muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/23263, Karar No: 2014/24169, Tarih: 18.11.2014

Mahkemece, davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Yasanın 9. ve 10.maddesine ilişkin olarak olumlu-olumsuz bir değerlendirme yapılıp hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması, isabetsiz bulunmuştur.

3-Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (dış tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas - 2006/106 Karar sayılı kararı ile 26’ncı maddedeki “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibarelerinin Anayasaya aykırılık nedeniyle iptaline karar verilmiştir. Anayasa’nın 153’üncü maddesine göre, Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararlarının, Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi ve giderek elde bulunan ve kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanmasının zorunlu olması; iptal kararının Resmi Gazetede yayınlandığı 21.03.2007 gününden sonra Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 76’ncı maddesi uyarınca yürürlükteki kanunları uygulamakla yükümlü bulunan mahkemelerin ve Yargıtay’ın yürürlükten kalkan bir yasa maddesine dayanarak inceleme yapma ve karar verme yetkilerinin bulunmadığının kabulünün doğal bulunması; 26’ncı maddedeki anılan ibarelerin iptali ile Kurumun rücu hakkının, kanundan doğan, kendine özgü, sigortalı veya hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, ilk peşin değerli gelirlerin; tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gereklidir.

Bu bağlamda hemen belirtmek gerekir ki; 506 sayılı Kanun uyarınca açılan rücuan tazminat davalarına ilişkin olarak süregelen uygulamada olduğu gibi, maddi zarar (tavan) hesabı yapılması gerekmediği gibi; tazmin sorumlusunun sigortalıya veya hak sahiplerine yapmış olduğu her türlü ödemenin Kurumun rücu alacağından düşülmesine imkân bulunmadığı da göz önünde tutulmalıdır. Zira bu tür rücu davaları Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararından önce halefiyet esasına göre açılmakta iken, iptal kararından sonra kanundan doğan bağımsız rücu alacağına dönüşmüş olup, yasa maddesi bu haliyle yorumlandığında peşin sermaye değerli gelirlerde oluşan artışların istenilemeyeceği sonucuna ulaşılacağında kuşku ve duraksamaya yer yoktur.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, eldeki dosyada, Mahkemece, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ve sosyal yardım zammı miktarlarından oluşan kurum zararı belirlenerek, dava tarihinden sonra 25.10.2005 ve 02.05.2006 tarihlerinde Kuruma yapılan ödemelerin eldeki davaya konu isteme yönelik yapılan ödemeler olup olmadığı belirlenerek, anılan ödemeler nedeniyle tahsis onay tarihinden ödeme tarihine kadar faiz alacağından da sorumluluğun bulunduğu gözetilerek, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı kurum avukatı ve davalılardan Tedaş (Mut İşletme Müdürlüğü), Işıl Elek. Taah. San. Tic. Ltd. Şti. avukatları ile İ.. A..’nın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, bozma sonrası sürdürülecek yargılamada hükmü temyiz etmeyen davalı Y.. D.. yönünden kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak olgusu da dikkate alınmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 18/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8729, Karar No: 2023/3913, Tarih: 16.03.2023

**4. Hukuk Dairesi         2022/8729 E.  ,  2023/3913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/8646 E., 2018/8355 K.

SAYISI : 2021/İHK-7124

HÜKÜM/KARAR : Davanın reddine / İtirazın reddine

SAYISI : K-2021/6109

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacılar vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine karar verilmiştir.

... kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacılar murisi ...'ın davalı sigorta şirketi nezdinde 3 adet hayat sigorta poliçesi imzaladığını, her üç sertifikanın da birinci senesine denk gelen 31.10.2017 tarihinde vefat ettiğini, 04.05.2017 başlangıç tarihli olanın 2.000,00 TL olduğu, 18.11.2016 başlangıç tarihli olanın 41.000,00 TL teminatı olduğu, 18.07.2017 tarihli olanın 6.000,00 TL teminatının olduğu, bahsi geçen böbrek yetmezliği ile ölüme neden olan hastalığın illiyet bağının olmadığını beyanla, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 49.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; sigorta öncesinden gelen böbrek yetmezliği diyaliz tedavisinin bulunduğu durumların teminat dışı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. ... KARARI

...'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sigortalının beyan yükümlülüğünü ihlal ettiği gerekçesiyle başvurunun reddine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

...'nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili itiraz başvurusunda bulunmuştur.

B. İtiraz Sebepleri

Davacılar vekili itiraz dilekçesinde; ölüm raporuna göre davacılar murisinin ölüm nedeni kalp krizi iken ve davalı tarafça da önceden bildirilmeyen hastalık olarak iddia edilen rahatsızlık böbrek hastalığı iken uzmanlık alanı hiç alakası olmayan nöroloji uzmanından rapor alınarak karar verilmesi hatalı olup raporda varsayımsal ifadeler yer aldığını, ayrıca ölüm ile hastalık arasında illiyet olmadığını belirterek Uyuşmazlık Hakem Heyetince verilen kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

... yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sigorta ettirenin kendi hastalığını bildiği ve kasten beyan yükümlülüğününe aykırı davrandığı açık olup beyan edilmeyen hastalık ile ölüm arasında bağlantı bulunduğunun da açık olduğu, sigorta ettirenin sözleşme öncesi ihbar yükümlülüğünü kasten ihlal nedeniyle sigorta teminatından yararlanamayacağı gerekçesiyle davacılar vekilinin itirazının reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

C. Gerekçe ve Sonuç

... yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sigorta ettirenin kendi hastalığını bildiği ve kasten beyan yükümlülüğününe aykırı davrandığı açık olup beyan edilmeyen hastalık ile ölüm arasında bağlantı bulunduğunun da açık olduğu, sigorta ettirenin sözleşme öncesi ihbar yükümlülüğünü kasten ihlal nedeniyle sigorta teminatından yararlanamayacağı gerekçesiyle davacılar vekilinin itirazının reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

...'nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; ... kararına karşı yaptığı itiraz başvurusuna konu ettiği nedenlerle, ... kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe:

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı sigorta şirketi tarafından hayat sigorta poliçesi ile teminat altına alınan sigortalının hayatını kaybetmesi nedeni ile poliçe (vefat) teminatı talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 266, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 1435, 1436, 1437 ve 1439 uncu maddeleri, Hayat Sigortaları Genel Şartları.

3.Değerlendirme

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 266 ve devamı maddeleri gereğince, çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verilir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacılar murisinin poliçe öncesinde var olup bildirilmeyen hastalığı ile ölümü arasında illiyet bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır. Murisin hastalıkları ile ölümü arasında illiyet bağı olup olmadığı konusunda uzman doktor bilirkişiden rapor alınarak belirlenmesi gerekir.

İtiraz Hakem Heyetince alınan 02.06.2018 tarihli nöroloji uzmanı doktor bilirkişi raporunda; murisin 18.11.2016 tarihinden önce teşhisi konan diyalizle ilgili soruya olumsuz cevap verdiği serebrovasküler olaya bağlı olarak pulmoner emboliye bağlı olarak akut miyokard enfarktüsü nedeniyle öldüğü rapor edilmiş olup söz konusu hastalıkların kendisinde olduğuna dair dosya kapsamında bilgi belge bulunmadığını, ölüm raporunda bildirilen hastalıkların bu yaşta (63) ve başkaca hastalığı olmayan bir kişide de bulunabileceği, ancak kronik böbrek hastalığı olup diyalize giren hastalarda görülme riskinin normal popülasyona göre daha fazla olduğunu, böbrek hastalarında kalp krizi 10-20 kat fazla olduğunu vurgulamanın yerinde olduğunu bildirmiş; hakem heyetince beyan yükümlüğüne aykırı davrandığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Eksik inceleme ile karar verilemez.

İtiraz Hakem Heyetince; sigortalının tüm tedavi evrakının ilgili hastanelerden getirtilip sigortalı murisin tedavi gördüğü ve gizlediğinin belirtildiği böbrek yetmezliği hastalığı ile ölümü arasında illiyet bağının olup olmadığı, başka bir anlatımla ölümün gizlenen hastalıktan meydana gelip gelmediği hususunda üroloji doktoru, kardiyoloji uzmanı gibi bilirkişilerden oluşacak heyetten denetime elverişli rapor alınarak yukarıdaki açıklamalar ışığında sonucuna göre karar verilmesi gerekirken uzmanlık alanı nöroloji olan ve kanaat içermeyen bilirkişi raporuna göre yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Değerlendirme bölümünde açıklanan sebeplerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan ... kararının BOZULMASINA,

İstek hâlinde peşin alınan temyiz harcının davacılara iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

16.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2486, Karar No: 2019/2447, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2486 E.  ,  2019/2447 K.**

**"İçtihat Metni"**

i:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16931, Karar No: 2014/10999, Tarih: 06.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/16931 E.  ,  2014/10999 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/111983

Mahkemesi : Balıkesir 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 14/02/2013

Numarası :2012/761 - 2013/131

Suç :Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre;

Saat 22:52 itibariyle 82.6 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın saat 22:40 sıralarında farlarının yanmadığı ifade edilen idaresindeki motosiklet ile kontrolsüz kavşağa girip, soluna devam etmek istediği sırada, sağından kavşağa giren H.. G.. idaresindeki araçla çarpışmaları sonucu yaşamsal tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda, farları yanmayan motosikleti ile seyreden sanığın alkol düzeyi de nazara alındığında atılı suçu işlediğinin gözetilmeyerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14650, Karar No: 2016/2393, Tarih: 18.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/14650 E.  ,  2016/2393 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2015/332303

Mahkemesi : Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 04/03/2015

Numarası : 2014/832-2015/126

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanık S.. S..'in beraatine, sanık F.. D..'in mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafiileri ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık S.. S.. müdafiinin vekalet ücretine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık müdafiinin, S.. S.. müdafii olduğuna dair dosya içerisinde vekaletnamesinin bulunmadığı, bu nedenle hükmü sanık vekili sıfatı ile temyize hak ve yetkisinin olmadığı anlaşıldığından, bu yönden vaki temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık F.. D.. müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz istemlerinin incelemesine gelince;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanık S.. S..'in taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan; sanık F.. D.. hakkında yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin cezanın paraya çevrilmemesi gerektiğine, sanık müdafiinin ise bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle sanık S.. S.. hakkındaki beraat, sanık F.. D.. hakkındaki mahkumiyet hükümlerinin isteme uygun olarak ONANMASINA, 18.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14542, Karar No: 2012/29329, Tarih: 12.09.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/14542 E.  ,  2012/29329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Oluşa ve dosya içeriğine göre, mağdur ve tanık olarak olarak dinlenen mağdurun annesi ..., kardeşi ...'in alınan beyanlarında suça sürüklenen çocuğun konuşmalarında Kerem'in kötü olan okul durumunu anlattığı, mağdurla birlikte suça sürüklenen çocukla konuşmak üzere yanına gittiklerini, suça sürüklenen çocuğun küfür edip saldırdığını ve bıçakla mağduru yaraladığını bildirdikleri, ancak suça sürüklenen çocuk alınan savunmasında ve bu savunmayı doğrulayan tanıklar Kubilayhan ..., .... ve ...'ın ise ilk kavganın ... ile mağdur arasında olduğunu, olay yerine mağdur, annesi ve kardeşinin geldiğini, mağdurun annesi ...'ün direkt suça sürüklenen çocuğa yılanın başı diyerek hakaret edip annesine de laf atması üzerine mağdurun suça sürüklenen çocuğa saldırması ile kavganın çıktığı yönlü beyanları birlikte değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuk açısından tahrik hükümlerinin tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8898, Karar No: 2016/12711, Tarih: 07.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/8898 E.  ,  2016/12711 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı asıl işveren ... nin alt işvereni olan diğer davalı şirkette çalışırken iş akdinin sona erdirildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile ödenmeyen son 45 günlük ücret alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde iş yeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup iş yeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren devir aldığı dönem ile kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6'ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacının davalı asıl işveren ... de iş üstlenen alt işveren ... de çalışırken 01.09.2013 tarihinde işten çıkışının verildiği ve aynı gün aynı asıl işverenden iş üstlendiği anlaşılan 1490055 sicil numaralı ... ünvanlı iş yerinde işe girişinin yapılıp çalışmasını sürdürdüğü, ihale süresinin bitimi ile davacının işten çıkışının bildirildiği 01.09.2013 tarihinde ihale bitimini takiben fesih olgusunun gerçekleştirilmediği, bu durumda asıl işveren nezdinde çalışmasını sürdüren davacının feshe bağlı alacak taleplerinin reddi gerektiği, bu konuda aynı gün Dairemizce temyiz incelemesi yapılan 2015/ 2724, 2015/ 10681, 2015/9649, 2015/9794 E. sayılı dosyalarda devir olgusuna değer verilerek feshe bağlı kıdem tazminatının reddine dair verilen kararların onandığı birlikte değerlendirildiğinde davacının kıdem tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının kıdem tazminatı alacağının hesabına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 07.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4040, Karar No: 2014/27918, Tarih: 13.10.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/4040 E.  ,  2014/27918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar Yeliz Karakuş, ... ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 13.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.