muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12294, Karar No: 2016/6264, Tarih: 07.06.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/12294 E.  ,  2016/6264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06.03.2014 gün ve 2011/316-2014/48 sayılı kararı bozan Daire’nin 16.03.2015 gün ve 2014/16735-2015/3644 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin soğuk hava deposunda muhafaza edilmek üzere teslim edilen müvekkiline ait kavunların, elverişli saklama koşullarının bulunmaması nedeniyle bozulduğunu, ayrıca davalı tarafa ürünlerle birlikte teslim edilen kasaların müvekkiline iade edilmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, şimdilik 50.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin davalı ile yaptıkları sözleşme uyarınca, davacıya ait kavun ve karpuz türündeki ürünlerin kara depo diye adlandırılan evlerin bodrumlarından yüklenip soğuk hava deposunun uygun kapasiteli bir odasına istiflendiğini, davacının kavun ve karpuzların aynı odada saklanmasını kendisinin istediğini, depodaki oda sıcaklığının otomatik makinelerle ayarlandığını, davacıya ait ürünlerin bozulmasında müvekkilinin herhangi bir kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 3,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 07.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2424, Karar No: 2019/9381, Tarih: 22.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/2424 E.  ,  2019/9381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanıklar ... ve ...'in aşamalardaki savunmalarında, 31/05/2012 günü hurda toplarken daha önceden tanıdıkları ve haklarında hırsızlık suçundan ayrı dava bulunan suça sürüklenen çocuklar... ve ...'dan bir tanesi temyize konu olayın müştekisi ...'a ait olan ve diğeri ise ayrı davaya konu edilen ... isimli kişiye ait olan iki ayrı motosiklete ait motosiklet şaseleri, jantlarıyla beraber lastikleri, motor tabanları, aküleri ve diğer parçalarını hurda olarak 60,00 TL'ye satın aldıklarını, bu malzemelerden 2 adet motosiklet şasesi ve motosikletlere ait bir kısım plastik aksamlarını hurdacı iş yeri olan sanık ...'ya 57,00 TL karşılığında sattıklarını ve motosikletlerin diğer parçaları olan 4 adet jantlarıyla beraber lastikleri, 2 adet motosiklet motor tabanları, 2 adet motosikletlere ait akülerini yine hurdacı iş yeri olan sanık ...'e 90,00 TL karşılığında sattıklarını beyan ettikleri, sanıklar ... ve ...'in de ifadelerinde, sanıklar ... ve ...'i doğrulayarak iş yerlerinde bulunan anılan motosiklet parçalarını teslim ettiklerinin anlaşıldığı olayda; dosya içerisindeki takdiri kıymet tutanaklarına göre, sanık ...'nun iş yerinde bulunan motosiklet parçalarından müşteki ...'a ait 1 adet depo, 1 adet motor şasesi, 1 adet motor göğsü, 1 adet gösterge paneli, 1 adet far paneli, 1 adet koltuk altı bagajı, 1 adet motosiklet hava filtresinin mevcut haliyle değerinin 250,00 TL olduğu ve sanık ...'in iş yerinde bulunan müşteki ...'a ait 2 adet motosiklet lastiği ve 1 adet ... marka motorun 2. el değerinin 550,00-600,00 TL civarında olduğunun tespit edildiği, sanıkların tamamının suça konu motosiklet parçalarını değerlerinin çok altındaki bir fiyata satın almaları, sanıkların hurda işiyle uğraşmaları nedeniyle söz konusu motor parçalarının değerini bilebilecek durumda olmaları ve aynı anda iki motosiklete ait parçaları satın almaları hususları bir arada göz önüne alındığında, sanıkların satın aldıkları motosiklet parçalarının suç eşyası olduğunu veya olabileceğini öngörebilecek konumda bulunmaları nedeniyle suç kastının oluştuğu gözetilmeden, sanıkların suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan mahkumiyetleri yerine, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

2- UYAP'tan yapılan incelemede, sanıklar ... ve ... hakkında, mağdur ...'a ait motosiklet parçaları ile birlikte satın aldıkları diğer motosiklet parçalarının sahibi olan mağdur ...'ya yönelik eylemleri sebebiyle haklarında Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/764 Esas sayılı dava dosyası ile kamu davası açıldığı ve sanıklar hakkında mahkumiyet kararlarının verildiğinin anlaşıldığı, sanıkların savunmalarında her iki motosiklet parçalarını aynı anda satın aldıklarını beyan etmeleri de nazara alınarak, anılan dava dosyasının getirilip aslı veya onaylı örneğinin dosya arasına konulup incelenmesi ve deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sanıkların eylemlerinin tek suç olup olmadığına dair hukuki durumlarının belirlenmesi ve tek suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun oluştuğunun kabulü halinde ise sanıklar hakkında ceza tayin edilirken mahsup hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 22/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5416, Karar No: 2024/5591, Tarih: 16.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/5416 E.  ,  2024/5591 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/1139 Değişik İş

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine dair ek karara itirazın reddine ilişkin

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.10.2023 tarihli ve 2016/531 Esas, 2022/573 Karar sayılı ek kararı ile hükümlünün yargılamanın yenilenmesi talebinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 318/1. maddesi uyarınca reddine ilişkin ek karara itirazın merci Aksaray 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.10.2023 tarihli ve 2023/1139 Değişik İş sayılı kararı ile reddine ilişkin kararın kesin olmakla 23.10.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 14.05.2024 tarihli ve 2024/13 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.07.2024 tarihli ve KYB-2024/57940 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.07.2024 tarihli ve KYB-2024/57940 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 23/3. maddesindeki 'Yargılamanın yenilenmesi halinde önceki yargılamada görev yapan hâkim aynı işte görev alamaz' şeklindeki düzenleme ile aynı Kanunun 318/1. maddesindeki 'Yargılamanın yenilenmesi istemi, hükmü veren mahkemeye sunulur. Bu mahkeme, istemin kabule değer olup olmadığına karar verir' şeklindeki düzenlemeler karşısında, ilk kararı veren hâkimin olayla ilgili kanaatinin oluştuğu, görüşünün ilk hükümde belirginleştiği, yeniden yargılama aşamasında ya da bu aşamaya götürecek talebin kabule değer olup olmadığına dair vereceği kararda önceki kanaat ve görüşünün etkisi altında kalabileceği, bu sebeple adil yargılanma hakkının bir uzantısı olarak, olaya tamamen yabancı, farklı bir hâkimin yargılamanın yenilenmesi talebini incelemesi gerektiği cihetle, somut olayda ilk yargılamada görev alan Hakim Berna Boyrazoğlu Yelken'in yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine dair ek kararlarda da görev almış olduğu gözetilmeden, itirazların bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un, Yenileme isteminin kabule değer olup olmadığı kararı ve mercii başlıklı 318. maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan birinci fıkrasına yer alan;

“(1) Yargılamanın yenilenmesi istemi, hükmü veren mahkemeye sunulur. Bu mahkeme, istemin kabule değer olup olmadığına karar verir.”

5271 sayılı Kanun'un, Yargılamaya katılamayacak hakim başlıklı 23. maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan üçüncü fıkrasında yer alan;

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un, Yenileme isteminin kabule değer olup olmadığı kararı ve mercii başlıklı 318. maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan birinci fıkrasına yer alan;

“(1) Yargılamanın yenilenmesi istemi, hükmü veren mahkemeye sunulur. Bu mahkeme, istemin kabule değer olup olmadığına karar verir.”

5271 sayılı Kanun'un, Yargılamaya katılamayacak hakim başlıklı 23. maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan üçüncü fıkrasında yer alan;

“(3) Yargılamanın yenilenmesi halinde, önceki yargılamada görev yapan hâkim, aynı işte görev alamaz."

Şeklindeki düzenlenmeler uyarınca ilk kararı veren hâkimin olayla ilgili kanaatinin oluştuğu, görüşünün ilk hükümle belirginleştiği, yeniden yargılama aşamasında ya da bu aşamaya götürecek talebin kabule değer olup olmadığına dair verilecek kararda, önceki kanaat ve görüşünün etkisi altında kalabileceği, bu sebeple adil yargılanma hakkının bir uzantısı olarak olaya tamamen yabancı, farklı bir hâkimin yargılamanın yenilenmesi talebini incelemesi gerekmektedir.

2. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2022 tarihli ve 2016/531 Esas, 2022/573 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-c, d, 29, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükme karşı istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek 09.11.2022 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Hükümlü müdafii tarafından 09.10.2023 tarihinde yapılan yargılamanın yenilenmesi talebinin, Mahkemece 12.10.2023 tarihli ek karar ile reddedilmesi üzerine anılan ek karara yönelik itirazın da merci tarafından reddine karar verilerek kesinleştiği anlaşılmış ise de; mahkûmiyet kararı ile yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin ek kararın aynı hâkim tarafından verildiği belirlenmiştir.

3.5271 sayılı Kanun'un 23/3. maddesinde yer alan yargılamanın yenilenmesi hâlinde, önceki yargılamada görev yapan hâkimin, aynı işte görev alamayacağı şeklindeki düzenleme uyarınca hükümlü hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2022 tarihli ve 2016/531 Esas, 2022/573 Karar sayılı mahkûmiyet hükümüne ilişkin yargılamanın yenilenmesi talebinin, önceki yargılamada görev yapan hâkim dışında bir hâkim tarafından değerlendirilmesinin gerektiği dikkate alınmadan itirazın reddine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Aksaray 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.10.2023 tarihli ve 2023/1139 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Aksaray 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.10.2023 tarihli ve 2023/1139 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5587, Karar No: 2019/3040, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5587 E.  ,  2019/3040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9750, Karar No: 2013/3090, Tarih: 21.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9750 E.  ,  2013/3090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 06.11.2008 gün ve 2007/351 Esas, 2008/753 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların oluşu kabul edilen fuhuşa aracılık eylemlerinin mağdur sayısınca suç teşkil edeceği gözetilmeden, tek suç kabulü ile yazılı şekilde uygulama yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin ONANMASINA, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 30.11.2012 gün ve 2891 sayılı Kararı ile Pendik Adliyesi kapatıldığından dosyanın yargı çevresinin bağlandığı İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24341, Karar No: 2013/12350, Tarih: 03.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/24341 E.  ,  2013/12350 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde gece vakti sanığın idaresindeki kamyona yüklü dozer bıçaklarını Tortum ilçesinden Erzurum'a sevki sırasında olay yerine geldiğinde yol çalışmasının bulunduğunu görmesine rağmen hızını yol şartlarına uydurmayıp direksiyon hakimiyetini kaybedip 20 m fren iziyle karşı şeride geçip karşı yönden gelen ...'in idaresindeki otoya asli kusurlu olarak çarpması sonucu otoda bulunan bir kişinin ölümü ile kendisinden şikayetçi olmayan iki kişinin yaralanmasına neden olduğu olayla ilgili olarak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin eksik incelmeye, bilirkişi raporlarının oluşa uygun olmadığına, sanığın kusurunun bulunmadığına, tayin olunan cezanın paraya çevrilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25456, Karar No: 2012/35057, Tarih: 20.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/25456 E.  ,  2012/35057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasa'sının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde "din ve inanç hürriyeti", 10. maddesinde "ifade hürriyeti", 11. maddesinde "örgütlenme hürriyeti" düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık; Castells / İspanya vb. kararlar)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya sözler;

aŞiddet, bir araç olarak öngörülüyorsa,

b- Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c- Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d- İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek/Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95; Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı),

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayımlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı),

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanıkların attıkları iddia edilen sloganların, şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, bir hükümlü hakkında kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanıkların eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003; Korku / Türkiye – 23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan, C.Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin (ONANMASINA), 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.