muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14760, Karar No: 2014/12691, Tarih: 26.05.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/14760 E.  ,  2014/12691 K.**

**"İçtihat Metni"**

...Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunan ...'ın, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A maddesi uyarınca cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazı talebinin reddine dair ...İnfaz Hâkimliğinin 30.01.2014 tarihli ve 2014/66...66 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile ...İnfaz Hakimliğinin kararının kaldırılmasına, hükümlünün cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ilişkin (...) 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.02.2014 tarihli ve 2014/119 değişik iş sayılı kararını kapsayan infaz evrakı incelendi.

Dosya kapsamına göre, hükümlünün 10 ay hapis cezasının infazına 30.11.2013 tarihinde Açık Ceza İnfaz kurumunda başlanmış ise de, hükümlünün 31.08.2009 tarihinde işlediği iddia edilen nitelikli dolandırıcılık suçu nedeniyle hakkında 15.11.2013 tarihinde... Cumhuriyet Başsavcılığınca 2013/106217 sayılı dosyası üzerinden soruşturma başlatıldığı, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 14/4. maddesinde yer alan “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar ve hükümlü oldukları suçtan başka bir fiilden dolayı haklarında tutuklama kararı veya soruşturma konusu olan suçun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir başka suçtan soruşturması veya böyle bir suçtan tutuksuz yargılaması devam etmekte olanlar ile yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları saptananlar, kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kuramlarına geri gönderilirler. Bu karar, infaz hâkiminin onayına sunulur." ile bu hüküm esas alınarak düzenlenen Açık Ceza İnfaz Kuramlarına Ayrılma Yönetmeliğinin açık ceza infaz kuramlarına ayrılamayacaklar başlıklı 8/2. maddesinde yer alan "Kapalı kuramda hükümlü olup;

a) İşlediği iddia olunan başka bir suçtan dolayı haklarında 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 100'ncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler,

a) İşlediği iddia olunan başka bir suçtan dolayı haklarında 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 100'ncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler,

b) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkûmiyet kararı bulunanlar, bu durumları devam ettiği sürece açık kurumlara ayrılamaz.” şeklindeki düzenlemelere nazaran, 10 ay hapis cezasının infazına başlama tarihinde hükümlü hakkında üst sınırı 7 yıldan az olmayan başka suçtan soruşturma devam etmesi nedeniyle, cezasının infazının Açık Ceza İnfaz Kurumunda yapılması hukuken imkan bulunmayan hükümlünün sehven açık ceza infaz kurumunda bulunmasının, infazda kazanılmış hak olmaz ilkesi gereğince lehine yorumlanamayacağı cihetle, itirazın reddi yerine yazılı şekilde karar tesisinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 21.03.2014 gün ve 20906 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 10.04.2014 gün ve KYB/2014...113528 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine ilişkin dosyanın, hükümlü Rüştü Dalkılıç hakkında olmasına karşın, ihbarnamede ... hakkında kanun yararına bozma yasa yoluna başvurulması ve dosyada ... isimli bir hükümlünün bulun- maması nedeniyle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname içeriği açıklanan nedenler yerinde görülmediğinden kanun yararına bozma isteminin (REDDİNE), hükümlü Rüştü Dalkılıç hakkında kanun yararına bozma talebinde bulunulup bulunulmayacağının Adalet Bakanlığı'nca takdir edilmesine, evrakın Adalet Bakanlığına gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 26.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11395, Karar No: 2011/5088, Tarih: 17.11.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/11395 E.  ,  2011/5088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı ... Genel Müdürlüğünün, davacının çalıştığı işyeri olan yağ fabrikasını diğer davalıya kiraya verileceğini neden göstererek belirterek davacı işçinin iş sözleşmesini feshettiğini, davacının sürekli işçi olduğunu, işyeri faal iken diğer davalı .... Şirketine kiraya verildiğini, yapılan fesih işleminin haksız ve geçersiz olduğunu belirterek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekili, Birlik Yönetim Kurulunun davacı işçinin de mevsimlik personel olarak çalıştığı Merkez Yağ Fabrikasının faaliyetine 02/07/2010 tarihinde aldığı karar ile son verdiğini, fabrikanın mevcut tüm personellerinin 4857 sayılı yasanın 29. maddesi kapsamında toplu çıkış prosedürüne uygun şekilde 09/08/2010 tarihinde iş sözleşmelerinin feshedilmesine karar verildiğini, 06/07/2010 tarihinde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Çalışma Müdürlüğüne, İş-Kur'a, yetkili Tek Gıda-İş Sendikasına ve işçinin kendisine iş sözleşmesinin 09/08/2010 tarihinde feshedileceğinin yazılı olarak bildirildiğini, 4857 sayılı İş Kanunun 29/6 maddesi gereği fesih bildirimlerinin, işverenin toplu işçi çıkarma isteğini bölge müdürlüğüne bildirmesinden otuz gün sonra hüküm doğuracağını, bildirimin bölge müdürlüğüne 06/07/2010 tarihinde yapılması nedeniyle dava tarihinde henüz fesih bildiriminin hüküm doğurmadığını ve ortada bir fesih işleminin bulunmadığını, işe iade davasını iş sözleşmesi feshedilmiş olan işçilerin açabileceğini, ... Genel Müdürlüğünün almış olduğu kararlarla sanayi alanından tamamen çekilerek kooperatifçilik alanında mütevazi boyutlarda faaliyet yürütme mücadelesi

verdiğini, davacı konumundaki mevsimlik işçileri değil kadrolu personeli dahi istihdam etmekte zorlandığını, yağ fabrikasının fiilen Ocak 2010 tarihinde faaliyetinin durduğunu, gelinen bu aşamada davalının elindeki tek yağ fabrikasını da kiraya vermek zorunda kaldığını, feshin işletme ve işyeri gereklerinden kaynaklandığını, davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

verdiğini, davacı konumundaki mevsimlik işçileri değil kadrolu personeli dahi istihdam etmekte zorlandığını, yağ fabrikasının fiilen Ocak 2010 tarihinde faaliyetinin durduğunu, gelinen bu aşamada davalının elindeki tek yağ fabrikasını da kiraya vermek zorunda kaldığını, feshin işletme ve işyeri gereklerinden kaynaklandığını, davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

Diğer davalı ... Tarım Teks. Kim.Mad. San. Ltd. Şirket vekili ise, davanın hak düşürücü sürede açılmadığını, davacının davalı ... Tarım Teks. Kim.Mad. San. Ltd. Şirketinde çalışmasının bulunmadığını, şirketin faaliyeti tamamen durmuş olan diğer davalı ... Genel Müdürlüğüne ait yağ fabrikasının belirli ünitelerini kirayla aldığını, kendilerinin kiracı, diğer davalının ise kiraya veren olduğunu, işyerinin 3 yıllığına kiralandığını, ... Genel Müdürlüğü ile aralarındaki hukuki ilişkinin işyeri devri değil, kiracı-kiralayan ilişkisi olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davacının davalılardan ... iş yerinde uzun zaman sendikalı işçi olarak çalıştığı, Çukobirlikin zarar ettiği gerekçesi ile davacının çalıştığı bölümün diğer davalı şirkete kiralanmak suretiyle devredildiği, buna bağlı olarakta davacının iş akdinin feshedildiğinin anlaşıldığını, mahkemenin 2010/698 esas sayılı dosyası üzerinden mahallinde yapılan keşif, alınan bilirkişi raporu ve aynı nitelikte seri halde diğer mahkemelerde açılan dava dosyalarında verilen nihai kararlar ve bu kararlara dayalı yargıtay ilamları emsal teşkil etmek suretiyle iş yerinin devrinden dolayı davacının iş akdinin feshinin haklı gerekçeye dayanmadığı sonucuna varılarak davacı işçinin ... işyerindeki işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden her iki davalının birlikte sorumluluğuna karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiri­minin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur. Sadece fesih bildiriminin değil fesih sebeplerinin de yazılı olması ve işverence fesih bildirimi ile gerekçelerini kapsayacak şekilde altının imzalanması gerekir. İşveren, fesih bildiriminde gös­terdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ila­veten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe dayanamaz.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır” ve 4. fıkrasına göre de “Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır”. Bu madde emredici bir hükümdür ve madde gerekçesi dikkate alındığında, işyeri veya işyerinin bir bölümünün devri kavramının yorumunda 1977/187 sayılı yönerge, 19.06.1998 tarih ve 98/50 sayılı yönerge değişikliği ve Avrupa Adalet Divanının 11.03.1993 tarihli “Ayşe Süzen” davasına ilişkin kararında belirtilen kıstasların dikkate alınması gerekir. Yönerge ve karar esas alındığında devir, bir ekonomik bütünlüğü olan işletme veya işyeri ya da işyerinin bir kısmının kendi kimliğini koruyarak devrini ifade

eder. Bütünlük ise, ekonomik bir faaliyetin icrası ve her birisi için ayrı ayrı belirlenmiş amaçlar doğrultusunda organize edilmiş insan ve eşyalardan oluşan bir bütünlük olarak algılanmalıdır. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

eder. Bütünlük ise, ekonomik bir faaliyetin icrası ve her birisi için ayrı ayrı belirlenmiş amaçlar doğrultusunda organize edilmiş insan ve eşyalardan oluşan bir bütünlük olarak algılanmalıdır. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

Dosya içeriğine göre davacı işçi davalı ... Yağ Fabrikası işyerinde çalışmaktadır. Davalı kooperatif hammadde bulunmaması nedeni ile Ocak 2009 ayında mevsimlik işçilerin iş sözleşmelerini askıya almış, diğer işçileri ise 4 ay süre ile ücretsiz izne göndermiş ve ücretsiz izin uygulamasının 4 ay süre ile uzatılmasına Mayıs 2009 ayında karar verilmiştir. Davacı ve diğer işçiler ücretsiz izinde iken Yağ Fabrikası davalı ... tarafından 02.07.2010 tarihli kira sözleşmesi ile diğer davalı ... Tarım Teks. Kim. Mad. San. Ltd. Şirketine 3 yıl süre ile kiralanmıştır. Kira sözleşmesinde “fabrikanın müştemilatı ile kiraya verildiği, kiracı tarafından Çiğit, Soya, Ayçiçeği, Kanola, Hardal, Keten tohumu vb. yağlı tohumların işlenmesinde, alınıp satılmasında ve depolanmasında kullanılacak olup, fabrikanın teknik yapısına uymayan her hangi bir yağlı tohum kesinlikle işlenmeyeceği, kiracının, kiralayana ait işletmede çalıştırdığı personellerine karşı İş Kanunu, Sosyal Güvenlik Kanunu ve sair mevzuattan doğan yükümlülüklerini yerine getireceği” hükümlerine yer verilmiştir. Davacının iş sözleşmesi bu kiralama sözleşmesinden sonra davalı ... tarafından “Merkez Yağ Fabrikasının tüm müştemilatı ile birlikte 02.07.2010 tarihli sözleşme ile 3 yıllığına 3. Bir kişiye verilerek faaliyetine son verildiği” gerekçesi ile yağ fabrikasında bulunan tüm personelle birlikte 09.08.2010 tarihi itibari ile feshedilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta davalılardan ... Genel Müdürlüğü Yağ Fabrikasında hammadde yokluğu nedeni ile üretim faaliyetini durdurmuş, mevsimlik işçilerin iş sözleşmelerini askıya almış, onarım işinde çalışan birkaç işçi dışında diğer işçilere ise ücretsiz izin vermiştir. Davalı kooperatif fesih bildiriminde üretim durmasına değil, Yağ Fabrikasının diğer davalı şirkete müştemilatı ile kiralanmasına dayanmıştır. Davalılar arasındaki kira sözleşmesi incelendiğinde, Yağ Fabrikasının diğer davalı şirketçe Çiğit, Soya, Ayçiçeği, Kanola, Hardal, Keten tohumu vb. yağlı tohumların işlenmesi amacı ile faaliyette bulunmak üzere kiralandığı görülmektedir. Davalılar arasındaki kira sözleşmesi bir hukuk işlem olup, İş Kanunu’nun 6. Maddesi anlamında devirdir. Yağ Fabrikasının ekonomik bütünlük olarak devredildiği sabittir. Sözleşmede işçilerle ilgili düzenlemeye yer verilmemesi, işyerinin müştemilatı ile devredilmesi, işyerinin devrini ve işçilerin devredene geçmesini engellemez. Zira Yağ Fabrikasının devralan şirketçe faaliyetine devam edileceği açıktır. Faaliyetin devamı içinde mutlaka iş gücüne ihtiyaç olacaktır. Devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçeceği açıktır. Davacının iş sözleşmesi devirden sonra devreden davalı ... tarafından feshedilmiştir. Oysa açıklandığı gibi fesihten önce devirle davacı ve diğer işçilerin iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile devralan davalı ... şirketine geçmiştir. Devralan davalı ... şirketi tarafından ise gerçekleştirilen yazılı bir fesih işlemi bulunmamaktadır. Salt devir iş sözleşmesinin feshin için geçerli neden teşkil etmez. Davacının iş sözleşmesi devirden sonra feshedildiğinden ve işyeri artık devralan şirketin işyeri olduğundan, davacının devralan işveren olan davalı ... şirket işyerine işe iadesine karar verilmesi, devirden sonra fesheden ve dava açılmasına neden olan diğer davalı ... Genel Müdürlüğünün ise İş Kanunu’nun 6/5 maddesi uyarınca işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden devralan işverenle birlikte sorumluluğuna karar verilmesi gerekir. Mahkemece sonuç itibari ile feshin geçersizliğine, davalıların işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden birlikte sorumluluklarına karar

verilmesi isabetli ise de davacının devralan şirket işyerine işe iadesine karar verilmemesi, açıklanan gerekçe ile hatalı bulunmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının işyerini devralan davalı .... Şirket işyerine İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde davalıların müştereken ve müteselsilin ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının işyerini devralan davalı .... Şirket işyerine İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde davalıların müştereken ve müteselsilin ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilin tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5.Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yaptığı 87,05 yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilin tahsili ile davacıya verilmesine, davalıların yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100,00 TL ücreti vekaletin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,

8.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 17/11/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1013, Karar No: 2014/704, Tarih: 04.02.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/1013 E.  ,  2014/704 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bakırköy 7. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :06.11.2012

Numarası :2011/252-2012/537

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedelinin tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine karşı yapılan itirazın itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkin olup, mahkemenin; davanın kısmen kabulüne dair kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasında davalı iş sahibine ait A.. K..ve M..'da bulunan A... ve A...blokların inşaatı için fore kazık imalatı konusunda eser sözleşmesi ilişkisi kurulduğu ve davacı yüklenicinin icra takibine konu 28.12.2010 gün ve 264013 sıra numaralı faturada belirtilen imalâtları yaptığı anlaşılmaktadır. Taraflar bedel konusunda anlaşamadığı ve bedelin kararlaştırıldığı yazılı sözleşme de bulunmadığından, mahkemece imalât bedelinin dava tarihinde yürürlükte bulunan mülga 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 366. maddesi hükmü gereğince yapıldığı yıl mahalli piyasa rayiçlerine göre hesaplattırılması yerindedir. Hükme esas alınan bilirkişi kurulunun 30.09.2012 günlü raporunda, işin yapıldığı yıl mahalli piyasa rayiçlerine göre gerçekleştirilen imalât bedeli 34.880,00 TL olarak belirlenmiş ve belirlenen bu bedele KDV ilave edilmek suretiyle davacı alacağının 41.158,40 TL olduğu belirtilmiştir. Ancak mahalli piyasa rayici kavramı içinde yapılan işin ya da alınan hizmetin o tarih itibariyle ödenen tüm karşılığı olup, KDV de dahil olduğundan, iş bedeline ayrıca KDV ilavesi yapılamaz. Bu husus gözetilmeden yanlış değerlendirmeyle bilirkişi raporunda tespit edilen tüm alacak miktarı üzerinden icra takibine yapılan itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, davacı alacaklı yararına icra inkar tazminatına hükmedilebilmesi için davalının icra takibine itirazında haksız ve alacağın likid olması gerekmektedir. Oysa, icra takibine konu alacağın miktarı bilirkişi incelemesi sonucu belirleneceğinden, diğer bir anlatımla alacağın tespiti yargılamaya muhtaç olduğundan likid olduğu söylenemez. Bu yüzden davalı icra takibine karşı yapmış olduğu itirazında haksız değildir. Bu sebeple davacının icra inkar tazminatına yönelik isteminin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü yolunda hüküm kurulması da doğru değildir.

Mahkemece yapılması gereken, iş bedelini yapıldığı yıl mahalli piyasa rayiç fiyatlarına göre hesaplayan bilirkişi raporu dikkate alınarak, 34.880,00 TL alacak yönünden davanın kabulü ile bu miktar üzerinden icra takibinin devamına, icra inkar tazminatı isteminin ise reddine karar vermekten ibarettir.

Yukarda açıklanan gerekçelerle mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 04.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3548, Karar No: 2019/9435, Tarih: 25.09.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/3548 E.  ,  2019/9435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 89/3-d, 62, 53/1-3, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın olay günü oturdukları evi satıp satmama konusunda kardeşi Halil’le tartıştığı, kardeşi Halil’in sanığa “evi yakarım” dediği, sanığın da sinirlenerek “sen yakacağına bu evi ben yakarım” dediği, sanığın şişe içinde bulunan benzini dökmeye başladığı, mağdurun şişeyi sanıktan almaya çalıştığı, sanığın bu sırada cebinden çıkardığı çakmağı çakarken elinin tutuşması üzerine düşen çakmağın etkisiyle çıkan yangında üzerine benzin dökülen sanığın eşi olan mağdurun yüzünde sürekli değişikliğe neden olacak ve meydana gelen lezyonların işlevde sürekli zayıflaması niteliğinde yaralandığının anlaşıldığı, sanığın ise kardeşi Halil’in evi yakarım deyince sinirlendiğini, sinirle benzin şişesine tekme vurduğunu, benzinin yere döküldüğünü, sinirden sigara yaktığını kolları alev alınca panikle sigarayı yere attığını beyan ettiği olayda;

1-İddianamede sevk maddesi olarak gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/3-d maddesinin sanığa ek savunma hakkı verilmeksizin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226/2 maddesine muhalefet edilmesi,

2-Oluşu özetlenen dosya kapsamına göre sanığın neticeyi öngörmesine rağmen hareketini devam ettirdiğinin kabülünde zorunluluk olması ve eylemini bilinçli taksir ile gerçekleştirdiği, bu nedenle cezasında 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre ise;

1-Taksirle yaralama suçu TCK'nın 89. maddesinde hükme bağlanmış olup aynı maddenin 5. fıkrası gereğince 1. fıkrası kapsamı dışında bulunan bilinçli taksir hali hariç şikayete tabi olduğu, mağdurun aşamalarda alınan tüm beyanlarında sanıktan şikayetçi olmadığını bildirmesi karşısında, sanık hakkındaki kamu davasının TCK'nın 73, CMK'nın 223. maddeleri gereğince düşürülmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olduğunun mahkeme kabul edilmesine rağmen uygulama maddesinin TCK'nın 89/1 yerine TCK'nın 89/4 maddesi olarak hatalı yazılması,

3-TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

4-TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca "Denetim süresinin iyi hâlli olarak geçirildiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağının" karar yerinde belirtilmemiş olması,