muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13354, Karar No: 2012/4123, Tarih: 19.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/13354 E.  ,  2012/4123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/07/2010 tarih ve 2007/81-2010/188 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından ayrı ayrı istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “Diyabet Rehberi ve Sağlıklı Yemek Tarifleri” adlı eserin sahibi olduğunu, bu kitabın davalılardan İstanbul Medikal Yayıncılık Ltd. Şti. tarafından basılıp çoğaltıldığını, davalıya mali hakların devredilmediğini, diğer davalının da eseri sempozyumlarda promosyon olarak dağıttığını ve iyi niyetli olsa bile FSEK’nun 54. maddeye aykırı davrandığını, müvekkiline hiçbir mali hak ve telif hakkı ödenmediğini ileri sürerek, mali hakların, telif haklarının müvekkiline ait olduğunun tespitini, 2.083 TL tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı İstanbul Medikal Sağlık ve Yayıncılık Hizmetleri Tic. Ltd. Şti. vekili, kitabın iki yazarı olduğundan davacının tek başına dava açamayacağını, kitabın mali haklarının müvekkiline ait olduğu ve telif alacağının bulunmadığı savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...laç San. A.Ş. vekili, diğer davalının mali hakları devretme yetkisinin olup olmadığının müvekkili bakımından önemli olmadığını, muhatabın müvekkili şirket olmadığını, müvekkilinin sadece diğer davalıdan fatura karşılığı kitap aldığını savunarak, davanın husumet nedeniyle reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu kitabın ilim ve edebiyat eseri niteliğinde olduğu, eserin diğer yazarı Prof. Hüsrev Hatemi’nin mali haklarının korunması ile istemler yönünden davacıya muvafakatname verdiği, davacının aktif husumet yokluğundan söz edilemeyeceği, davacı ile kitabın baskı ve dağıtımını yapan İstanbul Medikal Şirketi arasında FSEK 52. maddeye uygun bir mali hak devir sözleşmesi ibraz edilemediğinden dava konusu yayının davacının bilgisi ve izni haricinde olduğunun kabulünün gerektiği, dava konusu eylemin davacının eser sahipliğinden kaynaklanan çoğaltma ve yayma haklarının ihlali niteliğinde olduğu, dava konusu kitabı basıp dağıtan ve diğer davalıya satan davalı İstanbul Medikal Şirketi ile dava konusu kitabı promosyon olarak kullanan ve dağıtan ...laç Şirketinin dava konusu mali haklara tecavüz eyleminden birlikte sorumlu oldukları, davacının 2.083 TL telif hakkını bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Kararı, davalılar ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 93,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 19/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1660, Karar No: 2025/8355, Tarih: 06.05.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/1660 E.  ,  2025/8355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/3981 E. 2021/2577 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; sözlerin katılanın belediye başkanlığı sıfatına yönelik söylenmediğine, şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmemesinin hukuka aykırı olduğuna, eylemin eleştiri ve ifade özgürlüğü kapsamında olduğuna sanığın, sosyal paylaşım sitesindeki sayfasının aleni olmadığına, hükmün bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli ve 170-220 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin ..., haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi

küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen ..., bireyin ..., ... ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, ..., ... ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli ... şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Anayasa'nın 26. maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur.

Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10. maddesinin 2. paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26. maddesinde koruma altına alınan ifade özgürüğü, aynı maddenin 2. fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13. maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu gerek iç hukukumuzda gerekse uluslararası mahkeme kararlarında yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişi haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir.

Açıklamalar ışığında somut olayda; sanığın, Facebook sayfasındaki katılana yönelik paylaşımının, katılanın ..., ... ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, siyasi ve ağır eleştiri niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Silivri 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16067, Karar No: 2018/10183, Tarih: 30.05.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/16067 E.  ,  2018/10183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinin 6545 sayılı Kanunun tarihinden önce olup, adli sicil belgesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kaydı bulunan ve bu kaydın yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmeyen sanık hakknda her ne kadar mahkemece "sanığın daha önce hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği halde denetim süresi içerisinde yeniden kasıtlı suç işlediği, CMK'ni 231/8 fıkrası uyarınca yapılan yasal düzenleme dikkate alındığında ikinci defa hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği" şeklindeki yanlış gerekçe ile 5271 sayılı CMK'nin 231/5 maddesi uygulanmamış ise de kasten yaralama suçunun ölçülebilir somut maddi zarara neden olan suçlardan olması, burnunda kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanan katılanın 30.10.2014 tarihli celsedeki beyanında 1500 TL zararının olduğunu ve karşılanmadığını belirtmesi, sanığın katılanın zararını giderdiğine dair dosyaya yansıyan bir bilgi-belge bulunmaması karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 231/6-c maddesindeki "suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi" objektif koşulunun gerçekleşmemesi nedeniyle tebliğnamenin (1) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığa 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 87/3, 62, 50/1a. maddeleri uyarınca verilen 67400,00 TL adli para cezasının TCK’nin 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesine dair kararda, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına dair karar verilmiş ise de, 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinde; “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir.

Hükümlünün hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” şeklindeki düzenleme doğrultusunda, adli para cezasının ödenmemesi durumunda izlenecek yöntem infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, tebliğnamenin (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Hükümlünün hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” şeklindeki düzenleme doğrultusunda, adli para cezasının ödenmemesi durumunda izlenecek yöntem infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, tebliğnamenin (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 30.05.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9269, Karar No: 2013/11381, Tarih: 03.06.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/9269 E.  ,  2013/11381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 14.01.2013 gün ve 2012/19846 Esas - 2013/121 Karar sayılı ilama karşı davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

... İçme Suyu Havzaları Yönetmeliğinin 6. maddesinin 9. fıkrasının 8 bendinde "derelerin iki tarafından kadastral sınırından itibaren 100 metrelik yapı yaklaşma mesafesi bırakılır." hükmü yer almakta iken; 16.01.2013 tarih ve 2 sayılı Genel Kurul Kararı ile "derelerin ıslah kesitinin her iki yanında; temizlik bakım ve onarımların yapılabilmesi maksadıyla imar planlarında en az 10 metrelik dere işletme bandı ayrılır. Dere ıslah alanı ile dere işletme bantları idarece kamulaştırılır." hükmü getirilmiştir.

Dava konusu taşınmazın imar planında ne kadarlık kısmının dere işletme bandında kaldığı, bu durumun imar planına işlenip işlenmediği, yönetmeliğin değişmesinden önce 100 metre olarak belirlenen yapı yaklaşma mesafesinin değiştirilmesi için karar alınıp imar planında tadilat yapılıp yapılmadığı, ilgili ... ve imar planlarını yapan Belediyelerden sorularak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3160, Karar No: 2013/6998, Tarih: 06.05.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/3160 E.  ,  2013/6998 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-1. ve 2. cümlesi, 62/1-2, 50/1-a,

52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oturduğu evden taşındığını ve hacizli malları da taşınma sırasında naklettiğini, mahcuz malların taşındığı yeni adresinde bulunduğunu beyan eden sanığın; savunmasının doğruluğu araştırılarak dava konusu mallar üzerinde tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucunda bozulmasına veya kaybolmasına neden olup olmadığı, malların suç tarihi itibariyle mevcut olup olmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 06.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4776, Karar No: 2007/5391, Tarih: 30.04.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/4776 E.  ,  2007/5391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit istemine ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ve 3. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taraflar arasındaki harici otomobil satışından dolayı düzenlenen senetler için borçlu bulunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 06.12.2005 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, ancak eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7615, Karar No: 2013/263, Tarih: 24.01.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/7615 E.  ,  2013/263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2008 yılında yapılan kadastro sırasında... Köyü, 103 ada 484 parsel sayılı 2023,31 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile davalılar adına tesbit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup taşlık, kayalık ve çalılık olduğunu, zilyetlik koşullarının oluşmadığını ileri sürerek tapu iptali ve tescil davası açmıştır. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 5304 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre orman sınırlandırması yapılmış, taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve taşınmaz dava tarihinden önce 11.05.2010 tarihinde kayıt maliki ... tarafından dava dışı...’a satıldığı halde, taşınmazın eski maliki aleyhine açılan davanın husemetten reddi gerekirken işin esası incelenerek esastan reddine karar verilmesi isabetsiz ise de, sonuç olarak doğru olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına

24/01/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/328, Karar No: 2007/329, Tarih: 06.06.2007

Hukuk Genel Kurulu 2007/4-328 E., 2007/329 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2007/4-328 E., 2007/329 K.**

**- ALACAK DAVASI

- VAKFA YARDIM VE YARDIM SANDIKLARI

- VAKIF SENEDİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 101 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 20 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 468 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 469 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kadıköy 6.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 4.3.2004 gün ve 2002/792 E. 2004/208 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin 13.6.2006 gün ve 2005/6482 E. 2006/7154 K. sayılı ilamı ile; (...…

…Davacı Türkiye E…

…… Bankası A.Ş. Mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı, davalı Türkiye E…

…… Bankası A.Ş.'nin Vakıf Senedi gereğince ödemekle yükümlü olduğu parayı ödememesi nedeniyle uğradığı zararın ödetilmesini istemiş; davalı ise, davacının üyelerine sağladığı sağlık hizmetlerinin finansmanında kullanılmak üzere Banka Yönetim Kurulu kararı gereğince bağış yaptığını, tasarruf tedbirine ilişkin genelge kapsamına giren kamu kurum ve kuruluşları bünyelerinde teşkil edilmiş olanlar dahil hiçbir vakıf, dernek veya kulübe bağış ve yardım yapılmasının yasaklanması nedeniyle 18.03.1998'den sonra Başbakanlıktan izin alarak ve Banka Yönetim Kurulu kararı gereğince 1998,1999 ve 2000 yılında bağış yapıldığını, Vakıf Senedi'nin 32/B-3.maddesinde geçen "yardım"ın "zorunluluk" anlamında olmadığını, sağlık yardımına ilişkin bağış yapmak zorunda olmadığını ileri sürerek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuş; mahkemece, bilirkişinin bildirdiği görüş doğrultusunda davalının davacı lehine bağışlama vaadinde bulunduğundan söz edilemeyeceği, davalı tarafından yapılan yardımın davacının mal ve unsuruna dahil olmadığı, vakfeden olarak davalının böyle bir taahhüt altına girmediği, bağış ve yardımların gerçekleşeceği anlaşılan bir gelir olarak kabul edileceği ve bunun Vakıf Senedi'nin 32/B-3 maddesindeki unsurları içerdiği, davalının davacıya Vakıf Senedi hükümlerine göre yardım yapacağını ifade etmiş bir ödeme yükümlülüğü bulunmadığı benimsenerek istem reddedilmiş; karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Yasası'nın 101 ve izleyen maddelerindeki düzenlemelere göre vakıflar, gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemeleriyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal toplulukları olup bir malvarlığının bütünü veya gerçekleşmiş ya da gerçekleşeceği anlaşılan her türlü geliri veya ekonomik değeri olan haklar vakfedilebilir ve özgülenen malların mülkiyeti ile haklar, tüzel kişiliğin kazanılmasıyla vakfa geçer.