muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3092, Karar No: 2012/6881, Tarih: 26.03.2012

Yerel mahkemece takdiri indirim nedenlerinin uygulanmama gerekçesi olarak “Sanığın cezasından başkaca artırım ve eksiltme yapılmasına yer olmadığına”, ertelememe gerekçesi olarak da hüküm fıkrasında “Sanığın daha önceden sabıkalı oluşu cezasının tecili halinde suçtan çekineceğine dair mahkemede kanaat hasıl olmadığından sanığın cezasının ertelenmesine yer olmadığına” şeklinde

ifade kullanıldığı, karar gerekçesinde ise “sanığın dosyaya yansıyan geçmişteki hali göz önünde bulundurulduğunda cezasının tecili halinde suç işlemekten çekineceğine dair mahkememizde kanaat hasıl olmadığından cezası ertelenmediği” ifadesiyle kanaate, dolayısıyla takdire dayanıldığının açıkça vurgulandığı,

Yüksek Daire bozma ilamında “...Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.” denilmek suretiyle yerel mahkeme kararındaki oluş ve sübuta ilişkin hususların kabul edildiği,

Anlaşılmaktadır.

Aynı çeşit suçu işleyen faillerden her birinin kişilik ve karakter bakımından özel bir durumu olması karşısında aynı kategoride olan suçlara daima aynı cezayı uygulamak cezada adaletin sağlanması olanağını yok etmektedir. Yasa koyucu tarafından suçluyu tanımaksızın belirlenmiş olan cezanın suçluya uygulanması, başka bir deyimle, suç ve suçlunun özellikleri göz önünde tutularak verilmesi gereken en uygun cezanın belirlenmesi ‘cezaların kişiselleştirilmesi’dir. Cezada takdiri indirim nedenleri de bu işlevi yerine getirmede önemli bir yere sahiptir.

01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının “Takdiri İndirim Nedenleri” başlıklı 62. maddesindeki; “Fail yararına cezayı hafifletecek takdiri nedenlerin varlığı halinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine, müebbet hapis; müebbet hapis cezası yerine, yirmibeş yıl hapis cezası verilir. Diğer cezaların altıda birine kadarı indirilir. Takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurulabilir. Takdiri indirim nedenleri kararda gösterilir” şeklindeki düzenleme, 765 sayılı TCK’nın 59. maddesindeki; “kanuni tahfif sebeplerinden ayrı olarak mahkemece her ne zaman fail lehine cezayı hafifletecek takdiri sebepler kabul edilirse ağırlaştırılmış müebbet ağır hapis cezası yerine müebbet ağır hapis ve müebbet ağır hapis yerine 30 sene ağır hapis cezası hükmolunur, diğer cezalar altıda birden fazla olmamak üzere indirilir” biçimindeki düzenleme ile özde benzer olmakla birlikte ikinci fıkra yönünden kısmen farklıdır.

5237 sayılı TCK’nın 62. maddesinin ikinci fıkrasında takdiri indirim nedenleri sayıldıktan sonra “gibi” denilmek suretiyle takdiri indirim nedenlerinin yasada sayılanlarla sınırlı olmadığı, aksine bunların örnek olarak belirtildiği açıkça vurgulanmıştır. Burada sayılan “failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri” gibi nedenler, uygulamada hâkimi sınırlayıcı değil yol gösterici nitelikteki gerekçelerdir. Ceza hukukumuz bir olayda cezayı azaltıcı takdiri nedenlerin var olup olmadığı ve nelerin cezayı azaltıcı takdiri nedenler olarak kabul edilebileceği hususunu hâkimin takdirine bırakmıştır. Bunun sonucu olarak da 5237 sayılı TCK’nın, tıpkı 765 sayılı TCK’nda olduğu gibi takdiri indirim nedenleri yönünden sınırlayıcı sistemi değil ‘serbest takdir sistemi’ni benimsediği kabul edilmektedir.

‘Serbest değerlendirme sistemi’nin bir gereği olarak da olayda sanık yararına takdiri indirimin uygulanmasını gerektiren nedenlerin varlığını kabul veya yokluğunu belirleme yetkisi, yargılamayı yapan hâkime aittir. Takdir ‘sübjektif’ bir değerlendirme olduğuna göre, bunu davayı yöneten yargıçtan daha iyi bulup çıkaracak biri olamaz. Zira, yargılama süreci boyunca suç, suçlu ve bununla ilgili her türlü delille karşı karşıya olan, duruşmayı yönetmekle bunlarla doğrudan doğruya temas halinde bulunan, maddi gerçeğe ulaşma yolunda çaba harcayan hâkim, sanığı birebir gözlemleyen ve bu bağlamda takdiri indirim nedenlerinin varlığı ya da yokluğunu en iyi tespit edebilecek konumdaki kişidir. O, “failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri”nin yanında, her somut olaya göre değişebilecek ve önceden öngörülemeyecek nedenleri de birlikte değerlendirerek cezayı azaltıcı takdiri nedenlerin var olup olmadığı hususunda hak, adalet ve nasafet kurallarına uygun biçimde uygulama yapacaktır.

07.06.1976 gün ve 3–4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile bu doğrultudaki birçok Ceza Genel Kurulu kararında açıkça vurgulandığı üzere; yasa koyucu, hâkime takdiri indirim hükmünün uygulanması konusunda geniş bir takdir yetkisi tanıyarak uygulamada çıkabilecek olan ve önceden öngörülme olanağı bulunmayan çeşitli halleri kapsayacak bir kalıp bulmanın zorluğu karşısında hâkimin bu yetkisini kısıtlamaktan özenle kaçınmış, bu tavrını 5237 sayılı TCK’nda da devam ettirmiştir.

Ancak, hâkimin bu konudaki takdir yetkisi sınırsız değildir.

Ancak, hâkimin bu konudaki takdir yetkisi sınırsız değildir.

Anayasanın 141, 1412 sayılı CMUK'nın 308/7 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230, 289/1.g, maddeleri gereğince mahkeme kararlarının yeterli gerekçeye sahip olması gerekir. Bunun sonucu olarak da, bütün kararlarda olduğu gibi takdiri indirimin uygulanmasına veya uygulanmamasına ilişkin kararlar da gerekçeli olmalıdır. Bu bağlamda gösterilen gerekçelerin hak, adalet ve nasafet kuralları ile dosya içeriğine uygunluğunun Yargıtay denetimine tabi olacağında kuşku bulunmamaktadır. Takdir hakkı kullanılırken gösterilen gerekçenin makul olması, hukuk kurallarını zedelemeyecek, yasaların maksat ve amacına aykırı düşmeyecek, vicdanları rahatsız etmeyecek bir nitelik taşıması gerekir.

Nitekim Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27/09/2011 tarih ve 122/187 sayılı, 31/01/2012 tarih ve 2011/4-277 - 4 sayılı, yine 14/02/2012 tarih ve 2011/8-275 - 41 sayılı kararlarında da benzer hususlara işaret edilmiştir.

Nitekim Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27/09/2011 tarih ve 122/187 sayılı, 31/01/2012 tarih ve 2011/4-277 - 4 sayılı, yine 14/02/2012 tarih ve 2011/8-275 - 41 sayılı kararlarında da benzer hususlara işaret edilmiştir.

Diğer yandan, 5271 sayılı CMK'nın "ifade ve sorgunun tarzı" başlıklı 147 maddesine göre sanığa bildirilmesi gereken hakları arasında 1.fıkrasının (e) bendinde; “..Yüklenen suç hakkında açıklamada bulunmamasının kanunî hakkı olduğu” da belirtilmiştir. Öğretide ‘susma hakkı’ olarak ifade edilen bu hakkın sonucu olarak üzerine atılı suçu kabul etmeye zorlanamaz. Hakim tarafından temel ceza belirlenmesinde asgari hadden uygulama yapılabilmesi için sanığın üzerine atılı suçu kabul etme zorunluluğu yüklenemeyeceği uygulamada da kabul edilip yerleşmiştir. Nitekim, bu durum ‘Cezanın belirlenmesi’ başlıklı TCK'nın 61/1. maddesinde hâkimin, somut olayda işlenen suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirlerken göz önünde bulundurması gerektiği belirtilen (a' dan g' ye kadar) 7 bend halinde sınırlı sayılan nedenler arasında değildir. Bununla birlikte, yukarıda belirtilen CMK'nın 147/1 maddesinin (f) bendinde ise; sanığa “Şüpheden kurtulması için somut delillerin toplanmasını isteyebileceği hatırlatılır ve kendisi aleyhine var olan şüphe nedenlerini ortadan kaldırmak ve lehine olan hususları ileri sürmek olanağı tanınır.” düzenlemesine de yer verilmiştir. Yukarıda belirtilen Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararında ve benzer kararlarında işaret edildiği üzere, TCK'nın 62/2. maddesinde hâkim tarafından takdiri indirim nedeni olarak göz önünde bulundurulabileceği sayılan “failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri” gibi nedenler, hâkimi sınırlayıcı değil yol gösterici nitelikteki gerekçelerdir. Sanığın suç işlemekteki eğilimini ortaya koyan geçmiş suçluluk halleri de, hâkim tarafından söz konusu takdiri nedenin var olmadığı tesbitinde madde fıkrasında belirtilen ‘failin geçmişi’ kapsamında değerlendilebilir. Zira, vurgulandığı üzere fıkradaki bu gerekçeler yol gösterici olarak sayılmıştır. Dolayısıyla, başkaca benzer hallerin de bu kapsamda değerlendirilebilmesine bir engel yoktur. Benzer olarak, sanığın diğer davranışlarının yanısıra dava ve duruşmaları yöneterek suç ve suçlu ile doğrudan temas halinde bulunup bu bağlamda sanığı birebir gözlemleyerek maddi gerçeğe ulaşma yolunda çaba harcayan hâkim önündeki ikrarı veya suçlamaları reddetmesi de yol gösterici olarak sayılan ‘fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları’ kapsamında elbette ki değerlendirilebilecektir. Bu bağlamda ceza hukukumuz bir olayda cezayı azaltıcı takdiri nedenlerin var olup olmadığını değerlendirip belirlemeyi hâkimin t akdirine bırakmıştır. Yine, ‘Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar’

başlıklı TCK'nın 50/1. maddesinde kısa süreli hapis cezasının (a' dan f' ye kadar) 6 bend halinde sayılan seçenek yaptırımlardan birine çevrilebilmesi için göz önünde bulundurulabileceği belirtilen "...sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sırasında duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler" şeklindeki gerekçeler arasında sayılan ‘sanığın kişiliği’ kavramı kapsamında, yukarıda takdiri indirim nedenleri arasında belirtilen ‘failin geçmişi’ kapsamında değerlendirilebilmesi mümkün görülen ‘suç işlemekteki eğilimini ortaya koyan geçmiş suçluluk halleri’ yine hâkim tarafından söz konusu takdiri nedenin var olmadığı tesbitinde değerlendilebilecektir. ‘Yargılama sırasında duyduğu pişmanlık’ gerekçesi yönünden ise, yukarıda belirtilen suretle duruşmaları yönetip suçlu ile karşı karşı olan ve bu bağlamda sanığı birebir gözlemleyerek maddi gerçeğe ulaşma yolunda çaba harcayan hâkim önünde atılı suçlamayı kabul dahi etmeyen sanığın, reddettiği bir suçtan dolayı yargılama sırasında pişmanlık duyması elbette ki söz konusu edilemez. Kaldı ki, duyulan pişmanlık gerekçesine ilişkin olarak bu maddede sanığın sadece ‘yargılama sırasında duyduğu (ve hareketleri ile sergilediği) pişmanlık’ yeterli görülürken, ‘Hapis cezasının ertelenmesi’ başlıklı TCK'nın 51/1. maddesinin (b) bendinde ise sanığın ‘suçu işledikten sonra yargılama sürecinde pişmanlık göstermesi’ ve buna ek olarak ‘gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması’ hususu da aranmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Kişiliğin göstergesi olarak, tekerrüre esas olmamakla birlikte kasıtlı suçtan birden fazla (6 adet ceza ve 6 adet yerine getirme olmak üzere) eski suç geçmişi olan ve suç işleme eğilimi bulunan, tüm aşamalarda suçlamaları kabul etmeyen sanığın başkaca yargılama sürecinde pişmanlık gösteren halinin de olmaması, duruşmaları yönetip savunmasını tespit ederek fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışlarını bizzat gözlemleyen yerel mahkeme hâkimi tarafından takdiri indirim nedenlerinin uygulanmamasına ilişkin gösterilen “Sanığın cezasından başkaca artırım ve eksiltme yapılmasına yer olmadığına” şeklindeki ve yine hapis cezanın ertelenmemesi için sonuç olarak gösterilen “...cezasının tecili halinde suç işlemekten çekineceğine dair mahkemece kanaat hasıl olmadığından cezasının ertelenmediği” şeklinde ulaşılan kanaate ilişkin yapılan tesbit dolayısıyla takdire dayanılan gerekçeler birlikte değerlendirildiğinde, TCK'nın 62. maddesinin uygulanmaması gerekçesinin dosya içeriğine uygun, denetime elverişli, yasal ve yeterli olduğu kabul edilmelidir. TCK'nın 51. maddesine ilişkin olarak da; aşamalarda suçlamaları kabul etmeyen ve pişmanlık duyduğunu ihsas ettirecek başkaca bir tutum ve davranış da göstermeyen sanığın “..yargılama sürecinde ..cezasının ertelenmesi halinde ileride yeniden suç işlemekten çekineceği kanaati getirilmesine yeterli pişmanlık göstermediği” mahkemece kabul edilerek sonuç olarak bu nedenle cezasının ertelenmemesi gerekçesinin de dosya içeriğine uygun, denetime elverişli, yasal ve yeterli olduğu kabul edilmelidir. Dosya içeriği dikkate alındığında; sanık hakkında “takdiri indirim” ve “hapis cezasının ertelenmesi” hükümleri uygulanmamasının hukuk kurallarını zedeleyen, yasanın maksat ve amacına aykırı düşen, vicdanları rahatsız eden bir yanı bulunmamaktadır.

Bu nedenlerle,

Mahkemenin dosya içeriğine uygun kararında bir isabetsizlik bulunmadığı,

Kanaatinde olduğumdan,

Bozma kararının sayın çoğunluk görüşünü yansıtan bu bölümlerine karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2014/23103, Karar No: 2015/27046, Tarih: 17.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/23103 E.  ,  2015/27046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanıkların, sevk ve idarelerindeki ... plakalı araç ile seyir halindeyken katılanın sevk ve idaresindeki ... plakalı çekicinin önüne çıktıkları, taraflar arasında yaşanan tartışma sonucunda sanıkların katılanın aracını takip ederek araçtan inip katılanın aracının cam ve farlarına vurup kırmak suretiyle mala zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde,

Sanık ifadesi, katılan ve tanık beyanları, tutanaklar, teşhis ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiş, tanık ...'nın, sanığı kesin olarak teşhis ettiğini duruşma esnasında alınan ifadesinde beyan etmesi nedeniyle, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı aynı Kanunun 53/1 maddesi maddesinde gösterilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından “TCK 53.madde gereğince sanık hakkında güvenlik tedbirlerine hükmedilmesine” ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde,

2- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde,

a) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 31/03/2009 tarih ve 2008/6-256 Esas ve 2009/79 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere, ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “şüpheden sanık yararlanır” kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulunun, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlı olduğu, gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılmamış olan olaylar ve iddiaların, sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağı, ceza mahkumiyetinin, yargılama sürecinde toplanan kanıtların bir kısmına dayanarak ve diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan ihtimali kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanması gerektiği, bu ispatın, hiçbir kuşku ve başka bir türlü oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olması gerektiği, yüksek de olsa bir olasılığa dayanılarak sanığı cezalandırmanın, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan, varsayıma dayalı olarak hüküm vermek anlamına geleceği dikkate alınarak; somut olayda, sanığın suçlamaları kabul etmemesi, katılanın soyut iddiasından başka mahkumiyete yeter kesin ve inandırıcı delil ile tanık beyanı bulunmaması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

b) Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı aynı Kanunun 53/1 maddesi maddesinde gösterilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/715, Karar No: 2013/11433, Tarih: 13.11.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/715 E.  ,  2013/11433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 21.10.2009 gün ve 2009/83 Esas, 2009/780 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Fuhuş suçunda mağdure sayısınca suç oluşacağı göz önüne alınarak sanık hakkında buna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde tek ceza tayini karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 30.11.2012 tarih ve 2891 sayılı Kararı ile Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi kapatıldığından dosyanın İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11632, Karar No: 2014/9818, Tarih: 23.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/11632 E.  ,  2014/9818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 10. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2013/736-2013/114

Taraflar arasındaki tahkim davası hakkında, Hakem Heyeti'nce verilen 26/03/2013 gün 2012/2317.7 Esas ve 2013/523 Karar sayılı kararın süresi içinde davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine İstanbul Anadolu 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce Daire’mize gönderilmesi üzerine dosya incelendi. Gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin desteğinin sürücüsü olduğu, davalıya trafik sigortalı aracın tek taraflı kaza yapması sonucu desteğin yaşamını yitirdiğini belirterek davacı eş Meral için 125.000,00 TL, çocukların her biri için 15.000,00'er TL olmak üzere toplam 200.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın meydana gelmesinde davacılar desteğinin tam kusurlu olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; Talebin kısmen kabulü ile, davacı eş M.. T.. için 89.825,00 TL, çocuklar H. T. için 14.315,00 TL, davacı B. T. için 10.515,00 TL, davacı B. T. için 6.229,00 TL, davacı B. T. için 6.229,00 TL, davacı R. T. için 8.853,00 TL, davacı E. T. için 7.123,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt tarihi 17/12/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Destekten yoksunluk zararının hesabında müteveffanın gelirinin belirlenmesi tazminatın doğru tespitinde önemli bir yer tutmaktadır. Somut olayda, desteğin çiftçilik yaptığı, kendisine ait ve kiraladığı taşınmazları işleyerek geçimini sağladığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, desteğin aylık asgari ücret üzerinden gelir elde ettiği varsayımına dayalı aktüer hesabına itibar edilerek karar verilmiştir. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz. O halde mahkemece, destek adına kayıtlı taşınmaz tapu kayıtlarının getirtilmesi, kiralandığı iddia edilen taşınmazlarla ilgili davacıdan delillerini bildirmesinin istenilmesi, bu şekilde desteğin işlediği taşınmaz miktarının belirlenmesi ve desteğin arazilerin işlenmesinde bedensel ve yönetsel katkısı belirlenip, desteğin yerine başkasının çalıştırılması olanağı gözönüne alınarak ona yapılacak ya da yapılması gereken ücret temel esas alınarak bu miktar üzerinden destek zararının hesaplanması gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3-5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30/17. maddesi “Talebi kısmen ya da tamamen reddedilenler aleyhine hükmolunacak vekalet ücreti, Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesinde belirlenen vekalet ücretinin beşte biridir” hükmü ile talebin kısmen ya da tamamen reddi halinde davacı aleyhine hükmedilecek vekalet ücreti yönünden düzenleme getirilmiş olup, davacı lehine hükmolunacak vekalet ücretinin karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin “Tahkimde Ücret” başlıklı 16. maddesinde düzenlenen “Hakem önünde yapılan her türlü hukuki yardımlarda da bu Tarife hükümleri uygulanır” hükmü göz önüne alınarak AAÜT'nin 12. maddesi gereğince tam nispi vekalet ücreti olması gerekirken, 1/5 oranında vekalet ücretine hükmedilmesi isabetli değildir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 6.950,83 TL kalan harcın temyiz eden davalıdan alınmasına 23/06/2014 gününde Üye E.S.Baydar'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Uyuşmazlık, 2918 sayılı KTK.dan doğan, tehlike sorumluluğu nedeniyle sürücünün vefatı halinde desteğinden yoksun kalanların tazminat taleplerinde, ölen desteğin müterafik kusurunun tazminattan indirim sebebi teşkil edip etmeyeceği, desteğin kusurunun işleten ve araç ZMSS.ini düzenleyen sigorta şirketini ne şekilde etkileyeceğine ilişkindir.

Konu ile ilgili yasal düzenlemeler gözden geçirildiğinde;