muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7713, Karar No: 2010/1443, Tarih: 25.02.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/7713 E.  ,  2010/1443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : PENDİK İCRA MAHKEMESİ

İcra Mahkemesince verilen karar doğrudan Dairemize gönderilmiş ise de, kararın temyizen incelenebilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığınca tebliğname düzenlenmesi gerekli olup, bu sürecin tamamlanabilmesi için dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 25.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3357, Karar No: 2021/1582, Tarih: 03.02.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/3357 E.  ,  2021/1582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Cumhuriyet Savcısının; kovuşturmanın eksik yapılarak sanık hakkında beraat kararı verilmesinin usul ve esas yönünden kanuna aykırı olduğuna; Üst Cumhuriyet Savcısının ise sanık hakkında atılı suçları işlediği konusunda kuvvetli delil olmasına rağmen kovuşturmanın eksik yapılarak beraat kararı verilmesinin yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin  ONANMASINA, 03.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6280, Karar No: 2015/14839, Tarih: 23.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/6280 E.  ,  2015/14839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar ve davalı.... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, 12.05.2010 tarihinde davalı.....’ye ZMMS’li sürücü ... idaresindeki aracın asli kusurlu olarak müvekkil yaya .....’ya çarparak malul olacak şekilde yaralandığını, fazlaya ilişkin hakları saklı tuttuğunu belirterek, tedavi bedeli için 500,00 TL işgöremezlik için 500,00 TL olmak üzere davacı .... için toplam 1.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi, .... için 15.000,00 TL, ... için 5.000,00 TL, ..... için 5.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir. 24.07.2013 tarihli dilekçesi ile davacı ... için maddi tazminat istemini 34.392,30 TL’ye ıslah etmiştir.

Davalılar vekilleri davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabul ile davacı ..... için 34.392,30 TL maddi tazminatın kaza(davalı Sigorta şirketinin sorumluluğunun 34.385,00 TL olarak kabulüne, poliçe limiti ile sınırlı olarak dava) tarihinden davalılardan müteselsilen tahsiline, davacı ..... için 7.500,00 TL ..... için 7.500,00 TL çocuklar ... ve ...

Mazaklı için 2.500’00 er TL manevi tazminatın 12.05.2010 tarihinden itibaren işlemiş yasal faizi ile davalı ..... den tahsiline, fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar ve davalı ..... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-BK’nin 53. (6098 saılı BK’nin 74.)maddesine ve yerleşik Yargıtay uygulamasına göre, hukuk hâkimi, gerek ceza hâkiminin belirlediği kusur oranı ve gerekse delil yetersizliğine davalı beraat kararı ile bağlı değil ise de, sanığın isnat edilen eylemi işlemediğinin kesin olarak tespiti olgusuna dayalı beraat kararı ile o eylemin hukuka aykırılığını ve failini belirleyen mahkûmiyet kararının bu yönleriyle bağlıdır.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-BK’nin 53. (6098 saılı BK’nin 74.)maddesine ve yerleşik Yargıtay uygulamasına göre, hukuk hâkimi, gerek ceza hâkiminin belirlediği kusur oranı ve gerekse delil yetersizliğine davalı beraat kararı ile bağlı değil ise de, sanığın isnat edilen eylemi işlemediğinin kesin olarak tespiti olgusuna dayalı beraat kararı ile o eylemin hukuka aykırılığını ve failini belirleyen mahkûmiyet kararının bu yönleriyle bağlıdır.

Somut olayda, hükme esas alınan Adli Tıp Kurumu’nun 08.02.2013 tarihli raporunda, kazanın, davalı sürücü ..... idaresindeki kamyonet ile meskûn mahaldeki yan yolda seyir halindeyken yola gereken dikkatini vermediği ve seyrini far ışığı altındaki görüş mesafesini dikkate alarak sürdürmediği, olay mahallinde sağ tarafından kaplamaya girmek suretiyle karşıdan karşıya geçmekte olan yayaya karşı ikazda bulunmadığı ve fren tedbirinde de geç kalarak yayaya çarptığı olayda (tali derecede) % 25 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Davalı sürücü .....’in sanık olarak yargılandığı Küçükçekmece 4.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2010/3171 Esas ve 2013/108 Karar sayılı ilâmında, Adli Tıp Kurumu’nun 08.08.2012 tarihli rapora göre, sürücü .....’in idaresindeki vasıta ile olay mahalline gelmeden evvel, her ne kadar ilk geçiş hakkına sahip ise de, mahallin meskun olduğunu dikkate alarak her an bir yayanın karşıdan karşıya geçmek üzere yola girebileceğini ön görerek, far ışığının aydınlattığı görüş alanını gerektiği şekilde kontrol etmesi, teyakkuzla seyrini sürdürmeye önem ve özen göstermesi gerekmekte iken bu hususlara riayet etmemiş, mevcut hızı ile mahalle yaklaşmış sağ taraftan yola giren yayayı fark ettiğinde çarpmayı önlemeye yönelik aldığı fren tedbirinde etkisiz kalarak yaya ya çarpmış olmakla tali derecede (2/8 oranında) kusurlu bulunarak cezalandırılmıştır. Bu Karar, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 23.01.2014 tarih 2013/18458- 2014/1290 sayılı ilamı ile “Oluş ve kabule göre, sanığın ışıklandırma bulunmayan Basın Ekspres Yan yolunda gece 00:30 sularında Basın Ekspres yan yolunu, TEM bağlantı yolundan

ayıran yolun sağındaki istinat duvarının bulunduğu bölümden yola girip yolun karşısında geçmek isteyen mağdura sevk ve idaresindeki aracın ön sağ kısmı çarpması ile sonuçlanan olayda, sanığa yüklenecek kusur bulunmadığı gözetilmeden beraatı yerine takdirde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm tesisi ile bozulmasına” karar verilmiş bozmaya uyan Küçükçekmece 17.Asliye Ceza Mahkemesi 11.11.2014 tarih ve 2014/782-2014/346 sayılı kararı ile davalı ... hakkında beraat kararı verilmiş, bu kararda temyiz edilmiştir.

Bu durumda mahkemece, BK’nin 53. (6098 sayılı Bk’nin 74.)maddesi uyarınca, ceza davasının sonucu beklenerek bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece, BK’nin 53. (6098 sayılı Bk’nin 74.)maddesi uyarınca, ceza davasının sonucu beklenerek bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3687, Karar No: 2019/3281, Tarih: 12.06.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/3687 E.  ,  2019/3281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 04/07/2012 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/05/2017 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA

ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 12/06/2019 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalılar vekili hükmü temyiz etmiştir.

Taraflar arasında görülen davada ilk derece mahkemesince verilen ret kararı Dairemizin 14/10/2015 tarihli ve 2014/17626 Esas, 2015/11392 Karar sayılı ilamıyla eksik inceleme sonucu karar verildiği gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyan ilk derece mahkemesi bu kez davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Haberin içeriği ile ilgili ayrıntılı bilgiler dosyada mevcut olduğundan ayrıca yer verilmemiştir. Yapılan haberin, davacının kişilik haklarına saldırı teşkil edip etmediği veya davalıların ifade ve basın özgürlükleri kapsamında kalıp kalmadığı, dolayısıyla her iki tarafın hakları arasında adil bir dengenin kurulup kurulmadığı hususu karşı oy yazımızda değerlendirme konusu yapılmıştır.

Öncelikle belirtelim ki, dava konusu haber ile ilgili olarak, davacının şikâyeti üzerine İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca hakaret ve iftira suçlarından soruşturma başlatılmış ve davalıların eylemlerinin basın özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesiyle kamu adına kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar verilmiştir. Başsavcılık kararını, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11/07/2006 tarihli 162-181 sayılı içtihadına atfen Anayasa’nın 28. ve 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 3. maddelerine dayandırmıştır.

Öte yandan, ilk derece mahkemesi de 11/03/2014 tarihli ve 2012/620 Esas, 2014/108 Karar sayılı kararında, dava konusu haberin basın özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir. Ancak Dairemizin, söz konusu olay ile ilgili davacı hakkında soruşturma yapılıp yapılmadığı hususunun araştırılmadığı gerekçesiyle incelemeye yönelik bozması sonrası ilk derece mahkemesi bu kez yayının, davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği düşüncesine ulaşmıştır.

Öte yandan, ilk derece mahkemesi de 11/03/2014 tarihli ve 2012/620 Esas, 2014/108 Karar sayılı kararında, dava konusu haberin basın özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir. Ancak Dairemizin, söz konusu olay ile ilgili davacı hakkında soruşturma yapılıp yapılmadığı hususunun araştırılmadığı gerekçesiyle incelemeye yönelik bozması sonrası ilk derece mahkemesi bu kez yayının, davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği düşüncesine ulaşmıştır.

Dosya kapsamından; davacının, haber tarihinde korgeneral rütbesiyle ...2. Hava Kuvvet Komutanı olarak görev yaptığı anlaşılmaktadır.

Anayasa’nın 28. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca basın özgürlüğünün sınırlanmasında ifade özgürlüğünün sınırlandırılmasına ilişkin hükümler uygulanır. Bu anlamda basın özgürlüğü, ifade özgürlüğünün farklı bir görünümü olarak karşımıza çıkar. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine (AİHM) ve Anayasa Mahkemesine (AYM) göre ifade özgürlüğü, demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan olup, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil incitici, şok edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerlidir. İfade özgürlüğü, yokluğu hâlinde demokratik bir toplumdan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir (AİHM: Handyside/Birleşik Krallık, B. No: 5493/72, 7/12/1976, par.49; Von Hannover/Almanya (No:2), B. No: 40660/08 ve 60641/08, 7/2/2012, par.101); (AYM: Medya Gündem Dijital Yayıncılık Ticaret A.Ş, B. No: 2013/2623, 11/11/2015, par.31 [G.K.]; D.Ö, B. No: 2014/1291, 13/10/2016, par.56 [G.K.]; Koray Çalışkan, B. No: 2014/4548, 5/12/2017, par.18; Kemal Kılıçdaroğlu (3), B. No: 2015/1220, 18/7/2018, par.28).

Anayasa Mahkemesi pek çok kararında, ifade özgürlüğünün özel güvencelere bağlanmış şekli olan ve Anayasa'nın 28. maddesinde düzenlenen basın özgürlüğünün, demokratik bir toplumun zorunlu temellerinden olup, bireylerin gelişmesi ve toplumun ilerlemesi bakımından gerekli temel şartlardan birini oluşturduğunu ifade etmiştir (AYM; ... [GK], B. No: 2013/9343, 4/6/2015, par.69; ... [GK], B. No: 2014/12151, 4/6/2015, par.34-36;... ve Diğerleri, B. No: 2015/11961, 11/6/2018, par.40). Bu bağlamda ifade özgürlüğü ile basın özgürlüğü demokrasinin işleyişi için hayati önemdedir (..., par.34-36 ). Basın özgürlüğünün kamuoyuna çeşitli fikir ve tutumların iletilmesi ve bunlara dair bir kanaat oluşturması bakımından en etkili araçlardan birini oluşturduğu açıktır (AYM; ... (2), B. No: 2013/5574, 30/6/2014, par.63).

Ancak belirtmek gerekir ki basın özgürlüğü sınırsız değildir. Anayasa'nın 17. maddesi gereğince, bireyin manevi varlığının bir parçası olan şeref ve itibara üçüncü kişilerin saldırılarını önlemek de yargı mercilerinin görevleri arasındadır. Mahkemeler, Anayasa'nın 17. maddesi gereğince kişilik haklarını korurken aynı zamanda Anayasa'nın 26. ve 28. maddeleri gereğince ifade ve basın özgürlüklerinin gerçek ve etkili bir biçimde korunmasını sağlama yükümlülüğü sebebiyle yarışan haklar arasında adil bir denge kurmak zorundadır. Bu denge kurulurken Anayasa’nın 13. maddesi kapsamında hakkın özüne dokunulmamalı, demokratik toplum düzeninin gerekleri ve sınırlama amacı ile aracı arasındaki ölçü gözetilmelidir (AYM;..., B. No: 2012/1184, 16/7/2014, par.43). Bu anlamda, mahkemece dayanılan gerekçelerin, ifade özgürlüğünü kısıtlama bakımından “demokratik toplum düzeninin gerekleri” ve “ölçülülük” ilkelerine uygun olduğunu inandırıcı bir şekilde ortaya koyup koyamadığı denetlenmelidir. Mahkeme, düşüncelerin açıklanması ve yayılmasına yönelik olarak tazminata karar verirken düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğünün kullanılmasından kaynaklanan yarardan çok daha ağır basan, korunması gereken bir yararın varlığını somut olgulara dayanarak göstermelidir (AYM; ..., B. No: 2012/1272, 4/12/2013, par.114).

Mahkemeler, yarışan haklar arasında dengeleme yaparken; yayında kamu yararı bulunmasına, kamusal yarara dair bir tartışmaya katkı sağlamasına, toplumsal ilginin varlığına ve konunun güncel olmasına, haber veya makalenin konusu ile yayımlanma şartlarına, bunlarda kullanılan ifadelerin türüne, yayının içeriğine, şekli ve sonuçlarına, habere yönelik kısıtlamaların niteliğine ve kapsamına, haberde yer alan ifadelerin kim tarafından dile getirildiğine, hedef alınan kişinin kim olduğuna ve tanınırlık derecesi ile ilgili kişinin önceki davranışlarına dikkat etmelidir (AYM; ...ve Diğerleri, par.47).

Somut olay; dönemin İçişleri Bakanına bir TV kanalında canlı yayın esnasında, kamuoyunda “Uludere Olayı” olarak bilinen ve 34 kişinin öldüğü askeri operasyon ile ilgili sorulan soru üzerine verdiği cevabın haberleştirilmesinden ibarettir. Haberin diğer kısımları incelendiğinde adı geçen bakanın şu ifadeleri önemlidir: “Emri sayın Cumhurbaşkanı verecek değil. Gündelik yönetimi Başbakan, Genelkurmay Başkanı yapacak değil. İçişleri Bakanı olarak ben de 81 ildeki olayları anlık yönetecek durumda değilim. Bunu sorgulamak bile yanlıştır. Yanlıştan yukarısı da hukuken ve siyaset olarak sorumludur. Olayı anlık yönetecek, askeri ve emniyet yetkilileridir. O anda emri ...’da Hava Kuvvetlerinde o görüntüleri analiz eden komutanlar vermiştir.” Basının yaptığı haber, İçişleri Bakanının açıklamasında geçen bu ifadeler üzerine emri gerçekten kimlerin vermiş olabileceğine ilişkin kamuoyu merakını gündeme almaktan ve açıklamanın ayrıntılarını araştırıp sunmaktan ibarettir. Nitekim ölenlerin sayıca fazla olmaları, eylemlerinin terör faaliyeti kapsamında değil kaçakçılık suçu kapsamında kaldığının anlaşılması ve Kürt kökenli olmaları nedeniyle haberin yapıldığı dönemde gerek ülke gerek dünya kamuoyunda söz konusu haberle yakından ilgilenilmiş, konu aylarca gündemde kalmış, olayın hukuki ve siyasi sorumlularının kim olduğu veya olabileceği hususları kamuoyunun gündemini uzun süre meşgul etmiştir.

Dolayısıyla; dava konusu haberin yapılmasında kamu yararının bulunduğu, kamusal yarara dair bir tartışmaya katkı sağladığı, toplumsal ilginin varlığı, konunun güncel olduğu hususları tartışmasızdır. Haberin içeriğinde davacının yalnızca adının yer aldığı dikkate alındığında haberde kullanılan ifadelerde hukuka aykırı bir yön de bulunmamaktadır. Ayrıca dava konusu yayında; kaba, incitici, aşağılayıcı veya küçük düşürücü bir dil kullanılmamış, davacının kişilik değerleri hedef alınmaksızın ve rahatsız edici bir üslup kullanılmaksızın haber sunulmuştur.

Öte yandan, Dairemizin 14/10/2015 tarihli bozma ilamında belirttiği, söz konusu olay ile ilgili davacı hakkında soruşturma yapılıp yapılmadığı hususunun araştırılmasının davanın sonucuyla bir ilgisinin bulunmadığı düşüncesindeyiz. Çünkü dönemin içişleri bakanı tarafından yapılan açıklama sonrası bu açıklamaların detaylarının paylaşılması kapsamında söz konusu haberin yapıldığı anlaşılmaktadır. Nitekim Dairemizin, AYM’nin ve AİHM’nin istikrarla benimsediği ilkeler uyarınca basın; somut gerçeği değil, o anda belirlenen, var olan ve orta düzeydeki kişilerce de yayının yapıldığı biçimi ile kabul edilen olguları yayınlamak durumundadır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların ve olguların yayınından basın sorumlu tutulamaz.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; söz konusu yayın, ifade ve basın özgürlüğü kapsamında kaldığından ve davacının kişilik haklarına saldırı olarak değerlendirilmesi mümkün görülmediğinden davanın tümden reddi gerekirken dava konusu haberin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle davalılar aleyhine manevi tazminata hükmedilmesi ifade ve basın özgürlüğünü kısıtlayıcı niteliktedir. İlk derece mahkemesince dayanılan gerekçeler, ifade özgürlüğünü kısıtlama bakımından “demokratik toplum düzeninin gerekleri” ve “ölçülülük” ilkelerine uygun olduğunu inandırıcı bir şekilde ortaya koyamamıştır. Ayrıca mahkeme, ülke gündemi bakımından bu denli önemli bir olay haberleştirilirken, haberde sadece davacının adına yer verilmesinde düşünceyi açıklama ve yayma özgürlüğünün kullanılmasından kaynaklanan yarardan çok daha ağır basan, korunması gereken bir yararın varlığını somut olgulara dayanarak kararında gösterememiştir. Bu nedenle Sayın Çoğunluğun onama yönündeki düşüncesine iştirak edemiyoruz.12/06/2019
Yargıtay — Esas No: 2018/1493, Karar No: 2019/6430, Tarih: 28.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/1493 E.  ,  2019/6430 K.**

**"İçtihat Metni"**

Otoyol ve/veya köprülerden ücret ödemeden geçme eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat Ve Görevleri Hakkında Kanun'un 30. maddesi gereğince 98,25 Türk lirası geçiş ücreti ve 982,50 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair ... HGS A.K.M. Başmühendisliğinin 16/10/2016 tarihli ve ...... sayılı idarî para cezası karar tutanağına yönelik başvurunun Toprakkale ve Osmaniye HGS ihlalleri yönünden kabulü ile idarî yaptırım kararının kaldırılmasına dair Osmaniye 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 19/07/2017 tarihli ve 2016/6691 Değişik İş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 26/01/2018 gün ve 10866 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/02/2018 gün ve ...... sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1- Dosya kapsamına göre, kabahatli hakkında idari para cezasının yanı sıra geçiş ücreti de tahakkuk ettirildiği, Osmaniye 1. Sulh Ceza Hâkimliğince kabahatlinin ödemesi gereken otoyol geçiş ücretinin mahsup edilmesinden sonra kalan miktara ilişkin olarak idarî para cezasının iptal edilmesi gerekirken, mahkemesince yetkisi olmadığı halde, hem idarî para cezasının hem de geçiş ücretinin tamamın iptal edilerek yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Anayasa Mahkemesinin 26/02/2015 tarihli ve 2013/6217 başvuru sayılı kararında da yer alan "Kanuni düzenlemeler ve içtihat karşısında başvurucu lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi, ilgili yasal mevzuatın lafız ve amacına açıkça aykırı olup, başvurucunun Anayasanın 36. maddesinde güvence altına alınan hakkaniyete uygun yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir." şeklindeki açıklama, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 31/2. maddesindeki "Kanun yoluna başvuru dolayısıyla oluşan bütün masraflar ve vekâlet ücreti, başvurusu veya savunması reddedilen tarafça ödenir." biçimindeki düzenleme gereğince, başvurusu kabul edilen kabahatli lehine savunması reddedilen idare aleyhine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi Hükümleri gereğince vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosyanın tetkikinde,

Dosyanın tetkikinde,

5326 sayılı Kanunun "Başvurunun incelenmesi" başlıklı 28. maddesi; "...(2) Başvurunun usulden kabulü halinde mahkeme dilekçenin bir örneğini ilgili kamu kurum ve kuruluşuna tebliğ eder. (3) İlgili kamu kurum ve kuruluşu, başvuru dilekçesinin tebliği tarihinden itibaren en geç onbeş gün içinde mahkemeye cevap verir. Başvuru konusu idarî yaptırıma ilişkin işlem dosyasının tamamının bir örneği, cevap dilekçesi ile birlikte mahkemeye verilir. Mahkeme, işlem dosyasının aslını da ilgili kamu kurum ve kuruluşundan isteyebilir. Cevap dilekçesi, idarî yaptırım kararına karşı başvuruda bulunan kişi sayısından bir fazla nüsha olarak verilir" hükümlerini amir olması karşısında, başvuruyu inceleyen Osmaniye 1. Sulh Ceza Hâkimliğince anılan hükme aykırı olarak ilgili kuruma gerekli tebligat yapmadan karar verildiği,

Belirtilen hususta kanun yararına bozma yoluna gelinip gelinmeyeceğinin takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.