muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/465, Karar No: 2021/122, Tarih: 18.03.2021

...’ın tabancayla yere doğru ateş ettiği, iş yeri çalışanlarının da tabancalarıyla havaya doğru ateş etmeye başladıkları, bu esnada kimin silahından çıktığı tespit edilemeyen seken bir kurşunun isabet etmesi sonucunda inceleme dışı sanık ...'ın ağız bölgesinden yaralandığı, yaşanan kavga sırasında darp edilen ...’ın tabancasının da bar çalışanlarınca elinden alındığı, bunun üzerine sanığın inceleme dışı sanık ... ve arkadaşı ... ile birlikte, kullandığı araçla olay yerinden kaçtığı, yaralanıp tedavisi yapıldıktan sonra taburcu olan ...’in olay günü olan 12.11.2015 tarihinde sanık ...’ın sahibi olduğu, inceleme dışı sanık ...’ün devralma sürecinde olduğu, ...’ın ise yevmiye usulü zaman zaman çalıştığı ...’taki... Kıraathanesi’ne geldiği, yanında sanık ... bulunduğu hâlde saat 21.00 sıralarında ...'da garson olarak çalışan tanık Nail Sepetçioğlu'nu telefonla aradığı, telefonu açan Nail’e “2-3 dakikaya kadar konuşmaya geleceğim, Yunus aşağıya insin, garsonlar da aşağıya insin" diyerek ...çalışanlarını iş yerinin önüne çağırdığı, ancak bar çalışanlarının aşağı inmedikleri, bu arada inceleme dışı sanıklar ... ve ...'ün barın tam karşısındaki ...’ta mevzilenerek hedef aldıkları ...’ı çarpraz ateşe tuttukları, açılan bu ateş sonucu ...kapısında kahyalık yaparak müşterileri karşılayan, bir çocuk babası, 46 yaşındaki maktul ...’ın sırtına isabet eden kurşunun yol açtığı iç organ ve büyük damar yaralanması sonucu hayatını kaybettiği, olay yerinde iki ayrı silahtan atılmış toplam 6 adet 7,65 mm çapında kovan bulunduğu, olaydan sonra sanık ... tarafından mezarlığa gizlenen ve ...’ın tarifi üzerine bulunan 7,65 mm çaplı tabancanın ... tarafından kullanılan silah olduğunun sanık ... tarafından ikrar edildiği anlaşılan olayda; sanık ...'ın inceleme dışı sanıklar ... ve ... üzerinde onları suç işlemeye yönlendirebilecek düzeyde etkin oluşu, sanık ...'ın 07.11.2015 tarihinde gece saat 02.00 sıralarında telefon ile çağrılması üzerine hiç tereddüt etmeden, yanına ruhsatsız tabanca da alarak sanık ...'ın bulunduğu alkollü ortama girmeye çalışması, kapıdaki görevlilere kendisinin ...’ın adamı olduğunu beyan ederek diklenmesi, ...’ın yaşanan kavga olayından sonra olay yerinden sanık ...’la birlikte ayrılması, inceleme dışı sanıklar ..., ... ve ...’ın olay sonrası davranışlarının koşutluk göstermesi, yakın irtibatlarını kesmemeleri ve vakitlerini çoğunlukla sanık ...'ın çevresinde geçirmeleri, ... Kahvehanesi'nin işletmesi üstlendiğini belirten sanık ...’ün, sanığın azmettirmesi dışında maktulün ölümü ile neticelenen silahlı saldırıya katılmasını makul gösterecek hiçbir sebebin mevcut olmaması, hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanık ...’ın 07.11.2015 tarihinde ...’da karıştığı kavganın yarattığı fiziksel ve psikolojik travmanın tesiri ile yağma, nitelikli öldürme gibi suçlardan ceza evine girip çıkmış olan ve sürekli çevresinde bulundurduğu ... ile ...’ü ..

... Kahvehanesi'nin işletmesi üstlendiğini belirten sanık ...’ün, sanığın azmettirmesi dışında maktulün ölümü ile neticelenen silahlı saldırıya katılmasını makul gösterecek hiçbir sebebin mevcut olmaması, hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanık ...’ın 07.11.2015 tarihinde ...’da karıştığı kavganın yarattığı fiziksel ve psikolojik travmanın tesiri ile yağma, nitelikli öldürme gibi suçlardan ceza evine girip çıkmış olan ve sürekli çevresinde bulundurduğu ... ile ...’ü ...’a yönelik silahlı saldırıyı yapmaları yönünde azmettirdiği, bu şekilde sanığa atılı kasten öldürme suçuna azmettirmenin sabit olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı; "12.11.2015 tarihinde ...çalışanı ...'ın haklarında mahkûmiyet hükmü kesinleşen müşterek failler ... ve...tarafından silahlı ateş edilmek suretiyle öldürülmesine ilişkin maddi olayın oluşuna dair, yerel mahkeme, özel daire ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun çoğunluk görüşüyle tarafımızca görüş farklılığı yoktur. Uyuşmazlık konusu eylemi gerçekleştiren faillerin sanık ... tarafından azmettirilmeleri sonucu işleyip işlemedikleri noktasında toplanmaktadır.

Kural olarak olay mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda yüz yüzelik ilkesi doğrultusunda, hukuka uygun şekilde toplanan deliller hâkim tarafından serbestçe takdir edilerek maddi olayın oluşuna dair vicdani kanaate varılacaktır. Temyiz denetiminde ise vicdani kanaate erişim için yapılan yargılamada usule ilişkin kurallara uyulup uyulmadığı, hadisenin tam olarak aydınlatılabilmesi için soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin eksiksiz yapılıp yapılmadığı, maddi olaya ilişkin kabulün akla, mantığı, bilimsel kurallara ve hayat tecrübelerine aykırı olup olmadığı denetlenecektir. Özet olarak vicdani kanaate 'sezgilerle mi' yoksa akıl yoluyla mı ulaşıldığı değerlendirilmelidir.

Geçmişte olup biterek tarihe mal olmuş bir olayın, ya da olaylar bütününün, onun belli parçalarını temsil eden vasıtalar, yani deliller aracılığıyla bugün ortaya konulmuş hâline maddi gerçek diyoruz.

Mutlak gerçek ise artık aksinin kabulü için hiçbir şekilde mümkün olmayan, her türlü değişik ihtimalin bertaraf edildiği gerçektir. Oysa zaman geri alınmaz, her olay kendine özgüdür ve geçmişin canlandırılması ancak yaklaşık olarak mümkündür.

Çoğu zaman maddi gerçeğin, mutlak gerçekle aynı olması beklenebilir. En azından bu konudaki şüphelerin yenilmesi her iki gerçek arasındaki şüphelerin ortadan kaldırılması gereklidir. Maddi gerçek, o konudaki en doğru bilgilere dayanmakla birlikte, tasavvur edilebilecek her türlü şüphe bertaraf edilemez. Ortadan kaldırılması gereken şüphe gerekçeye dayanılarak ileri sürülmesi mümkün olanlardır. Bu nedenledir ki ceza hukukumuzda maddi olguların ispatındaki amaç, mutlak değil maddi gerçeğe erişebilmek, dolayısıyla gerekçeye dayanan şüpheyi bertaraf etmektir. Zaten tasavvuru mümkün olan her türlü şüphenin yenilmesi mümkün olmadığına göre vicdani kanaatte maddi gerçeğe ilişkindir. Dolayısıyla bertaraf edilen şüphe akla, mantığa uygun gerekçeye dayanan şüphedir. Şüpheyi yenebilmek ve gerçeğe ulaşabilmek için kullandığımız verilerin sayısı ve nitelikleri arttıkça varılan sonuçların da gerçeğe uygun olma ihtimali artacaktır. 'Diğer taraftan akıl ve mantığı hiçe sayarak aşırı şüpheciliğe dayanan bir vicdan asla rahata kavuşamayacaktır.' (Sahapiro'ya atfen Feyzioğlu, Vicdani Kanaat.sf.16)

Araştırma yapmamıza rağmen maddi gerçeğin ne olduğundan şüphe ediyorsak henüz ona ulaşmamışız demektir. Ancak şüpheyi yenerek vicdani kanaate sahip olabiliriz.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda; sanık ile maktül arasında geçmişte yaşanan olaylar sebebiyle husumet olduğu, kabule göre, eylem öncesinde sanık ... tarafından ...çalışanlarının, bar dışına çıkmaları için telefon edildiği sırada sanık ...'ın haberdar olduğu,

Sanığın tüm aşamalarda suçlamayı kabul etmediği, olayda kullanılan silahın sanık tarafından temin edildiğinin sabit olmadığı, eylemi gerçekleştirenlerin hiçbir aşamada sanıkla ilgili beyanlarının bulunmadığı, olayın geçmişi, oluşu ve aralarındaki husumet nedeniyle genel hayat tecrübelerinden hareketle sanığın azmettirici olduğunun kabulüne varıldığı görülmektedir. Yani mahkûmiyete somut delillerden ziyade genel hayat tecrübelerinden hareketle ulaşılmıştır.

Ceza yargılamasındaki amaç maddi gerçeğin her ne şekilde olursa olsun değil, insan onuruna yakışır yöntemlerle erişmektir. Bu nedenle masumiyet karinesi kabul edilmiş maddi gerçeğe erişmekte kullanılacak, emredici usul hükümlerine yasalarda yer verilmiştir. Evrensel olan kurallardan birisi de 'şüpheden sanık yararlanır.' ilkesidir. Bu husus birçok Ceza Genel Kurulu kararında; 'Ceza Usul Hukukunun genel prensiplerinden olan 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesi uyarınca bir suçtan cezalandırmanın genel koşulunun, suçun kuşkuya yer verilmeyecek şekilde ispat edilmesine bağlı olduğu, kuşkulu ve tam olarak aydınlatılmamış olaylar ve iddiaların sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı, yine ceza mahkûmiyetinin yargılanması sürecinde toplanan kanıtların bir kısmına dayanıp, bir kısmı göz ardı edilerek ulaşılan olası kanıya değil, kesin açık bir ispata dayanması, bu ispatın hiçbir kuşku ve başka türlü oluşa imkan vermeyecek açıklıkta olması gerektiği, yüksekte olsa bir olasılığa dayalı olarak sanığın cezalandırılmasının, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmada varsayıma dayalı karar vermek anlamına geleceği, bu durumda ceza yargılamasında mahkûmiyetin büyük veya küçük olasılığa değil, her türlü şüpheden uzak kesinliğe dayanmasının şart olduğu, adli hataların önüne geçebilmenin başka da bir yolu olmadığı' şeklinde ifade edilmiştir.

Sanığın işlenen suçu biliyor olması suça iştirak anlamına gelmeyecektir. Ancak suçu ihbar etmemekten doğacak sorumluluk söz konusu olabilir. Tüm açıklanan bu nedenlerden dolayı sanığın,haklarında verilen mahkûmiyet hükümleri kesinleşen hükümlüleri kasten öldürme suçuna azmettirdiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabul edilmesi gerektiği" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3434, Karar No: 2013/9212, Tarih: 28.03.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/3434 E.  ,  2013/9212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Hakaret suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılan ...'ün hükümden sonra verdiği 06/05/2010 tarihli dilekçesinde sanık hakkında şikayetinden vazgeçtiğini belirtmesi karşısında,sanığın ''..senin burnundan getireceğim.'' şeklindeki sözlerle tehdit eyleminin TCK'nın 106/1. maddesinin son cümlesi kapsamında soruşturulması ve kovuşturulması şikayete tabi olan sair tehdit suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, TCK'nın 73 ve CMK'nın 243. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/36860, Karar No: 2013/51, Tarih: 14.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/36860 E.  ,  2013/51 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, milli bayram çalışması ve ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 2008 Haziran ayı ücretinin ödenmemesi nedeni ile iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma,hafta tatili,ulusal bayram genel tatil ve ücret alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının haksız ve sebepsiz olarak feshettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davacının ücretinin ödenmemesi ve ... ya da ücretinin tam yansıtılması nedeni ile haklı nedenle feshedildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Somut olayda, mahkeme gerekçeli kararında bilirkişi raporunu esas aldığını belirtmişse de; hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın 6 günü 8.30-20.00 saatleri arası çalıştığı, 1,5 saat ara dinlenme yaptığı ve haftada 15 saat fazla çalışma yaptığı tespit edilmesine karşın mahkemenin gerekçesinde davacının haftanın 6 günü, öğle arası 1 saat mola ile 8.30-18.00 saatleri arasında ortalama günlük 1,5 saat fazla mesai ile çalıştığı şeklindeki tespiti ile gerekçeli karar ile hükme esas alınan bilirkişi raporu arasında çelişki meydana getirilmesi, davalı tarafından sunulan öğrenci takip formalarının fazla mesai hesabında değerlendirilmemesi ve davacının KPSS programında görev alıp almadığı yönünde inceleme yapılmaması bozma nedenidir. Ayrıca gerekirse mahkemece tanıkların yeniden dinlenerek davacının saat 20.00'ye kadar ne iş yaptığının sorulması da gerektiğinden eksik inceleme ile verilen kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16003, Karar No: 2013/2298, Tarih: 26.02.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/16003 E.  ,  2013/2298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ...., ... Sigorta AŞ. arasındaki dava hakkında Ordu 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 12.10.20109 gün ve 2008/115 E,2010/367 K sayılı hüküm Dairenin 14.06.2012 gün ve 2012/6992-7819 sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalı ... şirketi vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 Sayılı HMK.nin geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 Sayılı HUMK.nin 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 219,00 TL para cezasının davalı ...'den alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 6,55 TL kalan red harcının karar düzeltme isteyen davalı ...'den alınmasına 26.2.2013 tarihinde üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Uyuşmazlık, 2918 sayılı KTK.dan doğan, kusursuz (tehlike) sorumluluğu nedeniyle, sigorta ettireni ve sürücüsü olduğu araçta geçirdiği trafik kazası sonucu vefat eden işletenin (sürücü) ölümü nedeniyle desteğinden yoksun kalanların tazminat taleplerinde, ölen desteğin müterafik kusurunun tazminattan indirim sebebi teşkil edip etmeyeceği, desteğin kusurunun araç ZMSS.ini düzenleyen sigorta şirketini ne şekilde etkileyeceğine ilişkindir.

Konu ile ilgili yasal düzenlemeler gözden geçirildiğinde;

6098 sayılı TBK.nun 51/1 maddesinde "Hakimin tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını gözönüne alarak belirleyeceği" ,

TBK. 52/1 maddesinde " zarar görenin zararı doğuran fiile razı olması veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olması veya tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırması halinde hakim tazminatı indirebileceği veya tamanen kaldırabileceği",

TBK 53/3 maddesinde "ölenin desteğinden yoksun kalan kişilerin bu sebeple uğradıkları kayıpların" ölüm halinde uğranılan zararlardan bulunduğu,

2918 sayılı KTK 85/1 maddesinde "Bir motorlu aracın işletilmesinin bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olması durumunda motorlu aracın bir teşebbüsün ünvanı veya işletme adı altında veya bu teşübbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibinin doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulacağı",

2918 sayılı KTK 85/son maddesinde " işleten ve araç işleticisi teşebbüs sahibinin, aracın sürücüsünün veya aracın kullanılmasına katılan yardımcı kişilerin kusurundan kendi kusuru gibi sorumlu", olduğu,