muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8083, Karar No: 2014/7449, Tarih: 12.05.2014

Diğer taraftan, zarar görenin kusurlu davranışı ile zararın ortaya çıkmasına veya artmasına sebebiyet vermesi halinde tazminat miktarının indirimine sebep olmasının temelinde dürüstlük kuralı bulunmaktadır. Bir kimsenin hem uğradığı zarara veya uğradığı zararın artmasına sebep olması, hem de bunun tamamını bir başkasından istemesi hukuki açıdan doğru değildir. Kişinin kendi kusurunun sonuçları başkasının sırtına yüklenemez(Gökyayla S.252 Nomer S.87). Aksinin düşünülmesi, dürüstlükle bağdaşmayacağı gibi çelişkili davranış yasağına da girmektedir.

Alman Hukukunda BGB 846 hükmü gereği, tehlike sorumluluğundan doğan bir haksız fiil sonucu yaralanan veya ölenin desteğinden yoksun kalan 3.kişilerin, tehlike sorumluluğu esaslarına göre sorumlu olan kişiye karşı yöneltikleri tazminat taleplerinde yaralanan veya ölenin birlikte kusuru dikkate alınmaktadır.

İsviçre Hukukunda desteğin kusurunun, destek görenlerin tazminat alacaklarını olumsuz yönde etkileyebileceğine ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte, doktrinde tazminat miktarının belirlenmesinde mağdur-desteğin müterafik kusurunun mutlaka dikkate alınacağı kabul edilmektedir (Oser, Schönenberger, Das Obligationenrecht.Art 1-183).

İsviçre Fedaral Mahkemesi de, sigorta şirketinin mevcudiyeti halinde ölen desteğin kusurunun davacı tarafın tazminat miktarında evleviyetle dikkate alınacağını vurgulayarak sigorta yoluyla korumanın söz konusu olduğu hallerde sigorta şirketini genel hukuk normları üzerinde sorumlu tutmanın söz konusu olamayacağını, davalı sigorta şirketinin ölen desteğin müterafik kusuru oranında tazminat talebinden indirim isteyebileceğine hükmetmiştir (BGE 113 11 328, Prof Dr Saibe Oktay Özdemir - Hukuki Mütalaa).

Desteğin ölümü nedeniyle meydana gelen zararın yansıma yolu ile destek görenleri de etkilediği nasıl kabul ediliyorsa desteğin tazminattan indirime sebep olacak davranışların da aynı şekilde destek görenlere yansıyacağı (Gökyayla S.252, Tekinay-Akman- Burcuoğlu-Altop S.650) Türk Hukuk Doktrininde genelde kabul görmektedir.

Konunun ZMSS yönünden incelenmesinde de, 2918 Sayılı KTK 85/1, 91/1 ve ZMSS Genel Şartlarının A.1 maddesi hükümlerinden de anlaşıldığı üzere sigortacının (ZMSS) sorumluluğuna gidilebilmesi için;

A-Bir sigorta sözleşmesi bulunması,

B-Bir zararın gerçekleşmesi,

C-İşletenin 2918 Sayılı KTK 85/1 maddesine göre sorumlu olması gerekmektedir.

Zorunlu trafik sigortasında sigortacının sigorta sözleşmesinin gereği olarak zarar görene karşı sorumluluğundan söz edebilmek için işleten, motorlu aracın işletilmesinden KTK.85/1 maddesine göre (tehlike sorumluluğu) sorumlu olmalıdır. İşletenin sorumluluğunun bulunmadığı durumda sigortacının sorumluluğu da söz konusu değildir (Çetin Aşçıoğlu- Trafik Kazasından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları 2008 baskı Sayfa 134).

Zorunlu trafik sigortasında sigortacının sigorta sözleşmesinin gereği olarak zarar görene karşı sorumluluğundan söz edebilmek için işleten, motorlu aracın işletilmesinden KTK.85/1 maddesine göre (tehlike sorumluluğu) sorumlu olmalıdır. İşletenin sorumluluğunun bulunmadığı durumda sigortacının sorumluluğu da söz konusu değildir (Çetin Aşçıoğlu- Trafik Kazasından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları 2008 baskı Sayfa 134).

Sorumluluk sigortası türlerinden biri olan Karayolları Motorlu Araçlar ZMSS.de sigorta ettiren durumunda olan işleten ve onun gibilerin, motorlu araçların neden oldukları zararlardan dolayı kendilerine düşen hukuki sorumluluğu sigortacı belirli limite kadar karşılamakla yükümlü olup, sigortacının sorumluluğu işletenin hukuki sorumluluğu ile eş değerdir. Sigortacı ondan fazlasından sorumlu değildir. Zira bir meblağ sigortası olmayan sorumluluk sigortası sadece olaydan zarar görenlerin gerçek zararlarını giderme ve zarardan sorumlu olan işleten ve onun gibilerin mal varlığındaki bu tazminat ödemesi nedeniyle oluşacak eksilmeyi önleme amacına yönelik bir pasif sigorta türüdür. Oluşan bir trafik kazası sonucu ölen işleten- sürücünün desteğinden yoksun kalan hak sahiplerinin sorumluluk sigortacısına karşı yöneltebilecekleri yansıma yolu ile oluşan zarar işletene karşı ileri sürülebilecek tutardan fazla ve ayrı olması mümkün değildir.

İşletenin trafik kazası sonucu ölümü durumunda kusurlu olsa dahi kendisinin desteğinden yoksun kalanlara tazminat yükümlülüğü doğmayacaktır (Işıl Ulaş, Uygulamalı Zarar Sigortaları Hukuku 8.baskı sayfa 941).

Sorumluluk sigortalarında destekten yoksun kalanın sigortacıya karşı doğrudan doğruya bir talep hakkı bulunmamaktadır. Zira bu tür sigortalarda sigorta ettiren kendi mamelekinde vukua gelecek muhtemel bir azalmayı teminat altına almaktadır. Burada riziko, sigorta ettirenin mamelekinde vukua gelecek eksilme ihtimalidir. Zarar gören lehine şart koşulan kimse durumunda olmadığından 3.şahsın sigortacıya karşı bir talep hakkı yoktur (Gürsoy-Sigorta Hukuku sayfa 154, Bozer- Sigorta sayfa 255, Tekinay-sayfa 106, Karayalçın-İşletme Kazaları sayfa 65).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı araç sürücüsünün araçla geçirdiği ve 8/8 oranında kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine sürücünün desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddiyle yerel mahkeme kararının yazılı gerekçeyle bozulmasına ilişkin Sayın çoğunluğuk görüşüne katılamıyorum.

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddiyle yerel mahkeme kararının yazılı gerekçeyle bozulmasına ilişkin Sayın çoğunluğuk görüşüne katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Olayda destek 8/8 oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı sigorta şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile dava red edilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken sair temyiz itirazlarının reddiyle yazılı gerekçe doğrultusunda kararın bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2009/10719, Karar No: 2010/12056, Tarih: 17.06.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/10719 E.  ,  2010/12056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Evlenmenin İptali

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı, 20.1.1956 tarihinde Hakkı Akpınar'la evlendiğini, evlilik nedeniyle nüfus kaydının kocası hanesine taşındığını, bu evliliğinin halen devam ettiğini; ana baba bir kardeşi 1948 doğumlu Asiye'nin ise ...'le evli olduğunu, ancak kardeşi Asiye'nin , ...'le evlenirken kendisine ait kimliği kullandığı için ...'le 1965 tarihinde “evliyken ikinci kez evlenmiş gibi” kendisiyle ilgili nüfus kaydı oluşturulduğunu, böylece nüfusta kendisinin hem Hakkı Akpınar'la, hem de ...'le evliymiş gibi göründüğünü, ileri sürerek nüfus kayıtlarındaki yanlışlığın düzeltilmesini istemiş; 9.11.2007 tarihli ıslah dilekçesiyle davayı, ...'le olan ikinci evliliğinin mutlak butlan sebebiyle iptali (TMK. m.145/1) olarak ıslah ettiğini açıklamıştır. Mahkemece de, dava ıslah edilmiş şekliyle görülmüş, Türk Medeni Kanununun 152. maddesindeki hak düşürücü sürenin geçirilmiş olması gerekçe gösterilerek reddedilmiştir. Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 145/1. maddesi, eşlerden birinin, evlenme sırasında evli bulunmasını mutlak butlan sebebi olarak kabul etmiş, bu halde ikinci evliliğin iptaline karar verileceğini hükme bağlamıştır. (TMK. md. 146) Ancak, dava dilekçesinde anlatılan maddi hadiselere ve yargılama sırasında ortaya çıkan fiili duruma göre; olayda aynı kişinin iki ayrı kişiyle evliliğinin sözkonusu olmadığı, ...'le evlenenin davacı ... değil, kardeşi Asiye olduğu ileri sürüldüğüne ve nüfus kayıtlarının düzeltilmesi istendiğine göre, dava ilk açılmış şekliyle evliliğin mutlak butlan sebebiyle iptali niteliğinde değil, iki ayrı kişinin evlenmesine ilişkin nüfus olaylarının, nüfus kayıtlarına “aynı kişinin ikinci kez evlenmesi” şeklinde hatalı olarak tescilinden kaynaklanan ve 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. ve devamı maddelerine dayanan “nüfus kaydının düzeltilmesi” mahiyetinde olduğu görülmektedir. Ne var ki davacı vekili, davayı ıslah etmiş ve dava ıslah edilmiş şekliyle “evliliğin mutlak butlan sebebiyle iptali” olarak görülüp Türk Medeni Kanunun 152. maddesinde yer alan hak düşürücü süreden reddedilmiştir. Türk Medeni Kanununun 152. maddesinde yer alan iptal davası açma hakkını hak düşürücü süreye bağlayan hükmün, mutlak butlan halleri için değil, nisbi butlan sebepleriyle ilgili olduğu gözetilmeksizin (2. H.D.'nin 7.11.2007 tarihli 2006/20602 esas 2007/15724 karar sayılı ilamı) ıslah edilmiş şekliyle görülen mutlak butlan davasının hak düşürücü süreden reddi doğru değil ise de; olayda “aynı kişinin ikinci kez evlenmesi” söz konusu olmadığından başka bir ifade ile mutlak butlan sebebi bulunmadığından verilen ret kararı bu sebeple sonucu itibarıyla doğru bulunduğundan onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeple sonucu itibarıyla doğru olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna ve 67.20 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.06.2010 (prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/10597, Karar No: 2014/8128, Tarih: 15.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/10597 E.  ,  2014/8128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/07/2014

NUMARASI : 2013/358-2014/1061

-KARAR-

5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (HUMK) 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanunun 19 uncu maddesiyle HUMK’na eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2014 yılı için 1.890,00 TL’dir.

HUMK'nın 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/4. madde hükkmüne göre alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, asıl istemin kabul edilmeyen bölümü, anılan kesinlik sınırını geçmeyen davacı tarafın, temyiz hakkı bulunmamakta ise de, davalı tarafça, kesinlik sınırı üzerinden kalan miktara yönelik temyiz yoluna başvurulması halinde, davacı tarafın, katılma yolu ile temyiz hakkı saklıdır. Somut olayda, 122,84 TL işlemiş faiz ile 1.006,77 TL asıl alacak olmak üzere 1.129,61 TL'nin tahsili amacıyla başlatılan takibe vaki itiraz üzerine mahkemece, davalı Mukaddes yönünden davanın kabulüne, Ali yönünden ise reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir. İstemin reddedilen kısmı, yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı için davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35175, Karar No: 2015/8784, Tarih: 10.03.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/35175 E.  ,  2015/8784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/250026

MAHKEMESİ : Niğde(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2013

NUMARASI : 2012/664 (E) ve 2013/267 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Katılan sanık sıfatını almış ise de Kudret'in sanık sıfatıyla yaptığı temyiz itirazının mağdur H.. A..'e yönelik eyleminden ötürü verilen mahkumiyetine yönelik olduğu, mağdur B.. A..'e yönelik eyleminden ötürü verilen mahkumiyetine yönelik temyiz itirazında bulunmadığı, mağdur sanık H.. A.. aleyhine temyiz itirazının bulunmadığı, katılan sanık Ali hakkında sanık olduğu eylemden düşme kararı verildiği ancak katılan olduğu eylemde sanık Bayram hakkında mahkumiyet hükmü kurulduğu ve katılan Ali'nin temyiz itirazının sanık Bayram hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu anlaşılmakla, sanık H.. A.. hakkındaki mahkumiyet hükmü ile sanık Kudret'in mağdur Bayram'a yönelik eyleminden ötürü verilen mahkumiyet hükmü temziz incelemesine konu edilmemiştir.

1) Cumhuriyet savcısının temyiz itirazının incelenmesinde;

O yer Cumhuriyet savcısının 16/04/2013 günlü karara karşı CMUK’un 310. maddesinde öngörülen süre geçtikten sonra 18/06/2013 tarihli dilekçe ile yaptığı temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ve CMUK'un 317. maddesi uyarınca, istem gibi REDDİNE,

2) Sanık Bayram hakkındaki katılan Ali'ye yönelik eyleminden verilen mahkumiyet ve sanık Kudret'in mağdur Hanım'a yönelik eyleminden verile mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında hüküm kurulurken TCK'nin 86/3-e maddesince 1/2 oranında arttırım yapılırken "6 ay hapis" yerine "180 gün adli para cezası" yazılmış ise de, sonraki uygulamanın hapis cezası üzerinden olması ile neticeten verilen cezanın doğru olduğu anlaşılmakla bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık Bayram savunmasında kavganın çıkış sebebinin karşı tarafın eşine laf atmaları olduğunu bildirmesine rağmen, sanık Kudret savunmasında olayın başlangıcının yanlışlıkla ayağa basma olduğunu bildirmesi karşısında, düğünde bulunan ve kavgayı gören şahıslar sanıklardan sorulup isimleri tespit edilip tanık olarak beyanları alındıktan sonra sanıklar hakkında TCK'nin 29. maddesince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Kudret'in ve katılan Ali'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10182, Karar No: 2015/26, Tarih: 12.01.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/10182 E.  ,  2015/26 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/272872

MAHKEMESİ : Beyoğlu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/07/2009

NUMARASI : 2007/91 (E) ve 2009/182 (K)

SUÇLAR : Yağma, dolandırıcılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık S.. E.. hakkında mağdur S.. K..'e karşı işlediği dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet, sanık S.. E..'in mağdur M.. N.. K..'ya karşı işlediği yağma suçu nedeniyle verilen beraat;sanık F.. T.. hakkında mağdurlar S.. K.. ve M.. N.. K..ya karşı işlediği yağma suçları nedeniyle verilen beraat kararlarına karşı mağdurlar S.. K.. ve M.. N.. K.. zorunlu vekili tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 15 yaşını ikmal etmiş olan yakınanlar S.. K.. ve M.. N.. K..'nın,12.05.2008 günlü oturumda şikayetçi olmadıklarını beyan ettikleri anlaşıldığından, mahkeme tarafından görevlendirilen ancak hükmü temyiz yetkisi bulunmayan zorunlu vekil Avukat F.. G.. U..'ın temyiz isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık F.. T.. hakkında S.. K.. ve M.. N.. K..ya karşı işlediği yağma suçları nedeniyle verilen beraat kararlarına karşı o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle,usul ve yasaya uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

III-Sanık S.. E.. hakkında mağdur S.. K..'e karşı işlediği dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına karşı o yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık savunmanı; mağdur M.. N.. K..'ya karşı işlediği yağma suçu nedeniyle verilen beraat kararına karşı o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince ise;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın olay günü okula gitmekte olan mağdurları yanına çağırdığı,önce sanığın mağdur M.. N.. K.. telefonu olup olmadığını sorduğu, olmadığını öğrenince para talep ettiği, mağdur Muhammet'in de üzerindeki 15 TL'yi çıkarıp sanığa verdiği, sanığın telefon istemesi üzerine diğer mağdur Sezer'in cep telefonunu sanığa teslim ettiği, bu şekilde mağdurların olay yerinden ayrıldığının anlaşılması karşısında; toplanan kanıtlara göre sanığın her iki yakınana karşı eylemlerinin açıktan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, kanıtların takdirinde ve suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık S.. E.. savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 12.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.