muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3286, Karar No: 2016/5167, Tarih: 05.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/3286 E.  ,  2016/5167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasında Çatalca 2. Asliye Hukuk ve Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taraflar arasındaki araç satım sözleşmesi uyarınca ödenmeyen bedel nedeniyle başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, "Uyuşmazlığın çeke dayalı ilamsız icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkin olup mutlak ticari dava niteliğinde olduğu" gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesince ise, uyuşmazlığın tarafların ticari işletmeleriyle ilgili olmadığı, davanın satış sözleşmesinden kaynaklandığı ve ticari dava niteliğinde olmadığı belirtilerek görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nın 5/1. maddesi uyarınca, ticari davalara bakmak görevi, asliye ticaret mahkemesine aittir. Ticari davalar, mutlak ve nispi ticari davalar olarak ikiye ayrılmaktadır. Nispi ticari davalar, TTK'nın 4/1. maddesinin ilk cümlesinde tarif edilen davalardır. Buna göre, her iki tarafın da "ticari işletmesiyle ilgili hususlardan kaynaklanan" hukuk davaları, ticari dava sayılmıştır. Mutlak ticari davalar ise, tarafların tacir olup olmadıklarına ve uyuşmazlığın tarafların ticari işletmeleri ile ilgili bulunup bulunmadığına bakılmaksızın kanun gereği ticari dava sayılan uyuşmazlıklardır. TTK'nın 4/1-a ve devamı bentlerinde yazılan uyuşmazlıklar ile diğer kanunlarda ticari dava olduğu belirtilen uyuşmazlıklar, mutlak ticari davalardır.

TTK'nın 4/1-a maddesinde, “TTK'da öngörülen” hususlardan kaynaklanan hukuk davaları, mutlak ticari davalar arasında sayılmıştır. Kambiyo senetleri, 6102 sayılı TTK'nın 670 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Bu nedenle, TTK'da düzenlenmiş olan kambiyo senedinden kaynaklanan hukuk davaları, mutlak ticari dava olup, aynı Kanunun 5/1. maddesi gereğince uyuşmazlığın asliye ticaret mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir. Kambiyo senedi unsurlarını taşıyan senedin zamanaşımına uğrayıp uğramadığını belirleme görevi de asliye ticaret mahkemesine ait bulunmaktadır.

Somut olayda dava, kambiyo senedi özelliklerini taşıyan çekten kaynaklanmakta olup, TTK'nın 4/1-a ve 5/1 maddeleri gereğince, mutlak ticari dava niteliğindeki uyuşmazlığın ticaret mahkemesi tarafından çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05/05/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22926, Karar No: 2015/484, Tarih: 15.01.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/22926 E.  ,  2015/484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok, etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, ... tarafından...karayolu üzerine dikilen çınar ağacı fidanlarına çivi çakmak ve tel örgü çekilmek suretiyle zarar verildiğinin iddia edildiği olayda; sanığın tüm aşamalarda, ... tarafından tarlasının kenarına dikilen fidanlara hayvanlar tarafından zarar verilmemesi amacıyla tel örgü ile fidanların etrafını çevirdiğini, tel örgünün bir kısmını ağaçlara bir kısmını da diktiği kazıklara çivilemek sureti ile çektiğine ilişkin savunması; keşif sonrası orman mühendisi bilirkişisi tarafından dosyaya sunulan raporda, fidanların kurumalarının çivi çakılmasından kaynaklanmadığı, fidanların yeni dikilmiş olması nedeniyle henüz toprakta yer edinmediğinden çivi çakılması sırasında yer edinememiş olan köklerin sarsıldığı ve toprak ile zayıf olan bağların zedelendiği ardından kurumaların olduğunun tespit edilmesi karşısında, sanığın mala zarar verme kastı ile hareket ettiğini gösterir delil bulunmadığı anlaşılmakla beraatine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun

olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15.01.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4685, Karar No: 2024/5908, Tarih: 24.10.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/4685 E.  ,  2024/5908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1406 E., 2023/1539 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 1. İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/315 E., 2023/222 K.

Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin "adli yardım talebinin reddine'' ilişkin 27.05.2024 tarihli ve 2024/531 Esas, 2024/5385 Karar sayılı kararına karşı itiraz edilmesi üzerine dosya, 6100 sayılı HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca Dairemize gönderilmekle, evrak üzerinden yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Davacı ... tarafından, imzaya ve borca itiraza ilişkin olarak açılan davanın yapılan yargılaması sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; kararın, taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince yapılan inceleme sonunda, tarafların istinaf taleplerinin ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiş; kararın, davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 27.05.2024 tarihli ve 2024/531 Esas, 2024/5385 Karar sayılı kararıyla davacının adli yardım talebinin reddine karar verilmiş; adli yardım talebinin reddine ilişkin karara karşı süresi içerisinde davacı vekili tarafından itiraz edilmiştir.

Bilindiği üzere, adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebi değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan davacı tarafından HMK’nın 336/2. maddesi uyarınca adli yardım talebine ilişkin bir delil ve belge sunulmadığı anlaşılmış olup adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Adli yardım talebinin reddine ilişkin Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 27.05.2024 tarihli ve 2024/531 Esas, 2024/5385 Karar sayılı kararına karşı davacı tarafından yapılan İTİRAZIN REDDİNE,

Dosyanın Yargıtay 12. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

24.10.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/119, Karar No: 2025/1722, Tarih: 29.04.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/119 E.  ,  2025/1722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1642 E., 2024/1470 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/317 E., 2024/25 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, duruşma isteminin miktardan reddine, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin ortağı oldukları davalı kooperatif tarafından müvekkilleri adına ferdileşme ve tapu tescil işlemi yapılmadığını, kooperatifçe talep edilmesi üzerine taşınmazlarının tapusunu alabilmek amacıyla, istirdat haklarını saklı tutarak iskân proje bedeli, ferdileştirme bedeli ve gecikme cezası olarak talep edilen bedelleri ödemek zorunda kaldıklarını, ancak bu bedellerin tahsil edilmesinin hukuki gerekçesi bulunmadığını, müvekkillerine ayrı ayrı gönderilen ortak cari hesap ekstresine ve daha sonra gönderilen ihtarnamelere itiraz ettiklerini, kooperatif yönetim kurulunca usul ve yasaya aykırı teşkil edilmiş genel kurullarda yasaya aykırı kararlar alındığını, bu yönetim ve denetim kurulu kararlarının da iptalini talep ettiklerini beyan ederek müvekkillerince ödenen toplam 219.759,91 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan istirdatına, tapu devri haksız olarak geç yapıldığından şimdilik 1.000,00 TL belirsiz alacağın davalıdan tahsiline ve % 20'den az olmamak üzere kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacılar tarafından iskan iş ve işlemlerine ilişkin kararların alındığı 18.11.2012 tarihli genel kurul kararlarına karşı muhalefet şerhi düşülmediği gibi iptalleri için yasal süre içinde hukuki yollara başvurulmadığını, bu nedenle davanın öncelikle hak düşürücü süre yönünden reddedilmesi gerektiğini, görev, yetki zaman aşımı ve hak düşürücü süre yönünden itiraz ettiklerini, piyasa fiyatlarına göre tahmini şekilde oluşturulan iskân bedelleri ile ilgili kooperatif üyelerinin bilgilendirildiğini, davacıların genel kurul kararı gereği ödemeleri gereken taksit ödemelerini geç ödediklerini, davacılara birinci ihtarnamelerin tebliğine rağmen herhangi bir ödeme yapılmadığını, ödemeleri geç yapıldığından aleyhlerine gecikme cezası tahakkuk ettirildiğini, kabul anlamına gelmemek üzere yaptıkları ödemelerin iadesi istemlerine ilişkin zaman aşımı süresinin geçtiğini, müvekkili kooperatif tarafından yapılan işlemlerde kooperatife atfedilebilecek herhangi bir kusur bulunmadığını, davacıların ödemelerini geç yaptıkları da göz önünde bulundurulduğunda kira kaybı ve zararların tahsil isteminin hukuka ve yasaya aykırı olduğunu beyan ederek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıların davalının kendilerinden usulsüz olarak fazla tahsilat yaptığı ve taşınmazların geç teslim edilmesi sebebiyle uğradıkları zararı kanıtlamaları gerekirken bilirkişi ücretini yatırmamış olmaları nedeni ile davalı defterleri üzerinde inceleme yapılamadığı için bu belirleme yapılamadığı gibi mahkeme tarafından da davacının yaptığını iddia ettiği ödeme miktarı ve bu ödemelerin usulsüz yapıldığı ile taşınmazların davacılara geç teslim edildiği ve bundan kaynaklı davacıların zararının oluşup oluşmadığı ve miktarının belirlenmesinin de mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; duruşma zaptının duruşmada verilmediği ve kesin süre kararının ihtar edilmediğini, davanın menfi tespit niteliğinde olup ispat yükünün davalıda olduğunu, genel kurul kararlarının iptali taleplerinin tefriki suretiyle taleplerinin dayanaklarının parçalandığını, adil yargılanma haklarına zarar verildiğini, 11.10.2024 tarihli duruşmada HMK'nın 94. maddesi gereği kesin sürenin sonuçlarının açıklanmadığını ve özellikle ihtar edildi yazılmış olsa da ihtar edilmediğini, ihtar edildiği kabulünün doğru olmadığını, ihtar yapılmış olsa dahi kesin sürede bilirkişi ücretinin yatırılmaması halinde ispatlanamayan davanın reddi değil davanın usulden reddi gerektiğini, yapılan ödemelerin makbuzları sunulmakla müvekkilince davanın ispat külfetinin yerine getirildiğini, kararın kamu düzenine aykırı olup bu yönde de değerlendirme yapılması gerektiğini, hakimin hakimlik bilgisi ile amacına uygun harcama yapılıp yapılmadığını belirleyebileceğini,17.01.2024 tarihli e-duruşmaya katılmak istenilmesine rağmen teknik nedenlerle erişim sağlanamadığını, bağlantı saati ve zabıttaki duruşma saatinin uyuşmadığını, tahkikatın bittiği düşünülmesi halinde sözlü yargılama için süre verilmesi gerektiğini, e-duruşma talebinde bağlanılamaması halinde mazeretli sayılmanın talep edildiğini, ispat külfeti davalıda olup bilirkişi ücretinin davalıya yükletilmesi gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı kooperatif tarafından haksız olarak tahsil edildiği belirtilen tutarların istirdatı ve üyelik kapsamında davacılara teslimi gereken taşınmazların geç teslim edilmesi nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı kooperatif tarafından haksız olarak tahsil edildiği belirtilen tutarların istirdatı ve üyelik kapsamında davacılara teslimi gereken taşınmazların geç teslim edilmesi nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Davacılar tarafından fazla yatırılan temyiz peşin harcın istek halinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.04.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8378, Karar No: 2025/2352, Tarih: 11.02.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/8378 E.  ,  2025/2352 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1569 E., 2020/346 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilip, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği reddine karar verilerek, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; suçun unsurları itibariyle oluşmadığına, usul ve Yasaya aykırı olan hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288. ve 294. maddeleri kapsamında sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilmek suretiyle yapılan değerlendirmede:

Anayasa’nın ''Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti" kenar başlıklı 26. Maddesi; "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir. Bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar... Bu hürriyetlerin kullanılması,... başkalarının şöhret veya haklarının,... korunması ... amaçlarıyla sınırlanabilir… Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunla düzenlenir." hükmünü,

Anayasa’nın "Temel hak ve hürriyetlerin sınırlandırılması" kenar başlıklı 13. maddesi ise;"Temel hak ve hürriyetler, ... yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, ... demokratik toplum düzeninin ... gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” hükmünü içermektedir.

Anılan düzenlemelere, öğreti ve yargısal uygulamalara göre ifade özgürlüğü, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil, incitici, şoke edici yada endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir.

Anayasa Mahkemesi'nin 07.02.2019 tarih ve 2014/18780 numaralı kararı ile pek çok kararında ifade özgürlüğünün bir dereceye kadar abartıya ve hatta kışkırtmaya izin verecek şekilde geniş yorumlanması gerektiğini kabul etmiştir. Bu özgürlük, kişinin haber ve bilgilere, başkalarının fikirlerine serbestçe ulaşabilmesi, düşünce ve kanaatlerinden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, anlatabilmesi, savunabilmesi, başkalarına aktarabilmesi ve yayabilmesi anlamına gelir. Çoğunluğa muhalif olanlar da dâhil olmak üzere düşüncelerin her türlü araçla açıklanması, açıklanan düşünceye paydaş sağlanması, düşünceyi gerçekleştirme ve bu konuda başkalarını ikna etme çabaları ve bu çabaların hoşgörüyle karşılanması çoğulcu demokratik düzenin gereklerindendir. Toplumsal ve siyasal çoğulculuğu sağlamak, her türlü düşüncenin barışçıl bir şekilde ve serbestçe ifadesiyle olanaklı olmakla birlikte demokrasinin işleyişi için de yaşamsal önemdedir. Bu düzenlemelere nazaran Devletin düşünce açıklamasını yaptırıma tabi tutmama gibi negatif, etkili şekilde koruma gibi de pozitif yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu hak, çoğulcu demokrasilerde, vazgeçilemez ve devredilemez bir niteliğe sahiptir. Toplumun ilerlemesi ve her insanın gelişimi için ana temeli oluşturmaktadır. İfade özgürlüğünü sınırlamanın demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun kabul edilebilmesi için zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşılaması ve orantılı bir müdahale olması gerekir. Müdahaleyi oluşturan tedbirin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığının kabul edilebilmesi için ise amaca ulaşmaya elverişli olması, başvurulabilecek en son çare ve alınabilecek en hafif önlem olarak kendisini göstermesi gerekmektedir. Ancak her hak gibi bu hak da sınırsız değildir. Bireylerin şeref ve itibarı, özel ve aile hayatı Anayasa'nın 17. maddesiyle korunan manevi varlık kapsamındadır. Devlet, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara keyfi olarak müdahale etmemek ve üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek zorundadır. Yasalarımıza göre bu eylemler ceza hukukunda hakaret suçu olarak düzenlenmiş, özel hukukta ise tazminatı gerektiren haksız fiil sayılmıştır Yasal düzenlemelere ve Ceza Genel Kurulunun karalarına göre, iftira, küfür, onur, şeref ve saygınlığı zedeleyici söz ve beyanlar, müstehcen içerikli söz, yazı, resim ve açıklamalar, savaş kışkırtıcılığı, hukuk düzenini cebir yoluyla değiştirmeye yönelen, nefret, ayrımcılık, düşmanlık ve şiddet yaratmaya yönelik bulunan ifadeler ise düşünce özgürlüğü bağlamında hukuki koruma görmemekte, suç sayılmak suretiyle cezai yaptırımlara bağlanmaktadır

. Yine Anayasa Mahkemesi kararlarında ifade özgürlüğünün meşru bir amaç için, yasayla, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun olarak (bunun için zorlayıcı sosyal ihtiyaç gerekir), ölçülü olacak ve özüne dokunmayacak şekilde (ifadenin türü, şekli, içeriği, açıklandığı zaman ve sınırlama sebeplerinin niteliğine bakılarak bu kriter test edilmektedir) sınırlandırılabileceği ifade edilmektedir.

Burada ifade özgürlüğü ile bireyin şeref ve itibarının korunması çatışmakta, Devletin bunlar arasında denge kurması gerekmektedir. Bu dengeleme yapılırken şu nokta çok önemlidir; şöhret ve itibarı korunan kişi siyasetçi, kamu gücü kullanan veya topluma mal olmuş kişi ise bu koruma daha esnek olacak, sade vatandaş ise üst düzeyde yapılacaktır.

Cumhurbaşkanına hakaret suçu 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 299. maddesinde düzenlenmiş, hakaretin tanımı ise aynı yasanın 125. maddesinde yapılmıştır. Bu düzenlemeye göre hakaret; bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut fiil veya olgu isnat etmek veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldırmak olarak tanımlanmıştır. Yargıtay uygulamalarına göre bir eylemin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişmektedir. Kişilere yönelik ağır eleştiri ve veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu olarak değerlendirilmemesi gerekmektedir. Söz ve diğer davranışların hakaret suçunu oluşturabilmesi için açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek ağırlıkta somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, paylaşılan fotoğraf ve yazıların rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte ifadelerin Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (Sözleşme) ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26. maddesinde korunan düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Sözleşme’nin 10. maddesinin ikinci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.