muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8871, Karar No: 2013/10815, Tarih: 18.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/8871 E.  ,  2013/10815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Katılan hakkında Uşak Devlet Hastanesi plastik cerrahi hekimi tarafından hazırlanan 19.09.2007 tarihli adli raporda; katılanın yaralanmasının yüzde ... iz niteliğinde olmadığı belirtilmesine karşın, Adli Tıp Kurumu Uşak Şube Müdürlüğü adli tıp hekimi tarafından hazırlanan 21.01.2010 tarihli adli raporda; katılanın yaralanmasının yüzde ... iz niteliğinde olduğunun belirtilmesine göre; katılandaki yaralanmanın nitelikleri hususunda her iki rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi için Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden yeni bir rapor alınması gerektiği gözetilmeden, yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm tesisi,

2) Kabule göre de; sanığın, yüzde ... ize neden olan yaralama eylemini eşine karşı gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, TCK'nin 86/1, 3.a, 87/1.c-son maddeleri uyarınca sanığa hükmedilecek cezanın alt haddinin 5 yıldan az olamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 18.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20508, Karar No: 2015/8917, Tarih: 28.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/20508 E.  ,  2015/8917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

VASİ : ...

KISITLI : ...

VASİ ADAYI : 1-... Vek.Av....

2-...

Dava dilekçesinde, vasinin değiştirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm vasi tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

..., felçli olması nedeniyle Türk Medeni Kanunu'nun 405. maddesi uyarınca kısıtlanmış, ... kendisine vasi olarak atanmıştır. Vasi Adayı ...; kısıtlının kendisinin amcası olduğunu, vasinin kısıtlıyı diğer aile bireylerine haber vermeden...daki bir bakım ve rehabilitasyon merkezine yerleştirdiğini, vasinin kısıtlıya kötü muamelede bulunduğunu bu nedenle vasinin vasilik görevinin kaldırılarak kendisinin ya da bir başkasının vasi atanmasını istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz, atanan vasinin şahsına itiraz niteliğindedir.

Türk Medeni Kanunu'nun 422. maddesi gereğince vasinin şahsına-sıfatına karşı yapılan itirazları veya vasinin ileri sürdüğü kaçınma sebeplerini (özürleri) inceleme görevi, öncelikle vesayet makamı olan sulh hukuk mahkemesine, onun kabul etmemesi halinde denetim makamına aittir. Türk Medeni Kanunu'nun 397. maddesinde de denetim makamı görevinin asliye hukuk mahkemesine ait olduğu hükme bağlanmıştır. Açıklanan bu hukuki düzenlemelere göre; temyiz dilekçesinin vesayet makamının atadığı vasinin şahsına karşı itiraz olarak kabul edilip yapılan bu itirazların öncelikle sulh hukuk mahkemesince değerlendirilmesi, itiraz nedenleri yerinde görülmediği takdirde buna ilişkin kararla birlikte evrakın denetim makamı olan asliye hukuk mahkemesine gönderilmesi ve denetim makamınca bu konuda kesin bir karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine İADESİNE, 28.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/533, Karar No: 2019/5164, Tarih: 04.11.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/533 E.  ,  2019/5164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya kapsamına göre; sanığın bıçak tevcih ederek mağdurdan sadece 4 bira istemesi şeklinde gelişen olayda; sanığın 4 bira ile sınırlı özgülenen kastı dikkate alındığında sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 150/2. maddesinde düzenlenen “Değer azlığı” hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.11.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26153, Karar No: 2015/2547, Tarih: 16.02.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/26153 E.  ,  2015/2547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava nitelikçe; meslek hastalığına bağlı olarak %20 oranındaki sürekli iş göremezliğinin 20.08.2006 tarihinde artarak %46,20 oranına yükselmesi nedeniyle %26,20 oranındaki fark maluliyet için maddi tazminat istemine yöneliktir. Davanın bu niteliğine göre, mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açılmamak için, ... tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödeneğinin, rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerektiği ortadadır. Kurumca rücu edilebilen peşin değer ise işveren ve üçüncü kişilerin kusurları ile sınırlıdır.

Mahkemece meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davalarında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kabulüne karar verilmişse de eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında ... tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik

ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidilerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, davacının her iki maluliyeti açısından işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. Maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının ileride incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11521, Karar No: 2015/17820, Tarih: 08.10.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/11521 E.  ,  2015/17820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davacı

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; bozulmasına dair Dairemizin 03.02.2015 gün ve 9337-793 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Dava, aile konutu üzerindeki ipoteğin kaldırılması istemine ilişkindir. Davacı malik olmayan eş, aile konutu niteliğinde bulunan taşınmazın, malik olan davalı eş tarafından “açık rızası bulunmadan” davalı banka lehine ipotek ettirildiğini ileri sürerek, aile konutu üzerine konulan ipoteğin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı banka , dava konusu taşınmazın tapu kaydında aile konutu olduğuna dair bir şerhin bulunmadığına ve iyiniyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı malik olan eş davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı kadının rızası alınmadan davalı eş adına tapuda kayıtlı olan ve aile konutu niteliğindeki taşınmaz üzerinde davalı banka lehine ipotek tesis edildiği belirtilerek, davanın kabulü ile ipoteğin kaldırılmasına karar verilmiş,hüküm davalı banka tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 03.02.2015 gün 2014/9337 esas, 2015/793 karar sayılı ilamı ile hükmün davalı banka lehine bozulmasına karar verilmiştir.Dairemizin bozma ilamından sonra Hukuk Genel Kurulu “emsal davalarda” gerekçesi aşağıya alınan 2013/2-2056 esas, 2015/1201 karar ve 15.04.2015 günlü kararı ile “yeni bir uygulamaya” geçmiştir. Hukuk Genel Kurulunun benzer davalarda da sürdürülen yeni uygulaması Dairemiz tarafından da benimsenmiş olup Dairemiz emsal bütün davalarda Hukuk Genel Kurulunun aşağıdaki görüşlerine aynen katılmaktadır.

Emsal Hukuk Genel Kurulu kararında yer alan yerel mahkemenin “direnme gerekçesinde” açıkça belirtildiği üzere Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin fiil ehliyetine getirilen sınırlama aile konutuna şerhin konulması ya da konulmaması koşuluna bağlanmadığı gibi işlem tarafı olan üçüncü kişinin iyiniyetli olup olmamasının da herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.” Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “konulmuş olmasa da” eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa dahi aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh “kurucu” değil “açıklayıcı” şerh özelliğini taşımaktadır.

Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “emredici” niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem için verilebilir.

Türk Medeni Kanununun 193. madde hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin korunması” amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin “açık rızası bulunmadıkça” aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunun ipotek edilmesi gibi “tek başına” bir ayni hakla sınırlandıramaz. Bu sınırlandırma “ancak diğer eşin açık rızası alınarak” yapılabilir.

Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin “açık” olması gerekir (..., Türk Medeni Kanununun Getirdiği ...; 2007, Birinci Basıdan İkinci Tıpkı Bası, s.

Her ne kadar ipotek doğrudan doğruya aile konutundan faydalanma ve oturma hakkını engellemiyorsa da, hak sahibi eşin kötüniyetli ve muvazaalı işlemleri ile aile konutunun elden çıkarılma tehlikesi nedeniyle ipotek işlemine diğer eşin “açık rızası” şarttır.

Somut olayda, davalı eş dava konusu aile konutu üzerinde diğer davalı banka lehine ipotek tesis etmiş, bu işlem sırasında davalı eş tarafından davacı eşin açık rızası alınmamıştır. Yukarıda açıklanan kurallar çerçevesinde eşin “açık rızası” alınmadan yapılan işlemin Hukuk Genel Kurulunca da açıkça ifade edildiği üzere “geçerli olduğunu” kabul etmek imkansızdır. Eş söyleyişle eşin “açık rızası alınmadan” yapılan işlemin “geçersiz olduğunu” kabul etmek zorunludur.

Hal böyle olunca, mahkemece Hukuk Genel Kurulunca benimsenen yukarıda açıklanan yasal düzenleme ve ilkelere uygun değerlendirme yapılarak davacı kadının karar düzeltme isteği yerinde bulunduğundan kabulüne, Dairemizin 03.02.2015 gün 2014/9337 esas, 2015/793 karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440/5-4. maddesi gereğince karar düzeltme talebinin KABULÜNE, Dairemizin 03.02.2015 gün 2014/9337 esas, 2015/793 karar sayılı ilamının KALDIRILMASINA, mahalli mahkeme kararının yukarıda gösterilen sebeple ONANMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 15.10.2015 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/11747, Karar No: 2017/5344, Tarih: 05.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/11747 E.  ,  2017/5344 K.**

**"İçtihat Metni"**

Üçüncü kez alkollü araç kullanmak eylemi nedeni ile ... hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 48/5. maddesi gereğince Pendik Kaymakamlığı İlçe Emniyet Müdürlüğü Trafik Tescil Denetleme Büro Amirliğince düzenlenen 07/06/2013 tarihli 317535 sayılı trafik suç tutanağını müteakip, Pendik İlçe Emniyet Müdürlüğünün 07/06/2013 tarihli ve 2872 sayılı yazısı üzerine, 3. kez alkollü araç kullanma eylemi nedeni ile 2918 sayılı Kanun’un 48/5 ve 112. maddeleri gereğince sürücü belgesinin 5 yıl süre ile geri alınmasına dair İstanbul Anadolu 20. Sulh Ceza Mahkemesinin 11/12/2013 tarihli ve 2013/401 esas, 2013/903 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 14/09/2015 tarihli ve 2015/2980 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 09/06/2016 gün ve 11106 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/06/2016 gün ve KYB-2016-254188 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 317535 sayılı trafik suç tutanağına istinaden Pendik İlçe Emniyet Müdürlüğünün 07/06/2013 tarihli ve 2872 sayılı yazısı üzerine ... hakkında 3. kez alkollü araç kullandığından bahisle 2918 sayılı Kanun'un 48/5 ve 112. maddeleri gereğince sürücü belgesinin 5 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş ise de, sürücü belgesinin geri alınmasına dayanak yapılan 07/06/2013 tarihli ve 317535 sayılı trafik suç tutanağına istinaden Pendik Kaymakamlığı İlçe Hukuk İşleri Şefliğinin 13/06/2013 tarihli ve 839 sayılı kararı ile uygulanan idarî para cezasına muteriz tarafından yapılan başvurunun İstanbul Anadolu 33. Sulh Ceza Mahkemesinin 22/11/2013 tarihli ve 2013/339 değişik iş sayılı kararı ile kabul edilerek idari para cezasının kaldırılmasına karar verildiği, mezkur karara karşı yapılan itirazın İstanbul Anadolu 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/01/2014 tarihli ve 2014/20 değişik iş sayılı kararı ile reddedilerek hükmün kesinleştiği nazara alınarak, itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla;

Dosya kapsamında yapılan incelemede;

Dosya kapsamında yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 11/06/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 48. maddesinde yer alan "Sürücü belgelerinin geçici geri alma işlemleri bu Kanunun 6'ncı maddesinde sayılan görevliler tarafından yapılır" ve yine 2918 sayılı Kanun'un 02/08/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6495 sayılı Kanun'un 20. maddesi ile değişik 112/1. maddesinde yer alan "Bu Kanun'un 6'ncı maddesinde sayılan görevlilerin ve trafik tescil kuruluşlarının yetkilendirildiği haller hariç olmak üzere, sürücü belgelerinin geri alınmasına ve iptaline sulh ceza mahkemeleri karar verir." şeklindeki düzenlemeler karşısında, mercii İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hakimliğinin karar tarihi olan 14/09/2015 tarihinde yürürlükte olan 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 48. maddesinin 6487 sayılı Kanun'la değişik hali uyarınca sürücü belgesinin 5 yıl süre ile geçici olarak geri alınması işleminin aynı Kanun'un 6. maddesinde sayılan trafik zabıtasının yetkisinde olduğu anlaşılmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Açıklanan nedenlerle, mercii İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hakimliğinin karar tarihi olan 14/09/2015 tarihinde yürürlükte olan 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 48.maddesinin 6487 sayılı Kanun'la değişik hali uyarınca sürücü belgesinin 5 yıl süre ile geçici olarak geri alınması işleminin aynı Kanun'un 6.maddesinde sayılan trafik zabıtasının yetkisinde olduğundan görev yönünden kanun yararına bozma yoluna gelinip gelinmeyeceğinin takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12958, Karar No: 2022/3184, Tarih: 08.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/12958 E.  ,  2022/3184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi : ... 25. İş Mahkemesi

Dava, iş kazasının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı, davalılardan Kurum ve ... İnş Enerji San. ve Tic. A.Ş. vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalılardan Kurum ve ... İnş Enerji San. ve Tic. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu eldeki davada, davacının 15.04.2016 tarihinde davalı ... İnş. Enerji San.ve Tic. A.Ş. 'nin, Kuzey Irak'ta bulunan ... Demir-Çelik Fabrikası'nın yapım işini taşeron olarak üstlenen davalı ... İnş. Nak. Tur. Hayv. Tar. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. bünyesinde kalıp ustası olarak çalışırken iskeleden düşmesi sonucu geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespiti talep edilmiş olup, mahkemece, davacının asıl işveren ... İnş. Enerji San. ve Tic. AŞ.’ye ait işyerinde, alt işveren ... İnş. Nak. Tur. Hayv. Tar. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. nezdinde çalışırken geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken, her iki işveren nezdinde çalışırken denilmek suretiyle infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmektedir.

Ne var ki bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: İlk Derece Mahkemesi'nin hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin silinerek, yerine “davanın kabulü ile; davacının asıl işveren ... İnş. Enerji San. ve Tic. AŞ.’ye ait işyerinde, alt işveren ... İnş. Nak. Tur. Hayv. Tar. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. nezdinde çalışırken geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine” yazılmasına ve hükmün bu biçimiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine, 08/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/619, Karar No: 2016/4514, Tarih: 03.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/619 E.  ,  2016/4514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 109/2, 109/3-f, 109/5, 43/1. maddeleri uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanunun 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldığında 6 yıl 3 ay yerine 5 yıl 15 ay hapis cezası belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ile müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüsten kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Tüm dosya kapsamına göre; cinsel organda sertleşme bozukluğu olan hastaların tedavisinde kullanılan Vega 100 Sildenafil Cırate isimli ilacı kullandığı anlaşılan sanığın cinsel organını anal yoldan mağdurenin vücuduna sokmaya çalıştığı, bu amaçla cinsel organına ayrıca krem sürdüğü, ancak mağdurenin etkin direnmesi olmadığı halde duhul eylemini gerçekleştiremediği, mağdureye vajinal yoldan ilişkiye girmesi halinde kızlığının bozulacağını, hayatının söneceğini, kendisine acıdığı için anal yoldan ilişkiye girmeye çalıştığını söylediği, bu nedenle cinsel organını mağdurenin anal ve vajinal bölgelerine sürtmek suretiyle cinsel arzularını tatmin ettiği, sanığın organ sokma eylemini gerçekleştirebilecek fiziksel yeterliliği bulunmadığından nitelikli cinsel istismar suçunun elverişli hareketlerle icrasına başlayamadığı, bu itibarla eyleminin çocuğun basit cinsel istismarı suçu kapsamında kaldığı gözetilerek bu suçtan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüsten hüküm kurulması,