muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3567, Karar No: 2015/8825, Tarih: 17.06.2015

Zorunlu trafik sigortasında sigortacının sigorta sözleşmesinin gereği olarak zarar görene karşı sorumluluğundan söz edebilmek için işleten, motorlu aracın işletilmesinden KTK.85/1 maddesine göre (tehlike sorumluluğu) sorumlu olmalıdır. İşletenin sorumluluğunun bulunmadığı durumda sigortacının sorumluluğu da söz konusu değildir (Çetin Aşçıoğlu- Trafik Kazasından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları 2008 baskı Sayfa 134).

Sorumluluk sigortası türlerinden biri olan Karayolları Motorlu Araçlar ZMSS.de sigorta ettiren durumunda olan işleten ve onun gibilerin, motorlu araçların neden oldukları zararlardan dolayı kendilerine düşen hukuki sorumluluğu sigortacı belirli limite kadar karşılamakla yükümlü olup, sigortacının sorumluluğu işletenin hukuki sorumluluğu ile eş değerdir. Sigortacı ondan fazlasından sorumlu değildir. Zira bir meblağ sigortası olmayan sorumluluk sigortası sadece olaydan zarar görenlerin gerçek zararlarını giderme ve zarardan sorumlu olan işleten ve onun gibilerin mal varlığındaki bu tazminat ödemesi nedeniyle oluşacak eksilmeyi önleme amacına yönelik bir pasif sigorta türüdür. Oluşan bir trafik kazası sonucu ölen işleten- sürücünün desteğinden yoksun kalan hak sahiplerinin sorumluluk sigortacısına karşı yöneltebilecekleri yansıma yolu ile oluşan zarar işletene karşı ileri sürülebilecek tutardan fazla ve ayrı olması mümkün değildir.

İşletenin trafik kazası sonucu ölümü durumunda kusurlu olsa dahi kendisinin desteğinden yoksun kalanlara tazminat yükümlülüğü doğmayacaktır (Işıl Ulaş, Uygulamalı Zarar Sigortaları Hukuku 8.baskı sayfa 941).

Sorumluluk sigortalarında destekten yoksun kalanın sigortacıya karşı doğrudan doğruya bir talep hakkı bulunmamaktadır. Zira bu tür sigortalarda sigorta ettiren kendi mamelekinde vukua gelecek muhtemel bir azalmayı teminat altına almaktadır. Burada riziko, sigorta ettirenin mamelekinde vukua gelecek eksilme ihtimalidir. Zarar gören lehine şart koşulan kimse durumunda olmadığından 3.şahsın sigortacıya karşı bir talep hakkı yoktur (Gürsoy-Sigorta Hukuku sayfa 154, Bozer- Sigorta sayfa 255, Tekinay-sayfa 106, Karayalçın-İşletme Kazaları sayfa 65).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı araç sürücüsünün araçla geçirdiği ve 8/8 oranında kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine sürücünün desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı onanmıştır.

Sayın çoğunluğun onama gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı onanmıştır.

Sayın çoğunluğun onama gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Olayda destek 8/8 oranında kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı ... şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davalı ... şirketinin temyiz isteminin kabulü ile dava red edilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım. ...
Yargıtay — Esas No: 2008/8555, Karar No: 2010/2946, Tarih: 22.02.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/8555 E.  ,  2010/2946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye 3.Ceza Mahkemesi

HÜKÜM(LER) : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: BOZMA

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sonradan değiştirilmesini önlemek, delil olma yeteneğini ve güveni sağlamak amacıyla soruşturmaya konu 20.03.2006 tarihli tespit tutanağının fotokopisi onaylattırılmadan hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Ruhsatsız faaliyette bulunması nedeniyle 22.11.2005 tarihinde kapatılarak mühürlenen içkili lokantanın, 20.03.2006 ve 29.03.2006 tarihlerinde mührün bozularak faaliyetine devam ettiği sabit ise de, sanığın sözkonusu lokantanın sorumlu müdürü olduğu ve mühür bozma tarihlerinde müdürlüğünün devam edip etmediği konusunda kesin kanaate ulaşmayı engelleyen çelişkili savunmaları ile tespit tutanaklarında sorumlu müdür olarak yer almaması ve imzasının olmaması karşısında, işletmeci ...ile tutanaklarda sorumlu müdür olarak yer alan ... usulünce tanık olarak dinlenerek sanığın suç tarihlerinden sorumlu müdür olup olmadığı kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeyerek, eksik kovuşturma ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8285, Karar No: 2025/4244, Tarih: 13.03.2025

**4. Hukuk Dairesi         2022/8285 E.  ,  2025/4244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/661 E., 2022/725 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 26. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/411 Esas 2020/301 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 15.10.2019 tarihinde Yeni Akit Gazetesi'nin internet sitesinde davalı ... tarafından kaleme alınan, gazetenin Facebook ve Twitter sosyal paylaşım hesaplarında da yer verilen haber nedeniyle müvekkilinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsili ile haberin yayından kaldırılması ve düzeltme metni yayınlanması talep edilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; dava konusu yazının basın özgürlüğü sınırları içerisinde değerlendirilmesi gerektiğini, kabul anlamına gelmemekle beraber talep edilen manevi tazminat miktarının da fahiş olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu haber ile davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 3.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline; dava konusu yazının www.yeniakit.com.tr internet sitesinden, gazetenin Facebook ve Twitter resmi hesaplarından ve yer verildiği diğer mecralardan kaldırılmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu yazının, davacı kurum tarafından düzenlenen etkinliğe yönelik ağır eleştiri niteliğinde olduğu, benzer nitelikteki haberlerin başka basın yayın kuruluşlarında da haber konusu olduğu, haber içeriğinin kamuoyunun ilgisine matuf olduğu, öz ile biçim arasındaki dengenin korunduğu, gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini çekmek için başlığın çarpıcı kullanılabileceği, davacı kurumun söz konusu iddialara ilişkin açıklama yapma imkanına sahip olduğu, davacı kurumun bulunduğu konum itibariyle ağır eleştirilere katlanması gerektiği, dava konusu yayın nedeniyle demokratik bir toplumda ifade ve basın özgürlüğüne sınırlama getirilmesini gerektirir sosyal bir ihtiyaç bulunmadığı, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığı gerekçesi ile davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu haberin doğru olmadığını, özle biçim arasındaki dengenin bozulduğunu, yapılmasında kamu yararı bulunmadığını; müvekkilinin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; 15.10.2019 tarihinde Yeni Akit Gazetesi'nin internet sitesinde yayınlanan, gazetenin Facebook ve Twitter sosyal paylaşım sitelerinde de yer verilen haber nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat, haberin yayından kaldırılması ve düzeltme metni yayınlanması istemine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; dava konusu haberin toplumun bilgi edinme ve basının haber verme hakkı kapsamında kaldığı, ifade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu, sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olmasının gözetilmesi gerektiği; basının, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumlu olduğu, yayının basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğini...” ifade edildiği; tüm bu açıklamalar ışığında dava konusu yayında yer alan söz ve ifadelerin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağı anlaşıldığından, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,13.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3365, Karar No: 2010/9885, Tarih: 07.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3365 E.  ,  2010/9885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.12.2008 tarih ve 2007/234-2008/313 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı arasında davalının “Kül ve Yel” isimli kitabının yayınlanması hakkında 07.07.2003 tarihli bir sözleşme yapıldığını, sözleşme gereğince davalının alacağı ücretin ödendiğini, davalı diğer yazdığı eserlerin telif haklarını da müvekkili şirkete vereceğini söyleyerek, vereceği eserlere karşılık 5.000,00 YTL avans istediğini, müvekkili tarafından anılan miktarın davalıya düzenlenen çeklerle ödenmiş olduğunu, ancak davalının müvekkili şirkete verdiği sözü tutmadığını, diğer eserlerinin telif haklarını başka yayınevlerine devrettiğini, davalıya ihtarda bulunulmasına rağmen davalının fazladan aldığı miktarı ödemediğini ileri sürerek, 5.000,00 YTL’nin davalıdan faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu miktarın taraflar arasında düzenlenmiş bulunan sözleşmeye istinaden ödenmiş olduğunu, sözleşme uyarınca ödenmiş olan ve müvekkilinin mali haklarını tam olarak karşılamayan bedelin davacı tarafından geri istenmesinin hukuki bir dayanağının olmayıp, davacının kötü niyetinden kaynaklandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafından davalıya ödenen 5.000,00 YTL’nin taraflar arasındaki sözleşme dışında yapılmış bir ödeme olduğunun ispat edilemediği, bu durumda davalının savunmasına itibar edilerek sözkonusu ödemenin taraflar arasındaki 07.07.2003 tarihli sözleşme kapsamında yapıldığı sonucuna varılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6464, Karar No: 2024/7701, Tarih: 05.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6464 E.  ,  2024/7701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2013 Esas,2023/1359 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/168 E., 2021/188 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketinin ... ve ... tarafından kurulduğunu, müvekkilinin gıda sektöründe faaliyet gösteren bir firma olduğunu, müvekkilinin "Kısık Ateş" markasını Türkiye'de ilk olarak tescil ettirip kullanan firma olduğunu, müvekkili tarafından ilk olarak 2008/58273 nolu 43. sınıfta tescilli "kısık ateş+şekil" markasını tescil ettirip kullanmaya başladığını, sonrasında 2010/84181 nolu markayı 29 ve 40. sınıflarda "kısık ates" markası ile tescil ettirdiğini, davalının müvekkili gibi gıda sektöründe faaliyet gösterdiğini, davalının 2016/73408 sayılı "kısık ateş" ibareli ve 35, 36, 38, 41 ve 45. sınıflarda tescilli marka tescil belgesinin sahibi olduğunu, davalı markasının sınıfları ile müvekkilinin markasının aynı ve benzerlik arz ettiğini, müvekkilinin 2010/84181 tescil nolu markanın 29. sınıfta dilekçede sayılan emtialar yönünden tescilli olduğunu, davalının 2016/73408 nolu markası ise 35. sınıfta dilekçede belirtikleri emtialar yönünden tescilli olduğunu, davalının tescilli olduğu bazı mal ve hizmetlerin müvekkilinin tescili ile birebir aynı olduğunu, müvekkilinin 2010/84181 tescil nolu markasının tescilli olduğu 29 ve 30. sınıftaki malların tamamının, davalının 35. sınıftaki tescilinin içerisinde yer aldığını, davalının markası ile müvekkilinin markasının görsel ve işitsel anlamda da benzerlik ifade ettiğini, bu nedenle davalı şirketin tescil ettirdiği 2016/73408 nolu markanın hükümsüz kılınması gerektiğini ve ayrıca davalının "kısık ateş" markasını kendisine ait https://... internet sitesinde de kullanarak müvekkilinin marka hakkına tecavüz ettiğini ileri sürerek , davalı adına 2016/73408 sayı ile tescilli "kısık ateş" ibareli markanın, 35, 36, 38, 41, ve 45. sınıflarda hükümsüzlüğünü, müvekkilinin marka haklarına tecavüzünün tespitini, önlenmesini, durdurulmasını, davalıya ait https://... URL adresine erişimin engellenmesini, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 5.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın tahsili ile verilecek hüküm özetinin ilanını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde;davacı markası ile müvekkilinin markasının farklı sınıflarda ve farklı hizmetler için tescilli olduğunu, kullanım sahalarının farklı olduğunu, davacının imalat, ithalat ve ihracat işleri ile iştigal olduğunu, müvekkilinin ise sadece satış ve dağıtım işinde faaliyet gösterdiğini, müvekkili markasının pek çok farklı hizmet alanında tescilli olduğunu, hizmet bakımından davacı markası ile ayniyetin söz konusu olmadığını, davacı markası ile müvekkili markasının karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, müvekkilinin kullandığı https://www.kisikates. com.tr internet sitesinin, davacının marka hakkına yönelik herhangi bir tecavüz teşkil etmediğini, davacının müvekkiline yönelik yönelttiği tüm iddiaların ve suçlamaların gerçek dışı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI