muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1191, Karar No: 2010/3712, Tarih: 01.04.2010

Ancak; davalı Hazinenin taşınmazda mülkiyetten kaynaklanan bir hakkı bulunmadığı ve kendisine husumet tevcih edilmesi gereken bir yönünde olmadığı gözetilmek suretiyle davalı Hazine yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken bu yönde bir hüküm tesis edilmediği gibi yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulmasına karar verilmesi de doğru değildir.

Öte yandan; usuli dairesinde HUMK. nun 38. maddesi hükmü uyarınca kendisine husumet tevcih edilerek dava açılmayan bir kimseye dahili dava yoluyla taraf sıfatı verilemeyeceği açıktır.

Aralarında mülkiyet çekişmesi olduğu anlaşılan dahili davalı M.e davada bir husumet tevcih edilmediğine göre M.’in tescil ilamının kapsamındaki bir kısım yerin davacı S.a ait olduğu kabul edilerek M.’in aleyhine hüküm kurulması da isabetsizdir.

Hal böyle olunca; davalı hazine yönünden davanın husumetten reddine karar verilmesi; ayrıca, mülkiyetten kaynaklanan aralarında hak çatışması bulunan tescil ilamının tarafı olan M.aleyhine usulü dairesinde dava açılması konusunda davacı S.’a olanak tanınması, taraf teşkili sağlandıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalı Hazine ve dahili davalı M.’in, bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12390, Karar No: 2012/3384, Tarih: 29.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2011/12390 E.  ,  2012/3384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanık ...'in beraatine, Sanık ...'ın hükümlülüğüne, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gümrük idaresinin sanık ... yönünden davaya katıldığı gözetilerek yapılan incelemede;

1- Katılan vekilinin sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesi sonunda;

Zamanaşımını kesen son işlem olan sanığın savunmasının alındığı 19.10.2005 günü itibarıyla temyiz incelme gününde suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe hükümler içeren 765 sayılı TCK.nun 102/4.maddesinde öngörülen zamanaşımı süresi tamamlanmış bulunduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan madde gereğince sanık ... hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA,

2- Sanık ... müdafiinin bu sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı Yasanın 231.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulamasının olanaklı hale gelmesi ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile bir cümle eklenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK.nın 7.maddesi gözetilerek, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanarak sonucuna göre uygulama yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün sair yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı yasanın 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nın 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11450, Karar No: 2011/3791, Tarih: 04.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11450 E.  ,  2011/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bigadiç Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.01.2009 tarih ve 2004/381 - 2009/24 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıların sürücü ve muavini oldukları araçta yolcu olarak bulunduğunu, aracın durdurulmadan açılan kapısından düşerek ağır şekilde yaralandığını, uzun süre çalışamadığını, tedavi için harcama yaptığı ve manevi olarak zarar gördüğünü ileri sürerek, 1.440,00 TL tedavi giderleri, 1.162,33 TL iş göremezlik tazminatı ve 8.000,00 TL manevi tazminatın temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının bir kısım tedavi giderlerinin aracın otobüs zorunlu koltuk sigortasından aldığını bu nedenle istenen tedavi giderlerinin dava açılmaksızın sigorta şirketinden tahsil edilebileceğini, istenen manevi tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının, davalı ...'ın sürücüsü, davalı ...'ın muavin olarak çalıştığı araçta yolcu olarak bulunduğu, aracın kapılarının hareket halindeyken açılması nedeniyle düşerek yaralandığı, kazada davacının 2/3, davalıların ise 6/8 oranında kusurlu olduğu, davacının kaza nedeniyle tedavi giderleri yaptığı, maddi ve manevi zarar gördüğü gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 1.440,00 TL tedavi gideri, 1.162,00 TL iş göremezlik tazminatı ile 5.000,00 TL manevi tazminatın temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sunucu uğranılan maddi ve manevi zarar ile tedavi giderlerinin tazmini istemine ilişkindir. Davacı vekili, müvekkilinin kaza nedeniyle 110 gün çalışamadı- ğını belirterek asgari ücret üzerinden geçici iş göremezlik tazminatına hükmedilmesini istemiştir. Ancak, bilirkişi kurulu, davacının 170 gün çalışamadığını varsayarak tazminatı bu süre üzerinden hesaplamışlardır. Bu durumda, mahkemece HUMK’nun 74. maddesinde düzenlenen istemle bağlılık kuralı gereğince, davacının istemi doğrultusunda asgari ücret üzerinden hesaplanacak 110 günlük geçici iş göremezlik tazminatına hükmedilmesi gerekirken, istem aşılarak 170 günlük tazminata hükmedilmesi görülmemiş, kararın bu nedenle davalılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21433, Karar No: 2012/14621, Tarih: 11.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/21433 E.  ,  2012/14621 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Uygulama : 1.Sanık ... hakkında: TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52, 52/4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2. Sanık ... hakkında: TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

Taksirle öldürme suçundan, sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ... ve sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

A-) Sanık ... hakkında hükmün temyiz incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın kusurunun bulunmadığına, eksik incelemeye, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayinine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle; hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B-) Sanık ... hakkında ki temyize gelince:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ...’in meskun mahal dışında, gece vakti, aydınlatmanın bulunmadığı devlet karayolunda, idaresindeki ... plakalı araçla, daha önce meydana gelmiş olan kaza nedeniyle yol kaplaması üzerine düşmüş bulunan kazazede ...’ya çarptıktan sonra önceki kaza nedeniyle far, stop lambaları ve iç aydınlatması çalışmayan ve karayolunda bulunan ... plakalı aracın sağ arka kısmına çarpmak sureti ile karıştığı trafik kazası olayında, sanığa kusur atfedilemeyeceği gözetilmeden sanığın yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi gereğince cezası ertelenen sanık hakkında, mahkum olunan ceza süresinden az denetim süresi belirlenemeyeceği gözetilmeden; hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezası ertelenen sanığın, 1 yıl süre ile denetim altında bulundurulmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebeblerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan

1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3105, Karar No: 2012/5693, Tarih: 04.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/3105 E.  ,  2012/5693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Kulu Sulh Hukuk ve Ermenek Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, kısıtlı adayı ...'ün bakım merkezine yerleştirilmeden önceki yerleşim yerinin, ... ... ... Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğünün 09.01.2012 havale tarihli cevabi yazısına göre "..." adresi olduğu, adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri olan "..." adresinin ise, 11.01.2012 havale tarihli ... İlçe Emniyet Müdürlüğünün adres araştırma tutanağına göre bakım yeri olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda,Türk Medeni Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına göre uyuşmazlığın Kulu Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Kulu Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 04.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6328, Karar No: 2011/11411, Tarih: 29.11.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/6328 E.  ,  2011/11411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

İncelenmesine gerek duyulan Küçükçekmece 3.İcra Müdürlüğünün 2007/1406 Esas sayılı takip ve Pendik 2. İcra Müdürlüğünün 2007/2305 Talimat sayılı dosyasının aslının ilgili birimlerden istenilerek, eklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 29.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/73, Karar No: 2011/98, Tarih: 17.05.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/8-73 E.  ,  2011/98 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname: 2010/334029

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanıklar M. E.D. Lokman İlhan ve M. A. İ.'ın 6136 sayılı Yasanın 12/2-4-son, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 15’er yıl hapis ve 675’er Lira adli para cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin, Şırnak Ağır Ceza Mahkemesince verilen 11.03.2008 gün ve 793-71 sayılı, re’sen temyize tâbi olan hükmün sanıklar müdafileri tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 23.12.2008 gün ve 13478-14653 sayı ile;

“…Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre suçun kanıtlanmasında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, bu hususlara yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir; ancak,

Oluşa, iletişimin tespiti, teknik takip tutanaklarına ve tüm dosya içeriğine göre; sanıkların suça konu silahları kişisel ihtiyaçları için aldıklarına ilişkin savunmalarının aksine toplu olarak satmak amacıyla edindikleri veya bu amaçla bulundurduklarına ilişkin mahkûmiyetlerine yeterli, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı, eylemlerinin 6136 sayılı Yasanın 13/2. madde ve fıkrası kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Uygulamaya göre de; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 155. maddesiyle değişik 6136 sayılı Yasanın 12. maddesinde müsadere hükmü bulunmadığı, bu hususa ilişkin kararın genel hükümlere göre verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Zoralım konusundaki bozmaya uyan Şırnak Ağır Ceza Mahkemesince 26.02.2009 gün ve 75-90 sayı ile verilen re’sen temyize tabi olan direnme hükmünün sanıklar müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Ceza Genel Kurulunca 14.07.2009 gün ve 102-199 sayı ile;

“...Yerel mahkeme, bozma kararından sonra 26.02.2009 tarihli oturumda sanık M.E. D.’un; ‘yakalanan mal benim malımdır, diğer sanıklar M.A. İ.ve L. İ.ile ilgisi yoktur, ben otobüste yakalandım. Kızıltepe’de silahları veren kişi gelip beni karşılayacaktı, nakletmem karşılığında da 3-5 kuruş para verecekti’ şeklindeki beyanlarını hükmüne dayanak almış ve ilk hükmündeki kabulü ‘M.E.D.'un eylemi, silahları kişisel gereksinim için edinme değil, silahları bir yerden diğer bir yere taşıyarak silahları alanlar kısmındaki topluluğa iştirak etmek şeklinde gerçekleşmiştir’ biçiminde değiştirmiştir. Bu hususların Özel Dairece incelenmemiş olması karşısında, konunun ilk kez Ceza Genel Kurulunca incelenmesi olanaklı görülmediğinden, hükmün Özel Dairece incelenmesi gerekmektedir” gerekçesiyle dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 8. Ceza Dairesince 23.02.2010 gün ve 16043-2552 sayı ile;

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 8. Ceza Dairesince 23.02.2010 gün ve 16043-2552 sayı ile;

“Oluşa, iletişimin tespiti, teknik takip tutanaklarına ve tüm dosya içeriğine göre; sanıkların suça konu silahları toplu olarak satmak amacıyla edindikleri veya bu amaçla bulundurduklarına ilişkin mahkûmiyetlerine yeterli, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması” isabetsizliğinden hükmün bozulmasına ve tutuklu sanıkların tahliyesine hükmolunmuştur.

Yerel mahkeme ise 07.07.2010 gün ve 596-609 sayı ile;

“…6136 sayılı Yasanın 1979 yılında 2249 sayılı Yasa ile değiştirilen 12/1. maddesinde, sadece bu kanun kapsamına giren ateşli silahlarla bunlara ait mermilerin ülkeye sokulması, sokulmaya kalkışılması, bu eylemlere aracılık edilmesi, ülkede yapılmış ya da ülkeye sokulmuş bu tür silahları satması veya satmaya aracılık edilmesi değil, yukarıdaki amaçlarla ev veya iş yerinde bulundurması da cezalandırılmıştır. Kısacası, maddenin önlemek istediği, ateşli silahların ülke içinde yayılarak, ateşli silahlardan kaynaklanan tehlikenin çoğalmasının önüne geçmektir…Elindeki ateşli silahları ticari bir amaç gütmeksizin birden fazla kişiye veren kişinin eylemi, silahların yayılmasını sağlayarak, tehlikeyi çoğalttığından, 6136 sayılı Yasanın 12/1. maddesinde yaptırıma bağlı suçu oluşturur. Mahkememiz kararını bozan Yargıtay 8. Ceza Dairesi ilamında, sanıklar M. A., L.ve M.E.in kastının 6136 sayılı Yasanın 12/1. maddesindeki suçu işlemek olmadığı belirtilmiştir. Sanıkların, somut olayda kastlarını belirlemek için, dış dünyaya yansıyan somut davranışları ile dosyadaki yine somut olgu ve belgelerin değerlendirilmesi gerekmektedir. Sanıklar M. A. ve Lokman İlhan aşamalarda maddi durumlarının çok iyi olduğunu ifade etmişler, bu durumu belgelemek için sahibi oldukları Bellisan Şirketine ait ortak durumunu gösteren ticaret sicil gazetesi ve gazete küpürlerini sunmuşlardır. Mahkememizce, adı geçen sanıkların maddi durumlarının, çok iyi olduğu bir olgu olarak kabul edilmiştir. Ancak, bu olgunun kabulü, sanıkların ele geçirdikleri silahları yayma kasıtlarının olmadığı sonucuna götürmez. Eğer, sanıklar bireysel anlamda silaha gereksinim duyuyorlar ise, bozulan kararımızda da belirttiğimiz gibi, yasal yollardan silah edinmelerine hiç bir engel yoktur. Nitekim kendilerinin de beyan ettiği gibi, fabrikalarında birçok ruhsatlı tabanca ve AK-47 Kaleşnikof ve G-1 gibi uzun namlulu tüfekler bulunmaktadır. Sanıklar aynı zamanda, koruculuk ile uğraşan bir aileden geldiklerinden, bu uğraşıları gereği, rahatlıkla silah da edinebilirler. Dosyadaki, silah bulundurma ve taşıma ruhsat suretlerinden, mensubu oldukları aileden S.İ. M.Ş.İ. K. İ.H. İ. M. İ.N.İl.Ş.İ.ın çeşitli çapta Beretta, Smith wesson, Browning, Sarsılmaz, Kaleşnikof, G-1 ve Sig- Sauer marka silahlara sahip oldukları anlaşılmaktadır. Aynı sanıklar, fabrikalarında da bir adet kaleşnikof ile beş adet tabancanın ruhsatlı olarak bulunduğunu belirtmişlerdir. Bu durumda, sanıkların kişisel olarak herhangi bir ateşli silaha gereksinim duydukları söylenemez. Hele ki, suça konu silahlar 6136 sayılı Yasanın 4. maddesindeki vahim nitelikli saldırı amacıyla kullanabilen tam otomatik Tüfek ve tam otomatik tabancalar ise bu gereksinimin haklılığından söz etmek mümkün değildir. Öte yandan sanıklar barut ya da altın üreten bir sanayi tesisine değil, un fabrikasına sahiptirler. İşyerlerinin çok sayıda ve ağır silahla korunması gereği de bulunmamaktadır

. Bu durumda, sanıkların kişisel olarak herhangi bir ateşli silaha gereksinim duydukları söylenemez. Hele ki, suça konu silahlar 6136 sayılı Yasanın 4. maddesindeki vahim nitelikli saldırı amacıyla kullanabilen tam otomatik Tüfek ve tam otomatik tabancalar ise bu gereksinimin haklılığından söz etmek mümkün değildir. Öte yandan sanıklar barut ya da altın üreten bir sanayi tesisine değil, un fabrikasına sahiptirler. İşyerlerinin çok sayıda ve ağır silahla korunması gereği de bulunmamaktadır. Diğer yandan, suça konu yedi adet tam otomatik tüfeğin, sanıklardan hangisinin kişisel gereksinimi için alındığı da tartışma konusudur. Silahları teslim alan ve taşıyan, sanık M.E.D.un bu silahlara bireysel olarak gereksinim duymadığı, ‘bu işi üç-beş kuruş kazanmak amacıyla’ yaptığı kendi anlatımları ile sabit olduğu gibi, adı geçen sanığın maddi olarak da bu silahları temin etmesi mümkün değildir. Zira silahları taşıdığı çantanın Silopi'den satın alınırken parasını diğer iki sanık verdiği gibi, Kızıltepe'ye otobüsle gidişteki yol parasını da aynı sanıklar karşılamışlardır. Bu oluş içinde Sanık M. E.D.ol'un görevi sadece suça konu silahları taşıyarak, diğer iki sanığı tehlikeye atmaksızın, onlara Kızıltepe'de teslim etmekten ibarettir. Böylelikle sanık M.E.D.un eylemi, silahları kişisel gereksinim için edinme değil, silahları bir yerden diğer bir yere taşıyarak silahları alanlar kısmındaki topluluğa iştirak etmek şeklinde gerçekleşmiştir. Dolayısı ile Özel Dairenin suçun niteliğine ilişkin kabulü doğru ise, yedi adet silah M. A. İ. ile L.İ.ın bireysel ihtiyacı için satın alınmıştır. Bu kadar yüksek sayıda ve vahim nitelikte silahların, bireysel gereksinim için alındığını kabul etmek, silahların getiriliş şekli de dikkate alındığında, 6136 sayılı Yasanın 12/1. maddesinin, tarihsel süreç içindeki değişiklik gerekçesine ve uygulamadaki kabul edilen amacına tamamen terstir. Böyle bir kabul, bireylerin kişisel gereksinimlerinin çok ötesinde, aşırı derecede silahlanma önünü açarak 6136 sayılı Yasanın 12/1. maddesini işlevsiz hale getirecektir. Bu halde kamu otoritesinin varlığından ve aynı zamanda devamından da bahsetmek imkânsız bir hale gelebilir. Tüm bunların dışında, yukarıda tamamı yer alan ve duruşmada sanıklar tarafından doğrulanan telefon görüşmelerinin içeriğinden, sanıklar M.İ.ve L. İ.ın, bireysel gereksinimleri için ‘çift kulaklı’ olarak nitelendirilen, çift emniyete sahip birer adet tabanca almak istedikleri, yakalanan yedi adet otomatik tüfeğin bu nitelikte olmadığı, ancak bu tüfekleri de sanıkların sipariş ettikleri, zira konuşmalarda açıkça ‘yedi torba’ dan söz edildiği, bunun ise yedi adet silaha karşılık geldiği anlaşılmaktadır. Sanıklar, M. A. İ..ve L. İ.'ın, ‘Maddi durumlarının oldukça iyi olduğu, silah satmaya ihtiyaçlarının olmadığı’ yönündeki savunmaları doğru kabul edilse dahi, sanıklar L. ve A

. Sanıklar, M. A. İ..ve L. İ.'ın, ‘Maddi durumlarının oldukça iyi olduğu, silah satmaya ihtiyaçlarının olmadığı’ yönündeki savunmaları doğru kabul edilse dahi, sanıklar L. ve A.ın suça konu 7 adet vahim nitelikteki silahı kişisel ihtiyaç dışında başka bir amaçla istediklerinin de tartışmasız olduğu, sanıkların silah sahipliği yönünden dosyaya yansıyan durumları ve silahların sayı ve nitelikleri itibariyle ‘bireysel gereksinim’ kavramının dışında kaldığı dikkate alındığında, silahları üçüncü şahıslara vermek, böylece vahim nitelikli silahlarla tehlikeyi yayarak çoğaltmak kasıtlarının var olduğunun kabulü gerekmektedir” şeklindeki gerekçeyle direnmiştir.