muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/10851, Karar No: 2018/13465, Tarih: 30.05.2018

Mahkemece, kira sözleşmesinin hasılat kirası niteliğinde olmadığı, kira ücretinin hasılata oranla belirlenmesinin de kira sözleşmesini hasılat kirası haline getirmeyeceği, tarafların sözleşmenin hasılat kirası olduğunu kararlaştırıp, ihtilaf halinde TBK’nun örtülü konut ve işyeri kiralarını düzenleyen hükümlerine ilişkin itiraz ve defileri ileri sürmesinin engellenmesinin kamu düzeni niteliği gereği geçerliliği bulunmadığı, sözleşme içeriğine göre kiralananın galip vasfı işyeri olup, kiracıya verilecek sürenin 30 gün olduğu, davalının kira ücretinin mahsup edilerek ödendiği iddiasını İİK 269/c-1.f maddesi gereğince ispat edemediği, tüm bu nedenlerle davalı Star ... Şirketi açısından davanın kabulü ile davalının itirazının 55.102,15 TL üzerinden kaldırılmasına ve kiralanandan tahliyesine, kefiller açısında sözleşmede kira süresi 1 yıl olup, sözleşmenin uzaması halinde kefalete, miktarına ilişkin açıkça bir düzenleme bulunmadığından bu davalılar açısından davanın reddine karar verilmiş, davalılar vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 24.01.2018 tarih ve E. 2017/4577 - K. 2018/1317 sayılı ilamı ile, “2-Davalılar vekilinin davalı kiracı şirket yönünden aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine, 3-Davalılar vekilinin davalı kiracı şirket yönünden tahliyeye ilişkin temyiz itirazlarına gelince; Mahkemece; taraflar arasındaki sözleşmede, kiralanan yerin münhasıran kendi adına işletilmek üzere kiraya verildiği, belediye çalıştırma ruhsatı, vergi dairesi iş yeri açma bildirimi,...abonelikleri,... belgesi kendi üzerine alacağı yazılı olduğundan kiralananın ürün kirası niteliğinde olmadığı belirtilmiş ise de; Kira sözleşmesinin 1/c maddesinde kiralanacak olan tesis içerisindekiler ile birlikte taraflarca bir ürün olarak kabul edildiği, iş bu sözleşmenin Türk Borçlar Kanunu “Dördüncü Bölüm Kira Sözleşmesi” altında “Genel Hükümler” ve “Ürün Kirası” ayrımlarındaki maddeler kapsamında “Hasılat/Ürün kirası sözleşmesi” olarak hazırlanıp imzalandığı, tarafların iradeleri ile kabul edilip tasvip edildiği, ayrıca TBK’nun ürün kirasını düzenleyen hükümlerinin iş bu sözleşmeye uygulanacağı, kiralamada asıl olacağı, binanın tesisin kiralanması nedeniyle kiralandığı ve tesisin ayrılmaz bir parçası olduğu, tarafların bu hususları peşinen kabul ve taahhüt ettiği, ihtilaf hallerinde TBK’nun örtülü konut ve işyeri kiralarını düzenleyen hükümlerine ilişkin itiraz ve defilerin ileri sürülemeyeceğinin kabul ve taahhüt edilmesi ve kararlaştırılmış olması ürün kirası hükümlerinin de kiracı lehine olması nedeniyle taraflar arasındaki kira ilişkisinde TBK’nun 357 ve devamı maddelerinde düzenlenen ürün/hasılat kirası hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere kira sözleşmesi hükümlerine göre kiracıya 30 gün yerine 60 günlük ödeme süresi verilmesi gerekir

. Yukarıda belirtildiği üzere kira sözleşmesi hükümlerine göre kiracıya 30 gün yerine 60 günlük ödeme süresi verilmesi gerekir. Ne var ki davacı tarafından yapılan icra takibinde davalı kiracıya 30 gün ödeme süresi verilmiş olup 30 günlük ihtar süresi tahliye yönünden hukuki sonuç doğurmayacağından tahliye istenemez. Belirtilen nedenlerle tahliye talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde tahliye kararı verilmesi doğru değildir.” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Davacı vekili ve davalı kiracı şirket vekili karar düzeltme talebinde bulunmaktadır.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre karar düzeltme isteminde bulunan davacı tarafın tüm davalı tarafın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme istemlerinin reddine,

2-Davalı kiracı vekilinin alacağa yönelik karar düzeltme istemine gelince;

Takipte dayanılan ve karara esas alınan 31.01.2014 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı 24.03.2016 tarihinde başlattığı icra takibinde 101.677,06 TL kira alacağının tahsilini talep etmiştir. Ödeme emri borçluya tebliğ olunmuş, davalı borçlunun süresinde itiraz etmesi üzerine takip durdurulmuştur. Davalı kiracı takibe konu kira bedellerinin ödendiğini İ.İ.K.'nun 269/c maddesi gereğince noterlikçe resen tanzim veya imzası tasdik edilmiş veya alacaklı tarafından ikrar olunmuş bir belge yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre bir makbuz veya vesika ile ispat etmeye mecburdur. Davalı borçlu itirazında ödeme iddiasında bulunmuş olup, dosyaya ödemeye dair iki adet dekont sunmuştur. Davalı tarafın ödeme savunmasına ilişkin olarak dosyaya sunduğu ödeme dekontlarından davalı borçlu tarafından 19.02.2016 tarihinde “...r Dokuma ... A.Ş. kira bedeli 19/02” açıklaması ile 35.000,00 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece davalı tarafça dayanılan söz konusu 19.02.2016 tarihli ödeme üzerinde durularak, bu konuda alacaklıya da diyecekleri sorulduktan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesinin doğru olmadığı bu defa ki incelemede anlaşıldığından, davalı vekilinin alacağa yönelik karar düzeltme talebinin kabulü ile hükmün bu yönden de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm ve davalının sair karar düzeltme itirazlarının REDDİNE, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 24.01.2018 gün ve 2017/4577 E. 2018/1317 K. sayılı davalının alacağa yönelik temyiz itirazlarının reddine ilişkin kararının kaldırılmasına, mahkemenin 14.06.2016 tarih ve 2016/490 E- 2016/622 K sayılı kararının yukarıda belirtilen gerekçe ile de İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, takdiren 300.00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davacıdan alınmasına, davacı tarafından 74,80 TL peşin yatırılan harcın karar düzeltme harcına mahsup edilmesine ve peşin alınan karar düzeltme harcının karar düzeltme isteyen davalıya iadesine, 30.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/15774, Karar No: 2014/18848, Tarih: 02.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15774 E.  ,  2014/18848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 12. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2013/174-2013/224

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/05/2013 tarih ve 2013/174-2013/224 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı Aygaz A.Ş. Vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 04.11.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalılardan Aygaz A.Ş. vekili Av. M.. D.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkilleri T.. ve B.ün kızları, diğer davacıların kardeşi olan A.. Ş..’in 06.01.2005 tarihinde banyo yaptığı sırada karbonmonoksit zehirlenmesi sonucu vefat ettiğini, zehirlenmeye neden olan tüpün A.. A..’nin imalatı olduğunu, şofbenin ise davalı Beko AŞ tarafından imal edildiğini, davalı K.. A.. Sigorta AŞ’nin ise Tüpgaz Zorunlu Sorumluluk sigortacısı olduğunu, davalıların olayda sorumlu bulunduğunu ileri sürerek, ıslahla birlikte davacı baba için 8.500,00 TL maddi ve 15.000 TL manevi, davacı anne için 10.000 TL maddi, 15.000,00 TL manevi, davacı kardeş Işıl, F.. ve İ.. için ayrı ayrı 5.000,00’er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı K.. A.. Sigorta A.Ş. vekili, sigorta genel şartına göre, tüplerin kullanılmak üzere bulunduruldukları yerlerde infilakı, gaz kaçırması, yangın çıkarması sonucu oluşacak hasarlardan sorumlu olduğunu, olayın ise şofbenden kaynaklandığını, müvekkilinin sorumluğunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Aygaz A.Ş. vekili, olayın müvekkiline ait tüpün ayıplı olmasından kaynaklanmadığını, şofben baca bağlantısının ve havalandırmanın uygun olmadığını, sorumluluğun şofben firmasına ve tüketiciye ait bulunduğunu savunmuştur.

Davalı Beko A.Ş. vekili, olay yerinde şofben montajı, tamiri, bakımının kendileri tarafından yapılmadığını, kullanım kılavuzlarında şofbenin nereye ne şekilde bağlanacağının belirtildiğini, yetkili servis aracılığıyla yapılmayan hatalı montajdan müvekkilinin sorumlu olmayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Beko A.Ş. vekili, olay yerinde şofben montajı, tamiri, bakımının kendileri tarafından yapılmadığını, kullanım kılavuzlarında şofbenin nereye ne şekilde bağlanacağının belirtildiğini, yetkili servis aracılığıyla yapılmayan hatalı montajdan müvekkilinin sorumlu olmayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacıların desteğinin banyo yaparken karbonmonoksit zehirlenmesi sonucu öldüğü, tüp gazda imalat hatası olmadığı, ancak davalı imalatçı veya servisinin standartlara uygun banyo veya tesis olmadan satışı yaptığı, bu nedenle kusurunun bulunduğu, şofben imalatçısı ve satışını yapan davalıların da standartlara uygun şofben üretip, standartlara uygun yerlere montaj yapmamaları nedeniyle kusurlu oldukları, zararın doğrudan tüpten kaynaklanmadığı, şofbenden kaynaklandığı, davalı zorunlu sigortacının poliçe koşullarına göre sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle bu davalı hakkındaki davanın reddine, diğer davalılar hakkındaki davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı A.. A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı A.. A.Ş vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ancak, gerek soruşturma dosyasında gerekse hükme esas alınan bilirkişi raporunda ölüm olayının meydana geldiği banyoda havalandırma penceresinin de kapalı olduğu açıklanmış, bilirkişi azınlık görüşünde bu nedenle ölenin de kusurunun bulunduğu görüşüne yer verilmiştir.

O halde, davalı A..A.Ş vekilinin bilirkişi raporuna yönelik itirazları da dikkate alınıp, zararın meydana gelmesinde ölenin müterafik kusurunun olup olmadığının irdelenmesi, gerektiğinde ek rapor alınması veya yeniden inceleme yaptırılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı A.. A.Ş vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı A.. A.Ş yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalı A.. A.Ş'ye verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı A. A.Ş'ye iadesine, 02.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3273, Karar No: 2025/261, Tarih: 23.01.2025

**6. Hukuk Dairesi         2023/3273 E.  ,  2025/261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/179 E., 2023/792 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/468 E., 2020/29 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında ... ... 262 adet konut ve 16 derslik ilköğretim okulu, ticaret merkezi, cami, şadırvan ile ada içi alt yapı, genel alt yapı ile çevre düzenlemesi inşaatı yapımına ilişkin 12.04.2007 tarihli eser sözleşmesi imzalandığını, müvekkilinin sözleşme şartlarına uygun şekilde üzerine düşen edimlerini yerine getirerek, 27.08.2008 tarihinde bu işle ilgili idarece geçici kabulü yapıldığını ve geçici kabulde 21.04.2009 ile 25.04.2009 tarihleri arasında yapılan inceleme sonucunda, geçici kabul heyeti tarafından tespit edilen eksik ve kusurlu işlerin tamamlandığının tespit edildiğini, geçici kabulden sonrada idarenin sözleşmeye aykırı olarak geçte olsa 19.01.2011 tarihinde kesin kabulü onayladığını, davalının kesin kabulden sonra kesin hesabı gerek müşterek gerekse resen sözleşme uyarınca 6 ay içinde yapması gerekirken, kesin hesabı 16.04.2014 tarihinde onayladığını ve fatura kesimi için şifahen müvekkil şirkete 30.05.2014 tarihinde bildirimde bulunduğunu, müvekkilinin bu kesin hesap alacağına ilişkin mali ve hukuksal açıdan sıkıntı yaşamamak için 30.05.2014 tarihinde KDV dahil 544.576,60 TL bedelli faturayı keserek idareye teslim ettiğini, ancak idarenin, müvekkilinin nam ve hesabına bazı işlerin 3. kişilere yaptırıldığını, ancak rakamın tam olarak bilinmediğini, nam ve hesabına yaptırılan işlerin müvekkilin alacağının çok üzerinde olduğunu, hatta bu sebeple müvekkilinin sözleşme karşılığı idareye vermiş olduğu teminatın bile nakde çevrileceğinin beyan edildiğini, geçici kabulde tespit edilen eksik ve kusurlu işlerin tamamlandığının idarece tutanak altına alınmasına rağmen sonradan müvekkilinin nam hesabına eksik ve kusurlu işlerin yaptırıldığı beyanının anlaşılamadığını, davalının bu güne kadar kesin hesabı bağlamadığı gibi müvekkilinin 189.658,99 TL parasını da 2009 yılından beri bloke tutarak müvekkilinin faiz kaybına sebebiyet verdiğini, mukayeseli keşif hazırlanırken fiziki olarak yapılan imalatların idareden talep edildiği halde bu miktarların da müvekkiline ödenmediğini, fiyat farklarının eksik hesaplandığını ileri sürerek, tüm bu zararların tespiti ile şimdilik 1.000,00 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 17.02.2019 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 815.526,18 TL’ye arttırmıştır.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taraflar arasındaki sözleşme gereğince davacı yüklenicinin bakım ve düzeltme sorumluluğunu yerine getirmemesi nedeniyle YİGŞ'in 26. maddesi hükmü gereğince davacı yükleniciye ihtarname gönderildiğini, verilen sürede tamamlanmaması nedeniyle davacı yüklenicinin nam ve hesabına tamamlanmasının uygun görüldüğünü, geçici kabul sonrası oluşan eksik ve ayıplar yönünden davacı yüklenicinin nam ve hesabına komisyonca tamamlattırılması yönünde oluşturulan komisyonda görevlendirilmek üzere davacı yüklenicinin isim bildirdiğini, ancak çalışmalara katılmadığını, kurulan komisyonca tamamlanan tüm iş ve işlemlere ilişkin belgelerde davacı yüklenici şirketin temsilcisinin imzasının bulunduğunu, nam ve hesap komisyonu tarafından yapılan harcamalara ilişkin faturaların, banka dekontlarının ve diğer tüm belgelerin bulunduğunu, tüm iş ve işlemlerin taraflar arasındaki sözleşme ve eklerine uygun olarak yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının blokeye aldığı davacı yükleniciye iade edilmesi gereken miktarın 196.866,00 TL olduğu, sözleşmeden doğan alacağa temerrüt faizi yürütülmesi için davalının davacı tarafından usulüne uygun şekilde keşide edilmiş bir ihtarname ile temerrüde düşürülmesi gerektiği, ancak somut olayda muhatap temerrüt ihtarı bulunmadığından işbu hesaplanan alacaklara dava tarihinden itibaren faiz tahakkuk ettirilmesi gerektiği, davalı tarafından belirlenen ayıplı ve eksik işler ile, davacının eksiklikleri gidermesinde gecikme nedeniyle verilen cezaları, yani kurulan komisyon tarafından yaptırılan işlerin bedeli işi kesin teminatı olan 923.940,00 TL bedelden düşüldükten sonra 619.660,18 TL’nin davacıya ödenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1-Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Belirsiz alacak davası olarak açılan işbu davada temerrüt tarihinden itibaren faiz talep etmelerine rağmen ıslah tarihinden itibaren faiz işletilmesinin hatalı olduğunu,

b. Kabul edilen 196.866,00 TL yönünden en geç geçici kabul onay tarihiden itibaren 15 gün sonrası olan 20.05.2009 tarihinde müvekkile iade edilmesi gerektiğini, hukuka aykırı olarak edimini yerine getirmeyen davalının 20.05.2009 tarihinde temerrüte düştüğünün kabulü ile 196.866,00 TL'ye bu tarihten itibaren faiz işletilmesi gerektiğini,

b. Kabul edilen 196.866,00 TL yönünden en geç geçici kabul onay tarihiden itibaren 15 gün sonrası olan 20.05.2009 tarihinde müvekkile iade edilmesi gerektiğini, hukuka aykırı olarak edimini yerine getirmeyen davalının 20.05.2009 tarihinde temerrüte düştüğünün kabulü ile 196.866,00 TL'ye bu tarihten itibaren faiz işletilmesi gerektiğini,

c. Kesin hakediş raporunun en geç 05.07.2010 tarihinde onaylanması gerekirken davalı tarafından yaklaşık 4 yıl geciktirildiğini, davalının 619.660,18 TL yönünden 05.07.2010 tarihinde temerrüte düştüğünü, kesin bir günün belirlendiği durumlarda ihtara gerek olmaksızın temerrütün gerçekleşeceğini düzenleyen yasal düzenlemeler karşısında davalı idarenin 05.07.2010 tarihinde temerrüte düştüğünün kabulü ile 619.660,18 TL'ye bu tarihten itibaren faiz işletilmesi gerektiğini,

d. Ticari faiz ile birlikte davalıdan tahsili talep edildiği halde yasal faize hükmedilmesinin de hatalı olduğunu beyan etmektedir.

2-Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Temlik sözleşmesinin müvekkili idareden izin alınmadan yapıldığını, bu nedenle temlik alan davacının aktif husumetinin bulunmadığını,

b. Nam ve hesap komisyonunun eksik ve ayıplı işleri fahiş fiyatlarla yaptırmadığını, beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

İlk Derece Mahkemesince dosya kapsamında alınan bilirkişi raporu denetime ve hüküm kurmaya elverişli nitelikte bulunmuş, davalı idarenin usulüne uygun şekilde temerrüte düşürülmediğinden buna yönelik temyiz sebebleri yerinde görülmemiştir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10496, Karar No: 2015/20831, Tarih: 14.09.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/10496 E.  ,  2015/20831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklılar tarafından borçlu aleyhinde, ... İcra Dairesince verilen 41.471,52 TL'lık rehin açığı belgesine dayanılarak 10.02.2014 tarihinde genel haciz yolu ile ilamsız icra takibi başlatılmış olup, borca itiraz üzerine duran takipte alacaklılar itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine başvurmuş, mahkemece, rehin açığı belgesine dayanarak satışın kesinleştiği tarihten itibaren 1 yıl içinde takip yapılmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

İİK.nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tastik edilen "borç ikrarını" içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

İİK 152/son maddesine göre rehin açığı belgesi, borç ikrarını mutazammım senet mahiyetindedir. İİK.nun 172/3. maddesindeki düzenleme ise satışın kesinleşmesi tarihinden itibaren 1 yıl içinde rehin açığı belgesine dayanarak takip yapılması halinde yeniden ödeme emri tebliğ edilmesine lüzum bulunmadığına ilişkin olup, alacaklının öngörülen bu süre içinde takibe geçme zorunluluğu bulunmamaktadır. Alacaklı, rehin açığı belgesine dayanarak, alacak için öngörülen zamanaşımı süresi içinde her zaman takip yapabilir.

Somut olayda takibin icra dairesince düzenlenen rehin açığı belgesine dayandığı ve bu belgenin anılan madde kapsamında kaldığı nazara alınarak, itirazın kaldırılması isteminin kabulü yerine, yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklıların temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.