muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19696, Karar No: 2014/22933, Tarih: 06.11.2014

Mahkemece, meslek hastalığının kaçınılmazlık nedenine bağlı olarak ortaya çıktığının kesinleşen manevi tazminat davasında belirlendiğinden bahisle, davacının maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

İşverenin, tazminattan sorumlu tutulması giderek, tazminat miktarının belirlenmesinde; meslek hastalığının tespit tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanunun 77. ve iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin öngördüğü önlemlerin işyerinde olup olmadığının saptanması ile mümkündür. Bu yön ise, başka bir anlatımla, işverenin kusurlu olup olmadığı, varsa kusur oranı, uzman bilirkişiler tarafından düzenlenecek kusur raporu ile tespit edileceği yönü tartışmasızdır. Oysa, manevi tazminat davasında, hakimlik mesleğinin gerektirdiği, genel ve hukuki bilgi ile çözümlenmesi mümkün olmayan, özel ve teknik bilgiyi gerektiren konuda bilirkişiye gidilmeden, tarafların meslek hastalığının ortaya çıkmasında kaçınılmazlık olgusunun varlığına ilişkin beyanları yeterli görülmek suretiyle bilirkişi yerine geçilerek sorunun çözümlediği görülmektedir. Öte yandan maddi tazminat davasında SGK tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin ve varsa Kurumca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir bölümünün indirimi gerekli olup, rücu edilebilir bölümün bulunup bulunmadığının belirlenmesinin ise özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir konu olduğu, taraf beyanlarıyla değil, ancak bilirkişiye gidirlerek alınacak kusur raporu sonrasında belirlenebileceği ortadadır. Hal böyle olunca da manevi tazminat davasındaki, usulünce alınmış bir kusur bilirkişi raporuna dayanmayan, davanın taraflarının beyanları ile ortaya çıkan kaçınılmazlığa ilişkin değerlendirmenin, görülmekte olan maddi tazminat davasında hükme esas alınamayacağı ortadadır.

Yapılacak iş, işçi sağlığı iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, İş Kanununun 77. maddesi ile yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor alınmak, alınan raporu mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan ve özellikle kusur bilirkişi raporu alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 06/11/2014 temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/31462, Karar No: 2013/24491, Tarih: 30.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/31462 E.  ,  2013/24491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 01.01.2004-30.10.2009 tarihleri arasında aşçı olarak aralıksız çalıştığını, en son net 750.-TL ücret aldığını, iş akdinin haksız şekilde feshedildiğini, davalı işyerinde 06:00-18:00 saatleri arasında çalıştığını, cumartesi günleri ise 06:00-12:00 saatleri arasında çalıştığını, tüm resmi ve dini bayramlarda çalıştığını, yıllık izin kullandırılmadığını iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram-genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının yaklaşık 1985 tarihinden 30.10.2009 tarihine kadar... Yemekte aralıklarla çalıştığını, 1992 ve 2003 yılı çıkışlarında tazminatını aldığını, davacının izin kullanmak istemediği için izin ücretinin ödendiğini, işleri kötüye gidince ve batacağını anlayınca fabrikayı devretmeye karar verdiklerini, davacıya bu konuyu söylediklerini, işsiz kalmaması için karşı tarafın da davacıyı çıkış hakkıyla beraber 100.-TL zamlı maaşla (750.-TL+100) transfer etmek istediğini ya da isterse herkes gibi çıkışını verebileceklerini söylediklerini, davacının bu teklifi kabul ettiğini, davacının ve kendisinin imzasının bulunduğu sözleşmeyi kabul ederek imzaladıklarını, fakat kendisinin... Yemek ile hiçbir bağlantısı olmadığı halde davacının 1-2 ay kadar çalıştıktan sonra kendisini arayıp çıkış tazminatı talebinde bulunduğunu, vermediği takdirde mahkemeye vermekle tehdit ettiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin feshedilmediği, devralan işveren yanında davacının çalışmasına devam ettiği, iş sözleşmesinin devrine davacının muvafakat ettiği, akdin sona ermemesi nedeniyle kıdem – ihbar tazminatı ve izin ücretini talep hakkının doğmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde miras bırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, mahkemece yapılan araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir. Mahkemece, davacının devralan iş yerinde çalışmaya devam edip etmediği ve dava tarihinde herhangi bir fesih olgusunun bulunup bulunmadığı kesin olarak saptanmamıştır. Mahkemece yeniden araştırma yapılarak devralan işverene de davanın ihbar edilmesi, davacının devralan iş yerinde halen çalışıp çalışmadığı tespit edildikten sonra çalışmasının dava tarihi itibariyle devam ettiğinin saptanması halinde şimdiki gibi, aksi halde davalı devreden işverenin işçilik alacaklarından devir tarihi itibariyle 2 yıl süreyle sorumlu olduğu göz önüne alınarak hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11661, Karar No: 2010/8262, Tarih: 07.07.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11661 E.  ,  2010/8262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 14/08/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; ..., ..., ..., ......., ..., ..., ... yönünden zamanaşımınından reddine, ... ... yönünden kısmen kabulüne dair verilen 09/04/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılar ... ve M. ... vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, idari yargı kararının uygulanmaması nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece; davalılardan ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarındaki istem, işlem günü ile davanın açıldığı gün arasında 1 yıl geçtiği gerekçesiyle zamanaşımı yönünden reddedilmiş; diğer davalılar ... ile ... haklarındaki istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ile davalılar ... ve ... tarafından temyiz olunmuştur.

Dosya içeriğinden; Çevre ve Orman Bakanlığında APK Kurulu Başkanı olan davacının, 14.03.2003 günlü atama ile aynı birimde APK uzmanı olarak görevlendirildiği, bu işlemin iptali amacıyla açılan davada verilen 12.05.2003 günlü yürütmeyi durdurma kararı üzerine, Bakan ..., Müsteşar Vekili ..., Personel Daire Başkan Vekili ... imzası ile 4856 sayılı Yasa’nın Geçici 2/3. maddesi uyarınca 1 yıl içerisinde atama yapılıncaya kadar kurumca gerek görülen işlerde görevlendirilmesi sağlanmak üzere “onay” verildiği; bundan sonra, 03.05.2004 günlü Müsteşar Yardımcısı ... ve Personel Daire Başkanı ... imzası ile görevlendirilmesine ilişkin işlemin 31.01.2005 günü iptal edildiği; 14.012.2004 günlü Müsteşar Yardımcısı ... ve APK Kurulu Başkanı ... imzasıyla Diyarbakır İline geçici olarak görevlendirilmesine ilişkin işlemin davacıya zarar vermek ve kadrosundan uzaklaştırmak amacıyla yapıldığı gerekçesiyle 18.11.2005 günü iptal edildiği; 05.04.2005 günü Genel Müdür Yardımcısı ... ve Genel Müdür M. ... imzasıyla Adıyaman Gölbaşı Doğa Koruma ve Milli Parklar Genel Müdürlüğü’ne geçici olarak görevlendirilen davacının, 08.04.2005 günü Genel Müdür M. ... ve Genel Müdür Yardımcısı ... imzası ile Mardin İline geçici olarak görevlendirildiği, bu iki işlemin de davacının Daire Başkanlığı görevini yürütmesini engellemek ve yargı kararlarını etkisiz bırakmak amacıyla yapıldığı gerekçesiyle 14.02.2006 gününde iptal edildiği; davacı hakkındaki bir birini izleyen atama ve geçici görevlendirme işlemlerinin dayanağı olan 4856 sayılı Yasa’nın Geçici 2/3. maddesi uyarınca verilen “onay”ın da hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle 13.03.2008 günü iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hakkındaki atama ve görevlendirme işlemlerinin hukuka aykırı olduğunu 13.03.2008 günü öğrenmiş olan davacının, eldeki davayı 14.08.2008 günü, Borçlar Yasası'nın 60/1. maddesinde öngörülen 1 yıllık süre içerisinde açmış olduğunun benimsenmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davalılardan ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... yönünden de işin esası incelenip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle davalılardan ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... yönünden davacı yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalılar ... ve ...’ın tüm, davacının öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1258, Karar No: 2019/4291, Tarih: 09.04.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/1258 E.  ,  2019/4291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ :Maddi Tazminat - Ziynet Alacağı-Katkı Payı Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından katkı payı alacağı, ziynet talebinin reddi ve maddi tazminat miktarı yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise maddi tazminat, bağıştan rücuya konu ziynet talebi, katkı payının eksik hesaplanması ve ziynet alacağı davasının reddi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 09.04.2019 günü duruşmalı temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Av. ...ve karşı taraf temyiz eden davalı-karşı davacı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Davalı-karşı davacı erkeğin hasren yapılan temyiz incelemesinde:

a)Davalı-karşı davacı erkeğin mahkemece hüküm altına alınan erkeğin kabul edilen katkı payı alacağı davası ile davacı-karşı davalı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat ve reddine karar verilen bağıştan rücu davasının konusunu oluşturan set takımı bakımından hüküm altına alınan miktarlar ile reddine karar verilen davanın değeri karar tarihindeki kesinlik sınırını aşmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi gereğince temyiz sınırı altında kalan işbu davalara ilişkin kararlar kesindir. Açıklanan nedenle, davalı-karşı davacı erkeğin reddine karar verilen bağıştan rücu, katkı payı alacağı ve kadın yararına hüküm altına alınan maddi tazminata yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

b)Davalı-karşı davacı erkeğin yukarıda 1. bentte yazılı temyiz itirazları dışında kalan temyizine konu diğer bölüm olan ziynet alacağı davasının yapılan incelemesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2- Davacı-karşı davalı kadının hasren yapılan temyiz incelemesine gelince:

a)Davacı-karşı davalı kadın mahkemece davalı-karşı davacı erkek yararına hüküm altına alınan katkı payı alacağı miktarı karar tarihindeki kesinlik sınırını aşmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi gereğince temyiz sınırı altında kalan işbu davalara ilişkin kararlar kesindir. Açıklanan nedenle, davacı-karşı davalı kadının katkı payı alacağına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

a)Davacı-karşı davalı kadın mahkemece davalı-karşı davacı erkek yararına hüküm altına alınan katkı payı alacağı miktarı karar tarihindeki kesinlik sınırını aşmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi gereğince temyiz sınırı altında kalan işbu davalara ilişkin kararlar kesindir. Açıklanan nedenle, davacı-karşı davalı kadının katkı payı alacağına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

b)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

c)Davacı-karşı davalı kadın, ziynet davasıyla 100 adet 2.5’luk gremse ziynet altının aynen ya da bedelinin davalı-karşı davacı erkekten alınarak kendisine verilmesini talep etmiş, ilk derece mahkemesince davacı-karşı davalı kadının ziynet alacağı davası kanıtlanamadığı gerekçesiyle reddedilmiş, işbu karar da ilgili bölge adliye mahkemesince yerinde bulunmuştur.

Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür (TMK.m.6, 6100 s.HMK.m.190/1). Davacı-karşı davalı kadın, dava konusu ziynetlerin davalı-karşı davacı erkeğin annesine teslim edildiğini, sonrasında ise kendisine iade edilmediğini iddia etmiş, davalı-karşı davacı erkek ise ziynetlerin davacı-karşı davalı kadın tarafından götürüldüğünü savunmuştur.

Tüm dosya kapsamı ve toplanan delilerden; davacı-karşı davalı kadın tanıkları Leymune Başyazıcıoğlu, tanık Saniye Başyazıcıoğlu, tanık Hikmet Çetinkara ve tanık Meral Çetinkara’nın beyanlarından anlaşıldığı üzere düğün günü 50 adet 2,5’luk gremse altına tekabül eden ziynetlerin davalı-karşı davacı erkeğin annesine verildiği sabittir. Zira davalı- karşı davacı erkek tarafından dosyaya düğün günü erkeğin annesine bırakılan işbu 50 adet 2.5’luk gramse altının davacı-karşı davalı kadının uhdesinde kaldığına ya da davacı-karşı davalı kadına tekrardan iade edildiğine dair bir karşı delil de sunulamamıştır. O halde, ilk derece mahkemesince davacı-karşı davalı kadının davasının kısmen kabulüyle davalı-karşı davacı erkek tarafından kadından alınarak annesine verilerek geri iade edilmediği ispat olunan yalnızca düğün günü ve öncesinde takılan 50 adet 2,5'luk gremse altına tekabül eden ziynetlerin aynen veya bedelinin iadesine karar verilmesi gerekirken, davacı-karşı davalı kadının ziynet alacağı davasının tamamen reddine karar verilmesi usule ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.