muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/10956, Karar No: 2024/14768, Tarih: 16.10.2024

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21. maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde,7201 sayılı Kanun'un 21. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata,7201 sayılı Kanun'un 23. maddesinin bir ve sekizinci fıkraları ile 7201 sayılı Kanun'un Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16. maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21. maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanığın yokluğunda verilen hükmün MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21. maddesinin ikinci fıkrası gereğince “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan tebligatın usûlsüz olduğu ve kararın kesinleşmediği anlaşılmıştır.

3. Henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu hükmün, istinaf yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE, dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9045, Karar No: 2017/2496, Tarih: 13.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/9045 E.  ,  2017/2496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

İlköğretim öğrencisi olan suça sürüklenen çocukların, sınıf arkadaşları olan katılan ...'ı teneffüste okul koridorunda yürüdüğü sırada özel eğitim sınıfı içerisine ittirip kapıyı kapattıkları, içeride bulunan hakkında ek koğuşturmaya yer olmadığına karar verilen ve bu nedenle kamu davası açılmamış olan özel eğitim sınıfı öğrencisi...'ın katılanı öpmeye çalıştığı, izin vermeyince de katılanın burnuna yumruk vurup, kemik kırığına neden olduğu, sonrasında suça sürüklenen çocukların tanıklarla birlikte kapıyı açtıkları ve katılanın sınıftan çıktığına dair iddia ve kabule göre;

Suça sürüklenen çocukların, hakkında kamu davası açılmamış olan ... tarafından yumrukla vurulmak suretiyle katılanın burnunun kırılması olayına ne şekilde katıldıkları, dava konusu eylemin gerçekleşmesinden, hangi kasti, ihmali veya taksirli davranışlarıyla sorumlu oldukları karar yerinde tartışılmadan "katılan mağdureyi sınıfa kapatarak yaralanmasına sebebiyet verdikleri" şeklinde oluş ve dosya içeriğine uymayan yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle suça sürüklenen çocuklar hakkında yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3077, Karar No: 2013/6004, Tarih: 07.11.2013

**1. Ceza Dairesi         2011/3077 E.  ,  2013/6004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2011/2776

MAHKEMESİ : Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 27/05/2010, 2010/20 (E) ve 2010/103 (K)

SUÇ : Annesini öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- İddianamenin kabulü kararı 18/03/2010 tarihli celsede okunduktan sonra duruşmaya başlanıldığı anlaşıldığından, tebliğnamede yer alan ve bu hususla ilgili olarak bozma öneren düşünceye iştirak edilmemiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık C.. E..'in maktül Necibe'yi nitelikli kasten öldürme, mağdur Mehmet Tevfik'i kasten öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutu kabul edilmiş, sanıkta şizofreni denilen akıl hastalığının mevcut olduğu ve eylemlerini bu hastalığın sonucu olarak işlediği anlaşılmış, hakkında 5237 sayılı TCK.nun 32. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında düzenlenen Adli Tıp Kurumu 4 İhtisas Dairesinin 19/10/2009 tarihli rapor ile 30/04/2009 tarihinde sanığı bulunduğu suça karşı cezai sorumluluğu olmayıp hakkında TCK’nun 32/1 maddesinin tatbiki ile TCK'nun 57. maddesi gereğince koruma ve tedavi amaçlı akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanmasının uygun bulunduğuna ilişkin raporuna istinaden Devrekani Sulh Ceza Mahkemesinin TCK'nun 32/1 maddesinin tatbiki ile TCK'nin 57. Maddesi gereğince koruma ve tedavi amaçlı akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına ilişkin 06/11/2009 tarihli kararı gereğince Devrekani Cumhuriyet Başsavcılığının 11/11/2009 tarihli yazıları ile sevk edildiği Samsun Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde koruma ve tedavi amaçlı tutulurken Samsun Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 11/02/2010 tarihli raporu ile toplum açısından tehlikeliliğinin önemli ölçüde azaldığı ve 10 (on) yıl süre ile 3 (üç) ayda bir kontrolünün uygun olduğuna ilişkin raporu üzerine Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin 12/02/2010 kararı ile 10 (on) yıl süre ile 3 (üç) ayda bir tıbbı kontrol ve takibinin yapılması kaydı ile taburcu edilmesine karar verilmiş olması karşısında; sanık hakkında bundan sonra yeni bir rapor alınmamış olduğu halde, sonraki raporlar gözardı edilmek suretiyle Adli Tıp Kurumu 4 İhtisas Dairesinin 19/10/2009 tarihli raporuna istinaten TCK'nun 57. Maddesi gereğince koruma ve tedavi amaçlı akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 07/11/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9216, Karar No: 2014/16768, Tarih: 02.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/9216 E.  ,  2014/16768 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/255548

MAHKEMESİ : Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2009

NUMARASI : 2008/120 (E) ve 2009/83 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya kapsamına göre, Suriye vatandaşı olan mağdurun olay günü yolda yürüdüğü sırada yanına yaklaşan sanık Vecih'in kendisini lafa tutup bul parayı al karayı şeklinde kağıt oyunu oynatan diğer sanıkların yanına götürdüğü, mağdura parasının olup olmadığını sordukları, mağdurun cebindeki parayı çıkarması üzerine de sanıklardan Vecih'in üzerine saldırıp gözüne bir yumruk vurduğu ve etkisiz hale gelen mağdurun elindeki tüm Suriye paralarını alarak hep birlikte kaçtıkları, mağdurun hastaneye sevki neticesi alınan 21. 02.2008 tarih 2161-11 sayılı adli rapora göre basit bir tıbbi müdahale ile iyileşebilecek derecede yaralandığının ve sol göz bölgesi ve çevresinde ekimoz oluştuğunun belirtildiği, rapor içeriğinin mağdurun olayın hemen akabinde alınan beyanları ile uyuştuğu ve sanıkların eyleminin nitelikli yağma suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında; sanıklardan Vecih'in soruşturma

aşamasında mağdurun zararını giderdikten sonra mağdur tarafından Cumhuriyet Savcılığı'na sunulan dilekçedeki sanıkları suçtan kurtarmaya yönelik anlatımına itibar edilip suç vasfında yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde hüküm kurulması,

2-6545 sayılı Kanunun 100.maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesi uyarınca yargılama giderlerinin, 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan (20 TL dahil) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerekirken, 8 TL ve 4 TL yargılama giderinin sanıklara yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar F.. S.., V.. S.. ve savunmanları ile T.. B.. ve H.. H.. savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 2.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6844, Karar No: 2017/1040, Tarih: 05.04.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/6844 E.  ,  2017/1040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının ortağı olduğu kooperatifin iflasına karar verildiğini, yasaya uygun olarak kurulan iflas masasının müflis kooperatifin ortaklarına ek ödeme emri gönderdiğini, davalının müflis kooperatifin ortağı olmadığına değil, müflis kooperatife borcunun bulunmadığına itiraz ettiğini, itirazın yasa ve anasözleşmenin emredici nitelikteki hükümlerine aykırı olduğunu ileri sürerek, itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; İflasın kabul edildiği tarihte müflis kooperatifin arsa maliklerine borcunun olduğu, meydana gelen açığın da bilanço açığı olduğu, Malatya 3. Asliye Hukuk Mahkemesindeki bilirkişi raporlarından anlaşıldığı üzere bu bilanço açığının da 5.750.523,90 TL olduğu, davalı borçluya düşen hisse miktarının 39.387,15 TL olduğu, Kooperatifler Kanunu'nun 31. maddesi gereğince bilanço açığını talep etme yetkisi iflas idaresinde olduğundan, yapılan işlemin usule uygun olduğu gerekçesiyle, borçlu tarafından yapılan itirazın iptaline, alacak önceden belirlenebilir ve likit olduğundan %20 oranında icra inkâr tazminata karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12408, Karar No: 2015/11416, Tarih: 19.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/12408 E.  ,  2015/11416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 20. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/07/2015

NUMARASI : 2015/33-2015/31

Taraflar arasında görülen dava sırasında alacağı temlik alan davalı tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi alacağı temlik alan davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında, alacağı temlik alan davalı vekili tarafından sunulan 09.07.2015 tarihli dilekçe ile özetle; "...hâkimin, Yargıtay 13. Hukuk Dairesinde temyiz incelemesi yapılmakta olan dosyaya sunduğu 19.06.2015 tarihli dilekçesinde yazdığı "...hâkimin yanlı davrandığını, taraf tuttuğunu, kasten aleyhe karar verdiğini iddia etmek şahsım açısından çok büyük hakarettir. Bu hakaret hukukî bazda karşılığını görecektir. Üzücü olan durum yargıya bu kadar dil uzatılması ve sataşılmasıdır..." sözlerini kullanarak ve 15.06.2015 tarihli mütalaası ile ihsası reyde bulunduğu, davadaki sıfatlarının fer'i müdahil olması nedeni ile redd-i hâkim talebinde bulunamayacaklarını bu görüşünde açıkladığı, hâkimin bu tutum ve davranışları ile davacı yanı tutarak, "...nasılsa feri müdahilin temyiz hakkı yok...davalı vekilini de azletti..feri müdahilin dava sebebi ile bağımsız hareketleri kısıtlı...davacı lehine karar versem dahi feri müdahil bir şey yapamaz..." diyerek davanın kabulüne ait alt yapıyı hazırlama yönündeki yansızlığını ortaya koyduğu..." belirtilerek reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Alacağı temlik alan davalı vekili tarafından yapılan bu red talebi ile ilgili merci kararı verilmeden önce davalı fer'i müdahil 14.07.2015 tarihinde sunduğu ikinci dilekçede özetle; "...hâkimin reddine ilişkin yapılan 09.07.2015 tarihli dilekçeden sonra, hâkimin aynı gün yapılan duruşmada tarafsızlığını şüpheye düşüren eylemlerde bulunduğunu, bu tarihli duruşmada hâkimin reddi talebinden dolayı ancak gecikmesinde sakınca olan işleri yapabileceği halde; hâkimin bu hükmü kötüye kullanarak 2 nolu ara kararda, 'Davacının dava sebebi olan hile ve bedelsizlik iddiasının ispatlandığı ve bu doğrultuda delil toplanmasına yer olmadığı..."şeklinde ara karar verdiğini, hâkimin kanunen gerekmemesine rağmen davadaki görüşünü açıkladığını, red süreci sonuçlanmamışken ihtiyati tedbirin devamına karar verdiğini, davacı lehine olan işlemlerin hâkim tarafından re'sen yapıldığını, red süreci nedeni ile hâkimin Adalet Komisyonu

Başkanlığına durumu bildirerek yeni hâkim görevlendirilmesinin istenmesine yönelik taleplerinin hâkim tarafından duruşma tutanağına geçirilmediğini, buna ilişkin baro tarafından görevlendirilen avukatlarca tutulan gözlem tutanağı olduğunu..." belirterek redd-i hâkim talebinde bulunmuştur.

Başkanlığına durumu bildirerek yeni hâkim görevlendirilmesinin istenmesine yönelik taleplerinin hâkim tarafından duruşma tutanağına geçirilmediğini, buna ilişkin baro tarafından görevlendirilen avukatlarca tutulan gözlem tutanağı olduğunu..." belirterek redd-i hâkim talebinde bulunmuştur.

Reddedilen Hâkim tarafından, feri müdahil tarafından sunulan 09.07.2015 tarihli red talebi hakkında red yönünde görüş bildirilmiş, ancak alacağı temlik alan davalı tarafından sunulan 14.07.2015 tarihli hâkimin reddi istemli dilekçe üzerine reddi istenen hâkim tarafından aynı gün çekilme kararı verilmiştir.

15.07.2015 günlü üst yazı ile dosya red isteminin incelenmesi için nöbetçi asliye hukuk mahkemesine gönderilmiş, dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hâkim talebinin reddine, red talebinde bulunanın HMK 42/4. maddesi uyarınca 1500.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, feri müdahil vekili tarafından, merci tarafından incelenmesi gereken talebin 09.07.2015 tarihli red dilekçesi olduğu halde; 14.07.2015 tarihli red talebinin değerlendirildiğinin belirtilmesi üzerine, dosyayı inceleyen merci tarafından 28.07.2015 tarihli tavzih kararıyla; mahkemece maddi hata yapılmış olduğu belirtilerek, mahkemenin 21.07.2015 tarih ve 2015/33 D.İş sayılı kararında geçen “14.07.2015 tarihli hâkimin reddi dilekçesi” ibaresinin “09.07.2015 tarihli hâkimin reddi dilekçesi” olarak düzeltilmesine karar verilmiş, alacağı temlik alan davalı tarafından her iki karar da temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; H.. S.. tarafından, borçlu olmadığının tesbiti ve takibin iptaline karar verilmesi istemli davanın 10/11/2014 tarihinde açıldığı, İstanbul Anadolu İcra Müdürlüğünün 2014/14323 E. sayılı dosyasında yer alan 23.07.2014 tarihli alacağın temliki sözleşmesiyle H.. B..'nin borçlu H.. S..'den olan alacağını E.. Ö..'a devrettiği, alacağı temlik alan E.. Ö..'un, vekili aracılığıyla, 30.04.2015 tarihinde yapılan "ön inceleme duruşması"ndan itibaren "mahkemenin kabulüyle fer'i müdahil olarak" davada yer aldığı anlaşılmaktadır.

Alacağın temliki, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 183 ve 194. maddeleri arasında düzenlenmiştir. Alacağın temliki ile alacak hakkı bunu devralan 3. kişiye geçer. Böylece devralan daha önce temlik edene ait olan alacak hakkını kesin olarak iktisap eder; bunun üzerinde “tasarruf etme” yetkisini kazanır. Temlik eden alacaklının da bu aşamadan sonra artık tasarruf hak ve yetkisi bulunmadığından (kalmadığından) bu alacağa dayalı olarak herhangi bir hukuki işlem yapması mümkün değildir. Bu durumda temlik işlemi ile temlik eden, borç ilişkisinden çıkar ve onun yerine alacaklı sıfatıyla alacağı devralan 3. kişi geçer. Alacakla ilgili her türlü (dava açma, takip yapma, temlik etme... gibi) hukukî işlemler bu 3. kişi tarafından yapılır.

Somut olayda; alacak üzerindeki tasarruf yetkisi, takibe başlandıktan sonra dosya alacağını temlik alan E.. Ö..'a geçmiş olup, temlik eden H.. B..'nin alacak üzerinde artık tasarruf hak ve yetkisi kalmadığından, davada husumetin E.. Ö..'a tevcih edilerek devam edilmesi gerekmektedir. Mahkemece, E.. Ö..'un davada fer'i müdahilliğine karar verilmesi, taraf sıfatı bakımından önem taşımayıp, E.. Ö..'un, vekili aracılığıyla, 30.04.2015 tarihinde yapılan "ön inceleme duruşması"ndan itibaren davada yer aldığı da gözetilerek, davadaki taraf sıfatı durumunun mahkemece (HMK m. 124 hükümleri de nazara alınarak) yeniden değerlendirilmesi gerekir.

Bilindiği üzere, hâkimin tarafsız kalamayacağı varsayılan veya tarafsızlığından kuşku duyulabilecek hallerde, hâkimin kendi mahkemesinin yetki ve görevine giren belli bir dayaya bakamayacağı (bakmasının yasak olduğu) (HMK m.34) kabul edilmiştir. Buna karşılık, hâkimin reddi halleri kanunda belirtilmiş (HMK m.36) ise de, bu belirtme (sayma) tahdidi değildir. Bu ve buna benzer hallerde, hâkimin tarafsızlığından kuşku duyulmaktadır; fakat, burada hâkimin

davaya bakması yasak olmayıp, hâkim davaya bakmaktan çekilmek zorunda değildir. İleri sürülen ret sebebinin başka bir hâkim veya mahkeme tarafından incelenip kabul edilmesinden sonra, hâkimin o davaya bakamayacağı belli olur.

İncelenen dosya kapsamına göre, alacağın temliki ve davada yer alması itibariyle davanın tarafı durumuna gelen E.. Ö.. vekilinin dilekçesinde hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar, HMK’nın 36. maddesi kapsamında, hâkimin tarafsızlığından kuşku duyulmasını gerektirecek hâller olarak değerlendirilemez. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 19/11/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10972, Karar No: 2016/13786, Tarih: 28.12.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/10972 E.  ,  2016/13786 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık tarafından torpil patlatılan kayalık bölgenin, 2863 sayılı Kanun kapsamında kalan bir yer olup olmadığına dair keşif icra edilmeksizin, müze uzmanlarının evrak üzerinden yaptıkları tespitle yetinilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın aşamalardaki savunmasında, davaya konu yerde define olabilir düşüncesiyle torpil ile patlatma yaptığını beyan ettiği anlaşılmakla, mahallinde fen ve inşaat bilirkişi refakatinde keşif icra edilip, patlama sonucu oluşan derinliği tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2807, Karar No: 2022/3069, Tarih: 02.06.2022

**6. Hukuk Dairesi         2022/2807 E.  ,  2022/3069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Suluova Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

01.07.2016 tarihinde kabul edilip 23.7.2016 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 Sayılı Yasa'nın 21. Maddesi ile 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60. Maddesinin 3. Fıkrası değiştirilmiştir. Bu düzenlemeye göre dosya kendisine gönderilen ilgili hukuk dairesi 1 ay içinde yapacağı ön incelme sonucunda iş bölümü bakımından kendisini görevli görmez ise gerekçeleri ile birlikte dosyayı bir ay içinde görevli Daireye gönderecektir.

Bu durumda dosya içeriğine, temyiz isteminin kapsamına göre; uyuşmazlık, şirketler hukukundan kaynaklı olup, temyiz itirazlarını inceleme görevi Yargıtay Kanunu'nun 14. Maddesi ve Başkanlar Kurulu Kararı uyarınca Yargıtay 11. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Yukarıdaki yasal düzenleme de dikkate alındığında dosyanın görevli Yargıtay 11. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.