muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/719, Karar No: 2013/1089, Tarih: 21.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/719 E.  ,  2013/1089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/04/2011 tarih ve 2009/190-2011/144 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillinin ...’dan emekli olabilmek için askerlik borçlanması prim bedeli olan 666,53 TL’yi 28.12.2001 tarihinde davalı banka aracılığı ile havale ettiğini, ancak bu havalenin davalının kusuru ile ... hesabına geçmediğini, bu durumun davalının 19.04.2005 tarihli yazısı ile öğrenildiğini, müvekkilinin emekliye ayrılabilmek için yeniden askerlik borçlanması olarak 2.298 TL yatırdığını, davalının kusuru ile müvekkilinin geç emekliye ayrılarak eksik emekli maaşı aldığını ileri sürerek, şimdilik 5.800 TL zararın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının olay günü ... ... Şubesi'ne giderek askerilik borçlanmasını yatırmak istediğini beyan ettiği, ancak banka görevlisine konu ile ilgili herhangi bir yazılı belge sunmadığı, bunun üzerine görevlinin ilgili sigorta numarasını alarak bilgisayar ortamında kayda girdiği, davacının en başta yazılı olarak havale başvurusu yapmadığı gibi hayatın akışına göre sözlü yapmış olduğu başvuru sonrası kendine ibraz edilen dekontta da gerekli incelmeyi yapmayarak kendi kusuru ile zararına sebebiyet verdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 5,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21/01/2013tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4164, Karar No: 2020/6212, Tarih: 23.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/4164 E.  ,  2020/6212 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 31/3, 62, 51, 51/7. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 22:20 sıralarında ... sevk ve idaresindeki otomobil ile Gaziantep istikametinden Şanlıurfa istikametine doğru seyretmekte iken olay mahalline geldiğinde, far ışığı altındaki görüş alanını gerektiği şekilde kontrol etmemesi nedeniyle önünde aynı yönde ışık donanımı arızalı olduğu halde seyreden suça sürüklenen çocuk ...’in sevk ve idaresindeki plaka tescilsiz motosikleti fark edemeyip arkadan çarpmasıyla ...'in aracında yolcu olarak bulunan ...’in ölümü ile neticelenen olayda; ...’in arkasına müteveffayı alarak ışık donanımı olmayan motosiklet ile gece karanlığında devlet karayoluna çıkarak can güvenliğini tehlikeye düşürmüş olmakla asli derecede kusurlu olduğu anlaşılmakla;

Suça sürüklenen çocuğa verilen hapis cezasının sonuç olarak 2 yıl 2 ay 20 gün olarak belirlenmesi gerekirken 1 yıl 14 ay 20 gün olarak karara bağlanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün 1.bendinde yer alan "kastının ağırlığı, amaç ve saiki, " ibaresinin hükümden çıkartılması, suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün; DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9073, Karar No: 2018/2747, Tarih: 14.03.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/9073 E.  ,  2018/2747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İşyerinde işçi olarak çalışan sanığa yediemin olarak bırakılan mallara yönelik işyerinin kapandığına ilişkin İcra Müdürlüğüne bildirimde bulunmayarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranmak suretiyle mahcuzun kaybolmasına neden olduğu anlaşılan sanığın eyleminin TCK.nun 289/3. maddesinde tanımlanan ve yalnız adli para cezasını gerektiren suçu oluşturacağı gözetilip hakkında ön ödeme işlemi yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3920, Karar No: 2011/23144, Tarih: 12.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/3920 E.  ,  2011/23144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 1-Sanık ...: A-213 s.y.nın 359/a-2 ve 765 s. TCK'nın 80. maddeleri gereğince 14 ay hapis cezası, B-213 s.y.nın 359/b-1,765 s. TCK'nun 80. maddeleri gereğince 28 ay hapis cezası,

2-Sanık ...: A-213 s.y.nın 359/a-2, 765 s. TCK'nun 59/2 ve 647 s.y.nın 4, 6 maddeleri gereğince erteli 1350 TL adli para cezası, B-213 s.y.nın 359/b-1, 765 s. TCK'nun 59/2 ve 647 s.y.nın 6. maddeleri gereğince erteli 15 ay hapis cezası,

3-Sanık ...: A-213 s.y.nın 359/a-2, 765 s. TCK'nun 59/2 ve 647 s.y.nın 4, 6 maddeleri gereğince Erteli 1350 TL adli para cezası, B-213 s.y.nın 359/b-1, 765 s. TCK'nun 59/2 ve 647 s.y.nın 6. maddeleri gereğince erteli 15 ay hapis cezası,

4-Sanık ...: A-213 s.y.nın 359/a-2 maddesine muh. Suçundan beraat, B-213 s.y.nın 359/b-1, 765 s. TCK'nun 59/2 ve 647 s.y.nın 6. maddeleri gereğince erteli 15 ay hapis cezası, 5-Sanık ...: 213 s.y.nın 359/b-1, 765 s. TCK'nun 59/2 ve 647 s.y.nın 6. maddeleri gereğince erteli 15 ay hapis cezası, 6-Sanık ... İbrahim Yıldırım: 213 s.y.nın 359/b-1,360/son, 765 s. TCK'nun 59/2, 647 s.y.nın 4, 6 maddeleri gereğince Erteli 1008 TL adli para cezası,

7-Sanık ...: 213 s.y.nın 359/b-1 ve 765 s. TCK'nun 59/2. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası, 8-Sanık ...: Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklar ..., ..., ... ve ...’ya yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve defter-belge ibraz etmemek” suçları ile sanıklar ..., ..., ..., ...’na yüklenen “2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, sahte fatura düzenlemek suçu yönünden en aleyhe kabulle suçun işlendiği 31.12.2003 tarihinden, defter ve belge ibraz etmemek suçlarına ilişkin olarak ise 09.10.2003, 25.10.2003, 13.02.2004, 28.03.2004 suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekili, sanıklar ..., ... ve ... müdafileri ile sanıklar ... ve ...’un temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında anılan suçlardan açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6528, Karar No: 2019/3627, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6528 E.  ,  2019/3627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6009, Karar No: 2020/5835, Tarih: 18.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/6009 E.  ,  2020/5835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

2-... Vek.Av. ...

3-... Vek.Av....

4-...

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare ile davalı ... vd. vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 6. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davalı ... vd. Vekili yönünden esastan reddine, davacı idare yönünden kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı ... vd. vekilince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince reddi, davacı idare vekilinin ise kabulü ile HMK 353/1-b-2 uyarınca esastan reddi ile ilk derece mahkemesi kararının vekalet ücretine ilişkin bendi düzeltilerek yeniden karar verilmiş olup; hüküm, davacı ve davalı ... vd. vekilince temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 nolu bendinde "Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verileceği düzenlenmiştir.

Bu itibarla; Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesinden verilen kararın vekalet ücretine ilişkin bölümünde kanunun olaya uygulanmasında hata edildiği gerekçesiyle yapılan düzeltmenin HMK'nun 353/1-b-2 nolu bendi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sadece vekalet ücretine ilişkin olarak yapılan düzeltmenin ilk derece mahkemesi kararına şerh verilmesi ile yetinilmesi

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin ve davalı ... vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin hükmünün sair hususlar incelenmeksizin açıklanan nedenle HMK'nun 371. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4423, Karar No: 2021/2928, Tarih: 13.04.2021

**14. Ceza Dairesi         2020/4423 E.  ,  2021/2928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair ... 8. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.07.2019 gün ve 2019/201 Esas, 2019/313 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

... Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen ... kurulu raporunda mağdurda mental retardasyon ile atipik psikoz bulunduğunun belirtilmesi karşısında, mağdurun vasisinin olup olmadığı araştırılıp, bulunduğu takdirde vasiye aksi halde ise mağdura 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 405. maddesi uyarınca vasi tayin edildikten sonra temyiz hakkı bulunduğundan, gerekçeli hüküm ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının atanacak vasiye tebliğiyle hükümlerle ilgili kanun yollarına başvurulduğu takdirde bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5725, Karar No: 2014/12363, Tarih: 04.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/5725 E.  ,  2014/12363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Hatay İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

Tarihi : 20/11/2013

Numarası : 2012/87-2013/521

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı iş yerinde 04.07.2003-07.10.2011 tarihleri arasında çalıştığını iş akdinin iş veren tarafından işyerinin devri nedeniyle haksız ve geçerli neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil, yıllık izin, AGİ, ücret alacağı olmak üzere işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, zamanaşımı definde bulunarak, davacının iş sözleşmesinin feshedilmediğini, davalı şirket tarafından işletme ve isim hakkının dava dışı Ç.. Limited Şirketine devredildiğini, davacının buradaki çalışmasının devam ettiği, bu nedenle feshe bağlı alacaklara davacının hak kazanamayacağı diğer alacakların yasal koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında iş yerinin 2011 yılında Ç.. Limited Şirketine devredildiği konusunda çekişme bulunmadığı, SGK kayıtları uyarınca davalı iş yerinden verilen çıkışı takip eden gün Ç.. Limited Şirketinden girişin yapıldığı, dosya içerisinde örneği bulunan "İşletme Kira Sözleşmesi" başlıklı davalı ile dava dışı Ç.. Limited Şirketi arasındaki sözleşme ve tanık beyanları değerlendirildiğinde davacının iş sözleşmesinin sonlandırılmadığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatının reddine, dava açıldıktan sonra iş sözleşmesinin sonlandırıldığı dikkate alınarak usul ekonomisi ilkesi göz önüne alınarak yıllık izin alacağı bakımından davacının haklı olduğu, davacının kıdemi göz önüne alınarak 130 gün izin hakkı olduğu, 15 gün izin kullanmaya ilişkin belge dışında belge sunulamaması nedeniyle bu istemin kabulü ile fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının da % 30 hakkaniyet indirimiyle kabulüne ve diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemiz kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davalının Hatay İlindeki 16 süpermarket mağaza ve deposunu dava dışı Ç.. Süpermarket Gıda Hay. Teks. İnş. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti.'ne "İşletme Kira Sözleşmesi" başlıklı devir sözleşmesiyle aynı amaçla kullanılmak üzere H.. Süpermarket işletme hakkı ve tüm demirbaşlarıyla 01-10.10.2011 tarihlerini kapsayacak teslim takvimiyle devrettiği, davalı şirketçe davacının iş akdinin 07.10.2011 tarihinde feshedildiği ve davacının ara vermeksizin dava dışı devralan işveren yanında 08.10.2011 tarihinde çalışmaya başladığı, 05.03.2012 tarihine kadar da çalışmasına devam ettiği, 05.03.2012 tarihinde dava dışı devralan şirket tarafından iş akdinin feshedildiği ve bu davanın da 09.03.2012 tarihinde fesihten sonra açıldığı anlaşılmaktadır. Davalı şirket son işveren olmadığından yıllık izin ücreti ve ihbar tazminatından sorumlu değilse de, davacının iş akdi devralan son işveren tarafından kıdem tazminatını hak edecek şekilde feshedilmiş ise davalı şirket davacının kendi yanında çalıştığı dönem yönünden ve o tarihteki ücreti ile kıdem tazminatından sorumlu olacağından, Mahkemece 05.03.2012 tarihinde yapılan feshin kıdem tazminatını hak edecek şekilde haklı fesih şartlarını taşıyıp taşımadığı araştırılarak sonucuna göre davacının davalı işveren nezdinde çalıştığı süre bakımından kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı belirlenmeli, yıllık izin talebinin de davalı şirket son işveren olmadığından reddine karar verilmelidir.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, 04/06/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.