muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/92, Karar No: 2022/452, Tarih: 21.06.2022

... Kod ...'in kendisini arayarak durumu bildirdiğini söyledi,” şeklindeki tevilli ikrarı yanında sanığın halası olan tanık Şeker Güler'in 18.08.1998 tarihli ... Cumhuriyet Başsavcılığında sanık ...'in sanık ... ile evine geldiğine dair ifadesinin birbirini teyit ettiği, Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 19.08.1998 tarihli patlayıcı madde analizine ilişkin ekspertiz raporu içeriği incelendiğinde tanık Şeker Güler'in Okmeydanı, Baruthane Sokak, No:1412 sayılı ikametgahında yapılan aramada el konulup gönderilen naylon paket içerisindeki sarı renkli kristalize toz madde üzerinde yapılan test ve incelemeler neticesinde söz konusu maddenin 765 sayılı (mülga) TCK'nın 264. maddesinde belirtilen patlayıcı maddelerden TNT (Trinitrotoluen) olduğunun tespit edildiğinin bildirildiği, buna göre bu ifadeler ile olay yerini de inceleyen ... Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsü Müdürü Prof. Dr. Sevil Atasoy ve dört arkadaşının düzenleyerek 02.11.1998 tarihinde mahkemeye sundukları raporda patlamanın nitroselülöz içerir patlayıcı maddenin infilakı sonucu meydana geldiğine ilişkin tespitin de uyumlu olduğu, müşteki Hakan Öztütüncü'nün Cumhuriyet savcılığında verdiği ifadesi ile tanıklar Onur Yazan ve ... Karagöz'ün kolluk ifadelerindeki anlatımları göz önüne alındığında, bu anlatımların sanık ...'ün kolluk, savcılık ve sorgu ifadelerini doğruladığı, sanık ...’in üzerinde ve ... yerinde yapılan aramalar sonucu elde edilen deliller de gözetildiğinde sanıkların eylemi gerçekleştirdiklerinin ve patlamanın tüp patlaması olmadığının somut şekilde anlaşılabileceği, öte yandan patlamanın gaz sıkışmasından meydana geldiğine dair raporların, beyanlar ve patlamanın niteliği ile uyuşmadığı, izah edilen tüm bu beyanlar, bilgiler ve tespitler neticesinde sanıklar ... ve ...’in eylemlerinin Devlet topraklarının (Ülke) tamamını veya bir kısmını devletin idaresinden ayırma, Devletin bağımsızlığını azaltma, Devlet topraklarının tamamını veya bir kısmını yabancı bir devletin egemenliği altına koyma amacına yönelik ve bu sonucu oluşturmaya elverişli, amaçlanan sonucu doğurabilecek icra hareketi şeklinde olduğu hususunda kuşku bulunmadığından sanıkların 765 sayılı (mülga) TCK'nın 125. maddesi uyarınca sorumlu oldukları kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, sanıklara atılı 765 sayılı (mülga) TCK’nın 125. maddesinde düzenlenen suçun sabit olması nedeniyle bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.12.2014 tarihli ve 156-138 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanıklara atılı 765 sayılı (mülga) TCK’nın 125. maddesinde düzenlenen suçun sabit olması nedeniyle BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 21.06.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2015/25604, Karar No: 2016/12336, Tarih: 21.06.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/25604 E.  ,  2016/12336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırılarak üzerinde irtifak hakkı tesis edilen taşınmazdaki enerji nakil hattının sökülmesi üzerine, taşınmazın tapu kaydındaki irtifak hakkı şerhinin terkini karşılığında idarece takdir edilen ve davacı tarafından ödenen bedelin fazla olduğunun tespiti ile davalıya fazla ödenen bedelin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırılarak üzerinde irtifak hakkı tesis edilen taşınmazdaki enerji nakil hattının sökülmesi üzerine, taşınmazın tapu kaydındaki irtifak hakkı şerhinin terkini karşılığında idarece takdir edilen ve davacı tarafından ödenen bedelin fazla olduğunun tespiti ile davalıya fazla ödenen bedelin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; dava konusu taşınmazlar üzerindeki enerji nakil hattının davalı idare tarafından deplase edilmesi üzerine, davacının taşınmazların tapu kaydındaki irtifak haklarının da terkini istemiyle davalı idareye başvurduğu, idarece irtifak haklarının terkini karşılığı olarak 283 ada 11 parsel sayılı taşınmaz için 8.991,00.-TL, 9037 parsel sayılı taşınmaz için 15.651,00.-TL belirlendiği, davacı tarafça bu bedeller ödenerek, tapu kayıtlarındaki irtifak haklarının terkin edildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere, uyuşmazlık Kamulaştırma Kanununun 22. maddesi uyarınca tarafların anlaşmasıyla vazgeçme ve devir değil, dava konusu taşınmazdan geçen enerji nakil hattının deplase edilmesi nedeniyle söz konusu irtifak hakkının bedeli karşılığı terkini, yani Borçlar Hukuku anlamında bir icap ve kabul ilişkisi temeline dayanmaktadır. Bu durumda ise; irtifak hakkı bedelinin Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin 11. maddesinin hükümleri kıyasen uygulanarak belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Bu durumda; öncelikle, arsa niteliğindeki dava konusu taşınmazların emsal incelemesi yapılarak değeri belirlendikten sonra, dava konusu taşınmazların tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hatlarının taşınmazlardan geçiş güzergahı dikkate alınıp, söz konusu enerji nakil hatları nedeniyle taşınmazın tamamında meydana gelecek olan değer düşüklüğü oranı belirlenip, taşınmazın tamamının değeri ile bu oranın çarpılması sonucu bulunacak miktar belirlenerek, davalı idareye fazla ödenen bir miktar olup olmadığının tespit edilmesinden sonra işin esası hakkında hüküm kurulması gerekirken, yasal olmayan gerekçelerle ret kararı verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13863, Karar No: 2014/20119, Tarih: 19.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/13863 E.  ,  2014/20119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2013/366-2014/179

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/06/2014 tarih ve 2013/366-2014/179 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin % 23 oranında hissedarı olduğunu, ortak U.. K..’ın yetkisi bulunmadığı halde müvekkilinin bilgisi dışında ortaklar kurulunu toplantıya çağırdığını, 28-02-2013 tarihli ortaklar kurul toplantısına U. K... ve H. T..’un katıldığını, 1 nolu gündem maddesi ile H..T..’un sahip olduğu hisselerin 30.11.2012 tarihli hisse devir sözleşmesi uyarınca U. K.. devrinin kabul edildiğini, anılan kararda hissesini devreden H.. T..’un da oy kullandığını, 20.03.2009 tarihli ortaklar kurul kararı ile 5 yıllığına müdür atanan S.. B..r’ın hiçbir haklı gerekçe gösterilmeden müdürlük görevi sonlandırılıp müdür olarak U.. K..’ın atandığını, yine ortak olmayan O.. K..’ın da dışarıdan müdür olarak atandığını, alınan kararların yasa, anasözleşme ve iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek, 28-02-2013 tarihli ortaklar kurul toplantısında alınan kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alınan kararların usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, alınan kararların usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, genel kurulu toplantıya ortak U.. K..ın çağırdığı, çağrı tarihi itibariyle şirket müdürünün S.. B..r olduğu, dava konusu ortaklar kurulu tutanağında U.. K..ın ve hisseni devreden ortak H.. T..'un imzasının bulunduğu, anılan toplantıda "S.. B..ın müdürlük görevinin sona erdirilmesine, ortaklardan U.. K..'ın ve şirket dışından O.. K..'ın on yıl süreyle müdür olarak seçilmesine karar verildiği, davalı şirketin anasözleşmesinin 8.maddesinde pay devrine ilişkin olarak 6762 Sayılı TTK'nun 520.maddesi hükmünün saklı tutulduğu, pay devrinin geçerli olması için ortakların en az dörtte üçünün onay vermesi ve bunların esas sermayesinin dörtte üçüne sahip olması gerektiği, TTK ‘nun 520/2 maddedeki yeter sayı dikkate alındığında ortak U.. K..'ın sahip olduğu %67’lik sermaye oranının tek başına pay devrine onay vermeye yeterli olmadığı, davacının toplantıya katılmasının oylamanın seyrini etkileyeceği, pay devrine onaya ilişkin kararların yoklukla malul olduğu, genel kurulun görev süreleri dolmamış olsa bile müdür veya müdürleri görevden alıp yerine yenisini atayabileceği, TTK'da müdürlerin görevden alınması ve seçimine ilişkin özel bir yeter sayı düzenlenmesi bulunmadığı, müdürün görevden alınmasına ve yeni müdür seçilmesine ilişkin genel kurul kararında herhangi bir hukuka aykırılık tespit edilmediği gerekçesiyle kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, limited şirket ortaklar kurul kararlarının iptali istemine ilişkindir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. Gerek mülga 1086 sayılı HUMK’nın 382 ve devamı maddelerinde gerekse yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 294 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca hükme bağlanmıştır. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması ve tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi ilke olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle hükmün açık, anlaşılır ve şüpheye yer vermeyecek şekilde infazı kabil olarak kurulması ve de en önemlisi sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun bulunması gerekir. Aksi halde, yargılamanın açıklığı ilkesi dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına duyulan güven sarsılmış olacaktır. Kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki olmaması gerektiği gibi gerekçe ile hüküm fıkrası arasında da çelişki bulunmaması yasal bir zorunluluk olup, HMK'nın 298/2. maddesinde gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Kararların bu hususlara aykırı oluşturulması mahkeme kararlarına duyulan güveni sarsacağı gibi verilen kararların hukuki denetiminin yapılmasını da olanaksız kılmaktadır.

Somut olayda mahkemece, hükümde “kanıtlanamayan davanın reddine” karar verilmiş olmasına rağmen gerekçede “dava konusu genel kurulda alınan pay devrine onay kararının toplantı ve karar yeter sayılarına aykırı olarak alınmış olması sebebiyle yoklukla malul olduğu, toplantıda alınan diğer kararların ise iptalini gerektiren bir durum bulunmadığı” belirtilmiştir. Bu durumda, gerekçe ile hüküm birbiriyle çeliştiğinden verilen karar yukarıda açıklanan yasa ve içtihat hükümlerine aykırı bulunmakla davacı vekilinin bu yöndeki temyiz itirazlarının kabulü ile kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir

2- Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 19.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3485, Karar No: 2015/22754, Tarih: 23.02.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/3485 E.  ,  2015/22754 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/67911

MAHKEMESİ : Tarsus 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/09/2010

NUMARASI : 2006/184 (E) ve 2010/576 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

1- Sanığın, üzerinde ......sayılı sahte plaka takılı araçla ve bu plakaya göre tanzim edilmiş motorlu araç trafik, tescil belgeleri düzenlenmiş şekilde yakalanması sebebiyle üzerine atılı resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; aşamalarda istikrarlı bir biçimde, aracı teyzesinin oğlu S. S.'den bir yıllığına kiraladığını, bu hususa S. B.'nin de şahit olduğunu, aracı aynen bu haliyle aldığını, üzerinde hiçbir değişiklik yapmadığını, yapılan sahteciliklerden haberinin olmadığını savunması, dosya içerisine ibraz ettiği kira sözleşmesinde de kiraya veren bölümünde S. S., şahit kısmında ise S. B.i'nin yer alıyor olması karşısında; S. S.ve S. B.'nin duruşmaya celbi ile sanığın savunması kapsamında ayrıntılı beyanlarının alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.06.2010 gün ve 98/143 sayılı ve Dairemizin benzer bir çok kararında açıklandığı üzere, 5237 sayılı TCK.nun 43. maddesinin uygulanabilmesi için “bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi” gerektiği, suç tarihinde sanığın kullandığı araç üzerindeki sahte plaka ve trafik-tescil belgelerinin aynı anda ele geçirildiği gibi dosya kapsamına göre bu belgelerin farklı zamanlarda düzenlendiğine dair kesin delil bulunmadığı anlaşıldığından zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı, eylemin kül halinde 5237 sayılı Yasanın 204/1. maddesinde öngörülen resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı ancak, birden çok sahte belgenin düzenlenmesi/kullanılması olgusunun 5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi sırasında nazara alınabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde suçun zincirleme şekilde işlendiğinin kabulü ile temel cezanın TCK.nun 43. maddesi uyarınca artırılması suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.02.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8180, Karar No: 2011/10559, Tarih: 15.06.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/8180 E.  ,  2011/10559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

:Müdürlüğüne İzafeten Mersin Muhakemat Müdürlüğü

DAVA TÜRÜ :Gaiplik

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, gaiplik kararı verilmesi isteğine ilişkin olup, Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü tarafından açılmıştır. Davacı, kuruma bağlı Zihinsel Özürlü Çocuklar Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde bakılmakta iken, 24.09.2004 tarihinde kurumdan izinsiz olarak ayrılan (14) yaşındaki İdris Aslan isimli çocuğun o tarihten bu yana kendisinden haber alınamadığını ileri sürerek gaiplik karar verilmesini istemiştir. Hakları ölüme bağlı olanların başvurusu üzerine şartları varsa gaiplik kararı verilebilir. ( TMK. md. 32 ) İlgilinin gaipliğine karar verilmesi halinde davacı kurumun kullanabileceği ölüme bağlı bir hak bulunmadığına göre kurumun aktif dava ehliyeti bulunmamaktadır. Öyleyse, davanın davacının aktif dava ehliyeti bulunmadığından reddi gerekirken , yazılı gerekçe ile reddi doğru değil ise de, sonuçta dava reddedildiğine göre karar yukarıda açıklanan sebeple sonucu itibarıyla doğru olduğundan davacının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün açıklanan sebeple ONANMASINA, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.15.06.2011 (Çrş)
Yargıtay — Esas No: 2019/2782, Karar No: 2019/13882, Tarih: 23.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2782 E.  ,  2019/13882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Sanığın, müştekinin kasiyer olarak çalıştığı markette, para bozdurmak bahanesiyle para alışverişi sırasında, 100,00 TL parayı müştekinin kafasını karıştırarak alması şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/2-b maddesi ile uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

2. Müştekinin 09.12.2014 tarihli duruşmada, olayın üzerinden 2 ay geçtikten sonra zararın karşılandığını beyan ettiği, sanığın 11.09.2014 tarihinde alınan savunmasında "parayı bu tarihten 3 ay kadar önce oradaki akrabam vasıtasıyla, kasiyere verdim" şeklinde beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında; müştekiden zararının ne zaman giderildiği sorularak, kovuşturma başlamadan önce iadede bulunulmuş ise 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması, aksi halde aynı Kanunun 168/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23.09.2019 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ...’un hırsızlık suçundan yapılan yargılaması sonucunda TCK'nın 142/2-b maddesi uyarınca mahkûmiyetine ilişkin hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Daire çoğunluğunca ''sanığın eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğuna" karar verilmiştir.

Daire çoğunluğunun görüşü ile karşı oy düşüncem arasındaki fark, özetle; sanığın eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan “hırsızlık” suçunu değil, aynı Kanun’un 157/1. maddesinde tanımlanan “dolandırıcılık” suçunu oluşturduğuna ilişkindir.

Daire çoğunluğunun görüşü ile karşı oy düşüncem arasındaki fark, özetle; sanığın eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan “hırsızlık” suçunu değil, aynı Kanun’un 157/1. maddesinde tanımlanan “dolandırıcılık” suçunu oluşturduğuna ilişkindir.

Müşteki, soruşturma ve kovuşturma aşamasında; “Olay tarihinde Atatürk Caddesi üzerinde bulunan ... adlı markette çalıştığı sırada iki kişinin geldiğini, sanığın marketten aldığı iki ürün ile kasaya yaklaştığını, aldığı ürünlerin toplamının 4,5 TL olduğunu, sanığın elindeki 100 TL’yi kendisine uzattığını, daha sonra ‘Neyse bozuk varmış’ diyerek kendisinden 100 TL’yi geri istediğini, yanında bulunan diğer kişinin sürekli kendisini lafa tuttuğunu, sanığın ‘100 TL’yi tekrar iki 50’lik yaparmısınız’ dediğini, kendisinin iki adet 50 TL verdiğini, o ara bir karışıklık olduğunu, daha sonra sanığın marketten almış olduğu ürünler için 50 TL verdiğini, ürün bedelini alarak para üstünü sanığa verdiğini, sanığın kapıdan çıkarken kendisine dönüp ‘geçmiş olsun’ dediğini ve marketten ayrıldığını, kasayı kontrol ettiğinde 100 TL’nin eksik olduğunu fark ettiğini” beyan etmiş,

Sanık, “...'ye akraba ziyaretine gittiğini, alışveriş esnasında kasiyerin kendisine 100 TL para verdiğini, bunu sonradan farkettiğini, kimseyi dolandırmadığını, üzerime atılı suçlamayı kabul etmediğini, dalgınlıktan kaynaklanan bir problem olduğunu" savunmuştur.

Doğru sonuca varılması için öncelikle dolandırıcılık ve hırsızlık suçlarının unsurlarının ortaya konulması, takiben sanığın eyleminin hukuksal değerlendirmesinin yapılması gerekmektedir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun “Dolandırıcılık” başlıklı 157. maddesinde; “Hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlayan kişiye ...cezası verilir” şeklinde dolandırıcılık suçunun temel şekli, anılan Kanun'un 158. maddesinde ise dolandırıcılık suçunun nitelikli halleri düzenlenmiştir.

Madde metninde görüldüğü üzere dolandırıcılık suçunun maddi unsurunun hareket kısmı “hileli davranışlarla bir kimseyi aldatmak” şeklinde ifade edilmiştir.

Öğreti ve Ceza Genel Kurulunun uygulamalarına göre malvarlığının yanında irade özgürlüğünün de korunduğu dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

a) Failin bir takım hileli davranışlarda bulunması,

b) Hileli davranışların mağduru aldatabilecek nitelikte olması,

c) Failin hileli davranışlar sonucunda mağdurun veya başkasının aleyhine, kendisi veya başkası lehine haksız bir yarar sağlaması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Fail kendisi veya başkasına yarar sağlamak amacıyla bilerek ve isteyerek hileli davranışlar yapmalı, bu davranışlarla bir başkasına zarar vermeli, verilen zarar ile eylem arasında uygun nedensellik bağı bulunmalı ve zarar da, nesnel ölçüler göz önünde bulundurularak belirlenecek ekonomik zarar olmalıdır.

c) Failin hileli davranışlar sonucunda mağdurun veya başkasının aleyhine, kendisi veya başkası lehine haksız bir yarar sağlaması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Fail kendisi veya başkasına yarar sağlamak amacıyla bilerek ve isteyerek hileli davranışlar yapmalı, bu davranışlarla bir başkasına zarar vermeli, verilen zarar ile eylem arasında uygun nedensellik bağı bulunmalı ve zarar da, nesnel ölçüler göz önünde bulundurularak belirlenecek ekonomik zarar olmalıdır.

Görüldüğü gibi, dolandırıcılık suçunu diğer malvarlığına karşı işlenen suç tiplerinden farklı kılan husus, aldatma temeline dayanan bir suç olmasıdır. Birden çok hukuki konusu olan bu suç işlenirken, sadece malvarlığı zarar görmemekte, mağdurun veya suçtan zarar görenin iradesi de hileli davranışlarla yanıltılmaktadır. Hile ve aldatma yok ise dolandırıcılık suçundan söz etmeye olanak yoktur.

TCK’nın 157. maddesinde yalnızca hileli davranıştan söz edilmiş, suçun hareket kısmını oluşturan hileli davranışların neler olduğu gösterilmemiş, bu hususu öğreti ve uygulamaya bırakmıştır.

Hile, Türk Dili Kurumu sözlüğünde, “birini aldatmak, yanıltmak için yapılan düzen, dolap, oyun, desise, entrika” şeklinde açıklanmış,

Uygulamada ise; “Hile nitelikli yalandır. Yalan belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun denetleme olanağını ortadan kaldırmalıdır. Kullanılan hile ile mağdur yanılgıya düşürülmeli ve yanıltma sonucu kandırıcı davranışlarla yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hileli davranışın aldatacak nitelikte olması gerekir. Basit bir yalan hileli hareket olarak kabul edilemez” biçiminde tanımlanmıştır.

Öğretide de hile ile ilgili olarak; “olaylara ilişkin yalan açıklamaların ve sarf edilen sözlerin doğruluğunu kuvvetlendirecek ve böylece muhatabın inceleme eğilimini etkileyebilecek yoğunluk ve güçte olması ve bu bakımdan gerektiğinde bir takım dış hareketler ekleyerek veya böylece var olan halden ve koşullardan yararlanarak, almayacağı bir kararı bir kimseye verdirtmek suretiyle onu aldatması, bu suretle başkasının zihin, fikir ve eylemlerinde bir hata meydana getirmesidir”, “objektif olarak hataya düşürücü ve başkasının tasavvuru üzerinde etki meydana getiren her türlü davranıştır”, “hile, oyun, aldatma, düzen demektir. Objektif olarak hataya düşürücü ve başkasının tasavvuru üzerinde etki doğurucu her davranış hiledir” biçiminde tanımlara yer verilmiştir.