muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2890, Karar No: 2018/1377, Tarih: 26.03.2018

Hükümlünün 26.09.2016 tarihli dilekçe ile açık ceza infaz kurumuna ayrılma talebinde bulunduğu,... Tipi Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 29.09.2016 tarihli ve 2016/3357 sayılı kararı ile talebin reddine karar verildiği, bu kararın hükümlüye 03.10.2016 tarihinde tebliğ edildiği,

Hükümlünün yasal süresi içerisinde bu karara karşı şikayette bulunduğu, Giresun İnfaz Hakimliğinin 11.10.2016 tarihli, 2016/707 esas ve 2016/709 karar sayılı karar ile şikayetin reddine karar verildiği, verilen bu kararın 14.10.2016 tarihinde hükümlüye tebliğ edildiği, hükümlünün 24.10.2016 tarihli dilekçe ile bu karara itiraz ettiği, itiraz mercii olan Giresun Ağır Ceza Mahkemesinin 12.12.2016 tarihli ve 2016/1178 değişik iş sayılı kararı ile hükümlünün cezasının onda birini kapalı ceza infaz kurumunda infaz etmediği, 31.12.2018 tarihinden sonra açık ceza infaz kurumuna ayrılabileceği gerekçesiyle reddettiği,

Hükümlünün 27.04.2017 tarihli dilekçe ile Giresun Cumhuriyet Başsavcılığına müracaat ederek açık ceza infaz kurumuna ayrılması yönünde talepte bulunduğu,

Giresun İnfaz Hakimliğinin 11.05.2017 tarihli, 2016/707 esas, 2016/709 karar sayılı ek kararı ile hükümlünün itiraz mercii tarafından incelenerek kesinleşen kesin hükmü karşı yapmış bulunduğu itirazın reddine karar verildiği, hükümlü ve müdafinin bu karara itiraz ettikleri,

İtiraz mercii olan Giresun 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2017 tarihli ve 2017/185 değişik iş sayılı kararı ile İnfaz Hakimiliğinin 20.05.2017 tarihli, 2016/707 esas ve 2016/709 sayılı ek kararının kaldırılmasına, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6/1-b maddesi uyarınca hükümlünün Kapalı Ceza İnfaz kurumundan Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmasına karar verildiği,

Bu karara karşı Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün hükümlünün Ceza İnfaz Kurumunda cezasının infazına 02/06/2016 tarihinde başlandığı, müebbet hapis cezasına hükümlü olması nedeniyle toplam 36 yıl infazı gerekli hapis cezasının bulunduğu, hükümlünün Açık Ceza İnfaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 6/1-b maddesine göre toplam cezasının onda birini kapalı kurumda infaz etmesinin gerektiği ve bu sürenin henüz dolmadığı gerekçesiyle kanun yararına bozma isteminde bulunulduğu,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin, Kapalı kurumdan açık kuruma ayrılacak hükümlüler başlıklı 6. maddesinde kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılmanın şartlarının düzenlendiği, bu maddeye göre;

(1) Hükümlülerden;

a)(Değişik:RG-22/8/2015-29453) Toplam(Değişik ibare:RG-22/2/2017-29987) cezaları on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve yukarı olanlar ise onda birini kurumlarda infaz edip, iyi hâlli olan ve koşullu salıverilme tarihine yedi yıl veya daha az süre kalanlar,

b) Müebbet hapis cezasına mahkûm olup, koşullu salıverilme tarihine beş yıl veya daha az süre kalanlar,

(1) Hükümlülerden;

a)(Değişik:RG-22/8/2015-29453) Toplam(Değişik ibare:RG-22/2/2017-29987) cezaları on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve yukarı olanlar ise onda birini kurumlarda infaz edip, iyi hâlli olan ve koşullu salıverilme tarihine yedi yıl veya daha az süre kalanlar,

b) Müebbet hapis cezasına mahkûm olup, koşullu salıverilme tarihine beş yıl veya daha az süre kalanlar,

c) Cezaları yüksek güvenlikli kapalı kurumlar veya diğer kapalı kurumların yüksek güvenlikli bölümlerinde infaz edilenlerden toplam cezalarının üçte birini bu kurumlarda iyi hâlli olarak geçiren ve koşullu salıverilme tarihine üç yıl veya daha az süre kalanlar,

açık kurumlara ayrılabilir.

(2) Açık kurumlara ayrılabilmek için, ayrıca;

a) (Değişik:RG-18/8/2016-29805) 26/09/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 142, 148, 149, 188 ve 190 ıncı maddeleri ile 1/3/1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 403, 404, 491/3-4, 492, 493, 494, 495, 496, 497, 498 ve 499 uncu maddelerinden mahkûm olanların koşullu salıverilme tarihine beş yıldan az süre kalması,

b) (Değişik:RG-18/8/2016-29805) 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 102 ve 103 üncü maddeleri ile eşe karşı işlenen 82/1-d, 86/3-a ve 96/2-b maddeleri ve 1/3/1926 tarihli ve mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 414, 416/1, 418/1 maddeleri ile eşe karşı işlenen 449/1, 456 ve 457/1 maddelerinden mahkûm olanlar ile adli suçlardan hükümlü olup yabancı uyrukluların koşullu salıverilme tarihine üç yıldan az süre kalması,

c) 29/7/2003 tarihli ve 4959 sayılı Topluma Kazandırma Kanunu, 30/7/1999 tarihli ve mülga 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleri ile Mücadele Kanununun 14 üncü maddesi ve 5237 sayılı Kanunun 221 inci maddesinden yararlananların koşullu salıverilme tarihine iki yıldan az süre kalması,

ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, mensup oldukları örgütten ayrıldıkları idare ve gözlem kurulu kararıyla tespit edilenlerin koşullu salıverilme tarihine bir yıldan az süre kalması,

şartı aranır.

(3) Birden fazla cezanın toplanarak infazı hâlinde, açık kuruma ayrılmada esas alınacak suç, koşullu salıverilme tarihine en az sürenin arandığı suçtur.

(4) Açık kuruma ayrılma süresini dolduranlar hakkında altı aylık deneme süresinin tamamlanması beklenmeden açık kuruma ayrılma kararı alınabilir.

şeklindeki yasal düzenleme değerlendirildiğinde Müebbet hapis cezasına mahkûm olup, koşullu salıverilme tarihine beş yıl veya daha az süre kalanlar diğer koşullarında gerçekleşmesi durumunda kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılmaya hak kazanırlar;

(4) Açık kuruma ayrılma süresini dolduranlar hakkında altı aylık deneme süresinin tamamlanması beklenmeden açık kuruma ayrılma kararı alınabilir.

şeklindeki yasal düzenleme değerlendirildiğinde Müebbet hapis cezasına mahkûm olup, koşullu salıverilme tarihine beş yıl veya daha az süre kalanlar diğer koşullarında gerçekleşmesi durumunda kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılmaya hak kazanırlar;

Somut olayda tasarlayarak kasten öldürme suçundan müebbet hapis cezasına hükümlü ...'in, Giresun Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 02.09.2016 tarihli müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihinin 25.05.2021 olarak belirlendiği ve talep tarihi itibariyle hükümlünün Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 6 maddesinin 1. fıkrasının b bendi uyarınca koşullu salıverilme tarihine beş yıldan az bir süre kaldığından kapalı ceza infaz kurumundan açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına dair itiraz merci tarafından verilen kararda isabetsizlik bulunmadığı, 6. maddenin 1. fıkrasının a bendinin somut olayda uygulanmasının mümkün olmadığı, bu bend hükmünün süreli hapis cezalarının infazı ile ilgili bir düzenleme olduğu değerlendirilmekle; Giresun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2017 tarihli ve 2017/185 değişik iş sayılı usul ve yasaya uygun olduğundan, 5271 sayılı CMK'nun 309 maddesi uyarınca kanun yararına bozma istemi yerinde görülmediğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın tebliğnamesine bağlı Yüksek Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteminin reddine, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/40425, Karar No: 2011/7447, Tarih: 11.04.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/40425 E.  ,  2011/7447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2007/92364

MAHKEMESİ : Şarkikaraağaç Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2006

NUMARASI : 2006/196

SUÇ : Kasten yaralama,hakaret,tehdit

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1)-Sanıklar O. S. ve C. S. hakkında tehdit suçundan iddianame ile açılmış bir dava bulunmaması nedeniyle anılan sanıklar hakkında bu suçtan kurulan hükümlerin hukuken bir geçerliliği olmadığı gibi, infaz edilecek bir mahkumiyet hükmü de bulunmadığından O Yer Cumhuriyet Savcısının bu sanıklar hakkında tehdit suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik konusu bulunmayan temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2)-Sanıklara atılı kasten yaralama suçu ile sanık A.. Ö..’e atılı tehdit suçunun gerektirdiği cezaların miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesine göre hesaplanan beş yıllık zamanaşımının sanıkların sorgularının yapıldığı 01.02.2006 ve 15.03.2006 tarihi ile inceleme tarihi arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, bu hükümlerin BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar Ö.. Ö.., C. S., Ş. S., O. S. ve S. S. hakkında kasten yaralama suçu ile sanık A.. Ö.. hakkında tehdit ve kasten yaralama suçlarından açılan kamu davalarının 5271 Sayılı CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

3)-Sanık Ö.. Ö..’in daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK.nun 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, bu sanık hakkında kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek; sanıklar Ö.. Ö.., S. S. ve Ş. S.hakkında tehdit ve hakaret suçlarından ve sanıklar A.. Ö.., C. S. ve O. S. hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

Sanık Ş. S.’ın adli sicil kaydı getirtilmeden hüküm kurulması mahkum olduğu suçlar yönünden aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve dosya içeriğine göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a)- Sanık Ş. S. hakkında katılanlar A.ve Ö.. Ö..’e karşı tehdit suçundan; iddianame içeriğine göre de, sanık S. S. hakkında katılan A.. Ö..’e karşı tehdit suçundan iddianame ile açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden bu suçtan sanıklar Ş. S. ve S.S. hakkında mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 225/1. maddesine aykırı davranılması,

b)-Sanık Ş. S.’ın nüfus kaydı getirtilerek kendisine okunmadan yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 209/1. maddesine aykırı davranılması,

b)-Sanık Ş. S.’ın nüfus kaydı getirtilerek kendisine okunmadan yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 209/1. maddesine aykırı davranılması,

c)- 5237 Sayılı TCK.nun 7. ve 5252 Sayılı Kanunun 9. maddeleri uyarınca sanıkların tehdit ve hakaret suçlarından eylemlerinin uyduğu kabul edilen 765 sayılı TCK. ve 5237 sayılı TCK.nun tüm hükümleri olaya ayrı ayrı uygulanmak suretiyle sonuçlar belirlenmesi, bu şekilde belirlenen sonuç cezaların karşılaştırılması ve sonucuna göre lehe olan kanunun belirlenmesi gerekirken açıklanan şekilde ve denetime olanak verecek biçimde cezalar hesaplanıp sonuçlar belirlenmeden ve hakaret suçu yönünden 5237 sayılı TCK.nun 125/1. maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan adli para cezasının tercih edilmesi halinde 5237 sayılı yasanın sanıklar lehine olacağı da gözetilmeden 765 sayılı yasa hükümlerinin lehe olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

d)-5237 sayılı TCK.nun 129/3.maddesinde; hakaret suçunun karşılıklı işlenmesi halinde olayın mahiyetine göre verilecek cezadan indirim yapılabileceği gibi “ceza verilmesinden de vazgeçilebileceği“ düzenlemesi karşısında, hükmün sonuçları itibariyle 5237 sayılı TCK.’nun 129/3. maddesinin 765 sayılı TCK.nun 485/2. maddesinden daha lehe bir düzenleme olduğu gözetilmeden sanıklar C. S., O. S., S. S. ve Ş. S.hakkında hakaret suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

e)-Kabule göre de;

aa)-Sanıkların hakaret suçundan eylemlerine uyan 765 sayılı TCK.nun 482/3. maddesinde öngörülen adli para cezasının suç tarihindeki alt sınırının 5252 Sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 5/2. maddesine göre, 450,00 YTL olduğu gözetilmeden 489,00’er YTL’ye hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

bb)-Olayın katılanlar A.ve Ö.. Ö..’in hakaret eylemleri ile başladığı kabul edildiği halde, sanıklar Ş. S. ve S. S. hakkında tehdit suçundan ceza tayin edilirken haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

cc)-Sanık Ş. S.’ın adli sicil kaydı da getirtilerek içeriğine göre, hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezaların tür ve süresine göre sanıklar C. S., O. S., S.S., Ş.S. ve A.. Ö.. hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

dd)-Sanıklara sebebiyet verdikleri yargılama giderleri ayrı ayrı yükletilmesi gerekirken müteselsilen tahsiline karar verilerek 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 11.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1843, Karar No: 2011/2016, Tarih: 24.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/1843 E.  ,  2011/2016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL-ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 3908 parsel sayılı taşınmazın hazine adına kadastro tespiti ile tescil edilmiş iken Tapulama Mahkemesi kararıyla Tapulama Kanununu 2. maddesi gereğince “kayalık” vasfı nedeniyle tescil harici bırakıldığını, anılan kanun hükmünün 3402 Sayılı Yasanın 48. maddesi ile yürürlükten kaldırıldığını, taşınmazın imar planı kapsamında arsa vasıflı yer olduğunu, davalıların zilyetlikle edinme koşullarının gerçekleşmediğini ileri sürerek, 3402 Sayılı Yasanın 18. maddesi uyarınca hazine adına tesciline ve davalı şahısların elatmasının önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., dava konusu taşınmazı uzun yıllardır bina yapmak suretiyle babası ve diğer davalı ile birlikte kullandıklarını belirtip davanın reddini savunmuş, diğer davalılar ise, bir savunma getirmemişlerdir.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın tespit harici kalan, taşlık ve kayalık yerlerden olduğu, bu yerin belediye imar planında konut alanı olarak belirlendiği, 1580 Sayılı Yasanın 159. maddesi ve 775 Sayılı Yasanın 3. maddesi gereğince belediyeye ait olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, her ne kadar 775 Sayılı Yasanın 3.maddesi hükmü 19.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4916 Sayılı Yasa ile iptal edilmiş ise de, çekişme konusu yerin 775 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 1966 tarihi itibariyle belediyeye geçen yerlerden olduğu anlaşıldığına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 24.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5038, Karar No: 2017/1335, Tarih: 27.03.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/5038 E.  ,  2017/1335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Zemin İnşaat Dekorasyon Turizm Gıda Mühendislik ve Temizlik Hizmetleri İthalat İhracat San. Tic. Ltd. Şti. ile davalı ... Müh. İnş. San ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı ... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 23.12.2014 gün ve 2014/745-805 sayılı hükmü onayan Dairemizin 16.05.2016 gün ve 2015/4452-2776 sayılı ilâmı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağın bakiye iş bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemenin davanın reddine dair kararı davacı tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 16.05.2016 gün, 2015/4452 Esas ve 2016/2776 Karar sayılı onama ilâmına karşı yine davacı vekili tarafından süresi içerisinde karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Eser sözleşmesi, 27.06.2011 tarihinde taraflarca imzalanmış olup; sözleşme uyarınca kurulacak santralin kazıkların foraj olup 6. maddede işin tahmini bedeli 200.000,00 TL beher metre fiyatı ise 125,00 TL olarak kararlaştırılmıştır. Sözleşme birim fiyatla kurulmuş ise de; ödemeler başlıklı 7. maddenin d fıkrasında işin miktarının en az 1500 metre olup ödeme için asgari bu miktar veya gerçekleşen miktar dikkate alınacaktır hükmü bulunmaktadır.

Sözleşmenin yorumu yapılırken BK 18. maddeden yararlanılması gerekir. Bu maddeye göre sözleşme şartlarının tayininde, iki tarafın gerek sehven gerek akitteki hakiki maksatlarını gizlemek için kullandıkları tabirlere ve isimlere bakılmıyarak, onların hakikî ve müşterek maksatlarını aramak lâzımdır.

Taraflar arasındaki sözleşme birim fiyatla düzenlenmiş ise de 1500 metre asgari miktar kararlaştırılmıştır. Bu durumda davalının iş bedelini en az 1500 metre iş karşılığı olmak üzere ödemeyi kabul ettiği ayrıca daha fazla iş yapılacak olursa bunu da miktar ve birim fiyat üzerinden ödemeyi kabul etmiş olduğu anlaşılmaktadır. Sözleşmede 1500 metre miktardan daha az kazık yapılmış olur ise daha az ödeme yapılacağına dair hüküm bulunmadığından iş bedelinin asgari 1500 metre karşılığına göre belirlenmesi gerekir. Davalı tarafın gabin ya da müzayaka iddiası da bulunmamaktadır. Sözleşmenin bu hükmü tarafları bağlayacağından mahkemece 1500 metre hesabı ile taleple bağlı kalınarak davacının isteminin kabulü gerekirken davanın reddi doğru olmamıştır. Mahkeme kararının bu

./..

s.2

15.H.D.

2016/5038

2017/1335

gerekçeyle bozulması gerekirken onandığı bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin onama ilâmının kaldırılması ve mahkeme kararının bozulması uygun görülmüştür.

./..

s.2

15.H.D.

2016/5038

2017/1335

gerekçeyle bozulması gerekirken onandığı bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin onama ilâmının kaldırılması ve mahkeme kararının bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltme talebinin kabulüyle Dairemizin 16.05.2016 gün, 2015/4452 Esas ve 2016/2776 Karar sayılı onama ilâmının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 27.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18658, Karar No: 2019/4282, Tarih: 20.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/18658 E.  ,  2019/4282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 18/10/2010 tarihinde THY Teknik A.Ş.’de uçak teknisyeni olarak çalışmaya başladığını, 07/03/2011 tarihinde Türk Hava Yolları A.O'ya aktarıldığını, 21/05/2011 tarihinden İtibaren Kazakistan Almty Havalimanına atandığını, görevi esnasında sürekli fazla mesai yapmasına rağmen İstanbul'da görev yaptığı dönemde fazla mesai ücretlerinin ödendiğini, Kazakistan'da yaptığı fazla mesailerinin ödenmediğini, bu durumu yetkililere iletmesine rağmen sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, gece çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, 21/05/2011-19/10/2013 tarihleri arasında davacının Almaata'ya tayin edildiğini, istifa ederek işten ayrıldığını, davacı ile Kazakistan'da imzalanan sözleşme davacının lisanslı çal ışıla bilmesi için bir sözleşme niteliğinde olduğunu, ancak davacı ile yapılan çalışma programında haftada 6 gün çalışıp 1 gün tatil yapacak şekilde toplam 45 saat üzerinden planlandığını, davacının görev yaptığı Almaata'da uçak seferlerinden bir saat önce gelip uçak kalktıktan bir saat sonra görevinin bittiğini, 20 Mayıs - 20 Temmuz 2013 tarihleri arasında Avrupa Sivil Havacılık Otoritesi EASA'nın uçaklarımıza hizmet vermesi ile ilgili kural değişikliği uygulaması nedeniyle geçici bir dönem hizmet alma sıkıntı yaşandığı için davacının izin yapabilmesi için istasyon personeline eğitim verildiğini, bu uygulamanın 25 haziran tarihinden itibaren başladığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, tanık beyanlarından davacının bilirkişi raporunda belirtilen şekilde fazla mesai yaptığının, ulusal bayram ve genel tatillerde ve hafta tatillerinde çalıştığının belirlendiği, davacının hastalık mazeret gibi nedenlere izinli olabileceği günler nazara alınarak takdiren %30 oranında hakkaniyet indirimi yapıldığı, davacının bilirkişi raporunda belirtilen döneme ait gece çalışması alacağının ödendiğinin davalı tarafından kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece davacı işçinin gece çalışması ücreti isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece davacı işçinin gece çalışması ücreti isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, takdiri delil niteliğindeki tanık beyanları ile kanıtlanan fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücretinden karineye dayalı makul indirim (takdiri indirim) yapılması yerinde ise de, aynı dönem için uçuş kayıtları ve aynı tanıkların beyanları birlikte değerlendirerek hesaplanan gece çalışması ücretinden de makul bir indirim (takdiri indirim) yapılmadan hüküm kurulması hatalıdır.

3-Mahkemece fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinden karineye dayalı makul indirime (takdiri indirim) gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktarlar bakımından kendisini vekille temsil ettiren davalı lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceği hususu gözden kaçırılarak, takdiri indirim nedeniyle reddedilen miktarlar da dahil edilerek toplam reddedilen tutar üzerinden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 20.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.