muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3561, Karar No: 2015/1809, Tarih: 12.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/3561 E.  ,  2015/1809 K.**

**"İçtihat Metni"**

ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/09/2013 tarih ve 2013/13-2013/294 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 10/02/2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ...ve davalılardan ... vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ...'e ait dondurulmuş gıda ürünlerinin taşınması işini davalılardan ...'ye verdiğini, bu şirketin de alt taşıyıcı olarak diğer davalı ... ile anlaştığını, ...'nin sürücüsü davalı ... idaresindeki araç ile taşıma işini gerçekleştirdiğini, taşımadan önce emtianın hangi sıcaklıkta taşınacağının belirlendiğini, taşınan malların bozulduğunun sürücü tarafından da imzalanan tutanak ile tespit edilip malların imha edildiğini, emtianın bedelinin taşıtan şirkete müvekkili tarafından 80.901,74 TL olarak ödendiğini, davalı sigorta şirketinin bu taşımayı sigorta teminatı altına almasından ötürü sorumluluğunun bulunduğunu ileri sürerek, anılan meblağın dava tarihinden itibaren reeskont faiziyle davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının ilk (üst) taşıyıcı olduğu, TTK'nın 787. maddesi uyarınca, taşıyıcı aleyhine açılacak tazminat davalarının 1. ve sonuncu taşıyıcı aleyhine ikame edilmesinin, bu davanın aradaki bir taşıyıcı aleyhine açılabilmesi için ziya ve hasarın bu taşıyıcının taşıdığı zaman içinde meydana geldiğinin ispatının gerektiği, davalı ...'nin hasarın meydana gelmesinde kusurlu olduğunun ve bu taşıyıcının kesitinde herhangi bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı, bu sebeple son ve

fiili taşıyıcı ... ile davalı ...'ın belirlenen zararın tamamından sorumlu bulunduğu, son kullanım tarihi geçmiş olarak yüklendiği tespit edilen ürün tutarlarının tenzil edilmesi sonucu meydana gelen gerçek davacı zararının 54.897,61 TL olduğu gerekçesiyle davalılar ...ve ... yönünden davanın reddine, 54.897,61 TL'nin davalılar .... ve ...'dan dava tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ve davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı ...'ye verilmesine, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı ...'den alınıp davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 2.812,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, 12/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2178, Karar No: 2015/5553, Tarih: 04.11.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/2178 E.  ,  2015/5553 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı M.. S.. ile davalılar 1-T.. S.. 2-S.. S.. 3-İ.. S.., Birleşen 2011/197 Esas sayılı davada davacı D.. Ç.. ile davalılar 1-T.. S.. 2-S.. S.., Birleşen 2010/1051 Esas sayılı davada davacı D.. Ç.. ile davalı İ.. S.. arasındaki davadan dolayı Büyükçekmece 3. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 19.09.2013 gün ve 2009/1658-2013/512 sayılı hükmü bozan Dairemizin 04.12.2014 gün ve 2014/992-7062 sayılı ilâmı aleyhinde davacı ile davalı İ.. S.. vekillerince karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yargıtay ilâmında belirtilen gerektirici nedenler karşısında davacı ile davalı İ.. S..'ın HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteklerinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davacıya, 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalı İ.. S..'a yükletilmesine, 04.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6953, Karar No: 2016/21, Tarih: 12.01.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/6953 E.  ,  2016/21 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 289/1-2. cümle 62, 52, 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyulmasına rağmen somut olayda, eşi ile birlikte yaşadığı evden kendisinin ayrıldığını, daha sonra eşinin de İzmir'e taşındığını, mahcuzların halen eşinin yaşadığı evde olduğunu beyan eden sanığın, savunması doğrultusunda araştırma yapılarak, mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı belirlendikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Gerekçeli kararda; ''zamanında sanık evden ayrılırken bu durumu İcra Dairesine bildirmiş olsaydı alacaklı tarafından eşyalar üzerinde yediemin değişikliğine gidilebileceği, alacaklının bu suretle zarara uğradığı, sanığın bu eylemde eşyaların kaybolmasında dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davrandığı kanaatine varıldığından cezalandırılmasına karar verilmiştir.'' şeklinde belirtilen gerekçeye göre TCK'nın 289/3 maddesinden mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 12.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2512, Karar No: 2018/5745, Tarih: 25.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/2512 E.  ,  2018/5745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5275 sayılı Yasa'nın 108/3. maddesi hükmü uyarınca ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda hükümlünün koşullu salıvermeden yararlanamayacağı, tekerrüre esas alınan hükümde ise TCK'nın 58. maddesinin uygulandığının anlaşılması karşısında, sanığın ikinci kez mükerrer olduğunun tespiti ile bu şekilde cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müşteki 05.04.2012 tarihli ifadesinde, sanığın arkasından gelerek sırtına spreye benzer bir madde sıktığını, daha sonra kendisini tutarak amca ceketin batmış caminin çeşmesine git yıka dediğini ve kendisinin de camiye giderek çeşmenin bulunduğu yere ceketini astığını ve bu sırada sanığın da peşinden geldiğini ceketini, yeleğini yıkarken sanığın gittiğini, ceketini yıkayıp giydiğinde ceketin iç cebinde bulunan paranın yerinde olmadığını beyan ettiği anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı hırsızlık eylemini ceket müştekinin üzerinde iken mi yoksa müşteki ceketini cami içerisinde bulunan çeşmede asılı iken mi çaldığının tespiti açısından, müştekiye bu husus açıkça sorulup tespit edildikten sonra, ceket müştekinin üzerinde iken 1.950,00 TL para çalınmış ise eylem TCK’nın 142/2-b maddesindeki suçu oluşturacağı eğer ceket caminin bahçesindeki şadırvanda asılı iken sanık müştekinin parasını hırsızlamış ise bu sefer de suça konu yerin 142/1-a bendinde eklenti kavramına yer verilmediğinden bina niteliğinde olup olmadığının tespiti açısından keşif yapılıp bilirkişi dinlenilerek suça konu yerin bina niteliğinde olduğu kabul edilirse suç tarihine göre eylem TCK’nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturacağı; bina niteliğinde kabul edilmez ise TCK’nın 141/1. maddesi ile uygulama yapılması gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde TCK'nın 142/2-b maddesinden hüküm kurulması,

Kabul göre de;

Kabul göre de;

2-Sanığın eyleminin yukarıda açıklandığı üzere TCK’nın 141/1. maddesi kapsamında kaldığı kabul edilecek olursa; hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 25.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17436, Karar No: 2013/28027, Tarih: 08.10.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/17436 E.  ,  2013/28027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanığın sabıka kaydında geçen ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına ilişkin hükümlülüklerinin engel oluşturmadığı Mahkemece "Sanığa verilen hapis cezası ertelendiğinden ve sanık hakkında, kişilik özellikleri itibarıyla, bir cezaya hükmedilmesine gerek görüldüğünden" şeklinde çelişkili ve yasal olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Sanığın girmiş olduğu alışveriş merkezinden toplam 20.25 TL değerinde 1 adet kolonya, 1 adet krem ve 1 adet gargara aldığının, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olduğunun anlaşılması karşısında, mahkemece sanığın çaldığı eşyaların değeri az olmadığı şeklinde yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile 5237 sayılı TCK'nın 145. maddenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 08.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5972, Karar No: 2016/4429, Tarih: 26.12.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/5972 E.  ,  2016/4429 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA ÜZERİNE)

... Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü ...'ın, çalışması için gönderildiği...Mezarlığından firar ettiği gerekçesiyle Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesi uyarınca Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iadesine dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 21/04/2016 tarihli ve 2016/868 sayılı Kararını müteakip, hükümlü hakkındaki infaza konu ilâmın adli para cezasına ilişkin olduğu, hapse çevrili adli para cezalarının infazının doğrudan açık ceza infaz kurumunda infaz edildiği gerekçesiyle kapalıya iade kararının onaylanması talebinin reddine ilişkin ... 1. İnfaz Hâkimliğinin 02/05/2016 tarihli ve 2016/2666 esas, 2016/2828 sayılı Kararına yönelik itirazın reddine dair ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/05/2016 tarihli ve 2016/967 değişik iş sayılı Kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre hükümlünün, kasten yaralama suçundan ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 23/12/2011 tarihli ve 2009/1441 esas, 2011/2045 karar sayılı ilâmı ile verilen adli para cezasından çevrili hapis cezasını infaz etmekte olduğu, açık ceza infaz kurumunda bulunduğu sırada firar etmesi nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verilerek infaz hakimliğinin onayına sunulması üzerine, ... 1. İnfaz Hâkimliğince, 5275 sayılı Kanunun 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 106/3. maddesi gereğince, adli para cezasının hapis cezasına dönüştürülmesinden sonra doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmesi gerektiği gerekçesiyle talebin reddine dair karar verilmiş ise de;

5275 sayılı Kanunun 14/4. maddesinde “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar ve hükümlü oldukları suçtan başka bir fiilden dolayı haklarında tutuklama kararı (İptal ibare: Anayasa Mah. 09.04.2014 tarih ve 2014/26 E. ve 2014/78 K.) (...) olanlar ile yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları saptananlar, kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler. Bu karar, infaz hâkiminin onayına sunulur.” şeklinde düzenlemeye yer verildiği, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin Kapalıya İade başlıklı 12. maddesinde “a) Haklarında 5271 sayılı Kanunun 100. maddesine göre tutuklama kararı verilenler, b) Firar edenler, c) Kınamadan başka disiplin cezası alanlar, ç) 5. madde gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak

üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler, d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar, e) Kapalı kuruma dönmek isteyenler, f) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar, kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur.” şeklinde hükme yer verildiği, anılan yönetmeliğin 12. madde düzenlemesinde “yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilen hükümlüler” dışında infazın doğrudan açık ceza infaz kurumunda yapılması yönünden herhangi bir ayrım yapılmadığı, 5275 sayılı Kanunun 14/4. maddesinde de kapalıya iade kurumunda doğrudan açık ceza infaz kurumuna gönderilen hükümlüler yönünden ayrıma gidilmediği, her ne kadar firar eden hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iade edileceği yönünde anılan kanun hükmünde düzenleme öngörülmediği düşünülebilirse de, firar eyleminin 5275 sayılı Kanunun 44. maddesinde hücre disiplin cezasını gerektirir eylem olarak düzenlendiği, açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı kurumdan açık ceza infaz kurumlarına nakledilen yada doğrudan açık ceza infaz kurumlarına gönderilen hükümlü statüsünde bulunmasının kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönünden farklılık arz etmeyeceği, aksi yorumun kanun koyucunun öngörmediği bir ayrımın yorum yoluyla vazedilmesi sonucunu doğuracağı, firar gibi bir eylemi gerçekleştiren hükümlünün cezasının infazının bizatihi risk içerdiği, daha sıkı infaz koşullarını haiz infaz kurumunda cezasının infaz edilmesinin infaz hukukunun amacı ve ruhuna uygun düşeceği cihetle, somut olayda açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi kararının onaylanması gerektiği gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 14/11/2016 gün ve 94660652-105-35-8162-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/3 maddesindeki “ (Değişik fıkra:18.06.2014 - 6545 s.K./81.mad) hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek,

TÜRK MİLLETİ ADINA

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/3 maddesindeki “ (Değişik fıkra:18.06.2014 - 6545 s.K./81.mad) hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek,

hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir”.

Aynı kanunun 14/4 maddesindeki; “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler”

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesindeki; “(1) Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerden; a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm olanlar, b) Haklarında ikinci defa tekerrür hükümleri uygulananlar, c) Haklarında iyi hâl kararı verilse bile, 5275 sayılı Kanunun 44. maddesinde sayılan eylemlerden dolayı toplam üç kez hücreye koyma cezası alanlar, ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, 6. maddenin ikinci fıkrasının (c) ve (ç) bentleri dışında kalanlar, d) Koşullu salıverilme kararının geri alınması nedeniyle kalan cezası infaz edilmekte olanlar, e) Eğitimevleri hariç kapalı veya açık kurumlardan firar edenler, açık kurumlara ayrılamaz.”

Aynı Yönetmeliğin “Kapalıya iade" başlıklı 12/1. maddesindeki; (1) Açık kurumlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden;

a) Haklarında 5271 sayılı Kanunun 100. maddesine göre tutuklama kararı verilenler,

b) Firar edenler,

c) Kınamadan başka bir disiplin cezası alıp disiplin cezası kesinleşenler,

ç) Bu Yönetmeliğin 5. maddesi gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler,

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur. Kurum düzeni veya kişi güvenliğinin tehlike altında olması halinde asayiş ve düzeni sağlamak için hükümlünün disiplin cezasının kesinleşmesi beklenmeden tedbiren kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine kurum yönetim kurulu tarafından karar verilebilir.

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhâl infaz hâkimliğinin onayına sunulur. Kurum düzeni veya kişi güvenliğinin tehlike altında olması halinde asayiş ve düzeni sağlamak için hükümlünün disiplin cezasının kesinleşmesi beklenmeden tedbiren kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine kurum yönetim kurulu tarafından karar verilebilir.

(2) İnfaz edilen cezası dışında başka bir suçtan haklarında mahkûmiyet kararı verilenlerin cezaları toplandıktan sonra koşullu salıverilmelerine bu Yönetmeliğin 6. maddesinde belirtilen sürelerden daha fazla kaldığı tespit edilenler ile şartları tutmadığı halde açık kuruma ayrıldığı anlaşılanlar, kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kuruma iade edilir.

(3) Açık kurumun bulunduğu yerde kapalı kurum bulunmaması halinde hükümlü, o il sınırları içerisindeki kapalı kuruma Bakanlıktan izin alınmadan gönderilir.

şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; gerek 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 14/4. maddesinde gerekse Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesinde özellikle vurgulanan “İade Edilir” sözcüğünün “kapalı ceza infaz kurumundan, açık ceza infaz kurumuna ayrılanları kapsamına alan bir sözcük olarak kabulünün mümkün olduğu, söz konusu maddelerin ödenmeyen adli cezasından çevrilmiş hapis cezasına hükümlü olan ve yasa gereği infazına doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda başlayanları da kapsadığına dair herhangi bir açıklamanın bulunmadığı, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesinin kapalı kurumlarda cezasını infaz etmekte olan hükümlülerle ilgili bir düzenleme olduğu, ceza hukukunda; sanık aleyhine kıyasın yasak olmasının kanunilik ilkesinin doğal sonucu olduğu gibi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2. maddesinin 3. fıkrasında "Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz." şeklinde ki düzenlemenin, bir anlamda hükümlünün durumunu ağırlaştırdığı konusunda kuşku bulunmadığından ceza hükmü olarak da kabul edilebilecek olan disiplin cezaları için de geçerli olacağının kabulü gerektiği anlaşılmakla;

Somut olayımızda kesinleşen ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına dönüştürülmesinden sonra doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilebileceğine dair mevzuatta açık bir hüküm bulunmadığından;

Dosya kapsamına göre ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/05/2016 tarihli ve 2016/967 değişik iş sayılı Kararında isabetsizlik görülmediğinden, bu karara ilişkin Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün kanun yararına bozma talebinin CMK'nun 309. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.