muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3213, Karar No: 2023/13024, Tarih: 04.10.2023

2. Sanık savunmasında suçlamaları kabul etmediğini, olay tarihinde Bozdoğan'a gitmediğini beyan ederek suçlamaları kabul etmemiştir.

3. Katılan sanığın kendisini tehdit ettiğini belirtmiştir.

4. Tanıklar A.T , E. B sanığın hakaret ve tehdit içerikli kelimeleri tam olarak duymadıklarını, kimsenin elinde bıçak da görmediklerini beyan etmişlerdir.

IV. GEREKÇE

Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında istikrarla vurgulandığı üzere; "Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkumiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir."

Ceza yargılaması sonucunda mahkûmiyet kararının verilebilmesi için suç oluşturan fiilin sanık tarafından işlendiğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak, herkesi inandıracak şekilde kanıtlanması ve şüphenin masumiyet karinesinin gereği olarak sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği (Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 38/4. maddesi, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 6/2 nci maddesi, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi 11 inci maddesi) de nazara alınarak, sanığın üzerine atılı eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunamadığından yerel mahkemece 5271 sayılı Yasa'nın 223/2-e maddesi gereğince sanığın beraatine dair verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bozdoğan Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2016 tarihli ve 2015/416 Esas, 2016/128 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan'ın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

04.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10600, Karar No: 2011/10568, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/10600 E.  ,  2011/10568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Pendik 2.Sulh Hukuk ve Ermenek Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, nüfus kayıt sisteminde yerleşim yeri olarak bildirilen "..." adresinin, 03.08.2011 tarihli polis adres araştırma tutanağı ile Rehabilitasyon Merkezinin adresi olduğu, kısıtlı adayının Rehabilitasyon Merkezine girmeden önceki yerleşim yerinin "..." adresi olduğu, ... Özürlüler Rehabilitasyon Merkezinin 13.09.2011 günlü cevabi yazıları ile anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Pendik 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21. Ve 22. Maddeleri (1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri) gereğince Pendik 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8560, Karar No: 2013/4686, Tarih: 13.03.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/8560 E.  ,  2013/4686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay günü yolda önünü kestikleri yakınandan para ve cep telefonunu isteyen sanıkların olumsuz yanıt almaları üzerine, sanık ...' ın yakınanın burnuna doğru kafa atmak suretiyle etkili eylemde bulunmasından sonra sanık ...' in yakınanın kollarını arkadan tuttuğu, bıçak çekerek para ve cep telefonunu tekrar istedikleri, yine olumsuz yanıt almaları üzerine sanık ...'ın burnuna doğru ikinci kez kafa atmak suretiyle yine etkili eylemde bulunduğu, kollarını tutan sanık ...'in elinden kurtulup koşarak kaçtığı sokakta rastladığı polis ekibine olayı anlatarak sanıkların kısa süre sonra olayda kullandıkları bıçaklarla birlikte yakalanmalarını sağlayan yakınanın poliste ve Cumhuriyet Savcılığında alınan hazırlık ifadelerinde sanıkları şahsen tanımadığını beyanla olayı anlattığı, alınan 29.01.2007 ve 16.04.2007 tarihli kesin raporlarına göre burnunda hayat fonksiyonların etkisi hafif (1.) derece olan basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte yaralandığının tespit edildiği, yakınanın hazırlık aşamasındaki iddialarının, 10.12.2006 tarihli yakalama üst arama ve muhafaza altına alma tutanağı, doktor raporları, sanıkların savunmaları ile kısmen desteklenmiş olması ve sanıklara isnatta bulunması için herhangi bir neden bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanıkların eylemlerinin yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 12.03.2013 tarihinde Üye ...'un muhalefetine karşın oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif Üye)

KARŞI OY

Soruşturma aşamasında “Tanımadığı sanıkların bıçak çekerek kendisini yaraladıklarını ve gasp ettiğini” söyleyen mağdur, kovuşturma sırasında “Sanıkları tanıdığını, ...’la daha önceden samimi olduğunu, suç tarihinde kavga ettiklerini, gasp olayının olmadığını” belirttiğinden; sanıkların aleyhinde mağdurun soruşturma aşamasında verdiği, ancak kovuşturma sırasında değiştirdiği ifade dışında başkaca delil elde edilemediğinden, bu da atılı nitelikli yağma kalkışma suçundan mahkûmiyet vermeye yeterli olmadığından, usul ve kanuna uygun olan mahallî mahkemenin beraat kararının onanması gerektiği görüşündeyim.
Yargıtay — Esas No: 2014/32646, Karar No: 2015/36821, Tarih: 15.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/32646 E.  ,  2015/36821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, müvekkili idare tarafından 22.12.2010 tarihinde, 29 araç için ihale yapıldığını, ihalenin iki oturum şeklinde gerçekleştiğini, yapılan ihale sonucunda davalı ... vekili olarak davalı ...’nın on bir adet araç karşılığında bir adet ... marka araç ile bir adet... araç vermeyi taahhüt ettiğini, bu neden ile davalı... ile 25.01.2011 tarihli sözleşmenin imzalandığını, araçlardan sadece bir adet ... marka aracın teslim edildiğini, bununla birlikte bir adet ... aracın teslim edilmediğini, davalılar ... ve ... ile diğer davalı ... arasında anlaşma yapıldığını, bu kişilerin söz konusu firmadan aldıkları taahhüt belgesini müvekkili idareye getirdiklerini, davalılardan ..... tarafından verilen 19.01.2011 tarihli taahhütname ile; 2011 model ... önden üflemeli klimali minibüsün bedelinin ödendiği, söz konusu aracın.... Ltd. Şti. tarafından en geç 30.02.2011 tarihinde ...’ne teslim edileceğinin taahhüt edildiği, ancak davalılar ... ve ... ile diğer davalı...arasındaki sorunlardan dolayı taahhüdün yerine getirilmediğini ileri sürerek; davalı ...i’nin .... marka aracın idareye teslimine; bu mümkün olmaz ise kamu zararı olan 51.260 TL.nin ve aracın teslimi gereken 25.02.2011 tarihinden itibaren gecikilen her gün için binde 5 oranında gecikme cezasının da faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı... davanın reddini dilemiş, davalılar ... ve ... davaya cevap vermedikleri gibi, duruşmalara da katılmamışlardır.

Mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddi ile; 50.270,00 TL’nin ve 4.969,95 TL gecikme cezasnın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...’dan alınarak davacıya verilmesine, diğer davalılar...ve ...’ya yönelik isteklerin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı vekili, müvekkili idare tarafından 22.12.2010 tarihinde gerçekleştirilen ihale sonucunda, davalılardan ... vekili olarak davalı ... tarafından imzalanan 25.01.2011 tarihli sözleşmeye göre; davalı ...vekili davalı...’in bir adet. ... araç ile bir adet ...araç vermeyi taahhüt ettiğini, davalılar...ve ... ile diğer davalı ... arasında anlaşma yapıldığını, bu kişilerin söz konusu firmadan aldıkları taahhüt belgesini müvekkili idareye getirdiklerini, davalılardan... .tarafından verilen söz konusu 19.01.2011 tarihli taahhütname ile 2011 model ... üflemeli klimali minibüsün bedelinin ödendiği, söz konusu aracın .... tarafından en geç 30.02.2011 tarihinde ..’ne teslim edileceğinin taahhüt edilmesine rağmen, halen aracın teslim edilmediğini ileri sürerek, davalı...’nin...Şubesinde bulunan... marka aracın idareye teslim edilmek üzere aynen ifasına, bunun mümkün olmaması halinde ise sözleşmeden ve taahhütnameden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi nedeniyle 51.260,00 TL kamu zararının ve 25.02.2011 tarihinden itibaren gecikilen her gün için binde 5 oranında gecikme cezasının faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, davalılardan ... ihale ve sözleşmelere taraf olmadığını, davacı idarenin bahsettiği taahhütnamenin kendileri tarafından verilmediğini, taahhütnamedeki imzalara itiraz ettiklerini, davacı tarafça araç bedeli ödenmediğinden aracın şubelerinde beklemekte olduğunu, araç bedeli ödendiği takdirde aracı davacı idareye teslim edeceklerini savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece; davalı...’nin sözleşmenin tarafı olmadığı gibi, daval...ile aralarında borcun nakli sözleşmesi de yapılmadığı, davalılardan ...’nin minibüs bedelini ödememesi nedeniyle davalı ... ...’nin aracı teslim etmediğinin anlaşıldığı, bu nedenle alacaklıya verdiği tek taraflı ve borcun ifasına ilişkin olan taahhütnamenin herhangi bir hüküm ifade etmeyeceği gerekçesi ile davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmiş ise de; dosya içerisinde mevcut bulunan 19.01.2011 tarihli . (Taahhütname) başlıklı belge incelendiğinde; “...mübadele karşılığında bir adet 2011 model..... ...önden çeker) önden üflemeli klimali minibüs vereceğini taahhüt eden Şükriye ..a vekaleten ... tarafından ...’ne teslim edilmek üzere bir adet 2011 mode.... (önden çeker) önden üflemeli klimalı minibüsün bedeli ödenmiştir. Bedeli ödenen bir adet 2011 model... (önden çeker) önden üflemeli minibüsün.. tarafından en geç 30.02.2011 tarihine kadar ...e teslim edileceğini kabul ve taahhüt ederiz” şeklinde açıklamanın yer aldığı belgenin altında ise davalı.... Şti’nin kaşesi ve üzerinde imzanın bulunduğu anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, yukarıda sözü edilen davaya konu aracın bedelinin ödendiği ibaresini de içeren 19.01.2011 tarihli taahhütname başlıklı belgenin davalı ...yi bağlayıcı içeriği ve davalı... ...’nin ise taahhütname altındaki imzaya itirazı gözetilerek; gerekli belgeler celbedildikten sonra, bahse konu taahhütname altında davalı ...

.... Şti’nin kaşesi ve üzerinde imzanın bulunduğu anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, yukarıda sözü edilen davaya konu aracın bedelinin ödendiği ibaresini de içeren 19.01.2011 tarihli taahhütname başlıklı belgenin davalı ...yi bağlayıcı içeriği ve davalı... ...’nin ise taahhütname altındaki imzaya itirazı gözetilerek; gerekli belgeler celbedildikten sonra, bahse konu taahhütname altında davalı ...... kaşesi üzerinde yer alan imza üzerinde, alanında uzman bilirkişi veya bilirkişi heyeti marifetiyle imza incelemesi yapılarak, taraf ve yargı denetimine uygun şekilde imzanın şirketin yetkilisi veya şirketi temsil ve ilzama yetkili kişi tarafından atılıp atılmadığı araştırılmak suretiyle imzanın aidiyeti belirlenerek, hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece bu yönde inceleme yapılmadan eksik inceleme ile davalı ... yönünden de davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 15/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verild.
Yargıtay — Esas No: 2013/17806, Karar No: 2013/11355, Tarih: 17.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/17806 E.  ,  2013/11355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kurumun ... ilinde faaliyet gösteren ... Müdürlüğünde şoför olarak çalıştığını, hafta içi ve hafta sonu olmak üzere işveren kurum tarafından fazla mesaiye bırakıldığını, ücretlerinin ödenmediğini, TİS’in fazla mesaiyi düzenleyen 25.maddenin (c) fıkrasına göre fazla mesainin %50 zamlı ödenmesi gerektiğini, yine TİS'in hafta tatili ücretini düzenleyen 40/2 cümlesinde " hafta tatili çalışmalarına karşılık %100 zamlı ödeme yapılacağının öngörüldüğünü, ödemelerin yapılmadığını belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 250,000 TL' nin hak ediş tarihlerinden itibaren işleyecek işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, Müessese Müdürlüğünün emirleri gereği zaman zaman ... ... Müdürlüğündeki tütünlerin diğer mahallere idare aracılığı ile sevk edilmesi esnasında görevlendirilen şoförlerin görevlerini yaptıkları sırada varış mahallelerinden fazla mesai yaptıklarına dair tanzim edilen herhangi bir belgeye rastlanılmadığı, şoförlerin bu hizmet esnasında sunmuş oldukları günlük ve aylık randıman defterinin de yapılan incelemede kendi el yazılarıyla doldurulduğu, varış saatlerinin usulünce tasdik edilmediğini, dolayısıyla ilgili defterlerde fazla mesai yaptıkları konusunda tam kanaat oluşmadığı sebebiyle her hangi bir ödemede yapılmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının gidiş dönüş mesafelerini gösteren güzergahlar arasındaki yük unsuru da göz önünde bulundurularak yükleme ve boşaltma süreleri de dahil olmak üzere ve yol durumları da göz önünde bulundurularak davacının mesai saatleri dışındaki fazla çalışmalarının tespiti yoluna gidildiği, tespit edilen fazla çalışma sürelerine göre de dosyanın bilirkişiye tevdi edildiği ve bilirkişiden rapor aldırıldığı, ayrıca %30 hakkaniyet indirimi de yapıldığı, bilirkişi ...'ün fazla mesai sürelerine ilişkin hesaplamalarının ve bilirkişi ...'nun bu sürelere ilişkin fazla mesai ücreti hesaplamalarının uygun bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, Mahkemece daha önce verilen karar Yargıtay 9.Hukuk Dairesi’nce görev emirlerinin fazla mesai anlamına gelmediği, günlük ve aylık yazdırma belgelerinin davacı işçilerce doldurulduğu, fazla mesai yaptığına dair belgeye rastlanmadığı, idarenin fazla mesai yapılmaması yolunda talimatı bulunduğu belirtilerek araştırma yapılması gerekliliği vurgulanmıştır.

Somut olayda, Mahkemece daha önce verilen karar Yargıtay 9.Hukuk Dairesi’nce görev emirlerinin fazla mesai anlamına gelmediği, günlük ve aylık yazdırma belgelerinin davacı işçilerce doldurulduğu, fazla mesai yaptığına dair belgeye rastlanmadığı, idarenin fazla mesai yapılmaması yolunda talimatı bulunduğu belirtilerek araştırma yapılması gerekliliği vurgulanmıştır.

Bozma sonrası alınan raporda davacının 08-17 saatlerinin dışındaki çalışmaları fazla çalışma olarak kabul edilmiştir. Diğer yandan bilirkişi işçilerin çalışmadan geçirdiği Cumartesi ve Pazar günlerini de çalışma süresinden saymış ve. Cumartesi günleri 4 saat, Pazar günleri 8 saat çalıştığını kabul etmiştir. Davacı tarafından savunulmadığı halde aracın yükleme boşaltma sırasında geçen süreleri de bilirkişi 4 saat çalışılmış olarak kabul etmiştir. Bilirkişi yine dosya da bulunan ve davacı tarafından düzenlenen görev kağıtlarıyla günlük ve aylık randıman ve sarfiyat defterlerinden yola çıkarak, -aracın markası modeli beygir gücü dikkate alınmadan- yüklü iken 30-40 km boş iken 40-50 km hızla seferlerde yol aldığı, çıkış ve varış saatlerinin yol süresini gösterdiği, katedilen mesafeye göre çalışma sürelerini belirlendiği, KTK 98 maddesinde 9 saatlik araç kullanma süresi öngörülmüş ise de bunun üzerinde seyahat edilebildiği gerekçeleriyle bu verileri dikkate alarak haftalık değil sadece dış sefere çıktığı iki tarih aralığındaki sefer sürelerini fazla çalışma olarak kabul ederek hesaplama yapmıştır.

Karayolları Trafik Yönetmeliğine göre ağır vasıta şoförlerinin araç üzerinde çalışma süresinin 9 saati aşamayacağı düzenlemesi mevcuttur. Bilirkişi raporunda aracın davacı tarafından sunulan çıkış ve varış sürelerini dikkate almış olup, ortalama bir hız tespiti yoluna gitmiştir. Davacının günlük mesai saatlerinin üzerinde çalıştığına ilişkin tek kayıt kendisi tarafından düzenlendiği iddia edilen çıkış varış saatlerini gösteren belgedir. Bunun dışında tanıklar tarafından davacının hangi tarihte hangi seferde kaç saat mesai yaptığı, haftalık 45 saatlik çalışma süresinin ne kadar aşıldığına dair beyanları yoktur. Davacının çıkış ve varış saatlerinde sürekli araç kullandığını gösteren takograf kayıtları da yoktur. Dolayısıyla davacının yolda ne kadar dinlendiği bilinmeden sadece çıkış-varış sürelerine bakara bu saatler arasında araç kullandığının kabulü yerinde değildir. Takograf kayıtları da her zaman günde kaç saat sürüş yapıldığına ilişkin yeterli bir kanıt değildir. Bilirkişinin davacı tarafından iddia edilmeyen yükleme boşaltma sürelerinde çalıştığı ve aynı şekilde hafta sonlarında da çalıştığı ispatlanamadığı halde sırf o tarihte başka bir ilde bulunması nedeniyle cumartesi 4 Pazar günü 8 saat çalıştığı şeklinde bir kabul de faraziyeden öteye geçmemektedir. Bilirkişinin günlük 08:00-17:00 saatlerinin dışındaki çalışmaları fazla çalışma olarak hesaplaması, bugüne kadar haftalık 45 saatin üzerindeki çalışmaları fazla çalışma kabul eden yerleşmiş uygulamaların tamamen dışında kabul edilemez bir hesap yöntemidir.

Yukarıda açıklandığı üzere bugüne kadar yerleşik fazla çalışmanın hesaplanmasına ilişkin ilkelerin hiçbiriyle uyuşmayan, sonuçta taraflar arasında ayrıca husumete sebebiyet verebilecek nitelikte faraziyelere dayalı hesap içeren raporun yerinde olmadığı açıktır. Mahkemece mevzuat, dosya kapsamı ve savunmalara da uygun bir şekilde iş hukuku alanında uzman bir bilirkişiden denetime elverişli rapor alınarak sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirmelere dayalı rapor doğrultusunda davanın kabulü bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.