muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/36640, Karar No: 2015/19901, Tarih: 24.06.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/36640 E.  ,  2015/19901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması ve hırsızlık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- ATM cihazında işlem yapmayı bilmediğini beyan eden sanığın, banka önünde bulunan sivil giyimli polis memurundan yardım istemesi üzerine durumundan şüphelenen polis memurunca yakalandığı şeklindeki beyanı, bu savunmayı doğrulayan olay tutanağı ve beraat eden sanık ...'in yargılama aşamasında sanığın ''bankamatikle uğraştığı'' şeklindeki anlatımı dikkate alındığında; atılı banka veya kredi kartının kötüye kullanılmasına teşebbüs suçunun oluşabilmesi için suça konu kartın ATM cihazına yerleştirilmesi gerektiği cihetle suç tarihinde mağdura ait ..'tan alınan 5127....0201 numaralı ...kredi kartının ATM cihazlarında kullanılıp kullanılmadığı, kartın verildiği bankadan sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumun belirlenmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanığın, soruşturma aşamasında kovuşturma başlamadan önce katılanın zararını gidermek suretiyle etkin pişmanlıkta bulunduğunun anlaşılması karşısında, cezasından TCK.nun 168/1. madde ve fıkrası uyarınca maddenin ikinci fıkrası da gözetilerek yarısından fazla bir oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, 1/2 oranında indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

3- TCK.nun 58/4. maddesi uyarınca askeri suçtan verilen mahkumiyet kaydının tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin sanığın tekerrüre esas alınan ilamdaki ceza miktarı bakımından kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 ve 326. maddeleri gereğince (BOZULMASINA), 24.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13320, Karar No: 2014/1459, Tarih: 05.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/13320 E.  ,  2014/1459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tarsus 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2011/175-2013/206

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.03.2011 gününde verilen dilekçe ile intifa hakkına dayalı müdahalenin men'i, kal ve ecrimisil, birleştirilen dosyada intifa hakkı şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl davanın reddine, birleştirilen davanın kabulüne dair verilen 09.04.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı (davalı) H.. S.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl dava intifa hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ve ecrimisil birleştirilen dava intifa hakkına ilişkin şerhin terkini istemlerine ilişkindir.

Mahkemece asıl davanın reddine, birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmü asıl davanın davacısı (birleştirilen davanın davalısı) H.. S.. vekili temyiz etmiştir.

M. ili, T. ilçesi, Y. A. Beldesi, .. ada.. no'lu parseldeki benzin istasyonu niteliğine haiz taşınmazın çıplak mülkiyetinin S.. S.. adına kayıtlı olan 1/2 hisse üzerinde ve H.. S.. lehine 22.07.2007 tarihinden başlamak üzere 99 yıllığına intifa hakkı kurulduğu sabittir. Tedavül tapu kayıtları ve akit tablolarına göre; .. ada.. no'lu parselin 05/09/2000 tarihinde ilk maliki olan E.. Ç. tarafından 1/2 hissesinin H.. S.., 1/2 hissesinin de S.. S..'e satıldığı, daha sonra 22/02/2007 tarihinde 1/2 hisse sahibi H.. S..'in hissesini dava dışı kardeşi olan İsa Sümer'e 21.000,00 TL bedel ile (çıplak mülkiyeti) satıp intifa hakkını 99 yıllığına kendisinde bıraktığı, bu satışa karşı S.. S..'in taşınmazı satın alan İsa Sümer aleyhine Tarsus 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/416 esas sayılı dosyası ile şufa davası açtığı, dava sonucunda İsa Sümer'in 1/2 hissesini iptal ettirip kendi adına tescil ettirdiği, bu haliyle çıplak mülkiyetin tamamına sahip olduğu anlaşılmıştır.

Asıl davada davacı H.. S.. kendisinin S.. S..'in 1/2 payı üzerinde intifa hakkı bulunduğu halde, davalı S.. S..'in çıplak mülkiyetine dayanarak 1997 yılından beri kendisini petrol istasyonuna sokmadığını, intifa hakkını kullandırtmadığını ileri sürerek intifa hakkına dayalı olarak elatmanın önlenmesini ve geriye doğru hesaplanacak 5 yıllık ecrimisilin tahsilini istemiştir.

Davalı (birleştirilen davada davacı olan) S.. S.. cevabında ve birleştirilen davasında taşınmazı üçüncü kişiden şufa hakkına dayalı olarak mahkeme kararıyla satın aldığını, H.. S..'in davasının yersiz olduğunu, H.. S..'in TMK'nın 2. maddesinde yer alan dürüstlük kuralına aykırı biçimde tesis ettirmiş olduğu intifa hakkına dayanamayacağını savunarak intifa hakkına ilişkin şerhin terkinini talep etmiştir.

Davalı (birleştirilen davada davacı olan) S.. S.. cevabında ve birleştirilen davasında taşınmazı üçüncü kişiden şufa hakkına dayalı olarak mahkeme kararıyla satın aldığını, H.. S..'in davasının yersiz olduğunu, H.. S..'in TMK'nın 2. maddesinde yer alan dürüstlük kuralına aykırı biçimde tesis ettirmiş olduğu intifa hakkına dayanamayacağını savunarak intifa hakkına ilişkin şerhin terkinini talep etmiştir.

Mahkemece S.. S..'e karşı H.. S..'in intifa hakkına dayanmasının TMK'nın 2. maddesindeki dürüstlük kuralına aykırı olduğu kabul edilerek intifa hakkına dayalı olarak açılan elatmanın önlenmesi ve ecrimisil talebi reddedilmiş, birleştirilen davada S.. S..'in talebi doğrultusunda H.. S..'e ait intifa hakkına ilişkin şerhin terkinine karar verilmiştir.

TMK'nın 779. ve devamı maddelerinde irtifak türleri; taşınmaz lehine irtifak hakkı, intifa hakkı, oturma hakkı, üst hakkı, kaynak hakkı ve diğer irtifaklar olarak belirlenmiş mülkiyetten farklı olarak irtifaklar için kanun genel hüküm koymamıştır. Buna karşılık, eşyaya bağlı irtifaklara ilişkin hükümlerin (TMK m. 779-793), diğer kişisel irtifaklarda da uygulanacağı TMK'nın 838/son maddesinde belirtilmiştir.

İntifa hakkı, menkul ve gayrimenkuller ile haklar ve bir mamelek üzerine tesis olunabilir. Aksine düzenleme bulunmadıkça sahibine, üzerine tesis olunduğu şeyden tamamıyla istifade etme hakkını bahşeyler.

Daha açık bir ifadeyle Türk Medeni Kanununa göre intifa hakkı, sahibine bu hakkının konusu üzerinde istimal (kullanma) ve istifade (yararlanma) yetkileri veren, başkasına temlik edilemeyen ve hakiki veya tüzel kişiye ait olabilen bir ayni haktır. İntifa hakkı sahibi, intifanın konusu bulunan mal veya hakkın sağlayabileceği bütün menfaatlerden (gelir ve semeresinden) yararlanmak ve kullanmak yetkisine sahiptir.

Dolayısıyla, intifa hakkı buna kaynak olan hukuk ilişkisinin düzenlenmesi sırasında taraflarca aykırı bir şart kararlaştırılmış olmadıkça, hakkın konusu olan şeyden tam ve sınırsız bir faydalanma hakkı sağlar.

İntifa hakkının kurulması ile mülkiyet hakkına konu olan mal üzerinde çıplak mülkiyet sahibinin yararlanma ve kullanma yetkisini kaldırır. İntifa hakkı, üzerine yüklendiği mülkiyet hakkını içi boşalmış bir hak durumuna sokar. İntifa hakkı varken bir mülkiyet hakkının sahibine verdiği mutat kullanma yetkilerinden mülkiyet hakkı sahibi mahrum kalmış olur. Kuru mülkiyet hakkı sahibinin sadece bu mülkiyet hakkını başkasına devretme yetkisi vardır.

“Ayni haklar, kütüğe tescil ile doğar, sıralarını ve tarihlerini tescile göre alır” (TMK m.1022/1). “Kurulması kanunen tescile tabi ayni haklar, tescil edilmedikçe varlık kazanamaz” (TMK m. 1021/1). Değinilen yasa hükümlerinde öngörüldüğü üzere, hukukumuzda ayni hakkın doğumu veya ortadan kaldırılması tescil işleminin yapılmış olmasına bağlıdır. Başka bir deyişle bir hak tescil edilmedikçe ayni hak niteliğini kazanamaz.

“Ayni haklar, kütüğe tescil ile doğar, sıralarını ve tarihlerini tescile göre alır” (TMK m.1022/1). “Kurulması kanunen tescile tabi ayni haklar, tescil edilmedikçe varlık kazanamaz” (TMK m. 1021/1). Değinilen yasa hükümlerinde öngörüldüğü üzere, hukukumuzda ayni hakkın doğumu veya ortadan kaldırılması tescil işleminin yapılmış olmasına bağlıdır. Başka bir deyişle bir hak tescil edilmedikçe ayni hak niteliğini kazanamaz.

İntifa hakkı süresi gerçek kişiler için intifa hakkı sahibinin ömrüyle sınırlanmışken tüzel kişilerde TMK’nın 797. maddesi gereğince 100 seneyi aşamaz.

TMK’nın 795. maddesinin birinci cümlesinde; menkullerin, gayrimenkullerin ve hakların intifa hakkına konu olabileceği belirtilmiştir. İntifa hakkı bir ayni hak olarak sahibine mal üzerinde fiili hakimiyet sağlar. Bu hakkın sağladığı zilyetlik sayesinde intifa hakkı sahibi malı kullanabilir. Böylece zilyede tanınmış bulunan dava haklarını intifa hakkı sahibinin kullanmaya hakkı bulunduğu gibi mülkiyet hakkı sahibine tanınmış bulunan dava haklarından da intifa hakkı sahibi yararlanır.

İntifa hakkı taşınırlarda zilyetliğin devri, alacaklarda alacağın devri, taşınmazlarda tapu kütüğüne tescil ile kurulur. (TMK m.795/1)

TMK’nın 796. Maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde; ister menkul ister gayrimenkul olsun, malın yok olması ile intifa hakkının son bulacağı belirtilmiştir. Malın yok olması ile üzerindeki mülkiyet hakkı ile birlikte konusu kalmayan intifa hakkı da ortadan kalkar.

Gayrimenkul sahibinin iradesi ile kurulan bir intifa hakkının TMK’nın 795.maddesine göre ayni hak olarak varlık kazanabilmesi için sicile kaydedilmesi gerektiğine göre hak sahiplerinin iradesi ile intifa hakkına son verilmek istenirse o halde sicile düşülmüş bulunan kaydın silinmesiyle, ancak ayni hakkın kalkması sağlanabilir. Birinci fıkrasının ikinci cümlesindeki, hükme dayanılarak intifa hakkına son verilmek istenirse sicildeki kaydın silinmesinin tesisi (kurucu) bir değeri vardır; bu halde kaydın silinmesi esas hak bakımından bir değişiklik meydana getirir var olan bir ayni hakkı ortadan kaldırır.

Sicilden kaydın silinebilmesi için de muteber bir hukuki sebebin bulunması gerekir.

İntifa hakkının kurulmasını sağlayan hukuki sebepte (anlaşma, vasiyetname) bu hak için bir süre gösterilmişse o sürenin bitmesi ve herhalde hak sahibi gerçek kişi ise TMK’nın 796. maddesine göre intifa hakkı sahibinin ölümü, intifa hakkı sahibi tüzel kişilik ise infisahı veya hakkın kurulmasının üstünden 100 yıl geçmesi, mahkemeden verilmiş intifa hakkını sona erdiren bir kararın bulunması intifa hakkını son bulduran diğer sebeplerdir.

İntifa hakkının kurulmasını sağlayan hukuki sebepte (anlaşma, vasiyetname) bu hak için bir süre gösterilmişse o sürenin bitmesi ve herhalde hak sahibi gerçek kişi ise TMK’nın 796. maddesine göre intifa hakkı sahibinin ölümü, intifa hakkı sahibi tüzel kişilik ise infisahı veya hakkın kurulmasının üstünden 100 yıl geçmesi, mahkemeden verilmiş intifa hakkını sona erdiren bir kararın bulunması intifa hakkını son bulduran diğer sebeplerdir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince; H.. S..'in benzin istasyonu niteliğindeki taşınmazda S.. S..'in 1/2 hissesi üzerinde intifa hakkının bulunduğu, S.. S..'in taşınmazın tamamının çıplak mülkiyetine sahip olduğu anlaşılmıştır. İntifa hakkının kurulması ile mülkiyet hakkına konu olan mal üzerinde çıplak mülkiyet sahibinin yararlanma ve kullanma yetkisini kaldırır. İntifa hakkı üzerine yüklendiği mülkiyet hakkını içi boşaltılmış bir hak durumuna sokar. İntifa hakkı varken bir mülkiyet hakkının sahibine verdiği mutat kullanma yetkilerinden mülkiyet hakkı sahibi mahrum kalmış olur. Kuru mülkiyet hakkı sahibinin sadece bu mülkiyet hakkını başkasına devretmek yetkisi vardır. İntifa hakkının hangi hallerde son bulacağı TMK'nın 796. maddesinde yer almıştır. Somut uyuşmazlıkta davalı (davacı) S.. S..'in şufa hakkını kullandığı esnada benzin istasyonu niteliğindeki taşınmazda davacı (davalı) H.. S..'in intifa hakkının bulunduğunu bilmediğini ileri sürmesi mevcut delil durumuna göre olanaklı değildir. Mahkemece davacı (davalı) H.. S..'in intifa hakkı devam ettiği halde intifa hakkına dayalı olarak talep ettiği elatmanın önlenmesi ve ecrimisil talepleri değerlendirilmeden intifa hakkına ilişkin şerhin terkinine karar verilmiş olması doğru değildir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; benzin istasyonu vasfına haiz taşınmazın niteliği ile tapu kaydındaki H.. S..'e ait intifa hakkı dikkate alınarak Salih Sümer'in çıplak mülkiyetine dayanarak H.. S..'in intifa hakkını kullanmasına engel olup olmadığını etraflıca araştırıp, toplanan deliller çerçevesinde belirlemek, yukarıda değinilen biçimde elatma mevcutsa asıl davanın kabulüne, birleştirilen davanın reddine karar vermek olmalıdır.

Belirtilen hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; H.. S..'in intifa hakkına herhangi bir değer biçilmeksizin ve o değer mahkeme veznesine depo edilmeksizin intifa hakkına ilişkin şerhin terkine yönünde hüküm kurulması da isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı (davalı) H.. S.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 05.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24136, Karar No: 2019/17993, Tarih: 03.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/24136 E.  ,  2019/17993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2005-2011 yılları arası davalı işyerinde çalıştığını iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın feshedildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı, ulusal bayram ve genel tatil, yıllık ücretli izin, hafta tatili ve fazla mesai alacaklarını talep etmiştir.

Davalıların cevaplarının özeti:

Davalı ... vekili, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, 01/01/2011 tarihli işyeri devri nedeniyle sorumluluklarının devam ettiği 2 yıllık sürenin sona erdiğini ve dava konusu alacaklardan sorumlu olmadıklarını beyanla davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... vekili, davacının taleplerine yönelik bir sorumluluk varsa bundan davalı ...’ın sorumlu olduğunu Akedaş ve ... arasında İşletme Devir Hakkı Sözleşmesi imzalandığını, talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının Akedaş çalışanı olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ...’ın tüm davalı ...’ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. mülga 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Dosya içeriğine ve gönderilen Sosyal Güvenlik Kurumu hizmet döküm cetveli ile 01/01/2011 tarihli devir protokolüne göre davacının 04/02/2005-31/12/2010 arası davalı devreden işveren ... nezdinde, 01/01/2011-23/02/2011 tarihleri arası ise davalı devralan işveren Akedaş nezdinde çalıştığı, yukarıda belirtilen hususlar değerlendirildiğinde, devreden işveren davalı ...’ın dava konusu kıdem tazminatından 04/02/2005-31/12/2010 tarihleri arası dönemle sınırlı olarak sorumlu olduğu, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ile fazla çalışma alacakları yönünden ise iki yıllık süre dolmuş olduğundan sorumlu tutulamayacağı gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 03/10/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9704, Karar No: 2013/9425, Tarih: 02.10.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/9704 E.  ,  2013/9425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu Gözüküçüklü Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 3 parsel sayılı 22.158,07 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... taşınmazın doğal su havzası içinde kaldığını, bir bölümünün devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu iddia ederek tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere göre çekişmeli taşınmazın fen bilirkişi rapor ve haritasında (A) harfi ile gösterilen bölüm hakkında davacının davasının reddine yönelik hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Mahkemece aynı rapor ve haritada (B) ve (C) harfi ile gösterilen bölümlerin devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olmadığı beyanlara göre zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının davalı lehine gerçekleştiği gerekçesiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Dosyada bulunan fotoğraflardan elde edilen izlenime, ziraatçi bilirkişilerin, taşınmazlar hakkında raporunda sarf ettiği ''kayalık ve makilik, ekilip dikilmeyen yüzeyi çakıllı ve taşlık, yeni imar ihya çalışmasına başlanıp henüz bitirilmediği, tarım arazisi niteliğinde olmadığı ''şeklindeki değerlendirmeleri, aynı şekilde ormancı bilirkişinin hava fotoğraflarını değerlendirerek ulaştığı ''çalılık ve makilik'' değerlendirmesi ile mahkeme gözlemi nazara alındığında çekişmeli taşınmazların taşlık, kayalık, makilik niteliğinde olup kadastro tespit tarihine kadar 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesindeki zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının davalı lehine oluşmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca çekişmeli taşınmazda (B) ve (C) harfleri ile gösterilen bölümler hakkında davacı Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi isabetsizdir. Davacı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle (B) ve (C) harfleri ile gösterilen yerlere ilişkin oluşturulan hükmün BOZULMASINA, 02.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.