muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/25278, Karar No: 2010/6021, Tarih: 08.03.2010

Davacı ile TİP 2 sözleşmesi adı altında imzalanan iş sözleşmesinde “Bu sözleşmenin düzenlenmesine yol açan 406 sayılı Kanun Ek m.29 a eklenen hüküm ile getirilen kamu kurum ve kuruluşlarına nakil/bildirim hakkından yararlanmak isteyen taraflar, bu taleplerini en geç 90 gün öncesinden karşı tarafa bildirmek zorundadırlar. Bu 90 günlük bildirim yükümlülüğüne hem çalışan ve hem de şirket uymak zorundadır. Ancak, bu bildirimin yapılmasından sonra şirket, ilgili yasal düzenlemede öngörülen usul ve esaslar dahilinde Devlet Personel Başkanlığına çalışanın 406 sayılı Kanun Ek madde 29/1 fıkrası gereği kamu kurum ve kuruluşlarına nakil işlemlerinin başlatılması için bildirimde bulunur. Bildirim ile birlikte bu sözleşme sona erer ve çalışanın şirketle ilişiği kesilir” şeklinde 4046 sayılı Kanunun 22 ve 406 sayılı Kanunun ek 29.maddesinde belirtilen düzenlemelere paralel kurallar kararlaştırılmıştır.

Davalı işveren, 406 sayılı Kanunun ek 29.maddesinde ve iş sözleşmesinde açıkça belirtilmiş olan yetkisine dayanarak nakil işlemlerinin başlatılması için ilgili kamu kurumuna bildirimde bulunmuştur. Davacı işçi, davalı işverenin sözü edilen nakil/bildirim yetkisinden iş sözleşmesinin yapıldığı sırada haberdardır. Nakil talebinde bulunma yetkisinin davacıda da olduğu düşünüldüğünde davalı işverence yapılan işlemin yasadan kaynaklanan bildirim yetkisini kullanmaktan ibaret olduğu açıktır. İşlem sonuç itibariyle iş sözleşmesinin sona ermesine yol açmakta ise de, kanundan kaynaklanan bir yetkinin kullanılması söz konusu olduğundan 4857 sayılı İş Kanunun 21.maddesinde öngörülen “geçerli neden”in mevcut olduğu kabul edilmelidir. Belirtilen maddi ve hukuki olgular karşısında davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-)İzmir 8.İş Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı ( 198.30 ) TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.000.- TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 08.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2915, Karar No: 2013/4693, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/2915 E.  ,  2013/4693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacılar vekili tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen kadastro tesbitine itiraz davası sırasında davacılar vekili tarafından 12.02.2013 tarihli dilekçe ile "...Davacılar tarafından açılan 46 adet dava dosyasında bilirkişi incelemesi dahi yapılmadan davanın reddine karar verildiğinden ihsası reyde bulunduğu...” gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen Hâkim Mustafa Karabay (42411)'ın, talebin reddinin gerektiği yönündeki görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından, "...Talebin kanunda belirtilen hiçbir sebebe dayanmadığı, temyizi kabil olarak verilen önceki kararlar nedeniyle yapıldığı..." gerekçesiyle reddi hâkim talebinin REDDİNE ve reddi hâkim talebinde bulunan taraflar hakkında H.M.K.'nun 42/4. maddesi uyarınca ayrı ayrı 500.- TL disiplin para cezası uygulanmasına ilişkin verilen karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar H.M.K.’nun 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden olmadığı gibi benzer bir davada kanunî zorunluluk nedeniyle açıklanan hüküm gerekçelerinin temyize konu dosya kapsamındaki dava ile ilgili olarak görüşünü açıklamak ve ihsası reyde bulunmak şeklinde değerlendirilemeyeceği, her davanın kendi içindeki delillere göre değerlendirilmesi gerektiğinden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacılara yükletilmesine 29/04/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3738, Karar No: 2023/4682, Tarih: 02.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/3738 E.  ,  2023/4682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/562 E., 2023/9 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın davalılar ...ve Oğuz yönünden açılmamış sayılmasına, diğer davalılar ... ve Medicana Hastane İşletmeciliği. A.Ş. (Eski Unvanı Işıl Sağlık Hizm. A.Ş.) yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Medicana Hastane İşletmeciliği. A.Ş. (Eski Unvanı Işıl Sağlık Hizm. A.Ş.) vekili tarafından temyiz, davacı vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı, ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, davalı Medicana Hastane İşletmeciliği. A.Ş. (Eski Unvanı Işıl Sağlık Hizm. A.Ş.)‘nin temyiz incelemesinin duruşmalı yapılmasına yönelik talebinin miktar yönünden reddine karar verildikten sonra hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dosya kapsamından süresinde katılma yoluyla temyiz yoluna başvuran davacı vekilinin bu dilekçesi ile birlikte yatırması gereken maktu temyiz harcı ile temyiz yoluna başvuru harcını yatırmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla;

İlk Derece Mahkemesi tarafından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun davacı vekiline yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi, temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

02.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15734, Karar No: 2017/2854, Tarih: 21.03.2017

**13. Ceza Dairesi         2015/15734 E.  ,  2017/2854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümlerin temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Toplam 51 TL yargılama giderinin sanık sayısına bölündüğünde 6183 sayılı Kanunun 106/1. maddesinde belirlenen 20 TL'den az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesi gereğince Devlet Hazinesine yükletilmesi yerine sanıklardan tahsiline karar verilmesi infaz aşamasında gözetilmesi mümkün olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Müştekinin abdest aldığı şadırvanın bulunduğu yerin tespiti ile şadırvanın caminin bahçesinde bulunması halinde sanıkların eyleminin TCK'nın 141/1 maddesindeki hırsızlık suçunu oluşturacağı ve hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

2- Dosya kapsamından ve tanık beyanlarından sanıkların kesintisiz takip sonucu yakalandıklarının anlaşılması karşısında sanıklar hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

3- Sanık ...'un tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde, hakkında TCK'nın 58. maddenin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ...'un temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5166, Karar No: 2024/7006, Tarih: 02.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5166 E.  ,  2024/7006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20.hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1059 Esas, 2023/918 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/464 E., 2021/52 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kurum vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2018/06750 numaralı "... ... Köfte" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, davalılardan Agen Kayıkçı’nın önceki tarihli markalarına dayalı olarak yaptığı itiraz sonucu Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun (YİDK) kararı ile 43. sınıf hizmetler yönünden başvurunun nihai olarak kısmen reddedildiğini, müvekkilinin "... ... Köfte" markası ile hem kasap hem restoran hizmeti sunduğunu, 43. sınıf hizmetler yönünden bilinir hale getirdiğini, taraf markalarının benzemediğini, müvekkilinin markasında "...” ve “köfte" kelimeleri yer alırken, davalı markasında farklı olarak "döner" kelimesinin yer aldığını, bu farklılıkların markaların ayrıştırılmaları için yeterli olduğunu, markalarda "..." kelimesi ortak olsa da yalnızca tek bir unsurun ortak olmasının iltibas için yeterli görülemeyeceğini, markaların bütün olarak ortalama tüketicide bıraktıkları etkisinin farklı olduğunu ileri sürerek 2019-M-8725 sayılı YİDK kararının iptaline ve müvekkili markasının 43. sınıfa dahil hizmetler bakımından da tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, ret gerekçesi 2014/37427 sayılı markanın, müvekkili tarafından 21.01.2020 tarihinde marka devir sözleşmesi ile dava dilekçesinin tebliğinden önce devredildiğini, markanın yeni sahibinin ... olduğunu savunmuştur.

3.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, taraf markalarının benzer olduğunu, karıştırılmaları riskinin bulunduğunu, müvekkilinin markasının ülke çapına yayılmış 50 civarı franchise ile müşterilere hizmet verdiğini, "... ... Köfte" ibaresinin hizmet ettiği sektör ile müvekkilinin markasının aynı olması ve müvekkilinin markasını ulusal çapta tanınır olması nedeniyle tüketiciler nezdinde iltibas yaratmaya açık olduğunu, taraf markaları arasında organik bir bağ bulunduğu algısının oluşabileceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, her ne kadar davalı ...'e karşı husumet yöneltilmişse de eldeki davanın konusunun 2019-M-8725 sayılı YİDK kararının iptali istemine ilişkin olduğu, başlangıçta davalı ...'ya ait olan, ancak daha sonra davalı ...'e devredilen 2010/06772 sayılı markanın redde mesnet alınmadığı, bu marka redde mesnet teşkil etmediğinden davalı ...'in pasif husumet ehliyetinin bulunmadığı, redde mesnet alınan 2014/37427 sayılı markanın Sultanbeyli 3. Noterliği'nin 21.01.2020 tarih ve 02030 nolu "Marka Devir Sözleşmesi" ile davalı ... Kayıkçı tarafından diğer davalı ...'a devredildiği, dava tarihinden sonra redde mesnet marka devredildiğinden ve davacı vekilinin talebi doğrultusunda redde mesnet markayı devralan ...'a husumet yöneltilmesi imkânı sağlandığı ve ...'ın davaya dahil edildiği, redde mesnet alınan "... +Şekil" ibareli marka ile davacıya ait "... ... KÖFTE" ibareli marka başvurusu arasında iltibas tehlikesi bulunmadığı, itiraza mesnet markada da kullanılan "..." ibareli yer adınının farklı bir ekle marka olarak tescil edilebileceği, zira "..." ibaresinin tek başına kimsenin tekeline verilemeyeceğini, dava konusu markada "..." ibaresinin başına "..." ibaresi ve sonuna "köfte" kelimeleri eklenerek redde mesnet markanın oluşturduğu genel görünümden uzaklaşıldığı, dolayısıyla 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası koşullarının somut olayda gerçekleşmediği gerekçesiyle davalı ... yönünden açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalılara yöneltilen davanın kabulü ile YİDK kararının davacının aleyhine olan kısmının iptaline karar verilmiş, hüküm davacı, davalı ..., davalı TÜRKPATENT vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, taraf markalarında ortak olarak yer alan "..." ibaresinin ayırt ediciliğinin düşük olduğu, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 20.05.2019 tarih ve 2018/2255 E.- 2019/3878 K. sayılı kararında da "..." ibaresinin İngilizce karşılığı olan "world" ibaresinin ayırt ediciliğinin düşük olduğunun kabul edildiği, zayıf ibareleri marka olarak seçenlerin bu ibarelere yapılan küçük değişiklerle başkaları tarafından kullanılmasına katlanmaları gerektiği, somut uyuşmazlıkta da "..." ibaresinin önüne eklenen "..." ibaresiyle davaya konu başvurunun davalının itiraza mesnet markasından yeterince farklılaştığı, bu hale göre taraf markaları arasında SMK'nın 6/1. maddesi anlamında ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, öte yandan davanın davalılardan ... yönünden yazılı gerekçeyle pasif husumet yokluğu nedeniyle reddinde de bir usulsüzlük bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin, davalı ... vekilinin ve davalı TÜRKPATENT vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı ... ve davalı TÜRKPATENT vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı ... ve davalı TÜRKPATENT'in temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı harcın istekleri halinde davalı kurum ile davalı ...'a iadesine, 02.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15328, Karar No: 2012/9977, Tarih: 25.04.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/15328 E.  ,  2012/9977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Tanık Songül Çinge'nin beyanlarının alındığı 09.05.2008 tarihli duruşma tutanağının 1. sayfasının zabıt katibi tarafından imzalanmadığı,

Anlaşıldığından, katılan Vakkas Karakuş'un temyiz davası isteği hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın eksik işlem giderildikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 25.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/643, Karar No: 2012/15744, Tarih: 05.07.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/643 E.  ,  2012/15744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin müvekkili şirket tarafından "doğruluk ve bağlılığa uymayan eylemi" nedeniyle feshedildiğini, davacının kıdemi, ailevi durumu ve sorumlulukları nazara alınarak fesih sebebi haklı olmasına rağmen davacıya kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğini, davacının görev yapmakta olduğu bölümde yer alan ve başka bir çalışanın kullanımında olan üretim makinesine verimliliği ve randımanı arttırmak için deneme maksatlı kayıt cihazı koyulduğunu, cihaz davacının makinesine bağlanmadığı halde davacının cihazın kullanımına dair herkesin içerisinde olumsuz sözler söylediğini, çalışanları işyeri yönetimine karşı kışkırttığını ve yöneticilerini üretimi durdurmak konusunda eylem yapmakla tehdit ettiğini bu nedenle iş sözleşmesinin haklı nedenlerle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin davalı tarafından haklı nedenle feshedildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı Kanun’un 19. maddesinin ikinci fıkrasına göre belirsiz süreli iş sözleşmesi, işçinin davranışı veya yetersizliği ile ilgili bir nedenle feshedilmeden önce hakkındaki iddialara karşı savunma fırsatı verilmelidir. İşçinin zihinsel veya bedensel yetersizliği, arkadaşları veya amirleri ile sıkça ve gereksiz yere tartışmaya girişmiş olması gibi durumlarda savunmasının alınması işverenden beklenemez. Keza, 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin (II) numaralı bendi şartları gerçekleşmiş ise, işveren buna göre bildirimsiz fesih hakkını kullanırken savunma alma zorunluluğu söz konusu olmayacaktır.

Somut olayda davacının davalı işyerinde uzman Makinacı olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin 30.01.2011 tarihli fesih bildirimi ile görev yaptığını bölümde verimliliği ve randımanı artırmak için deneme maksadıyla işyerindeki başka bir işçinin üretim makinasına reel üretim süresini ve adedini ölçen bir kayıt cihazı konulduğu, söz konusu kayıt cihazının başka bir işçinin makinasına baglanmasına ve bu işlemin deneme amaçlı olduğunun izah edilmesine rağmen davacının cihazın denenmemesi yönünde görüş beyan ettiği, bir kaç arkadaşı ile çalışanlar üzerinde baskı kurararak çalışanları iş yeri yönetime karşı tavır almaya zorladığı ve örgütlemeye çalıştığı, üretimi durdurma yönünde eylem yapmakta tehditte bulunduğu ve bu tutum ve davranışının iş yeri huzuru ile iş barışı açısından kabul edilebilir olmadığı gerekçesi ile tazminatları ödenmek suretiyle feshedilmiştir. Davacının iddia ettiği eylemleri mahkemenin kabulünde olduğu gibi 4857 sayılı Kanun'un 25/II bendi kapsamında haklı fesih oluşturacak nitelikte olsa bile işveren bu eylemleri haklı fesih ağırlığında görmeyerek, davacını iş sözleşmesini aynı Yasanın 18. maddesinde düzenlenen geçerli fesih ağırlığında görerek kıdem tazminatını ödemek suretiyle feshetmiştir. Bu durumda sözleşmenin 4857 sayılı Kanun'un 18. maddesinde belirtilen işçinin davranışları nedeniyle sona erdirildiğinin kabulü gerekir. 19. maddenin 2. fıkrası uyarınca işçinin bu davranışlarından dolayı iş sözleşmesinin feshinden önce savunmasının alınmadığı tartışmasız olup, yapılan fesih bu nedenle geçersiz olduğundan davanın kabulü yerine yazılı şekilde reddi hatalıdır.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak beş aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 196,30 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 196,30 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 05.07.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.