muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1654, Karar No: 2017/2735, Tarih: 15.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/1654 E.  ,  2017/2735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.400,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/10/2013 tarihli ve 2012/108 esas, 2013/759 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 05.01.2017 tarih ve 2016/8253 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.01.2017 tarih ve 2017/2373 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Anayasa Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2013/6217 başvuru sayılı kararında yer alan “Kanuni düzenlemeler ve içtihat karşısında başvurucu lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi, ilgili yasal mevzuatın lafız ve amacına açıkça aykırı olup, başvurucunun Anayasanın 36. maddesinde güvence altına alınan hakkaniyete uygun yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir.” şeklindeki açıklama ve para cezasının miktarı itibarıyla kesin nitelikte olup başkaca kanun yolunun da öngörülmemesi karşısında, 1136 Avukatlık Kanunu’nun 168. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak çıkarılan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesi gereğince, kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine vekalet ücreti tayin olunması gerektiği şeklindeki hükümler gereğince, vekili bulunan katılan lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi Hükümleri gereğince vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/10/2013 tarihli ve 2012/108 esas, 2013/759 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, hüküm fıkrasına, “Katılan ... kendisini vekille temsil ettirdiğinden katılan lehine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1320 TL. vekalet ücretinin sanık ...’dan alınarak katılana verilmesine” paragrafının eklenmesine, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 15.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/28830, Karar No: 2025/1870, Tarih: 03.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2023/28830 E.  ,  2025/1870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/197 E., 2023/30 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın inceleme dışı diğer sanıklarla birlikte, katılana ait patates tarlasına izinsiz girerek, yanlarında götürdükleri çuvallara doldurmak üzere kürekle patatesleri sökerken yol kenarından geçen tanık ve şikâyetçiler tarafından farkedildikleri, orada ne yaptıklarını soran şikâyetçilere taşlarla ve kürekle saldırıp olay yerinden kaçtıkları, ihbar üzerine harekete geçen polislerce takip sonucu yakalandıkları olayda, sanığın toprakta ekili vaziyette bulunan patatesleri çalmaya teşebbüs şeklindeki eyleminin uzlaşma kapsamında olmayan TCK'nın 141/1, 143, 35. maddelerinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden nitelendirme hatası sonucu aynı Kanun'un 142/1-e, 143 ve 35. maddelerinden hüküm kurulmak suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün Tebliğname'ye aykırı olarak, Dairemiz üyesi sayın ...'ın suç vasfına yönelik karşı oyu ile BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.02.2025 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

İncelenen olayda; Pasinler Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2023 tarih ve 2022/197 Esas, 2023/30 Karar sayılı ilamı ile sanıklar hakkında tarlada ekili halde bulunan patatesleri söküp çuvallara doldurup götürmek suretiyle işledikleri hırsızlık suçunun TCK’nın 141/1. maddesindeki eylemin basit halini mi oluşturduğu, adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık suçunu düzenleyen TCK’nın 142/1-e maddesindeki suçu mu oluşturduğu tartışılmaktadır.

Pasinler Asliye Ceza Mahkemesi iddianamede talep edilen şekilde kabul ederek tarladaki patateslerin sanıklar tarafından sökülüp götürülmesi eylemini “adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık” suçunu düzenleyen TCK’nın 142/1-e maddesindeki suçu mu oluşturduğunu kabul ederek sanıkları cezalandırmıştır.

Pasinler Asliye Ceza Mahkemesi iddianamede talep edilen şekilde kabul ederek tarladaki patateslerin sanıklar tarafından sökülüp götürülmesi eylemini “adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık” suçunu düzenleyen TCK’nın 142/1-e maddesindeki suçu mu oluşturduğunu kabul ederek sanıkları cezalandırmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise düzenlediği tebliğnamede eylemin TCK’nın 142/1-e maddesindeki suça uygun olduğunu kabul ederek, mahkeme kararının onanmasını talep etmiştir.

Dairemiz içtihatlarında ise eylemin 141/1. maddesinde düzenlenen basit hırsızlık suçunu oluşturduğu düşüncesiyle yerel mahkeme kararının sanık lehine bozulmasına karar vermiştir.

Dairemiz çoğunluğu tarlalardaki bitkilerin meyvelerin, sebzelerin, meyve ve sebzelerden elde edilen ürünlerin TCK’nın 141/1. maddesindeki basit hırsızlık suçunu oluşturduğunu, adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında hırsızlık eyleminin unsurları itibarıyla oluşmadığını birçok kararında kabul etmektedir. Sadece ürünlerin hasat zamanı toplanıp herhangi bir şekilde araziden çıkarılmasına kadar zorunlu olarak arazide bırakılması durumu varsa eylemi 142/1-e maddesine uygun kabul etmektedir. Hasat zamanı dışında ürünlerin arazide bulunmasını ya da ağaçlardan veya sebzelerden elde edilen ürünlerin çalınmasını bu madde kapsamında kabul etmemektedir.

Ekili alanlardaki tüm sebzeler, meyveler ve bunlardan elde edilen ürünler birer eşyadır ve bu eşyalar toplumun emniyetine terk edilmiş eşyalardır. Üreticiler açık alanlardaki bu ürünlere kimsenin zarar vermeyeceği ve çalmayacağı güven duygusuyla hareket etmektedirler. Üretim süreci çiftçiler için oldukça meşakkatli bir süreçtir. Ürünlerin ve meyvelerin tarlaya ekilmesi, bakılması, büyütülmesi, hasat edilmesi emek bakımından yoğun bir ilgiyi, zaman bakımından ise uzunca bir süreci gerektirdiği herkesin malumudur. Bu nedenle tarımsal alanda üretim yapan milyonlarca kişinin ürünlerini daima saklaması, kilit altına alması, etrafını çevirmesi ve sürekli olarak koruması beklenemez. Ülkemizdeki tüm geniş arazilerin üreticiler tarafından ürünlerini korumak üzere bu tür tedbirlerle muhafaza altına almasını beklemek, devletin kabulüne, toplumun kabulüne, bu işi yapan çiftçilerin ve tüm üreticilerin ve tüketicilerin kabulüne tamamen aykırı bir beklentidir. Örneğin milyonlarca hektarı bulan antep fıstığı bahçelerinin, zeytin bahçelerinin, buğday tarlalarının ya da kavun- karpuz üretim alanlarının vs. etrafının çevrilerek korunması şeklinde bir davranış ve kabul edilegelmiş bir adet yoktur. Dolayısıyla herkesin açık alanlarda herhangi bir koruma altına almaksızın tarımsal ürünler elde edilmesini kabul ettiği üretim zorunluluğu nedeniyle uzunca bir süre sebze ve meyvelerin arazide bulunma zorunluluğu nedeniyle açıkta bırakma şeklindeki davranış şeklini madde metninde yazan unsurlara aykırı kabul etmek kanaatimce mümkün değildir. Arazilerde ekili tüm ürünler ve sebzelerin çalınması halinde TCK’nın 142/1-e maddesine uygun bir eylem olduğu kabul edilmelidir.

Öğretide ve yargı içtihatlarında adet, tahsis ve kullanımları gereği açıkta bırakılan eşyaların ne olduğu defalarca açıklanmıştır.

Adet; "toplumda süreklilik kazanan, alışkanlık oluşturan ve genellik karakterini taşıyan, kamu düzenine, kanunlara ve ahlaka aykırı olmayan, uygunlukları nedeniyle kanunlarca korunabilir nitelikteki yaygın davranış biçimi" olarak tanımlanmış olup zamana, yere ve bölgeye göre değişebileceği, ancak kişisel alışkanlıkları kapsamadığı kabul edilmektedir.

Tahsis; kelimesi, eşyanın bir iş için özgülenmesi, ayrılması, belirlenmesi ve hasredilmesi anlamına gelmektedir ki, parka gelenlerin oturmasına tahsis edilmiş durumda olan banklar bu kapsamda değerlendirilmelidir.

Kullanım gereği; ibaresi ile, eşyanın kullanılması için açıkta bırakılmasının zorunlu olduğu durumlar kastedilmekte olup söz konusu eşyanın amacına uygun kullanılabilmesi ve kendisinden beklenen fonksiyonu yerine getirebilmesi için açıkta durmasının gerekli olduğu durumlarda bu nitelikli hâl uygulanacaktır.

Kullanım gereği; ibaresi ile, eşyanın kullanılması için açıkta bırakılmasının zorunlu olduğu durumlar kastedilmekte olup söz konusu eşyanın amacına uygun kullanılabilmesi ve kendisinden beklenen fonksiyonu yerine getirebilmesi için açıkta durmasının gerekli olduğu durumlarda bu nitelikli hâl uygulanacaktır.

Ekili alanlardaki bitkilerin, meyvelerin ve ürünlerinin öncelikle üretim/kullanım gereği açıkta bırakılan eşya olarak kabul edilmesinde zorunluluk bulunmaktadır. Kullanım gereği açıkta bırakma kavramını sadece makina/ekipmanlar için kabul edilmemelidir. Tarımsal üretimdeki ürünler de aynı şekilde kullanım gereği açıkta bırakılması zorunlu eşyalardandır. Makine gibi eşyalar açık alanlarda kullanılmak üzere üretiliyorsa, tarımsal ürünler de aynı şekilde açık alanlarda üretim/kullanım gereği süreç içerisinde bulundurulması zorunlu eşyalardandır. Bu adet şeklinde uygulanagelen üretim şeklinin farklı gerekçelerle bu madde kapsamı dışında değerlendirmenin mümkün olmaması gerektiği kanaatindeyim.

Bunun yanı sıra adet gereği bu tür üretimlere hiç kimsenin ve devletin herhangi bir müdahalesi bulunmamaktadır. Yani binlerce yıldır açık arazilerde tarımsal üretim yapılması dünyanın hiçbir yerinde ayıplanmadığı, eleştirilmediği gibi ülkemizde de asla neden korunaksız alanda ürün üretiliyor diye bir eleştiriye ve ayıplanmaya konu olmamıştır. Tam tersine bütün bilim adamları, toplum ve devlet tarımsal üretimi ne şekilde olursa olsun teşvik etmektedir. Ve herkes tarımsal üretimin artmasını, sağlıklı ve ucuz şekilde meyve ve sebzelere ulaşmayı beklemektedir. Dolayısıyla üreticilerin tüm bu açık arazilerde ürün elde etme şeklindeki davranışlarını adet olarak kabul etme zorunluluğu, ürünlerin elde edilmesini sağlayan meyve ağaçları ve sebzelerin arazilerde üretim boyunca bulundurma zorunluluğunu da kullanım gereği kabul etme zorunluluğu ortaya çıkmaktadır.

Kanun koyucunun ağaçlara zarar verme suçunu bile eylemin basit halinden çıkararak 152/1-c maddesinde belirtilen şekilde bir artırım maddesi olarak mala zarar verme suçlarında kabul etmişken, daha ağır sonuçlar doğuran hırsızlık suçlarında benzer eylemleri nitelikli hale getirmek istemediğini kabul etmek mümkün gözükmemektedir.

Açıkladığımız gerekçelerle tebliğnamenin de onama talep ettiği yargılama konusu olayda; eylemde tüm tarım ürünlerinin, bitkilerin, sebzelerin ve bunlardan elde edilen ürünlerin çalınması halinde eylemin TCK’nın 142/1-e maddesi kapsamında kabul edilmesi gerektiği, dolayısıyla açık arazide ekili bulunan patatesleri söküp götürmek suretiyle hırsızlık suçunu işleyen sanıkların bu madde kapsamında değerlendirilerek cezalandırılmasına karar veren yerel mahkemenin kararının onanması gerektiği düşüncesiyle çoğunluk görüşüne muhalefet edilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/5793, Karar No: 2018/677, Tarih: 19.02.2018

**1. Ceza Dairesi         2016/5793 E.  ,  2018/677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmenin ihmali davranışla işlenmesi, cinsel saldırı, taksirle ölüme sebebiyet

HÜKÜM : Beraat

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde; Sanık ... hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı, sanık ...’in dikkat ve özen yükümlülüğünü yerine getirdiği, neticenin meydana gelmesinde herhangi bir kusurunun bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin sanıkların cezalandırılmasına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 19/02/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17110, Karar No: 2009/16965, Tarih: 17.11.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/17110 E.  ,  2009/16965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sırasında davalılardan ... 06/05/2009 günlü dilekçesiyle davaya bakan hakimi reddetmiş, konuyu inceleyen merci hakimliği ret talebini kabul ettiği halde hüküm süresi içinde red talebi kabul edilen davalı tarafından temyiz edilmiştir. Temyiz incelemesi yapılması için dava dosyası Yargıtay'a gönderilmesi gerekirken reddi inceleyen merci tarafından "davalının kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı" gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. bu karar davalı ... tarafından temyiz edilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Kural olarak temyiz talebini reddetmek yetkisi, Yargıtay’a aittir. Ancak, H.Y.U.Y.'nın 432/IV maddesi hükmü ve 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince temyize tabi olmayan bir kararın; temyiz edilemesi veya temyiz edilebilir kararın temyiz süresi geçirilerek temyiz edilmesi halleri ile sınırlı olarak kararı veren mahkeme temyiz isteminin reddine karar verebilir. Somut olayda, yerel mahkeme, temyizi mümkün ve süresinde temyiz edilen karar hakkında yasaya aykırı olarak temyiz talebinin reddine karar vermiştir. Bu nedenle; mahkemenin temyiz isteminin reddine dair 24.07.2009 günlü kararının bozularak kaldırılmasına karar verildikten sonra işin esası incelendi;

Dosyanın incelenmesinde; davalı ...’in "bir dilekçe havalesi için gittiği Mahkeme Hakimi ... ’in odasında, davacı ile Avukatının ... Köyündeki parseller hakkında mahkeme hakimi ile konuşma yaptıklarını gördüğünü, hakimin konuşmasını kesmeden kendisinden odada bir süre beklemesini istediğini ve köydeki taşınmazlarla ilgili konuşmalarına bu vesile ile tanık olduğunu, bu şekilde hakimin davada ihsası reyde bulunduğunu" belirterek hakimi ret ettiği, düşüncesine başvurulan mahkeme hakiminin reddi hakim talebine ilişkin görüş bildirmediği, konuyu inceleyen merci hakimliği duruşmada ret talebinde bulunan davalının gösterdiği tanıkları dinlediği ve tanıklar ... ve Avukat ... birbirini doğrulayan yeminli ifadelerinde "olay günü mahkemenin 2008/40 sayılı dosyasında davaya konu olan bir çok parselden oluşan 2900 dönümlük arazi ile ilgili bazı parsellere ilişkin feragat dilekçesi ... olmalarına rağmen, haklarındaki davadan feragat edilen kişilere mahkemece tebligat yapılmaya çalışılmasının nedenlerini öğrenmeye çalıştıklarını ve konuşmanın bu çerçevede yapıldığını, bunun dışında ve ret talebinde bulunan kişinin taraf olduğu mahkemenin 2008/325 esasında kayıtlı dava ile ilgili hiçbir konuşma yapılmadığını" belirttikleri reddi hakim talebinde bulunan davalının da belirtilen tanıklardan başka bir delile dayanmadığı görülmüştür.

Konuyu inceleyen merci hakimi tarafından; "taraflar arasında görülen ve mahkemenin 2008/325 sayılı dosyasında görülen davanın klasik çapa dayalı elatmanın önlenmesi davası olduğu" bu tür davalarda hakimin takdir yetkisinin dahi bulunmadığı saptaması yapıldıktan sonra, "mahkememizce reddi hakim talebinde bulunan ...’in hakimin odasına girdiğinde hakimin kendisini kenarda bekleterek, 2008/325 sayılı dosyanın davacısına "yerleri size teslim edeceğim” şeklindeki sözleri söylemesinin hayatın olağan akışına uymadığı gibi, hakimin davalıyı odasında iddia edilen sözlere şahit olacak şekilde bekletmesinin mümkün olmadığının mahkememizce benimsenmektedir” gerekçesine yer verdiği halde sonuç bölümünde; "davalının mahkeme hakiminin tarafsızlığı konusunda şüpheye düştüğü, reddi talep edilen hakimin de red sebebi hakkında görüş bildirmeyeceğini açıklayıp, dosyayı merciye gönderdiği dikkate alınarak reddi hakim talebinin KABULÜNE" karar verildiği görülmüştür.

Hakimin reddine ilişkin nedenler H.Y.U.Y.’nın 29. maddesinde sayılmış aynı Yasanın 30/2. maddesinde de red nedenlerinin mahkemeye sunulacak dilekçe ile yapılması ve red isteğinin dayandığı durum ve olaylarla delillerin açıkça gösterilmesi ve varsa belgelerin bu dilekçeye eklenmesi gerektiği açıkça belirtilmiştir. Yasa koyucu, hakim reddine ilişkin taleplerin soyut iddialarla yapılmasının hakkın kötüye kullanılmasına neden olacağını, bu bağlamda tehlikeyi bertaraf etmek amacıyla, talebin delillendirilip, somut ve maddi olaylarla belirtilmesini gerekli görmüştür. Bunun aksine bir kabul veya yorumun, bu ... kullanmak isteyen kötü niyetli taraflara, hakimlerin yasaya uygun düşmeyen red nedenleri ile reddedilmesi yolunu açarak, tabii hakim ilkesinin zedelenmesine neden olacaktır.

Yargı yetkisi Türk Milleti adına bağımsız mahkemelerce kullanılır. (Anayasa md. 9) Hakimler görevlerinde bağımsızdırlar. Anayasa, yasa ve hukuka uygun olarak vicdani kanaatlerine göre hüküm verirler. Bu nedenle, hakimler önüne gelen uyuşmazlıkları yasal çerçevesinde çözmek zorundadırlar. Bu işlemi yaparken hakim, bir olayla ilgili kuracağı hükümle, tarafların adalet duygusunu zayıflatacağını değil, güçlendireceğini düşünüp, hedefleyerek çalışmalı, yasalardan aldığı güçle hareket etmelidir. Hakim, tarafların geçerli ve yasal delillere dayanmayan soyut iddiaları karşısında başkalarına ve kendisine yabancı kalarak, hukukun ne dediğini söyleme yetkisini kullanıp, yargılama işlemi ile yargı kararlarının kişisel görüş, inanç ve duyguların aracı olamayacağını, yansız ve yasalardan aldığı güçle davanın taraflarına inandırmalıdır.

Maddi delillerle desteklenmeyen, gösterilen tanıklarca da doğrulanmayan soyut iddiaların, merci tarafından da gerçek olmadığı ve olmasının da olayın oluş biçimi ve hayatın olağan akışına uygun düşmeyeceği kabul edilmiş olmasına, olayda H.Y.U.Y.’nın 29. maddesinde tanımı yapılan nedenlerinde bulunmamasına karşın, konuyu inceleyen merci hakimliği tarafından reddi hakim talebinin kabul edilmiş olması doğru değil ise de, bu konular temyiz edenin vasfına göre aleyhe bozma yasağı dikkate alınarak bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...’in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 17/11/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4059, Karar No: 2015/964, Tarih: 27.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/4059 E.  ,  2015/964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edirne 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2013/598-2013/697

Davacı L.. K.. vekili Avukat Ünsal tarafından, davalı M.. Y.. aleyhine 01/11/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazları yönünden;

Dava, haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Türkiye Gazeteciler Federasyonu genel başkan yardımcısı olduğunu, davalının www.....com adlı internet sitesinde dava dışı Gökhan Tuzludan tarafından yazılan “Neden cami duvarı” başlıklı köşe yazısına yaptığı yorumla kendisini küçük düşürdüğünü, hakaret ettiğini, bu yorum içeriğinden kişilik haklarının zarar gördüğünü belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yazıdaki “a.”, "k.", “t.” şeklindeki sözler kişilik haklarına saldırı niteliğinde görülerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dosya içeriğinden; Edirne Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/484 Esas, 2013/289 Karar sayılı dosyasında, dava dışı Gökhan köşe yazısına davalı tarafından yapılan yorum içeriğinde davacıyı kastederek geçen “... siz düzgün arkadaşlar sallayın, bu asalak tırtıllar düşünsünler. Kurumlar aralarına yıllardır nifak sokan bu kan emici tırtıllardan kurtulsunlar.” ibaresinin hakaret niteliğinde olduğu gerekçesiyle davalının hakaret suçundan mahkumiyetine (adli para cezası) kesin olarak karar verildiği anlaşılmaktadır. Olay tarihi, olayın gelişimi, dosya kapsamı ve yukarıdaki ilkeler birlikte değerlendirildiğinde davalı aleyhine hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır, daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.