muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14505, Karar No: 2021/3697, Tarih: 24.06.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/14505 E.  ,  2021/3697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Maliye Bakanlığı (Hazine) vekili Av. ... tarafından davalılar aleyhine 04.09.2012 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine dair verilen 25/06/2020 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü

-K A R A R-

Davacı, Demokratik Toplum Partisi'nin Anayasa Mahkemesi'nin kararıyla kapatıldığını, kapanan siyasi partilerin mallarının 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu'nun 110. maddesi uyarınca Hazine'ye intikal ettiğini, inceleme sonucunda partinin Güngören İlçe teşkilatında 41.715,00 TL'nin gelir gider farkı olarak parti kasasında bulunmadığını ileri sürerek 41.715,00 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsili isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 03/04/2015 tarihli kararında davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün taraf vekillerince temyizi üzerine Dairemizin 19/04/2018 gün, 2017/4986 esas ve 2018/3149 karar sayılı ilamı ile Anayasa Mahkemesinin 11/12/2009 tarih 2007/1 esas-2009/4 karar sayılı kararı ile kapatılmasına karar verilen Demokratik Toplum Partisinin (DTP) başvurusu üzerine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM) 12/01/2016 tarihli "Demokratik Toplum Partisi ve Diğerleri Türkiye'ye Karşı" kararının sonuç kısmının 2. ve 3. fıkralarında hak ihlalinin bulunduğuna dair verilen kararın değerlendirilmesi ile sonuca gidilmesi gerektiğinden bozulmasına karar verilmiş, bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, bozmaya uygun karar verilmiş olmasına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına, 24/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7247, Karar No: 2022/45, Tarih: 10.01.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7247 E.  ,  2022/45 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 02.07.2020 tarih ve 2020/131 E. - 2020/179 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin “...” esas ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “...” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere diğer davalı TPMK’ya başvuruda bulunduğunu, 2015/97060 kod numarasını alan başvuruya müvekkilince itiraz edildiğini, itirazın davalı Kurum tarafından nihai olarak reddedildiğini, oysa müvekkilinin markalarının tanınmış olduğunu ve başvurunun bu markalarla karıştırılma ihtimali bulunduğunu, müvekkili markalarının tanınmışlığından haksız yararlanılacağını ileri sürerek, YİDK'nın 2017-M-3355 sayılı kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin başvurusu ile davacının markaları arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını, zira davacı markalarının asli unsurunu oluşturan “...” ibaresinin ayırt ediciliğinin zayıf olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, başvuru konusu ibare ile davacının itirazına mesnet markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin başvurusu ile davacının markaları arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını, zira davacı markalarının asli unsurunu oluşturan “...” ibaresinin ayırt ediciliğinin zayıf olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, başvuru konusu ibare ile davacının itirazına mesnet markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; usul ve yasaya uygun bulunan Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 03.03.2020 tarih ve 2019/3833 esas, 2020/2305 sayılı ilamında belirtilen ve uyulan gerekçelerle; davanın kabulüne, TPMK YİDK’nın 2017-M-3355 sayılı kararının taleple bağlı kalınarak "29. sınıf; Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Kuru bakliyat. Hazır çorbalar, bulyonlar. Zeytin, zeytin ezmeleri. Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil). Yenilebilir bitkisel yağlar. Kurutulmuş, konservelenmiş, dondurulmuş, pişirilmiş, tütsülenmiş, salamura edilmiş her türlü meyve ve sebzeler, salçalar. Kuru yemişler. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin. Yumurtalar, yumurta tozları. Patates cipsleri. 30. sınıf; Kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler, çikolata esaslı içecekler. Makarnalar, mantılar, erişteler. Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar: Ekmek, simit, poğaça, pide, sandviç, katmer, börek, yaş pasta, baklava, kadayıf, şerbetli tatlılar, puding, muhallebi, kazandibi, sütlaç, keşkül. Bal, arı sütü, propolis. Yiyecekler için çeşni/lezzet vericiler, vanilya, baharatlar, domates sosları dahil olmak üzere soslar. Mayalar, kabartma tozları. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Çaylar, buzlu çaylar. Şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler. Sakızlar. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz. Hububattan (tahıl) imal edilmiş çerezler, patlamış mısır, yulaf ezmeleri, mısır cipsleri, kahvaltılık hububat ürünleri, işlemden geçirilmiş buğday, arpa, yulaf, çavdar, pirinç. Pekmez. 32. sınıf; Biralar; bira yapımında kullanılan preparatlar. Maden suları, kaynak suları, sofra suları, sodalar. Sebze ve meyve suları, bunların konsantreleri ve özleri, meşrubatlar. Enerji içecekleri (alkolsüz)." emtiaları yönünden kısmen iptaline, benzer bulunan emtia sınıfları yönünden markanın kısmen hükümsüzlüğüne ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili ile davalı kurum vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı şirket vekili ile davalı kurum vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 28,10 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 10/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19262, Karar No: 2013/14539, Tarih: 28.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/19262 E.  ,  2013/14539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kale Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :05.07.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalılardan Feriştah'ın kanuni temsilcisi (vasisi) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, davalılardan Feriştah'ın evlenme tarihinde sürekli bir sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunduğu ve evlenmeye engel olacak derecede akıl hastası olduğu (TMK.md.145/2-3) iddiasına dayanan, evlenmenin mutlak butlan sebebiyle iptali isteğine ilişkin olup, Cumhuriyet Savcısı tarafından re'sen açılmıştır. (TMK.md.146/1)

Eşlerden birinin, evlenme sırasında sürekli bir sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunması ya da evlenmeye engel olacak derecede akıl hastası olması evliliği mutlak butlanla batıl kılar. (TMK.md.145/2-3) Davalı Feriştah hakkında Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma Hastanesi Psikiyatri Ana Bilim Dalı tarafından verilen üç Psikiyatri uzmanın imzasını taşıyan 10.11.2010 ve 10.02.2011 tarihli raporlarda "hafif derecede mental reterdasyon" tanısı konulduğu ve "sürekli bir sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunduğu" bildirilmiş, Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından verilen 29.04.2011 tarihli sağlık kurulu raporunda ise, yukarıdaki raporlara aykırı olarak, adı geçen davalıda "evlenme tarihinde ve halen evlenmeye engel olacak derecede akıl hastalığı bulunmadığı, ayırt etme gücünü ortadan kaldıracak bir hastalık saptanmadığı" açıklanmıştır. Mahkemece, daha üst ve uzman bir sağlık kurumundan rapor alınmak suretiyle raporlar arasındaki aykırılık giderilecekken, böyle yapılmayıp raporlar arsındaki aykırılığın Denizli Devlet Hastanesinden rapor alınması suretiyle giderilmesi yoluna gidilmiştir. Denizli Devlet Hastanesince verilen 03.06.2011 tarihli sağlık kurulu raporunda ise, adı geçen davalının "zeka seviyesinin 57 olup, hafif düzeyde mental reterdasyon" olduğu, "evlenme tarihinde ayırt etme yetisinden yoksun bulunduğu" bildirilmiş, Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin raporundaki tespitlerle ilgili bir açıklama yapılmamış, mahkemece bu rapor esas alınarak hüküm kurulmuştur. Hükme esas alınan Denizli Devlet Hastanesi Sağlık kurulu raporu, önceki yukarıda değinilen raporlar arasındaki çelişkiyi izah edici olmaktan uzak ve yetersizdir. Öyleyse dosyadaki bütün raporlar eklenerek davalı Feriştah'ın bu konuda uzman resmi bilirkişi olan Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesine sevk edilerek, davalı Feriştah'ın akit tarihinde sürekli bir sebeple ayırt etme gücünden yoksun bulunup bulunmadığı veya evlenmeye engel olarak derecede akıl hastası olup olmadığı konusunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınmalı ve sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Bu husus nazara alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.28.05.2013(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/17099, Karar No: 2012/31864, Tarih: 27.09.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/17099 E.  ,  2012/31864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 15.12.2004 tarihi ile inceleme tarihi arasında 765 Sayılı TCK'nin 102/4. Ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının 1412 sayılı 322/1. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, suça konu yerdeki tesis niteliğinde tel örgü ile ağaç kazıkların 6831 sayılı Yasanın 93/4. maddesi uyarınca müsaderesine, 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16425, Karar No: 2015/10610, Tarih: 09.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/16425 E.  ,  2015/10610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 12. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/10/2013

NUMARASI : 2013/187-2013/298

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; elektrik faturalarına yansıtılarak mükekilinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedellerinden aboneye yükletilmesinde hukuka uygunluk bulunmadığını ileri sürerek, ödenen 3.682,20 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında, zamanaşımı ve husumet itirazında bulunmuş, tahsilatın mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; dava konusu kayıp-kaçak bedelinin mevzuatlar doğrultusunda tespit edildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin tüketiciden alıp alınmayacağına ilişkindir.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

Davalı Kurum tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinin 1 .fıkrasında, bu Kanun ile verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’nun kurulduğunu belirtmiş, aynı maddenin 2.fıkrasında ise; “Kurum, tüzel kişilerin yetkili oldukları faaliyetleri ve bu faaliyetlerden kaynaklanan hak ve yükümlülüklerini tanımlayan Kurul onaylı lisansların verilmesinden, işletme hakkı devri kapsamındaki mevcut sözleşmelerin bu Kanun hükümlerine göre düzenlenmesinden, piyasa performansının izlenmesinden, performans standartlarının ve dağıtım ve müşteri hizmetleri yönetmeliklerinin oluşturulmasından, tadilinden ve uygulattırılmasından, denetlenmesinden, bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur...” hükmüne yer verilmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fıyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Bu maddede de anlatılmak istenilen hususun 1 kw elektrik enerjisinin tüketicilere ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kar payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi vermediği açıktır.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu bu maddeye dayanarak 11.08.2002 gün ve 24843 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”i yayımlamış ve lisans sahibi şirketlerde bu tebliğe uygun olarak tüketiciden kayıp-kaçak bedeli adı altında bedel tahsil etmişlerdir.

Ancak, yukarıda açıklandığı üzere tebliğin dayanağı olan 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinde, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmamaktadır.

Hem bu hal, parasını her halükarda tahsil eden davalı Kurum’un çağın teknik gelişmelerine ayak uydurmasına engel olur, yani davalı kendi teknik alt ve üst yapısını yenileme ihtiyacı duymayacağı gibi; elektriği hırsızlamak suretiyle kullanan kişilere karşı önlem alma ve takip etmek için gerekli girişimlerde de bulunmasını engeller. Oysa ki, elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan davalıya aittir.

Bununla birlikte, tüketici olan vatandaşın faturalara yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin hangi miktarda olduğunun apaçık denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, yani şeffaflık hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır.

Öyle ise mahkemece, bu ilkeler gözetilerek kayıp kaçak bedelinin tüketicilerden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksi gerekçelerle ve yanılgılı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11754, Karar No: 2013/16551, Tarih: 04.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/11754 E.  ,  2013/16551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali ile icra inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davayı görev yönünden reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirkette "müdür" olarak çalıştığını, 05.02.2009-05.3.2011 tarihleri arasında ücretlerinin eksik ödendiğini, 2.500,00 TL ücretle çalışmasına rağmen ödemelerin asgari ücret üzerinden yapıldığını, yapmış olduğu icra takibine davalı tarafça haksız itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini, davalının %40'dan az olmamak üzere icra inkâr tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının şirkete müdür olarak atandığını, çalışmasının kimi zaman günde birkaç sürdüğünü, kimi zaman işe hiç gelmediğini, mesai saatlerini kendisinin düzenlediğini, bu koşullarda asgari ücretle anlaşıldığını, ücretlerin tamamının ödendiğini, personel maaşları olmak üzere tüm ödemelerin şirket müdürü olarak davacının onayı ve kontrolünde yapıldığını, iddialarının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, ücret alacağı kabul edilse dahi işlemiş faizin ancak temerrüt tarihinden sonra istenebileceğini savunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davalı şirkette iş sözleşmesine dayalı olarak değil işveren vekili ve şirketi temsile yetkili müdür olarak çalıştığı ve bu nedenle uyuşmazlığın ticaret mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacının davalı şirkette iş sözleşmesine dayalı olarak değil işveren vekili ve şirketi temsile yetkili müdür olarak çalıştığı ve bu nedenle uyuşmazlığın ticaret mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Limited şirketin icra işlerini yapmak ve ortaklığı temsil etmek için ortaklığa müdür veya müdürler atanabilir. Müdür veya müdürler limited ortaklığın ortaklarından seçilebileceği gibi, ortak olmayan kişilerden de seçilebilir (TTK m. 540, 541). Limited ortaklık sözleşmesinde ortaklığın idare ve temsili ayrıntılı biçimde gösterilebilir. Sözleşmede aksi kararlaştırılmış olmadıkça, ortaklar hep birlikte müdür sıfatıyla ortaklık işlerini idare ve temsile yetkilidir. Ancak limited şirket ortağı olmayan, ancak müdür olarak atanan kişi 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 449 ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 547/1 maddesi kapsamında ticari temsilcidir. Ticari temsilci, Kanun işletme sahibinin, ticari işletmeyi yönetmek ve işletmeye ilişkin işlemlerde ticaret unvanı altında, ticari temsil yetkisi ile kendisini temsil etmek üzere, açıkça ya da örtülü olarak yetki verdiği kişidir(TBK md. 547/I)” olarak tanımlamıştır. Ticari temsilci ve tacir vekilin temsil yetkilerinin sona ermesine ilişkin EBK md. 456, TBK md. 554 hükümlerinde, taraflar arasında hizmet, ortaklık veya vekâlet sözleşmelerinin olabileceği, ancak bunun sınırlı olmadığı, taraflar arasında başkaca hukuki ilişkilerin de bulunabileceği öngörülmektedir.

Dosya içeriğine göre, mahkemece celbedilen Ticaret Sicil kayıtlarından davacının 03.04.2001-03.04.2011 tarihleri arasında yetkili olarak gözüktüğü, yine davalı şirketin 03.04.2001 ve 9 nolu kararı ile şirketi temsil ve ilzamı hakkında Ortaklar Kurulunca şirket müdürlüğüne dışarıdan davacının atanmasına karar verildiği, bu şekilde davacının iki ortaklı davalı limited şirkette münferiden davalı şirketi temsilen müdür olarak atandığı ve bu görevde olduğu tartışmasızdır. Davacı bu konumu nedeni ile 818 sayılı Borçlar Kanunu, 6098 sayılı Kanun’un belirtilen hükümleri uyarınca ticari temsilcidir. Ticari temsilci yine yukarda belirtilen hükümlere göre hizmet, ortaklık veya vekâlet sözleşmeleri kapsamında çalıştırılabilir. Bu nedenle salt ticari temsilcisi olması, aradaki iş ilişkisini anılan hükümler uyarınca ortadan kaldırmaz. Davacı şirket müdürü ile davalı arasında iş sözleşmesi olduğu tarafların kabulündedir. Taraflar arasındaki uyuşmazlığın iş ilişkisi olması nedeni ile 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca uyuşmazlığı iş mahkemesinde çözümlenmesi gerekir. Mahkemece hatalı değerlendirme ile görevsizlik kararı verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 04.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.