muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14468, Karar No: 2019/6015, Tarih: 14.05.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/14468 E.  ,  2019/6015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda davanın kabulüne dair hükmün süresi içerisinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, 07.12.2012 tarihinde, ... 'ın kullandığı ... plakalı araçla, karşıdan gelen ... plakalı minibüse çarpması sonucunda, ... plakalı minibüste yolcu olarak bulunan ...'ın vefat ettiğini, kazada ... plakalı aracın kusurlu olduğunu, vefat eden ... 'ın, davacılardan Emine'nin eşi, Yeliz ve Muhammet'in babası olduğunu, eşini ve babasını kaybeden davacıların destekten yoksun kaldığını beyanla; fazlaya ilişkin tüm dava ve talep hakları saklı kalmak kaydı ile ... için 800,00 TL, ... için 100,00 TL, ... için 100,00 TL olmak üzere toplam 1.000,00 TL destekten yoksun kalma sigorta tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacı ... için 35.544,80 TL ve ... için 7.114,00 TL olmak üzere toplam 42.658,80 TL nin destekten yoksun kalma tazminatının 18.02.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı dan tahsiline, ... için açılan davanın ise reddine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre davacılar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Davacılar desteğin eşi ve çocuklarıdır.Davacılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmadığı, aralarında ihtiyari dava arkadaşlığı bulunanların usul ekonomisi ilkesi dikkate alınarak birlikte dava açtıkları durumda da esasen birden fazla dava olduğu dikkate alınarak her bir davacı yönünden lehine hükmedilen tazminat miktarına göre kendisini vekille temsil ettiren davacılar lehine ayrı ayrı vekalet ücreti taktiri gerekirken tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değil ve bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 sayılı HMK geçici 3/2 maddesi delaletiyle mülga 1086 sayılı HUMK 438/7.maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,(2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, hüküm fıkrasının (5) nolu bendinin hükümden çıkarılarak, yerine; "Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davacı ... yararına 4.260,00 TL, davacı ... yararına 2.725,00TL nispi vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine," hükmünün yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 14/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11934, Karar No: 2022/434, Tarih: 13.01.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/11934 E.  ,  2022/434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2021/108-2021/401

Dava, kurum işleminin iptali ile menfi tespit istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamında belirtilen gerekçelerde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Tarafların Duruşmaya Gelmemesi, Sonuçları ve Davanın Açılmamış Sayılması” başlığını taşıyan 150. maddesinin 1. fıkrasında “Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir.” hükmüne, 4. fıkrada “Dosyası işlemden kaldırılmış olan dava, işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde taraflardan birinin dilekçe ile başvurusu üzerine yenilenebilir. Yenileme dilekçesi, duruşma gün, saat ve yeri ile birlikte taraflara tebliğ edilir. Dosyanın işlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak bir ay geçtikten sonra yenileme talebinde bulunulursa, yeniden harç alınır, bu harç yenileyen tarafça ödenir ve karşı tarafa yüklenemez. Bu şekilde harç verilerek yenilenen dava, eski davanın devamı sayılır.” hükmüne ve 5. fıkrada da “İşlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeyen davalar, sürenin dolduğu gün itibarıyla açılmamış sayılır ve mahkemece kendiliğinden karar verilerek kayıt kapatılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Davaya konu somut olayda; davacı vekili günlü dilekçesiyle mazeretli sayılmasını talep etmiştir. Mahkemece, aynı tarihli celsede davacı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilerek duruşma günü 30/10/2019 tarihi olarak kararlaştırılmış, duruşma gününün UYAP üzerinden öğrenilmesine karar verilmiştir. 30/10/2019 tarihli celsede ise, davacı vekilinin duruşma gün ve saatinden haberi olduğu halde gelmediği, mazeret bildirmediği belirtilerek, davalı vekili tarafından da takip edilmeyen dosyanın HMK'nın 150. maddesi uyarınca yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına ve sonrasında da davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/4 bendi; "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmü içermektedir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/4 bendi; "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmü içermektedir.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır. Duruşma günü celseye katılma imkanı olmayan taraf buna ilişkin mazeretini bildirip, belgeleyerek, bildirim giderlerini de yatırarak duruşmanın ertelenmesini isteme olanağına sahiptir. O halde, HMK’nun 150. maddesi kapsamında duruşma tayin edilerek, usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan yalnız biri duruşmaya katılırsa gelmeyen tarafın geçerli mazeret gönderip göndermediği, gerekli masrafın karşılanıp karşılanmadığı incelenerek; gelen tarafın bu mazeret dilekçesine karşı beyanına göre, dosyanın işlemden kaldırılmasına ya da kaldırılmamasına karar verilecektir. Ne var ki, anılan hususların uygulanabilmesi için, her şeyden önce tarafların usulüne uygun davet edilmiş olmaları gerekmektedir.

Öte yandan, Hukuk Genel Kurulu'nun 19.03.2019 tarih ve E.2017/12-343, K.2019/323 sayılı kararında belirtildiği üzere, 6100 sayılı HMK'nın uygulama alanını, adli yargı ilk derece hukuk mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinde tutulacak kayıtlar ile yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi ve bu işlemlerde UYAP'ın kullanılmasına dair usul ve esasları düzenlemek amacıyla çıkartılan Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğinin 52. maddesi gereğince tebligat işlemleri 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanunu uyarınca çıkarılan yönetmeliklere göre fiziki ya da elektronik ortamda yapılacaktır. Elektronik tebligat usulünün düzenlendiği Tebligat Kanunu'nun 7/A maddesindeki düzenleme ve Elektronik Tebligat Yönetmeliği hükümleri de dâhil olmak üzere, Tebligat Kanunu ve çıkarılan Tebligat yönetmeliği hükümleri incelendiğinde; duruşma gününün UYAP'tan öğrenilmesi usulünün uygulanabileceğine yönelik bir düzenlemeye yer verilmediği görülmektedir. Kaldı ki, davacı vekilince sunulan mazeret dilekçesinde duruşma gününün sistemden öğrenileceğine dair talep olsa dahi mahkemece bu yönde bir karar verilemez.

Somut olayda; 26/03/2015 tarihli celsede davacı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilerek duruşma günü 09/07/2015 tarihi olarak kararlaştırılmış, duruşma gününün UYAP üzerinden öğrenilmesine karar verildiği, davacı avukatına duruşma gününün tebliğ edilmediği ve davacı vekilinin duruşma gününden haberdar edilemediği anlaşıldığından, dosyanın esasına girilerek karar verilmesi gerekirken aksinin kabulü usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde; davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine,

dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 13.01.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11642, Karar No: 2022/2617, Tarih: 28.02.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/11642 E.  ,  2022/2617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İlk DereceMahkemesi :Sarıkaya Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Asıl ve birleşen dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle asıl davanın kısmen kabul kısmen reddine, birleşen davanın kabulüne dair verilen karara karşı tüm taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı Kurum ile davalı şirket vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı Kurum asıl davada, 30.11.2015 tarihli iş kazasında yaralanarak tedavi gördüğü hastanede 09.03.2016 tarihinde vefat eden sigortalı için yapılan tedavi giderleri, birleşen davada ise hak sahiplerine bağlanan gelir nedeniyle oluşan kurum zararlarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalılar davanın reddini talep etmişlerdir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2017/44 Esas sayılı asıl dava yönünden;

“Davacının davasının Kısmen kabul kısmen Reddi ile;

Davacının davalı... Tim. İletişim Telekominikasyon İnş. Tar. Hay. Tem. San. Tic. Ltd. Şti. yönünden davasının Kabulü ile; 10.000,00 TL tedavi giderinin 30/11/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalı... Tim. İletişim Telekominikasyon İnş. Tar. Hay. Tem. San. Tic. Ltd. Şti. 'den alınarak davacı kuruma ödenmesine,

Davacının davalı ... yönünden davasının reddine”

2017/104 Esas sayılı birleşen dava yönünden;

“Davacının davasının kabulü ile;

5.000,00 TL peşin sermaye gelir alacağı onay tarihi olan 17/07/2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı kuruma ödenmesine” karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

“Taraf vekillerinin istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine” karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ

Davacı Kurum vekili; kusur raporuna itiraz hakkı tanınmaksızın dosyanın hesap için bilirkişi verilmesinden dolayı ihsası rey sözkonusu olduğu, tedavi giderlerinden diğer davalının da sorumlu oladuğu, davalı şirket vekili; diğer davalının 3.kişi olmayıp alt işveren olduğu, ölenin 15 yaşından küçük olup işçi olarak çalışmasının mümkün olmadığı, diğer davalının gemek amacıyla yanına aldığı, kusurun ve teselsülün hatallı olarak belirlendiği ve sair gerekçelerle kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME

Dava; 30.11.2015 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan tedavi yardımları nedeniyle oluşan kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı yasanın 21 ve 76. maddeleridir.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalı vekillerinin aşağıdaki bentler dışında sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Mahkemenin davalı şirketi asıl işveren diğer davalı ...’u 3. kişi olarak kabulü yerindedir. Ancak tedavi giderlerinin, davacı Kurum tarafından 3. kişilerden rücuan talepte bulunamayacağına ilişkin 6111 sayılı Yasa'daki düzenleme trafik kazalarında uygulanabileceğinden, trafik iş kazasından kaynaklı davada 3. kişi olan davalı ...’ın tedavi giderinden sorumlu olduğu gözetilmeyerek davanın kısmen reddine karar verilmesi isabetsizdir.

3- İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır. Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Öte yandan 5510 sayılı yasanın 23. maddesinde ise "Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık halleri sonucu ilgililerin gelir ve ödenekleri Kurumca ödenir. Yukarıdaki fıkrada belirtilen hallerde, Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile gelir bağlanırsa bu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri tutarı, 21 inci maddenin birinci fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir." hükmü yer almaktadır.

Asıl ve birleşen dava dilekçelerinde Kurum alacağının 5510 sayılı yasanın 23. maddesine göre hesaplanarak tahsili talep edilmemiştir. Mahkemece bağlanan gelirin rücan tahsili istemli birleşen davada verilen hüküm her ne kadar taleple bağlı kalınarak verilmişse de karar gerekçesinde kurumun davalılara rücu edebileceği miktarlar ve teselsül hatalı kurulmuştur.

Asıl ve birleşen dava dilekçelerinde Kurum alacağının 5510 sayılı yasanın 23. maddesine göre hesaplanarak tahsili talep edilmemiştir. Mahkemece bağlanan gelirin rücan tahsili istemli birleşen davada verilen hüküm her ne kadar taleple bağlı kalınarak verilmişse de karar gerekçesinde kurumun davalılara rücu edebileceği miktarlar ve teselsül hatalı kurulmuştur.

Yukarıdaki ilkeler ve kurum talebi de dikkate alınarak davalı işveren şirketin %75’e, davalı 3.kişinin de %50’ye karşılık gelen kusurdan sorumlu tutulmaları gerekirken karar gerekçesindeki tespitler isabetsiz bulunmuştur.

O halde, davacı ve davalı şirket vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf istemlerinin esastan reddine dair verilen karar kaldırılarak ilk derece mahkemesince verilen karar bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak, ilk derece mahkemesince verilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 28.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15999, Karar No: 2013/2753, Tarih: 14.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/15999 E.  ,  2013/2753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanığın, katılanın motosikletine sert bir cisimle vurmak ve tekme atmak suretiyle, aracın sinyal-far camlarını, deposunu, gösterge panelini kırmak şeklinde gerçekleşen eylemi ile "mala zarar verme" suçunu işlediğini takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... ...'ın suçun unsurlarının oluşmadığına, delil takdirinde hata yapıldığına, CMK.nın 231.maddesinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15099, Karar No: 2013/28767, Tarih: 05.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/15099 E.  ,  2013/28767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle İstanbul Erenköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 18.04.2013 tarihli raporuna göre davacının kısıtlanmasını gerektirir bir durumu olmadığının belirtilmesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.12.2013 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2017/2414, Karar No: 2021/3132, Tarih: 08.03.2021

**10. Ceza Dairesi         2017/2414 E.  ,  2021/3132 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken sanığın adli sicil kaydında yer alan, daha ağır cezayı içeren Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/484 esas ve 2008/163 karar sayılı "8 ay hapis cezasına" ilişkin ilamı yerine, daha az cezayı içeren Tekirdağ 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/537 esas ve 2010/163 karar sayılı "6000 TL adli para cezasına" ilişkin ilamının tekerrüre esas alınması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu durumların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümlerin hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler sonrası oluşan durumuna göre, sanıklar hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi,

2- Hüküm fıkrasının tekerrür uygulanmasına ilişkin bölümünden “ Sanığın kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak suçundan dolayı Tekirdağ 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 17/02/2010 tarih ve 2009/537 esas, 2010/163 karar sayılı ilamı ile almış olduğu sonuç olarak 6.000 TL. Adli Para Cezasını içeren ve 23/01/2011 tarihinde yerine getirildiği anlaşılan” ibaresinin çıkarılarak yerine “ Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/484 esas ve 2008/163 karar sayı ile verilen “8 ay hapis cezasına ilişkin” ibaresinin yazılması,Suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.