muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/291, Karar No: 2021/259, Tarih: 08.06.2021

(6) Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun Maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

(7) Hükümlerin nüshaları ve özetleri mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır ve mühürlenir",

Hükümlerine yer verilmiştir.

Buna göre, Anayasamızın 141 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının karşı oy da dahil olmak üzere gerekçeli olarak yazılması zorunlu olup, hüküm; başlık, sorun, gerekçe ve sonuç (hüküm) bölümlerinden oluşmalıdır. "Başlık" bölümünde; hükmü veren mahkemenin adı, mahkeme başkanının ve üyelerinin veya hâkimin, Cumhuriyet savcısının, zabıt kâtibinin, katılanın, mağdurun, varsa vekilinin ve kanuni temsilcisinin adı ve soyadı, sanığın açık kimliği ile varsa müdafisinin adı ve soyadı, beraat kararı dışında suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi, sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile halen tutuklu olup olmadığı belirtilmeli, "sorun" bölümünde; iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ortaya konulmalı, "gerekçe" kısmında; mevcut deliller tartışılıp değerlendirildikten sonra, hükme esas alınan ve reddedilen deliller belirlenmeli, delillerle sonuç arasındaki bağ üzerinde durularak, niçin bu sonuca ulaşıldığı anlatılmak suretiyle hukuki nitelendirmeye yer verilmeli ve sonuç bölümünde açıklanan uygulamaların dayanaklarına değinilmeli, "sonuç (hüküm)" kısmında ise; CMK’nın 230 ve 232. maddeleri uyarınca aynı Kanun’un 223. maddesine göre verilen kararın ne olduğu, TCK’nın 61. ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre uygulanan kanun maddeleri ve hükmolunan ceza miktarı, yine aynı Kanun’un 53 ve devamı maddelerine göre, mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbiri, cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanaklar, kanun yollarına başvurma ve tazminat talep etme imkânının bulunup bulunmadığı, kanun yoluna başvurma mümkün ise kanun yolunun ne olduğu, şekli, süresi ve mercisi tereddüde yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmelidir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nın 230. maddesi uyarınca, hükmün gerekçe bölümünde, suç oluşturduğu kabul edilen fiilin gösterilmesi, nitelendirilmesi ve sonuç (hüküm) bölümünde yer alan uygulamaların dayanaklarının gösterilmesi zorunludur. Gerekçe, hükmün dayanaklarının, akla, hukuka ve dosya muhtevasına uygun açıklamasıdır. Bu nedenle, gerekçe bölümünde hükme esas alınan veya reddedilen bilgi ve belgelerin belirtilmesi ve bunun dayanaklarının gösterilmesi, bu dayanakların da, geçerli, yeterli ve kanuni olması gerekmektedir. Kanuni, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek, tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime imkân sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Öte yandan, hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi 5271 sayılı CMK’nın 289/1-g maddeleri uyarınca hukuka kesin aykırılık hâllerinden birini oluşturacaktır.

Anayasa Mahkemesi İkinci Bölümü 25.03.2015 tarihli ve 2014/6419 numaralı uyuşmazlık konusunun ele alındığı başka bir olaya ilişkin Bireysel Başvuru kararında;

“Anayasa’nın ‘Hak arama hürriyeti’ kenar başlıklı 36. maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

‘Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.’

Anayasa’nın ‘Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması’ kenar başlıklı 141. maddesinin üçüncü fıkrası şöyledir:

‘Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.’

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) ‘Adil yargılanma hakkı’ kenar başlıklı 6. maddesinin ilgili kısmı şöyledir:

‘Herkes medeni hak ve yükümlülükleri ile ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamalar konusunda karar verecek olan, kanunla kurulmuş bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından davasının makul bir süre içinde, hakkaniyete uygun ve açık olarak görülmesini isteme hakkına sahiptir.’

Gerekçeli karar hakkı da makul sürede yargılanma hakkı gibi, adil yargılanma hakkının somut görünümleridir. Anayasa Mahkemesi de Anayasa'nın 36. maddesi uyarınca inceleme yaptığı birçok kararında, ilgili hükmü Sözleşme'nin 6. maddesi ve AİHM içtihadı ışığında yorumlamak suretiyle, Sözleşme’nin lâfzî içeriğinde yer alan ve AİHM içtihadıyla adil yargılanma hakkının kapsamına dâhil edilen gerekçeli karar hakkı ve silahların eşitliği ilkesi gibi ilke ve haklara, Anayasa'nın 36. maddesi kapsamında yer vermektedir (B. No: 2012/13, 2/7/2013, § 38).

Anayasa’nın 36. maddesinin birinci fıkrasında, herkesin yargı organlarına davacı ... davalı olarak başvurabilme ve bunun doğal sonucu olarak da iddia, savunma ve adil yargılanma hakkı güvence altına alınmıştır. Maddeyle güvence altına alınan hak arama özgürlüğü, kendisi bir temel hak niteliği taşımasının ötesinde, diğer temel hak ve özgürlüklerden gereken şekilde yararlanılmasını ve bunların korunmasını sağlayan en etkili güvencelerden birisidir. Bu bağlamda Anayasa’nın, bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılmasını ifade eden 141. maddesinin de, hak arama hürriyetinin kapsamının belirlenmesinde gözetilmesi gerektiği açıktır (B. No: 2013/307, 16/5/2013, § 30).

Mahkeme kararlarının gerekçeli olması adil yargılanma hakkının unsurlarından birisi olmakla beraber, bu hak yargılamada ileri sürülen her türlü iddia ve savunmaya ayrıntılı şekilde yanıt verilmesi şeklinde anlaşılamaz. Bu nedenle, gerekçe gösterme zorunluluğunun kapsamı kararın niteliğine göre değişebilir. Bununla birlikte başvurucunun ayrı ve açık bir yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddialarının cevapsız bırakılmış olması bir hak ihlaline neden olacaktır (B. No: 2013/1213, 4/12/2013, § 26).

Yargıtay uygulamasına göre; fail, cinsel ilişkide bulunduğu mağdurenin 15 yaşını doldurmadığı halde, 15 yaşını doldurduğu düşüncesiyle mağdure ile rızasıyla cinsel ilişkide bulunur ve şikâyetçi olmayan mağdurenin yaşı konusundaki hatası esaslı, diğer bir ifadeyle kabul edilebilir bir hata olursa, bu takdirde failin hukuki durumu belirlenirken 5237 sayılı Kanun’un 30. maddesinin (1) numaralı fıkrası uyarınca suçun maddi unsurlarından olan mağdurun yaşına ilişkin bu hatası gözönünde bulundurulmaktadır. Bunun sonucu olarak, fail yüklenen suç açısından kasten hareket etmiş sayılmayacağından ve bu suçun taksirle işlenmesi hali kanunda cezalandırılmadığından 17/12/2004 tarih ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinin (2) numaralı fıkrasının (c) bendi gereğince beraatine karar verilmesi gerekecektir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 17/6/2014 tarih ve E.2014/14-88, K.2014/334 sayılı kararı)

Çorum Devlet Hastanesi tarafından 9/7/2009 tarihinde düzenlenen sağlık kurulu raporunda, mağdurenin klinik ve radyolojik olarak 17-18 yaş civarında olduğu belirtilmiştir.

Başvurucu, Cumhuriyet Başsavcılığında alınan ifadesinde ve Sulh Ceza Mahkemesindeki sorgusu sırasında, mağdurenin yaşını 17 olarak zannettiğini, duruşmada ise gerçek yaşını bilmediğini, 15-16 civarında olarak bildiğini ifade etmiş; mağdure ise duruşmada ‘Mürsel benim 15 yaşından küçük olduğumu polislerin kontrolü sırasında anlamıştır, daha önceden beni 15-17 yaşlarında zannediyordu, kimliğimi alıp kontrol etmemişti…’ şeklinde beyanlarda bulunmuştur.

Başvurucu, Cumhuriyet Başsavcılığında alınan ifadesinde ve Sulh Ceza Mahkemesindeki sorgusu sırasında, mağdurenin yaşını 17 olarak zannettiğini, duruşmada ise gerçek yaşını bilmediğini, 15-16 civarında olarak bildiğini ifade etmiş; mağdure ise duruşmada ‘Mürsel benim 15 yaşından küçük olduğumu polislerin kontrolü sırasında anlamıştır, daha önceden beni 15-17 yaşlarında zannediyordu, kimliğimi alıp kontrol etmemişti…’ şeklinde beyanlarda bulunmuştur.

Başvurucu, mağdurenin suç tarihi itibarıyla görünüm olarak 15 yaşından büyük olduğunu zannettiğini ifade etmesine ve bu hususta adli rapor olmasına rağmen, bu yöndeki savunmasının neden kabul edilmediğine ilişkin olarak gerekçeli kararda bir ibareye yer verilmediğini ileri sürmüştür. Başvurucu tarafından, mağdurenin yaşı konusundaki esaslı hatanın kastı kaldıracağı yönünde itirazda bulunulmuş olmasına rağmen, İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli kararında bu hususa ilişkin bir gerekçeye yer verilmediği gibi temyiz aşamasında da bu konuda bir değerlendirme yapılmadığı görülmektedir (bkz. § 8).

Bu durumda, başvurucunun ayrı ve açık bir yanıt verilmesini gerektiren, uyuşmazlığın çözümü için esaslı bir iddia olan mağdureyi suç tarihi itibarıyla görünüm olarak 15 yaşından büyük zannettiği ve bu beyanının adli raporla doğrulandığı iddiası, tartışılmamış ve karşılanmamıştır. Bu nedenle, yargılama süreci bir bütün olarak değerlendirildiğinde başvurucunun gerekçeli karar hakkının ihlal edildiği sonucuna varılmıştır.

Belirtilen nedenlerle, başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir.” sonucuna ulaşmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Belirtilen nedenlerle, başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verilmesi gerekir.” sonucuna ulaşmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Hayat Hastanecilik Sağlık Hizmetleri Tic. San. A.Ş.’nin yazısından 09.01.2003 tarihinde doğduğu ve olay tarihlerinde 14 yaşında bulunduğu anlaşılan mağdure ile sanığın farklı günlerde cinsel ilişkiye girdikleri, soruşturma aşamasında mağdurenin eve gelmemesi üzerine mağdurenin annesi katılan ...’in emniyet amirliğine müracaatta bulunarak mağdurenin 13 yaşında olduğunu ancak 18-19 yaşlarında göründüğünü belirttiği, mağdurenin 10.01.2017 tarihinde Kollukta sanığın köyüne gittiklerini, sanığın annesinin kendisine yaşını sorduğunu, sanığın "19 yaşında." dediğini, kendisinin de "Evet 19." diyerek bu beyanı teyit ettiğini ifade ettiği, sanığın Kollukta mağdureyle Facebook isimli sitede tanıştıktan sonra yazışmaya başladıklarını, mağdurenin 19 yaşında olduğunu söylediğini savunduğu, sanık müdafisinin 08.06.2017 tarihli duruşmada esas hakkındaki mütalaaya karşı beyanında mağdurenin sanığa 19 yaşında olduğunu söylediğini, bu durumu mağdurenin Kolluktaki ifadesinde de belirttiğini, sanığın mağdurenin yaşı konusunda hataya düştüğünü, mağdureye bakıldığında da fiziki olarak 13 yaşından büyük gösterdiğini ifade ettiği, gerekçeli kararda ise bu konuda ileri sürülen iddiaların tartışılmadığı, sanık müdafisi tarafından sunulan 11.07.2017 havale tarihli istinaf dilekçesinde; sanığın, mağdurenin 15 yaşından büyük olduğunu düşündüğünün, bu nedenle mağdurenin görünüm itibarıyla 15 yaşından küçük olduğunun anlaşılıp anlaşılamayacağının tespit edilmesi gerektiğinin belirtildiği, sanığın 18.12.2017 tarihli dilekçesinde; mağdurenin 18 yaşında gösterdiğini savunduğu, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, sanık müdafisi tarafından sunulan 23.03.2018 havale tarihli temyiz dilekçesinde; 11.07.2017 havale tarihli istinaf dilekçesinde belirtilen hususların tekrar edildiği, sanık müdafisi tarafından sunulan 07.05.2019 havale tarihli temyiz dilekçesinde; mağdurenin aldatıcı beyanda bulunarak yaşını büyük söylediğinin, fiziksel olarak da 18 yaşından büyük gösterdiğinin ileri sürüldüğü ve bu nedenle sanık hakkında TCK’nın 30. maddesinin uygulanması gerektiğinin talep edildiği ancak Özel Dairece sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün onandığı anlaşılan dosyada;

Anayasamızın 141 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının karşı oy da dâhil olmak üzere gerekçeli olarak yazılmasının zorunlu olması, bu bağlamda yargılama sonucunda ulaşılan kanaatin, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eylemlerinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açıkça hükmün gerekçesine yansıtılmasının gerekmesi karşısında, ilk derece mahkemesince sanık hakkında TCK’nın 30. maddesinin hangi sebeple uygulanmadığına ilişkin olarak bir gerekçe gösterilmeksizin, CMK'nın 230. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine aykırılık oluşturacak şekilde hata hâlinin uygulanmamasına ilişkin deliller tartışılıp değerlendirilmeden kurulan hükmün ve bu hükme dair Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararının Anayasa’da ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nda öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 26.12.2018 tarihli ve 5681-7767 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 22.02.2018 tarihli ve 2261-276 sayılı kararının, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde yasal ve yeterli gerekçe içermemesi nedeniyle istinaf isteminin kabulü yerine esastan reddine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 08.06.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5370, Karar No: 2019/2984, Tarih: 25.06.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/5370 E.  ,  2019/2984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı S.. K.. ile davalılar 1-N.. S.. 2-... İnş. Taah. Tarım Gıda ve Tic. A.Ş. 3-M.. A.. 4-E.. T.. 5-R.. K.. 6-I.. S.. 7-H.. Y.. 8-M.. S.. 9-M.. S.. 10-H.. Y.. 11-R.. Ö.. 12-H.. D.. 13-Ö.. Ö.. arasındaki davadan dolayı ... 1. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 27.01.2015 gün ve 2005/209-2015/73 sayılı hükmü bozan 23. Hukuk Dairesinin 07.06.2018 gün ve 2015/4942-2018/3600 sayılı ilamı aleyhinde davalılar N.. S.. ve Nön İnş. Taah. Tarım Gıda ve Tic. A.Ş vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Karar düzeltme talebinin kural olarak temyiz incelemesini yapan Yargıtay Hukuk Dairesince incelenmesi gerekmekte ise de; Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2018 gün 2018/1 sayılı işbölümü kararı ile arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan ve 01.07.2016 tarihinden sonra temyiz ya da karar düzeltme talepli olarak Yargıtay'a gelen dosyalardaki temyiz ya da karar düzeltme taleplerini incelemek görevi Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'ne verildiğinden karar düzeltme talebi Dairemizce incelenmiştir.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 315,00 TL para cezası ile bakiye 17,70 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalılar N.. S.. ve Nön İnş. Taah. Tarım Gıda ve Tic. A.Ş'ye yükletilmesine, 25.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2178, Karar No: 2019/3514, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2178 E.  ,  2019/3514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4620, Karar No: 2018/1104, Tarih: 12.02.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/4620 E.  ,  2018/1104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçiler tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

HMK’nın 353/1-b-2. maddesinde; bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesinde yapılan yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise, düzelterek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verileceği düzenlenmiştir.

Buna göre, bölge adliye mahkemesi, ilk derece mahkemesince verilen kararı denetleyip, gerektiği takdirde asıl dava hakkında bir karar verir. İlk derece mahkemesi kararı yanlış olmakla birlikte, bu yanlışlık yeniden yargılama yapılmasını gerektirmiyorsa, bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi kaldırılarak, “düzeltilerek yeniden esas hakkında" karar verilmesi gerekecektir.

...a İcra Hukuk Mahkemesi'nin 23.09.2016 tarih ve 2016/60 E. - 73 K. sayılı kararı ile; şikayetçilerin ihalenin feshi istemi esastan incelenerek reddedilmiş ve birden fazla şikayetçi olduğu halde hükmün 1. maddesinde; “… davacı aleyhine ihale bedelinin % 10'u oranında para cezasına hükmedilmesine” şeklinde karar verildiği görülmüştür.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı şikayetçilerin istinaf başvurusu neticesinde, ...Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nin 27.02.2017 tarih ve 2017/238 E.- 263 K. sayılı kararı ile;

- Şikayetçi borçlu... yönünden, istinaf başvurusunun reddine,

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı şikayetçilerin istinaf başvurusu neticesinde, ...Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nin 27.02.2017 tarih ve 2017/238 E.- 263 K. sayılı kararı ile;

- Şikayetçi borçlu... yönünden, istinaf başvurusunun reddine,

- Şikayetçi Hayriye Karaoğulları yönünden ise, şikayetçinin aktif husumeti bulunmadığından bahisle şikayetin esasa girilmeden reddi gerektiği belirtilerek İlk Derece Mahkemesi’nin gerekçesinin, bu şikayetçi açısından yerinde olmadığı tespit edildiği halde, hükmün 2. bendine “Davacı ... Karaoğulları yönünden istinaf talebinin kısmen kabulüne, ...a İcra Hukuk Mahkemesinin 23/09/2016 tarih ve 2016/60 Esas - 2016/73 Karar sayılı ilamında belirtilen; ‘İİK.134/11 mad. gereğince davacı aleyhine ihale bedelinin %10' u oranında para cezasına hükmedilmesine’ şeklindeki ibarenin hükümden çıkarılmasına, ‘ihale bedelinin %10' u oranında para cezasının davacı ... Karaoğulları'ndan tahsiline’ ibaresinin hükme eklenmesine,” şeklinde hüküm kurulduğu görülmüştür.Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesinin ihalenin feshi isteminin reddine dair karar gerekçesinin yanlış, ancak varılan sonuç itibariyle yerinde olduğunun tespit edilmiş olması durumunda, HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince, istinaf isteminin reddi ile kamu düzenine aykırılık teşkil etmesi nedeniyle düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekir. Diğer taraftan, birden fazla şikayetçi hakkında ilk derece mahkemesince müşterek hüküm tesis edilen durumlarda, istinaf başvurusu üzerine tek bir şikayetçi hakkında dahi gerek istinaf başvurusunun kabulü gerek kamu düzenine aykırılık tespiti nedeniyle yeniden esas hakkında karar verilmesi gereken hallerde, İlk Derece Mahkemesi’nce, haklarında müşterek hüküm tesis edilen tüm şikayetçiler hakkında yeniden hüküm kurulması gerekir.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesi'nce, İlk Derece Mahkemesi’nin, şikayetçi Hayriye Karaoğulları yönünden, ihalenin feshi isteminin reddine dair karar gerekçesinin yanlış, ancak varılan sonuç itibariyle yerinde olduğunun tespit edilmiş olması durumunda, ilk derece mahkemesince; haklarında müşterek hüküm tesis edilen diğer şikayetçi...’nı da kapsar şekilde HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince; düzelterek yeniden esas hakkında duruşma yapılmadan karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde, ilk derece mahkemesi kararının hüküm bölümünün bir kısmının muhafaza edilerek, diğer kısma ekleme yapılmak suretiyle karar verildiği anlaşıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nin 27.02.2017 tarih ve 2017/238 E.- 263 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre şikayetçilerin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 12.02.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.