muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4911, Karar No: 2010/6852, Tarih: 23.09.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/4911 E.  ,  2010/6852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mağdurlar ... ve ...'ye yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak biçimde müteselsilen ve zorla çocukların nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ile mağdure ...'a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak biçimde ve zorla çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; sanığın, mağdurlar ... ve ...'ye yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak biçimde müteselsilen ve zorla çocukların nitelikli cinsel istismarı ve cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ile mağdure ...'a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak biçimde ve zorla çocuğun basit cinsel istismarı ve cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkümiyetine dair, Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07/10/2009 gün ve 2008/365 Esas, 2009/222 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş ve kısmen de re'sen temyize tabi olduğundan, dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa, mağdure ...'ye yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak biçimde ve zorla çocuğun basit cinsel istismarı suçundan TCK.nun 103/1. maddesinin uygulanması için ek savunma hakkı verilmemiş ise de; sanığın TCK.nun 103/1-4-6. maddeleri uyarınca cezalandırılmasının talep edildiği C.Savcısının esas hakkındaki mütalaasının sanığın ve müdafiin yüzüne karşı olup diyecekleri sorulmuş olduğundan ve oluşa, dosya içeriğine, mağdurların hükme esas alınan beyanlarına ve kabule göre sanığın köfte yedirmek, bakkala götürmek bahanesi ile mağdurlar ... ve ...'ı fındık bahçesine götürmesi nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılmak fiilleri TCK.nun 109/2. maddesine uyduğu halde yazılı şekilde 109/1. maddesi gereğince ceza tayin edilmesi karşı temyiz bulunmadığından bu hususlar bozma nedeni yapılmamış, mağdurlar ... ve ...'ın aşamalardaki anlatımlarına, yaşlarına, kendilerine yönelik fiillerin tümüne karşı isteksiz olduklarının, huzursuz, tedirgin ve korku içinde bulunduklarının anlaşılmasına, suç mahallinin özelliklerine, olayın ortaya çıkış biçimine, adli tıp raporlarına ve dosya kapsamına göre sanığın on yaşından küçük mağdurları köfte yedirmek, bakkala götürmek bahanesi ile fındık bahçesine götürerek burada olayı kimseyi anlatmamaları hususunda tehditle anal yoldan organ sokmak suretiyle nitelikli cinsel istismarda bulunduğu anlaşıldığından, sanığın cezasının 5237 sayılı TCK.nun 103/4. maddesi ile artırılmasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin ve re'sen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA, 23/09/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13123, Karar No: 2013/20174, Tarih: 25.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/13123 E.  ,  2013/20174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kurumun Adıyaman ilinde faaliyet gösteren Yaprak Tütün İşletme Müdürlüğünde şoför olarak çalıştığını, hafta içi ve hafta sonu olmak üzere işveren kurum tarafından fazla mesaiye bırakıldığını, ücretlerinin ödenmediğini, TİS’in fazla mesaiyi düzenleyen 25.maddenin (c) fıkrasına göre fazla mesainin %50 zamlı ödenmesi gerektiğini, yine TİS'in hafta tatili ücretini düzenleyen 40/2 cümlesinde "hafta tatili çalışmalarına karşılık %100 zamlı ödeme yapılacağının öngörüldüğünü, ödemelerin yapılmadığını belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 250.000,00 TL'nın hakediş tarihlerinden itibaren işleyecek işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, Müessese Müdürlüğünün emirleri gereği zaman zaman Adıyaman Yaprak Tütün İşletme Müdürlüğündeki tütünlerin diğer mahallere idare aracılığı ile sevk edilmesi esnasında görevlendirilen şoförlerin görevlerini yaptıkları sırada varış mahallelerinden fazla mesai yaptıklarına dair tanzim edilen herhangi bir belgeye rastlanılmadığı, şoförlerin bu hizmet esnasında sunmuş oldukları günlük ve aylık randıman defterinin de yapılan incelemede kendi el yazılarıyla doldurulduğu, varış saatlerinin usulünce tasdik edilmediğini, dolayısıyla ilgili defterlerde fazla mesai yaptıkları konusunda tam oluşmadığı sebebiyle her hangi bir ödemede yapılmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının gidiş dönüş mesafelerini gösteren güzergahlar arasındaki yük unsuru da gözönünde bulundurularak yükleme ve boşaltma süreleri de dahil olmak üzere ve yol durumları da göz önünde bulundurularak davacının mesai saatleri dışındaki fazla çalışmalarının tespiti yoluna gidildiği, tespit edilen fazla çalışma sürelerine göre de dosyanın bilirkişiye tevdi edildiği ve bilirkişiden rapor aldırıldığı, ayrıca %30 hakkaniyet indirimi de yapıldığı, bilirkişi ... fazla mesai sürelerine ilişkin hesaplamalarının ve bilirkişi Halis Kerimoğlu'nun bu sürelere ilişkin fazla mesai ücreti hesaplamalarının uygun bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, Mahkemece daha önce verilen karar, Yargıtay 9.Hukuk Dairesi’nce görev emirlerinin fazla mesai anlamına gelmediği, günlük ve aylık yazdırma belgelerinin davacı işçilerce doldurulduğu, fazla mesai yaptığına dair belgeye

rastlanmadığı, idarenin fazla mesai yapılmaması yolunda talimatı bulunduğu belirtilerek eksik araştırma ile sonuca varıldığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Somut olayda, Mahkemece daha önce verilen karar, Yargıtay 9.Hukuk Dairesi’nce görev emirlerinin fazla mesai anlamına gelmediği, günlük ve aylık yazdırma belgelerinin davacı işçilerce doldurulduğu, fazla mesai yaptığına dair belgeye

rastlanmadığı, idarenin fazla mesai yapılmaması yolunda talimatı bulunduğu belirtilerek eksik araştırma ile sonuca varıldığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma sonrası alınan raporda davacının 08-17 saatlerinin dışındaki çalışmaları fazla çalışma olarak kabul edilmiştir. Diğer yandan bilirkişi işçilerin çalışmadan geçirdiği Cumartesi ve Pazar günlerini de çalışma süresinden saymış ve Cumartesi günleri 4 saat, Pazar günleri 8 saat çalıştığını kabul etmiştir. Davacı tarafından savunulmadığı halde aracın yükleme boşaltma sırasında geçen süreleri de bilirkişi 4 saat çalışılmış olarak kabul etmiştir. Bilirkişi yine dosya da bulunan ve davacı tarafından düzenlenen görev kağıtlarıyla günlük ve aylık randıman ve sarfiyat defterlerinden yola çıkarak, -aracın markası modeli beygir gücü dikkate alınmadan- yüklü iken 30-40 km boş iken 40-50 km hızla seferlerde yol aldığı, çıkış ve varış saatlerinin yol süresini gösterdiği, kat edilen mesafeye göre çalışma sürelerini belirlendiği, KTK'nun 98 maddesinde 9 saatlik araç kullanma süresi öngörülmüş ise de bunun üzerinde seyahat edilebildiği gerekçeleriyle bu verileri dikkate alarak haftalık değil sadece dış sefere çıktığı iki tarih aralığındaki sefer sürelerini fazla çalışma olarak kabul ederek hesaplama yapmıştır.

Karayolları Trafik Yönetmeliğine göre ağır vasıta şoförlerinin araç üzerinde çalışma süresinin 9 saati aşamayacağı düzenlemesi mevcuttur. Bilirkişi raporunda aracın davacı tarafından sunulan çıkış ve varış sürelerini dikkate almış olup, ortalama bir hız tespiti yoluna gitmiştir. Davacının günlük mesai saatlerinin üzerinde çalıştığına ilişkin tek kayıt kendisi tarafından düzenlendiği iddia edilen çıkış varış saatlerini gösteren belgedir. Bunun dışında tanıklar tarafından davacının hangi tarihte hangi seferde kaç saat mesai yaptığı, haftalık 45 saatlik çalışma süresinin ne kadar aşıldığına dair beyanları yoktur. Davacının çıkış ve varış saatlerinde sürekli araç kullandığını gösteren takograf kayıtları da yoktur. Dolayısıyla davacının yolda ne kadar dinlendiği bilinmeden sadece çıkış-varış sürelerine bakara bu saatler arasında araç kullandığının kabulü yerinde değildir. Takograf kayıtları da her zaman günde kaç saat sürüş yapıldığına ilişkin yeterli bir kanıt değildir. Bilirkişinin davacı tarafından iddia edilmeyen yükleme boşaltma sürelerinde çalıştığı ve aynı şekilde hafta sonlarında da çalıştığı ispatlanamadığı halde sırf o tarihte başka bir ilde bulunması nedeniyle Cumartesi 4 Pazar günü 8 saat çalıştığı şeklinde bir kabul de faraziyeden öteye geçmemektedir. Bilirkişinin günlük 08:00-17:00 saatlerinin dışındaki çalışmaları fazla çalışma olarak hesaplaması, bugüne kadar

haftalık 45 saatin üzerindeki çalışmaları fazla çalışma kabul eden yerleşmiş uygulamaların tamamen dışında kabul edilemez bir hesap yöntemidir.

Yukarıda açıklandığı üzere bugüne kadar yerleşik fazla çalışmanın hesaplanmasına ilişkin ilkelerin hiçbiriyle uyuşmayan, faraziyelere dayalı hesap içeren raporun yerinde olmadığı açıktır. Mahkemece mevzuat, dosya kapsamı ve savunmalara da uygun bir şekilde iş hukuku alanında uzman bir bilirkişiden denetime elverişli rapor alınarak sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirmelere dayalı rapor doğrultusunda davanın kabulü bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5565, Karar No: 2007/9261, Tarih: 28.06.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/5565 E.  ,  2007/9261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,davalılardan patates tohumu satın alıp ektiğini ancak bozuk ve hastalıklı çıkması nedeniyle zarar ettiğini bildirerek 7.313,89 YTL nin yasal faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar cevap dilekçesi sunmamışlardır.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ,hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalılardan patates tohumu satın alıp ektiğini ancak tohumların hastalıklı çıkması nedeniyle verim alamayarak zarar ettiği iddiası ile bu zararının tahsilini talep etmiş,delil olarak tesbit raporu ,tanık beyanı ve bilirkişi incelemesine dayanmıştır.Davalı cevap dilekçesi sunmayarak davacı iddialarını inkar etmiş sayıldığına ve temyiz dilekçesinde de akdi ilişkiyi kabul etmediğine göre davacı, davalıdan patates tohumu satın aldığına ilişkin akdi ilişkiyi yemin dahil yasal delillerle ispatlamakla yükümlüdür.Mahkemece ispat yükü ters çevrilerek,tanık beyanları,bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA,peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 8.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11019, Karar No: 2014/11262, Tarih: 02.05.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/11019 E.  ,  2014/11262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2012/297498

MAHKEMESİ : Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/07/2012

NUMARASI : 2012/645 (E) ve 2012/478 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; katılanın şikayet tarihinden iki yıl kadar önce kadastro tesbit yaptırıp kazıklar dikmesine rağmen sanığın, dikilen kazıkları da söküp katılanın arazisine tecavüz ettiği anlaşılmakla, mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 02.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3508, Karar No: 2019/49, Tarih: 08.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/3508 E.  ,  2019/49 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (iki kez), çocuğun basit cinsel istismarı ve cinsel taciz suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mağdure Işıl'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya içeriğine göre sanığın, mağdureye yönelik eylemini cinsel amaçla gerçekleştirdiği hususunda herhangi bir delil bulunmadığı gözetilmeden, mevcut delillerle çelişen gerekçeyle hakkında TCK'nın 109/5. maddesinin uygulanması neticesinde fazla ceza tayini,

Sanık hakkında mağdure Işıl'a yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Oluşa uygun kabule göre sanığın, olay günü kollarından tutarak yakında bulunan bahçeli eve doğru götürdüğü mağdureyi tanık Fehmi'yi görünce bırakması şeklinde gerçekleşen eyleminde mağdurenin elinden tutmasının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturduğu gözetilmeden başkaca eylemi bulunmayan sanık hakkında ayrıca çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Sanık hakkında mağdure Ayşenur'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve cinsel taciz suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya içeriğine göre mağdureye kendisini sivil polis olarak tanıtan sanığın, mahallede hırsızlık olayı yaşanmasından dolayı üzerini araması gerektiğini söyleyerek polis otosuna kadar gelmesini istediği mağdurenin, annesine soracağını belirterek eve doğru gitmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna yönelik icrai bir hareketinin bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesindeki "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemden ibaret olduğu, açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılması, davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulmasının kanuna aykırı olduğu nazara alındığında, iddianamede sanık hakkında cinsel taciz suçundan kamu davası açılmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1932, Karar No: 2019/568, Tarih: 16.05.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1932 E.  ,  2019/568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen "boşanma" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İstanbul Anadolu 9. Aile Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 09.07.2013 tarih ve 2012/264 E., 2013/545 K. sayılı karar davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 12.06.2014 tarih ve 2014/2061 E,. 2014/13248 K. sayılı kararı ile;

"...1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının lehine hükmedilen nafakanın miktarlarına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece "boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu" kabul edilmiş ve davacının tazminat istekleri bu sebeple reddedilmiştir. Oysa, davalının eşine "köpek, şerefsiz, çingene, mahalle karısı, kültürsüz, seviyesiz" şeklinde sözler söyleyerek devamlı aşağıladığı ve küfürlü sözler sarfettiği, sık sık alkol alıp, evdeki eşyalara zarar verdiği, davacının da kocasından "tiksindiğini" söylediği, çocuklarına "eşek oğlu eşek" dediği, eşinin hastalığında onunla ilgilenmediği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davalının, davacıya göre baskın kusurlu olduğu kabul edilmelidir. Hal böyleyken tarafların eşit kusurlu sayılmaları ve buna bağlı olarak davacının tazminat taleplerinin reddi doğru bulunmamıştır. Mahkemece yapılacak iş, az kusurlu olan davacı yararına Türk Medeni Kanununun 174/1 ve 2. maddeleri gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdir etmekten ibarettir. Bu husus nazara alınmadan yanılgılı değerlendirme sonucu davacının tazminat isteklerinin reddi isabetsizdir...."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava evlilik birliğinin sarsılması hukuksal nedenine dayalı (TMK m. 166/1) boşanma istemine ilişkindir.

Davacı kadın; davalının sorumsuz davranışları olduğunu, her hafta sonu alkol aldığını, kendisine ve çocuklarına hakaret ettiğini, kızgınlık anında eşyalara zarar verdiğini, üç yıldan beri ayrı odalarda kaldıklarını, evliliğin devamı konusunda elinden geleni yaptığını ancak başarılı olamadığını ileri sürerek tarafların boşanmalarına, velayetin kendisine tevdiini, 250,00 şerTL tedbir ve iştirak ile 300,00TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 5.000,00TL maddi, 20.000,00TL manevi tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiş; tazminat taleplerini 100.000,00TL maddi ve 50.000,00TL manevi tazminat olarak ıslah etmiştir.

Davalı erkek; taraflar arasında ufak tefek kırgınlıklar olmakla birlikte hiçbir zaman davacıya karşı kötü bir davranışının olmadığını, şayet aksi olsaydı bu durumun adli kayıtlara yansıması gerektiğini, davacının üç yıldır yatağı ayırdığını, beş yıldır sabah evden çıkıp akşam eve geldiğini, evle ve çocukla ilgilenmediğini, dava dilekçesinde iddia edilen hiçbir vakıanın doğru olmadığını belirterek boşanma talebinin kabulüne ancak davacının diğer taleplerinin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davalının hafta sonları alkol aldığı, alkol aldığında evdeki eşyaları kırarak zarar verdiği, eşine "mahalle karısı, çingene, seviyesiz, kültürsüz, hayvan, ahlâksız, ananı sinkaf ederim" şeklinde küfür ve hakaret ettiği, davacı kadın eşin de, eşinden tiksindiğini, onunla arabaya bile binmek istemediğini söylediği, keza çocuklarına da eşinin aile fertleri yanında "eşekoğlu eşek" diye hitap ettiği, okul aile birliğinde çalıştığı için sabahları evden çıkıp akşam gelmek suretiyle evini ihmal ettiği, tarafların yaklaşık üç yıldır yataklarını ayırdığı, bu sebeplerle boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu oldukları gerekçesiyle boşanmalarına, maddi ve manevi tazminat istemlerinin reddine, davacı kadın ve ortak çocuklar yararına nafakaya hükmedilmiştir.

Davacı kadın vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık kısmında gösterilen gerekçe ile bozulmuştur.

Mahkemece; kadının, eşinden tiksindiğini, iğrendiğini, yüzünü görmek istemediğini, aynı arabaya bile binmek istemediğini beyan ettiği, bu hareketinin devamında yaklaşık 3 yıldır eşi ile cinselliği paylaşmadığı, odalarını ayırdığı, onu cezalandırdığı göz önünde tutulduğunda erkek eşin hareketleri nedeniyle kadın eşin cinsellik paylaşmak istememesi hâlinde bu durumun kendisine ancak dava açma hakkını verebileceği, bunun dışında üç yıl gibi uzun bir süre eşini cezalandırılmasının kabul edilemeyeceği, bu yön itibarı ile de kadın eşin kusurlu olduğu, evliliğin temel öğelerinden birisinin de cinsel birliktelik olduğunun göz ardı edilmemesi gerektiği, diğer yönden de kadın eşin devam mecburiyeti olmayan okul aile birliğinde görev alması nedeniyle sürekli eve geç gelmesi, evini ihmal etmesi ve özellikle de eşinin hasta olduğu süreçte onu yalnız bırakması yeterince ilgilenmemesi hususları ve çocuklarına eşek oğlu eşek diyerek eşine hakaret etmesi nazara alındığında, tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK m. 174/1-2 ) taleplerinin reddinin doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun (TMK) “Evlilik birliğinin sarsılması” başlıklı 166/I-II. maddesi;