muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/12848, Karar No: 2010/7989, Tarih: 06.07.2010

Yine mahkemece tarafların kusur oranının da iş hukukunun ilkelerine göre belirlenmesi doğru olmamıştır. Zira somut olayda zarara sebebiyet veren yangın, davalı şirketçe dava dışı sigorta ettiren ... A.Ş.’ne satılan klima ayaklarının sabitlenmesi için yapılan kaynak çalışması sırasında oluşan kıvılcımların, depolanan iplikleri tutuşturması sonucunda meydana gelmiştir. Bu türden bir işte gerekli güvenlik tedbirlerini alıp uyarılarda bulunması, işin asıl uzmanı olan davalı taraftan beklenmelidir. Dava dışı sigorta ettiren ... A.Ş.’nin de olayda müterafik kusurunun bulunduğu açıksa da zararın asıl sorumlusu davalı taraftır. Bu durum karşısında mahkemece tarafların %50’şer oranda kusurlu bulunduğunun kabul edilmesi de doğru olmamış, kararın açıklanan nedenlerle mümeyyiz davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3-Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; TTK’nun 1301/2. maddesi uyarınca sigorta ettiren kimse, 1. fıkra gereğince sigortacıya intikal eden haklarını ihlal edecek bir hal ve harekette bulunursa sigortacıya karşı mesul olur. Bu hüküm ile sigorta ettirene sigortacının halefiyete konu haklarını ihlalden kaçınma yükümlülüğü getirilmiştir.

Sigorta ettiren, sigorta sözleşmesinin kurulduğu andan itibaren gerek rizikonun gerçekleşmesinden önce, gerekse sonra zarar sorumlusu ile yaptığı anlaşma ile sigortacının halefiyet haklarını ihlal ettiği takdirde, sigortacısına karşı sorumlu ve sigortacının yaptığı ödemeyi iade ile yükümlü olur. Sigortacı da rücu hakkını engelleyen sigortalısına rücu hakkını engellediği oran ve miktar bakımından müracaat edebilme olanağına sahiptir. Dairemizce sigorta ettirenin, sigorta bedelini sigortacıdan tahsil ettikten sonra zarar sorumlusuna aynı hasar için dava açmış olması hali dahi, TTK’nun 1301/2. maddesine göre bir ihlal sayılmaktadır (Işıl Ulaş, Uygulamalı Sigorta Hukuku, Ankara 2010, s:215).

Somut uyuşmazlıkta da davacı ... şirketlerince dava dışı sigorta ettiren ... A.Ş.’ne zarar gören klima bedelinin ödendiği konusunda taraflar arasında bir çekişme yoktur. Aynı zamanda anılan klimanın satıcısı olan davalı şirketçe, kendi elemanlarının kusuru sonucu hasara uğrayan klimanın yenisinin, hiçbir ücret alınmadan değiştirildiği savunulmuş, bu konuda satım ve servis hizmetine dair faturalar sunulmuştur. Mahkemece anılan fatura tarihlerinin dava konusu sigorta bedelinin ödendiği tarihten sonraya isabet ettiği, kaldı ki ... A.Ş. anılan klimanın yenisini davalılardan almış olsa bile davalı şirketin klima bedelini sebepsiz zenginleşen ... A.Ş.’nden talep etmesi gerektiği kabul edilmiştir. Oysa yukarıda da açıklandığı gibi dava dışı sigorta ettiren ... AŞ.’nin anılan klimayı bedelsiz olarak zarar sorumlusu bulunan davalı şirketten alması halinde, davacı ... şirketlerinin zarar sorumlusuna rücu hakkını engellemiş olacağından, sigortacılardan aldığı ödemeyi iade etmesi, davacı sigortacıların da ödedikleri klima bedelini ... AŞ.’nden rücuen talep etmesi gerekir. Dolayısıyla anılan hususlar işbu davada davalı tarafça savunma olarak da ileri sürülebilir.

Bu durum karşısında mahkemece, dava dışı ... AŞ.’nin gerçekten de klimanın yenisini davalı şirketten bedelsiz olarak alıp almadığı araştırılarak, bu savunmanın doğru olduğunun anlaşılması halinde ödenen klima bedeli yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalılar yararına bozulması gerektirmiştir.

4-Yukarıda açıklanan bozma neden ve sekline göre davalılar vekilinin mahkemece hükmedilen vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı Yapı Kredi Sigorta A.Ş. vekili ile davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı Yapı Kredi Sigorta A.Ş. vekilinin, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın mümeyyiz taraflar yararına BOZULMASINA, (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin mahkemece hükmedilen vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 08.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1433, Karar No: 2015/1342, Tarih: 14.05.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/1433 E.  ,  2015/1342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Tanık ...'nın aşamalardaki ifadeleri ile katılanın iddiasını doğrulamasına karşın, kovuşturma aşamasında dinlenmeyen ve olay yerinde bulunan emlakçı ...'ün hazırlıktaki beyanında, sanığın katılana "senin Allah belanı versin, burnundan gelsin" şeklinde hakaret suçunu oluşturmayan beddua niteliğinde sözler söylediğine dair anlatımda bulunması karşısında, tanık beyanları arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılması, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenip, hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanıp, sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ...'in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak, sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/05/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15060, Karar No: 2012/1289, Tarih: 18.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/15060 E.  ,  2012/1289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu kadastro çalışmaları sırasında kadastro harici çalılık ve kayalık olarak tescil dışı bırakılan ve devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu belirtilen taşınmazın TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği suça konu taşınmaz üzerinde keşif yapılarak, tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 18.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7694, Karar No: 2015/8867, Tarih: 18.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/7694 E.  ,  2015/8867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/11/2012

NUMARASI : 2009/396-2012/478

Taraflar arasında; özel eğitim ve rehabilitasyon hizmeti alımına dair sözleşme ilişkisi bulunmakta olup, uyuşmazlık ve hüküm; sözleşmeden doğan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 18.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12039, Karar No: 2007/12610, Tarih: 19.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/12039 E.  ,  2007/12610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2007

Tekirdağ  1. İcra Müdürlüğünün 2006/7142 sayılı dosyasının celbedilerek gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14662, Karar No: 2023/1417, Tarih: 23.02.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/14662 E.  ,  2023/1417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Esastan ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Mersin 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2021 tarihli ve 2020/237 Esas, 2021/8 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 13.04.2021 tarihli ve 2021/263 Esas, 2021/518 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tanıkların beyanları, savunma, fiziki takip tutanağı, uzmanlık raporu ve tüm dosya kapsamına göre sanığın, tanık Kadir'e eroin sattığı, kısa süre sonra durdurulan tanık Kadir'in üzerinde krem renkli eldiven parçasına sarılı halde suça konu uyuşturucu maddenin ele geçirildiği, akabinde sanığın evinde yapılan aramada da aynı tür uyuşturucu madde ile parmak uçları koparılmış krem renkli eldivenin ele geçirildiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine; diğer deliller itibariyle suçu sabit olan sanığın ikrarının, suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardım niteliğinde sayılamayacağından sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Temyiz incelemesi neticesinde; İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca taksitlendirilmesine ve taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edilmesine karar verildikten sonra kararda “ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği” belirtilmeyerek aynı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrasının son cümlesine aykırı davranıldığı değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 13/04/2021 tarihli ve 2021/263 Esas, 2021/518 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

Hüküm fıkrasının, sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmına “....tamamının tahsil edileceğinin” ibaresinden sonra gelmek üzere “ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin” ibaresinin eklenmesi suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mersin 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1870, Karar No: 2013/5179, Tarih: 01.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/1870 E.  ,  2013/5179 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davalı tarafça haksız olarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma yıllık izin ücreti ve işçilik ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili davacının inşaatın bitimi sonrası şirketin inşaat alanında herhangi bir faliyet ve sorumluluğu kalmadığını, davacının inşaat bitiminde kendi isteğiyle Sirya Koru Sitesinde kapıcı olarak çalışmak için sözleşmesini feshettiğini davalı şirketten herhangi bir alacağı bulunmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iş akdinin tazminat gerektirmeyecek surette feshedildiğinin davalı tarafça ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davalı taraf 31.12.2007 tarihinde davacının çalıştığı inşaatın bitirilerek işin geçici kabulle kooperatife teslim edildiğini savunmaktadır. Davacı 24.10.2011 tarihli dilekçesiyle 2008 yılının 6. ayından itibaren Site Yönetimince karar alınarak kapıcı olarak çalıştırılmasına karar verildiğini karar defterinin eline geçmesi ile öğrendiğini beyan etmiştir. SGK belgeleri nazara alındığında 9.8.2006 tarihi ile 1.6.2008 tarihleri arasında davacının değişik işveren numaraları üzerinden olsa da davalı şirket tarafından sigorta giriş-çıkış kayıtlarının bildirildiği, 10.3.2010-18.7.2011 tarihinde dava dışı Sirya Koru 10 Site Yönetimi tarafından giriş-çıkış kayıtlarının kuruma bildirilmiş olduğu anlaşılmıştır. Dosya kapsamından 1.6.2008 ile 10.3.2010 tarihleri arasında iş akdinin devam edip etmediği etmişse hangi işveren bünyesinde devam ettiği, fasılasız devam söz konusu ise devir olgusunun bulunup bulunmadığı anlaşılamamaktadır. Bu hususta gerekli araştırma yapılarak akdin fasılasız devam ettiği sonucuna varılması halinde en son çıkış verilen 18.7.2011 tarihinde akdin kıdem tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde sonlanıp sonlanmadığı belirlenerek kıdem tazminatı ödenecek şekilde sonlandırıldığı kanaatine varılması halinde davalı işverenin kendi dönemiyle ve o tarihteki en son brüt ücret üzerinden hesaplanacak miktarla kısıtlı olarak kıdem tazminatından sorumluluğuna gidilmeli, devir olgusunun tespiti halinde ihbar ve yıllık izin ücretlerinden devralan işverenin sorumlu olacağı gözönünde tutulmalıdır. Devir olgusundan bahsedilemeyeceği sonucuna ulaşılması halinde ise feshe bağlı tüm alacak kalemleri bakımından davalı işverenin kendi dönemi bakımından ayrı ayrı irdelemesi yapılarak sonuca gidilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup bozma nedenidir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19069, Karar No: 2016/13725, Tarih: 20.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/19069 E.  ,  2016/13725 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki işe iade davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibariyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşüldü;

Davacı iş sözleşmesinin haklı ve geçerli neden olmaksızın sendikal nedenlerle feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine, işe iadesine, 6356 sayılı Yasanın 25/4. maddesi gereği 1 yıllık ücretinden az olmamak üzere tazminatın belirlenmesi ile boşta geçen süre ücretine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ise iş aktinin davacının tutum ve davranışları nedeniyle geçerli nedenle feshedildiğini, sendikal neden iddialarının doğru olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı işveren tarafından yapılan feshin geçersiz olduğu ve sendikal nedenlerle yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta işverence gerçekleştirilen feshin sendikal nedene dayandığı ve bu hali ile geçerli olmadığı anlaşıldığından feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi isabetli olup davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak mahkemece tespit hükmü kurulması gerekirken eda hükmü niteliğinde " ... bir yıl bir aylık ücreti tutarındaki tazminatının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine" şeklinde hüküm kurulması hatalıdır.

Bununla birlikte mahkemece 4 gün süre iş bırakma/üretimin durdurulması eyleminin demokratik tepki ve barışçıl bir eylem olduğu yönündeki gerekçesi üzerinde durulmalıdır. Dairemiz incelemesinden geçmiş bulunan 1 güne kadar iş bırakma eylemi demokratik tepki ve barışçıl nitelikte toplu eylem olarak değerlendirilmiş ve fesih nedeni yapılmamıştır. ( Bknz. Yargıtay 7 HD; 12.04.2013 tarih ve 2013/10927 E-2013/6401 K sayılı ilamı) Aynı şekilde işyerinde 5-6 saat süren iş bırakma eyleminin de bu kapsamda değerlendirildiği ve fesih gerekçesi yapılamayacağı belirtilmiştir. (Bknz. Yargıtay 7 HD; 11.06.2014 tarih ve 2014/7371 E-2014/13056 K sayılı ilamı) Görüldüğü üzere Dairemizce 1 günü aşmayan demokratik tepki ve barışçıl nitelikteki toplu eylemler fesih nedeni olarak değerlendirilmemektedir. Buna karşılık somut olayda işçilerin 4 gün süren eylemleri olduğu tespit edilmiştir. Aynı dönemde ve aynı nedenlerle başlayan ve 1 günden fazla süren ( 1 hafta, 10 gün ya da daha fazla) toplu eylemlerin yaşandığı başka işverenler aleyhine açılan bir kısım davalarda yapılan temyiz üzerine fesihlerin geçerli nedene dayandığından bahisle davanın reddine karar verildiği ya da yerel mahkemelerce verilen ret kararlarının onandığı görülmüştür. ( Bknz Yargıtay 9 HD; 11.03.2016 tarih ve 2016/5541 E-2016/5734 K sayılı ilamı; Yargıtay 22 HD; 19.04.2016 tarih ve 2016/8258 E-2016/11447 K sayılı ilamı )