muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2005/4591, Karar No: 2006/3340, Tarih: 27.02.2006

2. Ceza Dairesi 2005/4591 E., 2006/3340 K.

**2. Ceza Dairesi 2005/4591 E., 2006/3340 K.**

**- BELEDİYE ZABITA MEMURU

- HAKARET SUÇU

- SÖVME SUÇU**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 73 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 125 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 131 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 12 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 253 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 254 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 266 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 267 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 482 ]

**"İçtihat Metni"**

Sövme suçundan sanık .... ....'ın yapılan yargılaması sonucunda; MAHKUMİYETİNE dair (MARMARA EREĞLİSİ)Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 25.05.2004 tarihli hükmün Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenmekle ve dosya C.Başsavcılığının 25.04.2005 tarihli tebliğnamesiyle dairemize gelmekle yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü.

Sanık hakkında sövme suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, eylemin 765 Sayılı TCK.nun 482/2. maddesine uygun gerçekleştiğinin kabulü ile kurulan hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan incelemesinde:

1)Belediyede zabıta memuru olarak görev yapan müşteki ile sanık arasında gazete okuma yüzünden çıkan tartışmada, sanığı müştekiye "gazeten kadar konuş" şeklinde sözler söyleyerek gazeteyi müştekinin yüzüne karşı fırlatması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın müştekiye karşı, görev başında ancak görevden kaynaklanmayan bir nedenle sövme suçunu işlediğinin anlaşılmasına göre, sanığın eyleminin 765 Sayılı TCK'nun 266/1-267. maddelerinde belirtilen suçu oluşturabileceği bu durumda davaya bakmanın delilleri takdir ve değerlendirmenin Asliye Ceza Mahkemesine ait olacağı gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi yerine Sulh Ceza Mahkemesince duruşmaya devamla esas hakkında hüküm kurulması,

2)12.10.2004 gün ve 25611 sayılı Resmi Gazete ile yayımlanarak 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7.maddesinin 2.fıkrasında "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" şeklinde düzenleme yapılmış, 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9.maddesinde ise, lehe olan hükümlerin uygulanması usulleri belirlenmiş, bu kanunun 12.maddesi ile de 765 Sayılı Türk Ceza Kanunu yürürlükten kaldırılmıştır. Ayrıca l.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile yargılamanın nasıl yapılacağına ilişkin kurallar yeniden düzenlenmiş, 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 18.maddesi ile de, 1412 Sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu yürürlükten kaldırılmıştır.

5237 Sayılı TCK.nun 125.maddesinde düzenlenen ve sanığın eylemine uyan hakaret suçunun aynı kanunun 131/l. maddesi gereğince kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenmesi hali hariç olmak üzere soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması ve mağdurun şikayetçi olması karşısında aynı kanunun 73.maddesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 253 ve 254.maddeleri gereğince uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Açıklanan tüm bu düzenlemelerin hüküm tarihinden sonra yürürlüğe girmiş olması karşısında 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7.maddesi ile 5252 Sayılı Kanunun 9.maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 27.02.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27444, Karar No: 2014/29318, Tarih: 28.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/27444 E.  ,  2014/29318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2011/67-2013/145

Davacı, kıdem tazminatı ve jestiyon alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiştir.

Davacı vekili 07.07.2014 havale tarihli dilekçesi ile, Dairemizin 29.04.2014 tarih, 2014/9993 esas, 2014/10260 karar sayılı ilamın maddi hataya dayandığını, müvekkilinin jestiyon alacağına hak kazandığı halde mahkemece talebin reddedildiğini, hükmün bozulması gerekirken onanmasının hatalı olduğunu ileri sürerek kararın düzeltilmesini talep etmiştir.

Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda, jestiyon alacağının reddine ilişkin mahkeme kararının onandığı ancak davacının itirazında haklı olduğu anlaşılmakla Dairemiz kararının kaldırılmasına karar verildi. Dava dosyası için Tetkik Hakimi E. Çolak tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini emekliliği hak ettiğinden haklı sebeple feshettiğini belirterek davalıdan kıdem tazminatı ile jestiyon alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının emekli olmadığını, personel yönetmeliğine göre çalışmaya devam eden müdürlere geçmiş yıllardaki başarılı çalışmaları sebebiyle ve önümüzdeki yıllardaki çalışmalarını desteklemek amacıyla jestiyon alacağı ödendiğini, bankadaki çalışmasının sona ermesi sebebiyle 2010 yılı jestiyon alacağına hak kazanmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Karar, taraflar vekilleri temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasında davacının jestiyon (fevkalade ikramiye) alacağına hak kazanıp kazanmadığı tartışmalıdır.

Davacı, müdür ve üzeri pozisyonda çalışanlara performanslarına göre jestiyon alacağı verildiğini, 2009 yılının sonunda müdürlük yapmaya başladığını, performansını ortaya koyarak tüm hedefleri tutturduğunu, 31.12.2010 tarihinde istifa etmesinden dolayı alacağın kendisine ödenmediğini belirtmiştir.

Davalı ise, personel yönetmeliğine göre çalışmaya devam eden müdürlere geçmiş yıllardaki başarılı çalışmaları sebebiyle ve önümüzdeki yıllardaki çalışmalarını desteklemek amacıyla jestiyon alacağı ödendiğini, davacının istifa etmesinden dolayı 2010 yılı jestiyon alacağına hak kazanmadığını savunmuştur.

Mahkemece, 2010 yılı döneminde davacının şubesinde çalışanlara jestiyon alacağı yapılmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir.

Davalı ise, personel yönetmeliğine göre çalışmaya devam eden müdürlere geçmiş yıllardaki başarılı çalışmaları sebebiyle ve önümüzdeki yıllardaki çalışmalarını desteklemek amacıyla jestiyon alacağı ödendiğini, davacının istifa etmesinden dolayı 2010 yılı jestiyon alacağına hak kazanmadığını savunmuştur.

Mahkemece, 2010 yılı döneminde davacının şubesinde çalışanlara jestiyon alacağı yapılmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan Personel Yönetmeliğinin 5.3.1.4.8. Fevkalade İkramiye başlıklı maddesi; “Yönetim Kurulunun onayladığı yıllık bütçe çerçevesinde, İnsan Kaynakları Bölümünce yapılan teklif ve Genel Müdür kararıyla, müdür ve üzerinde unvanı olan ve bu kararın alındığı tarihte DFGH nezdinde çalışamaya devam eden çalışana, geçmiş yıldaki başarılı çalışmaları, bundan sonra DFGH'ye olacak katkıları ve gelecekteki sadakatleri gözönüne alınarak kendilerine fevkalade ikramiye ödenmesine karar verilebilir

Fevkalade ikramiye ödenmesinin diğer koşulları ile ilgili her bir çalışana ödenecek miktarı belirleme, ikramiyenin ödenip ödenmeyeceğine karar vermek hususlarında Genel Müdür veya yetkilendirdiği kişiler mutlak yetkilidir.

Genel Müdür, ödemenin yapılmasını izleyen altı ay içinde kendi isteğiyle DFHG'den ayrılan veya 4857 sayılı İş Kanunu'nun öngördüğü haklı ve geçerli sebebler dolayısıyla yahut Disiplin Yönetmeliği çerçevesinde kurumla olan hizmet sözleşmesi DFMG'nin kararıyla sona erdirilen çalışana yapılan fevkalade ikramiye ödemesinin kısmen veya tamamen geri alınmasına karar verebilir." hükmünü içermektedir.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde banka şube müdürü olarak çalıştığı, jestiyon alacağının personel yönetmeliğine göre sadece şube müdürü ve üzerinde unvanı olan çalışanlarına ödendiği, bankadaki diğer çalışanlara ödenmesi koşuluna bağlı olmadığı halde mahkemece davacının görev yaptığı banka şubesinde çalışanlara jestiyon alacağı ödenmediğinden bahisle talebin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının jestiyon alacağına hak kazandığı ve bilirkişi raporu ile bu husus saptandığı halde dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile davanın reddi isabetli görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6704, Karar No: 2010/5045, Tarih: 26.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/6704 E.  ,  2010/5045 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıdan özel (şahsi) mal almak için davalıya 50.000.000.000.-TL bedelli bono verdiğini, ancak alım satımın gerçekleşmediğini, bononun bedelsiz kaldığını, davalının ise bonoyu ciro ederek tahsile koyduğunu bankadan ödeme ihbarı geldiğini belirterek müvekkilinin bono nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili, yargılama sırasında sözkonusu bononun davalıya ait binanın alımı için verildiğini belirtmiştir.

Davalı vekili, dava konusu senedin, davacının imza yetkilisi ve büyük ortağı olduğu Farma Gel Ecza Deposu A.Ş.ile Farma Ecza Depo A.Ş.’nin müvekkilinden aldığı malların bedeli için müvekkiline verdiği teminat senedi olduğunu, nitekim bono üzerine “teminat senedidir” ibaresinin bizzat davacı tarafından yazıldığını, Farma Ecza Deposu A.Ş.aleyhine iki ayrı takip başlattıklarını, takiplerin kesinleştiğini, Farma-Gel Ecza Deposu A.Ş.’nin ise 23.603.852.000.-TL müvekkilince kesinleşmiş borcu olduğunu bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının Farma-Gel Ecza Deposu A.Ş. ile Farma Ecza Deposu A.Ş’nin münferit yetkilisi ve ortağı olduğu, adı geçen şirketlerin davalıya borçlu bulunduğu, davacının yemin teklif hakkını kullanmadığı ve davasını kanıtlayamadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 26.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2176, Karar No: 2013/4120, Tarih: 03.06.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/2176 E.  ,  2013/4120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM :1-5237 Sayılı TCK.nun 81/1, 35/2, 29/1, 62, 63, 54. maddeleri uyarınca 8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası,

2-5237 Sayılı TCK.nun 81/1, 35/2, 29/1, 62, 63, 54. maddeleri uyarınca 8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan yapılan yargılama sonunda; mahkumiyetine dair Kartal 1.Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.03.2011 gün ve 350/45 sayılı hükmün sanık ve müdafii, müdahil ... ve müdahiller vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 17.09.2012 gün ve 2012/3526 esas, 2012/6505 karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verildiği, Dairemizin onama yönündeki kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık hakkında tekerrüre esas alınan mahkumiyet hükmünde birden çok suçtan verilen ve içtima edilen cezası bulunduğundan, içtima sonucu verilen cezanın değil en ağır cezanın esas alınması gerektiği gerekçesiyle itirazda bulunulduğu;

5271 Sayılı Yasanın 308.maddesinin 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı "Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında" Yasanın 99.maddesiyle eklenen 2.ve 3. fıkraları uyarınca yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itiraz gerekçeleri yerinde görülmekle İTİRAZIN KABULÜNE, karar verildikten sonra gereği görüşüldü;

Dairemizce verilen 17.09.2012 gün ve 2012/3526 esas, 2012/6505 karar sayılı ilamda yer alan "temyiz itirazlarının reddiyle" ibaresinden sonra gelmek üzere "sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçları ile ilgili olarak; infazda tereddüde neden olacak şekilde Pendik 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 1999/565 esas, 2000/85 sayılı kararındaki hangi suçtan mahkumiyetin tekerrüre esas alındığı belirtilmemiş ise de, 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi gereğince en ağır hüküm tekerrüre esas alınacağından, hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin uygulandığı kısımdaki "Sanığın Pendik 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 1999/565 esas, 2000/85 karar sayılı 09.09.2004 tarihinde infaz edilen 1 yıl 18 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet ilamı" ibaresinin "sanığın Pendik 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 1999/565 esas, 2000/85 karar sayılı kararı ile korku, kaygı ve panik yaratacak şekilde silahla ateş etme suçundan aldığı ve 09.09.2004 tarihinde infaz edilen 1 yıl 8 ay hapis cezası " olarak değiştirilmesine, "hükümlerin" ibaresinden önce gelmek üzere "CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN" ibaresinin ekenmesine ilamın sair yönlerinin aynen korunmasına, 03/06/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6613, Karar No: 2014/39066, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/6613 E.  ,  2014/39066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/12/2013

NUMARASI : 2012/6-2013/993

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ile Ü.. Y.. avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücretine hak kazandığı halde ödenmediğini ve yıllık izin kullandırılmadığını ileri sürerek, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.. T.. vekili, davada taraf sıfatlarının bulunmadığını, davanın husumetten reddi gerektiğini, halen çalıştığından yıllık izin alacağının reddi gerektiğini, fazla mesai yapmadığını savunmuştur.

Davalı B.. AŞ vekili, müvekkilinin davada husumet ehliyeti olmadığını, davayı kabul etmediklerini, müvekkilinin davacının işvereni olmadığını, davacı ile müvekkili arasında iş akdi olmadığını, hiçbir zaman müvekkilinin çalışanı olmadığını savunmuştur.

Davalı Ü.. Y.. vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, iş sözleşmesinde İstanbul Mahkemelerinin yetkili tayin edildiğini, fazla çalışmasının söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının bir kısım işçilik alacaklarına hak kazandığı gerekçesiyle fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil taleplerinin kabulüne, yıllık izin talebinin reddine, B.. A.Ş. hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar Ü.. Y.. ve T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı vekilleri temyiz etmiştir

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılar Ü.. Y.. ve T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Kararı davalılar Ü.. Y.. ve T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı vekilleri temyiz etmiştir

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre; davalılar Ü.. Y.. ve T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).