muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6562, Karar No: 2014/8907, Tarih: 29.04.2014

Öte yandan, bir devleti oluşturan unsurlardan biri insan unsuru ise bunun kadar önemli olan ötekisi topraktır. İşte bu nedenle Devlet, nüfus sicilleri gibi tapu sicillerinin de tutulmasını üstlenmiş, bunların aleniliğini (herkese açık olmasını) sağlamış, iyi ve doğru tutulmamasından doğan sorumluluğu kabul etmiş, değinilen tüm bu sebeplerin doğal sonucu olarak da tapuya itimat edip, taşınmaz mal edinen kişinin iyi niyetini korumak zorunluluğunu duymuştur. Belirtilen ilke TMK'nin 1023. maddesinde aynen "tapu kütüğündeki sicile iyi niyetle dayanarak mülkiyet veya başka bir ayni hak kazanan 3 ncü kişinin bu kazanımı korunur" şeklinde yer almış, aynı ilke tamamlayıcı madde niteliğindeki 1024.maddenin 1. fıkrasına göre "Bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise bunu bilen veya bilmesi gereken 3 ncü kişi bu tescile dayanamaz" biçiminde öngörülmüştür.

Ne var ki; tapulu taşınmazların intikallerinde, huzur ve güveni koruma, toplum düzenini sağlama uğruna, tapu kaydında ismi geçmeyen ama asıl malik olanın hakkı feda edildiğinden iktisapta bulunan kişinin, iyi niyetli olup olmadığının tam olarak tespiti büyük önem taşımaktadır. Gerçekten bir yanda tapu sicilinin doğruluğuna inanarak iktisapta bulunduğunu ileri süren kimse diğer yanda ise kendisi için maddi, hatta bazı hallerde manevi büyük değer taşıyan ayni hakkını yitirme tehlikesi ile karşı karşıya kalan önceki malik bulunmaktadır.

Bu nedenle, yüzeysel ve şekilci bir araştırma ve yaklaşımın büyük mağduriyetlere yol açacağı, kişilerin Devlete ve adalete olan güven ve saygısını sarsacağı ve yasa koyucunun amacının ilk bakışta, şeklen iyi niyetli gözükeni değil, gerçekten iyiniyetli olan kişiyi korumak olduğu hususlarının daima göz önünde tutulması, bu yönde tüm delillerin toplanıp derinliğine irdelenmesi ve değerlendirilmesi gerekmektedir.

Nitekim bu görüşten hareketle, "kötü niyet iddiasının def'i değil itiraz olduğu, iddia ve müdafaanın genişletilmesi yasağına tabii olmaksızın her zaman ileri sürülebileceği ve mahkemece kendiliğinden (resen) nazara alınacağı” ilkeleri 8.11.1991 tarih l990/4 esas l99l/3 sayılı İçtdihadı Birleştirme Kararında kabul edilmiş, bilimsel görüşlerde aynı doğrultuda gelişmiştir.

Nitekim bu görüşten hareketle, "kötü niyet iddiasının def'i değil itiraz olduğu, iddia ve müdafaanın genişletilmesi yasağına tabii olmaksızın her zaman ileri sürülebileceği ve mahkemece kendiliğinden (resen) nazara alınacağı” ilkeleri 8.11.1991 tarih l990/4 esas l99l/3 sayılı İçtdihadı Birleştirme Kararında kabul edilmiş, bilimsel görüşlerde aynı doğrultuda gelişmiştir.

Somut olaya gelince; davalı Mustafa'nın 02.06.2008 tarihli celsede "... Fethiye Deveci’nin, E.. D..’nin kızı olduğunu biliyordum...", "...hepimiz aynı köylüyüz annem ve babam E. A. D.de tanırlarmış Y.. K..’nun eşi de benim amcamın oğludur. Bu sebeple tanırım. Taşınmazı satın alırken tüm kardeşler hazırdı ancak F. D. sormadım. F. D. annesi babam tarafından akrabam olur ancak küs oldukları için görüşmüyorlar.." şeklide beyanda bulunduğu gibi davalılardan Dilara'nın aynı celsedeki beyanında "...Fethiye'nin nerde olduğunu sorduğumda biz onu hallettik o imzasını attı dediler. M.. K.. da orda idi bizler paramızı aldık" dediği, davalılardan Y.. K..'nun ise; "... biz tapuya gidip tüm kardeşler imzamızı attık M.. K.. da vardı bir tek F.D.yoktu ben nerde diye sorduğumda o daha önce parmak bastı imzasını attı dediler" şeklindeki beyanları dikkate alındığında; davalı Mustafa'nın; davacı Fethiye'nin muris E.. D.. mirasçısı olduğunu bilen kişi konumda olduğu bu durumda davalı Mustafa'nın TMK'nın 1023 maddesinin koruculuğundan yararlanamayacağı tartışmasızdır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4472, Karar No: 2012/6369, Tarih: 28.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4472 E.  ,  2012/6369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davalının hukuka aykırı davranışlarına son verilmesi konusunda uyarılması, devamı halinde Kat Mülkiyeti Kanununun 25.maddesine göre kat mülkiyetinden çıkarılmasına karar verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, davalının site içinde komşuluk hukukuna uygun olmayan davranışlarda bulunduğunu, bahçesine astığı çamaşırların davalı tarafından ıslatıldığını belirterek davalının hukuka aykırı davranışlarına son verilmesini, devamı halinde Kat Mülkiyeti Yasasının 25. maddesi uyarınca kat mülkiyetinden çıkarılmasını ve uğramış olduğu zararın tazminini istemiş, mahkemece davalının komşuluk hukuku gereği katlanılma sınırlarını aşan bir eyleminin davacı tarafça ispat edilmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

634 Sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 18. maddesinin birinci fıkrasına göre; kat malikleri gerek bağımsız bölümleri gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kurallarına uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememekle karşılıklı olarak yükümlüdürler.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden, davalının davacıya ait çamaşırları ıslattığı ve davacıyı rahatsız ettiği anlaşılmakla Kat Mülkiyeti Yasasının 33.maddesi uyarınca mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçelerle davanın tümden reddi yolunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/6996, Karar No: 2007/4185, Tarih: 15.06.2007

11. Ceza Dairesi 2005/6996 E., 2007/4185 K.

**11. Ceza Dairesi 2005/6996 E., 2007/4185 K.**

**- LEHE OLAN HÜKÜMLERİN UYGULANMASI

- ZAMAN BAKIMINDAN UYGULAMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 692 ]

**"İçtihat Metni"**

Resmi evrakta sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından sanıklar U, I.. B.. ve S.. D.. 'nin yapılan yargılamaları sonunda: Sanıklar U.., I.. B..'ın beraatine, sanık S.. D..'in ise evrakta sahtecilik suçundan ceza tayinine yer olmadığına ve dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine dair İSTANBUL 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 8.4.2004 gün ve 2003/371 Esas, 2004/94 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık S.. D.. müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığının bozma isteyen 25.07.2005 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle, incelenerek gereği görüşüldü:

Katılan vekilinin temyiz dilekçesi kapsamına göre sanıklar I.. ve S.. D.. hakkındaki hükümlerle sınırlı olarak yapılan incelemede;

1-Dosyada mevcut 20.03.2004 tarihli emekli banka müfettişi ve müdürü tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda suça konu yabancı kaynaklı belgenin "çek" ibaresi dışında tüm unsurlarını taşıdığına dair mütalaası, TTK.nun 692. maddesinin 1. bendinde "Çek" kelimesini ve eğer senet Türkçe'den başka bir dille yazılmış ise o dilde "Çek" karşılığı olarak kullanılan kelimeyi,…

….. ihtiva eder."Şeklindeki düzenleme karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından öncelikle suça konu yabancı kaynaklı belgenin tamamının özellikle bankacılık hukukunu bilen bir tercüman vasıtası ile tercüme ettirilerek ülkemiz veya belgenin ait olduğu ülke açısından "çek" veya benzeri bir ibarenin olup olmadığı tespit ettirilip, bahsi geçen bilirkişi raporundaki belge üzerinde lehdar adı üzerinde yapıldığı belirlenen silinti ve kazıntı yapıldığına dair tespitlerde göz önünde bulundurularak sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu, belge üzerinde "çek" ibaresi bulunmadığı gerekçesi ile resmi evrakta sahtecilik suçundan sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

2-Lehdar bölümünde yazılan isim silinip kendi adı yazılmak suretiyle üzerinde tahrifat yapılan suça konu yabancı bankaya ait belgeyi katılan bankanın Şişli şubesine ibraz edilerek tahsil ettikten sonra diğer sanık S.. D..'ye verdiği ve 05.10.2003 tarihli sorgu hakimliğindeki savunmasında da bu iş karşılığında 4.500 dolar aldığını ikrar eden sanık Işık hakkında banka aracı kılınmak suretiyle dolandırıcılık suçunun sübuta erdiğinin kabulü ile mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

2-Lehdar bölümünde yazılan isim silinip kendi adı yazılmak suretiyle üzerinde tahrifat yapılan suça konu yabancı bankaya ait belgeyi katılan bankanın Şişli şubesine ibraz edilerek tahsil ettikten sonra diğer sanık S.. D..'ye verdiği ve 05.10.2003 tarihli sorgu hakimliğindeki savunmasında da bu iş karşılığında 4.500 dolar aldığını ikrar eden sanık Işık hakkında banka aracı kılınmak suretiyle dolandırıcılık suçunun sübuta erdiğinin kabulü ile mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

3-Kabule göre hükümden sonra, 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren, 5335 Sayılı Yasanın 22. maddesi ile 5083 Sayılı Yasanın 2. maddesine eklenen son fıkrası uyarınca, bir Yeni Türk Lirasının altında kalan tutarların atılmasında ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 Sayılı Kanunla değişik 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca; anılan Kanunlar değerlendirilerek sonucuna göre sanık S D'nin hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ile sanık S.. D.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.06.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14558, Karar No: 2014/2795, Tarih: 27.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/14558 E.  ,  2014/2795 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/20123

MAHKEMESİ : Antalya 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/10/2011

NUMARASI : 2010/1236 (E) ve 2011/701 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının, hükümleri sanık lehine temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Müşteki M.H'nin ve olay tanığın diğer müşteki Y.D.'ın aşamalardaki anlatımlarına, mağdurun adli raporu içeriğine ve tüm dosya kapsamına göre, olay tarihinde sanık tarafından müştekiye fırlatılan ve ele geçirilemeyen cismin müştekinin gözlüğüne isabet ederek müştekinin burnundan yaralanmasına sebebiyet verdiği anlaşılmakla, suçta kullanılan ancak ele geçilemeyen cismin fiilen saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile, doğurduğu sonuç itibariyle fiilen saldırıda kullanılmaya elverişli olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 6. maddesinin 1/f-4 bendi kapsamına giren silah niteliğinde olduğu gözetilmeden, "...cismin ele geçmemiş oluşu gözetilerek eylemin silahtan sayılan alet ile işlendiğine dair delil bulunmadığı..." şeklinde yasal olmayan gerekçeyle, 5237 sayılı TCK'in 86/3-e maddesinin uygulanmaması,

2) Sanığın adli sicil kaydında bulunan, Elmalı Sulh Ceza Mahkemesinin 18.12.2007 tarihinde kesinleşmiş, 31.10.2007 tarih ve 2007/122 esas-2007/306 karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-a-e, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 1.800 TL. adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün, kesin nitelikte olması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'un 305/son maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmeden sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 27.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7070, Karar No: 2012/8837, Tarih: 06.07.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/7070 E.  ,  2012/8837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk,... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.

Dosya kapsamından, nüfus kayıt sisteminde yerleşim yeri olarak bildirilen " ... Mahallesi, ... Sokak, NO;4/1 Tuzla/ ..." adresin, 10.08.2011 tarihli Tuzla İl Emniyet Müdürlüğünün tutanağı ile çocuk meslek edindirme ve Rehabilitasyon Merkezinin adresi olduğu, kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin "... ... Kasabası, ... Mahallesi, Yeni Cami Sokak NO;99 .../ ..." adresi olduğu 12.04.2011 günlü müddetname ve hükümlünün 13.10.2011 günlü ifade tutanağı ile anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Felahiye Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 06.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/784, Karar No: 2013/4218, Tarih: 18.02.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/784 E.  ,  2013/4218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın “sinir hastası olduğundan sözleri sarfettiğini” savunması karşısında; suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda yöntemince rapor alınmadan, hükümlülük kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4040, Karar No: 2015/5192, Tarih: 23.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4040 E.  ,  2015/5192 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Bakanlık, husumet itirazında bulunarak davanın reddi gerektiğini, davalı şirketler ise; davacının iş akdinin feshedilmediğini, yeni ihaleyi alamaması nedeniyle çıkışının bildirilmek zorunda kalındığını davacının yeni ihaleyi alan firmada çalışmasına devam ettiğini bu nedenle feshe bağlı alacakların verilmeyeceğini, tüm haklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı tanık beyanlarından da anlaşıldığı üzere, davacı işten çıkışının verilmesini takip eden 15 gün içinde çalıştığı davalı Bakanlığa bağlı hastanede, yeni ihaleyi alan şirket nezdinde çalışmaya başlamış ve halen de çalışmaya devam etmektedir. Davacının son alt işveren davalı şirketten çıkışının bildirilmesinden 15 gün sonra ihaleyi alan yeni dava dışı firmada çalışmaya başlaması arasında geçen süre, makul süreyi aşmamış olduğundan eski çalışmanın devamı olup yeni bir iş akdi olarak kabulü isabetsizdir. Bu nedenle davacının feshe bağlı alacaklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağı taleplerinin reddi gerekirken hüküm altına alınması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

O halde davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine 23.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16993, Karar No: 2015/30831, Tarih: 10.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/16993 E.  ,  2015/30831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/205624

MAHKEMESİ : Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/01/2011

NUMARASI : 2009/447 (E) ve 2011/48 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, S.. S.. ile arasında alacak verecek meselesinden husumet bulunduğu, mağdur ve tanıkların S.. S..'nin yanında çalışan işçileri olduğu, sanığın tüm aşamalarda mağdurların bulunduğu işyerine konuşmaya gittiğini savunması ve suçlamaları kabul etmemesi, mağdur ve tanıkların, sanığın elinde olduğunu iddia ettikleri silahın rengi konusunda çelişkili beyanlarda bulunmaları karşısında, mağdur ve tanıkların tekrar mahkemeye celbiyle bu çelişkilerin giderilmeye çalışılması, giderilemediği takdirde şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince TCK'nın 106/1-1. maddesinden hüküm kurulması, gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de;

a-Sanığın birden fazla mağdura yönelik yüze karşı tehdit ve mağdur S.. S..'nin yokluğunda" Sebahattin'i arayın gelsin, vuracağım" sözleri nedeniyle zincirleme tehdit suçuna ilişkin hükümlerin uygulanması ile yetinilmesi gerekirken, aynı anda yoklukta ve yüze karşı gerçekleştirilen eylemlerden dolayı ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması,

b-5237 sayılı TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun süresi ve kapsamı açısından anılan Kanun maddesinin 3. fıkrası hükmünün gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık A.. Ç.. müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.