muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/411, Karar No: 2022/601, Tarih: 04.10.2022

Sanık ...; polis merkezine önce katılanın sonra da tanık ...’ın geldiğini, daha sonra polis merkezine gelen iki bayandan birinin babasının içeride olduğunu ve içeride beklemek istediğini söyleyince sanık ...’ın güvenlik için dışarıda beklemesi gerektiğini söylediğini, bayanın yüksek sesle çıkmak istemediğini söylemesi üzerine katılanın hızlı bir şekilde gelip “Kızımı dövmeyin!” diyerek sanık ...’ın arkasından boynuna kollarıyla sarıldığını, tanık ...’ın katılanı uzaklaştırdığını, bunu görünce diğer görevli polislerle birlikte yüzüstü yere yatırıp kelepçe taktıklarını, bu sırada katılanın direndiğini, katılanın sağ bileğinden tuttuğunu, katılanı darp etmediklerini, katılan yerdeyken inceleme dışı sanık ...’ın ayaklarını tutunca kurtulmak için elleriyle katılanın elini iteklediğini, katılanın yargılamaya konu olaydan üç gün önce ...’ta tanık ... ile kavga ettiğini, bu sırada yere yatırıp tekmelendiğini beyan ettiğini, ... Cumhuriyet Başsavcılığında bu konu ile ilgili soruşturma yapıldığını, ayrıca karakola intikal etmeyen bir olay daha olduğunu duyduğunu, ...’te fırıncılık yapan ... Bayrak'ın katılanla tartıştıktan sonra çıkan arbedede ...’in katılanın üzerine düştüğünü, hatta yerden kalkmasın diye bir müddet üzerine oturduğunu, ...’in 120 kilogramın üzerinde olduğunu, katılanın vücudunda darp ve cebir izi oluşturacak herhangi bir eylemde bulunmadıklarını,

Savunmuşlardır.

Savunmuşlardır.

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi hâlinde uygulanabileceği gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate veya herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Katılanın birlikte yaşadığı bayanın oğlu olan tanık ... tarafından hakaret ve tehdit edildiğinden bahisle şikâyetçi olmak için ... ... Polis Karakoluna gittikten bir süre sonra babası olan katılanı merak eden tanık...’ün akrabası olan tanık Aslı ile birlikte karakola gittiğinde sanık ...’ın tanık...’e karakolun dışında beklemesini söylediği, sanık ...'ın karakoldan çıkmak istemeyen tanık...’ü dışarıya çıkarmaya çalıştığını gören katılanın, bulunduğu odadan çıkarak sanık ...'ın arkasından kolunu boynuna sararak onu çekmek suretiyle engellemeye çalıştığı, bunun üzerine diğer polis memurları olan sanık ... ve inceleme dışı sanık ...'ın katılanı tuttukları, her üç polis memurunun katılana kelepçe takmaya çalıştıkları, katılanın ise direndiği, bu esnada katılanın sanıklar ile inceleme dışı sanık ... tarafından darp edildiği iddia edilen olayda;

Katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı ve katılanda hayati fonksiyonlarına etkisi hafif derecede olacak şekilde kırık oluştuğu anlaşılmış, katılan sanıkların kendisini darp ettiğini beyan etmiş ve her ne kadar 09.04.2012 tarihli bilirkişi raporunda inceleme dışı sanık ...’ın katılana dört kez yumruk sallayıp inceleme dışı sanık ... ve sanıkların katılanın üzerinde güreşircesine bulundukları belirtilmiş ise de mahkeme tarafından aldırılan tarih içermeyen bilirkişi raporuna göre; inceleme dışı sanık ...’ın katılana toplam beş kez yumruk attığı, bunlardan ilk üçünün katılanın soluna diğerlerinin katılanın sağına isabet ettiği, diğer polis memurlarının katılana vurmadıklarının tespit edilmesi, bozma sonrası mahkemece kamera görüntülerinin izlenmesinde de benzer tespitlere yer verilmesi, sanıkların üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi, inceleme dışı sanık ... hakkında zor kullanma yetkisine ilişkin sınırın aşılması suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün onanarak kesinleşmesi karşısında; sanıkların inceleme dışı sanık ...’ın eylemine iştirak ettiklerine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı kanıt bulunmayıp iddianın şüphede kalması ve bu şüphenin de sanıklar lehine yorumlanması gerektiğinden, sanıkların katılana yönelik eylemlerinin sabit olmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükümlerinin onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Sanıklar ... ve ... hakkındaki usul ve kanuna uygun ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2019 tarihli ve 86-428 sayılı direnme kararına konu hükümlerinin ONANMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 04.10.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/232, Karar No: 2013/40189, Tarih: 18.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/232 E.  ,  2013/40189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukta, Adıyaman Devlet Hastanesi psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenen 09/2010 tarihli rapora göre, “sınır zeka” rahatsızlığı bulunduğu, davranışlarını kontrol etme becerisinin azalmış olduğu ve TCK'nın 32/2. maddesinden istifade edebileceğinin belirtildiği, raporun tek hekimle verildiği dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuğun ceza ehliyetinin tam olup olmadığı hususunda çocuğun en yakın ruh ve sinir hastalıkları hastanesi veya Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesine gönderilip rapor aldırılıp suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri usul ve yasaya uygun hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.12.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10131, Karar No: 2014/6492, Tarih: 02.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/10131 E.  ,  2014/6492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 15. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/11/2012

NUMARASI : 2011/48-2012/185

Taraflar arasında görülen davada Ankara 15. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07.11.2012 tarih ve 2011/48-2012/185 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Ç. Termik Santrali ile santralin 1. ve 2. ünitelerine kömür sağlayan maden sahalarının rehabilitasyonu ve 20 yıl süreyle işletilmesinin, 3906 sayılı Yasa kapsamında davalı şirkete devredilip söz konusu şirket tarafından işletildiğini, Bakanlık ile davalı arasında imzalanan santralin devri ile ilgili imtiyaz sözleşmesinin 2. maddesinde şirketin sadece devraldığı tesislerin rehabilitasyonu, işletilmesi ve üretilebilecek elektrik enerjisinin satışı ile iştigal edeceği, İmtiyaz Sözleşmesi'nin 7. maddesine göre kül vadisine atılan küllerin vadide doldurduğu kısımların şirket tarafından tozumaya karşı önlem alınarak ağaçlandırılacağı ve maden sahasında dekapaj dökümünün yapıldığı alanlarda rekültivasyon işleyenin yapılacağını, kül ve uçucu kül ile ilgili başkaca bir hüküm bulunmadığını, santralin işletilmesi sırasında oluşan günlük 1100-1200 ton civarında külün davalı tarafından satıldığını, ancak kömürün atığı olan külün ticaretinin yapılamayacağından kül satış bedelinin tahsiline ilişkin ek protokol düzenlenerek konunun anlaşma yolu ile çözümlenmesinin amaçlandığını, 01/08/2007 tarihinde ek protokolün imzalandığını, ek protokol tarihinden itibaren davalı şirketten kül bedeli tahsilatı yapılmaya başlandığını, ancak geçmişe dönük kül satışına ilişkin davalı şirket ile mutabakat sağlanamadığını, 9.730.352,97 TL'nin kül bedeli olarak tahsil edilmesi gerektiğini, ancak davalı şirketin bedelin ödenmeyeceğini taraflarına bildirdiğini ileri sürerek, fazlaya dair haklar saklı kalmak kaydı ile 9.730.352,97 TL kül bedelinin davalıdan faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, imtiyaz ve devir sözleşmesinde uçucu külün davacıya ait olduğuna ilişkin bir hükmün bulunmadığını, müvekkili şirketçe yapılması yasak olan işlemlerin sözleşmelerde ayrıntılı olarak düzenlenmesine rağmen uçucu külün satışını engelleyen yasaklayıcı hiç bir hükmün bulunmadığını, ayrıca müvekkilinin uçucu kül nedeni ile bir gelirde elde etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında imzalan sözleşmelerde kül satışına ilişkin hükümler bulunmaması, var olan hükümlerin de davalının kül satışını yasakladığı şeklinde değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında imzalan sözleşmelerde kül satışına ilişkin hükümler bulunmaması, var olan hükümlerin de davalının kül satışını yasakladığı şeklinde değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı tarafından sözleşmeye aykırı davranmak suretiyle elde edilen gelir nedeniyle açılan alacak davasıdır.

Ç. Termik Santrali'ne kömür sağlayan maden sahalarının rehabilitasyonu ve 20 yıl süre ile işletilmesi konusunda taraflar arasında 11.01.1999 tarihinde yazılı sözleşme yapılarak 1, 2, 3 ve 4 ünitelerin davalı şirkete devredildiği, sözleşmenin 7'nci maddesinde işletme sırasında elde edilen küllerin atıldığı kül vadisinin tozumaya karşı önlem alınarak ağaçlandırılacağının kararlaştırılmasına rağmen külün satıldığı, bu nedenle de 01.08.2007 tarihinde tarafların bir araya gelerek 01.08.2007 tarihli "Ç. Termik Santral Uçucu Kül Satışına Dair Ek Protokolü" imzaladıkları ve bu protokol ile davalı şirketin bu tarihten sonra uçucu kül için EÜAŞ'a ödeme yapmayı kabul ettiği hususlarında taraflar arasında ihtilaf bulunmamaktadır. Uyuşmazlık ek protokolün imza tarihinden önceki 2000-2007 dönemi için kül vadisine atılıp üzeri ağaçlandırılmayan ve satışı yapılan kül nedeniyle davacının davalıdan talep hakkı olup olamayacağına ilişkindir.

Mahkemece, iki kez bilirkişi raporu alınmış olup ilk raporda bilirkişi kurulu gerek imtiyaz sözleşmesinde gerekse bağlı 5 adet sözleşmede kül satışı ile ilgili bir hüküm bulunmadığını, kül miktarı ve bedeli ile ilgili hususun sözleşmelerin ikinci derece noktalarından olduğunu, hakimin bu konuda sözleşmeye müdahale edebileceğini ve bu nedenle de davacının talep hakkının bulunduğunu bildirmiş iken 2. bilirkişi kurulu tarafların sözleşmedeki iradelerinin uçucu külün parasal anlamda değerlendirilmesine yönelik bulunmadığı, iradelerinin çevreye zarar verebilecek uçucu külün kontrol altında tutulmasına yönelik olduğunu, her iki yanın da sözleşmenin imzalanması aşamasında uçucu külün parasal değeri olduğu hususunu bilmemelerinin mümkün olmadığını, tarafların bu hususu bilerek düzenlemediklerini kabul etmek gerektiğini, sözleşmeye böyle bir madde konulmamasının EÜAŞ'in bir eksikliği olduğunu, esaslı hata olarak değerlendirilemeyeceğini, ileriye dönük olarak kül satış ücreti almayı garantiledikten sonra geriye dönük talepte bulunmanın yasal dayanağı olmadığı kanısının ağırlık kazandığını sonuç olarak da taraflar arasında kül bedelinin ödenmesine ilişkin talebin dayanağını oluşturacak hükmün sözleşmede bulunmaması nedeniyle bu hususun mahkemenin taktirinde olduğunu bildirmişlerdir.

Taraflar arasında imzalanan 11.01.1999 tarihli sözleşmenin 2'nci maddesinde Ç. Termik Santrali'nin 1, 2, 3, 4'üncü ünitelerin, yardımcı tesislerin, şart sahasının işletme hakkının devri, bu tesislerin rehabilitasyonu, işletilmesi ve üretilecek elektrik enerjisinin TÜİAŞ'ne satışı ile sözleşme süresinin sonunda tesislerin Bakanlığa devri, 3'üncü maddesinde, sözleşmenin süresinin 20 yıl olduğu, sözleşmenin 7'nci maddesinde ise kül vadisine atılan küllerin vadide doldurduğu kısımların şirket tarafından tozumaya karşı önlem alınarak ağaçlandırılacağı ve maden sahasında dekapaj dökümünün yapıldığı alanlarda rekültivasyon işleminin yapılacağı hususları kararlaştırılmıştır. Yine sözleşmenin 9.4'üncü maddesinde ise ihtiyaç halinde bu anlaşmada belirtilen hususlarda değişiklik yapılması, sözleşmede belirtilmeyen hususlarda karşılıklı mutabakata vararak sözleşmeye ilaveler yapılması için bu sözleşmeye ek protokoller tanzim edileceği taraflarca kararlaştırılmıştır.

11.01.1999 tarihli İmtiyaz Sözleşmesi'nin herhangi bir yerinde sahanın işletilmesi sonucunda elde edilecek külün satılacağına veya satışı hususunda davalıya icazet verildiğine dair her hangi bir hüküm bulunmamaktadır. Yine davalının iddiasına göre davacı, taraflar arasındaki bu sözleşmenin imzalanmasından önceki dönemde maden sahasının işletilmesi sonucu elde edilen külün satışını yapmıştır ve ilk bilirkişi kurulu raporuna göre de sahanın işletilmesi sonucu elde edilen külün maddi değerinin bulunduğu ve bu külün satılabileceğinin taraflarca başlangıçta bilinmemesi de hayatın olağan akışına aykırıdır. Bu durumda, her iki yanında uçucu külün maddi bir değeri bulunduğunu ve satışının yapılabileceğini bilmelerine rağmen satış konusunda sözleşmede bir düzenleme yapmayıp tam tersine bu külün kül vadisinde toplanarak üzerinin ağaçlandırılması yönünde düzenlenme yapmış olmaları taraf iradelerinin külün satılmayıp o alanın ağaçlandırılması yönünde birleştiğini göstermektedir. İradeleri bu yönde birleşmesine rağmen çıkan külün satıldığı hususu da taraflar arasında ihtilafsızdır. Davacı, sözleşmenin 7'nci maddesi hilafına çıkan külü belirtilen alanda kullanarak üzerini ağaçlandırmamak suretiyle sözleşmeye aykırı davranmış ve sözleşmede kararlaştırılanın dışında bir gelir elde etmiştir. Bu nedenle de davacı talebi üzerine bu hususun sözleşmede düzenlenmediği davalı yanca da kabul edilip İmtiyaz Sözleşmesi'nin 9.4'üncü maddesi gereğince tanzim edildiği belirtilmek suretiyle 01.08.2007 tarihinde külün satımı konusunda ek protokol düzenlenmiştir. Bu durumda, davalı sözleşmeye aykırı davranıp sözleşme ile verilmeyen bir yetkiyi kullanması sonucu elde ettiği gelir nedeniyle 01.08.2007 tarihinden önceki dönem için de vekaletsiz iş görme hükümlerine göre, davacıya karşı sorumlu olmasına rağmen mahkemece, sözleşmede satışı yasaklayan hüküm bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi doğru olmayıp, mahkemece verilen kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.04.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde yasaya aykırı bir yön bulunmadığından kararın onanması gerekir. Aksi yöndeki sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/21773, Karar No: 2014/7485, Tarih: 09.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/21773 E.  ,  2014/7485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ACIPAYAM SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/06/2013

NUMARASI : 2012/1215-2013/595

Yanlar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı asil ve davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .... raporu okundu,açıklamaları dinlendi,gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece,davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Yargıtay 14. Hukuk Dairesince "... Dava konusu 291 ada 27 parselin geldisi olan 1568 parsel ile 295 ada 6 parselin geldisi olan 4918 parsel kadastro tutanaklarına göre senetsizden S. kızı F.S.adına tespit ve tescil edilmiştir. Mahkemece nüfus müdürlüğünden yapılan araştırmada, davacının murisi 1909 doğumlu S. kızı F.S. başka 1902 doğumlu S.kızı F. S. isimli bir kişinin kaydının bulunduğu bildirilmiştir. Zabıta araştırmasında da aynı sonuca ulaşılmıştır. Tapu kayıt maliki ile aynı isme sahip S. kızı F. S.1987 yılında vefat etmiştir. Ancak nüfus kaydına göre mirasçıları olduğu anlaşılmaktadır. O halde mahkemece yapılacak iş, bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilerken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması için, tapu kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan S. kızı 1902 doğumlu F. S. mirasçıları belirlenerek bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak dava konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı, sonucuna göre bir karar verilmelidir." gereğine değinilerek bozulmuş olup mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda 291 ada 27 parsel yönünden davanın reddine; 295 ada 6 parsel yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, bozmaya uyulmuş olmakla bozma gereklerinin aynen yerine getirilmesi zorunlu olup, bu durum usuli kazanılmış hakkın bir gereğidir.

Ne var ki, mahkemece bozma kararına uyulmasına karşın bozma gereklerinin tam olarak yerine getirildiğini söyleyebilme imkanı yoktur.

Şöyle ki; nüfus kayıtlarına göre "S. kızı F. S."' un ölümü ile geriye mirasçıları olarak çocukları D.C. ile gelini (2005 yılında ölen oğlu S. eşi) H.ve torunları (S. ve H.çocukları) İ. ve A. ile gelini (2009 yılında ölen oğlu M.eşi) C. ve torunları (M. ve C.çocukları) Ü. F. F. H.ve S. ile torunları (1979 tarihinde ölen oğlu A.A.çocukları) H.,M.M.N.N. ve Z. ile torununun eşi (1996 yılında ölen torunu Nuri'nin) eşi R. F.ile torunu (1987 tarihinde ölen oğlu H. çocuğu) C.ve torununun çocukları (2008 yılında ölen torunu F. çocukları) G. ve S. bıraktığı halde anılan mirasçılardan bir tek Ferkadın ilgili olarak değil mahalli bilirkişi olarak dinlenmiş 295 ada 6 parsel ile 1568 parselin davacının murisine 1729 parselin ise kendi murislerine ait olduğunu bildirmiştir.

Öte yandan,dava konusu taşınmazlar 3083 sayılı Yasa kapsamında toplulaştırma işlemlerine tabi tutulmuş olup dosya arasında bulunan toplulaştırma cetveline göre dava konusu 291 ada 27 parselin toplulaştırma sonucu 271,1568,1729 ve 2772 sayılı kadastral parsellerden oluştuğu bildirilmesine rağmen 291 ada 27 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan kadastro parsellerin Tapu Müdürlüğünden sorularak tam olarak belirlenmediği gibi dava konusu 295 ada 6 parselin de 4918 kadastral parselden oluştuğuna dair belge de temin edilmemiş bilirkişi raporu ile yetinilmiştir.

Hal böyle olunca; bozma ilamında belirtilen ilkeler doğrultusunda yukarıda belirtilen kişilerin adresinin tespiti ile mahkemeye çağrılarak veya usulüne uygun istinabe yolu ile dinlenerek taşınmazlar üzerinde bir hak iddialarının olup olmadığının sorulması, toplulaştırma ile oluşan davaya konu taşınmazların geldisi olan kadastro parsellerinin belirlenmesi ve bu parsellere ilişkin tüm dayanak kayıtların getirtilmesi, toplulaştırma işlemine ait tüm belge örneklerinin Gıda,Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğünden ve gerektiğinde Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü'nden istenmesi özellikle 291 ada 27 parselin geldisini 1729 parsel sayılı taşınmazın teşkil ettiği kesin olarak saptandığı taktirde 1729 parsele ilişkin olarak tapuda yapılan 25.07.1983 tarihli taksim sözleşmesindeki kimlik bilgilerinin davacının murisi "S.kızı F.S." ile tapu kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan "S. kızı F. Selçuk"'un nüfus kayıtlarıyla karşılaştırılması ve varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı asil ve davalı vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27031, Karar No: 2017/23747, Tarih: 31.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/27031 E.  ,  2017/23747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... mahallesi 327 ada 1 ve 10 parsel sayılı taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Dava konusu taşınmazlardan 327 ada 1 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümü, enerji nakil hattının güzergahı nazara alındığında, enerji nakil hattı nedeniyle taşınmazın tamamında meydana gelecek değer düşüklüğü oranının % 1'i geçemeyeceğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 31/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.