muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2266, Karar No: 2024/429, Tarih: 05.02.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rödövans sözleşmesi uyarınca ödenecek bedelinin belirlenmesine yönelik muarazanın giderilmesi ve menfi tespit istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 357 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Taraflar arasında düzenlenen 03.10.2012 tarihli rödövans sözleşmesinde; davacı kiracının, kömür sahasını rödövans karşılığında işleterek, kuracağı bir termik santralde elektrik enerjisi üreteceği düzenlenmiş, sözleşme süresinin, santralin işletmeye alındığı tarihten itibaren 30 yıl olacağı kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin rödövans ödemesine ilişkin 6 ncı maddesinin beşinci bendi; “Rödövans miktarına esas rakam, aylık üretilen brüt (kwh) enerji miktarı üzerinden enerji santralı ana sayacından alınacaktır.” şeklinde düzenlenmiştir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık rödövans bedelinin belirlenmesine ilişkindir. Davalı kiraya veren, santralde üretilecek brüt elektrik üzerinden rödövans tahakkuku yapılabilmesi için yeni bir sayaç kurulmasını davacı kiracıdan istemekte, davacı kiracı ise TEİAŞ’ın ölçüm için kabul ettiği ana sayacın sözleşmedeki şartları sağladığı, buna ilave bir sayacın olmadığını beyan etmektedir. Davalı kiraya veren tarafından, brüt elektrik enerjisi üretimi tespitini yapabilen bir sayaç sistemi kurulana kadar geçen sürede rödövans tahakkuklarının, TEİAŞ tarafından geçici kabulü yapılan ve onaylanan sayaç tarafından yapılan ölçümlere %10 oranında iç tüketim miktarı eklenerek hesaplanacak tahmini brüt enerji üretimi üzerinden gerçekleştirilmesinin uygun görüldüğü davacıya bildirilmiş ve faturalar da bu şekilde düzenlenmiştir. Öncelikle, rödövans sözleşmesinde ifade edilen “elektrik santrali ana sayacının” davacı ile TEİAŞ arasında düzenlenen sözleşmede belirlenen ana sayaç olduğunun kabulü, sözleşmenin nisbiliği ilkesine aykırıdır. Sözleşmelerin nispiliği ilkesi gereği; sözleşme, kural olarak o sözleşmede taraf olanları bağlar. Davalı kiraya verenin, taraf olmadığı bir sözleşme ilişkisi kapsamında, elektrik satışına esas alınacak ölçümü kabul ederek buna göre rödövans tahakkuku yapılması beklenemez. Rödövans sözleşmesinde, rödövans bedelinin işletmecinin üreteceği elektrik enerjisi üzerinden hesaplanacağı kabul edilmiş olup kiracının iç tüketimi kapsam dışında bırakılmamıştır. Sözleşmede yer alan “brüt” ifadesi de iç tüketimin rödövans bedeline dahil edileceğini göstermektedir. İlk Derece Mahkemesince; santralde, ölçüm yapılan sayaçtan önce iç tüketim için kullanılan enerji miktarı olup olmadığına ilişkin bir tespit ve değerlendirme yapılmadığı anlaşılmaktadır.

2. Hal böyle olunca, İlk Derece Mahkemesince; santralde keşif yapılarak, ölçüm yapılan sayaçtan önce tüketilen elektrik enerjisi olup olmadığının belirlenmesi, iç tüketim için kullanılan miktar olması halinde bunun belirlenmesinin ve iç tüketimi de belirlemeye yönelik ana sayacın tesisinin mümkün olup olmadığı üzerinde durulması ve buna göre rödövans bedelinin iç tüketim de dahil edilerek hesaplanması gerektiği göz önünde bulundurularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA,

17.100,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.02.024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2160, Karar No: 2021/3768, Tarih: 03.06.2021

**14. Hukuk Dairesi         2021/2160 E.  ,  2021/3768 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Edirne İcra Hukuk Mahkemesi

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 18/02/2021 tarihli ve 2021/948 Esas 2021/1743 Karar sayılı "Adli Yardım talebinin reddine" dair ilamına davacı tarafından itiraz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 24.11.2020 tarihli ve 2020/1698 Esas 2020/1510 sayılı Ek Kararını Adli Yardım Talepli olarak temyiz ettiğini belirterek, adli müzaheret talebinin kabulü ile temyiz harç ve masrafları ile tüm yargılama giderlerinden muaf tutulmasını talep etmiştir.

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 18/02/2021 tarihli ve 2021/948 Esas 2021/1743 Karar sayılı ilamı ile davacının adli yardım isteminin, 6100 sayılı HUMK'nın 334/1 ve 336/2. maddelerinde öngörülen koşulların gerçekleşmediği gerekçesiyle reddedine karar verilmiştir.

Bu karara, davacı tarafından 25.03.2020 tarihli dilekçe ile itiraz edilmiştir.

Adli Yardım 6100 sayılı HUMK’nın 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan madde hükümlerine göre adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olunması ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin kendisi ile ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1). Adli yardım isteğinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı belgelendirilerek belirlenecektir.

Somut olayda ise adli yardım talebinde bulunan davacı ... ...'ın kendisi ile ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım talebi hakkında verilen ret kararında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; davacının adli yardım talebinin reddine ilişkin karara itirazının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 18/02/2021 tarihli ve 2021/948 Esas 2021/1743 Karar sayılı adli yardım talebinin reddine dair kararına karşı davacının itirazının 6100 sayılı 337/2. maddesi uyarınca kesin olarak REDDİNE, dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 03.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9338, Karar No: 2015/15942, Tarih: 06.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/9338 E.  ,  2015/15942 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Nevşehir 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 27.01.2015

No : 2014/417-2015/42

Dava, Fransız Sigorta Rejimine giriş tarihinin Türkiye’de sigorta başlangıç tarihi olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, Türkiye Cumhuriyeti ile Fransa Cumhuriyeti arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin 30’uncu maddesi hükmü gereğince, Fransa’da çalışmağa başlanılan tarihin Türkiye’de sigorta başlangıcı olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkin olup; Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

1- Türkiye Cumhuriyeti ile Fransa Cumhuriyeti arasında imzalanan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin, konuya ilişkin 30’uncu maddesi hükmü, bir işçinin Türk mevzuatına tabi olmadan önce Fransız Sosyal Güvenlik rejimlerinden birine tabi olmuşsa Fransız mevzuatına ilk tabi olunan tarihin, Türkiye’de Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına ilk defa tabi olduğu tarih olarak kabul edileceğini öngörmüştür. Ancak bunun için Fransa Sigorta Merciinden anılan sözleşmenin 30’uncu maddesine uygun şekilde yurtdışı çalışmalarını gösterir çalışma belgeleri getirtilerek sigortalının Fransız Sigorta Rejimine ilk tabi olunan tarih tereddüde mahal bırakmayacak şekilde belirlenmelidir.

2- Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Yasa hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6. maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için, yurda kesin dönüş yapılmış olması da aranan koşullardan birisidir.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma

yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23. maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2. maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır. 3201 sayılı Kanunun 6. Maddesinin B bendi ile tekrar yurtdışına gitmek değil, yabancı ülke mevzuatına tabi olarak çalışmak ve ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği almak, aylığın kesme nedeni olduğu belirtilmiş; 3201 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlanıp altı aydan daha uzun süre yurtdışında bulunmuş olanların, yurtdışında çalışıp çalışmadıklarını ve ikamete dayalı bir sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadıklarını “3201 sayılı Kanuna göre aylık alanlara mahsus yoklama belgesi” vererek, aylıklarını almaya devam edebilecekleri, Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 14. maddesi ile hüküm altına alınmış olup, yurtdışında uzun süre kalmak, tek başına bir aylık kesme nedeni teşkil etmemektedir.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır. Bu bağlamda, 3201 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince, borçlanılan süreler gözetilerek yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için, yurtdışındaki çalışma veya çalışmaya dayalı yardım ilişkisinin sona ermesi gerekmektedir.

3- Somut olayda; her ne kadar T.C. Lyon Başkonsolosluğu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Ataşeliği yazısıyla, davacının Fransa'da çalıştığı dönemleri gösterir belge verilmiş ise de; bu belgenin, davacının Ataşeliğe ibraz ettiği belgeler üzerine düzenlendiği, Fransa sigorta Merciine ait bir belge niteliğinde bulunmadığı ve Fransa yaşlılık sigorta rejimi bilgilerini içermediği, dolayısıyla; davacının Fransız sigorta rejimine giriş tarihi ve yurda kesin dönüş tarihinin belirlenemediği anlaşılamaktadır.

Şu halde, yapılması gereken iş; öncelikle, davacıya ait yeni tarihli Fransa yaşlılık sigorta rejimine tabi sigortalılık sürelerini gösterir Fransa Sigorta Mercii hizmet cetvelleri gibi ilgili kayıt ve belgeler davalı Kurum’dan usulünce celbedilip, gerekirse tercümesi yaptırılıp, Fransa'da yaşlılık sigortası rejimine ilk tabi olunan tarih usulünce belirlenerek, yaşlılık aylığı talebinde bulunduğu 12.12.2013 tarihi ve sonrası süre yönünden yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde, kesin dönüş şartı da irdelenmek suretiyle, davacı istemi hakkında bir karar vermekten ibarettir.

Ayrıca; 11.09.2014 tarihli Mükerrer Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6552 sayılı Kanunun ile 3201 sayılı Kanunda yapılan değişiklikler kapsamında davacının davalı Kuruma başvurup başvurmadığı ve giderek uyuşmazlığın devam edip etmediği de araştırılmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14308, Karar No: 2025/1654, Tarih: 05.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2022/14308 E.  ,  2025/1654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/7 E., 2021/317 K.

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında Alanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2016 tarihli ve 2015/664 Esas, 2016/907 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151, 152/1-a, 62 ve 51. maddeleri uyarınca erteli 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası verildiği, bu kararın istinaf edilmeden kesinleştiği, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 21.09.2020 tarihli, 2020/10225 Esas ve 2020/9074 Karar sayılı kanun yararına bozma ilâmıyla, eylemin 152/1-a maddesine uyduğu ve 152/2-a maddesi uyarınca bir kat arttırım yapılması gerektiğinden bahisle aleyhe sonuç doğurmamak üzere ve yeniden yargılama yapılmamak üzere bozulmasına karar verildiği, Dairemizin, 21.09.2020 tarihli, 2020/10225 Esas ve 2020/9074 Karar sayılı ilâmıyla aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere kanun yararına bozulan, Alanya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2016 tarihli ve 2015/664 Esas, 2016/907 Karar sayılı kararının yeniden yargılama yapılmaksızın mevcut hâliyle infaza verilmesi gerekirken, mahkemece dosya yeniden ele alınarak hüküm kurulduğu anlaşılmış ise de; verilen kararın hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığı belirlenmekle; sanık müdafiinin hukuken geçersiz olan karara yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca REDDİNE, dava dosyasının incelenmeksizin Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3160, Karar No: 2021/226, Tarih: 14.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/3160 E.  ,  2021/226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanığın suça konu çeki keşide tarihinde tahrifat yapıp kullanmak suretiyle resmi belgede sahtecilik sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın çekte tahrifat yapmadığını savunması, çekin arka yüzünde sanığın cirosundan sonra, katılanın cirosundan önce ... isimli kişinin cirosunun bulunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; Şarkışla İcra Hukuk Mahkemesinin 2009/61 esas dava dosyası ile Şarkışla İcra Müdürlüğünün 2009/59 esas sayılı takip dosyasının getirtilip incelenmesi, bu davayı ilgilendiren belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosyaya alınması; suça konu çeki düzenleyen kişi ile ... isimli kişinin açık kimlik ve adres bilgileri belirlenerek tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılıp CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra suça konu çekteki imza ve yazıların kendilerine ait olup olmadığı, yapılan tahrifata ilişkin bilgilerinin bulunup bulunmadığı, çeki hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları/kime verdikleri, çek nedeniyle herhangi bir ödeme yapıp yapmadıkları veya kendilerine yapılmış herhangi bir ödeme olup olmadığının sorulması, kendilerinden varsa ticari/hukuki ilişkiyi ve ödemeyi kanıtlayan belgelerin istenerek dosyaya eklenmesi; gerekirse keşideci adına atılı imza ile ... adına atılı imzanın adı geçen kişilerin eli ürünü olup olmadığı, çekin ön yüzündeki yazı ve rakamların sanık, katılan veya tanıkların eli ürünü olup olmadığı, çekin ön yüzünde “keşide tarihinde yapılan değişiklikten başka” tahrifat olup olmadığı ile çekin ön yüzündeki imza ve yazıların aynı el ürünü olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, bozma ilamının gereği de tam olarak yerine getirilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre; dosya arasında bulunan suça konu çekin akıbeti hakkında karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1195, Karar No: 2023/2966, Tarih: 11.05.2023

**8. Hukuk Dairesi         2023/1195 E.  ,  2023/2966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/290 E., 2022/1613 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/195 E., 2021/279 K.

Taraflar arasındaki kesinleşen tahdide dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede ilk kez 27 nolu orman kadastro komisyonuna bağlı 3 nolu ekip tarafından Yaylacık Serisi Devlet Ormanlarında 6831 ... Orman Kanuna (6831 ... Kanun) göre 1979 yılında yapılıp 1980 yılında kesinleşen orman kadastrosu ve 2 nci madde uygulama çalışmaları ile 109 nolu orman kadastro komisyonu tarafından 1995 yılında yapılıp 1996 yılında kesinleşen aplikasyon ve 2/b madde uygulama çalışmaları bulunmaktadır. Genel kadastro ise 1976 yılında yapılmıştır.

2. 3402 ... Kadastro Kanunu'nun (3402 ... Kanun) 22 nci maddesinin 2-a bendi uyarınca yapılan yenileme kadastrosu sırasında; ... ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 40 parsel ... taşınmaz, 533 ada 5 parsel numarası altında, 1.396,51 m2 yüzölçümünde, tarla vasfı ile işlem görmüştür.

3. Davacı ... İdaresi vekili, ... ili ... ilçesi ... Beldesi, ... Mahallesi sınırları içerisinde bulunan taşınmazın 3402 ... Kanun'un 22/2-a bendi hükümlerine göre yapılan kadastro çalışmaları neticesinde kısmen kesinleşen orman sınırları içerisinde kalan ve askı ilanına çıkan dava konusu 533 ada 5 parsel ... taşınmazın 16.06.1996 tarihinde kesinleşen orman sınır hattının içinde kalan kısmının tescilinin iptal edilerek taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tescili ile bitişiğindeki Yaylacık Devlet Ormanı ile birleştirilmesine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. Kadastro Mahkemesince davanın yenileme kadastrosuna itiraz mahiyetinde olmayıp mülkiyete ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiş ve bu karar kanun yoluna gidilmeksizin kesinleşmiştir. Davacı vekilinin süresinde gönderme talebi üzerine dosya Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiş ve yargılamaya burada devam edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. Kadastro Mahkemesince davanın yenileme kadastrosuna itiraz mahiyetinde olmayıp mülkiyete ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiş ve bu karar kanun yoluna gidilmeksizin kesinleşmiştir. Davacı vekilinin süresinde gönderme talebi üzerine dosya Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiş ve yargılamaya burada devam edilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın bir kısmının kesinleşen tahdit sınırları içerisinde bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile ... ili ... ilçesi ..., ... Mahallesi 533 ada 5 parsel ... taşınmazın; teknik-jeodezi - fotogrametri- harita mühendisleri ve orman yüksek mühendisi tarafından hazırlanan 05.01.2021 havale tarihli rapora ekli krokide belirtilen kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde kalan ve krokide "A" harfi ile gösterilen A=294,56 m2 lik kısmın ifraz edilmek suretiyle davalı adına olan tapu kaydının iptali ile ayrı bir parsel numarasında orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; hak düşürücü sürenin geçtiğini, genel kadastro çalışmasında tapu verilen dava konusu taşınmazı tapu kayıtlarına güvenerek kamulaştırdıklarını ve dava konusu taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğunu belirterek ve resen belirlenecek nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde belirtilen hususların isabetli olduğu, keşfin usule uygun yapıldığı, alınan raporların da hüküm kurmaya yeterli ve elverişli bulunduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen belirlenecek nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kesinleşen orman sınırları içerisinde bulunup bulunmadığı hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 6831 ... Kanunu'nun 1 inci maddesi.

3. Değerlendirme