muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/986, Karar No: 2011/5111, Tarih: 28.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/986 E.  ,  2011/5111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Adana 3.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.12.2007 gün ve 2006/304 - 2007/542 sayılı kararı onayan Daire’nin 01.02.2010 gün ve 2008/10043 - 2010/1068 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin Türkiye temsilcisi dava dışı Ekin Ltd.Şti. tarafından, müvekkilinin ıslah yoluyla ürettiği melez (hybrid) tohum çeşitleri için 2004/15191 sayılı “ROXSANE Hybrid F1”, 2004/15192 sayılı “AMALTHEE Hybrid F1” ve 2004/15193 sayılı “CALVİ Hybrid F1” ibarelerinin marka olarak adına tescil ettirildiğini, ancak bu ibarelerin tohum çeşitlerinin adları olduğunu, bu tohumlar için Fransa Tarım Bakanlığı’ndan 1994, 1997 ve 2000 yıllarında ıslahçı hakkı kazanıldığını ve bitkisel mülkiyet edinim belgesi alındığını, T.C. Tarım Bakanlığı tarafından da bitki çeşidi olarak kaydedildiğini, davalının tescilinin haksız ve kötüniyetli olduğunu, yetki belgesinin dava dışı Ekin Ltd.Şti.’ne marka olarak tescil için yetki vermediğini, markaların davalıya devrinin muvazaalı olduğunu ve 556 sayılı KHK’nin 8/III ve 42. maddeleri uyarınca hükümsüz kılınması gerektiğini ileri sürerek, anılan markaların Paris Sözleşmesi’nin 6. mükerrer 6. maddesi ve 556 sayılı KHK’nin 17. maddesi uyarınca müvekkiline devri ve TPE nezdinde tesciline, olmadığı taktirde dava konusu markaların hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, hüküm özetinin ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dava konusu tohumların üreticisi olduğunu, tohumlar Türkiye’ye getirildikten sonra deneme çalışmalarına tabi tutulduğunu, bu işlemlerin tamamının Ekin Ltd.Şti. tarafından yapıldığını, davacı markaların tesciline yönelik rüçhan hakkını yasal süresinde kullanmadığı için Paris Sözleşmesi ve 556 sayılı KHK’nin 17. maddesi uyarınca markaların devrini talep edemeyeceğini, hükümsüzlük talebinin de yerinde olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davacının hükümsüzlük ve sicilden terkine ilişkin davasının kabulüne, davacının markaların adına tescil talebinin reddine dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 02,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 185.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 28.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22521, Karar No: 2016/24262, Tarih: 27.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/22521 E.  ,  2016/24262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesinin haklı ve geçerli bir sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, davacının iş sözleşmesinin sıralı amirleri olmayan genel müdür yardımcısı ile görüşme yapması, bu yönde arkadaşlarını örgütlemesi, görüşme sonrasında amirleri hakkında şikayetlerde bulunması ve işyeri hiyerarşisi ve disiplini dışına çıkması sebepleriyle geçerli olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece; işverence yapılan feshin geçerli sebebe dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

Somut olayda; davalı işveren işyerinde 21.08.2006-19.01.2016 tarihleri arasında en son kalite kontrol teknisyeni olarak çalışan davacının iş sözleşmesi 19.01.2016 tarihli fesih bildirimi ile “Çalıştığınız bölümde Müdürünüze karşı diğer çalışma arkadaşlarını örgütleyerek, sıralı amiriniz olmamasına karşın, bazı çalışma arkadaşlarınızı da yanınıza alarak, Genel Müdür Yardımcısı Sayın ...'ın yanına 14.01.2016 tarihinde gittiğiniz, Sayın ... ile toplantı yapılmasını temin etmek amacıyla birlikte hareket ettiğiniz grubu kışkırttığınız, bu görüşme yapılmadan evvel, sıralı amirlerinize kesinlikle bilgi vermediğiniz, Sayın ...'a ilettiğiniz sıkıntılar konusunda da bilgi vermeniz gerekirken, önceden amirlerinize bilgi vermediğiniz, ayrıca önceki bölüm müdürleri hakkında da yine sıralı amirlerinize haber ve bilgi vermeden aynı girişimleri yaptığınız, bu girişimlerden olumlu sonuç alınmasından sonra bu şekilde davranışlarınızda da aynı cüretkar tutum ve davranışlarınıza devam ettiğiniz anlaşılmaktadır. Yukarıda arz edildiği üzere, diğer bölüm çalışanlarını örgütleyerek, doğrudan bağlı olduğunuz amir ve müdürünüze bilgi vermeksizin, hiçbir organik bağınız olmayan Genel Müdür Yardımcısı ...'a bölüm ve bölümün işleyişi hakkında dile getirdiğiniz ifadeler, yaptığınız şikayetler, işyeri disiplinini ve işyeri hiyerarşisini ve işyerinde birlikte hareket etme ilkesini ihlal eden kabul edilemez davranışlardır. Bu sebeplerle; iş akdinizin 4857 sayılı İş Kanununun 17. maddesi uyarınca 19.01.2016 tarihi itibariyle iş sözleşmenizin feshi zaruretinde kalınmıştır.” denilerek feshedilmiştir. Davalı işveren işyerindeki uygulamaya göre; davacının çalıştığı birimde bir sorun olması halinde önce kalite kontrol şefi ...'e, sonra müdür yardımcısı Ali'ye, sonra müdür ...'e iletilmesi gerektiği, çözüm bulunamazsa da müdür ...'in bağlı olduğu genel müdür yardımcısına gidilmesi gerektiği anlaşılmaktadır. Feshe konu edilen olay bakımından yapılan değerlendirmede ise dosyadaki delil durumu ve özellikle tanık anlatımlarına göre; davacı ile aynı birimde çalışan arkadaşlarının Polatlı' dan geliş gidiş yapan işçilerin sorunları ile ilgili genel müdür yardımcısından randevu almasını istedikleri, davacının da kabul ederek genel müdür yardımcısı ... 'dan sebebini söylemeden randevu talep ettiği ve talebin kabul edilmesi üzerine yedi kişi birlikte genel müdürün odasına konuşmaya gittikleri; esasında daha önce sorunun müdür ...' e kadar geldiği, ancak müdür ... olamayacağını söyleyince davacı ve diğer işçilerin müdür ... 'in bağlı olmadığı genel müdür yardımcısından randevu aldıkları; davacının toplantıdan önce kendisinin konuşmayacağını söylediği, toplantıda yedi kişi olmasına rağmen ... isimli işçi ile şef ...'in daha çok konuştuğu, davacının da ...'in söylediği şeyleri onaylar sözlerde ve hareketlerde bulunduğu, konunun daha sonra müdür ... 'in davranışlarına geldiği, müdür ...'in işe yeni başladığı ve adaptasyon sürecinde olduğu, ancak ... isimli işçinin müdür ..

... 'in bağlı olmadığı genel müdür yardımcısından randevu aldıkları; davacının toplantıdan önce kendisinin konuşmayacağını söylediği, toplantıda yedi kişi olmasına rağmen ... isimli işçi ile şef ...'in daha çok konuştuğu, davacının da ...'in söylediği şeyleri onaylar sözlerde ve hareketlerde bulunduğu, konunun daha sonra müdür ... 'in davranışlarına geldiği, müdür ...'in işe yeni başladığı ve adaptasyon sürecinde olduğu, ancak ... isimli işçinin müdür ... hakkında hurdaya ayrılan ancak kullanılması mümkün olan parçaların ayrılması konusunda gerekli özeni göstermediği yönünde sözler söylediği, müdür ...'in "siz çöpçü müsünüz hurdayı hurdaya çıkartın, niye uğraşıyorsunuz" şeklindeki sözlerinin gündeme geldiği, ayrıca sürekli "ben yetkiliyim, gerekirse burada çalışan tüm işçileri işten çıkartabilirim" şeklindeki sözlerinin moral ve motivasyonlarını bozduğu yönünde beyanlarda bulundukları, bunun üzerine genel müdür yardımcısı ...'ın sıralı amirleri olmadığını ve bu konuda bir şey yapamayacağını söylediği, olaydan sonra genel müdür yardımcısı ...'ın müdür ...'i çağırıp durumu sorduğu ve müdür ...'in de olaydan bu şekilde haberdar olduğu anlaşılmaktadır. Davalı işveren işyerinde dokuz yıldan fazla süredir çalışmakta olan davacı işçinin, arkadaşları ile birlikte sorunlarını dile getirmek için müdür ...'e kadar gittikleri, çözüm bulunamaması üzerine sadece müdür ...'in sıralı amiri olmayan ancak işçilerin sorunları ile her zaman ilgilenmiş ve işçileri dünleniş biri olan genel müdür yardımcısı ...'dan randevu talep ettikleri, randevu talebinin de kabul edilmesi üzerine görüşmeye gittikleri, bu sırada müdürleri ...'in işin işleyişiyle ilgili davranışlarından dolayı bir kısım eleştirilerde bulundukları sabittir. İşçinin eleştirisinin işlerin yürüyüş tarzı ile alakalı olduğu, hakaret ve saygısızlık niteliğinde olmadığı durumlarda, sadece bu sebeple yapılan fesih geçersizdir. Yapıcı ve objektif ölçüler içerisinde belirli bir uzmanlık alanı ile ilgili eleştiri ya da işletmedeki bozukluk ya da uygunsuzluklara ilişkin eleştiri söz konusu olduğunda geçerli fesihten bahsedilemez. Davacının davranışı da hakaret ya da saygısızlık niteliğinde olmadığından, işverence yapılan fesih geçersizdir. Davacının işe iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi isabetli olmamıştır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin beş aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1. 800,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 155,00 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 27.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8119, Karar No: 2025/2899, Tarih: 15.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/8119 E.  ,  2025/2899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1045 E., 2023/1179 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Niğde 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.02.2023 tarihli ve 2022/392 Esas, 2023/36 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 30.05.2023 tarihli ve 2023/1045 Esas, 2023/1179 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle: eksik ceza tayin edildiğine, suçun tasarlanarak işlendiğine, takdiri indirimin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın suça iştirak ve yardım etmediğine, suç işleme kastı olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, öldürme kararının ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerin gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, katılan ... vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkında hüküm kurulurken, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Hadjianastassiou/Yunanistan, 16.12.1992; Van de Hurk/Hollanda, 19.04.1994; Hiro Balani/İspanya 09.12.1994; Ruiz Torija/İspanya, 09.12.1994) kararlarında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. maddesinde, 5271 sayılı Kanun'un 34, 230 ve 289. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.05.2015 tarih ve 2014/145 Esas sayılı kararı uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, sonuca etkili tüm argümanların, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması, olayın ne şekilde gerçekleştiğine dair kabulün tam olarak bulunması gerekirken, sanığın eylemlerinin ayrı ayrı net bir şekilde tespit edilmediği ve somut delillerle ilişkilendirilmediği, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilleri,

delilleri ve nitelendirilmeleri ile buna göre hükümler kurulması icabettiği nazara alınmadan, açıklanan ilkelere uyulmadan, sadece ilgili mevzuat hükmüne atıfta bulunularak; "... Sanığın, müteveffa diğer sanıkla birlikte asli fail olarak TCK'nın 37/1 maddesi kapsamında atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi yerine beraatine karar verildiği şeklindeki bozma ilamı dikkate alınarak sanığın TCK'nun 37/1. maddesi delaletiyle mütevveffa diğer sanıkla birlikte asli fail olarak müsnet suçu işlediği sabit görülmekle ..." şeklindeki yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması, 5271 sayılı Kanun’un 289/1-g maddesi kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.

3. Kabule göre de; sanık ile ...'in askerlik arkadaşı oldukları, ...'in eski kız arkadaşı maktulü unutamadığı ve maktulü takip ettiği, maktul hakkında bilgi edinmeye çalıştığı, maktulün bu nedenle ... hakkında şikayetçi olduğu, olay günü ...'in sanığı mangal yapmak için Niğde'ye çağırdığı, sanığın da alacağını da alma düşüncesi ile aracıyla Niğde'ye geldiği ve ... ile buluştukları, maktulün de olay tarihinde üniversite sınavı için Niğde'ye geldiği, sanık ile ...'in çarşıda bir çiğ köftecide oturdukları esnada ...'in maktulü görmesiyle birlikte maktulü takip etmeye başladıkları, ancak bir süre sonra maktulün izini kaybettikleri, birlikte sanığa ait aracın yanına gittikleri ve torpido gözünden ...'in kendisine ait silahı yanına aldığı, tekrardan çiğ köfteciye gittikleri, sanığın yemek yediği sırada ...'in telefonla konuşarak maktulün kaldığı yeri öğrendiği ve paket yaptırarak bir kağıda "... Butik Ev Apart" yazdığı, sanık ile beraber maktulün kaldığı aparta gittikleri, ...'in sanıktan otel görevlisine kağıdı gösterip kendisini çiğ köfteci olarak tanıtarak maktulün kaldığı oda numarasını öğrenmesini istediği, sanığın oda numarasını öğrendikten sonra ... ile birlikte maktulün odasının önüne çıkıp zile bastıkları, maktulün Muhamed'in sesini tanıyarak kapıyı açmayacağını düşündüklerinden sanığın yemek getirdiğini söyleyerek maktule kapıyı açtırdığı, ...'in bir anda içeri girerek kapıyı kapattığı ve sanığı dışarıda bıraktığı, ...'in maktule ateş ederek öldürdüğü ve sonrasında kendi kafasına ateş ederek intihar ettiği, içeriden silah sesleri geldiğini duyan sanığın emniyete gidip yaşananları anlattığı olayda; ...'in fail olarak işlediği eyleme hareketleriyle suçun işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştıran, eylemleri 5237 sayılı Kanun'un 37. maddesi kapsamında doğrudan doğruya birlikte işleme seviyesine ulaşmayan sanığın "yardım eden" sıfatıyla aynı Kanun'un 39. maddesi uyarınca cezalandırılması yerine, iştirakin derecesinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde 5237 sayılı Kanun'un 37. maddesi uyarınca fail sıfatıyla cezalandırılmalarına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) ve (3) numaralı paragraflarında açıklanan, hükmün gerekçesiz olması ve sanığın kasten öldürmeye yardım etme suçundan cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi nedenleriyle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 30.05.2023 tarihli ve 2023/1045 Esas, 2023/1179 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Niğde 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Niğde 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Gerekçeli karar hakkı, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) 6 ncı maddesinde açıkça zikredilmemiş ise de Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) tarafından içtihadî olarak geliştirilerek varlık kazanmış bir hak olup “adil yargılanma hakkı”nın en önemli unsurlarından biri olarak belirtilmiştir. Buna göre AİHM, mahkemelerin her türlü kararlarında gerekçeye yer verilmesi yükümlülüğüne değinerek aksi durumun, adil yargılanma hakkının ihlâli ile neticeleneceğine işaret etmiştir

Gerekçeli karar hakkı, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası (Anayasa) tarafından ise alenî bir şekilde güvence altına alınmıştır. Anayasa’nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer verilen; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” şeklindeki düzenleme ile gerekçe, ilgilisi için bir hak olmanın yanı sıra bütün mahkemeler için de anayasal bir yükümlülük olarak öngörülmüştür. Ayrıca Anayasa’nın, Temel Haklar ve Ödevler kısmında yer alan “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36 ncı maddesine, 03.10.2001 tarihli ve 4709 sayılı Kanun’un 14 üncü maddesiyle eklenen “adil yargılanma hakkı”nın da bir unsuru olarak kabul edilmekte (… Ataş, B. No: 2013/1235, 13.06.2013.) ve Anayasa Mahkemesi tarafından incelenen bireysel başvurulara konu edilebilmektedir. Gerekçeli karar hakkı, Türk hukuk sisteminde anayasal düzenlemeye ek olarak kanunî olarak da güvence altına alınmıştır. 5271 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi; “Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır.” şeklinde emredici hüküm içermektedir.

Temel bir insan hakkı olan gerekçeli karar hakkı, gerek uluslararası gerek ulusal hukukî metinlerle güvence altına alınmış olup mahkeme kararlarında gerekçeye yer verilmemesi ya da yetersiz gerekçeye yer verilmesi durumlarında gerekçeli karar hakkının ihlâli gündeme gelecektir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 11.04.2019 tarihli, 2018/9-593 Esas ve 2019/314 Karar sayılı kararında; “Gerekçe, hükmün dayanaklarının, akla, hukuka ve dosya muhtevasına uygun açıklamasıdır. Bu nedenle, gerekçe bölümünde hükme esas alınan veya reddedilen bilgi ve belgelerin belirtilmesi ve bunun dayanaklarının gösterilmesi, bu dayanakların da, geçerli, yeterli ve kanuni olması gerekmektedir. Kanuni, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek, tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime imkân sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.” şeklindeki açıklamalar ile hükmün, dayanağını, denetlenebilirliğini, ikna ediciliğini gerekçe bölümünden alacağı vurgulanmıştır.