muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1317, Karar No: 2019/8061, Tarih: 11.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1317 E.  ,  2019/8061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 13. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 20/09/2018 tarih ve 2018/344 E.- 2018/571 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 24/01/2019 tarih ve 2019/94 E.- 2019/88 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin iki ortaklı olduğunu, müdür ortak tarafından ortaklar kurulu çağrısının sadece ticaret sicil gazetesinde ilan edildiğini, taahhütlü mektup ile çağrının yapılmadığını, müvekkilinin usulüne uygun davet edilmediği toplantıya müdür olan ortağın katıldığını, müdür ortağın tek başına kararlar aldığını, toplantıda alınan kararlardan 3 numaralı madde ile bilançoların onaylandığını, 4 numaralı madde ile müdürün ibrasına karar verildiğini, 6 numaralı madde ile sermayenin artırılmasına karar verildiğini, müdürün 3 ve 4 numaralı maddelerde oy hakkı bulunmadığını, 6. maddenin de yeterli çoğunlukla alınmadığını, bu nedenle 03/05/2016 tarihli olağan genel kurul toplantısında alınan tüm kararların batıl olduğunun tespitine, bu talebin kabul görmemesi halinde 23/05/2016 tarihli olağan genel kurul toplantısında alınan kararların iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, toplantıda sermaye arttırımına ilişkin bir karar alınmadığını, müvekkilinin ortakları arasındaki derdest davalar nedeniyle toplantının davet aşamasında kaldığını, fiilen gerçekleşemediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, toplantıda sermaye arttırımına ilişkin bir karar alınmadığını, müvekkilinin ortakları arasındaki derdest davalar nedeniyle toplantının davet aşamasında kaldığını, fiilen gerçekleşemediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davalı tarafça usulüne uygun şekilde davacının toplantıya çağrıldığının ispat edilemediği, 23/05/2016 tarihli genel kurul toplantısının 3. maddesinde bilanço ve karar zarar hesaplarının tasdiki ve 4. maddesi ile şirket müdürünün ibrasına ilişkin kararların şirket müdürü olan Mine Sıdıka Kermalli'ye vekaleten kullanılan oy ile alınmış olduğu, oysa bu kararlar için müdür dışındaki ortaklarca oy kullanılabileceği, bu nedenle bu kararın yok hükmünde olduğu, 5. gündem maddesi ile geçmiş yıllar karlarının dağıtılmaması ve sermayeye ilave edilmemesine karar verilmiş ise de, kâr payının neden dağıtılmadığına ilişkin gündem maddesinde bir açıklama bulunmadığı gibi yargılama safahatında davalı tarafça kâr payı dağıtılmamasının gerekçeleri de dilekçelerinde izah edilmediği, ortaklar kurulunun bilançoya göre ortaya çıkan kazancı dağıtmakta keyfi bir şekilde sarfı nazar edemeyeceği, TTK hükümlerine aykırı olan kararların iptal ettirilebileceği gibi şirketçe kâr dağıtmama konusunda haklı bir nedene dayanmayan direnme halinde ortaklar kazancın kanun hükümleri gereğince tespit ve dağıtılmasını da talep ve dava edebilecekleri, TTK'nın 608. maddesi ve davalı şirketin ana sözleşmesinin 11. maddesi birlikte değerlendirildiğinde geçmiş yıllar karlarının dağıtılmaması ve sermayeye ilave edilmemesine ilişkin alınan kararın hukuka ve iyiniyet kuralına aykırı olduğu, TTK'nın 456/3 maddesi uyarınca anonim şirketlerde sermaye arttırımı genel kurul veya yönetim kurulu karar tarihinden itibaren 3 ay içerisinde tescil edilmediği takdirde genel kurul veya yönetim kurulu kararı ve alınmış ise izin geçersiz hale geleceği, sermaye arttırılmasına ilişkin ana sözleşme tadiline dair genel kurul kararı genel kurul tarihinden itibaren üç aylık yasal süre içerisinde tescil ve ilan edilmediğinden dava açıldıktan sonra geçersiz hale geldiğinden bu talep yönünden davanın konusuz kaldığı gerekçesi ile ortaklar kurulunda alınan 3. ve 4. maddelerin batıl olduğunun tespitine, 5. maddenin iptaline, 6. madde bakımından davanın konusuz kaldığından bu talep bakımından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Karara karşı davalı vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, genel kurul kararının batıl olduğunun tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, 23/05/2016 tarihli genel kurul toplantısının bilanço ve kar zarar hesaplarının tasdikine dair 3. maddesi bakımından müdür olan ortağın oy kullanamayacağı, müdür ortağın oyu hariç tutulduğunda karar nisabının oluşmadığı gerekçesi ile 3. maddenin batıl olduğunun tespitine karar verilmiştir. Ancak, 6102 sayılı TTK’nın limited şirketlerde oydan yoksunluğu düzenleyen 619. maddesinde bilançoların onaylanmasına ilişkin kararlarda şirket müdürlerinin oy hakkından yoksun olacağı belirtilmemiştir. Dolayısıyla müdürlerin de bilançoların onaylanmasına ilişkin kararlarda oy hakkı bulunduğundan anılan madde bakımından karar nisabının oluştuğu kabul edilerek, 3. maddenin iptali isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş; hükmün açıklanan nedenlerle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 11/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6819, Karar No: 2013/6776, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/6819 E.  ,  2013/6776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Mahallesinde bulunan 1491 parsel sayılı taşınmaz davalı olduğundan bahisle cinsi, yüzölçümü ve malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın adına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece  yapılan   yargılama sonunda davanın kabulüne ve  çekişmeli parselin tapusunun iptali ile Davacı ... adına tapuya tarla vasfı ile kayıt ve tesciline, davalı ... açısından husumet yokluğu nedenli ile reddine, karar  verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, malik hanesi açık olan ... Mahallesi 1491 parsel sayılı taşınmazın, zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak zilyet edeni adına tescile yöneliktir. Dava konusu taşınmazın kadastro tespiti sırasında Asliye Hukuk Mahkemesinin 1969/44 Esas sayılı dava dosyasında davalı olduğu belirtilerek cinsinin, yüzölçümü ve malik hanesinin açık bırakıldığı bu nedenle de tapu kaydının oluşmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda kadastro tutanağının kesinleştiğinden söz edilemez. Malik hanesi açık bırakılarak itirazlı olan taşınmazlarla ilgili olarak 3402 sayılı Yasa'nın 5 ve 26. maddeleri uyarınca gerçek hak sahibinin tespitiyle sicil oluşturma görevi kadastro mahkemesine ait olup, mahkemece görevsizliğe ve dosyanın Kadastro Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, işin esası hakkında karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 17.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6130, Karar No: 2015/4316, Tarih: 23.11.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/6130 E.  ,  2015/4316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 53/1. maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İfade özgürlüğü T.C. Anayasasının 26. ve Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına dair sözleşmenin 10. maddesi ile teminat altına alınmıştır.

İfade özgürlüğünün kullanımına meşru bir müdahale için;

1- Müdahalenin yasalarda öngörülmüş olması,

2- Ulusal güvenlik, toprak bütünlüğü, kamu emniyeti, kamu düzeninin sağlanması ve suçun işlenmesinin önlenmesi, sağlığın korunması, ahlakın, başkalarının şöhret ya da haklarının korunması, gizli tutulması kaydıyla alınmış bilgilerin açıklanmalarının engellenmesi ve yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanmasına ilişkin değerlerden bir veya bir kaçını korumaya yönelik olmalıdır.

3- Müdahale demokratik bir toplumda gerekli bulunmalıdır.

İfade özgürlüğü terörle mücadele kapsamında en çok müdahale ve sınırlamaya maruz kalan temel haklardandır. Nitekim 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7/2. maddesindeki propaganda yasağı bu duruma örnek teşkil etmekle birlikte yasa koyucu maddede zaman zaman yaptığı değişikliklerle özgürlüğü genişletmiştir. Bu amaçla 11.04.2013 tarih ve 6459 sayılı Kanunun 8. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu; terör örgütünün propagandası suçunun oluşabilmesi için; örgütün “cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da teşvik edecek şekilde” yapılması zorunlu kılınarak, sınırlamanın AİHS uygun hale getirilmesi amaçlanmıştır. Ancak, aynı Kanunun 7. maddesinin 2. fıkranın b bendinde ise; toplantı ve gösteri yürüyüşünde gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1- Örgüte ait resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2- Slogan atılması,

3- Ses cihazları ile yayın yapılması,

4- Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi,

Şeklindeki fiil ve davranışlar propaganda suçundan cezalandırılacaktır. Bu düzenleme ile kanun koyucu herhangi bir unsurun varlığına bağlı olmaksızın bu suçun oluşacağı kabul edilmek suretiyle ifade özgürlüğü parametrelerini dışlayan tipe uygun eylem tanımlaması yapmıştır.

T.C. Anayasasının 90/son maddesine göre “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”

T.C. Anayasasının 90/son maddesine göre “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konularda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.”

Temel hak ve hürriyetlere ilişkin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ekli protokoller Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmıştır. Anayasal düzenleme karşısında, ifade özgürlüğüne ilişkin Avrupa Sözleşmesinin 10. maddesi bir iç düzenleme şekline dönüşmüştür.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de; kişinin hakkı ile toplumun çıkarı ve özellikle kişinin temel ifade özgürlüğü hakkı ve demokratik toplumun terör örgütlerinin faaliyetlerine karşı kendini korumaya ilişkin meşru hakkı arasında bir denge kurulması ihtiyacını beraberinde getirmektedir. (Zana v. Türkiye) Devletlerin terör ile mücadelesinin zorluklarına vurgu yaparak, müdahalenin acil bir toplumsal ihtiyaçtan kaynaklanıp kaynaklanmadığı, hedeflenen meşru amaca uygun olup olmadığını, devlet yetkililerince ileri sürülen gerekçelerin ilgili ve yeterli bulunup bulunmadığı ortaya konulmalıdır. (... ve.../ Türkiye davası)

Terör ile mücadele kendine özgü bir takım zorlukları barındırdığından devletler bu mücadelede daha geniş bir takdir marjına sahip olduğu kabul edilmekle birlikte terör ile mücadelede bir hukuk rejimidir. Uluslarası hukuktan kaynaklanan yükümlülüklerin ihmal edilebileceği bir alan değildir.

Toplantı veya gösteri yürüyüşünde olsun veya olmasın; yazı veya sözler (atılan slogan, taşınan pankart veya giyilen üniforma) ile verilen mesajın şiddete çağrı, tahrik ve teşvik edici ya da silahlı direnişe ve isyana davet şeklinde veya insanda saldırgan duygular oluşturacak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtacak nefret söylemi olup olmadığı değerlendirilmeli, doğrudan veya dolaylı şiddete çağrı var ise sanığın kimliği, konumu, konuşulan yer ve zamanı gibi açık ve yakın tehlike testi bakımından analize tabi tutulmalıdır.

İfade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler için de uygulanabilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

İfade özgürlüğü sadece memnuniyetle karşılanan zararsız veya önemsiz sayılan insanların kayıtsız kalabileceği bilgi ve fikirler için değil, aynı zamanda demokratik toplumu şekillendiren çoğulculuğun, hoşgörünün ve geniş fikirliliğin doğasında bulunan bir gereklilik olarak saldırgan, şok eden, rahatsızlık veren veya ayrılık yaratabilen fikirler için de uygulanabilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/18 esas sayılı dosyasında Anayasayı ihlal, 6136 sayılı Kanuna muhalefet, tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması, kasten öldürme, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından yapılan yargılamasının duruşması sırasında üyesi olduğu terör örgütünün kurucusu ve üyelerine atfen selamlama içeren sözler sarf ederek eylemlerinde ısrar edeceklerini beyan etmesi şeklindeki olayda, eylemin gerçekleştirildiği yer, koşullar ve muhatapları, dinleyici kitlesi, bu kitleyi harekete geçirme potansiyeli bulunup bulunmadığı da nazara alındığında, eylemin propaganda suçunu oluşturmaya elverişli olmadığı gözetilmeden yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 23.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1697, Karar No: 2013/3507, Tarih: 04.03.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/1697 E.  ,  2013/3507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen yardım nafakasının kaldırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının kızı olan davalıya 250 TL yardım nafakası ödediğini, davalının çalıştığını, davalının anne ve kardeşi ile yaşadığını, yardıma muhtaç olmadığını, davacının mağdur olduğunu, emekli olduğunu, evli ve çocuklu olduğunu, borcu bulunduğunu belirterek, yardım nafakasının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının yoksul olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür".

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir"düzenlemesi yeralmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını toplum ve kişilerin vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise, yasa maddesinde sayılı kişilerden yardım nafakası isteyebilir. Ne varki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın nafaka isteyenin geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliri ile orantılı olacak şekilde TMK 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise, yasa maddesinde sayılı kişilerden yardım nafakası isteyebilir. Ne varki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın nafaka isteyenin geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliri ile orantılı olacak şekilde TMK 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; davalıya yardım nafakası bağlanmasına ilişkin olan ilk davada tarafların sulh oldukları; babanın kızına 250 TL yardım nafakası ödemesi konusunda anlaşmış oldukları görülmektedir. Tarafların gerçekleşen ekonomik-sosyal durumları, nafakanın niteliği, davacının gelirleri, mirasçılıkta da aynı sırada yer alan dava dışı annenin de nafakaya katılma yükümlülüğü gözönüne alındığında eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile nafakanın kaldırılmasına karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

Mahkemece anılan ilkeler gözetilerek; “çoğun içinde az da bulunur” kuralı gereğince, yardım nafakasının tamamen kaldırılması yerine, davacı ve davalının ekonomik durumları gözetilerek, davalı ile birlikte yaşadıkları anlaşılan anne ve kardeşin de ekonomik durumları ayrıntılı olarak araştırılarak, yardım nafakasının indirilmesi şeklinde de bir karar verilebileceği düşünülmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş; kararın bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3487, Karar No: 2007/4609, Tarih: 09.04.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/3487 E.  ,  2007/4609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptaline ilişkin davada Denizli Asliye Ticaret ile 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kira bedelinden kaynaklanan alacak için yapılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 20.04.2005 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açıldığı, Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, asliye ticaret mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre asliye hukuk veya sulh hukuk mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Denizli İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2006 tarih 352 sayılı kararı ile asliye ticaret mahkemesi kurulup, 21.08.2006 tarihinde faaliyete geçtiği, ancak eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 09/04/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20380, Karar No: 2015/13168, Tarih: 11.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/20380 E.  ,  2015/13168 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/306242

Mahkemesi : Tire 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 12/05/2014

Numarası : 2013/127 - 2014/228

Suç : Taksirle Yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler sanıklar müdafiileri, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 331/1. maddesi uyarınca, 01/01/2012 tarihinden itibaren adli tatil süresinin 20 Temmuz 31 Ağustos tarihleri arasında olduğu, adli tatilde görülemeyen davalarla ilgili hükümlerin, adli tatile rastlayan dönemde tebliği geçerli olup, tatilde süre işlemeyeceği için ve süre, adli tatilin bittiği günden itibaren üç gün uzayacağından, sanık M.. U..'ın kendisine 15.07.2014 tarihinde tebliğ edilen hükmü sanık müdafinin dosyada mevcut temyiz dilekçesindeki havale tarihine göre 31.07.2014 tarihinde temyiz etmesi ve yine UYAP kayıtları incelendiğinde söz konusu temyiz dilekçesinin havale ve onay tarihinin 22.07.2014 olması karşısında, temyiz istemi süresinde bulunduğundan bu hususta tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiileri, katılan vekili ile mahalli Cumhuriyet savcısı'nın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;