muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12199, Karar No: 2014/14999, Tarih: 03.11.2014

Zorunlu trafik sigortasında sigortacının sigorta sözleşmesinin gereği olarak zarar görene karşı sorumluluğundan söz edebilmek için işleten, motorlu aracın işletilmesinden KTK.85/1 maddesine göre (tehlike sorumluluğu) sorumlu olmalıdır. İşletenin sorumluluğunun bulunmadığı durumda sigortacının sorumluluğu da söz konusu değildir (Çetin Aşçıoğlu- Trafik Kazasından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları 2008 baskı Sayfa 134).

Sorumluluk sigortası türlerinden biri olan Karayolları Motorlu Araçlar ZMSS.de sigorta ettiren durumunda olan işleten ve onun gibilerin, motorlu araçların neden oldukları zararlardan dolayı kendilerine düşen hukuki sorumluluğu sigortacı belirli limite kadar karşılamakla yükümlü olup, sigortacının sorumluluğu işletenin hukuki sorumluluğu ile eş değerdir. Sigortacı ondan fazlasından sorumlu değildir. Zira bir meblağ sigortası olmayan sorumluluk sigortası sadece olaydan zarar görenlerin gerçek zararlarını giderme ve zarardan sorumlu olan işleten ve onun gibilerin mal varlığındaki bu tazminat ödemesi nedeniyle oluşacak eksilmeyi önleme amacına yönelik bir pasif sigorta türüdür. Oluşan bir trafik kazası sonucu ölen işleten- sürücünün desteğinden yoksun kalan hak sahiplerinin sorumluluk sigortacısına karşı yöneltebilecekleri yansıma yolu ile oluşan zarar işletene karşı ileri sürülebilecek tutardan fazla ve ayrı olması mümkün değildir.

İşletenin trafik kazası sonucu ölümü durumunda kusurlu olsa dahi kendisinin desteğinden yoksun kalanlara tazminat yükümlülüğü doğmayacaktır (Işıl Ulaş, Uygulamalı Zarar Sigortaları Hukuku 8.baskı sayfa 941).

Sorumluluk sigortalarında destekten yoksun kalanın sigortacıya karşı doğrudan doğruya bir talep hakkı bulunmamaktadır. Zira bu tür sigortalarda sigorta ettiren kendi mamelekinde vukua gelecek muhtemel bir azalmayı teminat altına almaktadır. Burada riziko, sigorta ettirenin mamelekinde vukua gelecek eksilme ihtimalidir. Zarar gören lehine şart koşulan kimse durumunda olmadığından 3.şahsın sigortacıya karşı bir talep hakkı yoktur (Gürsoy-Sigorta Hukuku sayfa 154, Bozer- Sigorta sayfa 255, Tekinay-sayfa 106, Karayalçın-İşletme Kazaları sayfa 65).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı aracın işleteni ve aynı zamanda sürücüsünün araçla geçirdiği ve 8/8 oranında kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Sigorta ettiren ve sürücünün kusuru nedeniyle işleten ve sürücüsü olduğu araçta vefat eden desteğin TBK 52/1 maddesi gereğince yansıyan kusur nedeniyle işletenin desteğinden yoksun kalan davacılar 2918 sayılı yasanın 91/ilk maddesi gereğince işletenin hukuki sorumluluğlunu üstlenen davalı ZMSS'den tazminat talep edemeyeceklerdir.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı sigorta şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2014/12974, Karar No: 2015/8967, Tarih: 26.10.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/12974 E.  ,  2015/8967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2014

NUMARASI : 2012/653-2014/1033

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira bedelinin tespitine ilişkindir: Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya dayanak yapılan kira sözleşmesi 01.04.2001 başlangıç tarihli 2+3 yıl sürelidir. Sözleşmenin özel şartların da “:iki yıl sonunda iş bu mukavele sona erecek ve günün şartlarına göre yeni mukavele imzalanacaktır”, yine taraflar arasında düzenlenen1.4.2001 tarihli protokol başlıklı belgede ”dükkan kirası 01.04.2003 tarihinden itibaren cari fiyattan tesbit edilerek yeni bir sözleşme imzalanacaktır” hükmüne yer verilmiştir. Davacı vekili dava dilekçesinde davalının 01.04.2001 tarihinden beri kiracı olduğunu, 01.04.2011 tarihinde başlayan dönem kirasının tahsili için yapılan takibe kira bedelinin 05.08.2011 tarihinde ödendiğini ve kira başlangıcının 01.08.2011 tarihi olduğuna dair itirazda bulunduğunu belirterek kira başlangıcının 01.04.2011 tarihi olarak tespitini, halen yıllık 6.000 TL olarak ödenen kira bedelinin 01.04.2012 tarihinden itibaren yıllık net 10.000 TL olarak tespitini istemiştir. Mahkemece davanın süresinde açılmadığı tespiti istenilen dönemin 2013-2014 dönemi olacağı ve yeni malikin bu dönem kira bedeli tespiti istemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında 01.04.2001 tarihli yazılı sözleşme olup, Mersin 2.İcra Mahkemesi'nin 2011/657-862 sayılı dosyasında davacı takip talebinde sözlü kira sözleşmesine dayanmış yargılama sırasında 01.04.2001 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ibraz edilmesine rağmen İcra Mahkemesince davalının beyanı olan 01.08.2011 tarihi kira başlangıcı olarak kabul edilmiştir. Dar yetkili İcra Mahkemesi kararları genel mahkemeler için kesin hüküm oluşturmaz. O nedenle uyuşmazlığın taraflar arasındaki varlığı inkar edilmeyen 01.04.2001 tarihli kira sözleşmesi ve aynı tarihli protokol hükümlerine göre çözümlenmesi gerekir. Sözleşmenin özel şartlarında “yıl sonunda iş bu mukavele sona erecek ve günün şartlarına göre yeni mukavele imzalanacaktır”, 01.04.2011 tarihli protokol başlıklı belgede ”dükkan kirası 01.04.2003 tarihinden itibaren cari fiyattan tespit edilerek yeni bir sözleşme imzalanacaktır” hükmü kayıtsız şartsız kira artışına ilişkindir. Bu nedenle sözleşmede kira artışının olduğunun kabulü gerekir.Sözleşmede kira artışı öngörülmüşse kira dönemi başladığı dönemden önce ihtar keşide edilmesine gerek yoktur.bu nedenle tespiti istenilen dönem 01.04.2012 tarihinde başlayan dönem kirası olup dava 29.06.2012 tarihinde açıldığına göre dava süresindedir.

Bu nedenle işin esasının incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5700, Karar No: 2023/1872, Tarih: 03.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/5700 E.  ,  2023/1872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1-... Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2014 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, beşinci fıkrası ,54 üncü maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2.... Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.09.2015 tarihli kararı ile sanık ... hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi,62 nci maddesinin birinci fıkrası ,53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 Ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, sanık ... hakkındaa cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ,51 inci maddesinin birinci, üçüncü ve altıncı fıkraları, 54 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 Ay hapis cezası ile cezalandırılmasına cezanın ertelenmesine ve müsadereye karar verilmiştir.

3.... Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.09.2015 tarihli kararının sanıklar ...,... ve katılan ... tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15.02.2022 tarihli ve 2019/13566 Esas, 2022/2707 Karar sayılı kararı ile "…a-Sanıkların atılı suçu cinsel amaçla işlediklerinin anlaşılması karşısında haklarında TCK.nın 109/5. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Cebir kullanmak suretiyle atılı suçu işleyen sanık ... hakkında temel cezanın TCK'nın 109/2. maddesi yerine 109/1. maddesi uyarınca belirlenmesi..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

b-Cebir kullanmak suretiyle atılı suçu işleyen sanık ... hakkında temel cezanın TCK'nın 109/2. maddesi yerine 109/1. maddesi uyarınca belirlenmesi..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.... Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2022 tarihli kararı ile sanıklar hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, beşinci fıkrası,62 nci maddesinin birinci fıkrası ,63 üncü maddesi, 54 üncü maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba ve müsadereye karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ...'nın temyiz istemi dosya kapsamında cinsel istismarda bulunduğuna ve kastına yönelik delil bulunmadığına, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmasını gerektirir delil olmamasına karşın bundan cezalandırılmasının adalet ve hakkaniyete aykırı olduğuna vesaireye ilişkindir.

2.Sanık ...'ın temyiz istemi kız kaçırma olayıyla hiçbir alakasının bulunmadığına, tanık anlatımlarının gerçek dışı olduğuna, araştırmalarına göre sanık ...'la Yeliz'in birbirlerini sevip evlenmek isteyip paraları olmadığı için kaçmaya karar verdikleri ve kendisinin bu olayla alakası olmadığına, kararın bozularak müsadere işleminin kaldırılmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay sanık ...'nin olay günü katılanın evine misafir olarak gidip bir süre oturduktan sonra kalktığı ,katılanın yolcu etmek için kapıya çıktığı esnada sanık ...'nin katılanın ağzını kapatarak zorla minübüsüyle bekleyen sanık ...'ın aracına kimliği tespit edilemeyen iki kişi ile birlikte bindirip Damal ilçesi ... köyünden,... ilçesi ... köyüne götürdükleri iddiasına ilişkindir.

2.Katılan hakkında 30.10.2014 tarihli raporda sol el serçe parmağı dorsal yüzde distan uçta abrazyon,sol kol içyüzde iki adet 0,5x0.5 cm morluk,sol ayak dorsal yüzde 0,4 cmx 3m morluk,sol ayak metazarsalde hassasiyet bulunduğu, basit tıbbi müdahaleyle giderilebileceği bildirilmiştir.

3.Soruşturma aşamasında kolluk olay yerinde inceleme yapmış 20.10.2014 tarihli tutanak düzenlemiş,tanık beyanları ışığında suçun işlenmesinde kullanılan minübüse ait görgü tespit tutanağı düzenlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanık savunmaları tanık ve katılan beyanları ile tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden olay günü sanıkların iştirak halinde sanık ...'nin ilgisi olduğu katılan ...'yi cinsel amaçla sanık ...'ın sahibi olduğu minübüse zorla bindirerek Damal ilçesi ... köyünden

... İlçesi ... köyüne götürdükleri anlaşıldığından ilk derece mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. GEREKÇE

1.Sanık savunmaları tanık ve katılan beyanları ile tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden olay günü sanıkların iştirak halinde sanık ...'nin ilgisi olduğu katılan ...'yi cinsel amaçla sanık ...'ın sahibi olduğu minübüse zorla bindirerek Damal ilçesi ... köyünden

... İlçesi ... köyüne götürdükleri anlaşıldığından ilk derece mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2022 tarihli kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1274, Karar No: 2012/190, Tarih: 12.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1274 E.  ,  2012/190 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla kaçırıp alıkoymaya teşebbüs suçundan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Balıkesir Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.03.2006 gün ve 2005/857 Esas, 2006/154 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

CMK.nın 234/2. maddesi uyarınca yaşı küçük mağdureye zorunlu vekil tayin edilmemesi, inceleme tarihinde mağdurenin 18 yaşını ikmal etmesi nazara alındığında, telafisi mümkün bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine

Ancak;

Mağdurenin Cumhuriyet Savcılığındaki açık, ayrıntılı ve inandırıcı anlatımları, tanık Mukaddes'in anlatımları ile bu anlatımları doğrulayan raporlar karşısında, uygulama yeri bulunmayan 765 sayılı TCK.nın 433. maddesi gereğince indirim yapılması,

765 sayılı TCK.nın 95/2. maddesi uyarınca aynen infaza, o hükümleri vermiş olan mahkemelerce karar verilmesi gerektiğinden, o mahkemelere ihbarda bulunulması yerine doğrudan doğruya aynen infaza karar verilmesi,

Sanık müdafii duruşmada lehe hükümlerin uygulanmasını talep ettiği halde, 647 sayılı Kanunun 4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, ceza miktarı itibari ile sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2355, Karar No: 2023/3319, Tarih: 03.04.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/2355 E.  ,  2023/3319 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Bucak Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.03.2014 Tarihli ve 2013/712 Esas, 2014/265 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ...'ın, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 419 uncu maddesinin 3 üncü fıkrası gereğince anne baba velayeti altında bırakılmasına karar verilmiştir.

B. Ereğli (Konya) Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.02.2022 Tarihli ve 2022/182 Esas, 2022/207 Karar Sayılı Kararı

Ereğli Kaymakamlığı Bakım, Rehabilitasyon ve Aile Danışmanlığı Merkez Müdürlüğünün 26.01.2022 tarihli ihbar yazısı ile kurumlarında bulunan engelli ...'ın ailesinin vesayet kararını kuruma bildirmediğini ve ilgilenmediğini, bu sebeple engelliye kurumlarında görevli ...'un vasi olarak atanmasını talep etmişlerdir.

Mahkemece, vasi değişikliği talebinin vesayete karar veren mahkemece ek karar ile değerlendirilecek bir talep olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Bucak Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.10.2022 Tarihli ve 2022/173 Esas, 2022/1143 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının, Ereğli (Konya) Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde kaldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez.

Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Bucak Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığından konu ile ilgili karar vermekte Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Bucak Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığından konu ile ilgili karar vermekte Bucak Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Bucak Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.04.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.