muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7097, Karar No: 2019/12200, Tarih: 24.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/7097 E.  ,  2019/12200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kararın yersiz olduğuna yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile alacakaranlıkta, aydınlatma bulunmayan meskun mahal dışındaki bölünmüş yolda seyri sırasında, kavşak mahalline geldiğinde ön ilerisinde yolun sağ şeridinde seyretmekte olan bir aracı sollamak üzere sol şeride geçtiği esnada, seyrine göre sağından soluna doğru karşıya geçmek üzere kaplamaya giren yolun büyük kısmını geçmiş yayaya çarpmamak için manevra yaptığı sırada sol banket üzerinde aracının sol ön far ve kaporta kısmı ile çarptığı yayanın ölümüyle neticelenen olayda, her ne kadar 03.11.2015 tarihli bozma ilamımızla sanığın Karayolları Trafik Kanunu’nun 54/b-4 maddesinde düzenlenen kavşak alanlarında geçmenin yasak olduğu kuralını ihlal ettiğinden ve sanık hakkında bilinçli taksir koşullarının oluştuğundan bahisle TCK’nın 22/3. maddesinin uygulanması gerekliliği nedeniyle yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiş ise de, söz konusu maddedeki düzenlemenin kavşak içerisindeki şerit değiştirmeye işaret eden kesintisiz yol çizgisi bulunan alanı kapsadığı, müsnet olayda kavşak içerisinde kesintisiz yol çizgisi bulunmakla birlikte çarpma noktası olarak işaretlenen kavşak bitiminde kesik yol çizgisi bulunduğu ve sanığın tam şerit değiştirme noktasının tespitinin mümkün olmaması sebebiyle sanık hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanamayacağının kabulü gerektiği,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle öldürme suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluklarına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1768, Karar No: 2020/4183, Tarih: 30.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2020/1768 E.  ,  2020/4183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davalı alacaklı vekili ve davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, müvekkiline ait adrese, taşınırın açık arttırma şartnamesi ile 1. açık arttırma için gelindiğini, müvekkilinin haciz mahallini boş olarak 1.2.2015 tarihinde kiraladığını, bu tarihten önce yapılan hacze konu menkuller ile açık arttırmaya konu edilen menkullerin farklı olduğunu, açık arttırmaya konu edilen menkullerin müvekiline ait olduğunu açıklayarak, davanın kabulü ile satışın durdurulmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davacının herhangi bir menkulünün haczedilmediğini, satış da yapılmadığını, davanın konusuz kaldığını, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı üçüncü kişinin icra dosyasının tarafı olmadığından satışın durdurulmasını istemede aktif taraf ehliyetinin bulunmadığı, istihkak davasına bakmakla yetkili mahkemenin esas takibin yapıldığı yerdeki mahkeme olduğu gerekçesiyle, satışın durdurulma talebinin kesin olarak reddine, istihkak talebinin reddine karar verilmiş; hüküm davalı alacaklı ve davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 30.5.2017 tarihli, 2016/19005 Esas, 2017/7948 Karar sayılı kararı ile, alacaklının temyiz harcı yatırılmadığından bahisle temyiz isteminin reddine, davalı üçüncü kişinin sair temyiz itirazlarının reddi ile, Mahkemece re'sen yetki hususu değerlendirilerek yetkisizlik kararı verilmesinin hatalı olduğu anlaşıldığından, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece, davacıya yönelik olarak herhangi bir haciz işlemi yapılmadığı gerekçesi ile davanın ön koşul yokluğundan usulden reddine karar verilmiş, karar davacı üçüncü kişi ile vekalet ücret açısından davalı alacaklı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamı ve dayanak takip dosyasının tetkikinde, 27.6.2014 tarihinde borçlunun iş yerinde haciz yapılmış olup, borçlunun çalışanına haczedilen menkuller yediemin olarak bırakılmıştır. Davalı alacaklı tarafından satış talebinde bulunulduğundan 18.5.2016 tarihinde haciz mahalline 1.açık artırma için gidildiğinde, üçüncü kişinin eşi haciz mahallini boş olarak 1.2.2015 tarihinde kiraladıklarını beyan etmiş, üçüncü kişi vekili ise takip dosyasına sunduğu dilekçe ile açık arttırma tutanağına yazılan menkullerin müvekkiline ait olduğunu iddia etmiş, üçüncü kişi tarafından hacizden itibaren 7 gün içinde doğrudan dava açılmıştır. İlk açık arttırmada ihale alıcısı olmadığından satış yapılamamış, 2.6.2016 tarihli 2.açık arttırmada haciz mahalli kapalı olduğundna satış yapılamamıştır.

Olayların hukuksal açıdan değerlendirilmesi ve nitelendirilmesi mahkeme hakimine aittir. Hakim, tarafların ileri sürdükleri maddi olay ve netice talepleri ile bağlı olup, olayların hukuki nitelendirmesini kendisi yapar. Somut olayda, üçüncü kişinin talebi, daha önce borçluya ait olup haczedilen menkullerle ihaleye konu edilen menkullerin aynı menkuller olmadığı ihaleye konu menkullerin kendisine ait olduğunun tespitine ilişkindir. Üçüncü kişinin başvurusu açıklanan bu şekliyle şikayet niteliğindedir. Dilekçede istihkaktan söz edilmesi HMK'nın 33. maddesi uyarınca "Hukuki tavsif hakime aittir" kuralını değiştirmez.

Mahkemece istem şikayet olarak kabul edilmeli ve 27.6.2014 tarihinde haczedilen menkullerin ihaleye konu edilen menkuller olup olmadığı denetlenerek üçüncü kişinin şikayeti incelenip neticelendirilmelidir. Eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nin 366 ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı alacaklınn temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca İİK'nın 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine 30.6.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8879, Karar No: 2018/1943, Tarih: 14.03.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/8879 E.  ,  2018/1943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/03/2016 gün ve 2012/149-2016/36 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı, davalı ... ile birlikte yazdıkları “Bitki Analizleri” isimli kitabın bir kısmına davalılar tarafından hazırlanan “Gübre Analizleri” isimli kitap içeriğinde aynen yer verildiğini ileri sürmüştür. Dosya içinde anılan kitapların fotokopi şeklinde örnekleri yer almakla birlikte baskı yoluyla çoğaltılan ve mahkemeye sunulan kitap nüshaları bulunmamaktadır. Buna göre, temyiz incelemesinin yapılabilmesi için dosya kapağında kalemde olduğu not edilen kitaplar dosya arasına alınarak Dairemize gönderilmek üzere dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/11655, Karar No: 2017/8238, Tarih: 01.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/11655 E.  ,  2017/8238 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Özel hayatın gizliliğini ihlal, Şantaj

Hüküm : TCK'nın 107/2, 53:/1, 134/1-2. Cümle, 53/1, 58. maddeleri gereğince mahkumiyet

Özel hayatın gizliliğini ihlal ve şantaj suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılanı soyunurken bilgisi ve rızası dışında cep telefonu ile kaydettiği, daha sonra katılanın kendisi ile konuşmaya devam etmediği takdirde görüntüleri yayınlayacağından bahisle tehdit edip şantajda bulunduğu iddia edilen olayda, yerel mahkemece TCK'nın 134/1. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal ve yine aynı Kanunun 107/2. maddesinde düzenlenen şantaj suçlarından mahkumiyetine karar verildiği,Yargıtay Kanununun 6110 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 14. maddesi uyarınca hazırlanan 12.02.2016 gün ve 2016/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurulu kararının Ceza Dairelerinin İş Bölümü Ortak Hükümlerin 7. maddesinde düzenlenen “Ceza Dairelerinin görevlerinin belirlenmesinde, mahkumiyet kararlarında mahkeme hükmündeki, mahkumiyet dışındaki kararların temyiz incelemesinde ise dava açan belgedeki nitelenen suç esas alınır.” hükmü gereği TCK’nın 107/2. maddesinde düzenlenen şantaj suçunun temel cezasının 1 yıldan 3 yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adli para cezası olduğu, aynı Kanunun 134/1 maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun temel cezasının ise 1 yıldan 3 yıla kadar hapis cezası olduğu, incelmeye konu hükümlerden şantaj suçunun daha ağır yaptırıma bağlandığı ve bu suçu inceleme görevinin Yargıtay 4. Ceza Dairesine ait olduğu,

Sevk ve nitelendirmeye, Yargıtay Kanununun 6110 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 14. maddesi uyarınca hazırlanan 12.02.2016 gün ve 2016/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurul kararı gereğince temyize konu hükmün incelenmesi Yargıtay 4. Ceza Dairesine ait bulunduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE, 01.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3074, Karar No: 2013/2141, Tarih: 01.02.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/3074 E.  ,  2013/2141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 01.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3350, Karar No: 2019/11278, Tarih: 22.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/3350 E.  ,  2019/11278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın babası olan mağdurdan para istediği, bankadan kredi çekip kendisine vermesini ve evin tapusunu da üzerine yapmasını istediği, mağdurun kabul etmemesi üzerine çıkan tartışmada eline geçirdiği çatal ile mağduru yaraladığı olayda, sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağı hususunda delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre:

2) Sanığın suç tarihi itibariyle ve halen TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespiti gerekirken; İnegöl Devlet Hastahanesinden Ruh Sağlığı hastalıkları uzmanı olan tek hekim tarafından düzenlenen rapor ile yetinilerek, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3) Sanığın cezai ehliyet durumu dikkate alınarak, hakkında akıl hastalığı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesinin uygulanması karşısında, sanık müdafiin yokluğunda savunması alınarak karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı CMK’nin 150/2. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

4) Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrileceğine hükmedilmesi, 18/6/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3. maddesindeki yeni uygulamaya aykırı olması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28229, Karar No: 2015/13191, Tarih: 08.09.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/28229 E.  ,  2015/13191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozmak, mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

05.11.2007 tarih ve 2007/484-576 E.-K. sayılı kararın hükümlü ve müdafiinin yüzüne karşı verildiği temyiz edilmeden kesinleştiği, hükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uymaması üzerine mahkemece yeniden yapılan yargılama sonucunda 20.10.2008 tarihli ek karar ile hırsızlık suçundan verilen hapis cezasının aynen infazına, işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından ise adli para cezasına hükmedildiği, ek kararın hükümlünün müdafi tarafından 24.10.2008 tarihinde temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 23.05.2012 tarih, 2011/32583 Esas ve 2012/12191 Karar sayılı ilamı ile ek kararın itiraza tabi olması sebebiyle, dosyanın itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye gönderilmek üzere iadesine karar verildiği, itirazı inceleyen.... Ağır Ceza Mahkemesi tarafından da 25.09.2012 tarih ve 2012/971 değişik iş numaralı karar ile itirazın kesin olarak reddine karar verildiği, ancak hükümlünün 14.04.2014 tarihli dilekçesi ile kararı yeniden temyiz ettiği, bunun üzerine mahkemece 16.04.2014 tarihli ek karar ile temyiz incelemesinden geçen kararların yeniden temyiz edilmesinin mümkün olmaması sebebiyle temyiz isteminin reddine karar verildiği, hükümlünün en son 18.04.2014 tarihinde verdiği temyiz dilekçesi ile 16.04.2014 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararı da temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, temyiz edilmeden kesinleşen 05.11.2007 tarihli karar ile temyiz incelemesinden geçen 20.10.2008 tarihli ek kararın temyizi mümkün olmadığından bu kararlara karşı yeniden yapılan temyiz isteğinin, 5320 sayılı yasanın 8/1, 1412 sayılı CMUK'un 310 ve 315/2. maddeleri uyarınca reddiyle, 16.04.2014 tarihli ek kararın tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 08.09.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1753, Karar No: 2013/3805, Tarih: 18.03.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/1753 E.  ,  2013/3805 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, iş sözleşmesinin davalının işyerinin devri nedeniyle haksız ve geçerli neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının iş sözleşmesinin, feshedilmediğini, davacının halen aynı işyerinde işyerini devralan işveren yanında çalışmaya devam ettiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin feshine rağmen davacıya kıdem ve ihbar tazminatı ödenmediğinin kabulü ile talebin kabulüne ve 2.676, 50TL kıdem ve 1.253,97 TL ihbar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında işyeri devri durumunda iş akdinin feshedilmiş sayılıp sayılmayacağı uyuşmazlık konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. .../.

2013/1753-3805 S.2

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemiz kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Somut olayda davalının işyerini devrettiği ve tanık beyanlarına göre davacının ara vermeksizin devralan işveren yanında çalışmaya devam ettiği, davacının SGK hizmet cetvelinin de bu durumu doğruladığı ve davalı işveren yanında çalışması 30.6.2011 tarihinde sona ererken, dava dışı Türker Solak işyerinde 1.7.2011 tarihinde sigorta girişinin yapıldığı ve halen çalışmasının devam ettiği, dosyada iş akdinin feshedildiğini gösterir bir belgenin de bulunmadığı, bu durumda iş akdinin feshi sonrasında doğacak olan kıdem ve ihbar tazminatının davacı tarafından talep edilemeyeceğinden davanın reddine karar vermek gerekirken hatalı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

.../.

2013/1753-3805 S.3

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki itirazların incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 18.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3478, Karar No: 2011/5991, Tarih: 24.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/3478 E.  ,  2011/5991 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanık ..., hakkında; 5237 sayılı TCK' nın 85/2, 62, 53/6, 63.maddeleri gereğince mahkumiyet ,

Sanık ... hakkında, 5237 sayılı TCK' nın 85/2,

62, 53/6, 51/1.maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Dosya içeriği itibariyle olay tarihinde gece meskun mahal dışında sanık ...' nün idaresindeki Tır ile seyri sırasında arkasında sanık ...'ın sevk ve idaresindeki otobüs ile aynı yöne seyrederken savunmasına göre direksiyonu sola kırdığı ve sol şeride geçmek istediğini ancak solundan sollamayla gelen bir ... nedeniyle sollama yapamadığını ve önünde park halinde duran tırın römorkuna çarptığını beyan etmesi karşısında, sanık ...'nün çekicinin kendi şeridinin sağında arıza şeridini ortalamış arka stop lambalarının yanmış olduğu halde kural ihlali olmaksızın seyrettiği sanık ...'ın aracının hızını far ışığını göre ayarlamadan önündeki Tır'ın römürkuna çarptığı anlaşılmakla sanık ...'nün beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Sanık ...'ın taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru ölü-yaralı sayısı ve yaralanma derecesi, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunacaktır.

Bu ilkeler ışığında; sanığın somut olayda, bir kişinin ölüp yirmi yedi kişinin yaralanması bunlardan onbirinin de nitelikli şekilde yaralanmış olması ve sanığın kusur durumu karşısında; alt sınır ile üst sınır arasında uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadde yakın ceza tayin edilerek teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle temel cezanın az belirlenmesi,

Kabule görede;

Katılan her bir vekil grubu için ayrı ayrı vekalet ücreti tayini yerine tek vekalet ücreti tayini,

Kanuna aykırı sanık müdafileri ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.