muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1414, Karar No: 2020/101, Tarih: 13.02.2020

Yerel Mahkeme bozulan ilk hükümde 2-7 yıl arasında öngörülen temel cezayı 2 yıl 6 ay olarak belirlemiştir. Temel cezayı belirlerken 'suçun işleniş şekli, yer ve zamanı, birden fazla nitelikli hâlin bir araya gelmiş olması' biçimindeki gerekçeye dayanılmıştır. Dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince; 'Olayın oluşumu ve cereyan tarzına uygun düşmeyecek şekilde, TCK’nın 61. maddesindeki ifadeleri aynen tekrar etmekle yetinmek suretiyle temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi neticesinde orantılılık ilkesi ile hak ve nasafet kurallarına aykırı uygulama yapılması..' isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir. Öncelikle bu bozma kararı dosya içeriğine uygun değildir. Sanıklar, yanlış davranışları olsa dahi çok küçük yaştaki ceza sorumlulukları bulunmayan mağdurları çalıştıkları marketin deposuna götürüp hürriyetlerini tahdit etmişler ve darp edip birbirlerinin kafasında yumurta kırdırtmak suretiyle aşağılayıcı davranışta bulunmuşlardır. Suçun bu işleniş şekli ve yeri vahim olup Yerel Mahkemenin temel cezayı sadece bu nedenle teşdiden belirlemesi dahi isabetlidir ve gösterilen gerekçe de dosya içeriğine uygundur. Bu nedenle Özel Dairenin belirttiği gibi Yerel Mahkeme TCK’nın 61.maddesindeki ifadelerin tekrarı ile yetinmeyip oluşa ve dosya içeriğine uygun gerekçe göstermiştir. Öte yandan Yerel Mahkemenin diğer teşdit gerekçesi 'birden fazla nitelikli hâlin bir araya gelmesidir.' TCK’nın 109/3-b maddesindeki eylemin birden fazla kişiyle birlikte işlenmesi ve aynı fıkranın f bendindeki çocuğa karşı işlenmiş olması hâli aynı olayda gerçekleşmiştir. Bu artırım nedenlerinden herbiri bir kat artırımı gerektiren nedenlenden olmasına rağmen yasada hepsi bir bütün olarak sayılıldıktan sonra tek artırım öngördüğü için ayrı ayrı artırım yapmaya olanak bulunmamaktadır. Fakat bunun yarattığı orantısızlığı ve adaletsizliği gidermek için temel ceza belirlenirken bu durumun teşdit nedeni kabul edilmesi gerekmektedir. Özel Dairenin duraksamasız uygulaması da ( 14 CD 21.05.2013 tarih ve 6347 K., 26.06.2014 tarih ve 8852 K., 29.12.2015 tarih ve 12197 K., 14.03.2017 tarih ve 1295 K. sayılı kararları ) bu yönde olduğu hâlde, Yerel Mahkemenin bu yasal gerekçesi görmezlikten gelinerek ve yerleşik içtihatlara da aykırı biçimde bozma kararı verilmiştir.

Bozma kararı açıkça hatalı olduğu hâlde Yerel Mahkeme buna uymuş ve yaptığı yargılama sonunda verdiği 05.12.2014 tarihli ve 255-347 saylı kararın hüküm kısmında; 'Sanıkların mağdurlara karşı yönelik kişinin hürriyetinden yoksun kılma suçundan eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 37. maddesi delaletiyle aynı Yasa’nın 109/2. maddesi uyarınca TCK’nın 61. maddesi de gözetilerek suçun işleniş biçimi, yer ve zamanı ile birden fazla ağırlaştırıcı neden olarak belirlenen birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi ve mağdurların çocuk oluşu hususları ile bu yönde birden fazla ağırlaştırıcı nedenin suçun işlenme biçimine mündemiç oluşu değerlendirilmekle ceza adaletinin temini ve hakkaniyet yönünden alt sınırdan ayrılmak gerekmekle sanıkların takdiren ve teşdiden iki kez 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına' şeklindeki gerekçeyle temel cezanın belirlendiği, kararın gerekçe kısmında ise 'Çocuk mağdurlara yönelik ve birden fazla kişi ile birlikte işlenme şeklindeki davranış gözetildiğinde hükümde de belirlendiği üzere ceza adaletinin temini yönünden takdiren bir miktar alt sınırdan ayrılmakla ceza tayin edilmiştir.' biçiminde açıklamaya yer verilmiştir. Özetle önceki gerekçesine ceza adaletinin temini ve hakkaniyet yönünden alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği hususu eklenmiş, diğer bir ifadeyle genişletilerek yeni gerekçe oluşturulmuştur. Mahkemenin bu uygulaması ve gerekçesi 5237 sayılı TCK’nın 'Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi' başlıklı 3. maddesinin 1. fıkrasındaki, 'Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur' biçimindeki hüküm ile ortaya konan orantılılık ilkesine uygundur. Ayrıca Özel Dairenin bozması gerekçe noksanlığına dayandığı için Yerel Mahkeme genişlettiği bu yeni gerekçe ile bozmanın gereğini de yerine getirmiş olmaktadır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazında belirtilen '…Yerel Mahkemenin bozma ilâmına uymasına rağmen olayın oluşumu ve cereyan tarzına uygun yeni gerekçeler ortaya koymadan ilk hükmündeki gerekçelerle son hükmünde de teşdit oranını korumasının bozmanın gereklerini yerine getirmeme olduğu, hükmün bu yönü itibarıyla bozulması gerektiği,' görüşü hatalıdır. Çünkü bozma kararında temel cezanın alt sınırda verilmesi gerektiği yönünde açık veya örtülü bir açıklama yer almamaktadır. Bozma hatalı olmakla birlikte gösterilen tek neden temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi sırasında gösterilen gerekçenin yetersizliğidir. Kaldı ki, yasal ve dosya içerğine uygun yeterli gerekçe göstermek kaydıyla temel cezayı belirlemek yerel mahkemenin takdirindedir. Yargıtay’ın Yerel Mahkemeyi ceza verirken alt sınırda kalmaya zorlayacak yönde bozma kararı vermesine yasal olanak da yoktur. Bu nedenle itirazda ileri sürülen düşünce bozma kararına yanlış anlam verilmesi nedeniyle hatalı olup, Yerel Mahkeme bozma kararını yerine getirmiştir.

Öte yandan Yerel Mahkemenin bozmaya uyma kararı vermesinden sonra verdiği ikinci hükümdeki gerekçe Özel Daire tarafından yeterli kabul edilerek hüküm onanmıştır, bir diğer ifadeyle bozma kararını veren, içeriğini ve gereğini en iyi bilip takdir eden Özel Daire, bozma ve buna uyma kararlarının yerine getirildiği sonucuna varmıştır. Hâl böyle iken Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığıınca 'bozmanın gereklerinin yerine getirilmediğinden' bahisle, Yerel Mahkeme hükmünde başka bir hukuka aykırılık olduğu da ileri sürülmeden itiraz kanun yoluna başvurulması hukuka aykırıdır.

Açıklanan itiraz üzerine inceleme yapan Ceza Genel Kurulunca TCK’nın 109/3. maddesinde gösterilen nitelikli hâllerin birden fazlasının aynı olayda gerçekleşmesi durumunda temel cezanın teşdiden belirlenebileceğini Özel Daire gibi kabul etmiştir. Bu durumda Yerel Mahkemenin belirlediği temel cezanın TCK’nın 109/2 ve 109/3. maddesinde öngörülen yasal sınırlar içerisinde kaldığı, gösterilen gerekçenin de aynı yasanın 3 ve 61. maddelerine uygun ve yeterli olduğu sonucu ortaya çıkmaktadır. Bunlar gözetilmeden bozma kararı yanlış değerlendirilerek, hatalı olduğu hâlde yerine getirildiği dikkate alınmadan, başka bir hukuka aykırılık da saptanmadığı halde tekrar bozulması Yerel Mahkemenin yasaya ve yerleşik içtihatlara aykırı karar vermeye zorlanılması sonucunu yaratır.

Sonuç olarak; Yerel Mahkemenin ilk kararında belirlediği temel ceza ile gösterdiği gerekçenin yasal ve yerinde olduğu, Özel Dairenin bozmasının yasaya ve yerleşik Yargıtay uygulamalarına aykırı olduğu, buna rağmen uyularak kurulan ikinci hükümde önceki gerekçelere ilaveten yeni gerekçeye yer verildiği, ceza adaleti ve hakkaniyet gereği temel ceza belirlenirken alt sınırdan ayrıldığının açıklandığı, TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel cezayı iki yıl altı ay hapis cezası olarak belirlemesinin TCK'nın 3. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen 'orantılılık' ilkesine ve dosya kapsamına uygun olduğunun gerekçesiyle izah edildiği, gerek Yerel Mahkemenin ilk kararında gerekse bozma sonrası verdiği ikinci kararında sanıklar hakkında temel cezayı tayin ederken belirtmiş olduğu sebeplerin kanun maddesindeki ifadelerin aynen tekrarından ibaret olmadığı, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içerdiği, kaldı ki somut olayda Yerel Mahkemenin bozmaya uyma kararı verdikten sonra vermiş olduğu kararın Özel Dairenin denetiminden geçerek onandığı, bozma ilâmının gereğinin yerine getirildiğinin bizzat Özel Dairenin onama kararı ile tespit edildiği, bozma kararında cezanın alt sınırda belirlenmesi gerektiği yönünde bir ifadenin yer almadığı, esasen Özel Dairenin yargılamayı yapan mahkemenin takdiri edebileceği husuta böyle karar vermesine yasal olanak da bulunmadığı, buna rağmen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığıınca 'bozmanın gereğinin yerine getirilmediğinden' bahisle itiraz kanun yoluna başvurulmasının yasal olmadığı, bu hususlar gözetilmeden ve bozma kararı yanlış değerlendirilerek, hatalı olduğu hâlde yerine getirildiği dikkate alınmadan, başka bir hukuka aykırılık da saptanmadığı hâlde Ceza Genel Kurulunca tekrar bozulmasının Yerel Mahkemenin yasaya ve yerleşik içtihatlara aykırı karar vermeye zorlanılması sonucunu yaratacağı, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının bu gerekçelerle reddine karar verilmesi gerektiğinden sayın çoğunluğun düşüncesine iştirak etmek mümkün olmamıştır." düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 18.03.2016 tarihli ve 558-2671 sayılı, sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin onanmasına ilişkin kararının KALDIRILMASINA,

3- Niğde Ağır Ceza Mahkemesinin 05.12.2014 tarihli ve 255-347 sayılı hükümlerinin, Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 18.06.2014 tarihli ve 11186-8327 sayılı bozma ilâmına uymasına rağmen yasal ve yeterli gerekçe göstermeden alt sınırdan ayrılarak tayin ettiği temel cezayı değiştirmeyerek bozma ilâmını etkisiz kılması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

3- Niğde Ağır Ceza Mahkemesinin 05.12.2014 tarihli ve 255-347 sayılı hükümlerinin, Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 18.06.2014 tarihli ve 11186-8327 sayılı bozma ilâmına uymasına rağmen yasal ve yeterli gerekçe göstermeden alt sınırdan ayrılarak tayin ettiği temel cezayı değiştirmeyerek bozma ilâmını etkisiz kılması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 16.01.2020 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 13.02.2020 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1037, Karar No: 2023/969, Tarih: 20.02.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/1037 E.  ,  2023/969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı asıl tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, davacı asılın adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe ile ekindeki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan taraf şirket olup adli yardımdan yararlanabilecek tüzel kişilerden olmadığından, adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1.Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a)Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b)Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 12. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2.Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a)Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b)Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3.Verilen kesin süre içinde;

a)Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

a)Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b)Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3.Verilen kesin süre içinde;

a)Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

20.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4821, Karar No: 2023/5958, Tarih: 18.10.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/4821 E.  ,  2023/5958 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 04.06.2013 tarihli hisse devir vaadi sözleşmesi uyarınca ... Proje Mob. İnş. Nakl. San. ve Tic. Ltd. Şti.'deki tüm hisselerinin toplam 35.000,00 USD bedel ile davalılara satışı konusunda anlaştığını, müvekkilinin sözleşme sebebi ile üzerine düşen edimleri yerine getirdiğini, davalıların ödeme yükümlülüklerini yerine getirmediğini, davalılara edimlerini yerine getirmeleri için ihtarname gönderildiğini, ancak sonuçsuz kaldığını, İstanbul Anadolu 25.İcra Müdürlüğü'nün 2015/25019 E. sayılı dosyası ile davalılar hakkında takibe geçilerek sözleşmeden doğan ödemelerin talep edildiğini, davalıların takibe haksız ve kötü niyetli olarak itiraz ettiğini ileri sürerek davalıların itirazının iptaline ve takibin devamına, %20'den az olmamak üzere davalıların icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın süresinde açılmadığını, hisse devir sözleşmesine konu 35.000,00 USD'nin 10.000,00 USD.lik kısmının noterde hisse devrinin yapıldığı tarihte ödenmesinin kararlaştırıldığını, hisse devir işleminin yapıldığı 04.06.2013 tarihinde müvekkillerinden ...'in Akcanlar Döviz Ticaret AŞ.ye talimat vererek saat 14:51'de davacının Garanti Bankasındaki hesabına 10.000,00 USD karşılığı 18.650,00 TL'nin EFT yoluyla yatırılmasını sağladığını, buna rağmen davacının 11.07.2013 tarihinde ihtarname göndererek ödeme yapılmadığını iddia ile sözleşmeyi feshettiklerini bildirdiğini, ödeme yapılmış olmasına rağmen davacının sözleşmeyi feshetmesinin açıkça kötü niyetli olduğunu, sözleşme feshedilmeseydi müvekkilleri tarafından diğer ödemelerin vadesinde yapılacağını, ancak davacının sözleşmeye aykırılık iddiasıyla sözleşmeyi feshetmesinden ötürü bakiye tutarın ödenme imkanının da kalmadığını, gönderilen 17.07.2013 tarihli ihtarnameyle bu durumun davacıya bildirilip bundan sonrasına davacı tarafça sözleşmenin aynen uygulanmaya devam edileceğine ilişkin yeni bir beyan göndermemesi halinde ödeme yapılmayacağının ancak ödeme yapılmamasının muhatabın sözleşmeyi feshi ve sözleşme uyarınca üstlenilen edimleri yerine getirmemesinden kaynaklı olduğunu, taahhütlerinin ihlali anlamına gelmediğinin de ihtaren bildirildiğini, davacının bu ihtarnameden sonra sözleşmenin aynen uygulanacağına ilişkin herhangi bir beyanda bulunmadığını, öte yandan Ağustos ve Eylül 2013 tarihlerinde ödenecek hisse devir bedelleri davacı tarafça ihtarnameyle talep edilmiş olmakla birlikte bu tarihler itibariyle kendilerinin de davacıdan alacaklı olduklarını, davacının borç miktarının 25.000,00 USD'yi bulduğunu, bu nedenle kendi alacaklarından mahsup edilerek davacıya hisse devir sözleşmesinden kaynaklı borçları bulunmadığının da kabulü gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.07.2018 tarihli ve 2017/1381 E., 2018/611 K. sayılı kararıyla davacı tarafından davalıya gönderilen ihtarnameyle sözleşmenin feshedildiği ve sözleşmeyle öngörülen cezai şartın talep edildiği, davacı yanca bu ihtardan sonra fesih iradesinden vazgeçildiğine dair bir ihtarın da davalıya gönderilmediği, sözleşmenin feshine ilişkin irade beyanının tek taraflı, bozucu yenilik doğuran haklardan olup, karşı tarafa ulaşmasıyla hüküm doğuracağı, sözleşmenin feshi iradesinin karşı tarafa ulaşmasından sonra bu iradeden tek yanlı olarak dönülmesinin mümkün olmadığı, nitekim davalı tarafın savunmasında da aynı hususların belirtildiği, sözleşmenin davacı tarafça feshi karşısında fesihten sonra hisse devir bedelinin icra takibi yoluyla talep edilmesinin yerinde görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 18.12.2019 tarihli ve 2018/1411 E., 2019/1823 K. sayılı kararıyla davacının edimini yerine getirerek sahip olduğu hisseleri devrettiğinin anlaşıldığı, keza dosyada davalının devir bedelinin ilk taksitini ödediğine dair dekontun da yer aldığı, ancak davacının sözleşmeyi feshettiği, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu' nun (6098 sayılı Kanun) 235 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, satılanın zilyetliği, satış bedeli ödenmeden alıcıya devredilmiş ise alıcının temerrüdü sebebi ile satıcının dönme hakkını kullanarak satılanın geri almasının ancak bu hakkın sözleşmede açıkça saklı tutulmasına bağlı olduğu, somut olayda, satıcının sözleşmeyle dönme hakkını saklı tuttuğu, davacının hisse devir sözleşmesini feshetmiş olması karşısında, yerine getirdiği edimden bağımsız olarak davalı alıcıların edimlerini talep etmeye yönelik olarak yapmış olduğu ilamsız icra takibinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 01.02.2021 tarih, 2020/1478 E., ve 2021/620 K. sayılı kararıyla davacının sözleşme gereği olarak hisselerini devrettiği, akabinde ise taksitler halinde ödenmesi öngörülen devir bedelinin ilk takdisinin ödenmediğinden bahisle sözleşmeyi feshettiğinin anlaşıldığı, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (6102 sayılı Kanun) 595 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, hisse devir vaadi sözleşmelerinin geçerli bir şekilde kurulabilmesi yazılı şekilde yapılmaları ve taraf imzalarının noterce onaylanması şartına bağlı tutulduğu, 6098 sayılı Kanun'un 12 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca yasanın sözleşmeler için öngördüğü şeklin geçerlilik şekli olduğu belirtilerek bu şekle uyulmadan akdedilen sözleşmelerin hüküm doğurmayacağı düzenleme altına alındığı, taraflar arasındaki hisse devir vaadi sözleşmesinin yazılı şekilde yapıldığı ancak taraf imzalarının noterce onaylanmadığı, yasanın öngördüğü şekle riayet edilmeksizin akdedilen sözleşmenin geçersiz olduğu, bu nedenle mahkemece, geçersiz olan sözleşmede dönme hakkının saklı tutulduğundan bahisle hüküm tesisi yoluna gidilmesi doğru görülmediği, öte yandan, bir an için sözleşmenin geçerli olduğu kabul edilse dahi mahkeme gerekçesinin aksine, ne hisse devir vaadi sözleşmesinde ne de daha sonra noterde yapılan hisse devir sözleşmesinde, satıcının, alıcının temerrüdü sebebiyle sözleşmeden dönerek, satılanı geri alma hakkını açıkça saklı tuttuğu bir sözleşme hükmü bulunmadığından sözleşmenin yanlış yorumlanması suretiyle hüküm kurulması da doğru görülmediği, bu itibarla, davacının edimini yerine getirerek hisselerini devrettiği, sözleşmede alıcının temerrüdü sebebiyle dönme hakkının açıkça saklı tutulmadığı, bu durumda davacının hisse devir bedelini talep edebileceği gözetilerek ve tarafların devir bedelinin ödenip ödenmediğine ilişkin iddia ve savunmaları da değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle karar verilmesi doğru görülmediği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar