muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3888, Karar No: 2017/6341, Tarih: 11.04.2017

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesine göre; İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle (o kanunun değiştirilen ikinci maddesinin Ç, D ve E fıkralarında istisna edilen işlerde çalışanlar hariç) işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi ile görevli olarak lüzum görülen yerlerde iş mahkemeleri kurulur. 5521 sayılı kanunun 1. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen İş Kanunu, şu an yürürlükte olan 4857 sayılı İş Kanunu’dur. Keza 4857 sayılı İş Kanununun 1. maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 . maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir. Bu nedenle 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu’na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıkları, iş mahkemelerinde çözülecektir. İş mahkemesinin diğer kanunlardaki ayrık düzenlemeler hariç görevli olması için taraflar arasında iş ilişkisi bulunması gerekir. Taraflar arasındaki ilişkinin iş ilişkisi dışında diğer iş görme edimi içeren özel sözleşmeler (vekalet, eser, ortaklık gibi) veya iş ilişkisi olmakla birlikte yasanın 4. maddesinde sayılan işler ve iş ilişkilerinde çalışan işçi olması halinde genel hukuk mahkemelerinin (görev uyuşmazlığı), statü hukuku kapsamında olması halinde ise idari yargının görevli olması (yargı yolu uyuşmazlığı) sözkonusu olacaktır.

Mahkemece taraflar arasında iş ilişkisi bulunmadığı gerekçesine göre iş mahkemesi görevli olmayacaktır. O nedenle kabule göre genel mahkemeler görevli olacağından görev yönünden davanın dava şartı yokluğu nedeni ile usulden reddi yerine esastan reddine karar verilmesi hatalıdır.

İşin esasına gelince; 4857 sayılı Kanun’un 8. maddesinin 1. fıkrasına göre, iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

İş sözleşmesini belirleyen ölçüt hukuki-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukuki bağımlılık işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki talimatlara uyma yükümlülüğünü içerir. İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini işverenin talimatlarına göre hareket etmek ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. Bağımlılık iş sözleşmesini karakterize eden unsur olup, genel anlamıyla bağımlılık, hukuki bağımlılık olarak anlaşılmakta olup, işçinin belirli veya belirsiz bir süre için işverenin talimatına göre ve onun denetimine bağlı olarak çalışmasını ifade eder.

Adi ortaklık sözleşmesi ise iki ya da daha fazla kişinin emeklerini ve mallarını ortak bir amaca erişmek üzere birleştirmeyi üstlendikleri sözleşmedir. Bu sözleşmenin unsurlarını sözleşme, kişilerin bir araya gelmesi, katılım payı olarak emek yahut mal konulabilme ve ortak amaç oluşturur. Kişinin mal veya emek koyarak ortak olması, aynı yerde iş ilişkisi kapsamında çalışmasına da engel değildir. Özellikle emeğini ortaklığa koyan kişi, ortaklık adına işlem yapmadan hukuki ve kişisel olarak ortaklığa bağlı çalışıyor ise arada iş ilişkisi olduğu kabul edilmelidir.

Dosya içeriğine ve özellikle davalının Kavak C. Başsavcılığının 2012/501 Hazırlık nolu soruşturma evrakında şikeyetçi sıfatı ile alınan beyanında açıkça “davacının sigortalı işçisi olduğunu, usta başı sıfatı ile işyerini beş yıla yakın işlettiğini”, Asliye Ceza Mahkemesine açılan kamu davasında bu beyanına ilaveten, “işyeri sahibi olmasına rağmen, bütün işlerinin davacı tarafından takip edildiğini müşterilerle ilgilendiğini, alacakları tahsil ettiğini belirtmiştir. Tanıklarda davacının bu konumunu doğrulamışlardır. Davacının ortak olduğuna dair bir delil yoktur. İşveren vekili gibi davranmıştır. İşveren vekili de 4857 sayılı İş Kanunu uyarınca işçi olup, İş Kanunu hükümlerinden yararlanır. Arada iş ilişkisi olduğu açıktır.

Bu nedenle işin esasına girilerek davacının işçilik alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı yönünde değerlendirme yapılması gerekirken, yazılı gerekçe ile usule aykırı olarak ret kararı verilmesi hatalıdır.

Kabule göre de,

Mahkemece taraflar arasındaki ilişkinin hizmet akdine dayanmadığının kabulü karşısında verilecek karar esastan ret olmayıp, görevsizlik kararı olmalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12373, Karar No: 2019/18537, Tarih: 15.10.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/12373 E.  ,  2019/18537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükme esas alınan Sivas Numune Hastanesinin 15.12.2015 tarihli ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanınca sanık hakkında tanzim edilen tek hekim raporu dosyada mevcut olduğundan, tebliğnamenin (2) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Akıl hastası olan sanığın zorunlu müdafii huzurunda sorgusu yapılmadan, sanık hakkında güvenlik tedbirine hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 147, 150 ve 191. maddelerine muhalefet edilmesi,

2) Sanığın suç tarihi itibariyle ve halen 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının, suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğine sahip olup olmadığının veya önemli derecede azalma olup olmadığının tespiti için tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden, üniversite hastanelerinin ruh sağlığı ve hastalıkları ana bilim dalı başkanlıklarından ya da Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayininin gerektiğinin gözetilmeksizin, Sivas Numune Hastanesinin ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı olan tek hekim tarafından verilen 15.12.2015 tarihli rapor ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

3) Kabule göre, sanık hakkında akıl hastalığı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/3-a maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken, uygulama maddesinin CMK’nin 223/1-d maddesi olarak gösterilmesi suretiyle maddi yazım hatası yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.10.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13369, Karar No: 2020/4531, Tarih: 03.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/13369 E.  ,  2020/4531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya Kredi Kurumlarının Araç Olarak Kullanılması Suretiyle Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık ... hakkında TCK.nın 158/1.f, son, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında TCK.nın 158/1.f, son, 62, 58, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekinin Sarı Papatya isimli restorantın işletmecisi olduğu, 21/11/2013 tarihinde müştekinin iş yeri telefonunu arayan ve kendisini Yeliz olarak tanıtan bir kişinin, ...Makina Sanayi Limited Şirketinden aradığını, 80 kişilik bir gruba yemek vermek istediklerini söylediği ve müştekiden bunun için fiyat istediği, müştekinin fiyatı bildirmesinden sonra müşteki ile anlaştıkları, aynı gün akşam saatlerinde müştekiyi aynı bayanın aradığı ve Garanti Bankası telefon bankacılığı yoluyla müştekinin telefon numarasına 2.060 TL para yatırdıklarını, ancak yanlışlıkla 300 TL fazla gönderilmiş olduğunu söyleyerek, müştekiden bu 300 TL yi bankasız havale işlemi yoluyla tekrar bildirdikleri TC kimlik numarasına yatırmasını istediği, müştekinin de hesabını kontrol etmeksizin kendisine bildirilen kimlik numarasına bankasız havale işlemi yolu ile 300 TL yi gönderdiği ve telefonuna SMS yolu ile gelen şifreyi bildirdiği, müştekinin daha sonradan hesabını kontrol ettiğinde hesabına herhangi bir para yatırılmadığını gördüğü, telefonla aradığı ancak ulaşamadığı, müştekinin yaptığı araştırmada ismi kullanılan şirketin herhangi bir yemek organizasyonu bulunmadığını tespit ettiği, söz konusu paranın, bankasız havale işlemi yoluyla hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen ...adına gönderildiği ve...ilçesinde Garanti Bankası A.Ş'ye ait bankamatikten bir erkek şahıs tarafından çekildiğinin, ancak görüntü kayıtlarında şahsın yüzünün tam olarak görünmediğinin, olay tarihinde müşteki ile irtibata geçilen her iki telefonun da sanık ... adına kayıtlı olduğunun, sanık ...'nün sanık ...'in gayri resmi eşi olduğunun, sanıkların daha önceden de sanıklar tarafından kullanıldığı tespit edilen başka telefonlar ile benzer şekilde dolandırıcılık eylemleri gerçekleştirdiklerinin ve haklarında açılan davaların olduğunun tespit edildiği, bu suretle sanıkların üzerilerine atılı bankanın araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilen olayda;

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu nitelikli hâl saymıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır. Bu sebeple somut olayda sanıkların müştekiyi telefonla kandırıp hesaplarına para yatırılmasını sağlayıp çekmeleri şeklinde gerçekleşen olayda bankanın aracı olarak kullanılmasından söz edilemeyeceğinden sanıkların TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen ve hükümden sonra ve 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırmaya tabi basit dolandırıcılık suçundan cezalandırılmaları gerekirken yazılı şekilde suç vasfında hataya düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1389, Karar No: 2008/3516, Tarih: 04.04.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/1389 E.  ,  2008/3516 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, elektrik tüketim bedelinin tahsili için girişilen icra takibine davalı abonenin haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, takibe konu enerjinin müvekkili tarafından tüketilmediğini, elektrik tüketiminin yapıldığı işyerini müvekkilinin 25.01.2001 tarihli kira akdi ile dava dışı ... Nak. … Ltd. Şti.’ ne kiraya verdiğini ve durumu davacı kuruma bildirdiğini, enerji bedelinin tahsil edilmemesinden davacının kusurlu olduğunu, 13 ay boyunca davacı kurumun enerji kullanımına izin verip, enerjiyi kesmediğini, işlem yapmadığını, başkasının kullandığı enerji bedelinden müvekkilinin sorumlu olamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre davacı kurumun abonesi olan davalının, tüketilen elektrik bedelinden sorumlu olup, haklı ise kiraya verdiği kişiye rücu ... bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporu yeterli incelemeyi içermediği gibi Yargıtay denetimine de elverişli değildir. Bu durumda mahkemece konusunda uzman bilirkişiden iddia, savunma çerçevesinde Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği’ nin 50/c maddesi hükmü de gözetilerek ayrıntılı ve Yargıtay denetimine uygun rapor alınıp, uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin öteki temyiz itirazları ile davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 04.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2943, Karar No: 2008/3789, Tarih: 11.04.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/2943 E.  ,  2008/3789 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihtiyati hacze itiraz talebinin incelenmesi sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı ihtiyati haczin kaldırılmasına yönelik olarak verilen kararın süresi içinde ihtiyati haciz isteyen vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İhtiyati haciz isteyen vekili, çeke istinaden ihtiyati haciz isteminde bulunmuş, talep uygun görülerek mahkemece, keşideci, lehtar ve ciranta aleyhine ihtiyati haciz kararı verilmiştir.

İhtiyati haciz itiraz eden vekili, çekin keşide yeri ve muhatap bankanın adresinin İstanbul Sultanbeyli olduğunu, ciranta ve lehtarın adresinin Pendik olmadığını belirterek yetki itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, çekte yetkili mahkemenin Pendik olmasını gerektiren bir kayıt bulunmadığı belirtilerek yetki itirazının kabulüyle ihtiyati haczin kaldırılmasına karar verilmiştir.

İhtiyati haciz isteyen vekili kararı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, ihtiyati haciz isteyen vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 11.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21820, Karar No: 2015/24020, Tarih: 02.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/21820 E.  ,  2015/24020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı ... bünyesinde alt işverenler nezdinde çalıştığını iş akdinin haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davacının belediye personeli olmadığını ve işten çıkarma tasarrufunun belediyenin elinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiş, davalı... Temizlik Ltd Şti, taleplerin zamanaşımına uğradığını davacının sigorta giriş, çıkışlarının alt yüklenici firmalar tarafından yapıldığını, iş akdinin ihale süresi ve sözleşmesi sona erdiğinden belirli süreli iş akdinin sona erdiğini belirterek davanın reddini istemiş, davalı...Temizlik Ltd Şti, davacının emekli olduktan sonra ki çalışmasının yeni hizmet akdi niteliğinde olduğunu, emekli olduktan sonraki döneme ilişkin alacak ve tazminat kalemlerinden son alt işverenlerin sorumlu olduğunu kendilerinin sorumluluğunun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davacının hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücret alacak taleplerinin reddi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından davalıların sorumlulukları bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi iş yeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İş yeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, iş yeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

İş yeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İş yerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre iş yeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İş yeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda iş yeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İş yeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İş yerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.