muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/147, Karar No: 2010/200, Tarih: 19.10.2010

Sanığın sekreteri olan tanık S..Ç.. 06.05.2004 tarihli duruşmadaki ifadesinde; "Sanıkla, o gün muayeneye gelen ve şu an huzurda bulunan şahsın içeride bulunmaları 5 dakikadır. İçeriden alışmadığımız sesler geliyordu. Hastalarımız da dışarıda bekliyordu. Hasta doktora ne yapıyorsun diye bağırdığında, o da daha önce açıkladığını, muayenenin ancak böyle yapılabileceğini söyleyince hasta ona terbiyesiz herif seni şikayet edeceğim diyerek odadan çıktı, doktor bu arada eldivenleri çıkarıp hastanın yanlış harekette bulunduğunu anlatmaya çalışsa da hasta aynı hareketlere devam ederek doktor sanığa güvenmemelerini, kesinlikle bir daha gelmemelerini, insanların parasını alarak onları sömürdüğünü söyledi. Hasta ile birlikte doktor dışarıya çıktı. Doktor, on dakika kadar sonra gelerek kalan hastalarına baktı” demiştir.

Mağdurun eşi olan tanık S..U.., 06.05.2004 tarihli duruşmadaki beyanında; "Olay günü eşim eve geldiğinde morali bozuk ve yüzü kapkaraydı. Ne olduğunu sorduğumda bir şey anlatmadı. İki saat kadar sonra olanları anlattı. Yatarken külotunu değiştirmesini söylediğimde, baktığımda kanlar içindeydi. Sinirlerim bozuldu. Bu olaydan yaklaşık 15-20 gün makatından sürekli rahatsızlık çekti. Sürekli akıntısı oldu. Utandığımızdan doktora dahi gidemedik. Çevreye çıkamadık. Bu olayı anlattıktan sonraki üç gün içerisinde herhangi bir tedavi veya müdahale yapmadık. Eşimin herhangi bir psikolojik rahatsızlığı yoktur” demiştir.

Tanık E..D.., mahkemedeki 27.05.2004 tarihli duruşmada; "Metin benim kayınbiraderim olur. Sanıkla da tanışırız. Olay tarihinden iki gün kadar sonra sanık yanıma gelerek hakkındaki iddiaları söyledikten sonra müdahille konuşmamı bu olayın kapanmasını istediğini maddi manevi zararları ne ise onu karşılayabileceğini, aksi takdirde kendisi için ölebilecek adamları olduğunu, tehditvari bir uslüpla söyledi. Bu konuşma sırasında suçu işlediğine dair birşey söylemedi. Ancak olayın aslının olmadığını bana söyledi. Ben de kendisine kendileri için de ölebilecek insanlar olduğunu bu şekilde konuşmasının yanlış olduğunu mahkemenin bu hususta karar vereceğini kendisine söyledim” demiştir. Sanık bunun üzerine, “Erturan ile konuştuğum doğrudur, böyle bir şeyin iki taraf için de rezalet olabileceğini, iddiaların asılsız olduğunu, bir çözüm yolu bulmamız gerektiğini, Erturan'ın üç çocuğunun sünnetini yaptığımı söyledim” şeklinde eklemede bulunmuştur.

Tanık A.. Ç.., mahkemedeki 27.05.2004 tarihli duruşmada; "Metin arkada¬şımdır. Olay tarihinde okul servisinin şoförlüğünü yaptığım için beklediğim sırada sanıkla müdahili birbirlerine sarılmış vaziyette ve hareretli bir şekilde konuşurlarken gördüm. Sanık müdahile mütemadiyen ‘Bu işi unut, beni şikayet etme, benim tanınmışlığım ve doktorluğum vardır, böyle söylersen doktorluğum elden gidebilir’ diyerek konuşuyordu ve bu sırada kendisine ‘ne kadar para istersen vermeye hazırım’ diyerek8 para teklif etti. Ben de aşağıya inip tarafları sakinleştirmeye çalıştıysam da müdahil doğruca karakola gitti. Ben tartışma sırasında olayın ne olduğunu anlayamadım. Daha sonra karakola gittim. Müdahil arkadaşım olduğu için olayın mahiyetini öğrenmek istemiştim karakola sokmadılar” demiştir. Sanık bu ifade üzerine sorulduğunda sanık para teklif ettiği hususunu kabul etmediğini, söylemiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde;

37 yaşında ve prostat rahatsızlığı bulunan mağdur Metin’in olay tarihinden önce 3 ayrı kez sanığın muayenehanesine gittiği, basit muayeneler sonunda ilaç tedavisinin uygulan¬dığı, olay günü sanık doktor tarafından kendisine tatbik edilen tuşe rektal ve prostat masajının yapılış tarzı konusunda önceden yeterli bilgisinin bulunmaması halinde ve bunun biraz da hoyratça gerçekleştirilmesi durumunda bu tedavi yöntemini farklı yorumlamış, onurunu kıran bir hal olarak algılamış ve tepki göstermiş olabileceği,

Mağdurun kollukta sanığın iki elinin omuzunda olduğundan bahsetmemesi, yargıla¬ma aşamasında ise sanığın cinsel organını görmediğini söylemesi,

Muayenehanede olay anında başka hasta kişilerin de bulunduğu, muayene odasının kapısının kilitli olmadığı ve kapı açıldığında dışarıdan muayenenin yapıldığı yerin görülebil¬diği, böyle bir ortamda soyunan doktor sanığın, reşit ve erkek mağdura livatada bulunduğunu kabul edebilme, olanağının bulunmadığı,

Sanığın, tepki gösterip şikayet edeceğini söyleyerek muayenehaneyi terk eden mağdurun peşinden giderek onu bundan vazgeçirmeye çalışması, hatta para bile teklif etmesinin böyle bir olayın dedikodu olarak duyulması halinde dahi statüsünü etkileyebilecek bir durum olması nedeniyle bundan bir şekilde kurtulma gayreti olarak yorumlanması gerektiği,

Mağdurun yaşı, gelişimi ve tedavisi sırasında anüs bölgesine kaydırıcı krem sürül¬düğü de nazara alındığında, olay akabinde bu bölgede hiçbir bulgunun meydana gelmeme¬sinin gerektiği, bu itibarla da eşinin, kocasının kilotunda kan gördüğüne ilişkin beyanının inandırıcı bulunmadığı,

Nitekim olay sonrasında düzenlenen 07.10.2003 tarihli raporda da olayı ve iddiayı doğrulayan bir olgunun saptanamadığı, sanığın bu raporu düzenleyen doktorla görüştüğüne ve raporun da bunun sonucunda gerçek dışı olarak düzenlendiğine ilişkin iddianın da doğrulan¬madığı,
Yargıtay — Esas No: 2006/249, Karar No: 2006/247, Tarih: 21.11.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/2-249 E., 2006/247 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/2-249 E., 2006/247 K.**

**- MÜDAHALE USULÜ

- TEMYİZ VE KARAR DÜZELTME**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 238 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 366 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanıkların tehdit suçundan beraatlerine ilişkin M... 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 19.07.2005 gün ve 1484-1102 sayılı hüküm, şikayetçi tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 25.09.2006 gün ve 1466-15136 sayı ile;

"5271 sayılı CMK.nun yürürlüğe girdiği 01.06.2005 tarihinden sonraki duruşmalarda hazır bulunmayan müştekiye, aynı Kanununun 238/2. maddesi uyarınca davaya katılmak isteyip istemeyeceğinin sorulmamasında usul ve kanuna aykırı bir durum görülmediğinden tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Kamu davası açıldıktan sonra 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 365 ve devamı maddelerine göre usulen mahkemeye başvurarak davaya müdahil olmamış ve bu sıfatı kazanmamış olan müşteki F... Ünsal'ın sanıklara yönelik temyiz talebinin sıfatı itibariyle tebliğnameye aykırı olarak reddine" karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 02.11.2006 gün ve 195371 sayı ile;

1- Olağan yasa yolarından olan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesinde yer alan koşullardan temyizin süresinde yapılması ve isteğin bu konuda hak ve yetkisi olan kişilerce yerine getirilmesi yasa gereğidir.

Dosyanın incelenmesinde; yargılama aşamasında müştekinin, sanıklardan şikayetçi olduğunu ve tanık bildirilmesini içeren 28.02.2005 ve 20.05.2005 günlü dilekçelerini hakime havale ettirdiği, tanıkların çağrılıp beyanlarına başvurulduğu, müştekinin, şikayetinin yargılamanın sonuna kadar devam ettiği ancak davaya katılıp katılmayacağının sorulmadığı anlaşılmıştır.

Yargılama sırasında yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 366. maddesinde katılma usulü düzenlenmiştir. Maddenin 1. fıkrasında "Müdahale, merciine verilecek bir dilekçe veya tutanak tutulmak üzere zabıt katibine yapılacak bir beyanla olur. Bu tutanak reis veya hakime tasdik ettirilir." Hükmü getirilmiştir.

Şikayetçinin, yargılama aşamasında soruşturmanın genişletilmesi ile ilgili olarak tanık dinletmeyi içeren dilekçeler ile başvuruda bulunmasının davaya katılma isteği niteliğinde olduğu gözetilmeyerek, bu istek hakkında mahkemesince olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir. Bu nedenlerle süresinde olan temyiz isteğinin kabul edilerek açıklanan nedenle hükmün bozulmasına karar verilmesi yerine yazılı biçimde temyiz isteğinin reddine karar verilmesi,

2- Keza; kararın verildiği tarihte 5271 sayılı CMK'nun yürürlüğe girmesi ve katılma ile ilgili yasanın 237 ve 238. maddelerinde yeni düzenlemeler yapılması nedeniyle bu yasanın olayımızda uygulanıp uygulanamayacağının tartışılması gerekmektedir.

2- Keza; kararın verildiği tarihte 5271 sayılı CMK'nun yürürlüğe girmesi ve katılma ile ilgili yasanın 237 ve 238. maddelerinde yeni düzenlemeler yapılması nedeniyle bu yasanın olayımızda uygulanıp uygulanamayacağının tartışılması gerekmektedir.

Çözümlenmesi gereken sorun katılma ile ilgili olarak 1412 sayılı CMUK'nun yanında hükümden önce yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nun uygulanıp uygulanmayacağı noktasındadır.

Yargılama, yasalarının zaman bakımından uygulanmasında genel ilke derhal uygulama, hemen uygulama ilkesidir. Bunun istisnası yasada aksi uygulamanın belirtilmiş olması halidir. Derhal uygulama ilkesi uyarınca, usul işlemleri, yapıldığı sırada yürürlükte bulunan yargılama yasası hükümlerine tabidir. Yürürlükteki yasaya göre yapılmış işlemler de sonradan yürürlüğe giren yasa nedeniyle geçerliliğini yitirmeyecektir. Yürürlüğe giren yeni yasa yargılaması devam eden davalarda hemen uygulanacaktır. Ancak, bu durum, önceki yasanın yürürlükte bulunduğu dönemde, o yasaya uygun biçimde yapılmış işlemlerin geçersizliği sonucunu doğurmayacağı gibi yenilenmesini de gerektirmeyecektir. Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.03.2006 tarih 2006/9-44 Esas, 2006/54 sayılı kararı aynı doğrultudadır.

Somut olayda, müştekinin şikayeti üzerine sanıklar hakkında yaralama, tehdit ve sövme suçlarından dava açılmış, yargılama sırasında müşteki dolaylı katılma isteğini içeren tanık listesini gösteren dilekçelerini ibraz etmiş, 5271 sayılı CMK yürürlüğe girdikten sonra müştekinin hazır bulunmadığı son oturum olan 14.06.2005 tarihinde sanıklar hakkında delil yetersizliği gerekçesiyle beraat hükmü kurulmuştur.

Müştekinin tanık listesini içeren dilekçesi üzerine, müdahilliğine karar verilmemesi tek başına bozma nedeni olması yanında, 5271 sayılı CMK'nun 238/2. maddesi uyarınca; davaya katılma hakkının kullanılması için dilekçe ile başvurma yönteminin yanı sıra, sözlü olarak yapılan istemin duruşma tutanağına geçirilmesi de yeterli görülmüş, hatta şikayetçi olan kişiye mahkemelerce, davaya katılmak isteyip istemediğinin sorulması hususunda zorunluluk getirilmesi nazara alındığında, müştekinin çağrılıp anılan madde uyarınca da davaya katılıp katılmayacağının sorulmayarak 5237 sayılı CMK'nun 238/2. maddesine aykırı davranılması nedeniyle de kararın bozulması gerektiği, görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurularak Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 25.09.2006 gün ve 2006/1466-15136 sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılarak, 1412 sayılı CMUK'nun 366 ve 5237 sayılı CMK'nun 238/2. maddelerine aykırı bulunan yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunulmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Şikayetçi F... Ünsal M... C.Başsavcılığına sunduğu 15.4.2004 tarihli şikayet dilekçesinde; içlerinde B... Özen ve M... Özen'in de bulunduğu beş kişi tarafından, silahla tehdit edildiğini, kendisine karşı etkili eylemde bulunulduğunu ve hakaret edildiğini belirterek şikayetçi olmuş, R... Kartal, Prestij otel lojman amiri ve A... isimli lojman görevlisini de tanık olarak göstermiştir.

C.Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda; M... Özen, B... Özen ve S... Erdem haklarında silahlı tehdit ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş, 1.11.2004 tarih ve 996 sayılı iddianame ile de anılan üç sanık hakkında "sanıkların, suç tarihinden 1 hafta öncesinde, kendilerine ait ev telefonunu rahatsız ettiği gerekçesi ile müştekinin çalıştığı otele gittikleri ve not bıraktıkları, telefonla arayarak sinkaflı sözler ile sövdükleri, "seni yaşatmayacağız" sözleriyle tehdit ettikleri, müştekinin aracını durdurarak tekme ve tokat ile vurdukları," iddiasıyla, TCY'nın 191/1, 482/2 ve 456/4. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

Şikayetçi F... Ünsal Sulh Ceza Mahkemesine hitaben yazdığı 28.2.2005 tarihli dilekçesinde; açık adreslerini bildirdiği R... Kartal, K... Aras ve A... Balgamış'ın tanık olarak dinlenilmelerini ayrıca, M... Özen'in savunmalarında bir bayanı rahatsız ettiği iddiası hususunda da, adı geçen bayanın adının tespit edilerek tanık olarak dinlenilmesini istemiş,

17.2.2005 tarihinde yapılan ilk oturumda, sanıkların savunmaları ve şikayetçinin beyanları saptanmış, şikayetçi şikayetini tekrar ederek, tanıklarını gelecek celse hazır edeceğini bildirmiş, mahkemece şikayetçinin ismini bildirdiği tanıkların soyadlarını mahkemeye bildirmesi için süre verilmesine, tanık K... Aras'ın davetiye ile celbine ve yargılamanın 24.5.2005 gününe bırakılmasına karar verilmiştir.

Şikayetçi 20.5.2005 tarihli dilekçesinde, 24.5.2005 tarihli duruşmaya yoğun işleri nedeniyle katılamayacağını belirterek, dinlenilmesini istediği tanıkları R... Kartal ve A... Belgamış'ın adreslerini bildirmiştir.

Şikayetçi 24.5.2005 tarihli oturuma mazeretli olarak katılmamış, bu celsede K... Aras tanık olarak dinlenilmiş, şikayetçinin bildirdiği tanıkların davetiye ile celplerine karar verilerek yargılama 19.07.2005 tarihine ertelenmiştir.

19.07.2005 tarihli oturumda sanıklar hazır olduğu halde, şikayetçinin yokluğunda tanıklar R... Kartal ve A... Belgamış'ın beyanları saptanarak her üç sanığın beraatlerine karar verilmiş, 06.09.2005 tarihinde şikayetçiye kalemde tebliğ edilen hüküm, şikayetçi tarafından aynı gün temyiz edilmiş, ancak temyiz istemi Yargıtay 2. Ceza Dairesince 25.09.2006 gün ve 1466-15136 sayı ile red edilmiştir.

19.07.2005 tarihli oturumda sanıklar hazır olduğu halde, şikayetçinin yokluğunda tanıklar R... Kartal ve A... Belgamış'ın beyanları saptanarak her üç sanığın beraatlerine karar verilmiş, 06.09.2005 tarihinde şikayetçiye kalemde tebliğ edilen hüküm, şikayetçi tarafından aynı gün temyiz edilmiş, ancak temyiz istemi Yargıtay 2. Ceza Dairesince 25.09.2006 gün ve 1466-15136 sayı ile red edilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 02.11.2006 gün ve 195371 sayı ile; itiraz yasayoluna başvurularak, temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılıp, 1412 sayılı CMUK'nun 366 ve 5237 sayılı CMK'nun 238/2. maddelerine aykırı olarak verilen yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunulmuştur.

Görüldüğü gibi öncelikle çözümlenmesi gereken sorunlar, usulüne uygun bir katılma istemi bulunup bulunmadığı ve ayrıca yargılamanın 5271 sayılı Yasa döneminde sonuçlandırılması nedeniyle 5271 sayılı Yasanın 238/2. maddesinde yer alan; "Duruşma sırasında şikâyeti belirten ifade üzerine, suçtan zarar görenden davaya katılmak isteyip istemediği sorulur." hükmünün somut olayda uygulanma olanağının olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 09.02.1999 gün ve 8-12, 28.05.2002 gün ve 129-261 sayılı kararında kabul edildiği ve süreklilik gösteren benzer kararlarında da vurgulandığı üzere; kamu davasının açılmasından sonra mahkemesine verilen dilekçelerle, sanığın cezalandırılmasını temin amacıyla tanık gösterilmesi veya soruşturmanın genişletilmesinin talep edilmesi davaya katılma istemi niteliğindedir. Anılan içtihatlar 5271 sayılı CMK uygulamasında da geçerliliğini korumaktadır. Konu yargılamada şikayetçi tarafından verilen 28.02.2005 ve 20.05.2005 tarihli dilekçeler bu nitelikte bulunduğundan 1412 sayılı CMUY'nın 366/2. maddesi uyarınca Yerel Mahkemece öncelikle bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile dosyanın 5271 sayılı Yasanın 237/2. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir. CYY'nın 238. maddesine aykırı davranılıp davranılmadığına ilişkin itiraz nedeninin ise somut olaydaki özellik nedeniyle bu aşamada değerlendirmesine gerek bulunmamaktadır.

SONUÇ

: Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 25.09.2006 gün ve 1466-15136 sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın, temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 21.11.2006 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1140, Karar No: 2021/2100, Tarih: 01.06.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/1140 E.  ,  2021/2100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 6183 sayılı Yasa’ya dayalı tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı reddine dair verilen hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf edilmiş, istinaf isteminin reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından bu kararın temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ... hakkında kuruma olan prim borçları nedeni ile 6183 sayılı Yasa gereğince hakkında takip yapıldığını, takibin semeresiz kaldığını, dava konusu taşınmazlarını mal kaçırma amacı ile davalı kızı Yeliz’e devrettiğini belirterek, tasarrufun iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın 6183 sayılı Yasa’nın 26. maddesinde belirtilen 5 yıllık sürede açılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Karar davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstinaf mahkemesi de, İlk Derece Mahkemesi kararında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesi ile davacı tarafça yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, anılan karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6183 sayılı Yasa’nın 24 ve devamı maddelerine dayalı olarak açılan tasarrufun iptali davasına ilişkindir.

5510 sayılı Yasa'nın 88. maddesinin 16. fıkrasında "Kurumun süresi içerisinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil ve Usulü Hakkındaki Kanunun 51., 102. ve 106. maddeleri hariç diğer maddeleri uygulanır.." aynı maddenin 19. fıkrasında da "Kurumun prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil ve Usulü Hakkındaki Kanunun uygulanmasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde Kurumun alacaklı birimin bulunduğu yer İş Mahkemesi yetkilidir." denilmektedir. (506 sayılı Yasa'nın 80/7) Anılan Yasa'nın 101. maddesinde de aynı yönde bir düzenleme ile "Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, bu Kanun hükümlerinin uygulamasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar iş mahkemelerinde görülür." hükmü yer almaktadır. (506 sayılı Yasa'nın 134. maddesi)

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre, davacının borcu prim alacaklarına ilişkin olup takip 6183 sayılı Yasa gereğince yapıldığı anlaşılmıştır. Dava ilk olarak Bursa İş Mahkemesinde açılmış iş mahkemesi 11.12.2014 tarihinde görevsizlik kararı vermiş ve karar temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşmiştir. HMK’nın 23/2. maddesi gereğince bu karar Bursa Asliye Hukuk Mahkemesini bağlamayacaktır.

Bu durumda, uyuşmazlığa genel mahkemelerde bakılamayacağından ve görev konusu kamu düzenine ilişkin olup mahkemece bu husus görevi nedeniyle resen gözönünde tutularak, dava dilekçesinin görev yönünden reddi ile dosyanın Bursa İş Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu durumda, uyuşmazlığa genel mahkemelerde bakılamayacağından ve görev konusu kamu düzenine ilişkin olup mahkemece bu husus görevi nedeniyle resen gözönünde tutularak, dava dilekçesinin görev yönünden reddi ile dosyanın Bursa İş Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile bozma nedenine göre diğer temyiz itirazları incelenmeksizin, temyize konu yerel mahkeme kararının HMK 371. maddesi gereğince BOZULMASINA, HMK 373/1. maddesi gereğince istinaf mahkemesi kararının kaldırılarak dosyanın kararı veren Bursa 2. Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Mahkemesi 9. Hukuk Dairesine gönderilmesine 01/06/2021 gününde Üye ... ve Üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353. maddesinin 1. fıkrası (a) bendinde kamu düzenine ilişkin olup ağır usul hatası olarak nitelenebilecek bazı hallerde bölge adliye mahkemesine ilk derece mahkemesi kararını kesin olarak kaldırma ve ilk derece mahkemesine gönderme hususunda yetki verilmiş ve anılan kararlar yönünden temyiz yolu kapatılmıştır. Hiç şüphesiz bu düzenlemenin amacı belirtilen usul hatalarının bir an önce giderilerek işin esasına yönelik yargılamaya geçilmesini temindir. Bahse konu kararlar yönünden ilk aşamada temyiz yolu kapalı ise de geri gönderme kararı üzerine ilk derece mahkemesince verilen karara karşı istinaf yoluna başvurulması halinde bölge adliye mahkemesince verilecek kararlar bakımından HMK 362. maddede sayılan haller dışında temyiz yolu açıktır. Temyiz incelemesinin kapsamına sadece işin esası değil kamu düzenine ilişkin hallerin de gireceği tartışmadan aridir. Yani Yargıtay, bölge adliye mahkemesince HMK. 353. maddenin 1. fıkrası (a) bendi kapsamında verilen kararların yerindeliğini esas yönünden yaptığı temyiz incelemesi sırasında denetleyebilir. Ancak HMK 362. maddenin 1. fıkrası (c) bendi kapsamında verilen görev ve yetkiye ilişkin kararlar bunun dışındadır. Zira kanun koyucu 28/07/2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7251 sayılı Kanun değişikliğinden önce -yani yasalaşan ilk şeklinde- HMK 353. maddenin 1. fıkrası (a) bendi kapsamında bulunan diğer haller bakımından temyiz yolunun kapalı olduğunu belirtmemiş iken görev ve yetkiye ilişkin kararlar yönünden temyiz yolunun kapalı olduğunu açıkça belirtmiş, bununla da yetinmemiş bölge adliye mahkemesinin kanun yolu incelemesi sonucunda kesinleşen göreve ve yetkiye ilişkin kararlarının davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağı düzenlemesini vazetmek suretiyle bu kararların temyiz mahkemesi olan Yargıtay'ı da bağlayacağını kabul etmiştir. Her ne kadar, 7251 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonra HMK 353. maddenin 1. fıkrası (a) bendi uyarınca verilen tüm kararlara karşı temyiz yolu kapatılmış ise de bundan amaç anılan bent yönünden verilen kararlara karşı doğrudan Yargıtay'a temyiz yoluna başvurulup başvurulamayacağı hususundaki tereddütleri gidermek olup bilahare esas yönünden yapılacak temyiz incelemesi sırasında görev ve yetki konusu dışındaki haller bakımından temyiz yolunu kapatmak değildir. İlk derece mahkemelerinin görev ve yetkisi bakımından bizi farklı sonuca götüren HMK 362/1-c maddesindeki hükmün HMK 353. maddenin 1. fıkrası (a) bendindeki diğer hallerden ayrı olarak düzenlenmesinin yanında HMK 23. maddenin 2. fıkrasındaki düzenlemedir de. Bu maddenin karşılığı olan yani yerine düzenlendiği 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) 25/3. maddesi, Yargıtayca verilen merci tayini kararları ile temyiz incelemesi sonucunda kesinleşen göreve veya yetkiye ilişkin kararların davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağı şeklindeydi