muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/17421, Karar No: 2020/14294, Tarih: 02.11.2020

Yukarıdaki açıklamlaar kapsamında, henüz taraf teşkili usulüne uygun sağlanmamış iken kök bilirkişi raporu alındığı ve davacı vekilinin ıslah dilekçesi verdiği görülmüştür.

Ardından davalı vekili davadan haricen haberdar olduğunu belirterek cevap dilekçesi ve kök bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi vermiştir.

Taraf teşkili sağlanmadan davacı tanıklarının dinlenerek bilirkişi raporu alınması savunma hakkının kısıtlanması niteliğindedir.

Bu nedenle, davalının yokluğunda dinlenen davacı tanıkları yeniden duruşmaya celbedilmeli, davalının yokluğunda dinlenen davacı tanıklarının yeniden dinleneceği ve bunun gün ve saati davalı vekiline, vekilinni artık bulunamamsı halinde davalı asıla usulüne uygun şekilde tebliğ edilmeli, bu şekilde davalının yokluğunda davacı tanıkları yeniden Mahkeme tarafından dinlenerek davalıya, davacı tanıklarının dinlenmesi sırasında savuma hakkını kullanma imkanı tanınmalıdır.

Davacı tanıklarının alınacak beyanları ile önceki beyanları arasında çelişki olması halinde bu çelişkinin nedeni tanıktan/tanıklardan sorularak bu çelişki giderilmelidir.

Ardından, davalının savunma hakkı kapsamında yeniden alınan davacı tanık beyanlarının dava konusu alacaklara etkisi, yeniden bilirkişi raporu alınarak irdelenmelidir.

3-Davacının hizmet süresi bakımından;

Davalı vekili davacının ameliyat olması nedeni ile uzun süre işe gidemediğini belirtmesi karşısında, davacının ameliyatı sonucu alınan istirahat raporlarına ilişkin olarak ilgili hastane/ hastaneler / sağık kuruluşları taraflara sorularak bu hastanelerden / ilgili kurumlardan istirahatli / istirahat raporlu olduğu günlere ilişkin belgeler celbedilerek hizmet süresine etkisi irdelenmelidir.

Hizmet süresinde değişiklik olması halinde bu durumun dava konusu alacaklara etkisi irdelenmelidir.

4-Hafta tatili ücreti bakımından;

Davacı tanıklarından biri haftada 6 gün çalışıp 1 gün izin yaptıklarını beyan ettiğinden, hafta tatilinde bir kısım çalışma yapıldığını belirten diğer davacı tanıklarının beyanları ile çelişki oluşmuştur. Bu nedenle davacının hafta tatillerinde çalıştığını ispatlayamadığı göz önüne alınarak hafta tatili ücreti talebinin tamamen reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/407, Karar No: 2013/999, Tarih: 15.02.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/407 E.  ,  2013/999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Davacı tarafça genel kadastro ile oluşan tapu kaydının iptali ve tescil istemi ile tapu kaydına dayanılarak açılan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kamışlar Köyü çalışma alanında bulunan dava konusu taşınmaz kadastro çalışmaları sırasında taşlık, kayalık ve çalılık olarak tespit harici bırakılmıştır. Davacı Hazine taşınmazın ekonomik yarar sağlaması mümkün olan yerlerden olması nedeniyle 3402 sayılı Yasa'nın 18. maddesi gereği Hazine adına tescilini ve davalı ...'nün müdahalesinin men'ini talep etmiştir Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ve 13.02.2012 tarihli fen bilirkişisi raporunda (A) harfi ile gösterilen 1.634,29 metrekarelik bölümün Hazine adına tesciline, davalı ... Sürgü'nün müdahalesinin men'ine karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından vekalet ücreti ve yargılama gideri yönünden temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye karar harcının temyiz eden davalı taraftan alınmasına, 15.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7133, Karar No: 2010/4080, Tarih: 08.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/7133 E.  ,  2010/4080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 21/03/2008 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne, diğer davalı yönünden husumetten reddine dair verilen 12/03/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1)Davalılardan ...’ın temyiz itirazı yönünden: dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, yayının yapıldığı gazetenin sorumlu müdürü olan davalılardan ... hakkındaki istem husumet yönünden reddedilmiş; davalı şirket hakkındaki istemin ise bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 3/2. maddesi gereğince müteselsilen sorumlu olanlar aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi farklı olan davalılar yararına ayrı ayrı avukatlık ücreti takdir edilir.

Yerel mahkemece açıklanan düzenlemeler gözetilmeyerek, hakkında istem farklı bir nedenle reddedilen davalılardan ... yararına ayrı avukatlık ücreti takdir edilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2-Diğer davalı ... Gazeteciler Yayıncılık AŞ‘nin temyiz itirazına gelince; davacı, ... gazetesinin 05/12/2007 günlü sayısında, “Bodrum’da ... Çetesine Büyük Baskın” başlığı ile yayımlanan haberde “…gözaltına alınanlar arasında .... Noteri E. K. …” biçiminde ve adam kaçıran, silah, insan ve uyuşturucu kaçakçılığı gibi suçları işleyen bir çetenin üyesi imiş gibi gösterdiğini, haberde belirtilen operasyon kapsamında gözaltına alındığını ancak, ertesi gün olay ile ilgisinin olmadığı anlaşılarak salıverildiğini ve daha sonra da hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğini belirterek, kişilik haklarına saldırıdan dolayı davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir. Davalı Şirket ise, yayında davacının isminin belirtilmediği gibi yayının maddi bir olayın aktarımına ilişkin olduğunu, Bodrum’da Jandarma tarafından yapılan birçok suçların odağı haline gelen ... Çetesi üyelerinin gözaltına aldığı operasyonda gözaltına alınanlar arasında davacının bulunduğuna ilişkin olguların yayın gününe göre gerçek olduğunu belirterek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, hakkında takipsizlik kararı verilen ve gizlilik kararı bulunan bir soruşturma kapsamında gözaltına alınan davacının, gerçekleştirdiği ya da katıldığı iddia edilen eylemler tek tek sayılarak davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu gerekçesiyle, davalı Şirket hakkındaki istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Vatan gazetesinin 05/12/2007 günlü sayısında “... Çetesi'ne büyük baskın" başlığı altında yayın yapılmış; yayından önce jandarma tarafından Bodrum’da gerçekleştirilen Yelken adlı operasyonda adam kaçırma, insan ve uyuşturucu kaçakçılığı, tefecilik, zorla çek senet tahsilatı, dövme ve gasp gibi birçok suça karıştıkları belirtilen 55 kişiden 42 kişinin gözaltına alındığı belirtilmiş, “…terzi de var, müdür de…” alt başlıklı bölümde gözaltına alınanlar arasında “.... Noteri E.K.” biçiminde, davacıda ismi açıklanmadan, sadece adı ve soyadının baş harflerine yer verilmiştir.

Dosya içeriğinden, yayından bir gün önce jandarma tarafından Bodrum’da gerçekleştirilen bir operasyonda; tefecilik yapmak, suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olmak, tehditle ve korkutma yöntemiyle dava dışı kişilerin ellerinden mallarının alınması gibi suçlamalardan dolayı birçok kişinin gözaltına alındığı; şikayetçilerin anlatımlarından, yapılan tüm noterlik işlemlerinin .... Noterliği’nde gerçekleştirildiğinin belirtilmesi nedeniyle gözaltına alınan .... Noterlik katibi olan davacının, daha sonra serbest bırakıldığı ve hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dava konusu yayın, operasyonun ertesi günü ve o gün var olan olguların topluma aktarılması amacıyla görünür gerçekliğe uygun biçimde yapılmıştır. Davacının daha sonra salıverilmesi, davacı hakkında ek takipsizlik kararı verilmiş olması, yayının hukuka aykırı olduğu sonucunu doğurmaz.

Yerel mahkemece, görünen gerçekliğe uygun olan yayının davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağı gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, davacı yararına manevi tazminat takdir edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) sayılı bentte gösterilen nedenledavalılardan ... yararına; (2) sayılı bentte gösterilen nedenle diğer davalı Bağımsız Gazeteciler Yayıncılık AŞ yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17145, Karar No: 2013/19034, Tarih: 26.09.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/17145 E.  ,  2013/19034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmolunan cezanın nev'i ve miktarına göre sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme isteğinin reddine karar verilerek yapılan incelemede;

I- Sanık ... müdafiinin temyizine göre yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken 5187 sayılı Basın Kanununun 18/2.maddesindeki "sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili hakkında verilen para cezasının ödenmesinden yayın sahibi, sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili ile birlikte müteselsilen sorumludur." düzenlemesi dikkate alınmadan ayrı ayrı adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi.

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hükmün birinci fıkrasından "sanıkların 50.000 er TL adli para cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına" ibaresi çıkarılarak, yerine "sanık ...'nun 50.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ifadesinin eklenmesi, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-I- Sanık ... müdafiinin temyizine gelince;

Sanığın sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili olmadığı, bu nedenle atılı suç yönünden cezai sorumluluğu bulunmadığından sanığın beraati yerine

yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi.

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/09/2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22758, Karar No: 2020/13927, Tarih: 19.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/22758 E.  ,  2020/13927 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 87/1-c-son ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.12.2017 tarihli ve 2015/1229 Esas, 2017/1889 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 31.08.2020 tarihli ve 2019/10631 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.09.2020 tarihli ve 2020/77289 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

1) Mahkemesince, Adnan Menderes Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalı tarafından düzenlenen 04.03.2015 ve 19.06.2015 tarihli raporlarda; katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığının belirtildiği gerekçesiyle 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi uyarınca temel ceza tayin edilmiş ise de; adı geçen Kurumun 19/06/2015 tarihli raporunda katılandaki yaralanmanın aynı zamanda yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun tespit edildiğinin anlaşılması karşısında, benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 10.07.2019 tarihli ve 2019/5982 Esas, 2019/15045 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğindeki yüzde sabit izin, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği nazara alındığında, sanık hakkında temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 86/1. maddesi gereğince belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

Kabule göre de;

2) Katılanı yüzünde sabit ize neden olacak şekilde bıçak ile yaralayan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e ve 87/1-c maddelerine göre belirlenen cezanın aynı Kanun'un 87/1-son maddesine göre, 5 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılanın yüzünde sabit iz meydana gelecek şekilde yaralandığı olayda, neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama niteliğindeki yüzde sabit izin, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği gözetilmeden, sanık hakkında temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/1 maddesi yerine TCK'nin 86/2. maddesi gereğince belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi isabetsizdir.

Bununla birlikte, sanık hakkında katılanı yüzde sabit ize olacak şekilde yaralaması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-c maddeleri ile ceza tayin edildikten sonra, eylemin TCK’nin 6/1-f maddesi uyarınca silahtan sayılan bıçakla gerçekleştirmesi nedeniyle cezanın TCK’nin 87/1-c-son maddesi uyarınca 5 yıla çıkartılması gerektiğinin gözetilmemesi de isabetsizdir.

Bununla birlikte, sanık hakkında katılanı yüzde sabit ize olacak şekilde yaralaması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-c maddeleri ile ceza tayin edildikten sonra, eylemin TCK’nin 6/1-f maddesi uyarınca silahtan sayılan bıçakla gerçekleştirmesi nedeniyle cezanın TCK’nin 87/1-c-son maddesi uyarınca 5 yıla çıkartılması gerektiğinin gözetilmemesi de isabetsizdir.

Bu nedenlerle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünceler yerinde görüldüğünden; Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.12.2017 tarihli ve 2015/1229 Esas, 2017/1889 Karar sayılı kararının 5271 sayılı 309/4. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA; müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, CMK’nin 309/4-b maddesine göre sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22812, Karar No: 2014/14253, Tarih: 07.07.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/22812 E.  ,  2014/14253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Gümrük idaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelmede;

Eylemin 4733 sayılı yasaya muhalefet suçunu oluşturduğu, bu suçtan zarar gören Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu olup suçtan doğrudan zarar görmeyen gümrük idaresinin kamu davasına katılmasına karar verilmiş olması hükmü temyize hak vermeyeceğinden gümrük idaresi adına hazine vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanığın temyize gelince;

27.04.2011 tarihinde yüzüne karşı tefhim edilen hükmü yasal süresinden sonra 01.08.2011 günü temyiz eden sanığın temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 07.07.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/114, Karar No: 2012/21879, Tarih: 25.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/114 E.  ,  2012/21879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, hoşa gitmeyen fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, "Öcalan, Öcalan" ve ''kahrolsun 15 Şubat" şeklindeki sloganlar Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurlarını taşımadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle; sanıkların temyiz itirazları yerinde görül- müş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.