muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5885, Karar No: 2016/4431, Tarih: 26.12.2016

b) Firar edenler,

c) Kınamadan başka disiplin cezası alanlar,

ç) 5'inci madde gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler,

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

e) Kapalı kuruma dönmek isteyenler,

f) Haklarında üst sınırı yedi yıldan az olmayan başka bir suçtan soruşturma veya kovuşturması devam etmekte olanlar ile üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir suçtan henüz kesinleşmemiş mahkumiyet kararı bulunanlar,

Kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar derhal infaz hâkimliğinin onayına sunulur.” şeklinde hükme yer verildiği, anılan yönetmeliğin 12. madde düzenlemesinde “yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilen hükümlüler” dışında infazın doğrudan açık ceza infaz kurumunda yapılması yönünden herhangi bir ayrım yapılmadığı, 5275 sayılı Kanun’un 14/4. maddesinde de kapalıya iade kurumunda doğrudan açık ceza infaz kurumuna gönderilen hükümlüler yönünden ayrıma gidilmediği, her ne kadar firar eden hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iade edileceği yönünde anılan kanun hükmünde düzenleme öngörülmediği düşünülebilirse de, firar eyleminin 5275 sayılı Kanun'un 44. maddesinde hücre disiplin cezasını gerektirir eylem olarak düzenlendiği, açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı kurumdan açık ceza infaz kurumlarına nakledilen ya da doğrudan açık ceza infaz kurumlarına gönderilen hükümlü statüsünde bulunmasının kapalı ceza infaz kurumuna iadesi yönünden farklılık arz etmeyeceği, aksi yorumun kanun koyucunun öngörmediği bir ayrımın yorum yoluyla vazedilmesi sonucunu doğuracağı, firar gibi bir eylemi gerçekleştiren hükümlünün infazının bizatihi risk içerdiği, daha sıkı infaz koşullarını haiz infaz kurumunda cezasının infaz edilmesinin infaz hukukunun amacı ve ruhuna uygun düşeceği cihetle, somut olayda açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesi kararının onaylanması gerektiği gözetilmeksizin itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 29/10/2016 gün ve...sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3. maddesindeki “(Değişik fıkra:18.06.2014-6545 s.K./81.mad) Hükümlü, tebliğ olunan

TÜRK MİLLETİ ADINA

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3. maddesindeki “(Değişik fıkra:18.06.2014-6545 s.K./81.mad) Hükümlü, tebliğ olunan

ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet Savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması halinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir”,

Aynı Kanunun 14/4. maddesindeki; “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden kınamadan başka bir disiplin cezası alanlar kurum yönetim kurulunun kararı ile kapalı ceza infaz kurumlarına geri gönderilirler”,

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesindeki; “(1) Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerden; a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm olanlar, b) Haklarında ikinci defa tekerrür hükümleri uygulananlar, c) Haklarında iyi hal kararı verilse bile, 5275 sayılı Kanunun 44'üncü maddesinde sayılan eylemlerden dolayı toplam üç kez hücreye koyma cezası alanlar, ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, 6'ncı maddenin ikinci fıkrasının (c) ve (ç) bentleri dışında kalanlar, d) Koşullu salıverilme kararının geri alınması nedeniyle kalan cezası infaz edilmekte olanlar, e) Eğitimevleri hariç kapalı veya açık kurumlardan firar edenler, açık kurumlara ayrılamaz.”

Aynı Yönetmeliğin “Kapalıya iade" başlıklı 12/1. maddesindeki; (1) Açık kurumlarda cezası infaz edilmekte olan hükümlülerden;

a) Haklarında 5271 sayılı Kanunun 100'üncü maddesine göre tutuklama kararı verilenler,

b) Firar edenler,

c) Kınamadan başka bir disiplin cezası alıp disiplin cezası kesinleşenler,

ç) Bu Yönetmeliğin 5'inci maddesi gereğince doğrudan açık kurumlara gönderilenler hariç olmak üzere; yaş, sağlık durumu, bedensel veya zihinsel yetenekleri bakımından çalışma koşullarına uyum sağlayamayacakları tespit edilenler,

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

Kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar

derhal infaz hakimliğinin onayına sunulur. Kurum düzeni veya kişi güvenliğinin tehlike altında olması halinde asayiş ve düzeni sağlamak için hükümlünün disiplin cezasının kesinleşmesi beklenmeden tedbiren kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine kurum yönetim kurulu tarafından karar verilebilir.

d) İş temin edildiği halde çalışmayanlar veya iş düzenine uyum sağlayamayanlar,

Kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kurumlara iade edilir ve bu karar

derhal infaz hakimliğinin onayına sunulur. Kurum düzeni veya kişi güvenliğinin tehlike altında olması halinde asayiş ve düzeni sağlamak için hükümlünün disiplin cezasının kesinleşmesi beklenmeden tedbiren kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine kurum yönetim kurulu tarafından karar verilebilir.

(2) İnfaz edilen cezası dışında başka bir suçtan haklarında mahkumiyet kararı verilenlerin cezaları toplandıktan sonra koşullu salıverilmelerine bu Yönetmeliğin 6 ncı maddesinde belirtilen sürelerden daha fazla kaldığı tespit edilenler ile şartları tutmadığı halde açık kuruma ayrıldığı anlaşılanlar, kurum yönetim kurulu kararı ile kapalı kuruma iade edilir.

(3) Açık kurumun bulunduğu yerde kapalı kurum bulunmaması halinde hükümlü, o il sınırları içerisindeki kapalı kuruma Bakanlıktan izin alınmadan gönderilir.

Şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; gerek 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 14/4. maddesinde gerekse Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-b maddesinde özellikle vurgulanan “İade Edilir” sözcüğünün “kapalı ceza infaz kurumundan, açık ceza infaz kurumuna ayrılanları kapsamına alan bir sözcük olarak kabulünün mümkün olduğu, söz konusu maddelerin ödenmeyen adli cezasından çevrilmiş hapis cezasına hükümlü olan ve yasa gereği infazına doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda başlayanları da kapsadığına dair herhangi bir açıklamanın bulunmadığı, Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesinin kapalı kurumlarda cezasını infaz etmekte olan hükümlülerle ilgili bir düzenleme olduğu, ceza hukukunda; sanık aleyhine kıyasın yasak olmasının kanunilik ilkesinin doğal sonucu olduğu gibi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2. maddesinin 3. fıkrasında "Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz." şeklindeki düzenlemenin, bir anlamda hükümlünün durumunu ağırlaştırdığı konusunda kuşku bulunmadığından, ceza hükmü olarak da kabul edilebilecek olan disiplin cezaları için de geçerli olacağının kabulü gerektiği anlaşılmakla;

Somut olayımızda kesinleşen ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına dönüştürülmesinden sonra doğrudan doğruya açık ceza infaz kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar eden hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna gönderilebileceğine dair mevzuatta açık bir hüküm bulunmadığından;

Dosya kapsamına göre,... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/05/2016 tarihli ve 2016/912 değişik iş sayılı kararında isabetsizlik görülmediğinden, bu karara ilişkin Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün kanun yararına bozma talebinin CMK'nun 309. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21115, Karar No: 2016/13756, Tarih: 20.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/21115 E.  ,  2016/13756 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki işe iade davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibariyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece 4 gün süren eylemin demokratik tepki ve barışçıl bir toplu eylem olduğu yönündeki gerekçesi dikkate alındığında;

Dairemiz incelemesinden geçmiş bulunan 1 güne kadar iş bırakma eylemi demokratik tepki ve barışçıl nitelikte toplu eylem olarak değerlendirilmiş ve fesih nedeni yapılmamıştır. (Bknz. Yargıtay 7 HD; 12.04.2013 tarih ve ... sayılı ilamı) Aynı şekilde işyerinde 5-6 saat süren iş bırakma eyleminin de bu kapsamda değerlendirildiği ve fesih gerekçesi yapılamayacağı belirtilmiştir. (Bknz. Yargıtay 7 HD; 11.06.2014 tarih ve ... sayılı ilamı) Görüldüğü üzere Dairemizce 1 günü aşmayan demokratik tepki ve barışçıl nitelikteki toplu eylemler fesih nedeni olarak değerlendirilmemektedir. Buna karşılık somut olayda işçilerin 4 gün süren eylemleri olduğu tespit edilmiştir. Aynı dönemde ve aynı nedenlerle başlayan ve 1 günden fazla süren (1 hafta, 10 gün ya da daha fazla) toplu eylemlerin yaşandığı başka işverenler aleyhine açılan bazı davalarda yapılan temyiz üzerine fesihlerin geçerli nedene dayandığından bahisle davanın reddine karar verildiği ya da yerel mahkemelerce verilen ret kararlarının onandığı görülmüştür. (Bknz Yargıtay 9 HD; 11.03.2016 tarih ve ... sayılı ilamı; Yargıtay 22 HD; 19.04.2016 tarih ve ... sayılı ilamı )

Hal böyle olunca, mahkemece dört gün süren eylemlerin, demokratik tepki ve barışçıl nitelik taşıdığı belirtilerek, diğer nedenlerle birlikte değerlendirildiğinde işveren feshinin geçersiz olduğu kabul edilmiş ise de; bir günden fazla sürdüğü sabit olan eylemlerin, işyerinde iş akışını ve düzenini bozacağı açık olup, davalı tarafından yapılan feshin en azından geçerli nedene dayandığının kabulü gerekmesine karşın, somut uyuşmazlıkta davalı işverence, eyleme katılan işçilerin, iş akitlerinin sonlandırılmayacağı yönünde güvence verilmesi ve deliller birlikte değerlendirildiğinde, feshin geçersiz olduğu tespitinin bu nedenle yerinde olduğu sonucuna varıldığı anlaşılmakla davalının tüm temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün bu gerekçe ile ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 20.06.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/4580, Karar No: 2014/8097, Tarih: 29.04.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/4580 E.  ,  2014/8097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Tic. A.Ş. vek. Av. ... ile davalılar 1- ... Tic. Ltd. Şti. vek. Av. ... 2- ... Tic. A.Ş. aralarındaki maddi ve manevi tazminat davası hakkında ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 11.12.2012 gün ve 2010/54 E. 2012/1671 K. sayılı hükmün davalılardan ...Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

19/11/2013 tarihli Dairemizin geri çevirme kararında, gerekçeli kararın davalı ... Tic Ltd Şti'ne tebliğ edildiği ve vekiline gerekçeli kararın tebliğine ilişkin tebligat evrakının dosyada bulunmadığı görüldüğünden hükmü temyiz eden davalı vekiline gerekçeli kararın tebliğ edilip edilmediği, tebliğ edilmiş ise tebliğ evrakının dosyaya konulması ya da kayıtlar üzerinde inceleme yapılarak tebliğ tarihinin tespit edilmesi ve eksik temyiz nispi harcının ikmal edilmesi istenildiği halde davalıdan bakiye karar harcının tahsil edildiği, anılan eksikliklerin giderilmediği anlaşıldığından geri çevirme kararı gereğinin yerine getirilmesi için dosyanın mahal mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, ve bu gibi hususlarda gerekli dikkat ve özenin gösterilerek gecikmelere neden olunmaması için ilgililerin dikkatinin çekilmesine, 29.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3483, Karar No: 2018/5758, Tarih: 03.09.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/3483 E.  ,  2018/5758 K.**

**"İçtihat Metni"**

:

Mahkeme : VAN 3. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi - Numarası : 03/12/2014 - 2014/159 esas ve 2014/207 karar

2- ...

3- ...

4- ...

5- ...

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Suçun işlendiği 02/12/2002 tarihinden itibaren, inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK'nın 102. maddesinin 3. fıkrası ile 104. maddesinin 2. fıkrasında öngörülen 15 yıllık uzatılmış dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; diğer yönleri incelenmeksizin hükümlerin BOZULMASINA; 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesinin 1. fıkrası ve 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223. maddesinin 8. fıkrası gereğince sanıklar haklarındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Suça konu Van Adli Emaneti'nin 2002/197 sırasında kayıtlı 1 gram ağırlığındaki koyu krem renkli toz maddenin 765 sayılı TCK'nın 36/2. maddesi gereğince MÜSADERESİNE, 03/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5036, Karar No: 2010/14341, Tarih: 15.12.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/5036 E.  ,  2010/14341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tarih : 15.6.2009

No : 556-255

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında hiçbir ticari ilişki olmadığını, müvekkilinin aldığı tohumların karşılığı olarak 1920 TL bedelli, alacaklı kısmı boş olan senedi tohum aldığı şirkete verdiğini, senet bedelinin bankaya ödenmesine rağmen müvekkilinin senedi geri alamadığını, senedin şirket tarafından davalıya verildiğini, davalının senede dayalı olarak icra takibi yaptığını ileri sürerek müvekkilinin borcu olmadığının tespitini, davalının % 40 tazminatı mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, senede karşı iddianın senetle ispat edilmesi gerektiğini, davacının iddiasını ispatlayamadığını savunarak davanın reddini, % 40 tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının ibraz ettiği makbuzda senede istinaden 1920 TL’lik ödeme yapıldığı belirtilmişse de ödemenin hangi senede istinaden yapıldığının belirlenemediği gerekçesiyle davanın reddine, davalı lehine % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacının yaptığı ödemenin davalıya yönelik olduğu ispat edilmemiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 15.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2164, Karar No: 2018/6187, Tarih: 24.05.2018

**13. Hukuk Dairesi         2018/2164 E.  ,  2018/6187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... Termal Sağlık Turizm Emlak Gıda Sanayi ve Tic. Ltd Şti ile 16/11/2014 tarih ve İD 06536 nolu devre mülk satış vaadi sözleşmesi imzaladığını, sözleşme nedeniyle 22/11/2014 vade tarihli, 03/12/2014 vade tarihinden 03/04/2017 vade tarihine kadar farklı meblağlarda toplam 30 adet bono alındığını, sözleşmenin imzalanmasından 3 gün sonra ... 1. Noterliğinin 19/11/2014 tarih 016495 yevmiye sayılı ihtarnamesi ile cayma hakkını kullanarak sözleşmeyi feshettiğini belirterek sözleşmenin feshine, bonoların iptali ile tarafına iadesine ve sözleşme nedeniyle davalılara borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 16.11.2014 düzenleme tarihli İD 06536 sözleşme numaralı devre mülk satış vaadi sözleşmesinin iptaline, aşağıda sayılı senetler yönünden davacının davalılara borçlu olmadığının tespitine, 1. S Nolu 22.11.2014 tarihli 2.300,00 TL bedelli, 2. S Nolu 03.12.2014 tarihli 250,00 TL bedelli, 3. S Nolu 03.01.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 4. S Nolu 03.02.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 5. S Nolu 03.03.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 6. S Nolu 03.04.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 7. S Nolu 03.05.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 8. S Nolu 03.06.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 9. S Nolu 03.07.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 10. S Nolu 03.08.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 11. S Nolu 03.09.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 12. S Nolu 03.10.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 13. S Nolu 03.11.2015 tarihli 250,00 TL bedelli, 14. S Nolu 03.12.2015 tarihli 500,00 TL bedelli, 15. S Nolu 03.01.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 16. S Nolu 03.02.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 17. S Nolu 03.03.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 18. S Nolu 03.04.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 19. S Nolu 03.05.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 20. S Nolu 03.06.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 21. S Nolu 03.07.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 22. S Nolu 03.08.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 23. S Nolu 03.09.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 24. S Nolu 03.10.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 25. S Nolu 03.11.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 26. S Nolu 03.12.2016 tarihli 500,00 TL bedelli, 27. S Nolu 03.01.2017 tarihli 500,00 TL bedelli, 28. S Nolu 03.02.2017 tarihli 500,00 TL bedelli, 29.S Nolu 03.03.2017 tarihli 500,00 TL bedelli, 30.S Nolu 03.04.2017 tarihli 3.000,00 TL bedelli senedin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-HMK’nun 297 ve devamı maddeleri gereğince bir davada istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Somut olayda, davacı, devre mülk sözleşmesinin iptali ile davalılara borçlu olmadığının tespitini istemiş, mahkemece, davacının davalılara borçlu olmadığının tespitine ve söz konusu sıra senetlerin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Yine yargılama harç ve giderlerinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine şeklinde hüküm tesis edilmiştir. Mahkemece, davalılardan hangisi ya da hangileri hakkında karar verildiği açık ve infazda tereddüte yol açmayacak şekilde hüküm kurulması gerekirken, yukarıda yazılı şekilde eksik hüküm kurulmuş olması olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma şekil ve sebebine göre davalıların temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 2. bent gereğince davalıların temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7913, Karar No: 2012/12149, Tarih: 09.07.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/7913 E.  ,  2012/12149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/12/2010 tarih ve 2009/276-2010/289 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payı ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil aboneliklerle enerji nakil hatlarının kullanılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, elektrik dağıtım firmalarının müvekkiline ait enerji nakil hatları üzerinde herhangi bir müşterisinin bağlantı talebini karşılamaksızın kendi ihtiyaçları için kullanımları durumunun da üçüncü kişi kullanımı gibi değerlendirildiğini, bu nedenle davalının belirtilen enerji nakil hatlarından enerji kullanması halinde müvekkiline hat katılım payı ödemek zorunda olduğunu, bu kapsamda davalının Borçka-Güreşen enerji nakil hattından müvekkilinin bilgisi dışında ve katılım payını ödemeksizin 04.07.2002 tarihinden itibaren enerji kullandığının tespit edildiğini ileri sürerek, 8.856,46 TL'nin 04.07.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını ve zamanaşımına uğradığını, söz konusu enerji nakil branşman hatlarının bir kısmının müvekkili tarafından diğer abonelere elektrik enerjisi sağlamak için kullanıldığını, bu hatların bakım ve onarımlarının müvekkili tarafından gerçekleştirildiğini ve karşılığında davacıdan bedel talep edilmediğini, söz konusu hatların davacıya ait olduğunun da kanıtlanmadığını, müvekkilinin davacıya hat katılım payı ödemek zorunda bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.