muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/47424, Karar No: 2013/33289, Tarih: 16.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/47424 E.  ,  2013/33289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ... Devlet Hastanesindeki işyerinde 01.01.2008- 31.12.2009 tarihleri arasında işçi olarak çalıştığını, davalı şirketin, ... Devlet Hastanesinde temizlik hizmetlerini yerine getirmek için ihaleye girdiğini ve 01/01/2008-31/12/2009 tarihleri arasında sözkonusu temizlik hizmetini ifa ettiğini, müvekkilinin de bu süre boyunca davalı şirket işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işverenlik tarafından feshedildiğini, müvekkilinin tüm şifahi taleplerine rağmen tazminat alacaklarının ödenmediğini, iş sözleşmesinin haksız olarak sona erdirildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatlarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının şirketlerinde çalıştığını, ancak asıl işverenin ... Devlet Hastanesi olduğunu, davacının 31.12.2009 tarihinde şirketlerine haber vermeden işten ayrılarak, asıl işveren olan ... Devlet Hastanesindeki çalışmasına yeni alt işveren de 01.10.2010 tarihinden itibaren devam ettiğini, bu nedenle davacının ihbar ve kıdem tazminatı alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı şirketin ... Devlet Hastanesi işyerinde hizmet alım sözleşmesine göre işçilerini çalıştırdığı, söz konusu ihalenin 31.12.2009 tarihinde sona erdiği, davalının yeni ihaleyi alamadığı, davacı ile aralarında yaptıkları sözleşmeyi feshettiğinin sabit olduğu, ancak davacının hastane yönetimi ile sözleşme yapan 3. bir şirket olan ... Tekstil İnşaat Gıda İhtiyaç Maddeleri San. Ltd Şti nezdinde 01.01.2010 tarihinden itibaren çalışmaya devam ettiği ve işçinin ihaleyi kazanan yeni şirketin işverenliğinde çalışmasını sürdürdüğü, müteahhit değişikliğinin sadece işyeri devri niteliğinde olduğu, iş sözleşmesinin feshi söz konusu olmadığı, feshe bağlı ihbar-kıdem tazminatlarını talep hakkı doğmadığı, ayrıca davacının ... Tekstil adlı sonraki işveren işyerinden ayrılışına dair bilgi ve belgelere göre işini yapmadığı, hastane idaresi ve taşeron firma yetkililerine hakaretlerine dair tutanakların gönderildiği gerekçesi ile davanın reddine karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı, davalının üstlendiği ihalenin bitmesini takiben aynı iş yerinde ihale ile iş alan yeni alt işveren ... şirketinde ara vermeksizin çalışmaya devam etmiş ve iş sözleşmesi son alt işveren nezninde çalışırken ve dava tarihinden önce sona ermiştir.

Yerel mahkemenin davalının iş yerini yukarıdaki ilkeler doğrultusunda devrettiği değerlendirmesi yerinde ise de devralan son alt işveren nezninde geçen çalışmanın kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandıracak şekilde sona erip ermediği yönünde taraf delilleri toplanıp fesih olgusu açıklığa kavuşturulduktan sonra toplam hizmet süresine göre davacının kıdem tazminatına hak kazandığı sonucuna ulaşılır ise davalının devreden işveren olarak yukarıdaki ilkeler doğrultusunda kendi çalıştırdığı dönem ve ücret seviyesine göre sadece kıdem tazminatı ile sorumlu olacağı gözetilerek bir hüküm kurulmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.12.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12645, Karar No: 2016/8448, Tarih: 12.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/12645 E.  ,  2016/8448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında: TCK'nın 85/2, 62/1, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet,

2-Sanık ... hakkında: TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, sanık ... müdafinin temyiz isteminin sadece sanık ...'un mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık ...'nın olay gecesi sevk ve idaresindeki çekici ve yarı römork ile orta refüjle bölünmüş çift şeritli yoldan seyirle geldiği .... yol ayrımını geçtikten sonra, beyanına göre yol ayrımını kaçırması sebebiyle, dörtlü ikaz lambalarını yakarak iki metrelik banket üzerinde geri manevra yaparken, dorse kısmının, iki şeritli yolun sağ şeridini ortalaması üzerine, aynı yönde sağ şeritte seyreden, sürücü belgesi bulunmayan ve 143 promil alkollü olan sanık ... idaresindeki otomobilin ön sağ yanı ile, geri manevra yapan çekicinin dorsesinin sol arkasına arkadan çarpmasının etkisi ile, otomobilin takla atması şeklinde meydana gelen olayda, sanık ...'nın soruşturma aşamasında alınan ilk beyanında, dönmesi gereken kavşağı kaçırdıktan ve yolda bir süre ilerledikten sonra, araç ile döneceği bir yer bulamadığından, aracın dörtlü farları yanık vaziyette geri geri gelmeye başladığını ve yaklaşık 500 metre bu şekilde geri geri geldiğini beyan etmesi karşısında sanık ...'un 143 promil alkollü olması, sanık ...'nın da ters yönde yoluna devam etmesi nedeniyle, her iki sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi; yine iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne, bir kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına neden olan sanık ... hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması; aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafinin kusura ve eksik incelemeye, sanık ... müdafinin ise ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 12.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/944, Karar No: 2020/147, Tarih: 16.01.2020

**1. Ceza Dairesi         2018/944 E.  ,  2020/147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yaralama sonucu ölüme neden olmak

HÜKÜM : TCK'nin 86/1-3-e, 87/1-d, 87/4, 62, 53, 54, 63. maddeleri uyarınca; 11 yıl 8 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın maktul ...'e yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, o yer Cumhuriyet savcısının haksız tahrike, sanık müdafiinin temyiz dilekçelerindeki ve duruşmalı incelemedeki haksız tahrike ve teşdiden ceza tayin edilmemesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, 17.05.2015 tarihinde sabah vakti maktul ...'in çalışanı tanık ...ın sanık ...'in yanına gelerek sanığın maktule borçlu olduğundan bahisle ödeme yapmasını istediği, sanığın borçlu olmadığını söyleyerek bu talebi reddettiği, akşam 21.00 sularında poşete ve gazeteye sarılı bıçağını üzerinde bulunduran sanığın maktulü markette görmesi üzerine markete girdiği, sanığın maktule borçlu olmadığından bahisle hakaret ettiği, maktulün sanığa düzgün konuşmasını söylemesi üzerine sanığın yeniden maktule aynı şekilde hakaret etmesi üzerine sanık ile maktul arasında boğuşma ve kavga çıktığı, çıkan kavgada maktulün sanığın burnuna yumruk atarak sanığı basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, sanığın da maktulü göğsünden, karnından ve sağ kolundan bıçaklayarak yaraladığı, göğsünde oluşan yaralanma nedeniyle maktulün hayatını kaybettiği anlaşılan olayda,

Suçta kullanılan aletin elverişliliği, hedef alınan vücut bölgesi ve darbe sayısı nazara alındığında Sanık ...'in maktul ...'e yönelik eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğunun anlaşılması karşısında, kasten öldürme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği halde suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde nitelikli kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

Sanık hakkında nitelikli kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan hüküm kurulurken, TCK'nin 86/1, 86/3-e maddeleri delaletiyle TCK'nin 87/4 maddesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği halde TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-d maddeleri gereğince ceza tayin edildikten sonra TCK'nin 87/4 maddesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

Sanık hakkında nitelikli kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan hüküm kurulurken, TCK'nin 86/1, 86/3-e maddeleri delaletiyle TCK'nin 87/4 maddesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği halde TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-d maddeleri gereğince ceza tayin edildikten sonra TCK'nin 87/4 maddesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı itibariyle kazanılmış hak saklı kalmak üzere tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve temyiz incelemesi dışında tutuklulukta geçen süre göz önüne alındığında sanık ... müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 16/01/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.

16/01/2020 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı...in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ...'ın müdafii Avukat ...'nun yokluğunda 23/01/2020 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/14356, Karar No: 2013/15136, Tarih: 21.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14356 E.  ,  2013/15136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kamu zararının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, Sakarya İl Tarım Müdürlüğünde görevli personel için öğle yemeği çıkarıldığı halde daimi işçilere her ay maaş bordrolarında çalıştırılan her gün yemek yardımı tahakkuk ettirilerek ücreti ile birlikte kendilerine ödendiğini, ay sonlarında ise o işçinin ay içinde yediği yemek gün sayısı ile yemek ücretinin çarpılması sonucu bulunan miktarın kendilerinden tahsil edildiğini, bu şekilde uygulama ile Tarım İl Müdürlğünde görevli daimi işçilere raporlu, diyetli, oruçlu ve seyyar görevli olunmayan ve yemek yenilmediği içinde geri tahsil edilemeyen yemek yardımlarından fazla ödemeler yapıldığının müfettiş raporu ile belirlendiğini, daimi işçilere fazladan ve haksız olarak yapılan yemek yardımının harcama yetkilisi, idari ve mali işler şube müdürü ile gerçekleştirme görevlisinin işlemleri ile ödeme yapıldığını, ayrıca 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 49. maddesine göre memuriyet mahali dışında ve belirli bir görev bölgesi içinde fiilen gezici olarak görev yapan personel ile belirli bir bölge dahilinde olmak kaydı ile asli görevini ifa etmek üzere memuriyet mahalli dışına giden personele seyyar görev tazminatı ödeyeceği kuralı ve her yıl bakanlığın personel genel müdürlüğünce il müdürlüklerine gönderilen seyyar görev tazminatı vizeli cetvellere ilişkin yazıda tanımlandığı halde gezici olarak görev yapmayıp il müdürlüğü binasında yardımcı hizmetlerde çaycı, odacı gibi çalışan işçi personele Genel Bütçe ve Mera Fonu Bütçesinden seyyar görev tazminatı ödendiğini, bu sebeplerle haksız ve fazla olarak yapılan ödemelerin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işçi vekili, yemek yardımının toplu iş sözleşmesinde belirlenen şekilde işveren tarafından yemek verilerek yapılmadığını, çalışanların kendi imkanlarıyla dışarıdan yemek temin ettiklerini, seyyar görev tazminatı konusunda ise görevlilerin eleman yetmemesi sebebiyle zorunlu olarak memuriyet mahalli dışına gönderildiklerini, bu sebeple görevlilere harcırah ödenmesi gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işçi vekili, yemek yardımının toplu iş sözleşmesinde belirlenen şekilde işveren tarafından yemek verilerek yapılmadığını, çalışanların kendi imkanlarıyla dışarıdan yemek temin ettiklerini, seyyar görev tazminatı konusunda ise görevlilerin eleman yetmemesi sebebiyle zorunlu olarak memuriyet mahalli dışına gönderildiklerini, bu sebeple görevlilere harcırah ödenmesi gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ..., ..., ve ..., zararla ilgili sorumluluğunun bulunmadığını, soruşturmanın usulüne uygun yürütülmediğini, puantaj cetvellerinin idari ve mali işler şube müdürü ile hazırlandığını, imzalandığını ve ödemenin ona göre yapıldığını, müfettişlerin beş yıllık bir süreyi kapsayan bir rapor hazırladıklarını, yılllar içerisinde her yıl yüzbinlerce zeytin, badem, elma fidanının, çilek vebenzeri fidelerin ilçelere dağıtıldığını, yılda 260 ton yonca fiğ tohumu ve 130 ton buğday tohumu dağıtıldığını, bu yoğun işler sırasında genel hizmetler sınıfından işçilerin de hizmetine ihtiyaç duyulduğunu, daimi harcama sorumlusunun kendisinin olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ......'a usulüne uygun davetiye tebliığine rağmen, davalı cevap vermemiş, duruşmaya katılmamıştır.

Mahkemece, yemeğin dışarıdan bir firmadan bildirilen sayıya göre getirtildiğini ve parasının da bildirilen sayı itibariyle ödendiğini, buna göre işçilerin hem yemek yedikleri hem de bu yemeğin parasını aldıklarını kabul etmenin doğru olmadığı, bu sebeple iade edilmesi gereken yemek ücreti bulunmadığı, seyyar görev tazminatı yönündein ise resmi puantaj kayıtlarının gerçeği yansıtmadığını gösteren yeterli bir delil bulunmadığı ve bu belgelere itibar edilmesi gerektiği, bilirkişi raporunda da davalı işçiye yapılan seyyar görev tazminatının puantaj kayıtlarına uygun olduğunun bildirildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, davacıya fazla ödeme sebebiyle yemek ücreti ve seyyar görev tazminatının iadesinin gerekip gerekmediği, mahkemece bu konuda yapılan incelemenin hüküm kurmaya yeterli olup olmadığı konuları uyuşmazlık konusudur.