihli kararının kanun yararına bozulması istenmiştir.

Kanun yararına bozma yolunun, hâkim ya da mahkemeler tarafından verilip, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar ve hükümlerdeki, verildikleri tarihte yürürlükte bulunan hukuk kurallarına aykırılıkların giderilmesi için başvurulan olağanüstü bir yasa yolu olması nedeniyle, Anayasa Mahkemesi'nin 5275 sayılı Kanun'un 14. maddesinin (4) numaralı fıkrasında yer alan “....veya soruşturma konusu olan suçun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir başka suçtan soruşturması veya böyle bir suçtan tutuksuz yargılaması devam etmekte...” ibaresinin iptaline ilişkin 23.05.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan, 09.04.2014 tarihli 2014/26 esas ve 2014/78 sayılı kararı ve 04.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliği'nde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik hükümleri uyarınca hükümlünün hukuksal durumunun Mahkemece yeniden değerlendirilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Somut olayda, hükümlü ... hakkında nitelikli yağma suçundan cezalandırılması için kamu davası açıldığı, belirtilen suç için kanunda öngörülen ceza miktarının üst sınırının yedi yıldan az olmadığı, Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 22.03.2011 tarihinde 2006/543 esas ve 2011/70 karar sayı ile hükümlünün atılı suçtan beraatine karar verilmiş ise de, hükmün katılan tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, hükümlü hakkında nitelikli yağma suçundan açılan dava ile ilgili kovuşturmanın devam ettiği, bu durumda hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin karar doğru olduğundan, yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin CMK'nın 309. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderilmesine, 09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/393, Karar No: 2020/408, Tarih: 08.10.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/393 E.  ,  2020/408 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 280-322

Sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sırasında, Pendik (Kapatılan) 3. Asliye Ceza Mahkemesince 11.03.2009 tarih ve 633-191 sayı ile sanıkların eylemlerinin işkence suçunu oluşturabileceği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, dosyanın gönderildiği Kartal (Kapatılan) 1. Ağır Ceza Mahkemesince de 30.04.2010 tarih ve 105-124 sayı ile sanıkların eylemlerinin kasten yaralama suçunu oluşturabileceği gerekçesiyle karşı görevsizlik kararı verilmiş olup müşterek yüksek görevli mahkemece görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilerek dosyanın gönderildiği İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 26.02.2013 tarih ve 365-94 sayı ile sanıkların eylemlerinin işkence suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 94/1, 95/2-b, 62, 53/1, 53/5 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verilmiştir.

Hükümlerin Cumhuriyet savcısı, katılan vekili ve sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 11.03.2014 tarih ve 398-5977 sayı ile;

"...

Dosyadaki mevcut doktor ve adli tıp kurumu raporları, olay tutanağı, iddia ve savunmayı doğrulayan tanık beyanları, hastane evrakları ile yaralama fiili sabit olup sanıkların eylemlerinin sistematik şekilde belli bir süreç içerisinde süreklilik göstermediği, meydana gelen tartışmanın kavgaya dönüşüp yaralama ile sonuçlandığı, bu nedenle olayda, işkence suçunun yasal unsurları gerçekleşmeyip sanıkların bu eylemlerinin neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğinde bulunduğu gözetilerek, şikâyetçinin depo önüne getirildiğini gören tanık ... ile olayın başlangıcını gören tanık ...'ın soruşturma aşamasında ifadesi eklenmeden talimatla kovuşturma aşamasında ifadesinin alındığı ve her iki anlatımı arasında çelişkiler bulunduğu gözetilerek, önceki ifadelerinin onaylı suretleri eklenerek olay hakkında ayrıntılı ifadesi alındıktan sonra diğer delillerle birlikte değerlendirilmek suretiyle kuşkuya neden olmayacak şekilde olayda haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden bozulmalarına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 17.09.2015 tarih ve 280-322 sayı ile sanıkların, kasten yaralama suçundan TCK’nın 86/1, 86/3-d, 87/2-b-son, 29/1, 62, 53/1 ve 53/5. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

Bu hükümlerin katılan vekili ve sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 04.04.2016 tarih ve 604-4439 sayı ile;

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 17.09.2015 tarih ve 280-322 sayı ile sanıkların, kasten yaralama suçundan TCK’nın 86/1, 86/3-d, 87/2-b-son, 29/1, 62, 53/1 ve 53/5. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

Bu hükümlerin katılan vekili ve sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 04.04.2016 tarih ve 604-4439 sayı ile;

"Bozmaya uyularak; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre katılan vekilinin suç vasfına, sanık ... müdafisinin, meşru savunmaya, suç kastı olmadığına; sanık ... müdafisinin ise, suçun sabit olmadığına yönelik yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak:

1- Hüküm fıkrasında sanık ...'in soyadının...yerine İnce olarak yazılması,

2- Kasten yaralama eylemi nedeniyle, sanıklar hakkında TCK'nın 86 ve 87. maddeleri gereği ceza tayin edilirken, katılanda hayati tehlike ve sol böbrek ile dalağın işlevinin yitirilmesinin meydana gelmesi şeklinde iki nitelikli hâlin birlikte bulunması nedeniyle, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerekirken, yazılı şekilde cezaların alt sınırdan belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

3- Oluşa ve dosya kapsamına göre; katılanın sanıklara bıçakla direndiğine ilişkin tutulan tutanakta katılanın isim ve imzasının bulunmaması, tutanağı sanıklarla birlikte zabıta olan, tarafsız olmayan tanık ...'ın imzalaması, söz konusu bıçağın sanıklarca katılanın şikâyetinden sonra teslim edilmesi, bıçak üzerinde teşhise elverişli bir iz bulunmadığının tespit edilmiş olması, tanıklar ... ve ...'ın katılanın sanıklara bıçakla direndiğine dair bir beyanlarının bulunmaması karşısında; sanıklar lehine haksız tahrikin şartlarının gerçekleşmediği gözetilmeden, dosya kapsamına uygun düşmeyen, yetersiz gerekçeyle sanıklar hakkında TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

4- 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı gözetilerek yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması" isabetsizliklerinden bozulmalarına karar verilmiş,

Daire üyeleri C. Özer ve A. Kavun;

"Pendik Belediyesinde zabıta memuru olan sanıkların seyyar balonculuk yapan katılanın balonlarına el koymak istemeleri üzerine meydana gelen tartışmadan sonra şikâyetçinin sanıklara direnmesi üzerine sanıkların şikâyetçiyi araçlarına alarak park ve bahçeler müdürlüğünün deposuna götürdükleri burada şikâyetçiyi darp ettikleri olayda;