muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/160, Karar No: 2011/198, Tarih: 04.10.2011

Somut olayımıza gelince,

Adli Tıp Kurumunun 15/a md. kapsamında bizzat muayenesi yapılmadan evrak üzerinden verilen 4.ihtisas kurulunun raporunun kapsamı Dairemizce kanaat verici bulunmamış ve gerekçesi de gösterilerek bu madde kapsamı itibariyle bizzat sanığında Genel Kurulca muayenesi neticesinde yeniden rapor alınmasının temini düşünülmüştür.

Zira; Dairemizce daha öncesinde inceleme konusu olan benzer bir olayla ilgili olarak Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunca evrak üzerinden sanığın cezai ehliyetinin olmadığına ilişkin raporu sonrasında, ve bozma üzerine sanığın bizzat muayene edilmek suretiyle yeniden rapor tanzimi yoluna gidilmiş, bu kere ise sanığın, cezai ehliyetinin tam olduğuna ilişkin rapor tanzim edilmiştir (Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun benzer bir olayla ilgili olarak verdiği 30/04/1998 tarih ve 62 sayılı mütalaasında olduğu üzere)...Yani, bizzat muayene sonrası sanığın cezai ehliyetine ilişkin düzenlenecek raporun daha sağlıklı olacağı kuşkusuzdur. Bu gerekçelerle her türlü karışıklığın ve şüphenin bu anlamda giderilmesi, hakkaniyete ve adaletin işlemesine daha uygun olacaktır kanaatindeyiz.

Devamla, Yerel Mahkeme Adli Tıp Kurumu 15. madde kapsamında raporların çelişkili olmadığından bahisle, Genel Kurulca yeniden değerlendirmeye gerek olmadığını direnme kararında gerekçe olarak göstermekteyse de, gerek Gözlem ihtisas dairesinin gerekse 4. ihtisas Kurulunun raporları arasında çelişki yok ise de, farklı sağlık kuruluşu olan Askeri Hastahanenin sağlık kurulu raporu kapsamı itibariyle farklılık arzetmektedir. Bu durumda Dairemizce farklı sağlık kuruluşlarınca düzenlenen rapor kapsamlarında çelişki olduğu da düşünülmüştür.

SONUÇ OLARAK: Tüm, dosyaya yansıyan bizzat sanığın beyanları karşısında, her ne kadar yerel mahkeme direnme kararındaki gerekçesinde, "şüpheli her ne kadar maktul Cafer'e ait kestiği et parçalarından bir kısmını kendisine ayırdığını yada yediğini ihsas ettirecek şeyler söylemiş ise de; yediğine dair herhangi bir delil elde olunamadığı gibi, bu sözlerinin sırf cezai ehliyetinin olmadığını göstermek için söylediği düşünülmüştür" demek suretiyle bizzat mahkeme bir nevi hekim raporuna konu olabilecek biçimde yoruma dayalı olarak sanığın cezai ehliyetinin tam olduğunu belirtmekle, bu yöndeki bir şüphenin varlığını yok etme çabası içinde çelişkide kalarak bu saptamayı kanaatımızca yapmıştır. Oysaki, aksine dosya kapsamında, maktul C...’e ait et parçalarının tahlil ile buzdolabında bulunan etlerle uyumlu olduğu da sabittir.

Bu kapsamda dahi Genel Kuruldan rapor temini yapılabilmeli görüşü ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunca oy çokluğu ile verilen karara katılmadığımızı belirterek, dairemizce gerek Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesinin, gerekse 4.İhtisas Kurulunun, sanığın cezai ehliyetinin tam olduğuna ilişen ve birbirini teyit eden raporlarına karşın, aksine sanığın "anti sosyal kişilik bozukluğu" tanısını belirten Sarıkamış Askeri Hastahanesinin sağlık kurulu raporu kapsamında ve Adli Tıp Kurumu 15/f md. uyarınca ve yine Dairemizce, olayın oluş şekli, sanığın savunma içeriği, tüm dosya kapsamına göre sanığın muayenesi yapılmaksızın cezai ehliyetinin tam olduğuna ilişkin 4.İhtisas Kurulu raporunun dayanak tutularak Adli Tıp Kurumu 15/a maddesi uyarınca eksik soruşturma ile hüküm kurulması yasaya aykırı görüldüğünden sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz” şeklindeki görüşleriyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle, sanık hakkında bir kez de Adli Tıp Genel Kurulundan rapor alınması gerektiğini belirterek karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.12.2010 gün ve 410-428 sayılı kararındaki direnme nedeninin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Dosyanın, esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak 04.10.2011 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11107, Karar No: 2012/18364, Tarih: 30.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/11107 E.  ,  2012/18364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici, hoşa gitmeyen fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside/Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar),

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a- Şiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı),

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild–Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski–Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı),

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kışkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlü hakkında “sayın” denilerek onun sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye–23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç; Açıklanan nedenlerle; sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16891, Karar No: 2023/24828, Tarih: 28.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/16891 E.  ,  2023/24828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/272 E., 2016/282 K.

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Sanık hakkında tehdit suçundan neticeten hükmolunan 500,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkeme kararı ile sanık hakkında,

1. Tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

2. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca, 8.840,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istemlerinin; atılı suçu kabul etmediklerine, aynı eylemden iki ceza verildiğine, mahkemece derdestlik itirazlarının değerlendirilmediğine, müvekkilinin suç kastının bulunmadığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmadığına, bu nedenlerle usûl ve yasaya aykırı hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istemlerinin; atılı suçu kabul etmediklerine, aynı eylemden iki ceza verildiğine, mahkemece derdestlik itirazlarının değerlendirilmediğine, müvekkilinin suç kastının bulunmadığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmadığına, bu nedenlerle usûl ve yasaya aykırı hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Avukat olarak görev yapan katılanın sanığın davalarını takip ettiği aşamada aralarında çıkan anlaşmazlıklar nedeniyle, sanığın ... isimli sosyal paylaşım sitesinde katılana yönelik "...Benim avukatımın attığı kazığı nasıl unuturum...bir gün de o oturur kazığın üstüne de zamanla", "...hırsız hala cebine girdi kendinin sanıyor dolandırıcı", "sahtekar avukatım para yatıracam demiş de ondan haber bekledim", "utanmadan her ay gitmiş paraları çekmiş", "...benim olana hırsızlık yaptı" şeklinde paylaşımlarda bulunmak suretiyle katılana hakaret ettiği iddiasıyla sanık hakkında hakaret suçundan açılan davada, sanığın savunmaları ile ... sayfa çıktı örneklerine göre sanığın atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

2. Sanık hakaret kastının bulunmadığına yönelik savunmada bulunmuştur.

3. ... çıktı örnekleri dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanık müdafilerinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanık Müdafilerinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Dosya kapsamına, sanığın savunmaları ile ... çıktı örneklerine göre sanığın atılı suçu işlediğine ve sanığın yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmadığından hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmamasına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

2. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "17.10.2014" yerine "13.02.2015" olarak gösterilmesinin mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edildiği anlaşılarak yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

2. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "17.10.2014" yerine "13.02.2015" olarak gösterilmesinin mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edildiği anlaşılarak yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Sanık müdafilerinin aşamalarda, sanığın 2014 tarihinde katılan aleyhine işlemiş olduğu hakaret suçundan Adana 25. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/1035 Esas dosyasında yargılandığı ve mahkûmiyetine karar verildiğini belirtmesi karşısında, yargılamaya konu somut olayın 17.10.2014 olan suç tarihinin, anılan dava dosyasındaki suç tarihleri arasında ve tarafları ile konusunun aynı olması nedeniyle, ilgili dosyada verilen karar kesinleşmiş ise kesinleşmiş karar örneğini de içerecek şekilde getirtilip, denetime olanak verecek biçimde bu dosya içerisine konulması, anılan dosyadaki eylemler ile bu dosyadaki eylemlerin aynı olup olmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve sonucuna göre, mükerrer dava açıldığının belirlenmesi durumunda 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca davanın reddine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Kabule göre de,

a. Sanığın hakaret eylemlerini aynı olay bütünlüğü ve kısa zaman aralığı içinde, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirmiş olması nedeniyle, eylemlerin bir bütün halinde tek fiil kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

b. Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında, katılanın 2006 yılından beri avukatlığını yaptığını, takip ettiği davalar nedeniyle alacaklı olduğu paraları vermemek için kendisini oyaladığını, bu şekilde mağdur olduğunu ve yine icra dosya numarasını istediğini, kendisine dosya numarasını da vermediğini, Adana 12. icra dairesinden, 1 yıldan beri kendisine aylık olarak yatırılan nafakanın avukatı tarafından alındığını öğrendiği şeklinde savunmada bulunmuş olması karşısında; olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Nedenleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle, Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafilerinin temyiz istemlerinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Nedenleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle, Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafilerinin temyiz istemlerinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B/2) bendinde açıklanan nedenlerle, Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5522, Karar No: 2011/6417, Tarih: 09.05.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/5522 E.  ,  2011/6417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılan ... 23.03.2006 tarihli duruşmada alınan beyanında; arabadan sadece kendisinin indiğini diğer mağdurların inmediğini, sanığın tabancayı kendisine doğrultarak "yakarım" dediğini, diğer mağdurlara bir şey demediğini ifade etmesi, sanığın ise savunmasında, arkadan gelen mağdurların uzun farlarını yakarak sürüş güvenliğini tehlikeye attığını, yolda kendisini iki defa sıkıştırdıklarını, arabasını mıcıra kaptırdığını, mağdurların üzerine yürüdüklerini ve küfür ettiklerini, olay yerinin ıssız ve karanlık olması nedeni ile korkuya kapılarak arabasından tabancayı aldığını beyan etmesi karşısında;

1- Mağdurların yüzleştirilmesi yapılarak ifadeleri arasındaki çelişkilerin giderilmeye çalışılması, mümkün olmadığı takdirde hangi anlatıma ne gerekçeyle üstünlük tanındığı açıklanarak sanığın sadece mağdur ...'ı mı yoksa hepsini mi tehdit ettiği belirlendikten sonra 5237 sayılı TCK.nın 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2- Sanığın savunmalarında ileri sürdüğü hususların lehine haksız tahrik indirimi uygulanmasını gerektirip gerektirmeyeceğinin hükmün gerekçesinde tartışmasız bırakılması,

3- 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılan sanık hakkında velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın 53/3 fıkrası uyarınca şartla tahliye tarihine kadar geçerli olduğunun hükümde gösterilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29918, Karar No: 2017/11186, Tarih: 05.10.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/29918 E.  ,  2017/11186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Katılan ...'nun aracının sağ arka camının kırılmasından dolayı 1.000,00 TL zararının bulunduğuna ilişkin dosya kapsamındaki beyanı dikkate alınarak, PTT aracılığı ile ödendiği anlaşılan dekonta göre sanığın, katılanın zararını gidermek için 16.01.2014 tarihli 983,00 TL ve 20.01.2014 tarihli 17,00 TL toplamda 1.000,00 TL parayı katılana gönderdiğinin anlaşılması karşısında,sanık hakkında TCK'nın 168/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 05.10. 2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.