muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11110, Karar No: 2012/21284, Tarih: 20.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/11110 E.  ,  2012/21284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

“İşlenmiş bir suçun” veya “işlemiş olduğu bir suçtan dolayı bir kişinin” alenen övülmesi TCK.nun 215. maddesinde suç olarak düzenlenmiştir. Kişinin, işlediği suç nedeniyle övülmesi, bu kişinin işlediği suçun da övüldüğünü göstermektedir.

Türkiye Cumhuriyet Anayasasının 90/5. maddesinde yeralan “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarda kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” hükmü uyarınca 19.03.1954 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 10.03.1954 tarih ve 6366 sayılı Yasa ile onaylanmış bulunan “İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetlerini Koruma Sözleşmesi” (AİHS), iç hukukumuzun uyulması zorunlu bir parçası haline gelmiştir.

Sözleşmenin 9. maddesinde din ve inanç hürriyeti, 10. maddesinde ifade hürriyeti, 11. maddesinde örgütlenme hürriyeti düzenlenmiştir. Bu üç madde; sözleşmenin genel amacı olan çoğulcu demokratik rejim için toplumda hoşgörünün sağlanarak çoğulcu demokrasinin yerleştirilmesi ve geliştirilmesine yönelik hükümlerdir.

İfade hürriyeti, bilgi verme ve bilgi edinme hürriyeti sözleşmenin 10. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, “Herkes ifade özgürlüğü hakkına sahiptir. Bu hak kamu makamlarının müdahaleleri olmaksızın ve ülke sınırları gözetilmeksizin, kanaat özgürlüğünü, haber ve görüş alma ve de verme özgürlüğünü de kapsar”, ikinci fıkrasında ise, “Görev ve sorumluluklar da yükleyen bu özgürlüklerin kullanılması, yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda ulusal güvenliğin, toprak bütünlüğünün veya kamu güvenliğinin korunması, kamu düzeninin sağlanması ve suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın ve ahlakın, başkalarının şöhret ve haklarının korunması, gizli bilgilerin yayılmasının önlenmesi veya yargı erkinin yetki ve tarafsızlığının güvence altına alınması için gerekli olan bazı formaliteler, koşullar, sınırlamalar veya yaptırımlara tabi tutulabilir.” denilmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, ifade özgürlüğüne ilişkin kararlarında, kamuyu ilgilendiren sorunların kamuya açık olarak tam bir serbestlik içerisinde tartışılabilmesi, şiddeti teşvik eden eylemler hariç bu tartışmanın boyutlarının Devlet organları tarafından maksimuma çıkarılması gerektiği vurgulanmaktadır. Süreklilik gösteren bu kararlarda, kamuoyunun bir bölümünün ve hatta çoğunluğun hoşuna gitmeyen, ürkütücü, şok edici fikirlerin de sözleşmenin 10. maddesi tarafından korunduğu belirtilmektedir. (Handyside / Birleşik Krallık, Castells / İspanya vb. Kararlar)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, ifade hürriyetinin iki istisnası olduğuna işaret edilmektedir. Birinci istisna şiddeti teşvik edici ve övücü söylemler, ikinci istisna ise azınlıklara karşı nefret söylemidir. Bunun için önce yazı veya sözün içeriğine bakılmalıdır.

Yazı veya Sözler;

a) Şiddet, bir araç olarak öngörüyorsa,

b) Kişileri hedef gösterip kanlı bir intikam istiyorsa,

c) Benimsenen düşünceler için şiddete başvurmanın meşru olduğu ileri sürülüyorsa,

d)İnsanda saldırgan duygular uyandıracak biçimde anlamsız bir nefret yaratarak şiddetin doğmasına uygun bir ortamı kışkırtıyorsa,

İfade hürriyetinden yararlanmayabilir. (Sürek / Türkiye, no.1 Büyük Daire, no 26682/95, Güzel ve Özer / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Yazı veya sözün kim tarafından, nerede, nasıl bir ortamda, hangi koşullar altında yazıldığı veya söylendiği değerlendirilmelidir. Mahkeme “yakın ve mevcut tehlike” ölçütüne yaklaşarak sözleri söyleyen kişinin ne kadar etkili olduğu, söylenilen yer ve zaman bakımından söylenenlerin şiddet yaratmaya müsait olup olmadığına bakılması gerektiğini kabul etmektedir. (Zana / Türkiye, 25 Kasım 1997 kararı)

İfade özgürlüğü demokratik bir toplumun esaslı temellerinden birini oluşturup, toplumun ilerlemesi ve her bir bireyin gelişimi için temel koşullardan biridir. İfade özgürlüğü, sadece lehte olduğu kabul edilen veya zararsız görülen veya ilgilenmeye değmez bulunan “haber” ve “düşünceler” için değil, fakat aynı zamanda aleyhte olan, çarpıcı gelen ve rahatsız eden haber ve düşünceler için de uygulanır. Bunlar çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olup, bunlar olmaksızın “demokratik toplum” olamaz. Sözleşme'nin 10. maddesinde belirtildiği üzere, bu özgürlüğün istisnaları vardır; ancak bu istisnalar dar yorumlanmalıdır. (23.09.1994 tarihli Jersild – Danimarka kararı; 21.01.1999 tarihli Janowski – Polanya kararı; 25.11.1999 tarihli Nilsen ve Johnsen – Norveç kararı; 25.07.2001 tarihli Perna – İtalya kararı).

Bu kapsamda şiddete, silahlı direnmeye veya isyana teşvik niteliği taşıyan yaklaşımlar ile azınlıklara yönelik nefret söylemi içeren açıklamalar sözleşmenin koruduğu ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemez. (02.10.2003 tarihli Kızılyaprak – Türkiye kararı; 27.05.2004 tarihli Yurttaş – Türkiye kararı ; 09.03.2004 tarihli Abdullah Aydın – Türkiye kararı)

Yazının içeriğine, şiddeti teşvik edip etmediğine, yazının hangi bağlamda yayınlandığına, yani şiddeti yaratmaya elverişli olup olmadığına bakılmalıdır. (Gözel ve Özel / Türkiye, 6 Temmuz 2010 kararı)

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 13, 14, 25, 26 ve AİHS'nin 9/2, 10/2, 17. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde Devlet yahut halkın bir bölümü için rahatsız edici, hoşa gitmeyen, kural dışı, endişe verici, fakat şiddet ve şiddet kırkırtıcılığı içermeyen nitelikteki, sözler de ifade hürriyeti kapsamındadır.

Somut olayda, sanık tarafından kaleme alınan dilekçede, cezaevinde yatan bir hükümlünün sağlığına ilişkin bir takım endişelerden söz edilerek, bu kapsamda bazı taleplerde bulunulmuştur. Şiddeti, silahlı direnmeyi veya ayaklanmayı teşvik eden ifadelerin kullanılmadığı, işlenen bir suçu yahut işlediği suç nedeniyle kişiyi övücü nitelikte bulunmayan, başka bir hükümlünün sağlığı ile ilgili kendi değer yargısını içeren düşüncelerini açıklayan sanığın eyleminde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5. maddesi uyarınca uygulanması gereken Avrupa İnsan Hakları sözleşmesi ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Skaka / Polonya – 27 Mayıs 2003, Korku / Türkiye - 23 Eylül 2003 tarihli kararları da gözetildiğinde yüklenen suçun yasal unsurları oluşma- dığından mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15691, Karar No: 2013/20991, Tarih: 20.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/15691 E.  ,  2013/20991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/08/2013 tarih ve 2013/198 esas sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dilekçesinde, müvekkilinin davalı Canku Ltd. Şti.'nin % 35 hissesini devir ve satın aldığını, şirketin kalan % 65 hissesinin ise davalı ... Tosun' a ait olduğunu, müvekkilinin hisse bedellerini ödediği gibi şahsi kredilerde çekerek, makine ve ekipmanları satın aldığını, şirket adına Garanti Leasing sözleşmesi yaptığını, şirkete işletme sermayesi koyduğunu, geri ödemelerdeki aksaklıklarda ödemeleri hep müvekkilinin yaptığını, makine ve ekipman alımlarında da şirketin kendi limitleri olmadığı için kendi adına krediler kullandığını, şirketin iki üç yıl boyunca çok büyük atılımlar yaptığını şirketin aile şirketi görüntüsünden çıkarılıp şirket müdürü Kemal Tosun' a da aylık 2.000,00 TL maaş alması hususunda anlaşma sağladıklarını, şirketin bu süre içinde kat be kat büyüdüğünü ve büyük gelirler elde ettiğini ve gayrimenkul satın alınıp kiraya verildiğini, ancak son yıllarda şirketin yaptığı işlerin, bilançoların, şirketin gerçek gelir ve gider durumunun, kar durumu, banka hesapları, şirketin hukuku fiili ve finans işlemlerinin müvekkilinden saklandığını, şirket müdürü Kemal Tosun' un şirketin elde ettiği gelirleri kendi hesabına aktardığı, şirket muhasebecisi Yeliz ile birlikte şirketin parasını çalıp şirketi zarara uğrattıklarını, naylon fatura yöntemiyle şirket hesaplarından para çekilerek şirketin içerisinin boşaltılmaya çalışıldığını, şirketin temsilinin iki yada üç imza ile yapılmasını teklif etmesine rağmen bu teklifin kabul edilmeyerek Kemal Tosun' un şirket müdürü kalmaya devam ettiğini, şirketteki ilişkilerin garip haller almaya başladığını, müvekkilinin şirketteki hisse karşılığının belirlenerek devre hazır olduğunu beyan etmesi ü zerine de olumlu bir sonuç alamadığını, ayrıca Kemal Tosun tarafından müvekkilinin imzası da sahte olarak atılarak işlemler yapıldığını Ticaret Sicil' deki kayıtlardan öğrendiğini, şirkete ve şirket yöneticilerine müvekkilinin güveni kalmadığını, müvekkilinin hiçbir şekilde hiçbir konuda bilgilendirilmediğini, hukuka ve kanunu aykırı yüzlerce suç işlendiğini, bütün bu hususların fesih nedeni olduğunu iddia ederek, öncelikle şirketin tek gayrimenkulü ve araçları, araba ve iş makineleri ve banka hesapları üzerine ihtiyati haciz/ İhtiyati tedbir konulmasına, şirkete

kayyım atanmasına, şirketin feshi ile tasfiyesine, şirkete kayyım ve tasfiye memuru atanmasına, müvekkilinin % 35 hissesinin gerçek piyasa reel değerleri belirlenerek dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka kredi faiziyle ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre,davacının şirketin mal varlıkları üzerine ihtiyati tedbir ve ihtiyati haciz konulması talebinde bulunduğu, HMK 389. maddesine göre bizatihi dava konusu olmayan mal ve haklar üzerine ihtiyati tedbir konulması mümkün olmadığı, bu nedenle şirketin menkul ve gayri menkulleri üzerine ihtiyati tedbir konulması talebinin yersiz olduğu, ihtiyati haciz talebi yönünden ise şirketin feshi talebi için ihtihati haciz kararı verilmesi mümkün olmadığı,çıkma payı alacağı yünönden ise mahkemece davacının fesih talebi yerinde görülmediğinden davacının davalı şirkette % 35 hisse sahibi olduğu dikkate alındığında çıkma payı talebinin hüküm altına alınmasının mümkün olabileceği,bu nedenle teminat karşılığında ihtiyati haciz kararı verilmesinin uygun görüldüğü, şirkete kayyum tayin edilmesi , çift imza ile temsil yönünde karar verilmesi şirket müdürünün tasarruf yetkisinin kaldırılması talepleri yönünden dava dilekçesinde bahsedilen iddialarla ilgili olarak mahkemeye kanaat verici hiç bir belge sunulamadığı,davacı vekilinin şirketin yönetimi ve tasarrufu ile ilgili bu taleplerinin yargılama ile ortaya çıkarılabilecek hususlara ilişkin olduğu davacı tarafça ihtiyati tedbir talebinin kabulunu gerektirecek somut hiç bir olgunun ortaya konulamadığı gerekçesiyle ihiyati haciz talebinin yatırılacak teminat karşılığında kabulüne şirketin mal varlığı üzerine ihtiyati tedbir konulması taleplerinin ve şirket müdürlüğüne birlikte atanma, şirket müdürünün gayrimenkul, araç, iş makinesi alım satımının yasaklanması, şirket aleyhine senet düzenleme ve şirket aleyhine borçlanma, şirket mevcudunu ve mallarını azaltır vb. her türlü yetkilerinin kaldırılması şirket müdürünün azli ve şirket ortaklarının müdür olarak birlikte yetkilendirilmesi ve şirket müdürünün yetkilerinin sınırlandırılması ve kaldırılması yönündeki tüm ihtiyati tedbir taleplerinin reddine, karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 20/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5074, Karar No: 2019/2845, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/5074 E.  ,  2019/2845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12460, Karar No: 2016/10733, Tarih: 28.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/12460 E.  ,  2016/10733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali, takibin devamı ile %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalı işçinin, müşterilerden tahsil ettiği taşıma paralarını davacı işverene vermeyerek zimmetine toplam 4188,99 TL geçirdiğini, ...’nde görevli personelin yemek parasını personele ödemediği halde yemek parasını ödemiş gibi kasa çıkışı yaptığını, bunun için davacı işverenin yaptığı icra takibine davalı işçinin itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini, takibin devamını, %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı işçi lehine verilen imzasız dilekçede, kasa açığı iddiasının gerçeğe uygun olmadığını, dava ile talep edilen 4.188,99 TL’nin kaynağının, 01/08/2006 tarihinde yapılan denetimde birçok fatura belgesinde kaçak olmasına rağmen kendisine rücu edildiğini, tediye makbuzu düzenlenerek maaşından kesildiğini, davalı işçiden isitifasının istendiğini ve davacının ayrılışının ardından 3 haftada müdür atanmadığını, bu sürede oluşan açıklar için de davalı işçiye rücu edildiğini, personelin yemek parası hakkındaki iddianın da gerçek dışı olduğunu, 01/08/2006 tarihli kasa incelemesinde, tüm personelin makbuzlu ve belgeli paralarını aldığının görüleceğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davalının kasa açığı işlemini 01.08.2006 tarihinde tespit edildiği, saptanan 1.547 TL açığın ücretinden takas mahsup suretiyle tahsil edildiği ve aynı gün işten ayrıldığı, savcılık soruşturması kapsamında 04.12.2006 tarihinde ifadesi alman ...’un, davalı şirketin Tophane şubesinin davacıdan sonraki müdürü olduğu, 17.08.2006 tarihinde yapılan denetimde 2.427 TL kasa açığı tespit edildiğini bildirdiği, .... İcra Müdürlüğünde 30.10.2006 tarihinde başlatılan dava konusu takipte kasa açığı açıklaması ile 4.188,99 TL talep edildiği ve kesinleşen ceza mahkemesi kararında ve 01.08.2006 tarihli tutanak ile tespit edilen 1.547 TL’nin davacının ücretinden takas mahsup ile ödediği, iş bu davanın dayanağı icra takibinde talep edilen 4.188,99 TL’nin 01.08.2006 tarihli tutanaktaki 1.547 TL’den ayrı olduğu, bu durumda davacının söz konusu 4.188,99 TL talebini yazılı delillerle ispat etmesi gerektiği, Ceza Mahkemesi kararında kesinleşen maddi olayın, işbu davada talep edilen 4.188,99 TL’ye teşmil edilmesinin mümkün olmadığı, başka bir deyişle ceza mahkemesi kararının etkisinin davalıdan zaten tahsil edilen 1.547 TL ile sınırlı olduğu, Ceza Mahkemesi kararının 4.188,99 TL ile ilgili ispat yükünü ortadan kaldırmadığı, dava konusu olayın meydana geldiği kargo şubesi işyerinde yürütülen işin niteliği ve özellikle de günde küçük tutarlarda bir çok faturanın söz konusu olması karşısında, olağan iş sirkülasyonunda küçük açıkların olağan görülebileceği, ancak davacı iddiasını 4.188,99 TL’yi, müşterilerden tahsil edildiği halde şirket kasasına intikal ettirilmeyen para ve personele bir ödemede bulunmadığı halde kasadan alınan yemek parası olarak açıkladığı, Sulh Hukuk Mahkemesinde alınan bilirkişi raporunda haklı olarak tespit edildiği üzere, örneğin müşteriden tahsil edilen ancak kasaya girmeyen paralarla ilgili müşterilerden alınan mutabakat yazıları ya da yemek parası ödemeleri hakkında bir belge sunulmadığı, bunun yanı sıra; 30.10.2006 tarihinde başlatılan icra takibinde 4.188,99 TL talep edildiği halde, savcılık soruşturması kapsamında 04.12.2006 tarihinde ifadesi alınan ... isimli kişinin, davalı şirketin ... şubesinin davacıdan sonraki müdürü olduğu, 17.08.2006’da yapılan denetimde 2.427 TL kasa açığı tespit edildiğinin bildirildiği, 01.08.2006 tarihinde görevden ayrılmasından sonraki bir tarih olan 17.08.2006 tarihinde yapılan denetimde 2.427 TL olarak tespit edilen kasa açığının bu tarihten sonra artması maddi anlamda imkansız olduğu, yine yemek parası ödemeleri hakkında kendisine ödeme yapılamadığı bildirilen üç personelin imzasını taşıyan 04.08.2006 tarihli tutanak sunulmuşsa da bu kişiler tanık olarak dinletilmediği gibi, şirket kasasından Temmuz 2006 döneminde çıkışı yapılan yemek paralarına ilişkin kayıtlar da dosyaya sunulmadığı, yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde; davacı taraf ceza mahkemesi kararı ile kesinleşen ve davalıdan tahsil ettiği anlaşılan 1

.08.2006 tarihli tutanak sunulmuşsa da bu kişiler tanık olarak dinletilmediği gibi, şirket kasasından Temmuz 2006 döneminde çıkışı yapılan yemek paralarına ilişkin kayıtlar da dosyaya sunulmadığı, yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde; davacı taraf ceza mahkemesi kararı ile kesinleşen ve davalıdan tahsil ettiği anlaşılan 1.547 TL dışında, işbu davanın dayanağı icra takibinde talep ettiği 4.188,99 TL kasa açığını ispat edecek nitelikte yazılı herhangi bir delil sunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı Şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, Mahkeme bilirkişiye yerinde inceleme yetkisi vermiştir. Davacı Şirket vekili de yargılama sırasında bu yetkinin kullanılmasını açıkça istemiştir. Davacı işverenliğin işyeri kayıtları, defter ve kayıtları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmadan sonuca gidilmesi hatalıdır. Özellikle her iki tarafın iddia ve savunmaları bilirkişi tarafından irdelenmelidir. Dosyada önceden bulunan deliller de birlikte değerlendirilmeli, ceza dosyası içeriği de detaylıca irdelenmeli, davacı şirketin belgelerinin ve defterlerinin tasdik durumları ve delil olma nitelikleri de bu inceleme sırasında evleviyetle irdelenip, tazmini gereken açık olup olmadığı, bu açığın davalı işçiden kaynaklandığının sübut bulup bulmadığı tespit edilmelidir. Eksik araştırma ve inceleme ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Dava tarihinin 12/04/2007 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 27/11/2012 yazılması da hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28/04/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4547, Karar No: 2022/8381, Tarih: 28.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4547 E.  ,  2022/8381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 10.04.2019 tarih ve 2018/134 E.- 2019/181 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12.02.2021 tarih ve 2019/1038 E.- 2021/176 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının 3. sınıfındaki mallar bakımından adına tescilli olan 2002/07911 sayılı "WİND" ibaresinin adına tescilli olduğunu, yine bu markanın serisi olmak üzere, 23.08.2017 tarihinde 3. sınıf ürünleri içeren "WIND" ibareli 2017/76031 sayılı marka tescil başvurusunda bulunduğunu, ancak başvurunun Markalar Dairesi tarafından dava dışı bir firmaya ait "WİND+ŞEKİL" ibareli, 3 ve 5. sınıf ürünleri içeren 2016/92030 sayılı marka mesnet alınarak 6769 sayılı SMK'nın 5/1/-ç maddesi uyarınca "Deri, vinil, metal ve ahşap için patlatma ve bakım ürünleri: cilalar, bakım kremleri, cilalama amaçlı vakslar" ürünleri bakımından kısmen reddedildiğini, kısmen redde ilişkin kararın kaldırılması istemiyle yapmış oldukları itirazın YİDK'nın 2018/M-379 sayılı kararı ile reddedildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, zira redde mesnet alınan marka ile başvuru konusu işaret arasında bir benzerlik veya iltibas bulunmadığını, redde mesnet alınan markanın ise dalgalı bir fon üzerinde ilk harfi büyük olacak şekilde müvekkili markasından çok farklı yazım stiliyle oluşturulduğunu, ortalama tüketicinin her iki markanın farklı olduğunu ve farklı ticari işletmelere ait olduğunu anlayacağını, müvekkilinin marka üzerinde müktesep hakkının olduğunu, markayı tescil ettirmekteki amaçlarının seri marka oluşturmak olduğunu, ayrıca anılan markanın farklı işletmeler adına da tescilli bulunduğunu, bu sebeple başvurunun SMK'nın 5/1-ç maddesi uyarınca reddinin hukuka uygun bulunmadığını belirterek, başvurularının reddine dair 2018-M-379 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.