muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/39434, Karar No: 2018/10756, Tarih: 15.11.2018

1-Davacının maddi tazminat isteminin reddine yönelik temyiz itirazları yönünden; dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın temeli, doktor ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. (1086 sayılı HUMK. 76.md., 6100 sayılı HMK. 33.md.). Dava, davalı ... hastane ve doktorun vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır (dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK. 386, 390. md.). Vekil, ... görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır.(BK.390/11) vekil, özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1) O nedenle doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları (hafifte olsa) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor, hastanın zarar görmemesi için yalnız mesleki değil, genel hayat tecrübelerine göre herkese yüklenebilecek dikkat ve özeni göstermek zorundadır. Doktor tıbbi çalışmalarda bulunurken bazı mesleki şartları yerine getirmek hastanın durumuna değer vermek, tıp biliminin kurallarını gözetip uygulamak tedaviyi her türlü ihtiyat tedbirlerini alarak yapmak zorundadır. Doktor ufak bir tereddüt gösteren durumlarda bu tereddüdü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve orada koruyucu tedbirler almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yaparken hastanın özelliklerini göz önünde tutmalı onu gereksiz risk altına sokmamalı en emin yolu tercih etmelidir. Gerçekte de mesleki bir ... gören; doktor olan vekilden, ona güvenen müvekkil titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemekte haklıdır. Titizlik ve özen göstermeyen bir vekil, BK. 394/1 uyarınca vekâleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Somut olayda, davacının davalı hastanede anestezi uygulanarak ameliyat edildiği ve ameliyat sonrasında sol ayağında tahribat oluşarak aksamaya başladığı sabittir. Yargılama sırasında alınan Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 09.07.2014 tarihli raporunda; “..Dizde oluşan menisküs yırtığının tedavisinde cerrahinin kullanılabileceği, bu tür ameliyatlar için anestezi yöntemi olarak siyatik ve femoral sinir bloğunun uygulanabileceği, bu sinir bloğu için kullanılan iğnelerin ve anestezik ilaçların doku içi yayılımı ile nadir de olsa sinir hasarına neden olabileceği, dava konusu olayda kişiye sol menisküs yırtığı tanısı konulduğu ve ameliyata alındığı, anestezi yönetemi olarak siyatik + femoral sinir bloğunun yapıldığının belirlendiği, ameliyat sonrasında sinir bloğu yapılan sinirlerde motor ve duyu kaybı oluştuğunun anlaşıldığı, kişide sinir bloğu sonrasında oluşan sinir hasarı tablosunun her türlü özene rağmen oluşabilen her hangi bir tıbbi kusur ya da ihmal izafe edilemeyen “komplikasyon” olarak nitelendirildiği, kişiye konulan tanı, uygulanan anestezi yönteminin, yapılan ameliyatın, anestezi için kullanılan ilaçların ve oluşan komplikasyonun yönetiminin tıp bilimince genel kabul görmüş ilke ve kurallarına uygun olduğu, kişinin tedavisinde görev alan ... çalışanlarına atfı kabil kusur tespit edilmediği” yönünde görüş bildirilmiştir. Mahkemece, söz konusu rapor doğrultusunda davacının tanı ve tedavisinde görev alan ... çalışanlarına kusur yüklenemediği gerekçesi ile maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiş; eğer davalı taraf davacıya o uyuşturucu iğneyi yapmamış olsalardı bu sonucun ortaya çıkmayacağı, o halde davalıların eylemi ile davacıdaki manevi hasar arasında mantıki nedensellik bağı bulunduğu, davalı hekimin bu sonucu yarattığı, davacı hastada oluşan manevi zarar ile tıbbi müdahalede bulunan doktorun eylemi arasında uygun nedensellik bağının mevcut olduğu gerekçesi ile manevi tazminat davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ne var ki; manevi tazminata hükmedilebilmesi için yalnız eylem ile ortaya çıkan sonuç arasında illiyet bağı bulunması yeterli olmayıp, bunun yanında diğer şartların da bulunması gerekmektedir. Buna göre gerek maddi gerekse manevi tazminata hükmedilebilmesi için ortada hukuka aykırı bir eylem, bir zarar, bu zarar ile eylem arasında illiyet bağı ve kusur bulunmalıdır. Mahkemece, Adli Tıp raporu ile ... çalışanlarına kusur yüklenmediği gerekçesi ile maddi tazminat talebinin reddine karar verildiğine göre yine aynı gerekçe ile manevi tazminat talebinin de reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Mahkemece, davacının maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verildiği halde davalı yararına tek bir vekalet ücretine hükmedilmiştir. Ne var ki; karar tarihinde yürürlükte olan ...Ü.T'nin 10/4. maddesi uyarınca manevi tazminat davasının, maddi tazminat veya parayla değerlendirilmesi mümkün diğer taleplerle birlikte açılması durumunda; manevi tazminat açısından avukatlık ücreti ayrı bir kalem olarak hükmedilir. O halde, mahkemece, maddi ve manevi tazminat talepleri yönünden kabul ve red oranı gözetilerek davalı yararına ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

4-Davacının manevi tazminat talebine ilişkin temyiz itirazları yönünden; bozma nedenine göre bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

5-Bozma nedenine göre davalıların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının maddi tazminat talebine yönelik temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, (4) ve (5) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının manevi tazminat talebine ilişkin temyiz itirazları ile davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 136,00 TL harcın istek halinde davalılara, 27,70 TL harcın davacıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5463, Karar No: 2024/3138, Tarih: 03.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/5463 E.  ,  2024/3138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1175 değişik iş

HÜKÜMLÜ : ...

İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın reddine

KANUN YARARINA BOZMA

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Nitelikli dolandırıcılık, nitelikli yağma ve muhtelif suçlardan Denizli Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'ın, infaz edilen cezası dışında başka bir suçtan hakkında mahkûmiyet kararı verildiği ve Denizli İnfaz Hakimliğinin 23.12.2021 tarihli ve 2021/15308 Esas, 2021/15561 Karar sayılı içtima kararının bulunduğundan bahisle kapalı ceza infaz kurumuna iade edilmesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 07.01.2022 tarihli ve 2022/139 sayılı kararını müteakip, hükümlünün 13.03.2022 tarihinde yakalanması üzerine, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, hükümlünün Covid-19 izninde olduğundan hakkında kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının verildiği 07.01.2022 tarihi ile yakalandığı 13.03.2022 tarihi arasında sürenin cezanın infazından sayılması talebinin kabulüne ilişkin Bursa 4. İnfaz Hâkimliğinin 17.03.2022 tarihli ve 2022/1788 Esas, 2022/1834 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair merci Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.09.2022 tarihli ve 2022/1175 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 94660652-105-20-27224-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve 2023/60917 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve 2023/60917 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 94660652-105-20-27224-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve 2023/60917 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve 2023/60917 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un "Açık ceza infaz kurumları" başlıklı 14 üncü maddesinin altıncı fıkrasında yer alan, "Hükümlülerin, suç ve ceza türlerine göre, açık ceza infaz kurumlarına ayrılıp ayrılmamalarına, açık ceza infaz kurumlarında geçirecekleri sürelere, kapalı ceza infaz kurumlarına gönderilmelerine, doğrudan açık ceza infaz kurumlarına alınmalarına, doğrudan açık ceza infaz kurumlarına alınanların kapalı ceza infaz kurumlarına gönderilmelerine ve diğer hususlara ilişkin usul ve esaslar yönetmelikte gösterilir." şeklindeki ve anılan Kanunun geçici 9 uncu maddesinin altıncı fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununun İkinci Kitap Dördüncü Kısım Dördüncü, Beşinci, Altıncı ve Yedinci Bölümünde tanımlanan suçlar, Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlar ve örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar hariç olmak üzere, toplam hapis cezası on yıldan az olanlar bir ayını, on yıl ve daha fazla olanlar ise üç ayını kapalı ceza infaz kurumunda geçirmiş olan iyi hâlli hükümlülerden ilgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmalarına bir yıl veya daha az süre kalanlar, talepleri hâlinde açık ceza infaz kurumlarına gönderilebilirler. Bu hükümlüler, açık ceza infaz kurumlarında barındırılır. İlgili mevzuat uyarınca açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya, beşinci fıkrada belirtilen süreler içinde hak kazandıkları takdirde beşinci fıkra uyarınca izinli sayılırlar. Beşinci fıkrada belirtilen sürenin tamamlanmasından sonra ise açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanıp kazanmadıklarına bakılmaksızın, 95 inci maddede düzenlenen izin hakkından yararlanırlar. Bu fıkra hükmü 31/7/2023 tarihine kadar uygulanır." şeklindeki,

Anılan Kanun'un "İzinler" başlıklı 93 üncü maddesinde yer alan, "(1) Yüksek güvenlikli ceza infaz kurumlarında bulunanlar dışındaki hükümlülere mazeret izni, özel izin veya iş arama izni verilebilir. İzinde geçen süreler hükümlülükte geçmiş sayılır. (2) İzinlerin kullandırılması ile ilgili ayrıntılar Cumhurbaşkanınca çıkarılan yönetmelikte gösterilir." şeklindeki,

Anılan Kanun'un "İzinler" başlıklı 93 üncü maddesinde yer alan, "(1) Yüksek güvenlikli ceza infaz kurumlarında bulunanlar dışındaki hükümlülere mazeret izni, özel izin veya iş arama izni verilebilir. İzinde geçen süreler hükümlülükte geçmiş sayılır. (2) İzinlerin kullandırılması ile ilgili ayrıntılar Cumhurbaşkanınca çıkarılan yönetmelikte gösterilir." şeklindeki,

Aynı Kanun'un "Özel izin" başlıklı 95 inci maddesinde yer alan, "(1) Açık ceza infaz kurumlarında bulunanlarla kapalı ceza infaz kurumunda olup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazananlara, aileleriyle bağlarını sürdürmelerini veya güçlendirmelerini ve dış dünyaya uyumlarını sağlamak amacıyla kurum en üst amirinin önerisi ve Cumhuriyet Başsavcılığının onayı ile üç ayda bir, yol hariç yedi güne kadar izin verilebilir. (Ek cümle:14/4/2020-7242/39 md.) Hastalık veya doğal afet gibi zorunlu hâllerde bu izinler birleştirilerek kullandırılabilir." şeklindeki,

Anılan Kanun'un geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrasında yer alan, "Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere yedi kez uzatılabilir.

Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında,

5275 sayılı Kanun'un geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlülerin 31/05/2020 tarihine kadar izinli sayıldığı ve salgının devam etmesi hâlinde bu sürenin Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere yedi kez uzatılabileceğinin belirtildiği ve anılan düzenleme uyarınca Adalet Bakanlığınca söz konusu sürenin 2 aylık sürelerle uzatıldığı, yine bahse konu düzenleme uyarınca izinli sayılanlar hakkında anılan Kanun'un 95 ve 97 nci madde hükümlerinin uygulanacağı, bu itibarla Covid-19 sebebiyle izinli sayılan hükümlülerin izinde geçirdikleri sürenin infazdan sayıldığı gözetilerek yapılan incelemede,

Somut olayda, hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iade edilmesine dair Denizli Açık Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 07.01.2022 tarihli kararı öncesi Covid-19 izninde olduğu, açık cezaevinde kalma şartlarını kaybetmesi nedeniyle hakkında yakalama emri tanzim edildiği ve 13.03.2022 tarihinde yakalanarak Bursa E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna alındığı, Covid-19 iznindeyken açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını kaybeden hükümlünün kapalıya iade kararı tarihinden sonra ceza infaz kurumu dışında geçirdiği sürelerin infazdan sayılmayacağı, anılan düzenlemenin sadece açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüleri kapsadığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz ettiği sırada Covid-19 iznine gönderilen ve yeni gelen infazı gereken mahkumiyet hükümleri nedeniyle Cumhuriyet Savcılığınca düzenlenen 01.01.2022 tarihli müddetname dikkate alınarak açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını kaybettiği tespit edilerek Açık Ceza İnfaz Kurumu İdare ve Gözlem Kurulunun 07.01.2022 tarihli kararı ile kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilen ve aynı tarihte Cumhuriyet Savcılığınca çıkartılan yakalama emrine istinaden

13.03.2022 tarihinde yakalanan hükümlünün, kapalıya iade kararı ile birlikte izin hakkının sona erdiğinin kabul edilmesi ve kapalıya iade karar tarihinden sonra ceza infaz kurumu dışında geçirdiği sürelerin infazından sayılmasının mümkün olmadığı gözetilmeksizin İnfaz Hakimliğince verilen karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 12.09.2022 tarihli ve 2022/1175 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 ncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 12.09.2022 tarihli ve 2022/1175 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 ncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21134, Karar No: 2014/13027, Tarih: 31.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/21134 E.  ,  2014/13027 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/108344

MAHKEMESİ : Akhisar 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2011

NUMARASI : 2011/88 (E) ve 2011/773 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan Selin'in sanık Yeliz'in evlilik dışı dünyaya getirdiği çocuğu olduğu ve sanığın çocuğa bakmak istememesi nedeniyle yuvaya vermek istediği, sanığın anne ve babasının sanığa ayrı ev tutup kendi evlerinde çocuğun bakımını üstlendikleri halde; sanık Yeliz'in eve gelerek katılanı kucaklayıp yuvaya vereceğini, anne ve babasının evinde yaşamak istediğini söyleyip sıkmaya başladığı, katılanı tanık Muazzez'in beyanına göre morarıncaya kadar sıktığı, Yeliz'in ablası diğer sanık Yıldız'ın katılanı almak için sanık Yeliz'e müdahale edip yaralanmasına neden olduğu olayda; sanıkların yaralama eylemlerini gerçekleştirdikleri sabit olmasına rağmen; sanık Yeliz'in mahkumiyetine, Yıldız'ın ise yaralama eylemini meşru savunma veya haksız tahrik altında gerçekleştirip gerçekleştirmediği tartışıldıktan sonra hukuki durumlarının tayini gerekirken yazılı şekilde şüphe oluştuğu gerekçesiyle sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4334, Karar No: 2023/839, Tarih: 27.02.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/4334 E.  ,  2023/839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/176 E., 2015/719 K.

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnebolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.02.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 151 ... maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. İnebolu Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.11.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 58 ... maddesi, 53 üncü maddesinin birinci Esas No : 2021/4334

fıkrasının (a,b,c,d,e) bentleri uyarınca 5 ay hapis cezası ve 80,00 TL Adli para cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi;

1. Suça konu yerin yol olduğuna,

2. Suç kastı bulunmadığına,

3. Tel örgünün sadece kendi bahçesine geçecek kadar yerini kaldırdığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın katılanın evinin bahçesine dikmiş olduğu kazıkları sökerek kendi bahçesine gitmek için yol açtığı iddiasına ilişkindir.

2. Kolluk tarafından olay yerinde yapılan inceleme yapılmış ahşap kazık ve kerestelerle yapılan çitin bir kenarının çakıldığı yerden sökülerek yere atıldığı kereste ve kazıklarda kırılma olmadığından zarar ve ziyan bulunmadığına ilişkin tutanak tutulmuştur.

3. Katılan uzlaşmak istememiş şikayetinde sanıkla söz konusu taşınmazın sınırları konusunda aralarında husumet bulunduğunu ...'a taşındığı için taşınmazına zarar verilebileceği endişesiyle kendisine ait taşınmazın sınırlarını tel örgüyle çevirdiğini, sanığın tel örgülere zarar vermediğini ancak tel örgüleri kaldırıp bahçesini kullandığını beyan etmiştir.

4. Sanık söz konusu yerin yol olarak kullanıldığını, bahçesine geçmek için yolu kullanması gerektiğinden tel örgülerin kendisinin geçebileceği kadar olan kısmını kaldırdığını suç kastının olmadığını savunmuştur.