muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/970, Karar No: 2018/4768, Tarih: 21.06.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/970 E.  ,  2018/4768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin ... ili, ... ilçesi, ...köyü, 1687 parselde bulunan ana taşınmazdaki, ...numaralı bağımsız bölümün maliki olduğu, ilgili taşınmazın binasının uzun yıllar önce yapılan çok eski bir bina olduğunu, anataşınmazın bulunduğu yerin deprem bölgesinde bulunması, binanın yaşı ve statik durumu gereğince bağımsız bölümün mesken niteliğinde kullanımının tehlike arz ettiğini, ... İnşaat Mühendisleri Odasına başvurarak aldıkları rapora göre binanın taşıyıcı özelliğini kaybettiğinin, kullanımın can ve mal güvenliği açısından sakıncalı olduğunun ve güçlendirme maliyetinin yapının yıkılıp tekrar inşasının maliyetinden çok olacağının tespit edildiğini, kat maliklerinden üçünün bağımsız bölümün yıkılıp yeniden yapılması konusunda yazılı muvafakat verdiğini, muvafakat vermeyen kat maliklerinin davalı taraf olarak gösterildiği belirterek bağımsız bölümün proje müellifinin geçmiş dönemlerde onay verdiği ve vereceği izin ve muvafakatname doğrultusunda Mimarlar Odası ... Temsilciliğinden onaylatılacak mimari ve İnşaat Mühendisleri Odası ... Temsilciliğinden onaylatılacak projelere uygun olarak yeniden inşa edilebilmesi için yıkımına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile ... ili, ... ilçesi, ...mahallesi, ... mevkii Cilt no:3, Sayfa no:216 eski 1687 yeni 382 ada ... parsel üzerinde bulunan 16/108 arsa paylı davacı ...'a ait ...numaralı bağımsız bölümün onaylı mimari projesine ve alınacak statik projesine uygun olarak, hafif iş makinası kullanarak yıkılıp yeniden inşasına izin verilmesine, yargılama giderinin davanın mahiyeti gereği davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından yargılama giderine ilişkin olarak, bir kısım davalılar vekili tarafından esasa ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına ve alınan bilirkişi raporuna göre çekişmeli ...Köyü, 1687 parselde bulunan ana taşınmazdaki, ...numaralı bağımsız bölümün taşıyıcı duvar malzemesi niteliklerinin yetersiz olduğu, bu şekilde kullanılamayacağı, binanın yıkılmadan güçlendirme çalışmasının yapılması halinde de binanın içerisinde alan daralmasının oluşacağı ve buna rağmen deprem dayanıklılığının sağlanamayacağı belirlenmekle binanın yeniden yapılmasının zaruret hâli oluşturduğu, Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesinin de bu hususa cevaz verdiği anlaşılmakla ...numaralı bağımsız bölümün hafif iş makinası kullanılarak yıkılıp mimari projesine uygun olarak aynı yerine, aynı konum ve yüzölçümü ile yeniden yapılmasına izin verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine .../06/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9183, Karar No: 2014/9625, Tarih: 11.09.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/9183 E.  ,  2014/9625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ayvacık İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2014

NUMARASI : 2013/69-2014/25

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalılardan S.. G.. tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kesinleşen icra takibi nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne, davalıların kiralanandan tahliyesine karar verilmiş, karar davalılardan S.. G.. tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe ve davaya dayanak yapılan 15/09/2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesini davalılardan S.. G.. müteselsil kefil sıfatıyla imzalamıştır. Bu durumda Mahkemece, davalı S.. G.. yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken kesinleşen takip sebebiyle davalı kiracı kefili S.. G..'ün diğer davalı ile birlikte kiracı olduğunun kabulü ile kiralanandan tahliyesine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 11/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18385, Karar No: 2018/13212, Tarih: 19.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/18385 E.  ,  2018/13212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili,müvekkilinin davalılar hakkında işçilik alacakları konusunda icra takibine başlaması üzerine davalıların icra takibine itiraz ettiğini, davalı ... Otelcilik A.Ş. İşletmeyi ... Turizm A.Ş.'ye devrettiğini, yeni işveren işçilerin tazminat sorumluluklarından kurtulmak adına tüm işçileri, işçilere haber vermeksizin 25 ve 26 Temmuz 2013'de ... kayıtları kapsamında göstermelik olarak çalışanların bilgisi dışında işten çıkarttığını, davacı ve 15-20 arkadaşı hariç kalan diğer tüm işçileri ise fiilen çalıştırmaya devam ettiğini, 26/07/2013 tarihinde planlama mazereti ile işten çıkarıldıklarını anlayan ve işe devam için aranacağını bekleyen davacı ve diğer mağdur işçiler hiçbir zaman aranmadığını, davacıya iş sözleşmesinin feshedildiği sözlü veya yazılı herhangi bir şekilde bildirilmediğini, davacının daha sonra ... kayıtlarından işten çıkarıldığını öğrendiğini, tazminat ve alacak sorumluluğundan kurtulmak isteyen davalıların, muvazaalı işlem yaptığını, davacı ve diğer 15-20 işçiyi işten çıkarırken geri kalan işçileri yeni şirkette çalıştırmaya devam ettiğini, şirketler arasındaki külli devir nedeniyle işten çıkarılan işçilerin tazminat ve alacaklarından her iki şirket de sorumlu olduğunu, bu sorumluluk nedeniyle davacının alacak hakları için davalılar aleyhine ... 12. İcra Müdürlüğü'nün 2013/8601 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davacının davalılardan ... Otelcilik A.Ş.'de 24/06/2011 tarihinde garson olarak işe başladığını, habersiz ve ihbarsız olarak iş akdinin feshedildiği 26/07/2013 tarihine kadar da aralıksız ve kesintisiz çalıştığını, davacının halen davalı şirkette kullanmadığı ve ücretini alamadığı 13 günlük yıllık izin ücreti alacağı bulunduğunu, en son brüt 1.725-TL olduğunu iddia ederek açılan davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Otel ve Turizm İşletmeciliği A.Ş. vekili, davacı ile aralarında çalışma süresi yönünden ihtilaf bulunmadığını, davacının iş akdini iş kanunun 17. Maddesine uymadan kendisinin sonlandırdığını, çalışmakta olduğu otelin diğer davalı şirkete ... Turizm A.Ş.'ye devredildiğini, devirden sonra tüm işçilere işlerine devam edileceğinin bildirildiği halde davacının devam etmediğini, davacının iddialarının mesnetsiz olduğunu, çalışmış olduğu süre boyunca iş akdinden kaynaklanan tüm işçilik alacaklarının ödendiğini, tüm yıllık izinlerini kullandığını, yıllık izin borçları olmadığını savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Turizm Ticaret A.Ş. vekili, diğer davalı şirketin kötü niyetli ve gerçeğe aykırı davaya cevap dilekçesini, beyanlarını kabul etmediklerini, kendi sorumluluk ve borçlarından kurtulabilmek amacıyla işyeri devrinin olduğu iddiasında bulunduklarını, diğer davalı tarafından işten çıkartılan tüm şahısların kayıtlarına bakıldığında bir kısmının işyeri kapanması, bir kısmının ise devir beyanları ile işten çıkartıldığı görüleceğini, dosya arasına gelen bilgi ve kayıtlarından da açıkça anlaşılacağı üzere ortada bir devir olmadığını ve diğer davalının da halen aktif bir şekilde faaliyetine devam ettiğini, davacının müvekkili şirket nezdinde 01/08/2013 tarihinden öncesine dayalı herhangi bir fiili çalışmasının bulunmadığını savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının her ne kadar ... Otel ve Turizm İşl. A.Ş nin ... A.Ş.’ye devredildiği davacı tarafça iddia edilmişse de, her iki şirket arasında devir ilişkisinin olmadığı, devir ilişkisinin davacı tarafça ispatlanamadığı, kaldı ki davalı ...Ş'nin 01.08.2013 tarihinde ticari faaliyetine başlamış olduğu, davacının iş akdinin ise işyerinin kapanması gerekçesiyle 26.07.2013 tarihinde davalı ... A.Ş. tarafından feshedildiği, davacının davalı ...Ş.’de herhangi bir çalışmasının bulunmadığı, dolayısıyla davalı ...Ş.’nin pasif husumet ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle, davalı ...Ş. aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalı ... Otel ve Turizm A.Ş. yönünden ise itirazın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyeri devri hususunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı 24/06/2011- 26/07/2013 tarihleri arası çalışmakta iken, otelin ... Turizm Şirketine devredilmesi üzerine 26.07.2013 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeksizin ve ihbar önelinde bulunulmaksızın işten çıkarıldığını belirterek davalılar arasında iş yeri devri olduğunu iddia etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı 24/06/2011- 26/07/2013 tarihleri arası çalışmakta iken, otelin ... Turizm Şirketine devredilmesi üzerine 26.07.2013 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeksizin ve ihbar önelinde bulunulmaksızın işten çıkarıldığını belirterek davalılar arasında iş yeri devri olduğunu iddia etmiştir.

Aynı tarihte iş akitleri feshedilen işçilerin benzer şekilde açtığı davalarda (kapatılan)7. Hukuk Dairesi tarafından temyiz incelemesi yapılarak davalılar arasında iş yeri devri olup olmadığı hususunda araştırma yapılmak üzere bozulan 2015/17757, 2015/27148, 2015/35820, 2015/39575 Esas sayılı emsal dosyalarda, davalı tarafın 26.07.2013-01.08.2013 tarihleri arasındaki 5 günlük sürede müvekkiline ait farklı bir şirkette çalışan personelin geçici olarak bu taşınmazın yeniden faaliyete geçirilmesi için çalıştığını beyan ettiği, dinlenen davacı tanıklarının da bu beyanı doğrular şekilde devralan ve devreden şirketin Cumartesi günü ortak toplantı yaptıklarını, çalışanların işine devam edeceğinin söylendiği ancak Pazartesi işten çıkarıldıklarının öğrenildiğini belirtmeleri karşısında, ...’dan işçilerin çıkış bildirimlerinin hangi tarihte resmi başvuru ile yapıldığının araştırılmadığı, çıkış kodlarının "17 ve 34" olarak gösterilmesi ayrıntılı değerlendirilmediği gibi, ... Şirketi’nin 01.08.2013 tarihinde işletmeye başladığını iddia ettiği tarihe kadar geçen sürede faaliyetin devam edip etmediği, konaklama bulunup bulunmadığı, işyeri devri ilişkisinin de bu surette bulunup bulunmadığı da yeterince tartışılmamıştır. Diğer yandan emsal dosyalarda davalı ... Şirketi’nin tapuda satış dışında işyeri devri bulunmadığını, davalı ... Şirketi’nin ise işyeri devri bulunduğunu savunduğu görülmektedir. Davalı ... Şirketi tapuda satış dışında devir işlemi olmadığını savunmuş ise de, devir tarihinden sonra otel aynı mefruşat ve çalışanların çoğunluğu ile işletilmeye devam edilmiştir. Otelin adı ve internet sayfası da kullanılmaya devam edilmiş, müşteri çevresinin ulaşması için telefonlar dahi ... Şirketi tarafından devralınmıştır. Ayrıca otel dışında davalı ...’a ait Beach Club'da devralınmıştır. Davalı ... Şirketi 01.08.2013 tarihinde işyerini işletmeye başlamış ise de, davalı ... ile ... Şirketi arasında otelin satış işlemlerinin 21.07.2013 tarihinde satış tarihinden 5 gün önce başladığı internet gazetelerine dahi yansımıştır. Tarafların tapuda taşınmaz satışının ötesinde, taşınabilir malları, işçilerin çoğunluğunu, maddi olmayan marka gibi unsurları, müşteri çevresini aldığı kesintisiz bir şekilde oteli aynı şekilde işletmeye devam ettiği halde Mahkemece taraflar arasında 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 202.maddesi kapsamında işletme devri ilişkisi olup olmadığı, muvazaalı işlem yapılıp yapılmadığı değerlendirilmemiştir.

Mahkemece eksik inceleme ile davalı ... Şirketine yönelik davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Mahkemece eksik inceleme ile davalı ... Şirketine yönelik davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11651, Karar No: 2012/19614, Tarih: 24.09.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/11651 E.  ,  2012/19614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hükümlü velilerinin, 04.04.2011 tarihli temyiz taleplerinde oğulları olan hükümlünün 30.12.2008 tarihinde işlediği başka bir suçla ilgili olay tarihinde ceza sorumluluğunun olmadığı ve TCK'nın 32/1 maddesinden yararlanmasının uygun olacağına ilişkin Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından verilen Adli Sağlık Kurulu Raporu fotokopisi sundukları, yine 16.04.2007 tarihli temyiz dilekçelerinde de hükümlünün Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Psikiyatri bölümünde tedavi gördüğünü belirtmiş olmaları karşısında, hükümlünün Adli Tıp Kurumuna sevkinin yapılarak suç tarihinde işlediği fiilin anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteğinin önemli derecede azalıp azalmadığı ile ilgili rapor alındıktan sonra hukuki durumunun tayini yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... velisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/36271, Karar No: 2013/24796, Tarih: 10.10.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/36271 E.  ,  2013/24796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında köy yoluna ve dere yatağına tecavüzünden bahisle TCK.nun 154. maddesi gereğince iki kez cezalandırılması istemiyle açılan dava üzerine, mahkemece sanığın yola ve dere yatağına tecavüzde bulunduğu kabul edilerek sanık hakkında TCK.nun 154/2. ve 43. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararı verilmiş ise de; suça konu dere yatağının köylü tarafından ortak kullanıldığına ilişkin bir iddia bulun- maması karşısında; eyleminin 5841 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 154/1. madde ve fıkrasında yapılan değişiklikle suç olmaktan çıkarıldığı, bu sebeple sadece sanığın köy yoluna tecavüzünden dolayı mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yola ve dere yatağına tecavüzünden bahisle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 10.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6517, Karar No: 2019/3623, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6517 E.  ,  2019/3623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.