muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9883, Karar No: 2017/16856, Tarih: 30.11.2017

Görüldüğü üzere, ev başkanı ev halkından olan küçüğün, kısıtlının, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunan kişinin verdiği zarardan, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle onu gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmedikçe sorumludur.

Maddenin açık ifadesinden de anlaşıldığı gibi, üçüncü kişilere verdikleri zararla ev başkanını sorumluluk altına sokanlar; küçük, kısıtlı ve akıl hastalığı veya akıl zayıflığı olan kimselerdir. Eş söyleyişle, ev başkanının MK.369/1'den doğan bu sorumluluğu, her şeyden önce şahıs itibariyle sınırlı olup, sadece küçük ve kısıtlıların haksız davranışları ile başkalarına verdikleri zararlardan sorumludur.

Bu nedenledir ki, ev başkanı özen ve gözetim görevini yerine getirmemesinden dolayı üçüncü kişilerin uğradığı zararı tazminle sorumludur ve bu sorumluluk hukuksal nitelikçe kusursuz sorumluluktur. Dolayısıyla, ev başkanının bu sorumluluktan kurtulabilmesi ancak, alışılmış şekilde durum ve koşulların gerektirdiği dikkatle küçüğü gözetim altında bulundurduğunu veya bu dikkat ve özeni gösterseydi dahi zararın meydana gelmesini engelleyemeyeceğini ispat etmesi ile mümkündür.

Tüm bu açıklamalar göstermektedir ki, ev başkanının sorumluluğu yasal dayanağını Türk Medeni Kanunu’nun Aile Hukukunu düzenleyen ikinci kitabında yer alan 369. maddeden almakta; aynı zamanda hukuksal nitelikçe de aile hukuku hükümleriyle sıkı sıkıya bağlantılı bulunmaktadır.

Sorumluluğun kaynağı böylece ortaya konulduktan sonra yargılama yöntemi ve dolayısıyla da göreve ilişkin düzenlemeler irdelenmelidir.

Aile mahkemelerinin kuruluşu, görevi ve yargılama usulleri; 4787 sayılı “Aile Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun” ile düzenlenmiş ve Kanunun 1.maddesinde “Amaç ve Kapsam” başlığı altında; “Bu Kanunun amacı, aile mahkemelerinin kuruluş, görev ve yargılama usullerini düzenlemektir. Bu Kanun, aile hukukundan doğan dava ve işleri görmek üzere kurulan aile mahkemelerine dair hükümleri kapsar.” Hükmüne; Yine 4.maddesinde de “Aile Mahkemelerinin Görevleri” başlığı altında Aile mahkemelerinin gördüğü dava işler belirtilmiştir.

4721 sayılı Kanunun 369. maddesi, Kanunun ikinci kitabının ikinci kısmında yer almakla, bu maddeye dayalı aile hukukundan doğan uyuşmazlıkların çözümü de “Aile Mahkemeleri”nin görev alanına girmektedir.

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 2/2 maddesinde; "... Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde bu kanun kapsamına giren dava ve işlere Hakim ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde bakılacağı ..." hükme bağlanmıştır.

4721 sayılı Kanunun 369. maddesi, Kanunun ikinci kitabının ikinci kısmında yer almakla, bu maddeye dayalı aile hukukundan doğan uyuşmazlıkların çözümü de “Aile Mahkemeleri”nin görev alanına girmektedir.

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 2/2 maddesinde; "... Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde bu kanun kapsamına giren dava ve işlere Hakim ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde bakılacağı ..." hükme bağlanmıştır.

Hakim ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 13.03.2003 tarih ve 97 sayılı, 08.07.2003 tarih ve 331 sayılı kararları ile; Yasa gereği Aile Mahkemesi kurulması gerekip iş durumu itibariyle aile mahkemesi kurulmayan yerler ile bu yerlerin mülki sınırları içerisinde yer alan ilçelerdeki Aile Mahkemelerinin görev alanına giren dava ve işlere halen bu davalara bakmakta olan Asliye Hukuk Mahkemelerinde bakılmaya devam olunmasına, yeni açılacak davaların da yine bu mahkemelerde görülmesine karar verilmiştir.

Yasa gereği Selçuk ilçesinde ayrı bir Aile Mahkemesi kurulmadığına göre; davaya "Aile Mahkemesi" sıfatıyla bakılması gerekmektedir.

Hal böyle olunca; Mahkemece, "Aile Mahkemesi" sıfatıyla işin esasına girilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın görevli ve yetkili ... Nöbetçi Aile Mahkemesine gönderilmesine şeklinde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2132, Karar No: 2015/19518, Tarih: 23.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/2132 E.  ,  2015/19518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesi istemine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olay gecesi, sanığın idaresinde bulunan sağ farı yanmayan araç ile, aydınlatmanın yetersiz olduğu tek yönlü bölünmüş yoldan kavşak girişine geldiğinde, 167 promil alkollü olan yayaya aracın sağ ön kısmı ile çarparak ölümüne neden olup, olay yerinden kaçtığı olayda, sanığın soruşturma aşamasında verdiği ifadesinde, “kullanmakta olduğum aracın farlarından bir tanesinin yanmamasının da kaza sonucu ölen şahsı geç görmemde etken olduğunu düşünüyorum” şeklindeki beyanı dikkate alındığında, aydınlatmanın yetersiz olduğu yolda sağ farı yanmayan araçla seyredip ölüme neden olan sanık hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerekliliğinin gözetilmemesi,

2- TCK’nın 62. maddesi atıfet maddesi olmayıp, mahkemece uygulanıp uygulanmayacağı hususunda yargılamanın tüm aşamalarının dikkate alınarak takdir hakkının kullanılması gerektiği, TCK’nın 50. maddesinin ise, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre değerlenidirilmesi gerekirken, Olay sonrasında, ölene çarparak olay yerinde bıraktıktan sonra kaçan, kollukça yapılan titiz araştırma sonucunda yaklaşık 2 ay sonra kimliği tespit edilebilen, yargılama süresi boyunca da, suçtan pişman olduğunu gösterir tavır sergilemeyen sanık hakkında, “Sanığın suçtan sonra ve yargılama sürecindeki tutum ve davranışları cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri” şeklindeki gerekçeyle TCK’nın 62. maddesi ile, “olayın meydana geliş şekli sanığın sosyal ve ekonomik durumu nazara alınarak” şeklindeki isabetsiz gerekçeyle TCK’nın 50. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3086, Karar No: 2010/5062, Tarih: 30.06.2010

**1. Ceza Dairesi         2008/3086 E.  ,  2010/5062 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ile ...'i kasten öldürmekten, ... ile ...'i kasten öldürmeye teşebbüsten, , ... kızı ..., ... Kızı ... ile ...'i olası kastla yaralamaktan sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (...) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03/07/2007 gün ve 189/106 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafi ile müdahiller vekili taraflarından istenilmiş ve hüküm kısmen re'sen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçuna müdahillik mümkün olmadığından müdahiller vekilinin bu suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin ve sanık hakkında bu suçtan verilen beraat hükmünü temyizde hukuki yararı bulunmayan sanık müdafiinin gerekçeye yönelik olmayan temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın, maktuller ... ve ...'yi kasten öldürme, mağdurlar ... ve Yeliz'e yönelik kasten öldürmeye kalkışma ve mağdur ...'a yönelik yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin, suçların vasfına, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 44.maddesinin uygulanması gerektiğine ve tahrikin derecesine yönelen, müdahiller Şermin, ... ve Yeliz vekilinin, eksik incelemeye, tasarlamanın şartlarının oluştuğuna ve tahrikin bulunmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A) Kısmen resen de temyize tabi bulunan maktuller ... ve ...'yi kasten öldürme, mağdurlar ... ve Yeliz'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA;

B) Mağdur ...'a yönelik olası kasıtla yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken, 5237 sayılı TCK'nun 86/1, 86/3-e-son ve 87/1-d maddeleri uyarınca cezanın belirlenmesinden sonra, cezanın aynı Kanunun 21/2 maddesi ile indirime tabi tutulması gerektiği gözetilmeden hatalı uygulama sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması;

C) Sanığın mağdurlar (... kızı) ..., (... kızı) ... ve ...'a yönelik yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelemesinde;

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinin gerekmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin, müdahiller (... kızı) ... ve ... vekillerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin BOZULMASINA, 30/06/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1695, Karar No: 2013/7823, Tarih: 27.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/1695 E.  ,  2013/7823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın, müşteki olan eşinin burnunda 1. derece kırık meydana gelecek şekilde yaraladığı, sanığa 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-a ve 87/3. maddelerinin uygulanması gerektiği ve bu suçun yargılaması Asliye Ceza Mahkemesinin görevi kapsamında olup görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkı saklı kalarak hükmün talebe uygun olarak BOZULMASINA, 27.02.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4735, Karar No: 2021/2518, Tarih: 22.02.2021

**7. Ceza Dairesi         2020/4735 E.  ,  2021/2518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya içinde bulunan 17.05.2015 tarihli tutanakta; sanığın muavini olarak bulunduğu yolcu otobüsünde önleyici arama kararı ile yapılan aramada, otobüsün orta kapı girişinde bulunan, kilitli vaziyetteki kapısı usulüne göre açılan tuvalet kısmında üç adet valiz içerisindeki toplam 310 karton kaçak sigara ele geçirildiği olayda; sanığın aşamalardaki savunmasında; muavin olarak çalıştığı yolcu otobüsünde tuvaletin anahtarı bulunmadığı için kapısı kırıldığında ele geçen sigaraların kendisine ait olmadığını beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmemesi karşısında; soruşturma aşamasında dinlenilen otobüs şoförü Mecit Yıldızhan, varsa yedek şoför ile sanığın savunmalarında belirttiği hostes ...'nın açık kimliği tespit edilip dinlenilmeleri, bu tanıkların beyanına göre gerekirse tutanak mümzilerinin tanık olarak dinlenilmek suretiyle, olayla ilgili bilgi ve görgüleri sorularak sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14495, Karar No: 2016/15988, Tarih: 17.10.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/14495 E.  ,  2016/15988 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ... hakkında 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 59.maddesi uyarınca son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 23/12/2015 tarihli ve 2015/76 esas, 2015/96 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/06/2016 gün ve 233402 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, Alacaklı ... vekili sıfatıyla, ... 1. İcra Müdürlüğünün 2015/413 sayılı dosyası üzerinden 16/02/2015 tarihinde gerçekleştirdiği haciz işlemi esnasında, müşteki avukattan telefonda aldığı bilgiler doğrultusunda hacze itiraz eden takip borçlusuna cevaben şikâyetçiyi kastederek “O adam kıvırıyor, o adam iş bilmez, biraz önce görüştük, sana ayrı kıvırıyor, bana ayrı kıvırıyor, lafı .... uyduruyor, haklı olsa çıkar gelir, haksızların avukatı, mıymıntı adamların mıymıntı avukatı olur” şeklinde sözler söylediği, soruşturma dosyası kapsamı ile ... Cumhuriyet Başsavcılığının bildiriminden anlaşılması karşısında, mevcut delillerin son soruşturmanın açılması için yeterli olduğu, delillerin takdir ve değerlendirilmesinin de son soruşturma aşamasında davayı görecek olan mahkemesine ait bulunduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuki değerlendirme;

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmü yer almaktadır.

Hakaret suçu mağdurun olmadığı veya mağdurun doğrudan vakıf olamayacağı bir şekilde işlendiğinde gıyapta hakaret suçu oluşmaktadır. Ancak gıyapta hakaret suçunun cezalandırılması için, failin mağdur dışında toplu veya dağınık en az üç kişiyle ihtilat ederek bu suçu işlemesi gerekmektedir. Suçun faili ihtilatı bilerek ve isteyerek gerçekleştirmelidir. İhtilat kişilerle birebir görüşerek gerçekleşebileceği gibi, üç veya daha fazla kişiye mektup göndermek, telefon etmek, SMS veya e-mail göndermek suretiyle de gerçekleştirilebilir. Ancak ihtilat unsurunun gerçekleşmesi için, failin sözleri en az üç kişinin duyabileceği bir ortamda ve şekilde söylemesi yeterli olmayıp, muhatapların bizzat anlamaları ve vakıf olmaları lazımdır.

İnceleme konusu somut olayda; sanık ...'nın, ... İcra Müdürlüğünün 2015/413 sayılı dosyası üzerinden 16/02/2015 tarihinde gerçekleştirdiği haciz işlemi esnasında, müşteki avukattan telefonda aldığı bilgiler doğrultusunda hacze itiraz eden takip borçlusuna cevaben şikayetçiyi kastederek "O adam kıvırıyor, o adam iş bilmez, biraz önce görüştük, sana ayrı kıvırıyor, bana ayrı kıvırıyor, lafı ... uyduruyor, haklı olsa çıkar gelir, haksızların avukatı, mıymıntı adamların mıymıntı avukatı olur." şeklinde sözler söylediği iddia edilmiştir.

Ancak sanığın gıyapta hakaret teşkil eden bu sözleri yalnızca ... ve ... isimli tanıklar tarafından duyulmuş ve bu kişiler tarafından olay doğrulanmıştır. Bu nedenle gıyapta hakaretin gerçekleşmesi için aranan “fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi” unsuru somut olayda gerçekleşmediğinden, sanık hakkında son soruşturmanın açılmasına yer olmadığına ilişkin karar, hukuka uygun bulunmuştur.

Sonuç ve Karar;

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 17.10.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8478, Karar No: 2009/12166, Tarih: 05.11.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/8478 E.  ,  2009/12166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Dava, Başkanlar Kurulu'nun 23.02.2004 tarihli kararında belirtilen , Borçlar Kanununun hasılat kirası hükümlerine tabi ticari işletme kirası niteliğinde bulunmadığından,

Uyuşmazlığın bu niteliğine göre hükme yöneltilen temyiz itirazlarını inceleme görevi Dairemize değil Yüksek 11.Hukuk Dairesine aittir. Ne var ki; anılan Dairece de görevsizlik kararı verildiğinden ortaya çıkan görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Yüksek Birinci Başkanlığa sunulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, görev sorunu giderilmek üzere dosyanın Yüksek Yargıtay Birinci Başkanlığı’na gönderilmesine 05.11.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5712, Karar No: 2018/14085, Tarih: 28.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/5712 E.  ,  2018/14085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, Dairemizin 2016/23622 Esas sayılı bozma ilamına uyulduğu ve sübut bulduğu gerekçesi ile ihbar tazminatı haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Mahkemenin ilk kararı davacının temyizi üzerine Dairemiz tarafından bozulmuştur.

Bozma kararına uyularak yapılan yargılama sırasında davacı vekili ıslah dilekçesi ile talebini artırmış, Mahkemece ıslaha değer verilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bozmadan sonra ıslah yapılıp, yapılamayacağı hususunda Yargıtay Hukuk Daireleri arasındaki içtihat uyuşmazlığının giderilmesi amacı ile içtihatların birleştirilmesi gündeme gelmiş, konu Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunda değerlendirilmiş ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararı ile “ Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04.02.1948 tarih ve 1944/10 E. 1948/3 K. sayılı YİBK. nın  değiştirilmesine gerek olmadığına” karar verilmiştir.

Yargıtay Kanunu' nun 45/5. maddesi “ İçtihadı birleştirme kararlarının benzer hukuki konularda Yargıtay Genel Kurullarını, Dairelerine ve Adliye Mahkemelerini bağlayacağı “ hükmünü içermektedir.

Yargıtay Kanunu' nun 45/5. maddesi karşısında “Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına ilişkin 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararına göre bozmadan sonra yapılan ıslaha değer verilmesi hatalı ise de davalı temyizi olmadığı için bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Dava tarihinin 22/06/2015 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 24/01/2017 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

3-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava tarihinin 22/06/2015 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 24/01/2017 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

3-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

4- Somut uyuşmazlıkta, faiz başlangıç tarihi açısından, Mahkeme kararında kıdem tazminatına fesih tarihinden, diğer alacaklara dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmüştür. Dava dilekçesinde kıdem tazminatı haricindeki alacaklar için yasal faiz, kıdem tazminatı için ise fesih tarihinden itibaren en yüksek mevduat faizi talep edilmiştir. Islah dilekçesinde ise fesih ihtarı tarihinden itibaren faiz istenmiştir. Davacının ihtarnamesinde, dava dilekçesine konu tüm alacaklar hafta tatili alacağı hariç tek tek talep edilmiştir. Ayrıca bu ihtarnamede “sair alacaklar” da talep edildiği için hafta tatili alacağının da ihtarname ile talep edildiği kabul edilmelidir. Davacı vekili ıslah dilekçesinde alacakların tamamı için faiz talebini dava dilekçesindekinden farklı olarak ihtar tarihinden itibaren istemiştir. Ödeme ihtarında kıdem tazminatı dahil tüm kalemler için 5 gün süre verildiği için ihtarnamenin tebliğ tarihi olan 15/04/2015 tarihine 5 gün eklendiğinde temerrüt 20/04/2015 tarihinden sonra oluşmaktadır. Davacı vekili temyizinde kıdem tazminatı hariç diğer alacak kalemleri bakımından temyiz etmiştir. Açıklanan nedenler ile kıdem tazminatı dışındaki alacak kalemleri için 21/04/2015 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının “2, 3, 4, 5, 6" numaralı bendleri çıkartılarak, yerine;

“2-Ücret alacağı talebinin KISMEN KABULÜ ile net 61,01 TL’nin temerrüt tarihi olan 21/04/2015 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin REDDİNE,

3-Bilirkişi raporuna göre hesaplanan net 35.513,50 TL fazla mesai alacağından işçinin raporlu, mazeretli, izinli olduğu günler ile çalışılmayan günler göz önünde bulundurularak Türk Borçlar Kanunu’nun 51. ve 52. maddeleri gereğince takdiren % 30 indirim yapıldıktan sonra fazla mesai alacağına ilişkin talebin KISMEN KABULÜ ile, net 24.859,45 TL’nin temerrüt tarihi olan 21/04/2015 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin REDDİNE,