muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13591, Karar No: 2013/14250, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/13591 E.  ,  2013/14250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada Derinkuyu Sulh Hukuk ve Ürgüp Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, vesayet hukukuna ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olayda, vesayet makamı olan Ürgüp Sulh hukuk Mahkemesince kısıtlının Derinkuyu İlçesinde bulunan bakım ve rehabilitasyon merkezine yerleştirilmesine izin verildiğinden ve yerleşim yerinin değiştiğinden söz edilerek mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 412. maddesinde vesayet makamının izni olmadıkça altındaki kişinin yerleşim yerini değiştiremeyeceği, yerleşim yerinin değişmesi halinde yetkinin yeni vesayet dairesine geçeceği hüküm altına alınmıştır. Aynı Kanunun 462/14 maddesinde de vesayet altındaki kişinin yerleşim yerinin değiştirilmesinin vesayet makamının iznine bağlı olduğu belirtilmiştir. Bu halde vesayet makamı olan Ürgüp Sulh Hukuk Mahkemesinin kararı aynı zamanda kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin niteliğinde olduğundan, uyuşmazlığın Derinkuyu Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Derinkuyu Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6134, Karar No: 2012/9294, Tarih: 19.06.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/6134 E.  ,  2012/9294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 15/02/2012 gün ve 2011/14214 - 2012/2060 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiş, süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dairenin 15.02.2012 gün ve 2011/14214 - 2012/2060 sayılı kararı; "1999 yılında yapılan kadastro sırasında ... köyü 108 ada 96 parsel sayılı 23.333 m2 yüzölçümlü taşınmaz, ham toprak niteliğiyle Hazine adına tapuya tescil edilmiştir. Davacının zilyedlik iddiasıyla açtığı dava sonunda, mahkemece; çekişmeli taşınmazın 1999 yılında 3402 sayılı Yasanın 4. maddesine göre yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırlarının dışında kaldığı, fiilen de çevre ormanlarla arasında kot farkı bulunduğu, kazandırıcı zamanaşımı yolu ile taşınmaz edinme koşullarının davacı yararına gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de, arazi kadastrosunun kesinleştiği 13.04.1999 günü ile, davanın açıldığı 03.09.2009 günü arasında 3402 sayılı Yasanın 12/3. maddesinde belirtilen on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği anlaşılmaktadır.

O halde; mahkemece, kadastro tesbit tutanağının kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıllık hak düşürücü süre içinde kadastrodan önceki hukukî nedenlere dayanılarak dava açılmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin değerlendirilmesinde hata sonucu yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.” şeklindedir.

Davacı vekili tarafından, kararın düzeltilmesi istenmiştir.

Dosya incelendiğinde, davanın önce Sulh Hukuk Mahkemesi'ne açıldığı ve görevsizlik kararı verildikten sonra Asliye Hukuk Mahkemesi'ne aktarıldığı, Asliye Hukuk Mahkemesi'nin temyize konu karar başlığında gösterilen (03.09.2009) dava tarihinin de aktarmadan sonraki tarih olduğu, 3402 sayılı Yasanın 12/3. maddesinde yazılı 10 yıllık sürenin hesabında, davanın Sulh Hukuk Mahkemesi'nde açıldığı 16.01.2009 tarihinin esas alınması gerektiği anlaşılmıştır.

Buna göre, davanın esasına girilerek yeniden yapılan incelemede; mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Şöyle ki; uzman bilirkişi raporunda, çekişmeli taşınmazın 1958 tarihli memleket haritasında yeşil renkli ve ibreli ağaç rumuzlu alanda yer aldığı, amenajman planında ise; “kızılçam”işaretli bölümde kaldığı açıklanmış ise de, mahkemece bu olgular tartışılmamış, memleket haritasındaki yeşil rengin hangi bitki örtüsünü ifade ettiği belirtilmemiştir. Ziraat uzmanı raporunda taşınmazda 1 adet 30 yaşında çınar ve yine aynı yaşta meyve ağaçları bulunduğu bildirilmiştir: Ancak; memleket haritasının tarihi ve taşınmazda halihazırda bulunan ağaçların yaşı dikkate alındığında, bu yeşil rengin halen taşınmazda bulunan ağaçlardan kaynaklanmadığı düşünülmektedir.

2012/6134 - 9294

3402 sayılı Kadastro Yasasının 17. maddesi gereğince orman sayılmayan, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen ve il, ilçe ve kasabaların imar planları kapsamında kalmayan araziden masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilip tarıma elverişli hale getirilen (ev ve benzeri tesisler yapmak, dışarıdan toprak getirilerek tarıma elverişli hale getirmek, imar ve ihya olarak kabul edilemez) ve imar ihyanın tamamlandığı tarihten, davanın açıldığı güne kadar 20 yıl süreyle zilyet edildiği ileri sürülen taşınmazların, Kadastro Yasasının 14. maddesinde yazılı diğer koşulların yanında niteliğinin, imar ihya edildiğinin ve üzerinde sürdürülen zilyetliğin, başlangıç ve süresinin, kullanılıp kullanılmadığının ve tasarruf sınırlarının ne olduğunun takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında, gerçeğin bir resmi olan en eski tarihli hava fotoğrafı ile gerçeğin modeli olan memleket haritaları ile dava tarihinden 15 - 20 yıl önce en az iki zamanda birbirini izleyen bindirmeli olarak çekilen çiftli hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen orijinal renkli memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, özellikle ön bindirmeli çekilen ve birbirini izleyen stereskopik çift hava fotoğraflarının stereskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazın niteliğinin, konumunun ve kullanım durumunun anlatılan bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenmesi gerekir.

O halde; mahkemece, yeniden yapılacak keşifte, 1958 tarihli memleket haritasının yapımına esas alınan hava fotoğrafları ile dava tarihinden 15 - 20 yıl önce çekilmiş hava fotoğrafları ve orijinal renkli memleket haritaları stereskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelettirilip taşınmazın niteliğinin ne olduğu belirlenmeli, ibreli ağaç rumuzunun hangi bitki türüne ait olduğu açıklattırılmalı, taşınmaz orman sayılan yerlerden değilse, zilyetliğin ne zaman başlayıp nasıl sürdürüldüğü, kimden kime geçtiği ve ekonomik amacına uygun olup olmadığı, maddi olaylara dayalı ve ayrıntılı olarak sorulup saptanmalı, ziraat uzmanından zilyedlikle kazanılacak yerlerden olup olmadığı konusunda bilimsel verilere dayalı, doyurucu rapor alınmalı, bundan sonra toplanacak deliller çerçevesinde karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile dairenin 15.02.2012 gün ve 2011/14214 - 2012/2060 sayılı kararının kaldırılmasına, 12.05.2011 gün ve 2009/284 - 2011/350 sayılı kararının yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 19.06.2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1584, Karar No: 2010/7724, Tarih: 24.05.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/1584 E.  ,  2010/7724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyada bulunan İlçe Tarım Müdürlüğü veri listesinde münavebeye alınan biber ürününe ilişkin veriler yer almadığı gibi Dairece aynı gün incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/59 Esas-2009/324 Karar, Dairenin:2009/1587 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2008 yılı) gelen veri listesindeki biber veriminin 1650 kg-2650 kg aralığında, 03.10.2009 tarihinde incelenen bazı dava dosyalarına (Ör:... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008-409 Esas-2009-221 Karar, Dairenin 2009/1543 Esas )sayılı dosyasına gelen veri listesindeki biber veriminin 1700 kg-3000 kg aralığında bulunduğu, dolayısıyla aynı değerleri içermedikleri anlaşılmıştır.

Mahkemece, sözü edilen dosyalardaki veri listelerinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, biber verimleri arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının sorularak 2008 yılı biber ürününün ve ayrıca 2009 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, biber ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9450, Karar No: 2016/10234, Tarih: 07.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9450 E.  ,  2016/10234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada .... Tüketici ve ... 6. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, satın alınan araçta ayıp nedenine dayalı, ödenen bedelin iadesi ve tazminat istemine ilişkindir.

... 9. Tüketici Mahkemesince, uyuşmazlığın 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında kalmadığı, davaya konu araçın ticari araç olduğu bu nedenle davaya bakmaya görevli mahkemenin asliye ticaret mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi ise davacının davada tacir sıfatı olmadığı, davaya konu araç yaptığı iş ya da çalıştığı iş yeri adına kayıtlı olmadığı, davaya konu araç trafik tescil kaydında hususi kaydı ile davacının şahsı adına kayıtlı olduğu, davacı da aracın şahsına ait hususi araç olduğunu, ticari araç olmadığını ısrarla beyan etmiş olduğunu, taraflar arasındaki uyuşmazlığın tüketici işleminden kaynaklandığı, bu nedenle tüketici mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nın 5/1. maddesi uyarınca, ticari davalara bakmak görevi, asliye ticaret mahkemesine aittir. Ticari davalar, mutlak ve nispi ticari davalar olarak ikiye ayrılmaktadır. Nispi ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinin ilk cümlesinde tarif edilmiş olup, her iki tarafın da "Ticari işletmesiyle ilgili hususlardan kaynaklanan" hukuk davalarıdır. Mutlak ticari davalar ise tarafların tacir olup olmadıklarına ve uyuşmazlığın tarafların ticari işletmeleri ile ilgili bulunup bulunmadığına bakılmaksızın yasa gereği ticari dava sayılan uyuşmazlıklardır. TTK'nın 4/1-a ve devamı bentlerinde yazılan uyuşmazlıklar ile diğer yasalarda ticari dava olduğu belirtilen uyuşmazlıklar, mutlak ticari davalardır.

Bir davanın ticari dava sayılabilmesi için uyuşmazlığın her iki taraf yönünden ticari sayılan hususlardan doğması veya 6102 sayılı TTK'nın 4. maddesinde sayılan mutlak ticari davalardan olması gerekmektedir.

Somut olayda davacı gerçek kişi olup tacir olduğuna dair bilgi ve belgeye dosyada rastlanılmadığı gibi dava konusu aracın trafik ruhsat kaydında ise kullanım amacı olarak “hususi” yazmaktadır. Bu durumda görevli mahkeme, tüketici mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 9. Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/11/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/214, Karar No: 2013/8396, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/214 E.  ,  2013/8396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, vakıf senedinde yapılan değişikliklerin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Vakıf senedinin 3. maddesinin yasa gereği yasa metnine uygun olarak "Bu vakfın amacı; fakru zaruret içinde ve muhtaç durumda bulunan kanunla kurulan sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi olmayan ve bu kuruluşlardan aylık ve gelir almayan vatandaşlar ile geçici olarak küçük bir yardım veya eğitim ve öğretim imkanı sağlanması halinde topluma faydalı hale getirilecek, üretken duruma geçirilebilecek kişilere yardım etmek, gerektiğinde her ne suretle olursa olsun Türkiye'ye kabul edilmiş veya gelmiş kişilere yardım etmek ve sosyal adaleti pekiştirici tedbirler almak suretiyle, gelir dağıtımının adilane bir şekilde tevzi edilmesini sağlamak, sosyal yardımlaşma ve dayanışmayı teşvik etmektir. Sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi olan ve bu kuruluşlardan aylık ve gelir alan özürlülerin, tedavi giderleri ile fonksiyon kazandırıcı ortopedik ve diğer yardımcı araç ve gereçlerin kurumlarca karşılanamayan kısmı vakıfça karşılanabilir” şeklinde düzenlenmesi gerekirken, bu hususa dikkat edilmeden hazırlanan değişikliğin tescili,

2-3294 Sayılı Kanunun 5263 Sayılı Kanun ile değişik 9. maddesinin (c) bendinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları yapacakları tüm muameleler dolayısıyla her türlü harçtan muaf tutulmuş olup, bu muafiyet vakfın doğrudan yapacağı işlemleri kapsamaktadır. Vakfın yargı harcından muaf tutulabilmesi için bunun yasada açıkça belirtilmiş olması gerekir. Anılan yasa maddesinde vakfın yargı harcından muaf tutulmadığı gözetilerek davacı vakıftan 492 Sayılı Harçlar Yasasına bağlı 1 Sayılı Tarifede öngörülen başvurma ve karar harcı alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Davacı ... İlçesi Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı olduğu halde karar başlığında... Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı yazılması,

4-Senedin 9. maddesinin... Asliye Hukuk Mahkemesinin ... sayılı ilamıyla daha önceden değiştirildiği ve bu değişikliğin kesinleşmesine rağmen gerek olmadığı halde tekrar bu konuda bir karar verilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bir numaralı bentte açıklanan şekilde vakfın yetkili mütevelli heyetince yeniden bir karar alınıp noter senedi hazırlatılması için gerekli sürenin verilip diğer bozma bentlerine de dikkat edilmek suretiyle oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6173, Karar No: 2019/1631, Tarih: 12.02.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/6173 E.  ,  2019/1631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak-yeniden yargılama davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 1989 yılında Bulgaristan’dan zorunlu göçe tabi tutularak Türkiye’ye geldiğini, Devlet bakanlığınca hazırlanan göçmen evleri projesi kapsamında borçlandırılarak konut satın aldığını, bu bağlamda 10.000.000 TL (eski para) peşinat ödediğini, bu ödemenin konut maliyetinden düşülmesi gerekirken düşülmediğini ileri sürerek, bu ödemenin güncelleştirilerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 8.000,00 TL’nın yasal faizi ile davalıdan tahsilini istemiş, ıslah ile talebini 17.539,13 TL.ye yükseltmiştir.

Davalı, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, zamanaşımı süresinin dolduğunu ve davanın haksız olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemenin davanın kabulüne dair kararının temyizi üzerine Dairemizce kararın bozulmasına karar verilmiş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda mahkemenin davanın reddine dair verdiği kararının davacı tarafından temyizi üzerine kararın onanmasına karar verilmiş, bu kez davacı hak ihlali yapıldığı gerekçesiyle Anayasa Mahkemesine başvurmuştur.

T.C. Anayasa Mahkemesi, 07.01.2016 tarih, 2013/6613 başvuru numaralı kararı ile; başvurucunun Anayasa'nın 36. maddesinde güvence altına alınan gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine karar vermiş, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılanma yapılmak üzere dosyayı mahkemesine göndermiştir.

Mahkemece yeniden yapılan yargılama sonunda; Yargılamanın iadesi davasının Reddi ile Mahkemenin 29/11/2012 tarih 2012/451 esas 2012/1317 karar sayılı ilamının Onanmasına, karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece yeniden yapılan yargılama sonunda; Yargılamanın iadesi davasının Reddi ile Mahkemenin 29/11/2012 tarih 2012/451 esas 2012/1317 karar sayılı ilamının Onanmasına, karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Anayasa’nın, Anayasa Mahkeme­sinin “Görev ve yetkileri” başlıklı 148. maddesinin 3. fıkrasında “Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İn­san Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır." şeklinde düzenleme yer almaktadır. Bu düzenleme gereğince Anayasa Mahkemesine yapılan başvuru üzerine yapılan inceleme sonucunda, başvurucunun Anayasa'nın 36. maddesinde güvence altına alınan gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine karar verilerek, ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılması amacıyla yeniden yargılama yapılmak üzere dosyayı mahalli mahkemesine göndermiştir. Yeniden yapılan yargılama sonucunda mahkemece, "Yargılamanın iadesi davasının Reddi ile Mahkememizin 29/11/2012 tarih 2012/451 esas 2012/1317 karar sayılı ilamının Onanmasına" şeklinde karar verilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin, Anayasanın 36. maddesine göre hak ihlali yapıldığına dair belirlemesine göre mahkemece yeniden yapılan yargılamada uygulama yeri olmayan HMK 380. maddesine dayanılarak mahkeme kararının " onanmasına " şeklinde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki; mahkeme kararının doğru olması ve bu hususun sonuca etkili olmaması nedeniyle bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün ve gerekçenin düzeltilerek onanması HUMK.’nun 438/7. maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle, hükmün 1. bendindeki “reddi ile Mahkememizin 29/11/2012 tarih 2012/451 esas 2012/1317 karar sayılı ilamının Onanmasına” söz ve rakamlarının karardan çıkartılmasına, yerine “reddine” sözünün yazılmasına, hükmün gerekçe kısmında ki " reddi ile mahkememizin 29/11/2012 tarih ve 2012/451 esas 2012/ 1317 karar sayılı kararının onanmasına" söz ve rakamların çıkartılmasına, yerine "reddine" sözünün yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15503, Karar No: 2007/533, Tarih: 25.01.2007

14. Hukuk Dairesi 2006/15503 E., 2007/533 K.

**14. Hukuk Dairesi 2006/15503 E., 2007/533 K.**

**- GEÇİT HAKKI**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 747 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.11.2003 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 2.5.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Mehmet ve davalı Ünzüle vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Dava, Türk Medeni Kanunun 747.maddesine dayanılarak açılmış, geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Mahkemece davacıya ait 985 parsel yerine davalıların 762 ve 763 parselleri üzerinden geçit kurulmuş, hükmü davalılar temyiz etmiştir.

Lehine geçit tesis edilen 985 parsel ile aleyhine geçit kurulan 762 ve 763 parseller arasında "dere" bulunmaktadır. Paftasında dere olarak işaretlenen bu yer aktif dere yatağı ise buranın davacıya tahsisi sonucunu doğuracak şekilde geçit hakkı kurulması düşünülemez.

Ancak, davacı parseli ile davalılar parselleri arasındaki dere kuru niteliğinde ise genel yolla bağlantısı bulunmayan davacı buradan yararlanılarak genel yola çıkmak için kuru dere yatağını kullanabilir.

Ne var ki, dosyada dere yatağının niteliği konusunda yapılmış bir inceleme ve araştırma yoktur. O halde yerinde yeniden keşif yapılarak paftasında dere olarak işaretlenen yerin niteliği saptanmalı, buranın yol olarak kullanma olanağı olup olmadığı üzerinde durulmalı, mahkemece de yapılacak keşifteki gözlem keşif tutanağına yazılmalı, derenin aktif dere yatağı olup geçişe elverişli olmadığı saptanırsa başkaca alternatifler aranmalı aksi halde dava şimdiki gibi kabul edilmelidir.

Eksik inceleme ve araştırmaya dayalı kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 25.1.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7795, Karar No: 2016/2076, Tarih: 05.04.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/7795 E.  ,  2016/2076 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; 3713 sayılı

Kanunun 7/2, TCK'nın 62, 53. maddeleri gereğince

mahkumiyet,

2- Sanık ... hakkında; 3713 sayılı

Kanunun 7/2, TCK'nın 53. maddeleri gereğince

mahkumiyet,

3- Sanıklar ... ve ... hakkında

beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

Yasal izinle düzenlenen nevruz kutlamalarının olaysız dağılması, kutlama sırasındaki konuşmaların bir bütün olarak değerlendirildiğinde silahlı terör örgütünün cebir, tehdit ve şiddet içeren yöntemlerini övme, meşru gösterme ve teşvik edici nitelikle bulunmaması karşısında yerel Cumhuriyet savcısının sanıklar ... ve ... hakkındaki temyiz talebi yerinde görülmemiştir.

Sanık ...'nın gösteri sırasında slogan atmanın yanında silahlı örgütün sözde bayrağını taşıyarak örgütün cebir, şiddet ve tehdit yöntemlerini meşru göstermesi karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... ile o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraatlere ve mahkumiyete dair hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükmün yapılan temyiz incelmesine gelince;

Olay günü yasal izinle düzenlenen nevruz etkinliği için toplanan ve olaysız dağılan grup içinde yer alan sanığın attığı sloganın, terör örgütünün cebir, şiddet ve tehdit içeren yöntemlerini öven, meşru gören ya da teşvik eden içerikte olmadığının anlaşılması karşısında atılı suçun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle beraat kararı verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, 05.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.