muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7743, Karar No: 2019/10052, Tarih: 08.05.2019

Değinilen Yasanın 120. maddesi hükmüne göre, mülga 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. mülga 1475 sayılı Yasanın 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı iddiası, tanık beyanları, hizmet döküm cetveli, işe giriş bildirgeleri ve sosyal güvenlik kayıtları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının 15.03.2004 tarihinden itibaren davalı Elektrik Üretim A.Ş.'nin değişen taşeronları nezdinde çalıştığı, son dönem çalışmasının 01.12.2011-04.06.2013 tarihleri arasında davalı Saf Tem. Yem. ... Ltd. Şti. nezdinde geçtiği, davacının çalıştığı ilgili santral işletmesinin 19.12.2012 tarihli Özelleştirme Yüksek Kurulu kararı ile 04.06.2013 tarihinden itibaren 49 yıllığına ... Enerji Üretim A.Ş.'ye işletim hakkı devir sözleşmesi ile devredildiği ve davacının da 12.06.2013 tarihinden itibaren yeni işveren ... Enerji Üretim A.Ş. nezdinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının işyeri devri nedeniyle ... Elektrik Üretim A.Ş.'de çalışmaya başladığı, işyeri devrinin iş akdinin feshi anlamına gelmediği, bu sebeple feshe bağlı hakların istenmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davacının kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağının reddine karar verilmiştir. Ancak dosyada yer alan davalı şirket .... ile diğer davalı davalı Elektrik Üretim A.Ş. arasında imzalanmış olan 03.06.2013 tarihli protokolde, ilgili işyerinde bakım-onarım ve işletme hizmetlerinde çalışan 6 kişi olan teknik personel ile yine santral üretiminde çalışan 4 kişinin işlerine 04.06.2013 tarihinde son verilmesi; sözleşme ve eklerinde belirtilen lokal, misafirhane, idare binası, telefon santrali, bahçe işleri, kalorifer ve site temizliğinde çalışan 9 personel ile idare binasında çalışan bir personelin hizmetine ihtiyaç duyulduğundan işlerine devam etmeleri kararlaştırılmış olup; bu protokolün mahkemece değerlendirilmediği anlaşılmaktadır. Söz konusu protokol eklerinin de kapsama alınarak, davacının isminin bahse konu iş sözleşmesi feshedilen işçiler arasında olup olmadığı araştırılarak, iş sözleşmesinin feshedildiğinin anlaşılması halinde feshe bağlı alacakların hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan; karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3. maddesinin ikinci fıkrasına göre “Müteselsil sorumluluk da dahil olmak üzere, birden fazla davalı aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek, ret sebebi ayrı olan davalılar vekili lehine ise her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunur.”

Mahkemece davalılar arasında asıl -alt işveren ilişkisi bulunduğu kabul edilmesine karşın davalılar lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi de kabul şekline göre doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 08.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13965, Karar No: 2023/254, Tarih: 19.01.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/13965 E.  ,  2023/254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.11.2016 tarihli ve 2016/201 Esas, 2016/343 Karar sayılı kararı ile;

1. Sanıklar ..., ... ile ... haklarında; nitelikli cinsel saldırı ve eziyet suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun), 96 ncı, 102 nci maddesinin ikinci fıkraları, üçüncü fıkrasının (d) bendi, 43 üncü ve 53 üncü maddesinin bir, iki, üçüncü fıkraları uyarınca, 5 yıl, 27 yıl hapis cezaları ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

2. Sanık ... hakkında; nitelikli cinsel saldırı ve eziyet suçlarından, 5237 sayılı Kanun'un, 96 ncı, 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) bendi, 35 inci ve 53 üncü maddesinin bir, iki, üçüncü fıkrası uyarınca, 3 yıl, 6 yıl hapis cezaları ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

3. Sanık ... hakkında; nitelikli cinsel saldırı ve eziyet suçlarından 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 01.12.2017 tarihli ve 2017/691 Esas, 2017/2424 Karar sayılı kararı ile ;

1. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin istinaf başvurusunun reddine,

2. Sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında eziyet suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine,

3. Sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında... suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin istinaf başvurularının yerinde görülerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

C. Bozma sonrası Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.07.2020 tarihli ve 2018/148 Esas, 2020/260 Karar sayılı kararı ile ;

1. Sanıklar ..., ... ve ... haklarında; nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun'un, 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) bendi, 43 üncü ve 53 üncü maddesinin bir, iki, üçüncü fıkraları uyarınca 27 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

C. Bozma sonrası Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.07.2020 tarihli ve 2018/148 Esas, 2020/260 Karar sayılı kararı ile ;

1. Sanıklar ..., ... ve ... haklarında; nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun'un, 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) bendi, 43 üncü ve 53 üncü maddesinin bir, iki, üçüncü fıkraları uyarınca 27 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

2. Sanık ... hakkında; nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun'un, 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) bendi, 35 inci ve 53 üncü maddesinin bir, iki, üçüncü fıkraları uyarınca, 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

D. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 13.01.2021 tarihli ve 2020/1016 Esas, 2021/28 Karar sayılı kararı ile sanıklar haklarında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafilerinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

E. Sanıklar ... ve ... müdafilerinin kararı temyiz etmedikleri, sanık ...'in temyiz isteminin süresinde olmadığından reddine dair verilen ek kararın temyiz edilmediği anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... Müdafilerinin Temyiz İstemleri Özetle;

Katılanın tutarsız beyanları dışında mahkûmiyet için delil bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince verilen hükmün bozulması gerektiğine, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesinin mevcut delillere, yasaya ve yerleşik içtihatlara aykırı olduğuna,

2. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İstemi Özetle;

Katılanın beyanlarına itibar edilip edilemeyeceğine dair dosya kapsamında rapor olmaması ve tutarsız beyanları göz önüne alındığında sadece katılanın beyanlarına istinaden cezalandırılması yönünde kurulan hükmün hukuka aykırı olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince verilen hükmün bozulması gerektiğine, katılanın tutarsız beyanlarından başka mahkûmiyet için dosyada delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılanın beyanlarına itibar edilip edilemeyeceğine dair dosya kapsamında rapor olmaması ve tutarsız beyanları göz önüne alındığında sadece katılanın beyanlarına istinaden cezalandırılması yönünde kurulan hükmün hukuka aykırı olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince verilen hükmün bozulması gerektiğine, katılanın tutarsız beyanlarından başka mahkûmiyet için dosyada delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılan ... ile sanıklar ..., ..., ... ve ...'in olay tarihinde Balıkesir L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda aynı koğuşta kaldıkları, 2014 yılı içerisinde değişik tarihlerde sanıklar ..., ... ve ...'in birlikte katılanın anal bölgesine cinsel organlarını sokmak suretiyle birden fazla kişi tarafından birlikte cinsel saldırıda bulundukları, sanık ...'in diğer sanıklar ..., ... ve ... olmaksızın tek başına katılan ...'ın anal bölgesine cinsel organını sokmaya çalıştığı, ancak katılanın buna izin vermemesi nedeniyle eylemini tamamlayamadığı, bu şekilde sanık ...'in cinsel saldırıya teşebbüs ettiği, sanık ...'in farklı tarihlerde katılan ...'ı sistematik şekilde birden çok kez dövmek suretiyle eziyet etme eyleminde bulunduğu, sanıklar ..., ... ve ...'in değişik tarihlerde katılan ...'ı sistematik bir şekilde dövdükleri, hatta sanık ...'ın elindeki bardakla katılanın ağzına vurduğu, ..., ... ve ...'in yine katılana idrar içirdikleri, tuvalet temizliğinden sonra fırça kabının içinde bulunan tuvalet temizleme suyunu içirdikleri, tuvalet taşlarını yalattıkları, tuvalet terliklerini yalattıkları, katılanın anal bölgesine salatalık soktukları ve daha sonra bu salatalığı katılana yedirdikleri, katılanın sol kalçasından yukarıya doğru toplu iğneye benzer birşeyle "Beni siken " şeklinde yazı yazdıkları, iddia, katılan ile tanıklar Remzi, ..., Yusuf Serhat ve Süleyman Öğe'nin anlatımları, katılan hakkında düzenlenen raporlar, sanıkların atılı suçlamaları birbirlerine atar şekildeki anlatımları nazara alındığında sanıklar ..., ... ve ...'in üzerlerine atılı birden fazla kişi ile birlikte organ sokmak suretiyle cinsel saldırı, sanık ...'in organ sokmak suretiyle cinsel saldırıya teşebbüs suçlarını işledikleri kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Katılana Karşı Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Katılana Karşı Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

Katılanın aşamalardaki benzer nitelikteki beyanları, tanıklar Remzi, ..., Yusuf Serhat ve Süleyman Öğe'nin anlatımları, katılan hakkında düzenlenen raporlar ile tüm dosya kapsamı karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafilerinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık ... ... Kurulan Hüküm Yönünden;

Katılanın aşamalarda eylemin işleniş şekline ilişkin ayrıntı içermeyen ve çelişen beyanları (özellikle 20.04.2018 tarihli raporda yer alan muayene sırasında ''...... de tecavüz etmeye yeltendi, kendi ve benim kıyafetlerimi çıkardı o sırada içeri ... girdiği için eylemini tamamlayamadı...'' ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, henüz nitelikli cinsel saldırı suçunun icrai hareketlerine başlamayan sanığın eylemini organ sokmak suretiyle gerçekleştireceğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle sübuta eren eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen cinsel saldırı suçunu oluşturduğu ve katılanın şikayetten vazgeçtiği de gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması karşısında istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Katılana Karşı Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) harfli alt başlıkta açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 13.01.2021 tarihli ve 2020/1016 Esas, 2021/28 Karar sayılı kararında sanık müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B. Sanık ... ... Kurulan Hüküm Yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) harfli alt başlıkta açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 13.01.2021 tarihli ve 2020/1016 Esas, 2021/28 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B. Sanık ... ... Kurulan Hüküm Yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) harfli alt başlıkta açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 13.01.2021 tarihli ve 2020/1016 Esas, 2021/28 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27270, Karar No: 2018/7284, Tarih: 02.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2016/27270 E.  ,  2018/7284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar avukatları istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ....’de üretilen ekmekleri bayilere dağıtma işinde muavin olarak çalıştığını, aylık net ücretinin 1.100 TL olduğunu, müvekkilinin sabah 04.30 da işyerine geldiğini ve saat 17.00 ye kadar sürekli dağıtım işinde olduğunu, çalışma sırasında yemek ve çay molası verilmediğini, müvekkilinin yemeğini araç üzerinde dağıtım yaptığı sırada yediğini, haftada 6 gün bu şekilde çalıştığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmesi amacıyla davalı işverenlere ... 40. Noterliğinin 08.10.2014 tarih ve 26080 nolu İhtarnamesiyle ihtar gönderdiğini, ihtarnamenin 10.10.2014 tarihinde tebliğ edildiğini ancak herhangi bir ödeme yapılmadığını, üstelik davalılardan ....’nin işten çıkarma tehdidi içeren cevap gönderdiğini iddia ederek, fazla mesai ücreti alacağının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı .... vekili, davacının vardiyalı olarak çalıştığını, diğer davalı ... Turizm Seyahat İnş. Tic. A.Ş. ile aralarında akdedilen sözleşme ile müvekkil şirketlerince üretilen ekmeklerin dağıtım işinin günde 3 vardiya şekline gerçekleştirileceği ve işin bu şekilde yürütüleceğinin sabit olduğunu, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığınca 15.07.2014 ve 16.07.2014 tarihlerinde yapılan denetim sonucunda düzenlenen raporda; idari personel olarak çalışanların haftanın 6 günü 09.00-17.00 arası yarım saat ara dinlenmesi vererek çalıştığı, gece döneminde çalışan şoför ve muavinlerin haftanın 6 günü 22.00-06.00 arası yarım saat ara dinlenme vererek çalıştığı, gündüz döneminde çalışan şoför ve muavinlerin ortalama 05.00-17.00 arası çalıştıkları, bu süre içinde 3-4 servis yaptıkları ve servisler arasında ortalama 2 saat dinlendikleri, tüm çalışanların haftanın 1 günü izin kullandıklarının tespit edildiğini, hal böyle olunca davacının iddia ettiği fazla mesainin olmadığını, ortalama servisler arası 2 saat dinlenme bulunduğunu, davacının aldığı ücretin ihale şartnamesinde belirtilen ücret olup bunun haricinde bir ücret ödenmediğini, ücretin bordro ve banka kayıtları ile sabit olduğunu, bordroların ihtirazı kayıt olmaksızın imzalandığını, yapılan işin niteliği gereği fazla çalışma olmadığını, davacıya istisnai hallerde yaptığı bütün fazla mesai ücretlerinin ödendiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.