muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6421, Karar No: 2016/8818, Tarih: 20.04.2016

Somut olayda, davacı emeklilik tarihi olarak bildirdiği 2013 Ocak ayına kadar olan süre yönünden kıdem ve yıllık izin alacağını talep etmiş olup, davalı Bakanlığa ait hastane işyerinde alt işveren işçisi olarak çalışırken, 27/03/2013 tarihinde dava dışı alt işveren Belpa Ltd. Şirketinden emekli olmuş, çıkışı "08" emeklilik koduyla SGK'na bildirilmiştir.

Bu durumda yapılacak iş; davalı Bakanlığın sorumluluğu yönünden davacının davalı Bakanlığa bağlı hastane işyerinde ilk çalışmaya başladığı tarihi belirleyerek davacının dava dilekçesinde bildirdiği emeklilik tarihi gözetilerek (2013 yılı Ocak ayı) bu tarihler arasında alt işverenler nezdinde çalıştığı tüm süreyi belirleyip, bu süreye göre kıdem tazminatı ve yıllık izin alacağını hesaplattırmak, davalı ... bu miktar üzerinden sorumlu tutmak, davalı ... Ltd. Şirketi yönünden ise bu şirketin devir aldığı hizmet süresine, bu şirkette çalıştığı süreyi de ekleyerek Kayı Şirketinin sorumlu olduğu hizmet süresini belirleyip, devir tarihteki ücret üzerinden kıdem tazminatını hesaplattırarak, davalı şirketi bu miktarla sınırlı olmak üzere davalı Bakanlık ile müştereken ve müteselsilen sorumlu tutmak, davalı ... Ltd. Şirketi son alt işveren şirket olmadığından yıllık izin alacağına yönelik davanın davalı şirket yönünden reddine karar vermek, dosya hesaplamanın yapılması için bilirkişiye verilirken de seçilecek bilirkişinin iş hukuku konusunda uzman olmasına özen göstermektir.

Mahkemece hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

O halde davacı ... davalı bakanlık vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21062, Karar No: 2007/3887, Tarih: 12.03.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/21062 E.  ,  2007/3887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat...... ile davalı ... Müd. vekili Avukat ... ..... aralarındaki Tesbit davası hakkında Çorum İş Mahkemesinden verilen 13.10.2006 günlü ve 2100/2439 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

1-Davacının tarımsal faaliyetleri nedeniyle,Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifi, ... Tohumu A.Ş ve Toprak Mahsulleri Ofisinden, ürün teslim edip etmediği etmişse ürün teslim ettiği yıllar ve bu nedenle yapılan ... prim kesinti miktar ve tarihlerinin ,

2-Ayrıca davacının, Ziraat Odası,Tarım Kredi Kooperatifi,... Ekicileri Kooperatifi ve Yağlı Tohumlar Tarım Satış Kooperatifine üye olup olmadığı, üye olmuşsa hangi tarihte üyeliğinin başladığı ve halen devam edip etmediğinin ilgili Kuruluşlardan sorularak alınacak cevapların eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12205, Karar No: 2014/17134, Tarih: 11.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/12205 E.  ,  2014/17134 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Silvan Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 29.01.2014

No : 2011/47-2014/31

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın davalılardan İ.. B.. ve M.. B.. yönünden pasif dava ehliyeti yokluğundan (husumetten) reddine, diğer davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ve S.. V.. (SYDV) yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili ile davalılardan S.. S.. Başkanlığı ve Silvan SYDV vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 2002 yılı Haziran ayından, 2010 yılının Ocak ayına kadar S.. K..'nın talimatıyla davalılardan M.. B..'na bağlı Silvan Lisesinde çalıştığını, ücretinin Kaymakamlığa bağlı S.. V..’ndan (SYDV) sosyal yardım şeklinde ödendiğini ileri sürerek; davalı S.. S..'ya bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine karar verilmesini istemiş; Mahkemece, davanın davalılardan M.. B.. ve İ.. B.. yönünden husumetten reddine, diğer davalılar S.. S.. ve Silvan SYDV aleyhine açılan davanın ise kısmen kabulü ile davacının 03.08.2008-31.01.2010 tarihleri arasında asgari ücretle kesintisiz çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı S.. S.. Başkanlığı vekilinin tüm, davacı vekili ile davalı Silvan SYDV vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Dosya kapsamındaki belgelerden, davalı işveren Silvan SYDV tarafından davacıya 03.08.2003 tarihinden itibaren ödemelerin yapıldığı görülmüştür. Bu ödemelerin, ücrete ilişkin olduğu gözetildiğinde, davacının 03.08.2003-31.01.2010 tarihleri arasında sigortalı olarak çalıştığının kabulü yerine, sonraki tarihin esas alınarak eksik sürenin tespitine karar verilmesi,

3-) 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun, 5263 sayılı Kanunla değişik 9/c maddesi hükmüne göre; davalı S.. V.. Başkanlığı'nın harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucunda, harçtan sorumluğu olduğu yönünde karar verilmiş olması,

3-) 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun, 5263 sayılı Kanunla değişik 9/c maddesi hükmüne göre; davalı S.. V.. Başkanlığı'nın harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucunda, harçtan sorumluğu olduğu yönünde karar verilmiş olması,

4-) Kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir (HMK m. 326/I). Davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır (HMK m. 326/2). Hukuk Muhakemeleri Kanununun 326. maddesinde tarafların kusuru değil, davada haklı çıkma oranları göz önünde tutulmuştur. Öte yandan; davada, haksız çıkan tarafta, birden fazla kişi varsa, Mahkemece, yargılama harç ve giderleri, davadaki ilgilerine göre bu dava arkadaşları arasında paylaştırılmalıdır. Eldeki davada; davalı Kurum, davalı işveren Silvan SYDV ile birlikte haksız çıkmış olduğuna göre, yargılama giderlerinin de anılan davalılardan teselsül hükümlerine göre tahsili gerekirken, Mahkemece, sadece davalı işveren Silvan SYDV'na yargılama giderinin yükletilmesi,

5-) Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince red sebebi ortak olan davalılar İ.. B.. ve M.. B.. lehine tek avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken, anılan davalılar lehine yazılı şekilde ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekili ile davalılardan Silvan SYDV vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14356, Karar No: 2013/21698, Tarih: 24.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/14356 E.  ,  2013/21698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Seydişehir Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :24.04.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmazın aile konutu olarak özgülendiği tartışmasızdır. Türk Medeni Kanununun 194/1. maddesi gereğince, taşınmaz üzerinde hak sahibi olan eşin tasarrufu, diğer eşin açık rızasına bağlıdır. Bu rıza alınmadan hak sahibi olan koca, dava dışı üçüncü kişinin borcu için, alacağını temlik sözleşmesi ile davalı A.. .. Yönetimi A.Ş.'ye devreden Yapıkredi Finansal Kiralama A.O. lehine, 28.09.2007 tarihinde ipotek tesis ettirmiştir. İpotek tesis tarihinde tapu kütüğünde taşınmazın "aile konutu" olduğuna ilişkin bir şerh bulunmadığına göre, ipotek alan üçüncü kişinin kazanımı iyiniyetli olması halinde korunur (TMK.md.1023). Kanunun iyiniyete hukuki bir sonuç bağladığı durumlarda, asıl olan iyiniyetin varlığıdır. Ancak durumun gereklerine göre kendisinden beklenen özeni göstermeyen kimse de iyiniyet iddiasında bulunamaz (TMK.md.3). İyiniyetin varlığı asıl olduğuna göre, lehine işlem tesis edilenin kötüniyetli olduğunu kanıtlama yükümlülüğü bunu iddia edene düşer (TMK.md.6). Davacı taşınmazda lehine ipotek tesis edilen üçüncü kişinin kötüniyetli olduğunu gösteren bir delil getirememiştir. Bu durumda, Türk Medeni Kanununun 1023. maddesi gereğince lehine ipotek tesis edilen kişinin kazanımı korunacaktır. Öyleyse davanın reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 24.09.2013 (salı)

KARŞI OY YAZISI

Açık rıza alınmadan yapılan işlem kesin hükümsüzdür.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 24.09.2013 (salı)

KARŞI OY YAZISI

Açık rıza alınmadan yapılan işlem kesin hükümsüzdür.

KARŞI OY YAZISI

Aile konutu üzerinde tasarruf işleminde bulunan eş, diğer eşin açık rızasını almak zorundadır (TMK.md.194/1). Davalı eş K.'in diğer davalı finans kurumu ile yaptığı aile konutuyla ilgili ipotek işleminde işlem sırasında davacı eşin açık rızasının bulunmadığı, getirtilen ipotek akit belgesiyle sabittir. Açık rızanın varlığının resmi veya yazılı belge ile kanıtlanması gerekmez. Açık rızanın varlığının her türlü delille kanıtlanması mümkündür. Rızanın varlığı karineyle de ortaya konulabilir. Rızanın varlığını ispat yükü tasarruf işlemini yapanların üzerindedir. Türk Medeni Kanununun 1023. maddesindeki iyiniyet karinesi işlemin tarafları bakımından göz önüne alınır. Yapılan tasarruf (ipotek) işlemi, yolsuz tescil niteliğinde olmadığından ve davacı da işlemin tarafı olmadığından; burada iyiniyet karinesi işlemez. Bu yüzden; işlem sırasında taşınmazın tapu kaydında aile konutu şerhinin mevcut olup olmadığı, işlemin taraflarının iyiniyetinin kanıtlanması bakımından değil; ilk tasarruftan sonraki tasarruflarda iyiniyet ve ispat kolaylığı bakımından önem taşır. Davalılar, özellikle finans kurumu olan davalı, açık rızanın mevcut olduğunu gösterdiği delillerle kanıtlayamamıştır. Açıkladığım sebeplerle, işlemin iptaline ilişin mahkeme kararının onanmasının gerektiği düşüncesindeyim.
Yargıtay — Esas No: 2016/15379, Karar No: 2016/13066, Tarih: 10.10.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/15379 E.  ,  2016/13066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, bankanın işlemlerini yaparken dikkat ve özen göstermeyerek davacıyı uğrattığı zarardan ''haksız eylemden'' kaynaklanmaktadır. Kararın temyiz incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 4. Hukuk Dairesi' ne ait olup, 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21/2. maddesi ile değişik 2797 sayılı Kanun'un 60/3. maddesi gereğince dosyanın anılan Yüksek Daireye gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 4.Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5149, Karar No: 2007/6224, Tarih: 12.04.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/5149 E.  ,  2007/6224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalıya mahkeme kararı ve temyiz dilekçesi tebliği Tebligat Kanunu 21. maddesine göre usulüne uygun yapılmadığı ve tebligatlar geçersiz olduğundan davalıya yeniden usulüne uygun tebligat yapılması için Dairemizin 8.2.2007 tarih 2006/13842 esas 2007/1530 karar sayılı ilamı ile dosya mahalli mahkemesine iade edilmiştir.

Mahkemece davalıya usulüne uygun yeniden tebligat çıkartılması gerekirken eski tebligatları üzerinden işlem yapılarak dosyanın gönderilmesi yanlıştır.08.02.2007 tarihli iade gerekçesinin yerine getirilmesi için dosyanın yeniden mahalline İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 12.04.2007
Yargıtay — Esas No: 2013/12095, Karar No: 2013/8672, Tarih: 17.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/12095 E.  ,  2013/8672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Pendik 4. (İstanbul Anadolu 18.) Asliye Ceza Mahkemesiyle Kartal 1. (İstanbul Anadolu 1.) Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Kartal 1. (İstanbul Anadolu 1.) Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Pendik 4. (İstanbul Anadolu 18.) Asliye Ceza Mahkemesinin 06/09/2011 gün ve 2011/122 E. 2011/11 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 17/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3813, Karar No: 2013/19695, Tarih: 05.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/3813 E.  ,  2013/19695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/12/2012 tarih ve 2012/240-2012/118 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, davalı şirketin 18/02/2012 günü yapılan ortaklar genel kurulu toplantısının TTK 538 maddesindeki toplantı çağrı usulüne uyulmadan gerçekleştirildiğini, bu sebeple yoklukla malul olduğunu ileri sürerek, davalı şirketin usulüne uygun yapılmayan 18/02/2012 tarihli Ortaklar Kurul Karanının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; toplantıya usulüne uygun davet edilmeyen hissedarın genel kurul kararlarını iptali için dava açma hakkı bulunduğu, ancak genel kurul kararlarının kanun, ana sözleşme ve hakkaniyete aykırı olduğunun iddia ve ispat edilmesi gerektiği, davacının bu hususta herhangi bir iddia ve ispatta bulunmadığı, genel kurulda sadece müdür azli ile yeni müdür seçimi yapıldığı, davalı şirketin ana sözleşmesinde müdür seçimi ile ilgili bir düzenleme getirilmemiş olup, sadece 8.maddede ortaklar kurulu tarafından seçileceğinin belirtildiği, Türk Ticaret Kanunu'nda müdür seçimi ile ilgili özel bir nisap getirilmediği, davalının toplantıya katılması ve red oyu vermesi halinde dahi seçimin gerçekleşeceği, davacı tarafından başka iptal sebeplerinin ileri sürülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacının bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 05/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3910, Karar No: 2019/993, Tarih: 11.02.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/3910 E.  ,  2019/993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 22/02/2017 tarih ve 2016/64 E. - 2017/62 K. sayılı kararın davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 09/06/2017 tarih ve 2017/508-2017/568 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, yıllarca süren emek sonucunda dünyada ilk kez kendisinin tasarladığı burgu peyniri şeklini kendi adına marka olarak tescil ettirmek için davalı kuruma başvuruda bulunduğunu, 2015/28861 kod numarasını alan başvurunun ...'nın 2016/M-466 sayılı kararı ile 556 sayılı KHK’nın 7/1-a ve 7/1-c maddeleri mesnet gösterilmek suretiyle reddedildiğini, davaya konu burgu peyniri şeklinin OHIM başta olmak üzere Avrupa ve Ortadoğu’da 40’dan fazla ülkede tasarım tescili ile koruma altına alındığını, ayrıca Türkiye’de de tasarım tescili ile korunduğunu, burgu markası ve peynir tasarımının özdeşleşmesi ile kullanım sonucu ortaya yeni bir şekil markasının çıktığını, ret kararında gerekçe olarak sunulan şeklin, peynirin doğal şekli olmadığını, müvekkile ait burgu şeklinin ayırt edici niteliğe sahip olduğunu ileri sürerek, ...'nın anılan kararının iptalini istemiştir.

Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve bilirkişi raporu doğrultusunda, dava konusu 2015/28861 sayılı şekil markasının 556 sayılı KHK’nın 7/1 (a) maddesi gereğince soyut ayırt edici özelliğe sahip bulunduğu, dava konusu şekil markasının 29. sınıftaki “süt ve süt ürünleri (tereyağ dahil)” emtiası açısından 556 sayılı KHK 7/1 (c) maddesi kapsamında somut ayırt edici niteliğe sahip bir işaret olduğu ve doğrudan tanımlayıcı olmadığı, işbu mallar bakımından tescilinde bir engelin bulunmadığı, söz konusu şeklin ayrıca diğer mutlak ret nedenleri, özellikle KHK 7/1-e açısından da tescil engelinin olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, ...'nın 2016/M-466 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Karara karşı davalı kurum vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davalı kurum vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davacı markasının 556 sayılı KHK'nın 7/1-a maddesi uyarınca soyut ayırt ediciliğe ve marka olabilme özelliklerine sahip olduğu, 556 sayılı KHK'nın 7/1-c maddesi anlamında da davaya konu peynir şeklinin sektörde başka üreticiler tarafından üretilip satıldığının tespit edilemediği, başvurunun sektörde daha önce kullanılan peynir şekillerinden olmayıp, özgün bir biçim olduğu, 556 sayılı KHK'nın 7/1-e maddesi uyarınca, davacı ürünlerinin 29. sınıf ürünlerden hiçbirisinin genel, mutat bir şekli olmadığı gibi farklı firmaların ürünlerinden ayırt etmeye elverişli bulunduğu gerekçesiyle davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı kurum vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, marka başvrusunun KHK’nın 7/1-a, 5 ve 7/1-c maddeleri uyarınca reddine ilişkin ... kararının iptali istemine ilişkindir.

Dosya içeriği delillerden, davacı tarafın toplamda ... adet “ÜÇ BOYUTLU PEYNİR ŞEKLİ” için marka başvurusunda bulunduğu ve tüm başvuruların reddedildiği, diğer başvurular için de ... kararının iptali davaları açıldığı ve bunlardan bir kısmının aynı şekilde temyiz incelemesi için Dairemizin önüne geldiği anlaşılmaktadır.

Davacı taraf, markalara konu işaretlerin, malın özgün şekline ilişkin olmadığını ve kullanım sonucu da ayırt edici kılındığı iddiasına dayanmış ve Dairemize ulaşan dosyaların tetkikinden tüm dosyalar için aynı delilleri sunduğu anlaşılmıştır.

556 sayılı KHK’nın 7/1-a ve bu maddenin yollamasıyla KHK’nın 5. maddesi uyarınca, bir işaretin marka olabilmesi için soyut ve somut ayırt ediciliği birlikte sağlaması şarttır. Keza bir malın tanımlayıcı özelliklerini içeren ibare ve şekillerin de KHK’nın 7/1-c maddesi uyarınca tek başına marka olarak tescil edilmesi mümkün değildir. Bununla birlikte, başkalarının söz gelimi “örgü peynir” gibi geleneksel ürün üretim şekillerini engelleme amacı gütmeyen, ürünün teknik işlevlerine ilişkin olmayan, geleneksel şekillere göre özgün veya kullanım sonucu ayırt ediciliği haiz şekil unsurlarının üç boyutlu şekil markası olarak tesciline bir engel bulunmamaktadır. KHK’nın 7/son maddesi uyarınca, kullanım sonucu ayırt edicilik kazanmış olan markaların tescil başvurularının KHK’nın 7/1-a ve c bentleri uyarınca reddedilmemesi gerekir. Bir ürüne ait üç boyutlu şeklin, ilişkili olmayan mal ve hizmetler yönünden ayırt ediciliğe haiz ve tanımlayıcı olmayan bir işaret olduğu ve marka olabileceği hususunda bir tereddüt bulunmamakla birlikte, bizzat tescil edilmek istenen ürünün görselini içeren üç boyutlu şekillerin, daha ziyade kullanım ve kuvvetli tanıtım ile ayırt edicilik kazanacağı ve tescil engelini aşabileceği kabul edilmelidir.

Davacı taraf tüm marka başvurularına aynı delillere dayandığına göre, özellikle süt ve süt ürünleri emtiası açısından başvuru konusu şeklin, malın doğal yapısına ilişkin bir şekil mi, yoksa benzer peynir emtialarından yeteri kadar ayırt ediciliği sağlamış ve somut ayırt ediciliğe haiz özgün bir şekil unsuru mu olduğu, davacı firmanın ürün kataloğu ve faturaları itibariyle bunlardan hangi şekil unsurunu içeren peynir emtialarının alım-satıma konu edildiği ve şekil unsurunun marka olarak kullanıldığı ve kuvvetli tanıtım ve kullanım sonucu benzer peynir emtiaları ve şekillerine oranla ayırt edicilik kazandırıldığı hususunun bir bütün olarak değerlendirilmesi gerekirken, sanki her bir başvuruya konu ürün şekli açısından ayrı ayrı kullanım ve tanıtım yapılmış gibi değerlendirilmesi doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenle, HMK m. 166 uyarınca, davacı başvurularına konu şekil unsurlarından hangileri için dava açıldığı belirlenerek, tüm davalar arasında bağlantı bulunduğu ve biri hakkında verilecek kararın diğer dosyayı etkileyeceği kabul edilmesi ve tüm dosyaların aynı dosya üzerinde birleştirilerek ve başvurulara konu tüm markalar yönünden ortak bir değerlendirme yapılması, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda, başvuru konusu şekillerin malın doğal yapısına ilişkin bir şekil olup olmadığı, geleneksel ve bilinen peynir şekillerine oranla ve görünüm itibariyle onlardan yeterince ayırt ediciliği sağlayıp

sağlamadığı, sağlamış ise hangi başvuruya konu şekil unsuru açısından markasal kullanımın olduğu ve kuvvetli tanıtım sonucu şeklin ayırt ediciliğinin sağlandığı hususunda, gerektiğinde önceki bilirkişi heyetlerinden ek rapor alınarak, değerlendirme yapılması gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış ve hükmün bu nedenle davalı TPMK lehine bozulmasını gerektirmiştir.