muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7986, Karar No: 2023/1190, Tarih: 21.03.2023

2. Sanık ... ve müdafiinin eksik incelemeye, sübuta ve azmettirme koşullarının bulunmadığına, sanık ... müdafiininin sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, suç vasfının hatalı belirlendiğine, sanığın öldürme kastının bulunmadığına, sanık ... müdafiinin eksik incelemeye ve sübuta yönelen temyiz sebepleri yönünden;

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanık ... ile maktul arasında ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/237 Esas sayılı dosyası ile sabit olduğu üzere husumet bulunduğu, dava dosyası incelendiğinde ... ilinde meydana gelen silahlı saldırı olayına müdahale eden sivil giyimli polislerden kaçan sanık ...'ın polise ateş etmesi nedeniyle ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/237 Esas sayılı dosyası ile kamu görevlisine karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan yargılandığı, sanık ...'ın bu kişinin polis olduğunu bilmediği yönünde savunmada bulunduğu, maktul ...'in ise bu olayla ilgili kolluk ifadesinde kendilerini kovalayan kişilerin; "Dur polis!" diye bağırdığı yönünde beyanda bulunduğu, sanık ...'in kolluk ifadesinde ...'deki olay yüzünden ... ile Salih'in mahkeme boyunca birbirleriyle küs oldukları yönündeki beyanı değerlendirildiğinde olay günü tanık Mikail'in de görgüsü ile tespit edildiği üzere sanıkların maktulü bu durumu konuşmak üzere olay yerine çağırdıkları, sanık ...'in 07.07.2018-09.07.2018 tarihleri arasında sanık ... ile toplam 26 adet arama-aranma şeklinde görüşmelerinin bulunduğu, olay günü sanık ...'in saat 20.17 de sanık ... ile telefon görüşmesi yaptığı, ardından 20.21 de maktulü aradığı, sonrasında 20.26 da tekrar sanık ... ile görüştüğü, sanık ...'ın telefonunun tamirde olduğu yönündeki beyanlarının gerçeği yansıtmadığı, buna göre sanık ...'ın arada oluşan husumetten dolayı öldürtmeye karar verdiği, maktulün başına kötü şeyler gelmesinden endişe ederek kendisiyle iletişime geçmeyeceğini bildiğinden, ... aracılığıyla görüşmeye ikna ettiği, ...'in organizasyon kapsamında maktulü olay sonrası sanık ...'nin de kolaylıkla kaçabileceği olay yerine getirdiği ve sanık ...'nin, ...'un azmettirmesiyle fiili işlediği sabit kabul edilen eylemin tasarlanarak işlendiği, sanık ...'in maktulü ikna ederek olay yerine getirmek suretiyle fiilin icrasına yardımda bulunduğu, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu eksik incelemeye rastlanmadığı anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 07.03.2022 tarihli ve 2021/1469 Esas, 2022/256 Karar sayılı kararında sanık ... müdafii, sanık ...

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 07.03.2022 tarihli ve 2021/1469 Esas, 2022/256 Karar sayılı kararında sanık ... müdafii, sanık ...

müdafii, sanık ... müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve sanıkların tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık ... müdafiinin, sanık ... müdafiinin, sanık ... müdafiinin tahliye taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2023 tarihinde karar verildi.

(Karşı oy)

(Karşı oy)

K A R Ş I O Y

Tüm dosya kapsamından anlaşılacağı üzere sanıklardan ..., ve ...'ın ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinde görülen bir davada polis memurunu öldürmeye teşebbüs suçundan yargılandıkları, ...'ın ceza aldığı maktulün ... aleyhine verdiği ifade nedeniyle ikisi arasında husumet bulunduğu, ...'ın maktule ifadesini değiştirmesi için defalarca haber gönderdiği ancak maktulun kabul etmediği, ortak arkadaşları sanık ... aracılığı ile haber göndererek maktul ile oturup konuşmak istediğini bildirdiği, maktulün de bu teklifi kabul ettiği, maktulün evine yakın bir yerde buluşmaya karar verdikleri, maktulün motorsiklet ile olay yerine geldiği, maktulün kardeşi Mikail'in de yaya olarak olay yerine geldiği, abisinin sanıklarla ayak üstü konuştuğunu görerek yanlarına gittiği ancak maktulün kardeşine uzaklaşmasını söylediği, .....,'in bu kez 15-20 adım yakındaki bir pasaj girişinde durup onları izlediği, sanıkların maktule "polis vurduğumuzu söyleme söylersen bizi yakarsın" dediği, maktulün ise; "Kardeşim polisi vurduğunuzu söylerim." diye cevap verdiği, sanıkların; "söylersen seni öldürürüz!" diye tehdit etmelerine rağmen maktulün geri adım atmadığı, maktulü ikna edemeyeceğini anlayan sanık ...'ın yakın bir yerde saklanan sanık ...'a; "Vur!" diye bağırması üzerine sanık ...'ın saklandığı yerden çıkarak maktulün yanına hızlıca geldiği ve hiçbir şey demeden elindeki silahla maktule ateş ederek öldürdüğü olayda sayın çoğunluk tasarlamanın koşullarının oluştuğuna hükmetmiş ise de bu görüşe katılmıyoruz şöyle ki; sanıkların amacı maktulün ifadesini değiştirmesidir. Nitekim daha önce taraflar arasında bu konuda defalarca görüşmeler geçmiştir. Sanık ... son bir

kez maktul ile yüz yüze görüşüp onu bu konuda ikna etmek olmazsa öldürmeye karar vermiştir. Tasarlamadan söz edebilmek için suç işleme kararının şarta bağlı olmaması gerekir. Dairemizin yerleşik içtihatları da bu yöndedir. Somut olayda ise öldürme kararı şarta bağlı olarak alınmıştır. Şart ise maktulün ifadesinden dönmeyi kabul etmesidir. Tanık olarak dinlenen maktulün kardeşi Mikail bu hususu doğrulamıştır. Sanıklar gerek olaydan önce ve gerekse olay yerinde maktul ile konuşarak bu konuda ikna etmeye çalışmışlardır. Maktulün başkaca öldürülme nedeni de yoktur. Maktulün ikna olmaması üzerine öldürüldüğü sabittir. Sanıkların maktulü öldürmeyi tasarladıkları kabul edildiğinde evinin önünde pusu kurarak rahatlıkla öldürme imkanı varken kalabalık bir yere çağırıp öldürmeden önce uzun uzun ikna etmeye çalışmalarının bir izahı yoktur. Bu nedenlerle olayda tasarlamanın koşulları oluşmadığından sanıkların TCK'nın 81/1. maddesi gereğince cezalandırılmaları gerektiği ve kararın bu yönüyle bozulması gerektiğini düşündüğümüzden sayın çoğunluğun görüşüne muhalefet ediyoruz.

Muhalif Başkan Muhalif Üye

... ...
Yargıtay — Esas No: 2014/7456, Karar No: 2014/26427, Tarih: 23.09.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/7456 E.  ,  2014/26427 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/169653

MAHKEMESİ : Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2013

NUMARASI : 2012/933 (E) ve 2013/248 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla, yapılan incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi yasa koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi belirtmekte, bu durum malın değerinin azlığının Ceza Genel Kurulunun içtihadında belirtildiği şekilde çoğun içinde azın alınması haline indirgenemeyeceğini göstermektedir. Anılan yasanın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Ceza vermekten vazgeçme kararı verilecekse malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır. Somut olayda ise, müştekiye ait işyerinden 20 TL değerindeki güneş kremini çalmak isterken yakalanan sanık hakkında, yapılan temyiz incelemesinde suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 01.11.2006 tarih, 2006/623 sayılı karar ile yapılan TCK 145. maddesine ilişkin uygulamanın temyize konu edilip Dairemizce bozma nedeni yapılmadığı da göz önüne alındığında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yasal ve yeterli olmayan gerekçeye yazılı şekilde kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. Ş.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6544, Karar No: 2019/6204, Tarih: 09.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/6544 E.  ,  2019/6204 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KESTEL (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Dikkat veya özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu tüketilecek şeylere zehir katma veya bozma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın sorgusunun yapıldığı 10/02/2010 tarihinden, inceleme tarihine kadar zamanaşımını kesen başka bir işlemin yapılmadığı ve 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 09.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12698, Karar No: 2025/3837, Tarih: 24.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/12698 E.  ,  2025/3837 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/10 Esas, 2024/3 Karar

TALEP EDEN : Yalvaç ... ... Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürlüğü

MÜTEVEFFA : ...

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Her ne kadar mahkemelerce yetkisizlik kararı verilmiş ise de bakımevinde kalan müteveffanın hangi tarihten itibaren bakımevinde kaldığına ve bakımevinde kalmaya başlamadan önceki yerleşim yeri adresinin neresi olduğuna dair yeterli araştırma yapılmamıştır. Bu nedenle, müteveffanın hangi tarihten itibaren bakımevinde kaldığı ve bakımevinde kalmaya başlamadan önceki yerleşim yeri adresinin neresi olduğu tespit edilebilmesi için kolluk vasıtasıyla, dosyada mevcut bütün adreslerde araştırma yaptırıldıktan ve müteveffanın varsa bakımevinde bulunan ve müteveffa hakkındaki sosyal inceleme raporlarını da içeren özlük dosyası sureti ve müteveffa ile ilgili verilmiş bir kısıtlama kararı varsa bu karar da dosya arasına getirtildikten sonra yargı yeri belirlemesi incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

24.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16176, Karar No: 2023/982, Tarih: 28.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/16176 E.  ,  2023/982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tavşanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli ve 2015/327 Esas, 2016/298 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 04.10.2020 tarihli ve 14-2016/239447 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz isteği, verilen kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdureler ... ve ...'in olay günü okula gidecekleri sırada kırmızı toros marka araç içerisinden sanığın kendilerine "Pişt bayanlar bakar mısınız" şeklinde laf attığı, kendilerinin korkarak oradan uzaklaştıkları ve cuma pazarına girdikleri, sanığın da kendilerini takip ettiği, daha sonra polislerin geldiği ve sanığı yakaladığı iddia edilen olayda, sanığın aşamalarda suçlamaları kabul etmeyen savunması, mağdurelerin beyanlarının tek taraflı ve soyut kalması, başka delillerle desteklenememesi nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde; sanık hakkında mağdurelere yönelik cinsel tacizde bulunduğuna yönelik cezalandırılmalarına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tavşanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli ve 2015/327 Esas, 2016/298 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tavşanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli ve 2015/327 Esas, 2016/298 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19892, Karar No: 2015/17708, Tarih: 03.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/19892 E.  ,  2015/17708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli .... İlçesi .. Köyü 257 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dairenin geri çevirme kararı üzerine dosya arasına konulan Düziçi Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/555-2011/450 sayılı kararına göre dava konusu taşınmaz üzerinde yer alan kapama zeytin bahçesi ve tel örgünün hükmü temyiz eden ...'e ait olduğu anlaşılmıştır. Bu durum dikkate alınarak taşınmazın tarla olarak, üzerindeki zeytin ağaçlarının yaş ve cinsleri belirtilmek suretiyle 2010 yılı rayiç değerlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip maktu ağaç bedelleri hesaplanarak zeytin ağaçları ile telçit, duvar ve kazık bedelinin davalı ...'e ödenmesine, tarla olarak tespit edilen bedelin ise tapu maliklerine payları oranında ödenmesine karar verilmesi gerekirken, kapama zeytin bahçesi olarak değerlendirme yapan bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulmuş olması ve tespit edilen bedelin payarı oranında tüm maliklere ödenmesine karar verilmesi,

2-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

./..

2015/19892-17708 -2-

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tesbiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

./..

2015/19892-17708 -2-

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tesbiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesi'nin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla mahkemece tesbit edilen bedele dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3321, Karar No: 2021/7996, Tarih: 07.05.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/3321 E.  ,  2021/7996 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanuna muhalefet suçundan ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/03/2018 tarihli ve 2017/445 esas, 2018/142 sayılı kararı ile 10 ay hapis cezasına hükümlü ...'nın, bu cezasının infazı sırasında, açık ceza infaz kurumuna ayrılma ve denetimli serbestlikten yararlanma talebinin, hakkında ikinci kez tekerrür hükümleri uygulandığından bahisle reddine ilişkin ... T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 26/02/2019 tarihli ve 2019/434 sayılı kararına yönelik şikayetin reddine dair ... İnfaz Hakimliğinin 07/03/2019 tarihli ve 2019/373 esas, 2019/421 sayılı kararına ... Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan itirazın kabulü ile bahse konu kararın hükümlünün 3 yılın altında kalan cezasının doğrudan açık ceza infaz kurumunda yerine getirilmesi gerektiğinden bahisle Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesi kapsamında değerlendirilmeyeceği gerekçesiyle kaldırılmasına ilişkin ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/07/2019 tarihli ve 2019/462 değişik iş sayılı kararı üzerine ... İnfaz Hakimliğinin itiraz konusu hakkında da bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle dosyanın yeniden incelenerek hükümlünün cezasını 6352 sayılı Kanun’un geçici 3. maddesi gereğince açık ceza infaz kurumunda yerine getirmesine ilişkin ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/08/2019 tarihli ve 2019/1269 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8. maddesinde yer alan, “(1) Kapalı kurumlarda bulunan hükümlülerden; a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm olanlar, b) Haklarında ikinci defa tekerrür hükümleri uygulananlar, c) Haklarında iyi hâl kararı verilse bile, 5275 sayılı Kanunun 44 üncü maddesinde sayılan eylemlerden dolayı toplam üç kez hücreye koyma cezası alanlar, ç) Terör ve örgütlü suçlardan hükümlü olup, 6 ncı maddenin ikinci fıkrasının (c) ve (ç) bentleri dışında kalanlar, d) Koşullu salıverilme kararının geri alınması nedeniyle kalan cezası infaz edilmekte olanlar, e) Eğitimevleri hariç kapalı veya açık kurumlardan firar edenler, açık kurumlara ayrılamaz.” şeklindeki düzenleme ve benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 26/02/2018 tarihli ve 2017/1459 esas, 2018/771 sayılı kararında da belirtildiği üzere, ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/03/2018 tarihli ve 2017/445 esas, 2018/142 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesi gereğince ikinci kez mükerrir sayılan hükümlünün cezasını açık ceza infazkurumunda infaz edemeyeceği anlaşıldığından, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 03/06/2020 gün ve 94660652-105-61-5523-2020-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/08/2019 tarihli ve 2019/1269 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.