muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7663, Karar No: 2015/2405, Tarih: 27.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/7663 E.  ,  2015/2405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, fark kıdem tazminatı, fark ihbar tazminatı, yıllık izin, ulusal bayram, genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27.01.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ve tazminatlarının eksik ödendiğini ileri sürerek, fark kıdem ve ihbar tazminatı ile genel tatil, yıllık izin, ulusal bayram, genel tatil ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 23.06.2004-09.10.2007 tarihleri arasında tır şoförü olarak çalıştığını, bu çalışma döneminden sonra ve 10.10.2007-30.03.2011 tarihleri arasında dava dışı .....'de çalıştığını, ikinci dönem çalışması hak ve talepleri için husumet itirazında bulunduklarını, ilk dönem çalışması için ise hiçbir alacağının bulunmadığını, davacının dava dışı ..... nezdinde çalışmasını ise kendi isteği ile sonlandırdığını ve tüm hakları için borçları düşüldükten sonra davacıya ödeme yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez. İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının 23.06.2004-09.10.2007 tarihleri arasında davalı şirkette, 10.10.2007-30.03.2011 tarihleri arasında ise dava dışı ..de çalıştığı anlaşılmaktadır. Saptanan bu durum ve yukarıdaki açıklamalar karşısında işyeri devri olduğunun kabulü ile davalı ...Şirketinin devir tarihinde ödenmesi gereken işçilik alacaklarından devir sırasındaki ücret üzerinden ve 2 yıl süre ile sorumluluğunun bulunduğunun gözetilmemesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100.00 TL.duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/348, Karar No: 2012/25121, Tarih: 18.06.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/348 E.  ,  2012/25121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 29.08.2008 tarihli raporda mağdurun “burnundaki kırık” nedeniyle hayati tehlike geçirmeyecek ve kırığın hayat fonksiyonlarını orta (2) derecede etkileyecek şekilde yaralandığının tespit edilmesine göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 19.12.2006 tarih, 5560 sayılı Yasanın 4. maddesiyle değiştirilmeden önceki 5237 sayılı TCK’nin 87/3. maddesinin ilk düzenleniş şekli ile 5560 sayılı Yasa ile değişiklikten sonraki şeklinin karşılaştırılarak hükmün gerekçe kısmında Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde uygulamalı gösterilip bulunan sonucun sanığın lehine olup olmadığı değerlendirildikten sonra yaralama suçundan sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken yazılı şekilde uygulama ile karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3056, Karar No: 2012/6543, Tarih: 16.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/3056 E.  ,  2012/6543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/03/2009 gününde verilen dilekçe ile araç mülkiyetinin tespiti ve tescil istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 04/11/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 16/04/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Dava, açık ......ndan beğenilip ...... evraklarla malikin dışında ...... de yapılan satış sonucunda alıcısı olan davacı adına ......te tescil edilen vasıtanın daha sonra ...... belgeler ile satıldığının anlaşılması sonucu gerçek maliki olan davalıya teslim edilmesinden kaynaklanan M.K.nun 989. maddesi gereğince araç bedelinin araç kendisine teslim edilen gerçek malikten istenmesi davasıdır.

Taşınır (menkul) malların açık pazarlardan satın alınması hallerinde uygulanan M.K’nun 989. maddesi açık oto pazarlarından satın alınan vasıtalara uygulanamaz.

Söz konusu madde, açık pazarda bedeli ödenip, teslim alınmak suretiyle mülkiyet veya zilyetliği iktisap edilebilen taşınır mallarla ilgilidir.

Davamızın konusunu teşkil eden vasıta ise ...... sicilinde kayıtlı olup, açık ......ndan beğenilip teslim alınsa ve bedeli ödense dahi, mülkiyeti alıcıya geçmez. Zira ...... ...... Yasası’nın 20. maddesine göre ......te kayıtlı vasıtaların alım-satımının geçerli olması için alım-satımın ......ler tarafından düzenlenecek resmi belge ile yapılması gerekir.

Somut olayımızda, taşınırın (vasıtanın) açık ......ndan beğenilip alınsa dahi, ......te tescilli olması, alım-satımının ancak ......ler tarafından resmi belge ile yapılması halinde geçerli olması, açık ......ndaki bedel ödenmesinin ve aracın fiilen teslim alınmasının mülkiyetin geçmesi için yeterli olmaması karşısında M.K’nun 989. maddesi ......te kayıtlı vasıtalar için uygulanamaz.

Vasıtanın bedelinin, vasıta, gerçek malik olması nedeniyle kendisine teslim edilen vasıta sahibinden tahsiline karar verilmesi doğru değil, bedel yönünden davanın reddine karar verilmesi düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşlerine katılmıyorum. 16/04/2012
Yargıtay — Esas No: 2017/9082, Karar No: 2019/5499, Tarih: 24.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/9082 E.  ,  2019/5499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-a-b-d-e, 89/3-d, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılan hakkında tanzim edilen Konya Beyhekim Devlet Hastanesi raporunda organ ve uzuv kaybı olmadığı, yaralamanın yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun belirtildiği, Başkent Üniversitesi Konya Uygulama ve Araştırma Merkezinden alınan raporda ise yaralanmanın yüzünün sürekli değişikliğine neden olduğu ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesine neden olduğunun belirtildiği, raporlarda meydana gelen yaralanma nedeniyle TCK'nın 89. maddesinin uygulanacak hükümleri değişeceğinden, mağdurda meydana gelen yaralanmanın yüzde sabit ize mi yoksa yüzde sürekli değişikliğe mi neden olduğunun ve meydana gelen yaralanma neticesinde katılanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde olup olmadığının tespiti açısından yeniden Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiğinin gözetilmemesi;

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi ile tayin edilecek temel cezanın, yaralanmanın yüzde sürekli değişikliğe yol açması nedeniyle 89/3-d maddesi ile arttırılması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden önce 89/2-a-b-d-e maddesi ile arttırılıp, sonra da bu miktar üzerinden anılan Kanunun 89/3-d maddesi ile yeniden arttırım yapılarak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12398, Karar No: 2015/11043, Tarih: 12.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/12398 E.  ,  2015/11043 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bilecik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2015

NUMARASI : 2015/61 D.İş Esas - 2015/65 Karar

DAVACI : T.. A..

DAVALI : T.. Ö..

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekilleri tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekilleri tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekilleri tarafından sunulan 04.06.2015 havale tarihli dilekçede özetle; [...açmış oldukları itirazın iptali davasının, 02.04.2015 tarihli duruşmasında, hâkim tarafından tahkikat aşaması tamamlanmadan ve sözlü tahkikata dahi geçmeden, "davacının itirazın iptali davasının reddine" içeriğindeki kararını duruşma zabtına eklettiği, taraflarca bu hususun tespit edilmesi ve itirazda bulunmaları üzerine mahkeme hakimin "ben kararımı verdim, siz süre istiyorsanız size süre vereyim" diyerek duruşma zaptını değiştirdiğini ve taraflara süre verildiğini, davalı vekilinin duruşmanın yakın bir güne verilmesini istemesi üzerine hâkimin bu sefer "yakın gün olmadığını aslında karar vereceğini ancak davacı tarafın itirazı sebebi ile karar vermediğini" mahcup şekilde ifade ettiği, hâkimin taraf vekilleri, katip ve mübaşir yanında hem yazılı hem sözlü olarak ihsası reyde bulunduğunu, hâkimin tarafsızlığını yitirdiğini, yargılama bitmeden tarafların hâkimin ne karar vereceğini bildiğini...] ileri sürerek reddi hâkim talebinde bulunmuştur.

Reddedilen hâkim tarafından, hâkimin reddi talebinin reddi gerektiği yönünde görüş belirtilmesi üzerine, dosyayı inceleyen merci tarafından davacı vekillerinin reddi hâkim taleplerinin ayrı ayrı reddine, reddi hâkim talebinde bulunan davacı T... Mermer ve Maden İşletmeleri Üretim İhracat ve Ticaret Anonim Şirketi'nin 4000,00.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hüküm, davacı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar HMK’nın 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 12/11/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8648, Karar No: 2009/11281, Tarih: 16.07.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/8648 E.  ,  2009/11281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ilk kesinti tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine 5763 sayılı Yasa'dan yararlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 01.06.1999 tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun ve Prim borçlarının yeniden yapılandırılmasına yönelik 5763 sayılı Yasadan yararlanması gerektiğinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.06.1999-31.12.2007 tarihleri arasında tarım ... lu olduğunun tesbitine, 5763 sayılı Yasadan yararlanması gerektiğinin tesbiti isteminin reddine karar verilmiştir.

5763 sayılı Yasa’nın 27.maddesi ile 5510 sayılı Yasa’ya eklenen geçici 24.madde gereğince , 2/9/1971 tarihli ve 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu ile 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre sigortalı olanların 31/3/2008 tarihine kadar olan prim ve sosyal güvenlik destek prim borçları, bu maddenin yürürlüğe girdiği 26.05.2008 tarihini takip eden iki ay içinde, yani 26.07.2008 tarihine kadar yazılı olarak başvurulması kaydıyla, bu maddede belirtilen şartlarla yeniden yapılandırılabileceği düzenlenmiş ve 5797 sayılı Yasa’nın 4.maddesi ile 5510 sayılı Yasa’ya eklenen geçici madde 25 gereğince 5510 sayılı Kanunun geçici 24 üncü maddesi kapsamına giren borçları anılan madde hükümlerine göre yapılandırılmamış olan işveren ve sigortalıların, bu maddenin yürürlüğe girdiği 19.08.2008 tarihinden itibaren yirmi gün içinde yani 08.09.2008 tarihine kadar yazılı olarak Kuruma başvurmaları kaydıyla, söz konusu madde kapsamına giren borçları bu maddede belirtilen şartlarla yeniden yapılandırılabileceği belirtilerek yeniden yapılandırmadan yararlanma süresi 08.09.2008 tarihine kadar uzatılmıştır.

Somut olayda davacı 5763 Sayılı Yasa'ya göre prim borçlarının yeniden yapılandırılması için yasal süre içinde Kuruma başvurduğu anlaşılmaktadır.Davalı Kurum 13.02.2009 tarihli 52283 sayılı yazısında davacının yeniden yapılandırma için başvurusunun kabul edilerek borçlandırıldığı ancak primlerini süresinde ödemediği gerekçesi ile yeniden yapılandırma işleminin iptal edildiği bildirilmiştir.

Somut olayda davacı 5763 Sayılı Yasa'ya göre prim borçlarının yeniden yapılandırılması için yasal süre içinde Kuruma başvurduğu anlaşılmaktadır.Davalı Kurum 13.02.2009 tarihli 52283 sayılı yazısında davacının yeniden yapılandırma için başvurusunun kabul edilerek borçlandırıldığı ancak primlerini süresinde ödemediği gerekçesi ile yeniden yapılandırma işleminin iptal edildiği bildirilmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davacının dava konusu yaptığı tüm sigortalılık süreleri 01.06.1999 tarihinden yeniden yapılandırma talep tarihine kadar dönem yönünden 5763 Sayılı Yasa'ya göre borç hesaplanıp hesaplanmadığı,davacıya tebliğ edilip edilmediği,davacının ödemeleri süresinde yapıp yapmadığı araştırılmadan 5763 Sayılı Yasa yönünden talebin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,16.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.