muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21002, Karar No: 2015/8156, Tarih: 06.05.2015

4857 sayılı İş Kanununun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemiz kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı davalı iş yerinde 08.12.2003 tarihinde çalışmaya başladığını 14.10.2011 tarihinde haksız nedenle iş sözleşmesinin feshedildiğini iddia ederek 09.03.2012 tarihinde bu davayı açmıştır. Davalı ise davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, davalı şirket tarafından işletme ve isim hakkının dava dışı Çelikler Limited Şirketine devredildiğini, davacının buradaki çalışmasının devam ettiğini, feshe bağlı alacaklara davacının hak kazanamayacağını belirtmiştir. Davalının Hatay İlindeki 16 süpermarket mağaza ve deposunu dava dışı ..... Süpermarket Gıda Hay. Teks. İnş. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti.'ne "İşletme Kira Sözleşmesi" başlıklı devir sözleşmesiyle aynı amaçla kullanılmak üzere ....... Süpermarket işletme hakkı ve tüm demirbaşlarıyla devrettiği anlaşılmaktadır. İşe giriş bildirgesine göre davacı 08.12.2003 tarihinde davalı iş yerinde çalışmaya başlamış 23.10.2011 tarihinde 17 numaralı iş yerinin kapanması kodu ile davacının iş yerinden çıkışı verilmiş ve çıkış tarihinden daha önceki bir tarih olan 14.10.2011 tarihinde davacının dava dışı ..... Süpermarket Ltd Şti’nden işe girişi bildirilmiş ve dava tarihi itibari ile davacı bu iş yerinde çalışmasını devam ettirmektedir. Davalı şirket son işveren olmadığından ve dava tarihinde davacının iş akdi devam ettiğinden feshe bağlı haklardan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretinden sorumlu değildir. Yıllık izin talebinin de davalı şirket son işveren olmadığından ve dava tarihinde halen iş akdi devam ettiğinden reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 06/05/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7712, Karar No: 2014/9555, Tarih: 10.09.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/7712 E.  ,  2014/9555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2014

NUMARASI : 2013/113-2014/434

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı Fethi Erdemoğlu tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, yeniden inşaat nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davalı Fethi Erdemoğlu yönünden davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı Fethi Erdemoğlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; Davalı Fethi Erdemoğlu'nun müvekkiliyle aralarındaki kira sözleşmesi gereğince, kiralananda kiracı olduğunu, kira sözleşmesinin 02.01.2013 tarihinde sona erdiğini, müvekkilinin davalı Fethi Erdemoğlu'na ihtarname göndererek yeniden imar ve inşa nedeniyle kira dönemi sonunda mecuru tahliye etmesini istediğini, davalı M.. E..'nun ise fuzuli işgalci olduğunu, taşınmazda bulunan davalıdan başka diğer kiracıların taşınmazı tahliye ettiklerini ve yıkımın başladığını, ancak davalıların taşınmazı tahliye etmediğini belirterek kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalılar vekili ise usul yönünden M.. E..'yla ilgili açılan davanın husumet nedeniyle reddedilmesini, esas yönünden ise tasdikli proje olması gerektiğini, inşaat sözleşmesinin yeterli olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Hükme esas alınan 02.01.2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı süresinde açtığı dava ile yeniden inşaat nedeniyle kiralanın boşaltılmasını istemiştir. Yeniden inşaat nedeniyle kiralananın boşaltılabilmesi için tasdikli projenin ibraz olunması ve bunun mukabilinde projenin mahallinde uygulanması gerekir. Öte yandan dava konusu yere yapılacak binanın ön projesinin,(mimari ve statik projenin) üzerindeki bina yıkılmadığı için onanmaması halinde mahkemece yeniden inşaat nedeniyle açılan tahliye davasında ön proje ile yetinilmesi gerekir. Ancak mimarı ve statik proje olarak adlandırılan ön projenin veya avan projenin davacı tarafından çizdirilip belediyeye ibraz edilip edilmediği dosya kapsamından anlaşılamamaktadır. Mahkemece avan projenin (ön) projenin ibraz edilip edilmediğinin gerekli mercilerden sorulması ibraz edilmiş ise sonucunun beklenilmesi ve varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18002, Karar No: 2015/20636, Tarih: 26.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/18002 E.  ,  2015/20636 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi İş Mahkemesi

Dava, Sağlık Bakanlığı Ankara Dışkapı Yıldırım Beyazit Eğitim ve Araştırma Hastanesi Sağlık Kurulu’nun 25.09.2006 tarihli raporundaki görüş uyarınca alınan “Elektrikli sürüş ve kalkış özellikli ayakta dik pozisyonlandırma cihazı” bedeli olan 24.572,02 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı uyarınca davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum'un aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Sigortalının hayatına yardımcı olabilmesi ve rehabilitasyonu açısından, sağlık kurulu raporu ile kullanımı uygun ve gerekli görülen “Elektrikli sürüş ve kalkış özellikli ayakta dik pozisyonlandırma cihazı”bedelinin, dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsili istemine ilişkin olan davada; Dairemizin 29.09.2011 günlü bozma ilamındaki "rayiç bedelin" belirlenmesine yönelik 2 no'lu bozma kararı gereği yerine getirilmeksizin yazılı şekilde karar tesisi yerinde değildir.

Şu halde, ayrıntıları Dairemizin 29.09.2011 günlü bozma kararının rayiç bedel araştırmasına yönelik 2 no'lu bozma bendi kapsamında yapılacak araştırma sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/477, Karar No: 2014/1334, Tarih: 22.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/477 E.  ,  2014/1334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDREMİT 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/04/2013

NUMARASI : 2013/68-2013/74 D.İŞ

Edremit 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.04.2013 tarih ve 2013/68-2013/74 D. İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz isteyen banka (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz isteyen vekili, karşı taraf borçlulardan İ.. D..’nın asıl borçlu, M.. Ç.., S.. S.., D.. S.. ve H.. A..’ın müşterek borçlu müteselsil kefili olduğu 02.06.2009 tarihli 50.000,00 TL bedelli ve 18.05.2007 tarihli, 30.000,00 TL bedelli Genel Kredi Sözleşmelerine konu borcun ödenmemesi nedeniyle Edremit 2. Noterliği’nin 27.08.2012, 18.10.2012 ve 06.12.2012 tarihli ihtarnameleri ile hesabın kat edilerek hesabı kapatmaları için borçlulara süre verildiğini ancak, buna uyulmadığını ileri sürerek 44.256,00 TL’den dolayı karşı taraf/borçluların menkul ve gayrimenkul malları ile üçüncü kişilerdeki hak ve alacaklarının ihtiyaten haczini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya üzerinden yapılan inceleme ile talebe konu genel kredi sözleşmelerinde müteselsil kefil olarak yer almadığından H.. A.. mirasçılarının husumetinin bulunmadığı, karşı taraf borçlulardan D.. S..'nun 02.06.2009 tarihli, M.. Ç.. ve S.. S..'in ise 18.05.2007 tarihli genel kredi sözleşmesinde 50.000,00 TL ve 30.000,00 TL’lik borç için müşterek ve müteselsil kefalet sözleşmesini imzaladıkları ancak, ihtiyati haciz talep eden bankaca anılan borçluların talep edilen 44.256,00 TL’lik alacağın ne kadarından kendi imzalamış oldukları genel kredi sözleşmesine göre borçlu olduklarının mahkemeye açıklanmadığı gibi sunulan belgelerden de anlaşılamadığı; genel kredi sözleşmelerine istinaden borçlu İ.. D..'ya 22.11.2012 tarihinde hesap kat ihtaratının gönderildiği ve İİK’nın 257. maddesindeki şartların oluştuğu, alacağın rehinle teminat altına alınmadığı ve ihtarname ile hesap kat edilerek borcun muaccel hale getirilmiş olduğu, krediye karşılık ipotek bulunmadığı gerekçesiyle, borçlular H.. A.. mirasçıları K.. A.., M.. A.. ve G.. A.. yönünden talebin husumetten reddine, borçlular M.. Ç.., D.. S.. ve S.. S.. hakkındaki ihtiyati haciz talebinin reddine, borçlu İ.. D.. hakkındaki ihtiyatı haciz isteğinin kabulü ile yeniden yapılandırma süreci içinde bankalarca başlatılmış ve devam eden takipler sonuçlanıncaya kadar teminat alınmayacağı ve ihtiyati haciz talep eden bankanın niteliğinde değişiklik olmadığından teminat alınmaksızın alacaklı banka ile borçlular arasında düzenlenmiş olan 02.06.2009 ve 18.05.2007 tarihli Genel Kredi Sözleşmelerinden doğan 44.256,05 TL borcu faiz ve masrafları ile birlikte karşılayacak miktarda borçluların menkul ve gayrimenkul malları ile bankalardaki mevduatları ve üçüncü şahıslardaki hak ve alacakları üzerine ihtiyati haciz konulmasına karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz isteyen banka vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ihtiyati haciz isteyen banka vekilinin, karşı taraf/borçlu H.. A.. mirasçıları K.. A.., M.. A.. ve G.. A.. hakkındaki ret kararına yönelik bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Ancak, asıl borçlunun ihtiyati haciz talep eden bankadan kullandığı krediler nedeniyle, kefil olan karşı taraf/borçlular M.. Ç.., D.. S.. ve S.. S..’in, dosyaya ibraz edilen kredi sözleşmelerinde imzaları bulunduğuna ve hesap kat edilip kendilerine asıl borçlu ile birlikte hesap kat ihtarı gönderildiğine göre, ihtiyati haciz isteminde yaklaşık ispatın yeterli bulunduğu ve bu suretle 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 257 ve devamı maddelerinde oluşan ihtiyati haciz koşullarının gerçekleştiği gözetilerek ihtiyati haciz talebinin kabulü gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış ihtiyati haciz isteyen banka yararına bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle ihtiyati haciz isteyen banka vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle ihtiyati haciz isteyen banka vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın ihtiyati haciz isteyen banka yararına BOZULMASINA, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8824, Karar No: 2021/2015, Tarih: 01.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/8824 E.  ,  2021/2015 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK’nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay günü katılanın, sanığın güzellik uzmanı olarak çalıştığı güzellik merkezinde lazer epilasyon yaptırdığı, yapılan epilasyon sonrası katılanın yüzünde kızarıklık ve morarma başlaması üzerine ilçe devlet hastanesine giderek tedavi gördüğü, yüzünde meydana gelen yaralanma sebebiyle sanıktan şikayetçi olduğu, tarafların uzlaşamadığı, alınan adli rapora göre; basit tıbbi müdahale ile giderilebilir ve yüzde sabit iz kalacak şekilde yaralandığı olayda; dosyanın Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kuruluna gönderildiği, Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen raporda; ‘’...vücuttaki kılları kalıcı olarak yok etmek amacıyla yapılan lazer epilasyon işleminden sonra lazer uygulanan bölgede yanıklar, hipo veya hiperpigmente lezyonlar, renk değişikliği, deformasyonlar gelişebileceği, gelişen lezyonların her türlü özene rağmen oluşabilen, herhangi bir tıbbi kusura ve ihmale izafe edilemeyen komplikasyonlar olarak nitelendirildiğinin tıbben bilindiği, kişiye yapılan lazer epilasyonun tıp kurallarına uygun yapıldığı, ‘’anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin kusur durumuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 01.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22875, Karar No: 2012/26000, Tarih: 17.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/22875 E.  ,  2012/26000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar tacir olup, uyuşmazlık davacı kuruma ait enerji nakil hattından enerji alan davalılarca ödenmesi gereken hat katılım payı ile işletme ve bakım giderlerinin tahsili istemine ilişkindir.Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 11.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 11.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1446, Karar No: 2015/18613, Tarih: 01.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1446 E.  ,  2015/18613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın saat 15:45 sıralarında idaresindeki hafif ticari araç ile çift yönlü, her iki tarafında 1’er m. banket bulunan 7 m genişliğindeki, meskun mahal, sollama yasağını gösterir devamlı çizgi bulunan yolda seyretmekte iken, ön ilerisi sağ tarafında yolcu indirmek üzere durmuş bulunan yarım otobüsü solladığı sırada, söz konusu otobüsten inerek, otobüsün önünden yolun karşına geçmek isteyen katılan ...’ya aracının sağ tampon ve far kısımları ile çarpması, katılanı 16 m ön ilerisine fırlatması ve 25 m ilerde duruşa geçmesi sonucu katılanın yaşamsal tehlike geçirip, sol böbreğinin alınması sebebiyle duyu veya organlardan birinin işlevinin yitirilmesi derecesinde yaralanmasına neden olduğu olayda, sanığın eşit kusurlu olduğunun tespit ve kabul edilmesi karşısında; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini,

2-Yol üzerindeki sollama yasağını gösterir devamlı çizginin varlığına rağmen ön ilerisinde durmuş bulunan yarım otobüsü sollayan sanığın eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğunun gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesi gereğince verilen temel cezanın yalnızca en ağır nitelikli halini oluşturan 89/3-b maddesi gereğince bir kat artırılması ile yetinilmesi gerekirken, temel cezanın, önce 89/2-b maddesi gereği ½ oranında artırılıp, sonrasında ise bu cezanın 89/3-b maddesi gereğince bir kat daha artırılması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası yapılacak yargılamada aynı Kanunun 326/son maddesi hükmünün gözetilmesine, 01/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/729, Karar No: 2019/5689, Tarih: 08.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/729 E.  ,  2019/5689 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi ve Hazine vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Orman Yönetimi 19/12/2012 tarihinde kadastro mahkemesinde açmış olduğu davada ..... numaralı Orman Kadastro Komisyonunca çalışma yapıldığı, bu çalışmada 16 numaralı poligon içinde bir bölüm yerin davalılar....mirasçılarının işgalinde olduğundan bahisle 2/B uygulamasına konu edilerek orman sınırları dışına çıkartıldığı, söz konusu yerin .....sayılı kararı ile orman olduğunun belirlendiğini beyan ederek, tahdidin iptaliyle belirtilen alanın orman sınırları içine alınmasını ve taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Kadastro mahkemesi tarafından 2012/30 E. 2014/26 K. sayılı ve 13/02/2014 tarihli kararı ile Asliye Hukuk Mahkemelerinin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiş, karar davacı Orman Yönetimi ve dahili davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle görevsizlik kararının Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2014/3997 E.- 2014/7769 K. sayılı ilamında belirtildiği üzere; ”..... Köyünde 2012 yılında evvelce sınırlaması yapılmış ormanlarda 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B madde uygulaması çalışmalarının yapıldığı, bu çalışmaların 21.11.2012 tarihinde bir aylık ilâna çıkarıldığı, Orman Yönetimi tarafından bu yerin 6831 sayılı Orman Kanununun 2/B maddesinde belirtilen şartları taşımadığı ileri sürülerek, Hazine ve ilgilisine karşı askı ilân süresi içinde dava açıldığı anlaşılmaktadır. Dava, 2/B uygulamasına ilân süresi içinde itiraz olduğuna göre, çekişmeli taşınmazın 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi koşullarını taşıyıp taşımadığını belirleme görevi aynı Kanunun 11. maddesi hükmü gereğince kadastro mahkemesine aittir.” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş, dosya .... Kadastro Mahkemesinin 2015/1 Esasına kaydedilmiş, yargılama sırasında .... Kadastro Mahkemesinin...... bağlanması sebebiyle dosya .... Kadastro Mahkemesinin 2015/40 Esasına kaydedilmiştir.

Mahkemece yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne, davaya konu..... mahallesinde bulunan 07/04/2016 tarihli bilirkişi raporunda kırmızı taralı gösterilen XVl (16) nolu 2/B parseline yönelik 184 nolu Orman Tahdit Komisyonu tarafından yapılan orman sınırları dışına çıkarma işleminin iptali ile tescil talebi yönünden usulünce açılmış bir dava bulunmadığı anlaşıldığından, tescil harici alanda kaldığı sabit olan davaya konu yer için davacı Orman İdare Müdürlüğünün genel mahkemelerde dava açmakta muhtariyetine karar verilmekle, hüküm dahili davalı Hazine vekili ve davacı Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.