muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/46932, Karar No: 2012/8643, Tarih: 15.03.2012

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir (Süzen, v. Zehnacker Krankenhausservice, Case 13/95, 1997, ECR I-1259. ; Spijkers v. Benedik, Case 24/85, 1986, ECR 1119.).

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur.

1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, mahkemece davalı şahıslar ile ... Ltd şirketi arasında alt-asıl işveren ilişkisi olduğundan bahsedilmiş ise de dosya kapsamı itibariyle taraflar arasında 4857 sayılı İş Kanunun 2. maddesinde bahsedilen şekilde alt-asıl işverenlik ilişkisini ortaya koyan yeterli delil bulunmadığından adı geçenlere ait varsa ticaret sicil kayıtları getirtilerek, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilmek suretiyle davalılar arasındaki ilişkinin alt-asıl işverenlik ilişkisi mi yoksa işyeri devri mi olduğu konusu tereddüte yer vermeyecek şekilde saptanması gerekir.

İşyeri devri olduğunun tespiti halinde devreden işverenin yasa gereğince işçilik alacaklarından 2 yıl süre ile sorumlu tutulabileceğinin gözetilmesi, aksine alt-asıl işverenlik ilişkisinin saptanması durumunda ise değinilen yasa maddesi gereğince her iki tarafında sorumlu tutulabilecekleri işçilik alacaklarının ayrı ayrı hesaplanarak hüküm kurulması gerektiğinin gözardı edilmesi hatalıdır.

2- Davalı şahıslarca ibraz edilen ibranameninde değerlendirmeye tabi tutulmaması da doğru olmayı bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11280, Karar No: 2013/9714, Tarih: 20.06.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/11280 E.  ,  2013/9714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 22.05.2012 gün ve 242/61 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde; kadastro sırasında evinin kuzeyinde bulunan bahçesinin bir bölümünün köy tüzel kişiliği adına tespit edildiğini, bu yeri 18.08.2001 tarihli harici senetle teyzesinden satın aldığını, yıllardır ektiğini, üzerinde kendisi tarafından dikilen ağaçların bulunduğunu, öteden beri ailesi ve kendisi tarafından kullanıldığını açıklayarak, taşınmazın köy tüzel kişiliği adına olan tapusunun iptali ile adına tescilini istemiştir. Davacı 24.03.2010 tarihli yargılama oturumunda, davaya konu yerin 144 ada ile 145 ada arasında kalan ve tespit dışı bırakılan yer olduğunu, bu yerin adına tescilini istediğini, bu şekilde davasını ıslah ettiğini açıklamış, nizalı yerin krokisini mahkemeye sunmuştur. Davacı vekili, son yargılama oturumunda, teknik bilirkişi krokisinde (A) harfiyle gösterilen ve paftasında yol olarak görünen kısmın 145 ada 1 parsele dahil edilmesini, aynı rapor ve krokide (B) harfi ile gösterilen ve 101 ada 1 parsel kapsamında bulunan taşınmaza yönelik davadan feragat ettiğini açıklamıştır.

Davalı ...'ni temsilen köy muhtarı duruşmada, davaya konu yerin davacıya ait olduğunu, açılan davayı kabul ettiğini bildirmiştir.

Davaya dahil edilen Hazine temsilcisi duruşmada davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü kısmen reddine; fen bilirkişisi ...'ın 18.05.2012 havale tarihli rapor ve krokisinde (A) harfiyle belirtilen yol boşluğunda kalan 799,19 m2'lik kısmın, 1/2'şer pay oranında, davacı ve ... adına kayıtlı 145 ada 1 parsel sayılı taşınmaza eklenmesine, aynı rapor ve krokide (B) harfi ile belirtilen ve 101 ada 1 nolu orman parselinde kalan kısım için davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içinde davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro öncesi zilyetlik ve haricen satın alma hukuksal nedenlerine dayalı TMK'nun 713/1, 996, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddeleri gereğince açılan tapusuz taşınmazın tescili isteğine ilişkindir.

Dava, kadastro öncesi zilyetlik ve haricen satın alma hukuksal nedenlerine dayalı TMK'nun 713/1, 996, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddeleri gereğince açılan tapusuz taşınmazın tescili isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de Mahkemenin bu görüşüne katılmak mümkün değildir. Şöyle ki; nizasız 145 ada 1 parsel 09.10.2007 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında, belgesizden taş ev ve arsası niteliğiyle 1/2'şer pay oranında davacı ve annesi ... adına tespit edilmiş, tutanağın itirazsız 31.01.2008 tarihinde kesinleşmesiyle tapu oluşmuştur. Dosya arasındaki ... Noterliği'nin 27.03.2012 tarih ve ... yevmiye nolu mirasçılık belgesine göre ... 23.03.2012 tarihinde ölmüş davacı ve diğerlerini mirasçı bırakmıştır. ... Kadastro Müdürlüğü'nün 09.04.2010 tarih ve 396

sayılı yazısında, Mahkemenin tescile karar verdiği davaya konu taşınmazın kadastro sırasında yol boşluğu olarak ölçüldüğünü bildirmiştir.

Mahallinde 08.04.2011 tarihinde yapılan keşifte görevlendirilen Ziraat Bilirkişisi ... ve 19.04.2011 tarihli keşifte görevlendirilen Ziraat Bilirkişisi ... raporlarında, nizalı taşınmazın gelir getirici tarım arazisi olarak kullanılamayacağının saptandığını, ancak geçit yeri ve avlu olarak kullanılabileceğini, tarım arazisi vasfı taşımadığını açıklamıştır. Dosya arasında bulunan uyuşmazlık konusu taşınmaza ait fotoğrafların tetkikinden taşınmaz yüzeyinin işlenmemiş ve taşlık olduğu, bir kısmının kayalık niteliğinde bulunduğu saptanmıştır.

Bilindiği gibi tarıma elverişli olmayan kayalık, taşlık, çakıllık ve dağlık alanlar Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki sahipsiz yerlerdir. TMK'nun 715. maddesinin 2. fıkrasında “aksi ispatlanmadıkça, yararı kamuya ait sular ile kayalar, tepeler, dağlar … kimsenin mülkiyetinde değildir ve hiçbir şekilde özel mülkiyete konu olamaz” denilmiştir. Benzer bir hükümde 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 16/c maddesinde yer almıştır. Anılan maddeye göre, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kayalar, tepeler, dağlar (bunlardan çıkan kaynaklar) gibi tarıma elverişli olmayan sahipsiz yerlerin … tescil ve sınırlandırmaya tabi olmadığı açıklanmıştır. Bu tür yerlerin kadastro çalışmaları sırasında paftasında nitelikleri belirtilerek kadastro işlemi yapılır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan bu tür yerlerin doğal yapıları gereği olağanüstü zamanaşımı yoluyla kazanılmaları ve TMK'nun 999. maddesi uyarınca özel mülkiyet şeklinde tapu siciline tescilleri de mümkün değildir.

Uyuşmazlık konusu taşınmaz, Ziraat Bilirkişilerinin raporları ve dosya arasında bulunan taşınmaza ait fotoğraflardaki görünüm itibariyle Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kayalık ve taşlık niteliğindeki yerlerdendir. Saptanan bu somut olgular karşısında davanın reddine karar verilmesi gerekirken takdiri delil niteliğindeki yerel bilirkişi ve tanık beyanlarına üstünlük tanınarak davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Uyuşmazlık konusu taşınmaz, Ziraat Bilirkişilerinin raporları ve dosya arasında bulunan taşınmaza ait fotoğraflardaki görünüm itibariyle Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kayalık ve taşlık niteliğindeki yerlerdendir. Saptanan bu somut olgular karşısında davanın reddine karar verilmesi gerekirken takdiri delil niteliğindeki yerel bilirkişi ve tanık beyanlarına üstünlük tanınarak davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Kabule göre de; TMK'nun 28. maddesi uyarınca; kişilik ölümle son bulur. 04.05.1978 tarih ve 4/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca, ölü kişi adına tescile karar verilemez. Hal böyle iken, TMK'nun 28. maddesine aykırı olarak ölü ... adına pay oluşturacak şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğu gibi ... davacı dışındaki mirasçıları tarafından harcı yatırılmak suretiyle usulüne uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı halde yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-2 bendi gereğince ilama karşı karar düzeltme yolunun kapalı bulunduğuna, 20.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/263, Karar No: 2017/492, Tarih: 21.11.2017

**Ceza Genel Kurulu         2015/263 E.  ,  2017/492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 5. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 12.05.2010

Sayısı : 658-688

Sanık ...'nin, kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan 5237 sayılı TCK'nun 125/1, 125/3-a, 125/4, 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna; görevi yaptırmamak için direnme suçundan ise aynı Kanunun 265/1, 62, 50/1-a ve 52. maddeleri uyarınca 3.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Reyhanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 12.05.2010 gün ve 658-688 sayılı hükümlerin, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 10.11.2014 gün ve 8057-10672 sayı ile;

"...Sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Direnme fiilini birden fazla kamu görevlisine karşı işlediği anlaşılan sanık hakkında TCK'nun 43/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrildiği halde hakaret suçundan hüküm kurulurken yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden tekerrüre esas sabıkası bulunmayan sanık hakkında seçenek yaptırımlardan hapis cezasının tercih edilmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Adli sicil kaydındaki hükümlülüğünün silinme koşulu oluşan, duruşma tutanaklarına yansımış olumsuz bir hali bulunmayan, yargılama sürecindeki olumlu davranışları nedeniyle hakkında TCK'nun 62. maddesi gereğince takdiri indirim uygulanan ve direnme suçundan kurulan hükümde kişilik özellikleri gerekçe gösterilerek hapis cezası TCK'nun 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilen sanık hakkında takdiri indirim uygulama ve seçenek yaptırıma çevirme nedenleriyle çelişki oluşturan, yasal ve yeterli olmayan 'olumlu kişiliği olmadığı anlaşıldığından' şeklindeki gerekçeyle her iki suçtan kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi..." isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 28.12.2014 gün ve 64336 sayı ile;

"... 1- Uyuşmazlığın konusu sanık hakkında görevli memura hakaret suçundan hüküm kurulurken seçenek yaptırım olarak hapis cezasının tercih edilmesinde gösterilen gerekçelerin yeterli olup olmadığına ilişkindir.

5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre,

'(1) Hakim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler. ...

5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre,

'(1) Hakim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler. ...

(9) (Ek: 6/12/2006 – 5560/1 md.) Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz'.

Kanun koyucu, cezaların şahsileştirilmesinin temini bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde, gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevini yüklemiştir. Hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçe, TCK’nun 61/1. maddesine uygun olarak, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki ile ilgili dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olmalıdır.

Öte yandan, sanığın sabıka kaydında geçmiş hükümlülüklerinin bulunması, şartlarının varlığı hâlinde tekerrür uygulamasında dikkate alınabilecek bir husus olup, TCK'nun 61. maddesinde sayılan temel cezanın belirlenmesi ölçütleri arasında bulunmadığından alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olarak kullanılamayacaktır. Bununla birlikte sabıka kaydındaki geçmiş hükümlülükler ile bu hükümlülüklerin niteliği ve sayısının, aynı kanunun 61. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde yer alan 'failin kastının ağırlığı'nın belirlenmesi sırasında hâkim tarafından göz önüne alınabilmesinde de kanuni bir engel bulunmamaktadır.

Maddi olayda, tanık ...'ın kullandığı araçta Cilvegözü Gümrük Müdürlüğünde görevli memurlarca yapılan arama neticesinde kaçak sigara ele geçirildiği, bu esnada sanık ...'nin olay mahalline gelerek işlem yapmakta olan görevli memur katılan ...'e 'burada ikinci kez arabamı yakalıyorsunuz, siz bu araca işlem yapamazsınız' şeklinde sözler sarf ettiği, akabinde sanığın katılana hitaben 'seni öldüreceğim' diyerek saldırıp katılan ...'i darp ettiği, kaçakçılık ve istihbarat ekiplerince gözlem altına alınmaya çalışılan sanığın, işlem yapan katılanlar ..., ... ve ...'e hitaben 'ben en fazla bu olaydan dolayı 6 ay hapis yatarım, hapisten çıktıktan sonra her birinize ayrı ayrı neler yapacağımı göreceksiniz, artık hayatınızdan korkun, hepinizi öldüreceğim, hepinizin anasını avradını, çoluğunu çocuğunu sinkaf ederim' şeklinde tehdit ve hakaret içerikli sözler söylediği, görevliye karşı hakaret suçunda suç kastının ağırlığı ve suçun işleniş şekli göz önüne alındığında, yerel mahkemece TCK'nun 61/1. maddesine uygun olarak gösterilen suçun işleniş biçimi ve şahsi, sosyal ve ekonomik durumu gözönüne alınarak sanık hakkında takdiren 1 yıl hapis cezasına hükmedilmesi ve seçenek yaptırımlardan hapis cezasının tercih edilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı,

Bunun dışında, sanığın sabıka kaydında geçmiş hükümlülüklerinin bulunması, tekerrür uygulamasında dikkate alınabilecek bir husus olup TCK'nun 61. maddesinde sayılan temel cezanın belirlenmesi ölçütleri arasında yer almamaktadır.

Yerel mahkemece görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevirmiş olmasının, sanık hakkında kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan verilen cezanın mutlaka adli para cezası tercih edilerek belirlenmesi konusunda bir zorunluluk ve çelişki yaratmadığının kabul edilmesi gerekmektedir.

Bu itibarla Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 10.11.2014 gün ve 8057-10672 sayılı bozma kararında yer alan hakaret suçundan hüküm kurulurken yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden tekerrüre esas sabıkası bulunmayan sanık hakkında seçenek yaptırımlardan hapis cezasının tercih edilmesi suretiyle çelişkiye düşülmesi şeklindeki bozma kararı hukuka aykırı niteliktedir.

2- Sanık hakkında kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından verilen mahkûmiyet kararlarında, CMK'nun 231. maddesinin 5. fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına ilişkin gerekçenin yeterli olup olmadığı ve çelişkili bulunup bulunmadığına ilişkindir.