muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16063, Karar No: 2017/5997, Tarih: 13.07.2017

Bu nedenledir ki, Yargıtay bugüne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosya kapsamından, davacı vekilinin 31.03.2014 tarihli bozma ilamından önce 11.06.2013 tarihinde harcını yatırmak suretiyle davayı ıslah etmesine rağmen Dairemizin 12/05/2016 Gün 2015/8224 Esas ve 2016/8427 Karar sayılı kararıyla bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, bozma ilamının maddi hataya dayalı olarak verildiği açık olmakla kaldırılmasına ve taraf vekillerinin temyiz isteminin incelenmesine karar verilmek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Davacı vekilinin isteminin kabulü ile Dairemizin maddi hataya dayalı 12/05/2016 Gün 2015/8224 Esas ve 2016/8427 Karar sayılı BOZMA kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının taraflara yükletilmesine, 13/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6100, Karar No: 2017/4952, Tarih: 21.11.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/6100 E.  ,  2017/4952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesiyle Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/06/2017 gün ve 2017/639 E. 2017/372 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10608, Karar No: 2025/4521, Tarih: 10.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/10608 E.  ,  2025/4521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1507 E., 2022/4347 K.

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince mahkumiyet hükmü kaldırılarak düşme kararı verilmek suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; imar barışıyla suçun ortadan kalkması gibi hatalı bir nitelendirme yapıldığına, sanığın işgal ettiği yerin bir kısmının orman arazisi olduğuna, yapı kayıt belgesinin geçersiz hale geldiğine, verilen düşme kararının bozulması talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

7143 Sayılı Kanun ile İmar Kanunu'na eklenen Geçici 16. maddesinin 1. fıkrası "Afet risklerine hazırlık kapsamında ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınması ve imar barışının sağlanması amacıyla, 31.12.2017 tarihinden önce yapılmış yapılar için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve yetkilendireceği kurum ve kuruluşlara 31.10.2018 tarihine kadar başvurulması, bu maddedeki şartların yerine getirilmesi ve 31.12.2018 tarihine kadar kayıt bedelinin ödenmesi halinde Yapı Kayıt Belgesi verilebilir. Başvuruya konu yapının ve arsasının mülkiyet durumu, yapı sınıf ve grubu ve diğer hususlar Bakanlık tarafından hazırlanan Yapı Kayıt Sistemine yapı sahibinin beyanına göre kaydedilir." hükmünü içermektedir. Kanun'un madde gerekçesinde " İmar mevzuatına aykırı yapıların kayıt altına alınması ile dönüşüm projelerine finans sağlanarak dönüşümün daha hızlı ve etkin yapılması" amacı ifade edilmiştir. Düzenlemenin içeriği ve gerekçesi dikkate alındığında kentsel dönüşüm uygulamalarının finansal kaynağını yaratmak üzere, imar düzenine aykırı yapılar kayıt altına alınarak ve yapı sahiplerine kentsel dönüşüm uygulamasına kadar yapıyı geçici olarak kullanma imkanı sağlamak şeklinde sınırlı bir amaç güdüldüğü anlaşılmaktadır.

Yapı kayıt belgesine konu edilemeyecek taşınmazların neler olduğu Geçici 16.maddede gösterilmiştir. Buna göre ;

"a-18/11/1983 tarihli ve 2960 sayılı Boğaziçi Kanunu'nda tanımlanan Boğaziçi sahil şeridi ve öngörünüm bölgesi içinde ekli kroki ile listede sınır ve koordinatları gösterilen alan ile İstanbul tarihi yarımada içinde ekli kroki ile listede sınır ve koordinatları gösterilen alanlarda,

Yapı kayıt belgesine konu edilemeyecek taşınmazların neler olduğu Geçici 16.maddede gösterilmiştir. Buna göre ;

"a-18/11/1983 tarihli ve 2960 sayılı Boğaziçi Kanunu'nda tanımlanan Boğaziçi sahil şeridi ve öngörünüm bölgesi içinde ekli kroki ile listede sınır ve koordinatları gösterilen alan ile İstanbul tarihi yarımada içinde ekli kroki ile listede sınır ve koordinatları gösterilen alanlarda,

b- 19/6/2014 tarihli ve 6546 sayılı Çanakkale Savaşları Gelibolu Tarihi Alan Başkanlığı Kurulması Hakkında Kanunun 2 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendinde belirlenmiş Tarihi Alanda,

c- Üçüncü kişilere ait özel mülkiyete konu taşınmazlarda bulunan yapılarda,

d- Hazineye ait sosyal donatı için tahsisli araziler üzerinde bulunan yapılarda,"

e-31.12.2017 tarihinde sonra yapılmış olan yapılarda" bu madde hükmü uygulanmayacaktır.

c- Üçüncü kişilere ait özel mülkiyete konu taşınmazlarda bulunan yapılarda,

d- Hazineye ait sosyal donatı için tahsisli araziler üzerinde bulunan yapılarda,"

e-31.12.2017 tarihinde sonra yapılmış olan yapılarda" bu madde hükmü uygulanmayacaktır.

3194 sayılı İmar Kanunu’nun geçici 16. maddesinde, sit alanı, kıyı, orman ve mera gibi özel kanunlara tabi olan ve yapılaşmanın kesin olarak yasaklandığı alanlarda bulunan yapıların imar barışından faydalanamayacağına ilişkin herhangi bir hüküm bulunmamaktadır. Ancak İmar Kanunu"nun " istisnalar" başlıklı 4. maddesi "2634 sayılı Turizmi Teşvik Kanunu, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu, bu Kanun'un ilgili maddelerine uyulmak kaydı ile 2960 sayılı İstanbul Boğaziçi Kanunu ve 3030 sayılı Büyük Şehir Belediyelerinin Yönetimi Hakkında Kanun ile diğer özel kanunlar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu Kanun'un özel kanunlara aykırı olmayan hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir. Buna göre özel yasalarla korunan alanlarda, İmar Kanunu hükümleri özel kanunlara aykırı değil ise uygulama alanı bulacaktır. Ayrıca Anayasa'nın "Tarih, Kültür ve Tabiat Varlıklarının Korunması" başlıklı 63., "Ormanların Korunması ve Geliştirilmesi" başlıklı 169., " Kıyılardan Yararlanma" başlıklı 43., "Tarım ve Hayvancılık ve Bu Üretim Dallarında Çalışanların Korunması" başlıklı 45. maddeleri, özel tahsis kararı olmadan imar barışı kapsamında yer almayan, kesin yapılaşma yasağı bulunan yerleri düzenlemektedir. 4342 sayılı Mera Kanunu'nun 4. maddesine göre "Mera, yaylak ve kışlakların kullanma hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye aittir. Bu yerler Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Mera, yaylak ve kışlaklar; özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zaman aşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz." 3621 sayıl Kıyı Kanunu'nun 5 ve 6.maddelerinde "Kıyılar, Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Kıyılar, herkesin eşit ve serbest olarak yararlanmasına açıktır. Kıyı, herkesin eşitlik ve serbestlikle yararlanmasına açık olup, buralarda hiçbir yapı yapılamaz; duvar, çit, parmaklık, telörgü, hendek, kazık ve benzeri engeller oluşturulamaz. Kıyı ve sahil şeritlerinden yararlanmada öncelikle kamu yararı gözetilir." biçiminde açıkça yapılaşma yasağına yer verilmiştir. Keza 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 17.maddeside "Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; otlatma planı yapılan alanlarda yıllık otlatma süresi dâhilinde hayvanların planlı otlatılmasını sağlayan, gecelemesini emniyet altına alan ve dağılmalarını engelleyen geçici çevirmeler şeklinde düzenlemeler dışında, her çeşit bina, ağıl ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması, tarla açılması, işlenmesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır." hükmüne yer vermiştir. Bunlar dışında sit alanları ve su havzaları gibi alanlarda da özel düzenlemeler ile mutlak yapılaşma yasağı getirilmiştir.

İmar Kanunu'nun geçici 16. maddesinde yer verilen imar barışı düzenlemesinin, kentsel dönüşüm uygulamalarının finansal kaynağını yaratmak üzere, imar düzenine aykırı yapıları kayıt altına alarak ve yapı sahiplerine kentsel dönüşüm uygulamasına kadar yapıyı geçici olarak kullanma imkanı sağlamak şeklindeki sınırlı amacı, aynı Kanun'un 4. maddesindeki özel kanunlarda belirlenen yerlerde İmar Kanunu'nun sadece özel kanunlara aykırı olmayan hükümlerinin uygulanabileceğine ilişkin amir hüküm ile Anayasa ve özel yasalardaki düzenlemeler dikkate alındığında, yapılaşmanın kesin olarak yasaklandığı yerlerin imar barışı kapsamı dışında kaldığı, Anayasa ve özel düzenlemeler ile ayrıca koruma altına alındığı için geçici 16. maddenin 9 ve 11. fıkralarında yapı kayıt belgesi alınamayacak alanlar arasında sayılmadığı, bu amir hükümlere aykırı olarak verilen yapı kayıt belgelerinin, ruhsatsız yapıların kayıt altına alınmasını sağlamakla birlikte mutlak korunması gerekli alanlarda kalan inşai ve fiziki müdahaleleri hukuka uygun hale getirmeyeceği ve imar kirliliğine neden olma suçunun oluşumunu engellemeyeceği gözetilmeden, orman alanına bina yapan sanığın mahkumiyeti yerine yapı kayıt belgesi alındığından bahisle yasal ve yerinde görülmeyen gerekçeyle kamu davasının düşmesine karar verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,10.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6002, Karar No: 2019/4550, Tarih: 04.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/6002 E.  ,  2019/4550 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmün beraat olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

1958 doğumlu olup, yakınlarının beyanlarına göre eskiden beri kalbinde ritim bozukluğu olan mağdur ...'nin 19.06.2012 günü göğüs ağrısı nedeniyle .... Hastanesine başvurduğu, burada Kardiyoloji Uzmanı Doktor ... tarafından yapılan tetkikler sonucu koroner anjiyografi önerilerek anjiyo yapılması için .... Hastanesine sevk edildiği, mağdura 20.06.2012 günü saat 12.00-13.00 sularında .... Hastanesinde Kardiyoloji ve Dahiliye uzmanı sanık Dr. ... tarafından anjiyo işlemi yapılması akabinde durumu normal olan mağdurun aynı gün saat 21.30 sularında baş ağrısı, bulantı, kusma ve bilinç bulanıklığı gelişmesi üzerine yapılan tetkiklerde beyin kanaması geçirdiği anlaşılarak 21.06.2012 günü saat 00.30 sularında beyin cerrahisi uzmanınca ameliyata alındığı, mağdurun takip eden süreçte uzun süre hastanelerde tedavisinin devam ettiği, %99 ağır özürlü ve bakıma muhtaç hale gelen mağdurun kendisine yanlış teşhis ve tedavi konulduğu iddia edilen olayda;

28.05.2013 tarihli Bilimsel Mütalaada; mağdurun hastalığının tanısı ile tetkik ve tedavi sürecinde tıbbi prosedürlere uygun davranıldığı, anjio endikasyonu ve ortaya çıkan komplikasyon açısından bu süreçte rolü olan sağlık personeline atfedilecek herhangi bir kusur veya ihmalin bulunmadığı görüşünün belirtildiği;

Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 01.12.2014 tarihli raporunda; hastanın başvuru yakınmaları, EKG bulguları ve altta yatan hastalıkları (diabet, hipertansiyon) ile akut koroner sendrom olarak değerlendirilmesinin uygun olduğu, ileri tanı amacıyla koroner anjiografiye yönlendirilmesinin uygun bir yaklaşım olduğu, akut koroner arter sendromlarında antiagregan/antikoagulan uygulamalarının (kanı inceltmenin/sulandırmanın) tedavinin önemli bir parçası olduğu, koroner arter hastalığı ile beyin kanaması hastalıklarının risk faktörlerinin (hipertansiyon, diyabet) önemli ölçüde örtüştüğü, beyin kanamasının, risk faktörleri taşıyan bir hastada antiagregan/antikoagulan uygulamaları ile kolaylaşmış olabileceği ve bu durumun riskli hastada gelişmiş bir komplikasyon olarak değerlendirildiği, beyin kanamasına müdahalenin zamanında ve uygun olarak yapıldığı, hastanın kardiyolojik ve nöroşirürjik müdahalesini yapan sağlık personeline atfedilecek herhangi bir kusur veya ihmalin bulunmadığı görüşüne yer verildiği anlaşılmakla;

Tüm dosya kapsamı ve bilirkişi raporlarındaki tespitlere göre, sanıkların, tanı, tedavi ve takip aşamalarındaki uygulamalarında bir eksiklik bulunmadığının, bu suretle sanıkların kusurunun bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanıkların beraatine ilişkin Mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılarak ve bu nedenle tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanıkların taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin eksik incelemeye ve sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA; 04.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2332, Karar No: 2013/20790, Tarih: 24.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/2332 E.  ,  2013/20790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6217 sayılı Kanunun 13. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 20.11.2011 tarih ve 2011/54-142 sayılı kararı ile iptal edilmesi ve sanık tarafından temyiz harcını ... olması karşısında mahkemenin 12.08.2011 tarihli temyiz harcı ödenmemesi nedeniyle temyiz isteminin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın, temyize gelmeyen sanık ... ile müştekiye gerçekte değersiz altın sarısı rengine boyanmış kol saatini 15.000-16.000 TL değerinde olduğunu söyleyerek saati müştekiye 1.700 TL'ye sattıkları şeklinde gerçekleşen eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “600 gün”,"500 gün" ve “10.000 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla “5 gün“, "4 gün" ve “80 TL“ adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5801, Karar No: 2018/13643, Tarih: 20.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5801 E.  ,  2018/13643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın uzun yıllardır kullanımında olan ve örtü temizliğini yaptırdığını beyan ettiği suça konu orman alanı içerisinden 74 adet ağacın kesilmesi şeklinde gelişen olayda; sanığın kesilen ağaçlarla ilgisinin olmadığı yönündeki beyanlarına itibar edilmeksizin hakkında ağaç kesme eylemi nedeniyle mahkumiyet karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2202, Karar No: 2008/3594, Tarih: 06.03.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/2202 E.  ,  2008/3594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada Gaziantep Asliye Ticaret ile 3. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kredili mevduat hesabından kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 08.10.2002 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesine açıldığı, Gaziantep İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2004 tarih 370 sayılı kararı ile Müstakil Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, faaliyete geçmesi sebebiyle dosyanın ticaret mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, Asliye Ticaret Mahkemesince de davanın mutlak ticari dava olmadığı, iş bölümü itirazında bulunulmadığı gerekçeleri ile görevsizlik kararı verilip, dosyanın Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

T.T.Y.'nın 4. maddesinde mutlak ticari davalar sınırlı olarak belirtilmiş olup, aynı yasanın 5. maddesinde de aksine hüküm olmadıkça, dava olunan şeyin değerine göre Asliye Hukuk veya Sulh Hukuk Mahkemesinin ticari davalara dahi bakmakla görevli olduğu hüküm altına alınmıştır.

Gaziantep İlinde H.S.Y.K.'nın 20.07.2004 tarih 370 sayılı kararı ile Asliye Ticaret Mahkemesi kurulup, faaliyete geçtiği, eldeki davanın mutlak ticari dava olmadığı anlaşılmakla, davanın asliye ticaret mahkemesi kurulmadan önceki açıldığı hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/03/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22696, Karar No: 2016/18934, Tarih: 01.11.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/22696 E.  ,  2016/18934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, performans primi alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, görevsizlik kararı verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkete ait işyerinde 16/09/2002-31/03/2015 tarihleri arasında bilfiil genel müdür olarak istihdam edildiğini, tüm çalışma süresi boyunca azami performans gösterdiğini, davalı işverenlik nezdindeki çalışmasının karşılığı olarak her yıl ücret, başarı ikramiyesi, Performance Unit (PU) ödemesi, diğer ödemeler ve ... işveren payı ödemelerinden mütevellit kazanç paketine hak kazandığını ileri sürerek, davacının 2014 yılı ve 2015 yılı ilk 3 ayına ilişkin Performance Unit (Performans Birimi) alacağının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 16/09/2002 - 31/03/2015 tarihleri arasında müvekkili şirket bünyesinde genel müdür olarak görev yaptığını, ayrıca 01/04/2015 - 01/11/2015 tarihleri arasında da müvekkili şirketin yönetim kurulu başkanlığını yaptığını, müvekkili şirket nezdindeki her iki görevinden de emeklilik gerekçesiyle istifa etmek suretiyle ayrıldığını, davacıya her yıl sabit ve performansa dayalı olan tüm ücretlerinin ödendiğini, 2014 yılı ve kıstelyevm ilkesi uygulanmak suretiyle 2015 yılı ücret ve primlerinin tam olarak ödendiğini, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1.maddesine göre, İş Mahkemelerinin İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle, işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi ile görevli olduğunu, işçi sıfatını taşımayan kişilerin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerektiğini savunarak, dosyanın görevli İstanbul Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının 16/09/2002-31/03/2015 tarihleri arasında davalı şirket bünyesinde genel müdür olarak görev yaptığı, 01/04/2015-01/11/2015 tarihleri arasında şirketin yönetim kurulu başkanlığını yaptığı, davacının görevi itibariyle işveren vekili sayıldığı ve işçi sayılamayacağı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.