muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16658, Karar No: 2015/2359, Tarih: 09.02.2015

Zorunlu trafik sigortasında sigortacının sigorta sözleşmesinin gereği olarak zarar görene karşı sorumluluğundan söz edebilmek için işleten, motorlu aracın işletilmesinden KTK.85/1 maddesine göre (tehlike sorumluluğu) sorumlu olmalıdır. İşletenin sorumluluğunun bulunmadığı durumda sigortacının sorumluluğu da söz konusu değildir (Çetin Aşçıoğlu- Trafik Kazasından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları 2008 baskı Sayfa 134).

Sorumluluk sigortası türlerinden biri olan Karayolları Motorlu Araçlar ZMSS.de sigorta ettiren durumunda olan işleten ve onun gibilerin, motorlu araçların neden oldukları zararlardan dolayı kendilerine düşen hukuki sorumluluğu sigortacı belirli limite kadar karşılamakla yükümlü olup, sigortacının sorumluluğu işletenin hukuki sorumluluğu ile eş değerdir. Sigortacı ondan fazlasından sorumlu değildir. Zira bir meblağ sigortası olmayan sorumluluk sigortası sadece olaydan zarar görenlerin gerçek zararlarını giderme ve zarardan sorumlu olan işleten ve onun gibilerin mal varlığındaki bu tazminat ödemesi nedeniyle oluşacak eksilmeyi önleme amacına yönelik bir pasif sigorta türüdür. Oluşan bir trafik kazası sonucu ölen işleten- sürücünün desteğinden yoksun kalan hak sahiplerinin sorumluluk sigortacısına karşı yöneltebilecekleri yansıma yolu ile oluşan zarar işletene karşı ileri sürülebilecek tutardan fazla ve ayrı olması mümkün değildir.

İşletenin trafik kazası sonucu ölümü durumunda kusurlu olsa dahi kendisinin desteğinden yoksun kalanlara tazminat yükümlülüğü doğmayacaktır (Işıl Ulaş, Uygulamalı Zarar Sigortaları Hukuku 8.baskı sayfa 941).

Sorumluluk sigortalarında destekten yoksun kalanın sigortacıya karşı doğrudan doğruya bir talep hakkı bulunmamaktadır. Zira bu tür sigortalarda sigorta ettiren kendi mamelekinde vukua gelecek muhtemel bir azalmayı teminat altına almaktadır. Burada riziko, sigorta ettirenin mamelekinde vukua gelecek eksilme ihtimalidir. Zarar gören lehine şart koşulan kimse durumunda olmadığından 3.şahsın sigortacıya karşı bir talep hakkı yoktur (Gürsoy-Sigorta Hukuku sayfa 154, Bozer- Sigorta sayfa 255, Tekinay-sayfa 106, Karayalçın-İşletme Kazaları sayfa 65).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı araç sürücüsünün araçla geçirdiği ve 8/8 oranında kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine sürücünün desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş,

Kararın davacı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Olayda destek 8/8 oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı sigorta şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davacılar vekilinin temyiz isteminin reddiyle yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2009/7654, Karar No: 2009/6462, Tarih: 15.10.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/7654 E.  ,  2009/6462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi), Gölbaşı İcra Md.nün 2008/175 Esas sayılı dosyasında davacının temsilcisi bulunduğu ... Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi’nin Milli Eğitim Md.de bulunan ödeneklerine borçlu Beyhan Korkmaz’ın borcundan dolayı haciz konulduğunu, davacının takiple ilgisinin bulunmadığını belirterek, haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı), devir işleminin alacaklıdan mal kaçırmak için ihtiyati haciz kararından bir gün önce yapıldığı, danışıklı olduğu, haczin konulduğu tarihte borçlunun adi ortaklıkta % 42 payının bulunduğunu davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre; “brçlunun ... Özel Eğitim rehabilitasyon Merkezi’ndeki hissesini 12.03.2008 tarihinde noter sözleşmesi ile İrfan Özel’e devrettiği ve kurumla ortaklık ilişkisinin kalmadığı, devam etse bile adi ortaklığın tüzel kişiliği bulunmadığından ortağın kişisel alacaklılarının adi şirkete doğrudan doğruya başvuramayacakları” gerekçesi ile şikayetin kabulü ve haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı (alacaklı) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı alacaklının diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2.Dava dilekçesinde, icra memuru işleminin iptali istenmişse de; dilekçedeki açıklamalardan uyuşmazlığın, İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca mülkiyet hakkına dayalı olarak açılan istihkak davasına ilişkin olduğu açıktır.

HUMK’nun 76. maddesi uyarınca hakim,tarafların ileri sürdükleri maddi olay ve netice talepleri ile bağlı olup,onların hukuki nitelendirmesi ile bağlı değildir.Bu ilke ışığında uyuşmazlığın, 3. kişinin istihkak davasına ilişkin olduğunun kabulü ile İİK’nun 97/11. maddesi hükmünce,genel hükümler ve basit yargılama usulü uygulanarak, takip konusu alacak ile mahcuz malın değerinden hangisi az ise onun üzerinden, Harçlar Kanunu’na göre nispi karar ve ilam harcı alınması gerektiğinin dikkate alınmaması ve davanın da şikayet olarak nitelendirilmesi isabetli değildir.

Bununla birlikte yargılama sonucunda, “davanın kabulüne, haczin kaldırılmasına” biçiminde verilen karar, sonucu itibarı ile doğrudur.Öte yandan kamu düzeni ile ilgili hususlara aykırı davranılması aleyhe bozma yasağı kuralı kapsamı dışında kalır ve re’sen incelenebilir.Yargılama harçlarının noksan alınması da kamu düzenine ilişkin bir yanlışlık olup bozma nedenidir.Ne var ki bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Davalı (alacaklı) ... vekilinin yukarıda; (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın hüküm fıkrasının 4. bendindeki “alınan harç yeterli olduğundan yeniden harç alınmasına yer olmadığına ” tümcesinin çıkartılarak yerine “2.068,67.-YTL karar ve ilam harcından peşin alınan 14,00.-YTL indirilerek kalan 2.054,67.-YTL harcın davalı alacaklıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydına” ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2.054.67.TL. kalan onama harcının temyiz eden davalı alacaklıdan alınmasına 15/10/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11334, Karar No: 2012/3634, Tarih: 09.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/11334 E.  ,  2012/3634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Kadastro çalışmaları sırasında kadastro harici kayalık ve çalılık olarak tescil dışı bırakılan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer olduğu belirtilen suça konu taşınmazın TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlan- masına terk edilmiş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, suça konu taşınmaz üzerinde yeniden keşif yapılarak tarafsız bilirkişi ve tanık- lardan sorulup kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a- Temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, işlendiği yer ve zaman ile fiilin diğer özellikleri gözetilerek hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının aynı gerekçelerle alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

b- 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanığa hükmolunan adli para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17951, Karar No: 2016/14156, Tarih: 24.10.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/17951 E.  ,  2016/14156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Müştekiye ait aracın.. ilinde 05.01.2016 tarihinde çalınmasından sonra sanığın 01.04.2016 tarihinde ... ilçesinde .19 markalı araçla üzerinde bu araca ait olmayan... plaka ile yakalanması, bu aracın orijinal plakası olan... nolu plakanın ise aynı gün bir site içerisinde yine aynı ilçede park halinde olan müştekiye ait aracın arka ve ön camında bulunması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın yakalandığı ve dosya içerisinde Buca ilçesinden çalıntı olduğu anlaşılan araçla ilgili herhangi bir soruşturmanın yürütülüp yürütülmediği, sanık hakkında herhangi bir davanın açılıp açılmadığı belirlenerek; varsa bununla ilgili dosya getirtilip incelenerek sonucuna göre sanık hakkında hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

II-Kabule göre de;

1-Sanığın müştekiye ait park halindeki kilitlenmiş aracı çalması biçimindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-e maddesi gereğince uygulama yapılması,

2-Dosya kapsamına göre, sanığın eyleminin hırsızlık olarak kabul edilmiş olması karşısında, bu suçun işlenmesi sırasında aracın ön kaputuna, ön farlarına ve radyatörüne zarar verilmesinin, mala zarar verme suçunu değil, bir bütün olarak hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, mala zarar verme suçu yönünden sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 24/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3486, Karar No: 2019/11367, Tarih: 02.12.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/3486 E.  ,  2019/11367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerden dolayı yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin verilen kararın süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili davalıların malik, işleten, zorunlu mali sorumluluk sigortacısı ve imalatçısı olduğu araçta müvekkillerinden ... ve ...’nin oğlu, diğer müvekkillerinin ise kardeşi olan ...’in yolcu olarak bulunduğu sırada meydana gelen kazada öldüğünü, bu nedenle müvekkillerinin maddi ve manevi zarara uğradıklarını ileri sürerek, ıslah ile artırılmış olarak toplam 26.076,00 YTL maddi ve 47.00,00 TL manevi tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların murisinin yolcu olarak içinde bulunduğu aracın kaza yapması sonucu ölümü nedeniyle davacı ...’in 12.506,00 TL, davacı ...’nin 13.570,00 TL ölenin desteğinden yoksun kaldıkları, kazanın meydana gelmesinde ve ölüm olayında davalı ... AŞ.’nin bir kusurunun bulunmaması, davalı ...’in ikinci şoför olması, davalı ... Ltd. Şti’nin ise kazadan sonra kurulması nedeniyle sorumluluklarının bulunmadığı gerekçesiyle, bu davalılar yönünden davanın reddine, davacıların maddi tazminat istemlerinin kabulü ile toplam 26.076,00 TL maddi tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalılar ... Sebzecilik Ltd. Şti. ... Kargo Ltd. Şti. ve sigorta şirketi ile ... ve ...’den tahsiline, davacıların manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulü ile toplam 14.000,00 TL manevi tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalılar ... Sebzecilik Ltd. Şti. ... Kargo Ltd. Şti. ile ... ve ...’den tahsiline,dair verilen karar davacılar vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiş,Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 30.11.2012 tarih ve 2010/15309 E.- 2012/19592 K. sayılı kararı ile onanmış,davacılar vekili tarafından karar düzeltme yoluna başvurulmuş Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 21.06.2013tarih ve 2013/5951E.- 2013/12967 K. sayılı kararı ile karar düzeltme isteğinin reddine karar verilerek kesinleşmiştir.

Davacılar vekili;müvekkillerinin Anayasa Mahkemesi'ne yaptıkları bireysel başvuru sonucunda verilen 2013/7002 başvuru no'lu ve 11/05/2016 tarihli genel kurul kararında yaşamı koruma yükümlüğünün ihlal edildiğine ilişkin iddianın kabul edilemez olduğuna, yaşama hakkına ilişkin etkili bir yargılama sürecinin yürütülmediği iddialarının kabulünün gerektiğine karar verildiğini ileri sürerek, 6216 sayılı Kanun'un 50. maddesi gereğince yeniden yargılama yapılmasını, Anayasa Mahkemesi Genel Kurul Kararının ihlale müteallik gerekçeleri göz önünde bulundurularak adil ve etkili bulunmayan yerel mahkeme kararının yenilenmesini ve Anayasa Mahkemesine yaptıkları bireysel başvurularının kabulü doğrultusunda karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece 10.10.2016 tarihli ek karar ile davacılar vekilinin talebini yeni bir dava açma şeklinde yöneltmediği, yeni dava için gerekli olan harç ve gider avanslarının da yatırılmadığı,HMK.'nın 379/2. maddesi gereğince hakimin davayı esasına girmeden reddedebileceği gerekçesiyle HMK 379. Md.uyarınca davacılar vekilinin yargılamanın iadesi talebinin reddine, karar verilmiş, ek karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemece her ne kadar davacının talebinin HMK.'nın 379 vd. maddelerinde düzenlenen yargılamanın iadesi istemine ilişkin olduğu kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmişse de davacıların talebi, 6216 S.K.'nın 50. Maddesine dayalı, yeniden yargılama yapılması istemine ilişkindir. Ancak anılan maddenin 1. ve 2. fıkraları, "(1) Esas inceleme sonunda, başvurucunun hakkının ihlal edildiğine ya da edilmediğine karar verilir. İhlal kararı verilmesi hâlinde ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere hükmedilir. Ancak yerindelik denetimi yapılamaz, idari eylem ve işlem niteliğinde karar verilemez. (2) Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir." hükmünü amirdir.

Anılan Yasa hükmünden de anlaşılacağı üzere, Anayasa Mahkemesince bir ihlal kararı verilmesi hâlinde, ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere açıkça hükmedilir. Gerekli görülürse ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde ise başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya örneğin böyle bir tazminat miktarının belirlenmesi, bir yargılama faaliyetini gerektiriyorsa, başvurucuya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir.

Somut uyuşmazlıkta ise Anayasa Mahkemesinin 11.05.2016 tarih ve 2013/7002 başvuru numaralı kararında, davacıların yaşama hakkına ilişkin etkili bir yargılama sürecinin yürütülmediği iddialarının kabulüne ve davacılar yararına müştereken 30.000,00 TL. manevi tazminatın tahsiline hükmedilmiştir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesi, yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar görmemiş, ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için manevi tazminatın tahsilini uygun bulmuştur. Anayasa Mahkemesinin yeniden yargılama yapılması görüşünde olması halinde, bu hususu kararında açıkça yazacağı ve hüküm fıkrasında açıkça, yeniden yargılama yapmak üzere dosyanın ilgili mahkemeye gönderilmesine karar verildiğinin belirtileceği tabiidir.

Somut uyuşmazlıkta açıkça, yeniden yargılama yapmak üzere dosyanın ilgili mahkemeye gönderilmesi durumu olmadığına ve 6216 S.K.'nın 66/1. maddesinde de Mahkeme kararlarının kesin olduğu ve Devletin yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı belirtildiğine göre, bu aşamada mahkemelerce yapılacak hiçbir işlem bulunmayıp, davacıların yapacağı iş, Anayasa Mahkemesinin anılan kararını T.C. Maliye Bakanlığına ibraz etmek ve infaz ettirmekten ibarettir.

Bu durumda mahkemece, davacı tarafın isteminin yukarıda açıklanan gerekçe ile reddi gerekirken, hatalı ve yanılgılı gerekçe ile HMK 379. Md. uyarınca davacılar vekilinin yargılamanın iadesi talebinin reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmekte ise de sonucu itibariyle doğru olan kararın HUMK.nun 438/9.maddesi uyarınca değişik bu gerekçeyle onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün gerekçesi değiştirilerek ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 342,90 TL fazla alınan peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 02/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.