muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9418, Karar No: 2017/11883, Tarih: 30.10.2017

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak da verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin "açık” olması gerekir.

Somut olayda, davalı eş dava konusu aile konutu üzerinde diğer davalı şirket lehine ipotek tesis etmiş, bu işlem sırasında davacı eşin açık rızası alınmamıştır. Hukuk Genel Kurulunun 15.04.2015 tarih ve 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar sayılı kararında açıkça ifade edildiği ve Dairemizce de aynen benimsendiği üzere eşin açık rızası alınmadan yapılan işlemin geçerli olduğunu kabul etmek imkansızdır. Eş söyleyişle eşin "açık rızası alınmadan" yapılan işlemin "geçersiz olduğunu" kabul etmek zorunludur. Gerçekleşen bu durum karşısında yukarıda açıklanan yasal düzenleme ile ilkelere uygun değerlendirme yapılarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 30.10.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/18772, Karar No: 2013/770, Tarih: 16.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18772 E.  ,  2013/770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/03/2012 tarih ve 2008/1588-2012/426 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payının ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil abonelere enerji nakil hatlarının kullandırılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, ancak davalı elektrik dağıtım şirketinin açıklanan yasal prosedüre uymaksızın ... ... verici istasyonu enerji nakil hattından, diğer davalıya müstakil abonelik şeklinde enerji kullandırıldığının tespit edildiğini, bunun karşılığında ise müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, 3.545 TL'nın 30.09.2005 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili şirketin abonesi konumundaki diğer davalının elektrik enerjisi almış olduğu ...'a ait AG tesisine, davacıya ait olan trafonun AG çıkışından enerji verildiğini, davacıya ait hatta ortak olunmadığını, ayrıca hattın eski maliki ... ile ... arasında yapılan abonelik sözleşmesi uyarınca ...'ın kendi tesisleri için aldığı enerji karşılığında hat katılım payının ödenmeyeceğini, dava konusu enerji alınan yerin de ...'a ait AG tesisi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı elektrik dağıtım şirketinin, davacıya ait enerji nakil hattından diğer davalıya müstakil abonelik tesis ederek enerji kullandırdığı, gerek tarafların selefi olan ... ile ... arasında akdedilen 08.07.1996 tarihli elektrik satışına ilişkin sözleşmenin 2. maddesi ve gerekse Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi uyarınca davalı ...'nin hat katılım payını davacı kuruma ödemekle sorumlu bulunduğu, hat katılım bedelinin yönetmelik hükümleri gözetilerek bilirkişiler vasıtasıyla tespit edildiği, her ne kadar davacı tarafça söz konusu hattın işletme ve bakım masrafları da talep edilmiş ise de yukarıda anılan sözleşme uyarınca bu masraflardan davacının sorumlu olduğu, ilgili yönetmelikte de masraflara ilişkin hüküm bulunmadığı, ayrıca davacının işletme ve bakım masrafı yaptığını da kanıtlayamadığı, davalı dağıtım şirketinin temerrüde düşürüldüğü tarihten itibaren faiz istenebileceği, davalı yayın kuruluşunun diğer davalı ile yaptığı abonelik sözleşmesine dayalı olarak enerji kullanması karşısında herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davalı ...yönünden açılan davanın kısmen kabulü ile 324,32 TL'nın 03.07.2008 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ve alacağın KDV'si olan 58,37 TL ile birlikte anılan davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istem ve diğer davalı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-HUMK’nun 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre, miktar veya değeri 1.000,00 TL’yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar, karar tarihi itibariyle 1.690,00 TL'dir. Davacı tarafından 3.545 TL'nin tahsili talep edilmiş, mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 324,32 TL asıl alacağın KDV'si olan 58,37 TL ile birlikte tahsiline karar verilmiştir. Davada kabul edilen miktar, yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığından mümeyyiz davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalı ...'nin dava konusu enerji nakil hatlarını davacı dışındaki abonelerine elektrik sağlamak için kullanmasına ve bu kapsamda anılan davalının sorumluluğunun kanundan doğmasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3-Dava, davacıya ait enerji nakil hatlarının, davacıya katılım payı ile işletme ve bakım bedeli ödenmeksizin davalılar tarafından kullanıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkin olup mahkemece, davalı elektrik dağıtım şirketinin hat katılım payını davacı kuruma ödemekle sorumlu bulunduğu kabul edilerek bilirkişi kurulu tarafından belirlenen hat katılım payının anılan davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Hükme esas alınan raporda, davaya konu tesisin 2010 yılı maliyeti belirlendikten sonra davalı ... tarafından "Bir Başka Müşteri Mülkiyetindeki Branşman Hattı ve Müştemilatına Yeni Müşteri Bağlanmasına İlişkin Usul ve Esaslar" başlıklı belgedeki formüllere ve tespit edilen değerlere göre hesaplama yapılarak hat katılım bedeli bulunmuş ise de hesaplamaya esas alınan değerlerin neye ilişkin oldukları ve ne şekilde tespit edildikleri açıklanmamıştır. Bu haliyle denetime açık olmayan işbu rapor, hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davaya konu hat katılım bedelinin tespiti konusunda 01.03.2003 tarihine kadar yürürlükte bulunan Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği ile bu tarihte yürürlüğe giren Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği hükümleri dikkate alınmak suretiyle ayrıntılı ve Yargıtay denetime elverişli ek rapor ya da yeni bir rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

4-Öte yandan, mahkemece tarafların selefleri olan kurumlar arasında yapılan sözleşme ve ilgili yönetmelik hükümlerinde işletme ve bakım masraflarına yönelik bir hüküm bulunmadığı, ayrıca davacı tarafça işletme ve bakım masrafı yapıldığının da kanıtlanamadığı gerekçesiyle işletme ve bakım masraflarına yönelik talep reddedilmiştir. Davacı taraf, davaya konu enerji nakil hatlarının maliki olup hükme esas alınan bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere söz konusu hatların işletme ve bakım masrafları hat sahibi tarafından karşılanmaktadır. Bu durumda, mahkemece Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği'nin 28. maddesi uyarınca elektrik dağıtım şirketlerinin işletme ve bakım masraflarını da içeren iletim sistemi kullanım fiyatını tüketicilerden tahsil etme imkanına sahip bulundukları gözetilerek davalı dağıtım şirketinin, davaya konu enerji nakil hatlarını kullandırdığı diğer davalıdan işletme ve bakım masrafı adı altında bir bedel alıp almadığının tespit edilmesi, şayet böyle bir bedel alınmakta ise davacı hat sahibinin bu bedeli davalı dağıtım şirketinden isteyebileceğinin kabul edilmesi ve oluşacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yanılgılı değerlendirme ile hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin temyiz isteminin HUMK.nun 432/4 üncü maddesi uyarınca REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (3) ve (4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, 16.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6852, Karar No: 2011/4195, Tarih: 14.11.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/6852 E.  ,  2011/4195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı işyerinde Genel Müdür Yardımcısı olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini, belirterek feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının Genel Müdür Yardımcısı olarak görev yaptığını, işletmenin bütünün sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcılarının iş güvencesi kapsamına girmediğini, davacının işveren vekili olması nedeni ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca iş güvencesi hükümlerinden yararlanmayacağını, iş sözleşmesinin de Sanayi ve Ticaret Bakanlığı Müfettişlerince düzenlenen 27.8.2010 tarih ve 2010/3-2 inceleme raporunda işvereni zarara uğrattığının tespiti üzerine sona erdirildiğini davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacının işveren vekili olduğuna dair bir belgenin bulunmadığı organizasyon şeması ve iştiraklerinden davalı işyerinin büyük bir işletme olduğu ve davacının muadili birden fazla genel müdür yardımcısı olduğu ve davacının üzerinde genel müdür asistanı ve yönetim kurulu CEO’sunun bulunduğu davacının İş Kanunun 18/2.maddesi kapsamında kabul edilemeyeceği işletmenin bütününü sevk ve idare etmediği, işçi alma ve çıkarma yetkisinin de bulunmadığı, dolayısıyla işe iade kapsamında olduğu, fesih bildiriminde somut bir gerekçe gösterilmediği feshin geçerli nedenlere dayanmadığı soruşturma raporunda da davacı ile ilgili hakli nedenle feshi gerektirir usulsüz ve yolsuz bir eylemden söz edilmediği geneli itibariyle yönetim kurulunun bu tür eylemlerinden bahsedilerek davacı yönünden haklı nedenle fesih koşullarının da oluşmadığı belirterek davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri her şeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri her şeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre, işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütününü sevk ve idare edenlerin 18’nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Bu işyeri işletmeye bağlı bir işyeri de olabilir. Dolayısıyla bir banka şubesi müdürü ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir. Ancak işletmeye bağlı bir işyerinde, bu işyerinin tümünü sevk ve idare eden, ayrıca işe alma ve işten çıkarma yetkisi olan işçi, iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacı 2004 yılından itibaren davalı ... Fabrikası A.Ş.Fabrikaları A.Ş.de ziraat genel müdür yardımcısı olarak görev yaptığı dosyada mevcut davalı organizasyon şemasından doğrudan genel müdüre bağlı 3 genel müdür yardımcısından biri olduğu mevcut delillere göre davacının işletmenin bütünü sevk ve idare eden genel müdür yardımcısı konumunda olup İş Kanunun 18/2.maddesi uyarınca iş güvencesi kapsamında bulunmadığından davanın bu gerekçeyle reddine karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir .

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca mahkeme kararı bozularak Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davanın REDDİNE

3.Peşin harcın mahsubu ile yeniden harç alınmasına yer olmadığına

4.Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin kendi üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 182.00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100.00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

kesin olarak 14.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13456, Karar No: 2024/7393, Tarih: 08.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/13456 E.  ,  2024/7393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Türk Medeni Kanunu'nun 740. maddesi uyarınca, sanığın daha önce suça konu ağaçların arazisine zarar vermesi nedeniyle katılandan ağaçları kesmesi hususunda talepte bulunup bulunmadığı ve ağaçları makul sürede kesip kesmediği hususları araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeyerek eksik incelmeme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8425, Karar No: 2012/8234, Tarih: 12.07.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/8425 E.  ,  2012/8234 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ... ve suç ortaklarının yapılan yargılanmaları sırasında; Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesiyle ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine, CMK'nın 225/1. maddesine ve ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/01/2012 gün ve 2011/537 E. 2012/82 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 12/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31064, Karar No: 2015/31698, Tarih: 09.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/31064 E.  ,  2015/31698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/03/2015

NUMARASI : 2013/336-2015/119

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılardan .. Kanal Temizleme Görüntüleme Rehabilitasyon Taah. ve Tic. Ltd.Şti.'ne yükletilmesine, 09/11/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14420, Karar No: 2013/16039, Tarih: 09.07.2013

**6. Ceza Dairesi         2013/14420 E.  ,  2013/16039 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetine ilişkin SARAY (TEKİRDAĞ) Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 25.06.2009 tarihli hükmün Üst Cumhuriyet Savcısının temyizi üzerine Dairemizin 07.11.2012 gün ve 2012/7546 - 2012/19391 sayılı ilamı ile bozma yolundaki kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/04/2013 gün ve 2013/109783 sayılı yazısı ile Mahkeme adının sehven Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesi yerine Saray (Van) Asliye Ceza Mahkemesi olarak yazıldığı anaşıldığından maddi hata yapıldığından bahisle kararın düzeltilmesi isteminde bulunulması üzerine dosya 30.04.2013 tarihinde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Dairemizin 07.11.2012 gün ve 2012/7546-2012/19391 sayılı kararının ilama dönüştürülmesi sırasında yerel mahkeme adının sehven Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesi yerine Saray (Van) Asliye Ceza Mahkemesi olarak yazıldığı anlaşıldığından; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının maddi hata düzeltme istemi yerinde görülerek Dairemizin belirtilen ilamındaki mahkeme adının Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesi olarak düzeltilmesine ve hükmün diğer kısımlarının aynen korunmasına, 09.07.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17765, Karar No: 2011/1258, Tarih: 23.02.2011

**11. Ceza Dairesi         2010/17765 E.  ,  2011/1258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Yeniden hüküm tesisine yer olmadığına

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre hükümlü müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

5252 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca “ağır hapis” cezasının “hapis” cezasına dönüştürülmesi ve kesinleşmiş önceki hükmün aynen infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan “ yeniden hüküm tesisine yer olmadığına” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “mahkememizin 20.11.2003 tarih ve 1995/97 Esas, 2003/424 Karar sayılı kesinleşmiş hükmünde yer alan ağır hapis ibarelerinin 5252 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca hapse çevrilmesi suretiyle aynen infazına” cümlesi yazılarak sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.02.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1151, Karar No: 2019/2268, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/1151 E.  ,  2019/2268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26516, Karar No: 2013/40021, Tarih: 18.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/26516 E.  ,  2013/40021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bina içerisinde muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Konut Dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları nedeniyle zamanaşımı içerisinde işlem yapılmasının mümkün olduğu görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların hırsızlık suçuna ilişkin eylemleri henüz devam ederken, sanık ... ın diğer sanık ... Yel ile birlikte suça konu apartman içerisinde ve kapıyı kurcalarken görülmeleri şeklinde gerçekleşen olayda 5237 sayılı TCK'nın 35/2. maddesinde indirim oranının belirlenmesi yönünden öngörülen kıstaslardan meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile suç yolunda katedilen mesafe gözetildiğinde, olayın oluşuna uygun düşmeyecek şekilde değerlendirilme ile azami had yada azami hadde yakın oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5237 Sayılı TCK' nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasında yer alan ve koşullu salıverme tarihine kadar süren hak yoksunluğunun sadece sanıkların “kendi altsoyu” üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından olduğunun gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... Kırtay'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.12.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.