muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1993, Karar No: 2013/1868, Tarih: 20.03.2013

eserin ayıplı teslimi halinde iş sahibinin kullanabileceği haklar sayılmıştır. Buna göre sözleşmeden dönebileceği gibi onarım yapılmasını veya ayıp oranında bedelden indirim yapılmasını isteme hakkı bulunmaktadır. Yine anılan madde hükmünce yüklenicinin kusurlu davranışı nedeniyle uğradığı zararların da tazmini istenebilir.

Eldeki asıl davada iş sahibi ayıp oranında iş bedelinden indirim talep etmiş, ayrıca zarar isteminde bulunmuştur. Davalı yüklenici ise, eserde ayıp bulunmadığını, nitekim doğalgaz boru hattında herhangi bir arıza meydana gelmediğini, davacının işyeri ruhsatını vermediği gibi projeye aykırı imalâtı olduğunu ve 2. kısım imalâtını güçlendirmek için yaptığı masrafları kendilerinden isteyemeceğini savunmuştur. Gerçekten ... tarafından iş sahibi aleyhine açılan davada, potansiyel heyelan bölgesinden boru hattının geçirildiği, ... Ltd. Şti.'nin kusuru bulunmadığından tazminat isteminin reddine karar verilmiş, karar, temyiz incelemesinden geçerek kesinleşmiştir. Eldeki davada yüklenici, projenin tarafından hazırlandığı ve inşaa amacına uygun olduğunu, projenin hatalı ve yeterli olmamasından doğabilecek tüm sorumlulukları üstlendiğini, arazi şartlarından iş sahibi tarafından bilgilendirildiğini, sözleşmenin "Müteahhidin Edim ve Sorumlulukları" başlıklı 2.1. maddesinde kabul etmiştir. Eser sözleşmelerinde, iş sahibinin zarar gördüğü hallerde, yüklenicinin sorumluluğu, BK. 356/ilk maddesinden kaynaklanır. Anılan madde hükmüne göre yüklenicinin sorumluluğu, aynı Yasanın 321. maddesinde belirtilen, işçinin hizmet akdindeki sorumluluğu gibidir. 6098 sayılı Borçlar Yasasının 471. maddesinde yüklenicinin özen borcundan doğan sorumluluğu, benzer alandaki işleri üstlenen basiretli bir yüklenicinin göstermesi gereken mesleki ve teknik kurallara uygun davranış ölçüsünü esas almak biçiminde düzenlenmiştir. İş sahibinin zarara uğramasından kaçınmak, yüklenicinin özen borcu gereğidir. Özen borcu, BK. 96. maddesindeki (TBK. 112. madde) sorumluluğunun özel biçimidir. Yasa koyucu, ıstisna akdinde sorumluluğu akdin sonucuna bırakmamış, özel hüküm getirmiş olmakla özen borcuna nedenli önem verdiğini göstermiştir. Bu itibarla, aksine davranış halinde iş sahibi, sadece zararın varlığını ve miktarını ispatlamakla yükümlüdür. Zararın doğmasında kasdı olmadığını, kusur ve dikkatsizliği bulunmadığını, her türlü önlemi aldığını, beklenen özeni gösterdiğini ispat külfeti ise yükleniciye aittir. (HGK. 12.10.1994 gün ve 1994/15-265 E. 1994/600 K.).

Somut olayda, tarafların kusur ve zararları konusunda bilirkişi incelemeleri yaptırılmış ise de alınan raporlar yukarıda değinilen genel hükümlere uygun incelemeyi içermediğinden hükme dayanak alınamaz. Zira iş sahibinin zararı yüklenicinin itirazlarına karşın, iş sahibinin dava dışı şahıslardan aldığı faturalar esas alınarak hesaplanmıştır. Mahkemece de bu ödemelerin iksa sisteminin tümüyle kullanılamaz olmasından kaynaklandığı kabul edilerek hükme varılmıştır. Oysa mahkemenin bu kabulü, eserin tümüyle reddedilmeyip ayıplı kısmın bedelinin indirilmesine dair davadaki talebe aykırıdır.

O halde mahkemece yapılması gereken iş; HMK'nın 281/3. maddesi uyarınca, yeniden oluşturulacak uzman bilirkişi heyetiyle mahallinde keşif yapmak suretiyle iksa sistemindeki ayıbın, yüklenicinin fen ve tekniğine, projesine aykırı davranışından mı yoksa iş sahibinin 2. etabı güçlendirmek için proje dışında yaptığı imalâttan mı kaynaklandığı hususu denetime elverişli biçimde saptanmalı, yüklenicinin ayıplı imalâtının 1. kısım işin toplam bedeli olan 283.300,00 USD + KDV bedel karşılığı 488.057,00 TL'den indirilerek hakettiği iş bedeli alacağı bulunmalı, bundan ihtilâfsız ödeme tutarı 461.865,00 TL de düşüldükten sonra, fazla ödeme var ise asıl davada, kalan alacak var ise birleşen davada hüküm altına alınmalıdır.

Yüklenici ...A.Ş.'nin kesin teminata ilişkin birleşen davasına gelince; sözleşmenin 2.8. maddesince alınan 40.000,00 USD tutarlı teminat mektubunun iş sahibi tarafından irad kaydedildiği anlaşılmaktadır. Sözleşmenin anılan maddesinde, irad kaydedilen teminat bedelinin yüklenici borcuna mahsup edilemiyeceği, dolayısıyla cezai şart niteliği bulunmadığından asıl davada alınacak bilirkişi raporuna göre yüklenicinin borçlu çıkması durumunda teminat bedelinin de borçlarına mahsubuna, kalan teminat bedelinin yükleniciye iadesine karar verilmelidir.

Bu hususlar üzerinde durulmadan eksik incelemeyle, talep aşılarak verilen karar, usul ve yasaya aykırı olduğundan bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, 990,00 TL duruşma vekâlet ücretinin taraflardan karşılıklı olarak alınarak Yargıtay duşumasında vekille temsil olunan diğer tarafa verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14815, Karar No: 2022/11670, Tarih: 05.07.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/14815 E.  ,  2022/11670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK.nın 231/11. maddesi uyarınca denetim süresi içerisinde kasten işlenen suç nedeniyle hükmün açıklanacağı öngörüldüğü halde, sanığın denetim süresi içerisinde işlediği suçun 6831 sayılı Yasa’nın 110/3. maddesinde düzenlenen dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı olarak orman yangınına sebebiyet verme fiilini içeren taksirli suç olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hükmün açıklanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın, temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.07.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4392, Karar No: 2019/3664, Tarih: 13.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/4392 E.  ,  2019/3664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 05/11/2015 gün ve 2014/233 - 2015/232 sayılı kararı onayan Daire'nin 13/06/2017 gün ve 2016/1208 - 2017/3688 sayılı kararı aleyhinde davalı ...Ş. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankanın Hollanda menşeili simgesinin turuncu renkten oluştuğunu, müvekkilinin iş ve işlemlerini de bu renk tonlarında belgeler ile yaptığını, şubelerinin iç ve dış dekorasyonlarında bu rengin kullanıldığını, bu nedenle 2011/32163 sayılı "TURUNCU HESAP" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, davalı bankanın itirazı üzerine başvurunun reddedildiğini, YİDK'na yaptıkları itirazın kabul görmediğini, daha önce de aynı ibareli marka için yapılan başvurunun yine davalı banka itirazı nedeniyle reddedilmesine dair karara karşı açtıkları davada, davalı bankanın markası "TURUNCU 24 KREDİSİ" ile müvekkilinin başvurusunun farklı olduğu gerekçesiyle kararın iptaline karar verildiğini ileri sürerek TPMK YİDK'nun 2014-M-1740 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili ile davalı banka vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulüne dair verilen kararın davalılar vekilleri tarafından temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı ...Ş. vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ...Ş. vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ...Ş. vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 27,10 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı ...Ş.'den alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 13/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2277, Karar No: 2014/4625, Tarih: 10.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/2277 E.  ,  2014/4625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bandırma 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2012/47-2012/436

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalının banka hesabına 13/08/2010 tarihinde 80.000,00 USD ve 18/08/2010 tarihinde 40.000,00 USD havale yaptığını, havalelerin ''İran'a yapılan tavuk satın alma bedeli'' açıklaması ile yapıldığını, ancak karşılığında müvekkiline tavuk teslim edilmediği gibi paranın da iade edilmediğini, alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu, davalının itiraz dilekçesinde bu havaleleri İran'da yerleşik ve ticari ilişki içinde olduğu dava dışı S.. G.. şirketi hesabına alacak kaydettiğini belirttiğini, oysa müvekkilinin bu yönde bir talimatı veya taraflar arasında yapılan sözleşme olmadığını, müvekkilinin ortağı olduğu dava dışı D..Uluslararası Taşımacılık Şirketi ile S.. G.. Şirketi arasında sözleşme imzalanmadığını, davalı ile S.. G.. arasında imzalanan sözleşmenin müvekkilini bağlamadığını belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında bir alım-satım sözleşmesi bulunmadığını, davacı tarafından gönderilen paranın, İran'a piliç eti satım sözleşmesi olan ve davacının elemanı olduğu dava dışı S.. G..Şirketi hesabına alacak kaydedildiğini ve piliç etlerinin İran'a gönderilip teslim edildiğini, davacının yetkilisi olduğu dava dışı D.. Uluslararası Taşımacılık Şirketi'nin S.. G.. Şirketi'nin Türkiye'den tavuk eti satın alınması, İran'a ithal edilmesi ve İran pazarında satılması konusunda imzalanan sözleşme gereği ortağı olduğunu, sözleşmede şirket müdürü olarak görülen şahsın davacının eşi olduğunu, havalelere konu paranın da Sobhan Gostar Şirketi'ne ait olduğunu, onun adına müvekkil şirkete mal bedeli olarak gönderildiğini, müvekkilinin borcunun olmadığını, ayrıca davacının İran'a piliç eti ithal etme yetkisi veya izni bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; tarafların ortak tanığının beyanında S.. G.. Şirketi ile davalı arasında yapılan anlaşmada kendisinin Sobhan Gostar'ın temsilcisi olduğunu, S.. G.. isimli şahsın ödemenin davacının eşi tarafından yapılacağını belirttiğini, paranın gönderilmesi üzerine kesim işlemlerine başlandığını, İran'a tavuk eti ithalatı konusunda S.. G.. Şirketi'nin izni olduğunu, o tarihte S.. G.. Şirketi'nin bankada hesap açma izni bulunmadığından para işinin davacının eşi tarafından gerçekleştirildiğini, o tarihte davacının ithalat ve ihracat izni olmadığını beyan ettiği, tanığın beyanları, taraflar arasında akdedilen bir sözleşme olmaması, davacının tavuk eti ithal ve ihraç etme konusunda yetkisi bulunduğunu ispat edememesi, S.. G.. Şirketi ile davacının eşinin ortağı olduğu D.. Uluslararası Taşımacılık Şirketi arasındaki ticari bağlantılar nazara alındığında davalının savunmasında haklı olduğu kanaatine varıldığı, davacının kendi adına ithalat ya da ihracat izni olmadan ne maksatla mal aldığını yeterince açıklayamadığı, replik dilekçesi ile dava dilekçesinin örtüşmediği, davacının D..Uluslararası Taşımacılık Şirketi adına hareket etmiş olsa bile alacaklı olduğunu ileri sürdüğü, buna karşılık davacının İran'daki serbest bölgelere yaptığı ihracata ilişkin bir belge de sunamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıdan alacağı mallara karşılık davalıya iki adet banka dekontu ile avans olarak para gönderdiğini ancak davalının mal teslim etmediğini iddia etmiş, davalı taraf ise davacının talimatı üzerine malları dava dışı S.. G.. Şirketi'ne gönderdiğini ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Bu durumda somut olayda ispat külfeti davalı tarafta olup davalı davacının gönderdiği avanslar karşılığında davacının talimatı ile dava dışı S.. G.. Şirketi'ne mal gönderdiğini usulen kanıtlamakla yükümlüdür. Tarafların müşterek tanığı olarak dinlenen Seyid Hüseyin Rızavi'nin beyanları davalının bu yöndeki savunmasını kanıtlamaya elverişli değildir. O halde mahkemece davalıya savunmasını kanıtlamaya elverişli delilleri varsa bu delilleri sunma olanağı tanınıp deliller eksiksiz olarak toplandıktan sonra varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle ve eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15522, Karar No: 2016/995, Tarih: 22.02.2016

**20. Ceza Dairesi         2015/15522 E.  ,  2016/995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2015/299460

Mahkeme : KARŞIYAKA 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 10/07/2015 – 2015/269 esas ve 2015/311 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Bulundurulması bizzat suç teşkil etmeyen hint keneviri bitkisi tohumlarından analiz sonrası iade olunan ve bu tohumlardan ...Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce alınan şahit numunenin sanığa iadesi yerine, müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

1-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi,

2-Hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin 12 numaralı bendinde yer alan “65 gr tohum” ibaresinin çıkarılması, 14 numaralı bendinde yer alan “....gönderilmesine,” ibaresinden sonra gelmek üzere “adli emanetin 2015/175 sırasında kayıtlı bulunan ve analiz sonrası iade olunan tohumlar ile ...Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce tohumlardan alınan şahit numunenin sanığa iadesine” cümlesinin yazılması,

Suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6540, Karar No: 2019/3633, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6540 E.  ,  2019/3633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9246, Karar No: 2010/20436, Tarih: 02.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/9246 E.  ,  2010/20436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Devlet Demiryolları İşletmesi Genel Müdürlüğünün 8 Mart 2006 gün ve 792 sayılı yazılarında "Ankara – İstanbul ve Ankara – Konya Rehabilitasyon Projesi kapsamındaki yeni demiryolu güzergahında demiryolu hat ekseninden itibaren 50 metrelik kesimin demiryolu güvenlik koridoru kabul edilerek bu koridorun dahilinde sabit yapılaşmaya müsaade edilmemesi" yönündeki yazısı dikkate alınarak, demiryolu güvenlik koridorunun 50 metre olarak kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilerek kamulaştırma bedelinin eksik tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6722, Karar No: 2019/1188, Tarih: 28.01.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/6722 E.  ,  2019/1188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 66. maddesinin 01.06.2005 tarihi ile 08.07.2005 tarihleri arasında yürürlükte olan 5. fıkrasında “Aynı fiilden dolayı her ne suretle olursa olsun tekrar yargılanması gereken hükümlünün sonradan yargılanan suça ait üçüncü fıkrada yazılı esasa göre belirlenecek zamanaşımı göz önünde bulundurulur.” hükmü mevcut iken, bu fıkra 08.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 29.06.2005 tarihli ve 5377 sayılı Kanun’un 8. maddesiyle “Aynı fiilden dolayı tekrar yargılamayı gerektiren hallerde, mahkemece bu husustaki talebin kabul edildiği tarihten itibaren fiile ilişkin zamanaşımı süresi yeni baştan işlemeye başlar.” biçiminde değiştirilmiştir.

5377 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun’un 66. maddesinin 5. fıkrasında yapılan değişikliğin gerekçesi; “Yargılamanın yenilenmesi gibi aynı fiilden dolayı tekrar yargılamayı gerektiren hallerde, zamanaşımına açıklık getirmeye yönelik olarak bu fıkra metninde değişiklik yapılmıştır. Bu durumlarda, dava zamanaşımı süresi, tekrar yargılama konusu suç bakımından belirlenecektir. Tekrar yargılama konusu suça ilişkin zamanaşımı süresinin başlangıç tarihi de, bu husustaki talebin mahkemece kabul edildiği tarih olacaktır. Tekrar yargılama konusu suça ilişkin zamanaşımı süresi bakımından, maddenin birinci fıkrasındaki süreler dikkate alınacaktır. Bu düzenlemeyle güdülen amaç, yeniden yargılama söz konusu olan hallerde, bu nedenle dava zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle yargılamaya son verilmesi yönündeki taleplerin önüne geçmektir.” şeklinde ifade edilmiştir.

Gerekçede de belirtildiği üzere, dava zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle yargılamaya son verilmesi (davanın düşürülmesi) istemlerini önlemek amacıyla 5237 sayılı Kanun’un 66. maddesinin 5. fıkrası değiştirilmiştir. Bu hüküm, yargılamanın yenilenmesi gibi kesinleşmiş hükümlere karşı tekrar yargılama yapılmasını gerektiren hâllerde uygulanacaktır ki, 5271 sayılı Kanun’un 311 ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın yenilenmesi ile kanun yararına bozma kararı sonrası yeniden yargılama yapılması gereken hallerde 5237 sayılı Kanun’un 66/5. maddesinin uygulanması gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır. Bu itibarla; kanun yararına bozma kararı sonrası yeniden yapılan yargılamada 5237 sayılı Kanun’un 66/5. maddesinin uygulanması, Yargıtay tarafından verilen ve direnilmesi de mümkün olmayan kanun yararına bozma kararının, aynı zamanda yeniden yargılamayı gerektiren hukuka aykırılık istemini/nedenini kabul eden ve yeniden yargılamayı sağlayan bir karar olması nedeniyle dava zamanaşımının da kanun yararına bozma kararı tarihinden itibaren başlatılması uygun olacaktır.

İnceleme konusu olayda, kanun yararına bozma kararının verildiği 24.09.2014 tarihinden itibaren atılı suça ilişkin zamanaşımının henüz gerçekleşmediği belirlenerek yapılan incelemede;

İnceleme konusu olayda, kanun yararına bozma kararının verildiği 24.09.2014 tarihinden itibaren atılı suça ilişkin zamanaşımının henüz gerçekleşmediği belirlenerek yapılan incelemede;

Kanun yararına bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 28/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.