muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9767, Karar No: 2014/9277, Tarih: 09.06.2014

Konunun ZMSS yönünden incelenmesinde de, 2918 Sayılı KTK 85/1, 91/1 ve ZMSS Genel Şartlarının A.1 maddesi hükümlerinden de anlaşıldığı üzere sigortacının (ZMSS) sorumluluğuna gidilebilmesi için;

A-Bir sigorta sözleşmesi bulunması,

B-Bir zararın gerçekleşmesi,

C-İşletenin 2918 Sayılı KTK 85/1 maddesine göre sorumlu olması gerekmektedir.

Zorunlu trafik sigortasında sigortacının sigorta sözleşmesinin gereği olarak zarar görene karşı sorumluluğundan söz edebilmek için işleten, motorlu aracın işletilmesinden KTK.85/1 maddesine göre (tehlike sorumluluğu) sorumlu olmalıdır. İşletenin sorumluluğunun bulunmadığı durumda sigortacının sorumluluğu da söz konusu değildir (Çetin Aşçıoğlu- Trafik Kazasından Doğan Hukuk ve Ceza Sorumlulukları 2008 baskı Sayfa 134).

Sorumluluk sigortası türlerinden biri olan Karayolları Motorlu Araçlar ZMSS.de sigorta ettiren durumunda olan işleten ve onun gibilerin, motorlu araçların neden oldukları zararlardan dolayı kendilerine düşen hukuki sorumluluğu sigortacı belirli limite kadar karşılamakla yükümlü olup, sigortacının sorumluluğu işletenin hukuki sorumluluğu ile eş değerdir. Sigortacı ondan fazlasından sorumlu değildir. Zira bir meblağ sigortası olmayan sorumluluk sigortası sadece olaydan zarar görenlerin gerçek zararlarını giderme ve zarardan sorumlu olan işleten ve onun gibilerin mal varlığındaki bu tazminat ödemesi nedeniyle oluşacak eksilmeyi önleme amacına yönelik bir pasif sigorta türüdür. Oluşan bir trafik kazası sonucu ölen işleten- sürücünün desteğinden yoksun kalan hak sahiplerinin sorumluluk sigortacısına karşı yöneltebilecekleri yansıma yolu ile oluşan zarar işletene karşı ileri sürülebilecek tutardan fazla ve ayrı olması mümkün değildir.

İşletenin trafik kazası sonucu ölümü durumunda kusurlu olsa dahi kendisinin desteğinden yoksun kalanlara tazminat yükümlülüğü doğmayacaktır (Işıl Ulaş, Uygulamalı Zarar Sigortaları Hukuku 8.baskı sayfa 941).

Sorumluluk sigortalarında destekten yoksun kalanın sigortacıya karşı doğrudan doğruya bir talep hakkı bulunmamaktadır. Zira bu tür sigortalarda sigorta ettiren kendi mamelekinde vukua gelecek muhtemel bir azalmayı teminat altına almaktadır. Burada riziko, sigorta ettirenin mamelekinde vukua gelecek eksilme ihtimalidir. Zarar gören lehine şart koşulan kimse durumunda olmadığından 3.şahsın sigortacıya karşı bir talep hakkı yoktur (Gürsoy-Sigorta Hukuku sayfa 154, Bozer- Sigorta sayfa 255, Tekinay-sayfa 106, Karayalçın-İşletme Kazaları sayfa 65).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinde ölenin davranışının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği, destekten yoksun kalanlara desteğin kusurunun yansıyıp yansımayacağı hususunda Yargıtay uygulamasına gelince;

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, desteğin kusuru oranında tazminattan indirim yapılması gerektiği görüşünü sürdürmektedir (4 HD 2010/110825 E 2012/665 K sayı 23.1.2012 günlü karar).

Yargıtay 11.Hukuk Dairesi 2007 yılına kadar bir kısım kararlarında ölüm ile sonuçlanan trafik kazalarında destekten yoksun kalma tazminatı nedeni ile ZMSS'e başvurulması halinde tazminat miktarı tesbit edilirken zarar görenin müterafik kusuru oranında indirim yapılması gerektiği içtihat edilmişken bu tarihten sonraki bir kısım kararlarda davacıların 3.kişi olmaları nedeniyle miras hukukundan bağımsız olan destekten yoksun kalma tazminatı istemlerinde desteğin kusurunun tazminattan indirim neden olmaması ilkesi benimsenmiş, daha sonra 2008 ve 2009 yılında verilen kararlarda yine destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesinin uygulanması gereğine değinilmiş, Dairenin bu yöndeki uygulaması iş bölümü nedeni ile bu nitelikteki davalarda görevinin sona erdiği 2009 yılına kadar devam etmiştir.

Yargıtay 17.Hukuk Dairesi de ZMSS.nin taraf olduğu destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin davalarda iş bölümü nedeniyle görevlendirildiği 2008 yılından itibaren Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas 411 Karar sayı ve 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar sayılı kararlarlarına kadar destekten yoksun kalma tazminatlarında mülga BK 44/1 maddesi hükümlerini uygulayarak Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin bu yöndeki son uygulamasını sürdürmüş, daha sonra HGK kararları doğrultusunda desteğin kusurunun tazminattan indirim nedeni olamayacağı yönünde kararlar vermiş olup Dairece halen uygulama bu yönde devam ettirilmektedir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda tarih ve sayıları belirtilen kararlarında ve daha sonraki bir kısım kararlarında trafik kazasında tam veya kısmı kusurlu sürücünün desteğinden yoksun kalanların ZMSS.den müterafik kusur indirimi yapılmaksızın destekten yoksun kalma tazminatı isteyebilecekleri yönündedir.

Somut uyuşmazlığa dönüldüğünde;

Davalıya ZMSS poliçesi ile sigortalı araç sürücüsünün araçla geçirdiği ve kusurlu bulunduğu trafik kazası sonucu vefatı üzerine sürücünün desteğinden yoksun kaldıklarını iddia eden davacılar tarafından davalı ZMSS aleyhine Uyuşmazlık Hakem Heyetinde destekten yoksun kalma tazminatı davası açılmış,

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Davalı davanın reddi savunmuş,

Yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş,

Kararın davalı vekilince temyizi üzerine sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda yazılı gerekçe ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Tehlike sorumluluğunda tazminatın tayini kusur sorumluluğundaki kuralllara bağlı bulunduğundan TBK 52/1 maddesinde öngörülen desteğin müterafik kusuru tazminatın tayininde dikkate alınmalıdır.

Destekten yoksun kalma tazminatının miras hukukundan ayrı, bağımsız bir hak olması, desteğin müterafik kusurunun ileri sürülmesine engel değildir. Desteğin kendisinin talep etmesi halinde nasıl müterafik kusur tazminattan indirimi gerektiriyorsa, yansıma yoluyla zarara uğrayan davacılar yönünden de aynı şekilde desteğin kusurunun kendilerine yansıması, bu nedenle sigorta şirketine karşı ileri sürülen tazminattan müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasını gerektirir.

Olayda destek kusurlu bulunduğundan, işletene izafe edilmesi gereken işletme kusurunun varlığıda iddia ve ispat edilmediğinden, davalı ZMSS işletenin sorumluluğunu üstlendiğinden, desteğin kusuru kendilerine yansıyan davacıların tazminat istemleri TBK 52/1 maddesi gereğince tamamen kaldırılmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü hukuk düzeni içinde kendi ölümünden sorumlu olmayan desteğin, destek olduğu kişilere karşı sorumluluğunun devam ettirilmesi anlamına gelmektedirki bu durumda destek görenlerin ölenin mirasçılarına karşı bu talep hakını yöneltmelerine imkan vermek gibi kabul edilemez bir durum ortaya çıkmaktadır. (Prof Dr Saibe Oktay Özdemir- Hukuki Müteala)

Diğer taraftan amacı, kaynakları ve giderleri 5684 sayılı Sigortacılık Kanununda belirlenen, bu yasa kapsamında faaliyet gösteren bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı sigorta şirketini Sosyal Güvenlik Kurumu gibi görmek, kamu kurumu niteliği tanımak da sigorta hukuku ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan yasal düzenlemeler, bilimsel görüşler ve yargı kararları karşısında davalı Sigorta Şirketinin temyizi doğrultusunda dava red edilmek üzere Uyuşmazlık Hakem Heyeti Kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazının reddi ile yazılı gerekçe doğrultusunda bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2017/4989, Karar No: 2021/1738, Tarih: 15.03.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/4989 E.  ,  2021/1738 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 12/03/2012 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, tazminat talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16/05/2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, elatmanın önlenmesi, kal ve tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davalının ... Mahallesi 353 ada 10 parsel, 353 ada 11 parsel ve 353 ada 1 parsel sayılı taşınmazların maliki olduğunu ve taşınmazların tarımsal amaçlı kullanılmak üzere 01/01/2010 tarihinden 21/12/2020 tarihine kadar davacıya kiralandığını, davacının taşınmazlara yonca bitkisi ekmek için arazilerin bakımını yaptığını, ancak dava tarihinden bir kaç gün önce davalının taşınmazlara kanada kavağı diktiğini, davacının bu durum nedeniyle artık yonca bitkisi ekemeyeceğini, dolayısıyla yonca bitkisi gelirinden mahrum kalacağını, davalının davacıya kiralamış olduğu taşınmazlara yaptığı haksız el atmasının sona erdirilmesine ve davalının her üç tarlaya dikmiş olduğu ağaçların sökülmesine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 10.000,00-TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazları davacıya bir yıllığına kiraya verdiğini, davacının kira sözleşmesindeki şartlara aykırı davrandığını, kira sözleşmesinin içeriğini kabul etmediğini, taşınmazlara yönelik haksız müdahalesinin olmadığını, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalının elatmasının önlenmesine, kavak ağaçlarını kal’ine, 11.686,74 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Haklar, konuları ya da nitelikleri temel alınarak çeşitli tasniflere tabi tutulmuştur. “İleri sürülebileceği çevre” bakımından haklar “Mutlak ve nispi haklar” olmak üzere ikiye ayrılmaktadır.

Mutlak haklar, sahibine belirli bir mal veya kişi üzerinde geniş tasarruf yetkisi veren ve herkese karşı ileri sürülebilen haklardır. Mutlak hakların neler olduğunu kanun koyucu sınırlı olarak belirlemiştir. Bu nedenle kişiler, yasada öngörülen sınırlı sayıdaki mutlak hak dışında yeni bir mutlak hak yaratamazlar. Mutlak hakların konusu mutlaka maddi ya da gayri maddi mallardır. Maddi mallar üzerindeki mutlak haklara, ayni haklar; maddi olmayan mallar üzerindeki haklara da fikri haklar denir. Ayni haklar mal üzerindeki mutlak iktidar haklarıdır. Diğer bir tanımlama ile ayni haklar bir kimseye bir şey üzerinde doğrudan doğruya hakimiyet sağlayan ve bu sebeple herkese karşı ileri sürülebilen haklardır.

Nispi haklar ise aynı zamanda kişisel haklar olarak da tanımlanmaktadır. Çünkü bu haklar belirli bir şahsa veya şahıslara karşı ileri sürülebilen haklardır. Kişisel hak, ayni haklarda olduğu gibi, hak sahibinin bir mal üzerinde doğrudan doğruya haiz olduğu bir yetki değil, bir şeyin verilmesini, bir şeyin yapılmasını veya yapılmamasını, yani belirli bir hareket tarzını bir veya birkaç şahıstan isteme hususundaki haktır. Nispi hakların eşya ile olan ilgileri doğrudan doğruya mutlak değil, nispidir (Velidededeoğlu H.V./Esmer, G.: Gayrimenkul Tasarrufları Ve Tapu Sicili Tatbikatı, İstanbul 1956, S.30).

Somut olayda mahkemece, davalı kiralayanın kiralanan yeri, kira sözleşmesine uygun olarak elverişli şekilde davacı kiracıya teslim etmemiş olması nedeniyle oluşan zararın tazminine karar verilmiş olmasına isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak mahkemece, davacının kira sözleşmesi nedeniyle kişisel hak sahibi olduğu, davalının ise dava konusu taşınmazların maliki olduğundan ayni hak sahibi olduğu; kişisel hak sahibi kiracının, ayni hakka dayalı mülkiyet hakkı sahibinin tapuda adına kayıtlı taşınmazdan men’i talebine ve mülkiyet hakkına dayalı olarak taşınmaza dikilen, taşınmazın tamamlayıcı parçası haline gelmiş kavak ağaçlarının kal’i talebine üstünlük tanınması doğru değildir.

O halde mahkemece davacı lehine tazminata karar verilmesi ile yetinilerek hüküm kurulması gerekirken mülkiyet hakkına müdahale oluşturacak şekilde elatmanın önlenmesi ve kal’e karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15410, Karar No: 2012/16772, Tarih: 27.06.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/15410 E.  ,  2012/16772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat ... ile dahili Davalı vekili avukat ...'nin gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 23.11.2005 tarihinde davalıdan satın aldığı taşınmazın tapuda 26.300 m2 olduğu halde, kadostro müdürlüğünün 26.09.2006 tarihli yazısı ile taşınmazın gerçekte 3382, m2 olduğunu öğrendiğini, esaslı hataya düşürüldüğünü ileri sürerek ,sözleşmenin feshine, taşınmaz satış bedeli olarak ödediği 35.000 TL nin faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, uyuşmazlığın çözümü için taşınmazın başında keşif yapılmasının zorunlu olduğunu, davayı ispat yükünün davacıya ait olduğunu,davacının keşif deliline dayanmadığını beyan etmesi karşısında davacının davasını ispatlayamadığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıdan satın aldığı taşınmazın tapu kaydındaki alanı ile zemindeki alanının farklı olduğunu ,esaslı hataya düşürüldüğünü ileri sürerek eldeki davayı 2011/15410 2012/16772

açmıştır. Davacı 1.02.2010 tarihli celsedeki beyanında aynen “öncelikle dosyadaki delliler dikkate alındığında keşif yapılmasına gerek olmadığı kanaatindeyiz, keşif talebimiz yoktur “ demiştir. Mahkemece, davacının 1.02.2010 tarihli beyanı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiştirDavacının keşfe lüzum yok lafı keşif yaptırmayacağı anlamında değildir. Mahkemece davanın halli için keşfe lüzum görülüyorsa keşif kararı verilerek bunun için, gerekli giderlerin verilecek kesin mehile rağmen davacı tarafından yatırılmaması halinde mahkeme söz konusu gerekçeyle davanın reddine karar verilebilir. Hal böyle olunca yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, 900,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 27.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4697, Karar No: 2022/8037, Tarih: 10.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4697 E.  ,  2022/8037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Iğdır 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 12.01.2021 tarih ve 2019/378 E. - 2021/10 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili şirketin ortağı iken şirket hesabından avans olarak toplam 213.618,56 TL çektiğini, talep edilmesine rağmen davalının borcunu ödemediğini, alacağın tahsili için başlatılan takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, davalının itirazının iptali ile takibin devamını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline ödenen paranın avans olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davacı vekili, davalının müvekkili şirketin ortağı iken şirket hesabından avans olarak toplam 213.618,56 TL çektiğini, talep edilmesine rağmen davalının borcunu ödemediğini, alacağın tahsili için başlatılan takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, davalının itirazının iptali ile takibin devamını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline ödenen paranın avans olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı doğrultusunda, davalı tarafın 05/10/2004 tarih ve 7770 sayısı ile tasdikli şirket ana sözleşmesiyle 10 yıl süreyle şirkete müdür olarak atandığı, Doğubayazıt Noterliği'nin 02/12/2008 Tarih ve 8615 sayısıyla tasdikli Ortaklar Kurulu'nun 24/11/2008 Tarih ve 2008/5 sayılı kararıyla şirket müdürü davalının şirkette Başhekim olarak görevlendirildiği ve şirkete dışarıdan 3. bir kişinin müdür atandığı ancak aynı kararla Başhekim sıfatıyla davalıya şirket iş ve işlemlerini yapma yetkisinin verildiği, davalının şirket ana sözleşmesiyle müdür olarak atanmasından dolayı havale tarihleri ve dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6762 sayılı Ticaret Kanunu'nun 161. maddesine göre, idare yetkisi ve görevinin diğer ortaklar tarafından sınırlandırılamayacağı gibi, görevden de alınamayacağı, ancak haklı sebeplerin varlığı halinde, ortaklardan birinin talebi üzerine mahkeme kararı ile ortağın yönetim yetkisi sınırlandırılabileceği veya kaldırılabileceği, davacı şirkete dışarıdan müdür atansa dahi kurucu ortak olan davalı ...'nın müdürlük görevinin atandığı tarih olan 05/10/2004 tarihinden itibaren 10 yıl süreyle devam edeceği, dolayısıyla davalıya şirket hesabından gönderilen bedellerin de davalının şirket müdürü olduğu dönemde şirketin usulüne uygun tutulan yevmiye defterlerine kayıt edilmiş olduğu, davacı şirketin davalıya herhangi bir hukuki ilişkiden dolayı borçlu olduğunu gösterir herhangi bir delil dosyada bulunmadığı, 5.000,00 TL'lik ödemenin de iş avansı olarak yevmiye defterine işlenmesinin de davacının iddialarını doğruladığı, iş bu defterler davalının müdür olduğu dönemde düzenlendiğinden davalının şirketin defterlerinin yanlışlığını ileri süremeyeceği, davalı hesabında bulunan bu bedellerin aslında davacı şirketin hesabında olması gerekirken davalıya aktarılan paralar olup, bunların şirket adına harcandığına ilişkin savunmada da bulunulmadığı, davalının 6762 sayılı TTK'nın 342.(6102 sayılı Yasa'nın 553. maddesinde) belirtilen sorumluluk çerçevesinde şirket pay sahiplerine karşı da sorumluluğunun bulunduğu, davalının davacı şirketin idarecisi olarak yapmış olduğu iş ve işlemlerden dolayı sorumluluğu bulunduğundan davalının hesabına aktarılan 213.658,56-TL'yi davacı şirketin davalıdan talep ve dava hakkı bulunduğu, davalının bu miktar kadar parayı şirkete ödemesi gerektiği, yapılan ödemelerin avans ödemesi olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 11.177,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 10/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20615, Karar No: 2013/37907, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/20615 E.  ,  2013/37907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

11.01.2010 Günü gündüz saatlerinde aynı binada oturan mağdurların apartmanlarının giriş kısmında bulunan dört adet su sayacının sökülerek alındığının ve bu olaya ilişkin tek delilin olay saatinde apartmana giren tanık...'ın, elinde su anahtarı ve iki adet pense bulunan bir erkek şahsı apartmandan çıkarken görmesi olduğunun; 13.02.2010 günü iki şahsın apartmanlarda bulunan su sayaçlarını kontrol ettikleri ihbarı üzerine temyiz istemi bulunmayan sanık ...'ın bir apartmanın önünde sanık ...'i beklediği sırada, sanık ...'in ise bir apartmandan üzerinde pense ve el feneri olduğu halde çıktığı esnada kolluk görevlilerince yakalandıklarının ileri sürülmesine göre; kollukça yaptırılan 13.02.2010 tarihli teşhis işleminde sanık ... ve temyiz istemi bulunmayan sanık ...'ın da aralarında bulunduğu yedi kişi teşhis odasında kendisine gösterilen tanık Muhittin Aslan'ın, suç tarihi olan 11.01.2010 günü apartmandan elinde su anahtarı ve iki adet pense bulunduğu halde çıkarken gördüğü şahsın temyiz istemi bulunmayan sanık ... olduğunu belirterek adı geçen sanığı teşhis ettiğinin, sanık ...'e yönelik bir teşhisi bulunmadığı gibi gerek 11.01.2010 gerekse de 13.02.2010 tarihli kolluk ifadelerinde şüpheli olarak gördüğü ikinci bir şahıstan söz etmediğinin, temyiz istemi bulunmayan sanık ...'ın 10.06.2010 tarihli oturumda alınan ifadesinde sanık ... ile birlikte hırsızlık yapmak amacıyla kömürlüklere girecekken ihbar üzerine yakalandıkları yönündeki anlatımının 13.02.2010 tarihli dosya dışı olaya ilişkin bulunduğunun ve sanık ...'in savunmasının da tüm aşamalarda inkara yönelik olduğunun anlaşılması karşısında; sanık ...'in yüklenen suçu işlediğine ilişkin hükümlülüğüne yeterli, hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.